<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<bible translation="Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)" version="2001 Bible League International" link="https://www.bible.com/bible/203/GEN.18.THA-ERV">
	<testament name="Old">
		<book number="1">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปฐมกาล​นั้น เมื่อ​พระเจ้า​สร้าง​แผ่นดิน​และ​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="2">แผ่นดิน​ยัง​ไร้​ระเบียบ และ​ว่างเปล่า​อยู่ มี​น้ำลึก​ปกคลุม​แผ่นดิน และ​ความมืด​ปกคลุม​น้ำ พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า ​เคลื่อนไหว​เหมือน​พายุ​อยู่​เหนือ​น้ำ​นั้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พระเจ้า​พูด​ว่า “จง​มี​แสงสว่าง​ขึ้น” แสงสว่าง​ก็​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​เห็น​ว่า แสงสว่าง​นั้นดี พระเจ้า​ได้​แยก​ความสว่าง​ออก​จาก​ความมืด</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​เรียก​ความสว่าง​นั้น​ว่า “วัน” เรียก​ความมืด​นั้น​ว่า “คืน” มี​ตอนเย็น​และ​มี​ตอนเช้า นี่​คือ​วันแรก</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​พูด​ว่า “ขอให้​มี​โดม เกิดขึ้น​ระหว่าง​น้ำ แยก​น้ำ​นั้น​ออก​จากกัน​เป็น​สองส่วน”</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​จึง​สร้าง​โดม​ขึ้น พระองค์​แยก​น้ำ​ที่​อยู่​ใต้​โดม​นั้น​ออก​จาก​น้ำ​ที่​อยู่​เหนือ​โดม​นั้น แล้ว​มัน​ก็​เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​เรียก​โดม​นั้น​ว่า “ท้องฟ้า” มี​ตอนเย็น​และ​มี​ตอนเช้า นี่​คือ​วันที่​สอง</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​พูด​ว่า “ให้​น้ำ​ที่​อยู่​ใต้​ท้องฟ้า​นั้น​มา​รวม​อยู่​ที่​เดียวกัน เพื่อ​จะ​ได้​มี​ที่แห้ง​โผล่​ขึ้น” มัน​ก็​เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​เรียก​ที่แห้ง​นั้น​ว่า “แผ่นดิน” พระเจ้า​เรียก​น้ำ​ที่​อยู่​รวมกัน​นั้น​ว่า “ทะเล” พระเจ้า​เห็น​ว่า​มัน​ดี</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​พูด​ว่า “ขอให้​มี​หญ้า​งอก​ขึ้น​บน​แผ่นดิน ให้​เกิด​พืชพันธุ์​ต่างๆ​ที่​ให้​เมล็ด มี​ต้นไม้​ต่างๆ​ที่​ออก​ลูก​และ​มี​เมล็ด​ตาม​ชนิด​ของมัน​บน​แผ่นดิน​นี้” แล้ว​มัน​ก็​เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="12">แผ่นดิน​ก็​มี​หญ้า​งอก​ขึ้น เกิด​พืชพันธุ์​ต่างๆ​ที่​ให้​เมล็ด​ตาม​ชนิด​ของมัน และ​มี​ต้นไม้​ที่​ออก​ลูก​และ​มี​เมล็ด​ตาม​ชนิด​ของมัน พระเจ้า​เห็น​ว่า​มัน​ดี</verse>
				<verse number="13">มี​ตอนเย็น​และ​มี​ตอนเช้า นี่​คือ​วันที่​สาม</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​พูด​ว่า “ขอให้​มี​ดวงสว่าง​มากมาย​ใน​ช่องว่าง​บน​ท้องฟ้า เพื่อ​แยก​กลางวัน​ออก​จาก​กลางคืน และ​พวกมัน​จะ​เป็น​เครื่อง​บ่งบอก​ถึง​ฤดูกาล​ทั้งหลาย​ของ​งาน​เทศกาล รวมทั้ง​วัน​และ​ปี</verse>
				<verse number="15">ขอให้​พวกมัน​เป็น​ดวงสว่าง​ต่างๆ​ใน​โดม​ของ​ท้องฟ้า เพื่อ​ให้​แสงสว่าง​กับ​โลกนี้” แล้ว​มัน​ก็​เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="16">พระเจ้า​จึง​ได้​สร้าง​ดวงสว่าง​ที่​มี​ขนาด​ใหญ่​ขึ้นมา​สองดวง พระเจ้า​ให้​ดวงสว่าง​ดวงใหญ่ ปกครอง​กลางวัน และ​ให้​ดวงสว่าง​ดวงเล็ก ปกครอง​กลางคืน พระเจ้า​ได้​สร้าง​ดวงดาว​ต่างๆ​ขึ้น​มาด้วย</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ได้​วาง​ดวงสว่าง​พวกนี้​ไว้​ใน​ท้องฟ้า เพื่อ​ส่องสว่าง​ให้​กับ​โลก</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ให้​ปกครอง​กลางวัน และ​กลางคืน และ​เพื่อ​แยก​ความสว่าง​ออก​จาก​ความมืด พระเจ้า​เห็น​ว่า​มัน​ดี</verse>
				<verse number="19">มี​ตอนเย็น​และ​มี​ตอนเช้า นี่​คือ​วันที่​สี่</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​พูด​ว่า “ขอให้​น้ำ​เต็ม​ไปด้วย​สิ่งมีชีวิต​มากมาย และ​ขอให้​มี​นก​เกิดขึ้น​มากมาย​บิน​ไปมา​บน​ท้องฟ้า​เหนือ​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ได้​สร้าง​สัตว์ทะเล ​ขนาดใหญ่​ขึ้น​มากมาย​ให้​อยู่​ใน​ทะเล​นั้น และ​สร้าง​สิ่งมีชีวิต​ทุกชนิด​ที่​เคลื่อนไหว​ได้​ใน​น้ำ พระเจ้า​สร้าง​นก​ทุกชนิด​ขึ้น​มา​บิน​อยู่​บน​ท้องฟ้า พระเจ้า​เห็น​ว่า​มันดี</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​อวยพร​พวกมัน​ว่า “ขอให้​เกิด​ลูก​มากมาย​เต็ม​ท้อง​ทะเล พวกนก​ก็​เหมือนกัน ขอให้​เกิด​ลูก​มากมาย​บน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="23">มี​ตอนเย็น​และ​มี​ตอนเช้า นี่​คือ​วันที่​ห้า</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​พูด​ว่า “ขอให้​แผ่นดิน​เกิด​สิ่งมีชีวิต​ขึ้น​ทุกชนิด ทั้ง​สัตว์เลี้ยง​ขนาดใหญ่ สัตว์เลื้อย​คลาน​ขนาด​เล็ก รวมทั้ง​สัตว์ป่า​ตาม​ชนิดต่างๆ​ของมัน” แล้ว​มัน​ก็​เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​สร้าง​สัตว์บก​ทุกชนิด​ขึ้นมา สร้าง​สัตว์เลี้ยง​ขนาดใหญ่​ทุก​ประเภท และ​สร้าง​สัตว์เลื้อย​คลาน​ขนาดเล็ก​ทุก​ประเภท​บน​โลก แล้ว​พระเจ้า​ก็​เห็น​ว่า​มันดี</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​พูด​อีก​ว่า “ขอให้​เรา​สร้าง​มนุษย์ ขึ้นมา​ตาม​รูปแบบ​ของเรา ให้​เหมือนกับ​เรา และ​ให้​เขา​ปกครอง​ฝูงปลา​ใน​ทะเล ฝูงนก​ใน​อากาศ สัตว์เลี้ยง​ขนาดใหญ่ และ​โลก​ทั้งโลก รวมทั้ง​สัตว์เลื้อย​คลาน​ขนาดเล็ก​ทั้งหมด​บน​โลก”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระเจ้า​ได้​สร้าง​มนุษย์​ขึ้น​ตาม​รูปแบบ​ของ​พระองค์ พระองค์​สร้าง​เขา​ขึ้น​ตาม​รูปแบบ​ของ​พระเจ้า พระองค์​สร้าง​พวกเขา​เป็น​ชาย​และ​หญิง</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​อวยพร​พวกเขา และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ขอให้​มี​ลูกดก​ทวี​มากมาย​จน​เต็ม​แผ่นดิน​โลก ให้​ควบคุม​โลกนี้ และ​ปกครอง​ฝูงปลา​ใน​ทะเล ฝูงนก​ใน​อากาศ และ​สิ่งมีชีวิต​ทุกอย่าง​ที่​เคลื่อนไหว​อยู่​บน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​พูดว่า “ดูเถิด เรา​ได้​มอบ​เมล็ดพันธุ์​ทุกชนิด​ที่​จะ​เติบโต​ขึ้น​เป็น​พืช และ​ต้นไม้​ทุกชนิด​ที่​จะ​เกิด​ลูก​พร้อมกับ​เมล็ด​ของมัน ให้​กับเจ้า​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="30">ส่วน​สัตว์​ทุกชนิด​บน​พื้นดิน นก​ทุกชนิด​ใน​อากาศ สัตว์เลื้อย​คลาน​ขนาดเล็ก​ทุก​ประเภท​บน​พื้นดิน ที่​มี​ลม​หายใจ เรา​ได้​ให้​พืช​สีเขียว​กับ​พวกมัน​เป็น​อาหาร” แล้ว​ทุกอย่าง​ก็​เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​ได้​มอง​ดู​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​สร้างขึ้น และ​พระองค์​เห็น​ว่า​มัน​ดีมาก มี​ตอนเย็น​และ​มี​ตอนเช้า นี่​คือ​วันที่​หก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น ท้องฟ้า แผ่นดิน และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​นั้น ถูก​สร้าง​ขึ้นมา​จน​เสร็จสมบูรณ์</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​เจ็ด พระเจ้า​ได้​ทำงาน​ที่​พระองค์​ทำอยู่​เสร็จสิ้น​ทุกอย่าง​แล้ว ดังนั้น​ใน​วันที่​เจ็ด​พระเจ้า​จึง​หยุดพัก​จาก​การงาน​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ได้​อวยพร​วันที่​เจ็ด และ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​วันศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​ใน​วันที่​เจ็ด​นี้ พระเจ้า​ได้​หยุด​จาก​งาน​สร้าง​ที่​พระองค์​ทำอยู่</verse>
				<verse number="4">นี่​เป็น​ที่มา​ของ​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​โลก ตอน​ที่​พวกมัน​ถูก​สร้าง​ขึ้นนั้น ตอน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​สร้าง​โลก​และ​ท้องฟ้า​ขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="5">ยัง​ไม่มี​พุ่มไม้​ใน​ท้องทุ่ง​เกิดขึ้น​บน​โลกนี้ และ​ยัง​ไม่มี​พืช​ใน​ท้องทุ่ง​แตกหน่อ​ออกมา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า ยัง​ไม่ได้​ทำให้​มี​ฝนตก​บน​โลกนี้ และ​ยัง​ไม่มี​มนุษย์​ที่​จะ​มา​ไถพรวน​ดินนั้น</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​ตาน้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​พื้นดิน และ​มัน​ก็​ทำให้​หน้าดิน​ชุ่มชื้น</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ได้​ปั้น​มนุษย์​ผู้ชาย ขึ้น​จาก​ผงดิน​บน​พื้น พระองค์​ปล่อย​ลม​หายใจ​เข้าไป​ใน​จมูก​ของ​ชาย​คนนั้น เป็น​ลม​หายใจ​แห่ง​ชีวิต และ​ชาย​คนนั้น​ก็​มี​ชีวิต​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​สร้าง​สวน​แห่งหนึ่ง​ขึ้น​ใน​เอเดน​ทาง​ทิศตะวันออก พระองค์​ให้​ชาย​คนที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้นมา​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ทำ​ให้​ต้นไม้​ทุกชนิด​งอก​ขึ้น​มา​จาก​พื้นดิน ทั้ง​ต้นไม้​ที่​ให้​ความ​สวยงาม กับ​ต้นไม้​ที่​กิน​ได้ ตรง​กลาง​สวน​นั้น​มี​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต และ​ต้นไม้​แห่ง​การ​รู้จัก​ผิดชอบ​ชั่วดี</verse>
				<verse number="10">มี​แม่น้ำ​สาย​หนึ่ง​ไหล​ผ่าน​สวน​เอเดน เพื่อ​จะ​ได้​มี​น้ำ​ให้​กับ​สวน​นั้น จาก​จุด​นั้น แม่น้ำ​สายนี้​ได้​แยก​ออก​มา​เป็น​แม่น้ำ​สาย​เล็กๆ​สี่สาย</verse>
				<verse number="11">แม่น้ำ​สาย​ที่หนึ่ง​มี​ชื่อ​ว่า ปิโชน เป็น​แม่น้ำ​ที่​ไหล​ผ่าน​เมือง​ฮาวิลาห์ เมืองนี้​มี​ทองคำ</verse>
				<verse number="12">เป็น​ทองคำ​เนื้อดี เมืองนี้​ยัง​มี​ยางไม้ครั่ง และ​โมรา ด้วย</verse>
				<verse number="13">แม่น้ำ​สาย​ที่สอง​มี​ชื่อ​ว่า​กิโฮน เป็น​แม่น้ำ​ที่​ไหล​ผ่าน​เมืองคูช</verse>
				<verse number="14">แม่น้ำ​สาย​ที่สาม​มี​ชื่อ​ว่า​ไทกริส เป็น​แม่น้ำ​ที่​ไหล​ไป​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​เมือง​อัสซีเรีย แม่น้ำ​สาย​ที่สี่​มี​ชื่อ​ว่า​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​เอา​ผู้ชาย​คนนั้น​ไป​อยู่​ใน​สวน​เอเดน ให้​เขา​ดูแล​เอาใจใส่​สวนนั้น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​สั่ง​ชาย​คนนั้น​ว่า “เจ้า​จะ​กิน​จาก​ต้นไม้​ไหนๆ​ก็ได้​ใน​สวนนี้</verse>
				<verse number="17">แต่​เจ้า​ต้อง​ไม่กิน​จาก​ต้นไม้​แห่ง​การรู้จัก​ผิดชอบ​ชั่วดี เพราะ​ใน​วันที่​เจ้า​กิน​จาก​ต้นไม้นั้น เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​พูดว่า “มัน​ไม่ดี​ที่​จะ​ให้​ผู้ชาย​คนนี้​อยู่​คนเดียว เรา​จะ​สร้าง​ผู้ช่วย​คนหนึ่ง​ที่​เหมือน​กับเขา​ให้​กับเขา”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ได้​ใช้​ดิน​สร้าง​เป็น​สัตว์​ทุกชนิด​ใน​ท้องทุ่ง​และ​นก​ทุกชนิด​ใน​อากาศ แล้ว​พระองค์​ได้​นำ​สัตว์​พวกนี้​แต่ละ​ตัว​ไป​มอบ​ให้​กับ​ชาย​คนนี้ เพื่อ​ดู​ว่า​เขา​จะ​เรียก​มัน​ว่า​อะไร ชาย​คนนี้​เรียก​สิ่งมีชีวิต​พวกนั้น​ว่า​อะไร มัน​ก็​มี​ชื่อ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="20">ชาย​คนนี้​ตั้งชื่อ​ให้​กับ​สัตว์เลี้ยง​ขนาดใหญ่ พวกนก​ที่​อยู่​ใน​อากาศ และ​สัตว์ป่า​ทุกชนิด แต่​ก็​ไม่เจอ​ผู้ช่วย​ที่​เหมือนกับ​เขาเลย</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ทำให้​ชาย​คนนี้​หลับสนิท ตอน​ที่​เขา​หลับ​อยู่นั้น พระองค์​เอา​ซี่โครง​ซี่หนึ่ง​ของเขา​ออก​มา แล้ว​ปิด​แผล​บน​ผิวหนัง​ของเขา</verse>
				<verse number="22">จากนั้น พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ก็​เอา​ซี่โครง​ที่​มา​จาก​ชายนั้น มา​สร้าง​เป็น​ผู้หญิง​คนหนึ่ง แล้ว​พระองค์​ก็​เอา​นาง​ไป​ให้​กับ​ชายคนนั้น</verse>
				<verse number="23">ชายนั้น​จึง​พูด​ว่า “ในที่สุด นี่แหละ​คือ​กระดูก​จาก​กระดูก​ของเรา และ​เนื้อ​จาก​เนื้อ​ของเรา เธอ​จะ​ถูก​เรียกว่า ผู้หญิง เพราะ​เธอ​ถูก​ดึง​ออก​มา​จาก​ผู้ชาย”</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เหตุนี้ ผู้ชาย​จึง​ได้​จาก​พ่อแม่​ของเขา ไป​ผูกพัน​อยู่​กับ​เมีย​ของเขา และ​ทั้งสอง​คน​ก็​กลาย​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="25">ใน​เวลานั้น ทั้ง​ผู้ชาย​และ​เมีย​ของเขา ก็​เปลือยกาย​อยู่ แต่​พวกเขา​ก็​ไม่รู้สึก​อับอาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​ขณะนั้น งู​เป็น​สัตว์​ที่​ฉลาด​เจ้าเล่ห์​กว่า​สัตว์ป่า​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น งู​ตัวนั้น​พูด​กับ​ผู้หญิง​ว่า “จริง​หรือ​ที่​พระเจ้า​พูด​ว่า ‘พวกเจ้า​ต้อง​ไม่กิน​จาก​ต้นไหนๆ​ใน​สวนนี้’”</verse>
				<verse number="2">หญิงนั้น​ตอบ​งู​ว่า “พวกเรา​กิน​ผลไม้​จาก​ต้นไหนๆ​ก็ได้​ใน​สวนนี้</verse>
				<verse number="3">แต่​พระเจ้า​พูด​ว่า ‘พวกเจ้า​ต้อง​ไม่กิน​ผลไม้​จาก​ต้น​ที่​อยู่​กลาง​สวนนั้น อย่า​แม้แต่​จะ​แตะต้อง​มัน ไม่​อย่างนั้น​เจ้า​จะตาย’”</verse>
				<verse number="4">งูนั้น​พูด​กับ​หญิงนั้น​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่ตาย​หรอก</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​เอง​ก็​ยังรู้​เลย​ว่า เมื่อ​เจ้า​กิน​จาก​ต้นนั้น ตา​ของเจ้า​จะ​สว่างขึ้น แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​พระเจ้า รู้จัก​ผิดชอบ​ชั่วดี”</verse>
				<verse number="6">หญิงนั้น​มองดู และ​เห็นว่า​ต้นไม้นั้น​มี​ผล​น่ากิน​มาก มัน​ช่าง​สวยงาม และ​ยั่วยวนใจ​เหลือเกิน เพราะ​มัน​สามารถ​ทำให้​คน​เฉลียว​ฉลาด​ได้ หญิงนั้น​จึง​เด็ด​เอา​ผล​ของมัน​มากิน แล้ว​เธอ​ก็​ส่ง​ให้​สามี​ของเธอ​กินด้วย และ​เขา​ก็​กิน​มัน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ตา​ของ​พวกเขา​ก็​สว่างขึ้น พวกเขา​รู้ตัว​ว่า​กำลัง​เปลือยกาย​อยู่ พวกเขา​จึง​เอา​ใบไม้​มา​เย็บ​เข้า​ด้วยกัน แล้ว​เอา​มา​ใส่​ปกปิด​ร่างกาย</verse>
				<verse number="8">ใน​เวลา​เย็น​ของ​วันนั้น พวกเขา​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​เดิน​มา​ใน​สวน ทั้ง​ชายนั้น​และ​เมีย​ของเขา ต่าง​พา​กัน​ไป​หลบซ่อน​จาก​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า พวกเขา​แอบ​อยู่​ตาม​ต้นไม้​ใน​สวน</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พระเจ้า ได้​ส่งเสียง​เรียก​ชายคนนั้น และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="10">ชาย​คนนั้น​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​ใน​สวนนี้ ข้าพเจ้า​เกรง​กลัว เพราะ​ข้าพเจ้า​เปลือยกาย​อยู่ ข้าพเจ้า​จึง​มา​แอบ​ซ่อนตัว​อยู่”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​จึง​ตอบ​ว่า “ใคร​บอก​เจ้า​ว่า​เจ้า​เปลือยกาย​อยู่ นี่​เจ้า​กิน​จาก​ต้น​ที่​เรา​สั่งห้าม​ไม่ให้​เจ้า​กิน​แล้ว​ใช่ไหม”</verse>
				<verse number="12">ชาย​คนนั้น​ตอบ​ว่า “หญิง​ที่​พระองค์​ได้​มอบ​ให้​กับ​ข้าพเจ้า เป็น​คน​เอา​ผลไม้​จาก​ต้นนั้น​มา​ให้​ข้าพเจ้า​แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​กิน​มัน”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​พูด​กับ​หญิง​คนนั้น​ว่า “เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ลงไป” หญิงนั้น​ตอบ​ว่า “งู​ตัวหนึ่ง​มา​ล่อลวง​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​กิน​ผลไม้นั้น”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​พูด​กับ​งู​ว่า “เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​อย่างนี้ เจ้า​จะ​ถูก​สาปแช่ง​มาก​ยิ่งกว่า​สัตว์​ทุกชนิด ทั้ง​สัตว์เลี้ยง​และ​สัตว์ป่า เจ้า​จะต้อง​เลื้อยไป​ด้วยท้อง เจ้า​จะ​ต้อง​กินฝุ่น​ไป​ตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​กับ​หญิงนั้น​เป็น​ศัตรูกัน ลูกหลาน​ของเจ้า​กับ​ลูกหลาน​ของหญิงนั้น​จะเป็น​ศัตรูกัน ลูกหลาน​ของหญิงนั้น​จะ​ทำให้​หัว​ของเจ้า​ฟกช้ำ แล้ว​เจ้า​จะ​ทำให้​ส้นเท้า​ของเขา​ฟกช้ำ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​หญิงนั้น​ว่า “เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​ต้อง​ทำงาน​อย่างหนัก เจ้า​จะ​ต้อง​ตั้งท้อง​บ่อยๆ นอกจาก​จะ​ต้อง​ทำงาน​หนักแล้ว เจ้า​จะต้อง​คลอดลูก​อีกด้วย เจ้า​จะ​อยาก​ควบคุม ​สามี แต่​สามี​จะ​ครอบงำ​เจ้า”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ชายนั้น​ว่า “เพราะ​เจ้า​ไป​ฟัง​เสียง​ของ​เมียเจ้า และ​เจ้า​กิน​จาก​ต้นไม้​ที่​เรา​สั่งห้าม​ไม่ให้​เจ้ากิน เพราะ​เจ้า​ทำ​อย่างนั้น เรา​จะ​สาปแช่ง​ผืนดิน เจ้า​จะ​ได้กิน​จาก​ผืนดินนั้น​ก็​ต่อเมื่อ​เจ้า​ทำงาน​อย่างหนัก​ทุกวัน​ตลอด​ชั่วชีวิต​ของเจ้า</verse>
				<verse number="18">แผ่นดิน​จะ​เกิด​หนาม​และ​วัชพืช​ให้กับเจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​กิน​พืช​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ต้อง​ทำงาน​หนัก​อาบเหงื่อ​ต่างน้ำ​เพื่อ​จะ​มี​อาหาร​กิน จนกว่า​เจ้า​จะ​ตาย​กลับ​ไป​สู่​ดิน​เพราะ​เจ้า​มา​จาก​ดิน เพราะ​เจ้า​ถูก​สร้าง​มา​จาก​ผงดิน ดังนั้น​เจ้า​จะ​ต้อง​คืน​กลับไป​เป็น​ผงดิน​เหมือนเดิม”</verse>
				<verse number="20">ชาย​คนนั้น​ตั้งชื่อ​เมีย​ของเขา​ว่า “เอวา” เพราะ​นาง​จะ​เป็น​แม่​คนแรก​ของ​ทุกคน​ที่จะ​เกิดมา</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ทำ​เครื่องนุ่งห่ม​จาก​หนังสัตว์ ให้​อาดัม​กับ​เมีย​ของเขา​ใส่​เพื่อ​ปกปิด​ร่างกาย</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​พูด​ว่า “ดูสิ พวกมนุษย์​ได้​กลาย​มาเป็น​เหมือน​เรา​แล้ว คือ​รู้จัก​ผิดชอบชั่วดี และ​ตอนนี้​เขา​อาจจะ​ยื่นมือ​ออกไป​หยิบ​ผลไม้​จาก​ต้นไม้​แห่งชีวิต​มากิน และ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​จึง​ขับไล่​เขา​ออก​จาก​สวน​เอเดน ให้​ไป​ทำงาน​บนดิน​ที่​พระเจ้า​ใช้​สร้างเขา​ขึ้นมานั้น</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ได้​ขับไล่​ชาย​คนนั้น​ไป แล้ว​ตรง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​สวนเอเดน พระองค์​ได้​ตั้ง​พวกทูตสวรรค์​เครูบ ที่​มี​ดาบ​เป็น​ประกายไฟ​ลุกโพลง มา​เฝ้า​ทางเข้า​ที่​จะ​นำ​ไปสู่​ต้นไม้​แห่งชีวิตนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ฝ่าย​อาดัม​ได้​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เอวา​เมีย​ของตน แล้ว​นาง​ก็​ตั้งท้อง คลอด​ลูกชาย​คนหนึ่ง​ชื่อ คาอิน เธอ​พูดว่า “ฉันได้ ​ลูกชาย​แล้ว​จาก​ความช่วยเหลือ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="2">ต่อมา​นาง​ก็​ได้​คลอด​น้องชาย​ของ​คาอิน ชื่อ​อาเบล เมื่อ​อาเบล​โตขึ้น​ก็​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ ส่วน​คาอิน​ก็​เป็น​ชาวนา</verse>
				<verse number="3">อยู่​มา​วันหนึ่ง คาอิน​ได้​นำ​เอา​พืชผล​ที่​เกิด​จาก​ผืนดิน​มา​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ส่วน​อาเบล​ก็​เอา​พวกแกะ​หัวปี​จาก​ฝูง​ของเขา โดยเฉพาะ​ส่วน​ไขมัน มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​ยอมรับ​อาเบล​และ​เครื่อง​บูชา​ของเขา</verse>
				<verse number="5">แต่​พระองค์​ไม่ยอมรับ​คาอิน​กับ​เครื่อง​บูชา​ของเขา ทำให้​คาอิน​โกรธมาก ไม่พอใจ หน้าบึ้งอยู่</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​คาอิน​ว่า “เจ้า​โกรธ​ทำไม เจ้า​หน้าบึ้ง​ทำไม</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​ทำ​ใน​สิ่งที่ถูก เรา​ก็​จะ​ยอมรับเจ้า แต่​ถ้า​เจ้า​ทำ​สิ่งที่ผิด ความบาป​ก็​ดักซุ่ม​โจมตี​เจ้า​อยู่​ที่​ประตู มัน​อยาก​ควบคุมเจ้า แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ที่​ครอบงำ​มัน”</verse>
				<verse number="8">คาอิน​บอก​กับ​อาเบล​น้องชาย​ว่า ให้​เรา​ไป​ในทุ่ง​กันเถอะ ตอนที่​พวกเขา​อยู่​ใน​ทุ่งนั้น คาอิน​ก็​โถม​เข้าใส่​อาเบล​น้องชาย​และ​ฆ่าเขา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ถาม​คาอิน​ว่า “น้องชาย​ของเจ้า​อยู่ไหน” คาอิน​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่รู้ ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ดูแล​น้องชาย​หรือยังไง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ลงไป เลือด​ของ​น้องชาย​เจ้า​ที่​ผืนดิน​นั้น​ได้​ร้อง​ออกมา​ถึงเรา</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้​เจ้า​ถูก​สาปแช่ง​จาก​แผ่นดิน​ที่​อ้าปาก​ของมัน​ดื่มกิน​เลือด​ของ​น้องชาย​เจ้า​จาก​มือ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​ทำงาน​บน​ผืนดิน มัน​จะ​ไม่ให้​พืชผล​กับเจ้า​อีกแล้ว เจ้า​จะ​กลายเป็น​คนเร่ร่อน​ไม่มี​หลักแหล่ง​ใน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="13">คาอิน​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “โทษ​ของ​ข้าพเจ้า​หนัก​เกินกว่า​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ทนได้</verse>
				<verse number="14">ดูเถิด​ใน​วันนี้​พระองค์​ได้​ขับไล่​ข้าพเจ้า​ออกไป​จาก​แผ่นดิน แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ถูกซ่อน​ไป​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​กลายเป็น​คนเร่ร่อน​ไม่มี​หลักแหล่ง​ใน​โลกนี้ และ​ใคร​ก็ตาม​ที่​พบ​ข้าพเจ้า​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เพราะ​เครื่อง​หมาย​นี้ ใคร​ก็​ตาม​ที่​ฆ่า​เจ้า จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​เจ็ดเท่า” แล้ว​พระเจ้า​ก็​ใส่​เครื่อง​หมาย​บนตัว​คาอิน เพื่อ​ว่า​คน​ที่​เจอ​เขา​จะได้​ไม่ฆ่าเขา</verse>
				<verse number="16">จากนั้น คาอิน​จาก​พระยาห์เวห์​ไป เขา​ไป​อยู่​ที่​เมืองโนด ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​เอเดน</verse>
				<verse number="17">คาอิน​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เมีย​ของเขา นาง​ตั้งท้อง​และ​คลอดลูก​ชื่อ​เอโนค คาอิน​สร้าง​เมือง​ขึ้น​เมืองหนึ่ง​และ​เขา​ตั้งชื่อ​เมืองนั้น​ว่า เอโนค ตาม​ชื่อ​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="18">เอโนค​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อิราด อิราด​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เมหุยาเอล เมหุยาเอล​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เมธูชาเอล เมธูชาเอล​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ลาเมค</verse>
				<verse number="19">ลาเมค​มี​เมีย​สองคน​ชื่อ​อาดาห์ กับ​ศิลลาห์</verse>
				<verse number="20">อาดาห์​มี​ลูก​ชื่อ​ยาบาล เขา​เป็น​บรรพบุรุษ ของ​พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​และ​เลี้ยง​สัตว์ใช้งาน</verse>
				<verse number="21">น้องชาย​ของ​ยาบาล​ชื่อ​ยูบาล เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​คน​ที่​เล่นพิณ​และ​เป่าขลุ่ย​เก่ง</verse>
				<verse number="22">ศิลลาห์​มี​ลูก​ชื่อ ทูบัลคาอิน เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​พวกช่าง​ทำ​เครื่องมือ​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก​ต่างๆ น้องสาว​ของ​ทูบัลคาอิน​ชื่อ​นาอามาห์</verse>
				<verse number="23">ลาเมค​พูด​กับ​เมีย​ทั้งสอง​ของเขา​ว่า “อาดาห์​กับ​ศิลลาห์​ฟังเรา​ให้ดี เจ้า​ที่​เป็น​เมีย​ของ​ลาเมค​ฟัง​สิ่งที่​เรา​จะพูด​ให้ดี เรา​ได้​ฆ่า​ชายคนหนึ่ง​ที่​ทำให้​เรา​บาดเจ็บ เรา​ได้​ฆ่า​เด็กหนุ่ม​คนหนึ่ง​ที่​ได้​มา​ทำร้ายเรา</verse>
				<verse number="24">ถ้าหาก​การฆ่า​คาอิน​จะต้อง​รับโทษ​เจ็ดเท่า การฆ่า​เรา​ลาเมค ก็​จะต้อง​ได้รับโทษ​ถึง​เจ็ดสิบเจ็ดเท่า”</verse>
				<verse number="25">อาดัม​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เมีย​ของตน​อีก นาง​คลอด​ลูกชาย​คนหนึ่ง นาง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า เสท เพราะ​นาง​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ให้​ลูกชาย​อีก​คนหนึ่ง​กับฉัน​แทน​อาเบล เพราะ​คาอิน​ฆ่า​เขาแล้ว”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เสท​ก็​มี​ลูกชาย​คนหนึ่ง เขา​ตั้งชื่อ​ลูก​ว่า เอโนช ใน​เวลานั้น ผู้คน​เริ่ม​พา​กัน​มา​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">นี่​คือ​หนังสือ​ประวัติ​ครอบครัว​ของ​อาดัม ใน​วันที่​พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์นั้น พระเจ้า​สร้าง​พวกเขา​ให้​เหมือนกับ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ได้​สร้าง​ชาย​และ​หญิง​ขึ้น ใน​วันที่​พระองค์​สร้าง​พวกเขานั้น​พระองค์​ได้​อวยพร​พวกเขา และ​เรียก​พวกเขา​ว่า​มนุษย์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​อาดัม​มี​อายุ​ได้​หนึ่งร้อย​สามสิบปี เขา​ก็​มี​ลูกชาย​อีก​คนหนึ่ง ซึ่ง​รูปร่าง​หน้าตา​คล้าย​เขา​มาก เขา​ตั้งชื่อ​ลูก​ว่า​เสท</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​เสท​เกิด​แล้ว อาดัม​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​แปดร้อยปี และ​เขา​ยัง​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="5">อาดัม​มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อย​สามสิบปี​จึงตาย</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เสทนั้น เมื่อ​มี​อายุ​ได้​หนึ่งร้อยห้าปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เอโนช</verse>
				<verse number="7">หลัง​จาก​เอโนช​เกิด​มา​แล้ว เสท​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​แปดร้อยเจ็ดปี เขา​ยัง​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="8">เสท​มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อย​สิบสองปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เอโนช​มี​อายุ​ได้​เก้าสิบปี เขา​ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เคนัน</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​ที่​เคนัน​เกิด​มา​แล้ว เอโนช​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​แปดร้อย​สิบห้าปี เขา​ยัง​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="11">เอโนช​มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อยห้าปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เคนัน​อายุ​เจ็ดสิบปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ มาหะลาเลล</verse>
				<verse number="13">หลัง​จาก​มาหะลาเลล​เกิด​มา​แล้ว เคนัน​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​แปดร้อย​สี่สิบปี เขา​ยัง​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="14">เคนัน​มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อย​สิบปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มาหะลาเลล​มี​อายุ​หกสิบห้าปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ยาเรด</verse>
				<verse number="16">หลัง​จาก​ที่​ยาเรด​เกิด​มา​แล้ว มาหะลาเลล​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​แปดร้อย​สามสิบปี เขา​ยังมี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีกหลายคน</verse>
				<verse number="17">มาหะลาเลล​มี​อายุ​ถึง​แปดร้อย​เก้าสิบห้าปี​จึงตาย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ยาเรด​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​หกสิบสองปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อเอโนค</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​ที่​เอโนค​เกิดมาแล้ว ยาเรด​มีชีวิต​ต่อไป​อีก​แปดร้อยปี เขา​ยัง​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="20">ยาเรด​มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อย​หกสิบสองปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เอโนค​อายุ​ได้​หกสิบห้า​ปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เมธูเสลาห์</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​ที่​เมธูเสลาห์​เกิด​มา​แล้ว เอโนค​มี​ชีวิต​ที่​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​พระเจ้า ​ต่อไป​อีก​สามร้อย​ปี ระหว่างนั้น​เขา​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="23">เอโนค​มี​ชีวิต​อยู่​จน​มี​อายุ​สามร้อย​หกสิบห้าปี</verse>
				<verse number="24">เอโนค​เดิน​ไป​กับ​พระเจ้า แล้ว​เขา​ก็​หายตัวไป​เพราะ​พระเจ้า​เอา​ตัวเขาไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เมธูเสลาห์​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​แปดสิบเจ็ดปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ลาเมค</verse>
				<verse number="26">หลังจาก​ที่​ลาเมค​เกิด​มา​แล้ว เมธูเสลาห์​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​เจ็ดร้อย​แปดสิบสองปี เขา​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="27">เมธูเสลาห์ มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อย​หกสิบเก้าปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ลาเมค​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​แปดสิบสองปี ก็​มี​ลูกชาย​คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="29">เขา​ตั้งชื่อ​ลูก​ว่า​โนอาห์ เขา​พูด​ว่า “ลูกคนนี้​จะ​ทำให้​พวกเรา​ได้​หยุดพัก​จาก​การงาน​ที่​เหน็ดเหนื่อย​ของเรา เพราะ​พระเจ้า​ได้​สาปแช่ง​แผ่นดิน​แห่งนี้ไว้”</verse>
				<verse number="30">หลังจาก​ที่​โนอาห์​เกิดมา​แล้ว ลาเมค​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​ห้าร้อย​เก้าสิบห้าปี และ​เขา​ก็​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="31">ลาเมค​มี​อายุ​ถึง​เจ็ดร้อย​เจ็ดสิบเจ็ดปี​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​โนอาห์​อายุ​ได้​ห้าร้อยปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เชม ฮาม และ​ยาเฟท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อ​ประชาชน​บน​แผ่นดิน​มี​จำนวน​เพิ่ม​มากขึ้น​เรื่อยๆ​และ​ได้​เกิด​ลูกสาว​มากมาย</verse>
				<verse number="2">พวกลูกชาย​ของ​พระเจ้า เห็น​ว่า​ลูกสาว​ของ​มนุษย์นั้น​สวยงาม​เหลือเกิน พวกเขา​จึง​ได้​แต่งงาน​กับ​บรรดา​ลูกสาว​ของมนุษย์​ที่​พวกเขา​ได้​เลือกมา</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​จึง​พูด​ว่า “วิญญาณ​ของเรา​จะ​ไม่อยู่​กับ​พวกมนุษย์​ตลอดไป เพราะ​พวกเขา​ตายได้ ดังนั้น​พวกเขา​ก็​จะ​มี​อายุ​เพียง​หนึ่งร้อย​ยี่สิบปี”</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลานั้น มี​ชาวเนฟิล อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​ด้วย เมื่อ​พวกลูกชาย​ของ​พระเจ้า​ได้​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​พวกลูกสาว​ของมนุษย์ ผู้หญิง​เหล่านี้​ได้​คลอดลูก​ออกมา​หลายคน ซึ่ง​พวกเขา​ได้​เติบโตขึ้น​เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ มี​ชื่อเสียง​มาก​ใน​ยุคโบราณนั้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​มนุษย์​บน​โลก​ชั่วมาก สิ่ง​ที่​พวกเขา​คิดในใจ​ก็​ล้วน​ชั่วร้าย​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​รู้สึก​เสียใจ​ที่​พระองค์​สร้าง​มนุษย์​ขึ้น​ใน​โลก ใจ​ของ​พระองค์​เศร้าสลด</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง​มนุษย์​ที่​เรา​สร้างขึ้น​จากดิน กับ​พวกสัตว์ใช้งาน สัตว์เลื้อย​คลาน​ทุกอย่าง​บนดิน รวมทั้ง​นก​ทุกชนิด เพราะ​เรา​เศร้าใจ​ที่​ได้​สร้าง​พวกเขา​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="8">มี​แต่​โนอาห์ เท่านั้น​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="9">ต่อไปนี้​เป็น​เรื่องราว​ของ​โนอาห์​และ​ครอบครัว​ของเขา โนอาห์​เป็น​คนดีมาก ไม่มี​ที่ติเลย​ใน​ท่ามกลาง​คน​ใน​ยุคสมัย​ของเขา โนอาห์​ได้​เดิน​ไป​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">เขา​มี​ลูกชาย​สาม​คน​ชื่อ เชม ฮาม และ​ยาเฟท</verse>
				<verse number="11">ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​นั้น โลก​ดู​เสื่อมทราม​มาก เต็มไปด้วย​ประชาชน​ที่​ชอบ​ความรุนแรง</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​มอง​ดู​โลกนี้ และ​เห็น​ว่า​โลกนี้​เสื่อมทราม​จริงๆ เพราะ​วิถีทาง​ทั้งหลาย​ของ​มนุษย์​ทุกคน​บน​โลกนี้​เสื่อมทราม</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า เรา​ได้​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ทำลาย​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด เพราะ​โลกนี้​เต็มไปด้วย​ความรุนแรง ดังนั้น​เรา​จะ​ทำลาย​พวกมัน​ไป​พร้อมๆ​กับโลก</verse>
				<verse number="14">ให้​เจ้า​ต่อเรือ​สำหรับ​เจ้าเอง​ลำหนึ่ง โดย​ใช้​ไม้สน​โกเฟอร์ สร้าง​ห้อง​ขึ้น​หลายห้อง​ใน​เรือ​ลำนั้น เอา​น้ำมันดิน มา​ทา​อุดร่องไม้​ทั้ง​ด้านใน​และ​ด้านนอก</verse>
				<verse number="15">ให้​ต่อเรือขึ้น​มี​ความยาว​หนึ่งร้อย​สี่สิบเมตร กว้าง​ยี่สิบสามเมตร​และ​สูง​สิบสาม​เมตรครึ่ง</verse>
				<verse number="16">ให้​ทำ​หลังคา​บนเรือด้วย เมื่อ​ทำ​หลังคา​เสร็จแล้ว ควร​ให้​มัน​มี​ทาง​เอียงลาด ขนาด​ครึ่งเมตร ให้​ทำ​ประตู​ไว้​ทาง​ด้านข้าง​บานหนึ่งด้วย ให้​สร้าง​ดาดฟ้า พื้น​ชั้นล่าง ชั้น​ที่สอง และ​ชั้น​ที่สาม​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ให้​น้ำท่วมโลก เพื่อ​ทำลาย​ทุกๆชีวิต​ภายใต้​ท้องฟ้านี้ ทุกอย่าง​บน​โลกนี้​จะ​ตายหมด</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​จะให้​สัญญา​พิเศษ​กับเจ้า เจ้า​จะ​เข้า​ไป​อยู่​ในเรือ พร้อมกับ​พวกลูกชาย เมีย​และ​ลูกสะใภ้​ของเจ้า</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ควร​จะนำ​สิ่งมีชีวิต​ทุกชนิด​อย่างละคู่ เข้า​ไป​อยู่​ในเรือ​เพื่อ​ให้​มี​ชีวิตรอด​รวม​อยู่​กับเจ้าด้วย สัตว์​แต่ละอย่าง​ให้มี​ทั้ง​ตัวเมีย​และ​ตัวผู้</verse>
				<verse number="20">นก​ทุกชนิด​อย่างละ​หนึ่งคู่ สัตว์​ทุกชนิด และ​สัตว์เลื้อย​คลาน​บน​แผ่นดิน​ทุกชนิด​จะ​มา​กับเจ้า เพื่อ​ให้​เจ้า​รักษา​ชีวิต​ของ​พวกมัน​ให้รอด</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​รวบรวม​เสบียง​อาหาร และ​นำ​มา​เก็บ​สะสม​ไว้​เพื่อ​ตัวเจ้า และ​สัตว์​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="22">โนอาห์​ก็​ทำตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ให้​ทำ​ทุกอย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">จากนั้น​พระเจ้า​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า “ให้​เข้า​ไป​อยู่​ในเรือ ทั้ง​ตัวเจ้า​และ​ครอบครัว เพราะ​เห็น​ว่า​มีเพียง​เจ้า​เท่านั้น​ที่​เป็น​คนดี​ในหมู่​คนรุ่นนี้</verse>
				<verse number="2">ให้​นำ​สัตว์ต่างๆ​ที่​สะอาด​อย่างละ​เจ็ดคู่ ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย ส่วน​สัตว์​ที่​ไม่สะอาด ให้​เอา​ไป​อย่างละ​คู่ ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย</verse>
				<verse number="3">นก​ใน​อากาศ​อย่างละ​เจ็ดคู่​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย เพื่อ​ให้​สัตว์​ทั้งหลาย​มี​ชีวิตรอด​ต่อไป​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ภายใน​เจ็ด​วันนี้ เรา​จะ​ทำให้​ฝนตก​เป็น​เวลา​สี่สิบวัน​สี่สิบคืน เรา​จะ​ทำลาย​สิ่งที่มีชีวิต​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้​สร้างขึ้น​บน​พื้นผิว​ของโลก”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​โนอาห์​ก็​ทำตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่งไว้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="6">ตอนที่​เกิด​น้ำท่วม​ขึ้น​บน​แผ่นดิน โนอาห์​มี​อายุ​หกร้อยปี</verse>
				<verse number="7">โนอาห์​เข้า​ไป​อยู่​ในเรือ พร้อม​กับ​ลูกชาย เมีย และ​ลูกสะใภ้ เพื่อ​หนี​ให้พ้น​จาก​น้ำท่วม</verse>
				<verse number="8">พวกสัตว์​ที่​สะอาด สัตว์​ที่​ไม่สะอาด นกต่างๆ​และ​สัตว์เลื้อย​คลาน​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="9">ก็​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​เรือ​ของ​โนอาห์ เป็น​คู่ๆ​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สั่ง​โนอาห์​ไว้</verse>
				<verse number="10">หลังจากนั้น​เจ็ดวัน น้ำ​ก็​เริ่มท่วม</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​โนอาห์​มี​อายุ​ได้​หกร้อยปี ใน​วันที่​สิบเจ็ด​ของ​เดือน​ที่สอง น้ำ​จาก​ใต้ดิน​ได้​ไหล​พลุ่ง​ขึ้นมา ช่องฟ้า​ก็​เปิด</verse>
				<verse number="12">ฝน​ได้​เท​ลงมา​อย่างหนัก เป็น​เวลา​นาน​ถึง​สี่สิบวัน​สี่สิบคืน</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้นเอง โนอาห์​ก็​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​เรือ​กับ​ลูกชาย​ทั้งสาม คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท พร้อม​กับ​เมีย​และ​ลูกสะใภ้​ทั้ง​สามคน</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​และ​สัตว์ป่า​ทุกชนิด สัตว์ใช้งาน สัตว์เลื้อย​คลาน นก​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="15">สัตว์​ทุกชนิด​ได้​มาหา​โนอาห์​ที่​เรือ​เป็นคู่ๆ</verse>
				<verse number="16">บรรดา​สัตว์​ที่​มาอยู่​ในเรือ มี​ทั้ง​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สั่ง​โนอาห์​ไว้​ทุกอย่าง จากนั้น​พระยาห์เวห์​ก็​ปิด​ประตูเรือ</verse>
				<verse number="17">น้ำ​ได้ท่วม​บน​แผ่นดิน​ต่อไป​อีก​เป็น​เวลา​ถึง​สี่สิบวัน จำนวน​น้ำ​เพิ่มขึ้น​เรื่อยๆ​และ​ยกเรือ​ให้​ลอย​สูงขึ้น เรือนั้น​ลอย​สูงขึ้น​เหนือ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="18">ส่วน​น้ำ​ก็​ยังคง​ไหล​ต่อเนื่อง​กันไป และ​เพิ่ม​ปริมาณ​น้ำ​ขึ้น​เรื่อยๆ​บน​แผ่นดิน เรือนั้น​ลอย​ไป​บน​พื้นน้ำ</verse>
				<verse number="19">น้ำ​ก็​สูง​ขึ้นเรื่อยๆ​บน​แผ่นดิน จนกระทั่ง​ภูเขาสูง​ทุกลูก​จม​อยู่​ใต้น้ำ</verse>
				<verse number="20">น้ำ​นั้น​ยังคง​ไหล​ต่อเนื่อง​ไปอีก จน​ยอดเขา​จม​ลึกลงไป​ใต้น้ำ​ประมาณ​หกเมตร</verse>
				<verse number="21">สิ่งมีชีวิต​ทั้งหลาย​บน​แผ่นดิน​ตายหมด คือ​บรรดานก สัตว์ใช้งาน สัตว์ป่า สิ่งมีชีวิต​ทั้งหลาย​บน​แผ่นดิน รวมทั้ง​มนุษย์ด้วย</verse>
				<verse number="22">สิ่งมีชีวิต​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​บนบก​ก็​ตายหมด</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ทำลาย​สิ่งมีชีวิต​ทุกอย่าง​บน​แผ่นดิน​ทั้งหมด บรรดา​มนุษย์ สัตว์ต่างๆ สัตว์เลื้อย​คลาน และ​พวกนก​ใน​ท้องฟ้า ก็​ล้วน​ถูก​ทำลายไป​จากโลก มีเพียง​โนอาห์​เท่านั้น​ที่​ยัง​มีชีวิตอยู่ กับ​บรรดา​คน​และ​สัตว์​ที่​อยู่​กับเขา​ในเรือ</verse>
				<verse number="24">น้ำ​นั้น​ยังคง​ท่วมโลก​อยู่ต่อไป​นาน​ถึง​หนึ่งร้อย​ห้าสิบวัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แต่​พระเจ้า​ก็​ยังคง​ระลึกถึง​โนอาห์ และ​บรรดา​สัตว์ป่า​กับ​สัตว์ใช้งาน​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​กับ​โนอาห์​ใน​เรือนั้น แล้ว​พระเจ้า​ก็​ให้​ลมพัด​บน​แผ่นดินโลก น้ำนั้น​ก็​ค่อยๆ​ลดลง</verse>
				<verse number="2">น้ำ​ได้​หยุด​ไหล​จาก​ใต้พื้นดิน ท้องฟ้านั้น​ปิดลง ฝน​จาก​ฟ้า​ก็​หยุดตก</verse>
				<verse number="3">น้ำ​จึง​ค่อยๆ​ลดลง​จาก​แผ่นดิน ใน​วันที่​หนึ่งร้อย​ห้าสิบ น้ำ​ก็​ลดลง​เพียงพอ</verse>
				<verse number="4">ที่​จะให้​เรือ​จอด​อยู่​บน​เทือกเขา​อารารัต เหตุการณ์นี้​เกิดขึ้น​ใน​วันที่​สิบเจ็ด​ของ​เดือน​ที่เจ็ด</verse>
				<verse number="5">แล้ว​น้ำ​ก็​ค่อยๆ​ลดลง จน​ถึง​เดือน​ที่สิบ ใน​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่สิบ ยอดเขา​ก็​ค่อยๆ​โผล่ขึ้นมา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เวลา​ผ่านไป​สี่สิบวัน โนอาห์​เปิด​หน้าต่าง​ของเรือ​ลำที่​เขา​สร้างขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="7">โนอาห์​ส่ง​อีกา​ตัวหนึ่ง​ออกไป มัน​บิน​วนเวียน​ไป​และ​กลับมา​ที่เรือ น้ำ​ค่อยๆ​แห้งลง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​โนอาห์​ส่ง​นกพิราบ​ออกไป​ตัวหนึ่ง เพื่อ​ดูว่า​น้ำ​ลดไป​จาก​แผ่นดิน​หรือยัง</verse>
				<verse number="9">แต่​นกนั้น​ยัง​หา​ที่เกาะ​ไม่ได้ นก​จึง​บิน​กลับ​มาหา​โนอาห์​ที่เรืออีก เพราะ​น้ำ​ยัง​ท่วม​แผ่นดินอยู่ โนอาห์​ยื่นมือ​ออกไป​จับ​นกนั้น เอา​มัน​กลับ​เข้ามา​ในเรือ</verse>
				<verse number="10">โนอาห์​รอต่อไป​อีก​เจ็ดวัน จึง​ส่ง​นกพิราบ​ออกไป​จากเรืออีก</verse>
				<verse number="11">นก​ตัวนั้น​บิน​กลับ​มาหาเขา​ใน​เย็น​วันนั้น ปาก​ของมัน​คาบ​เอา​ใบมะกอกสด​ที่​เด็ด​มา​ใบหนึ่ง โนอาห์​จึง​รู้ว่า​น้ำ​บน​แผ่นดิน​ลดลงแล้ว</verse>
				<verse number="12">โนอาห์​รอ​ต่อไป​อีก​เจ็ดวัน จึง​ค่อย​ส่ง​นกพิราบ​ออกไป​อีก​ตัวหนึ่ง นก​ตัวนั้น​ก็​ไม่ได้​บิน​กลับ​มาหา​เขาอีก</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​โนอาห์​มี​อายุ​หกร้อยหนึ่ง​ปี ใน​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง น้ำ​ก็​แห้ง​ไป​จาก​แผ่นดิน โนอาห์​ได้​เปิด​ประตู เรือ​ออก​ไป​ดู​ข้างนอก และ​เห็น​ว่า​ผืนดิน​แห้งแล้ว</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​วันที่​ยี่สิบเจ็ด​ของ​เดือน​ที่สอง แผ่นดิน​ก็​แห้งสนิท</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​จึง​พูด​กับ​โนอาห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ออก​ไป​จาก​เรือ​ได้แล้ว ทั้ง​ตัวเจ้า เมีย​ของเจ้า ลูกชาย และ​ลูกสะใภ้​ของเจ้า</verse>
				<verse number="17">นำ​ทุกสิ่ง​ที่​มีชีวิต​บน​เรือ​ออกไป​กับเจ้าด้วย สัตว์​ทุกชนิด นกต่างๆ สัตว์ใช้งาน และ​สัตว์เลื้อย​คลาน​บน​แผ่นดิน​ทุกชนิด เพื่อ​พวกมัน​จะได้​อยู่​กัน​จนเต็ม​แผ่นดิน พวกมัน​จะ​มีลูกหลาน​และ​จะ​เพิ่มจำนวน​ขึ้น​บน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="18">โนอาห์​กับ​ลูกชาย เมีย และ​ลูกสะใภ้​จึง​พา​กัน​ออก​จากเรือ</verse>
				<verse number="19">สัตว์​แต่ละ​ครอบครัว​ได้​พา​กัน​เดิน​ออก​มา​จาก​เรือ ทั้ง​สัตว์เลื้อย​คลาน​ทุกตัว​บน​พื้นดิน​และ​นก​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="20">จากนั้น​โนอาห์​จึง​สร้าง​แท่นบูชา​ให้กับ​พระยาห์เวห์ เขา​ได้​นำ​นก​ที่​สะอาด​ทุกชนิด​และ​สัตว์​ที่​สะอาด ทุกชนิด​มา และ​เอา​พวกมัน​มา​เผา​ถวาย​บน​แท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="21">ซึ่ง​เป็น​กลิ่น​ที่​พระยาห์เวห์​พอใจมาก พระองค์​จึง​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “เรา​จะ​ไม่​สาปแช่ง​แผ่นดินโลก​นี้​อีกต่อไป เพราะ​เห็นแก่​มนุษย์ มนุษย์​นั้น​มี​ความคิด​ชั่วร้าย​ตั้งแต่​เด็กแล้ว ดังนั้น​เรา​จะ​ไม่มีวัน​ทำลาย​สิ่งที่​มีชีวิต​ทั้งหมด​อย่างที่​เรา​ได้​ทำไปแล้ว​นั้นอีก</verse>
				<verse number="22">ตราบใด​ที่​โลกนี้​ยังอยู่ การเพาะ​ปลูก​และ​การเก็บเกี่ยว ความเย็น​และ​ความร้อน ฤดูร้อน​และ​ฤดูหนาว กลางวัน​และ​กลางคืน จะ​ไม่มีวัน​หมดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเจ้า​ได้​อวยพร​โนอาห์​กับ​พวกลูกชาย​ของเขา​และ​พูด​ว่า “ให้​มีลูก​มีหลาน​มากมาย​เต็ม​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="2">บรรดา​สัตว์​ทุกอย่าง​ใน​โลกนี้ ทั้ง​พวกนก พวกสัตว์เลื้อย​คลาน​อยู่​บน​พื้นดิน และ​ปลา​ใน​ทะเล จะ​กลัว​พวกเจ้า พวกมัน​ทั้งหมด​จะ​อยู่​ภายใต้​การควบคุม​ของเจ้า</verse>
				<verse number="3">ทุกสิ่ง​ที่​มีชีวิต​ที่​เคลื่อนไหว​ได้ เรา​จะ​ยก​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​พวกเจ้า เหมือน​อย่าง​ที่​เรา​ได้​ยก​พวก​พืชผัก​ให้​พวกเจ้า​กิน​อยู่แล้ว ตอนนี้​เรา​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​กับเจ้า</verse>
				<verse number="4">แต่​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ไม่กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ยัง​มี​เลือด​ติดอยู่ เพราะ​มีชีวิต​อยู่​ในเลือด</verse>
				<verse number="5">ไม่อย่างนั้น​เรา​จะ​ทวง​เลือดนั้น​คืน​จาก​ชีวิต​ของ​พวกเจ้า สัตว์​ตัวไหน​ที่​ฆ่ามนุษย์ เรา​จะ​ทวง​ชีวิตนั้น​คืน​จาก​มัน​ด้วย สำหรับ​มนุษย์นั้น ถ้า​ใคร​ฆ่าใคร​ก็ตาม เรา​จะ​ทวง​ชีวิต​ของ​คนๆนั้น​คืนมา</verse>
				<verse number="6">ใคร​ที่​ฆ่าคน คนนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​อีกคนหนึ่ง​ฆ่าด้วย เพราะ​พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ขึ้นมา​ตาม​รูปแบบ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ให้​พวกเจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย​และ​อยู่กัน​จน​เต็ม​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​พูด​กับ​โนอาห์​และ​พวกลูกชาย​ของเขา​อีกว่า</verse>
				<verse number="9">“เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​กับเจ้า​และ​ลูกหลาน​ทั้งหมด​ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​กับ​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับเจ้า ทั้ง​พวกนก พวกสัตว์ใช้งาน และ​สัตว์​อื่น​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับเจ้า</verse>
				<verse number="11">เรา​ให้​สัญญา​กับ​พวกเจ้า​ว่า จะ​ไม่มี​น้ำ​มาท่วม​ทำลาย​ทุกสิ่ง​ที่​มีชีวิต​หรือ​โลกนี้​อีก”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระเจ้า​ก็​พูดต่อ​อีกว่า “นี่คือ​เครื่อง​หมาย​แห่ง​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​กับเจ้า กับ​ลูกหลาน​ของเจ้า และ​กับ​สิ่งมีชีวิต​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​กับเจ้า เป็น​เครื่อง​หมาย​ที่​จะ​มี​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">คือ​เรา​จะ​ทำ​ให้​มี​รุ้ง​ที่​ก้อนเมฆ เพื่อ​แสดง​ถึง​สัญญา​ระหว่าง​เรา​กับโลก</verse>
				<verse number="14">เวลา​ใด​ที่​มี​รุ้งกินน้ำ​ที่​ก้อนเมฆ​เหนือ​พื้นดินนั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ระลึกถึง​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับเจ้า และ​บรรดา​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​กับเจ้า คือ​เรา​จะ​ไม่ให้​น้ำ​มา​ท่วม​ทำลาย​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหลาย​อีก</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​มี​รุ้งกินน้ำ​ที่​ก้อนเมฆ​เมื่อใด เรา​จะ​มอง​ดู​รุ้งนั้น และ​จะ​นึกถึง​สัญญา​ที่​มั่นคง​ถาวร ระหว่าง​เรา​กับ​ทุกสิ่ง​ที่​มีชีวิต​บน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระเจ้า​พูด​กับ​โนอาห์​อีกว่า “นี่แหละ​คือ​เครื่อง​หมาย​แห่ง​สัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​ทุกสิ่ง​ที่​มีชีวิต​บน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="18">ลูกชาย​ของ​โนอาห์​คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท ออก​มา​จาก​เรือ​ด้วยกัน (ฮาม​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​คานาอัน)</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ทั้งหมด​บน​โลกนี้​ล้วน​มา​จาก​ลูกชาย​ทั้ง​สามคนนี้​ของเขา</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​โนอาห์นั้น​เป็น​ชาวไร่ เขา​เป็น​คนแรก​ที่​ทำไร่องุ่น</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​และ​เมา​หลับไป​ใน​เต็นท์ ทั้ง​ที่​เปลือยกายอยู่</verse>
				<verse number="22">ฝ่าย​ฮาม​ที่​เป็น​พ่อ​ของ​คานาอัน​นั้น มา​เห็น​โนอาห์​พ่อ​ของเขา​นอนหลับ​เปลือยกายอยู่ เขา​จึง​ออกไป​บอก​กับ​พี่ชาย​ทั้ง​สองคน​ของเขา</verse>
				<verse number="23">เชม​กับ​ยาเฟท​จึง​ช่วยกัน​เอา​ผ้า​มา​พาดบ่า​ของ​พวกเขา​ทั้ง​สองคน และ​เดิน​หันหลัง​เข้าไปหา​พ่อ​ที่​นอน​เปลือยกาย​อยู่ เอา​ผ้า​คลุมร่าง​พ่อไว้​โดยที่​ไม่ได้​มอง​ร่างเปลือย​ของพ่อเลย</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​โนอาห์​ตื่นขึ้น​สร่างเมา​แล้ว และ​รู้เรื่อง​ว่า​ลูกชาย​คนเล็ก​ได้​ทำอะไร​กับเขา</verse>
				<verse number="25">โนอาห์​จึง​พูดว่า “คานาอัน เจ้า​จะ​ต้อง​ถูกแช่ง ให้​เป็นทาส​ชั้น​ต่ำที่สุด​ของ​พี่น้อง”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​โนอาห์​พูดต่อ​อีกว่า “ขอ​พระเจ้า​อวยพร​ให้​เชม และ​ให้​คานาอัน​เป็น​ทาส​ของเขาเถิด</verse>
				<verse number="27">	ขอ​พระเจ้า​ขยาย ดินแดน​ของ​ยาเฟท ขอให้​ยาเฟท​อยู่​ใน​เต็นท์​ของเชม ขอให้​คานาอัน​เป็นทาส​ของ​ยาเฟท​ด้วย”</verse>
				<verse number="28">โนอาห์​มี​ชีวิต​หลัง​น้ำท่วม​ต่อไปอีก​สามร้อย​ห้าสิบปี</verse>
				<verse number="29">โนอาห์​มี​อายุ​ถึง​เก้าร้อย​ห้าสิบปี​จึงตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​เป็น​เชื้อสาย​ของ​ลูกชาย​ทั้ง​สามคน​ของ​โนอาห์ คือ เชม ฮาม และ​ยาเฟท พวกเขา​มีลูก​หลัง​จาก​น้ำท่วม</verse>
				<verse number="2">พวกลูกชาย​ของ​ยาเฟท คือ โกเมอร์ มาโกก มาดัย ยาวาน ทูบัล เมเชค และ​ทิราส</verse>
				<verse number="3">พวกลูกชาย​ของ​โกเมอร์ คือ อัชเคนัส รีฟาท และ​โทการมาห์</verse>
				<verse number="4">พวกลูกชาย​ของ​ยาวาน คือ เอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม และ​โดดานิม</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​บริเวณ​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน ล้วน​สืบเชื้อสาย​มา​จาก​ลูกๆ​ของ​ยาเฟท ครอบครัว​ทั้งหลายนี้​แต่ละ​ครอบครัว​ได้​กลายเป็น​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​มี​แผ่นดิน​และ​ภาษา​เป็นของ​พวกเขาเอง</verse>
				<verse number="6">ฮาม​มี​ลูกชาย​คือ คูช อียิปต์ พูต​และ​คานาอัน</verse>
				<verse number="7">คูช​มี​ลูกชาย​หลายคน คือ เชบา ฮาวิลาห์ สับทาห์ ราอามาห์ และ​สับเทคา ส่วน​ลูก​ของ​ราอามาห์ คือ เสบา​และ​เดดาน</verse>
				<verse number="8">ลูก​ของ​คูช​ที่​ชื่อ​ว่า​นิมโรด​นั้น เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ คนหนึ่ง​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">เขา​เป็น​นายพราน​ที่​กล้าหาญมาก​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นี่​เป็นเหตุ​ที่​ประชาชน​มัก​พูดว่า “คน​ผู้นี้​เป็น​เหมือน​นิมโรด​นายพราน​ผู้กล้าหาญ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">อาณาจักร​ของ​นิมโรดนั้น เริ่ม​ขยาย​จาก​เมือง​บาบิโลน เมือง​เอเรก และ​เมือง​อัคคัด ซึ่ง​เมือง​ทั้งสามนี้​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ชินาร์</verse>
				<verse number="11">จาก​ที่นั่น นิมโรด​ได้​ไป​ยัง​แผ่นดิน​อัสซีเรีย แล้ว​สร้าง​เมือง​นีนะเวห์ เมือง​เรโหโบทอีร์ เมือง​คาลาห์</verse>
				<verse number="12">และ​เมือง​เรเสน ซึ่ง​ตั้งอยู่​ระหว่าง​เมือง​นีนะเวห์​กับ​เมือง​คาลาห์​นั้น เดี๋ยวนี้​เรเสน​ได้​กลายเป็น​เมือง​ใหญ่​เมือง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">อียิปต์​มี​ลูกชาย​หลายคน คือ ลูด อานามิม เลหะบิม นัฟทูฮิม</verse>
				<verse number="14">ปัทรุสิม คัสลูห์ (ผู้เป็น​ต้นตระกูล​คน​ฟีลิสเตีย) และ​คนคัฟโทร์</verse>
				<verse number="15">คานาอัน​มี​ลูกคนโต คือ ไซดอน คานาอัน​ยัง​เป็น​พ่อ​ของเฮท</verse>
				<verse number="16">คนเยบุส คนอาโมไรต์ คนเกอร์กาชี</verse>
				<verse number="17">คน​ฮีไวต์ คน​อารคี คนสินี</verse>
				<verse number="18">คน​อารวัด คน​เศเมอร์ และ​คน​ฮามัท​ด้วย ต่อมา​ภายหลัง​ครอบครัว​คานาอัน​ได้​กระจาย​ออกไป​ตาม​ที่ต่างๆ</verse>
				<verse number="19">เขต​ของ​คนคานาอัน แผ่ขยาย​จาก​เมือง​ไซดอน​ไป​ทาง​เมือง​เกราร์​จนถึง​เมือง​กาซา และ​ไป​ทาง​เมือง​โสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ และ​เศโบยิม​จนถึง​เมือง​ลาชา</verse>
				<verse number="20">คนเหล่านี้​เป็น​เชื้อสาย​ของฮาม พวกเขา​มี​ภาษา​ของตนเอง มี​เขตแดน​ที่อยู่​ของ​ตนเอง และ​แบ่งแยก​เป็น​ชนชาติต่างๆ</verse>
				<verse number="21">ส่วน​เชม​ที่​เป็น​พี่ชาย​คนโต​ของ​ยาเฟท​นั้น ก็​มี​ลูก​อีก​หลายคน เขา​เป็น​ต้นตระกูล​ของ​พวกชาวเอเบอร์ด้วย</verse>
				<verse number="22">พวกลูกชาย​ของ​เชม คือ​เอลาม อัสชูร อารปัคชาด ลูด และ​อารัม</verse>
				<verse number="23">พวกลูกชาย​ของ​อารัม คือ​อูส ฮูล เกเธอร์ และ​มัช</verse>
				<verse number="24">ส่วน​อารปัคชาด​มี​ลูกชาย คือ​เชลาห์ ส่วน​เชลาห์​มี​ลูก​คือ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​สองคน​ของ​เอเบอร์ คือ​เพเลก และ​โยกทาน ที่​เขา​ตั้งชื่อ​ว่า​เพเลก​ก็​เพราะ​ใน​สมัยนั้น​มี​การแบ่ง​แผ่นดินกัน</verse>
				<verse number="26">โยกทาน​มี​ลูก​หลายคน คือ​อัลโมดัด เชเลฟ ฮาซารมาเวท เยราห์</verse>
				<verse number="27">ฮาโดรัม อุซาล ดิคลาห์</verse>
				<verse number="28">โอบาล อาบีมาเอล เสบา</verse>
				<verse number="29">โอฟีร์ ฮาวิลาห์ และ​โยบับ คนเหล่านี้​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยกทาน</verse>
				<verse number="30">คนเหล่านี้​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​ด้าน​ตะวันออก จาก​เมือง​เมชา​ไป​ทาง​เสฟาร์</verse>
				<verse number="31">คนเหล่านี้​เป็น​เชื้อสาย​ของเชม พวกเขา​มี​ภาษา​ของ​ตนเอง มี​ดินแดน​ที่​อยู่​ของ​ตนเอง มี​เชื้อชาติ​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="32">นี่คือ​รายชื่อ​ครอบครัว​ต่างๆ​ที่​เกิด​มา​จาก​พวกลูกชาย​ของ​โนอาห์ พวกเขา​เรียง​ลำดับ​ตาม​ชนชาติ​ของ​พวกเขา และ​จาก​ครอบครัว​เหล่านี้เอง ประชากร​มนุษย์​ก็​แผ่ขยาย​ไป​ทั่วโลก​ภายหลัง​น้ำท่วม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ใน​ขณะนั้น​ทั่วโลก​ยัง​พูด​ภาษา​เดียวกัน คำ​ที่ใช้​ก็​มีความหมาย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ผู้คน​พากัน​อพยพ​ไป​จาก​ทิศตะวันออก พวกเขา​ก็​พบ​ที่ราบ​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชินาร์ จึง​ตกลงใจ​อาศัย​อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูด​ชักชวน​กันว่า “มาเถิด ให้​พวกเรา​ทำ​อิฐ​กัน เอา​อิฐ​ไปเผา​จนแข็ง” พวกเขา​จึง​มีอิฐ​ใช้​แทน​หิน และ​มี​ยางมะตอย ใช้​แทน​ปูนสอ</verse>
				<verse number="4">จากนั้น​พวกเขา​ก็​พูดว่า “มาเถิด มา​สร้าง​เมือง​สำหรับ​พวกเรา​กันเถอะ แล้ว​สร้าง​หอคอย​ให้​สูง​เทียมฟ้า พอ​ทำ​อย่างนั้น​แล้ว พวกเรา​ก็​จะ​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง ใครๆ​ก็​จะ​รู้จักเรา ถ้า​เรา​ไม่ทำ พวกเรา​ก็​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่วโลก”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้​ลงมา​ดูเมือง​และ​หอคอย​ที่​พวกมนุษย์​ช่วยกัน​สร้างขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดูเถิด ประชาชน​เหล่านี้​เป็น​ชนชาติ​เดียวกัน พูด​ภาษา​เดียวกัน นี่​เป็นแค่​จุดเริ่มต้น​ของ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​จะทำ​ใน​อนาคต และ​เมื่อ​พวกเขา​ตั้งใจ​จะ​ทำอะไรแล้ว ก็​จะ​ทำได้​แน่นอน</verse>
				<verse number="7">มาเถิด ให้​พวกเรา​ลงไป​ทำให้​ภาษา​ของ​พวกเขา​สับสนกัน”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จึง​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​แผ่นดินโลก คนเหล่านั้น​จึง​ต้อง​เลิก​สร้าง​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​คน​ก็​เรียก​เมืองนั้น​ว่า​บาเบล เพราะ​พระยาห์เวห์​ทำให้​ภาษา​ของ​ทั้งโลก​สับสน​ไปหมด แล้ว​พระยาห์เวห์​ยัง​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">ต่อไปนี้​เป็น​เชื้อสาย​ลูกหลาน​ของ​เชม หลัง​จาก​เกิด​น้ำท่วม​ไปแล้ว​สองปี เชม​ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อารปัคชาด เชม​มี​อายุ​หนึ่งร้อยปี​พอดี</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​เขา​มี​อารปัคชาด​แล้ว เชม​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​ห้าร้อยปี และ​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​อารปัคชาด​มี​อายุ​ได้​สามสิบห้าปี เขา​ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เชลาห์</verse>
				<verse number="13">พอ​มี​เชลาห์​แล้ว อารปัคชาด​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​สี่ร้อยสามปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เชลาห์​อายุ​ได้​สามสิบปี เขา​ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="15">พอ​มี​เอเบอร์​แล้ว เชลาห์​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​สี่ร้อยสามปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เอเบอร์​มี​อายุ​สามสิบสี่ปี เขา​ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เปเลก</verse>
				<verse number="17">พอ​มี​เปเลก​แล้ว เอเบอร์​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​สี่ร้อย​สามสิบปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เปเลก​มี​อายุ​สามสิบปี ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เรอู</verse>
				<verse number="19">พอ​มี​เรอู​แล้ว เปเลก​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​สองร้อยเก้าปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เรอู​มี​อายุ​สามสิบสองปี​ก็​มี​ลูก​ชื่อ​เสรุก</verse>
				<verse number="21">พอ​มี​เสรุก​แล้ว เรอู​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​สองร้อยเจ็ดปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เสรุก​มี​อายุ​สามสิบปี​ก็​มี​ลูก​ชื่อ​นาโฮร์</verse>
				<verse number="23">พอ​มี​นาโฮร์​แล้ว เสรุก​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​สองร้อยปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​นาโฮร์​อายุ​ยี่สิบเก้าปี​ก็​มี​ลูก​ชื่อ​เทราห์</verse>
				<verse number="25">พอ​มี​เทราห์​แล้ว นาโฮร์​ก็​มี​ชีวิต​ต่อไป​อีก​หนึ่งร้อย​สิบเก้าปี เขา​ยัง​มี​ลูกชายหญิง​อีก​หลายคน</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เทราห์​อายุ​เจ็ดสิบปี​ก็​มี​ลูกชาย​ชื่อ อับราม นาโฮร์ และ​ฮาราน</verse>
				<verse number="27">ต่อไปนี้​เป็น​เชื้อสาย​ลูกหลาน​ของ​เทราห์ เขา​เป็น​พ่อ​ของ​อับราม นาโฮร์ และ​ฮาราน ฮาราน​มี​ลูกชาย​ชื่อ​โลท</verse>
				<verse number="28">ฮารานนั้น​ตาย​ก่อน​เทราห์​พ่อ​ของเขา ใน​แผ่นดิน​ที่​เขา​เกิด​ใน​เมืองเออร์​ของ​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="29">อับราม​กับ​นาโฮร์​ต่าง​ก็​มี​เมีย เมีย​ของ​อับราม​ชื่อ​ซาราย เมีย​ของ​นาโฮร์​ชื่อ​มิลคาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ฮาราน (ฮาราน​เป็น​พ่อ​ของ​มิลคาห์​และ​อิสคาห์)</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​ซารายนั้น​เป็นหมัน จึง​ไม่มีลูก</verse>
				<verse number="31">เทราห์​พา​อับราม​ลูก​ของตัวเอง​กับ​โลท​ที่​เป็น​หลานชาย ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของฮาราน และ​ซาราย​ลูกสะใภ้​ที่​เป็น​เมีย​ของ​อับราม ออก​จาก​เมือง​เออร์​ของ​ชาว​บาบิโลน เพื่อ​จะ​เข้า​ไป​อยู่​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน แต่​เมื่อ​พวกเขา​เดินทาง​มา​ถึง​เมือง​ฮาราน ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เทราห์​อายุ​ได้​สองร้อยห้าปี เขา​ก็​ตาย​ที่​เมือง​ฮาราน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราม​ว่า “ให้​ออก​จาก​ประเทศ​ของเจ้า ละทิ้ง​ประชาชน และ​ครอบครัว​ของ​พ่อเจ้า​เสีย และ​ให้​มุ่ง​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​จะ​แสดง​แก่เจ้า</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่ เรา​จะ​อวยพร​เจ้า และ​ทำ​ให้​ชื่อเจ้า​เป็น​ที่​รู้จัก​กว้างขวาง และ​เจ้า​จะ​เป็น​พระพร​สำหรับ​คนอื่น</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​อวยพร​คนที่​อวยพร​เจ้า และ​จะ​สาปแช่ง​คนที่​สาปแช่ง​เจ้า คนทั้งหลาย​บน​โลกนี้​จะ​ได้รับ​พร​จาก​เจ้า​ด้วย ”</verse>
				<verse number="4">อับราม​จึง​ออก​จาก​เมือง​ฮาราน​พร้อม​กับ​โลท และ​ทำตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก ใน​ขณะนั้น​เขา​มี​อายุ​เจ็ดสิบห้า​ปี</verse>
				<verse number="5">อับราม​พา​เมีย​เขา​ที่​ชื่อ​ซาราย และ​หลานชาย​ชื่อ​โลท​ไปด้วย รวมทั้ง​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​และ​ทาส​ทั้งหมด​ที่​เขา​ได้​มา​จาก​เมือง​ฮาราน พวกเขา​ทั้งหมด​ได้​ออก​เดินทาง​มา​จน​ถึง​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="6">อับราม​เดินทาง​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน​และ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​เมือง​เชเคม สู่​ต้นก่อ​ของ​โมเรห์ (ซึ่ง​ชาว​คานาอัน​อาศัย​อยู่​ใน​เวลานั้น)</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ตัว​ให้​อับราม​เห็น​และ​พูด​กับเขา​ว่า “เรา​จะ​ให้​ดินแดน​แห่งนี้​แก่​ลูกหลาน​ของเจ้า” อับราม​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​แท่นหนึ่ง​ให้กับ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​ปรากฏตัว​ให้​เขาเห็น</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เขา​ก็​ย้าย​จาก​ที่นั่น​ไป​ยัง​แถบ​เนินเขา​ทาง​ตะวันออก​ของ​เมือง​เบธเอล เขา​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​ที่นั่น ด้าน​ตะวันตก​คือ​เมือง​เบธเอล ทาง​ตะวันออก​คือ​เมืองอัย เขา​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​อีกแท่น​ที่นั่น และ​เขา​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">หลังจากนั้น​เขา​ก็​เดินทาง​ต่อไป​ยัง​เนเกบ</verse>
				<verse number="10">ในขณะนั้น​เกิด​ภาวะ​ฝนแล้ง​และ​กันดาร​อาหาร​อย่าง​รุนแรง อับราม​จึง​เดินทาง​ไป​อาศัย​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="11">ก่อน​ที่​เขา​จะ​เข้า​สู่​เขตแดน​ของ​อียิปต์ เขา​บอก​นาง​ซาราย​เมีย​ของเขา​ว่า “ฟังนะ พี่​รู้ว่า​น้อง​เป็น​ผู้หญิง​ที่​สวย​มาก</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ผู้ชาย​ชาว​อียิปต์​พบ​น้อง​เข้า พวกเขา​จะ​พูด​ว่า ‘ผู้หญิง​คนนี้​เป็น​เมีย​ของ​ผู้ชาย​ที่​มา​ด้วย​แน่’ พวกนั้น​ก็​จะ​ฆ่า​พี่​แต่​ไม่ฆ่า​น้อง​หรอก</verse>
				<verse number="13">ฉะนั้น​ให้​บอก​ไป​ว่า​น้อง​เป็น​น้องสาว​ของพี่ เพื่อ​คนพวกนั้น​จะ​ได้ดี​กับพี่​และ​พี่​ก็​จะ​รอดชีวิต​เพราะ​น้อง”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อับราม​ไป​ถึง​อียิปต์ ชาว​อียิปต์​เห็น​ว่า​ซาราย​เป็น​ผู้หญิง​ที่​สวย​มาก</verse>
				<verse number="15">และ​เมื่อ​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์​มา​พบ​นาง จึง​ไป​บอก​กับ​ฟาโรห์​ว่า​นาง​สวย​ขนาดไหน หลังจากนั้น นาง​ซาราย​จึง​ถูก​นำตัว​มา​ที่​วัง</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ฟาโรห์​จึง​ปฏิบัติ​กับ​อับราม​อย่างดี เพราะ​เขา​เป็น​พี่ชาย​ของ​นาง​ซาราย เขา​ได้รับ​แกะ วัว ลา​ตัวผู้ ลา​ตัวเมีย ทาส​ชายหญิง และ​พวกอูฐ</verse>
				<verse number="17">แต่​พระยาห์เวห์​ทำให้​เกิด​โรคระบาด​ขึ้น​อย่าง​รุนแรง​กับ​ฟาโรห์​และ​คน​ในวัง เพื่อ​ลงโทษ​ฟาโรห์​ที่​ไป​เอา​เมีย​ของ​อับราม​มา</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​แห่ง​อียิปต์​จึง​เรียก​ตัว​อับราม​มา​พบ​และ​ถาม​ว่า “นี่​เจ้า​ทำ​อะไร​กับเรา ทำไม​ถึง​ไม่บอก​เรา​ว่า​นาง​เป็น​เมียเจ้า</verse>
				<verse number="19">ทำไม​ถึง​บอก​ว่า ‘นาง​เป็น​น้องสาว’ ทำให้​เรา​รับ​นาง​มา​เป็น​เมีย ตอนนี้​เอา​เมีย​ของเจ้า​คืนไป​และ​ออกไป​ให้พ้น”</verse>
				<verse number="20">ฟาโรห์​ได้​ออก​คำสั่ง​กับ​คน​ของ​พระองค์​ให้​ส่ง​อับราม​กับ​เมียเขา รวมทั้ง​สิ่งของ​ที่​เป็น​ของเขา ออก​จาก​อียิปต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อับราม​กับ​เมีย​และ​โลท​จึง​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​เดินทาง​จาก​อียิปต์​ต่อไป​ยัง​เนเกบ</verse>
				<verse number="2">ขณะนี้​อับราม​ร่ำรวย​มาก มี​ฝูงสัตว์ เครื่องเงิน​และ​ทอง​มากมาย</verse>
				<verse number="3">อับราม​เดินทาง​จาก​เนเกบ​กลับไป​เบธเอล เมื่อ​เขา​มาถึง​บริเวณ​ที่​อยู่​ระหว่าง​เมือง​เบธเอล​และ​เมืองอัย ตรง​บริเวณ​ที่​เขา​เคย​ตั้งเต็นท์​ตอนที่​ผ่านมา​ครั้งก่อน</verse>
				<verse number="4">เป็น​สถานที่​ที่​เขา​สร้าง​แท่นบูชาไว้ อับราม​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ที่นั่น</verse>
				<verse number="5">โลท​ซึ่ง​เดินทาง​มา​กับ​อับราม ก็​มี​ฝูงแพะแกะ ฝูงวัว และ​เต็นท์​อีก​มากมาย</verse>
				<verse number="6">พื้นที่​ที่​เคย​อาศัย​อยู่​จึง​ไม่​เพียงพอ​ที่​จะ​ให้​พวกเขา​อยู่​ด้วยกัน​อีกต่อไป เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​และ​สิ่งของ​ของ​พวกเขา​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​จน​ไม่สามารถ​อยู่​รวมกันได้</verse>
				<verse number="7">คน​เลี้ยงแกะ​ของ​อับราม​ทะเลาะ​กับ​คน​เลี้ยงแกะ​ของ​โลท​หลายครั้ง (ใน​เวลานั้น​ชาว​คานาอัน​และ​ชาว​เปริสซี​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​บริเวณ​นั้น​ด้วย)</verse>
				<verse number="8">อับราม​จึง​พูด​กับ​โลท​ว่า “พวกเรา​ไม่ควร​มา​ทะเลาะ​กันเอง ไม่ว่า​จะเป็น​เรื่อง​ระหว่าง​ลุง​กับ​หลาน หรือ​เรื่อง​ระหว่าง​คน​เลี้ยงแกะ​ของเรา เพราะ​เรา​เป็น​ญาติกัน</verse>
				<verse number="9">แผ่นดิน​ทั้งหมดนี้​คอย​อยู่​ต่อหน้า​หลาน พวกเรา​ควร​แยกทาง​กัน ถ้า​หลาน​ไป​ทาง​ซ้าย ลุง​ก็​จะ​ไป​ทาง​ขวา ถ้า​หลาน​ไป​ทาง​ขวา ลุง​ก็​จะ​ไป​ทาง​ซ้าย”</verse>
				<verse number="10">โลท​มอง​ไป​รอบๆ เห็น​ที่​ลุ่ม​ใน​หุบเขา​จอร์แดน​ตลอด​ระยะทาง​จนถึง​เมือง​โศอาร์ แผ่นดิน​แห่งนี้​มี​น้ำท่า​อุดม​สมบูรณ์ (ตอนนั้น​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่ได้​ทำลาย​เมือง​โสโดม​และ​โกโมราห์) แผ่นดิน​แห่งนี้​เหมือนกับ​สวน​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือนกับ​ดินแดน​ใน​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="11">โลท​เลือก​ที่ลุ่ม​ใน​หุบเขา​จอร์แดน เขา​จึง​เดินทาง​ไป​ทาง​ตะวันออก ทั้ง​สองคน​จึง​แยกทางกัน</verse>
				<verse number="12">อับราม​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​คานาอัน โลท​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​เมืองต่างๆ​ใน​หุบเขา โลท​ได้​ย้าย​เต็นท์​ของเขา​ไป​ใกล้​กับ​เมืองโสโดม</verse>
				<verse number="13">ชาว​เมือง​โสโดม​เป็น​คนชั่ว​และ​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​อย่างมาก</verse>
				<verse number="14">หลังจาก​ที่​โลท​แยก​ไป​แล้ว พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราม​ว่า “ให้​มอง​ไป​รอบๆ​จาก​จุด​ที่​เจ้าอยู่ มอง​ไป​ทาง​เหนือ ทาง​ใต้ ทาง​ตะวันออก​และ​ทาง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​จะ​มอบ​ทุกที่​ที่​เจ้าเห็น​ให้เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ให้​ลูกหลาน​ของเจ้า​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​ฝุ่น​บน​โลก ถ้าหาก​มีใคร​สามารถ​นับฝุ่น​บนโลกได้ ก็​จะ​สามารถ​นับ​จำนวน​ลูกหลาน​ของเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="17">ไปเถิด เดินทาง​ไป​ให้​ทั่ว​ดินแดนนี้ เพราะ​เรา​จะ​ให้มัน​กับเจ้า”</verse>
				<verse number="18">อับราม​จึง​ย้าย​เต็นท์​ของเขา​ไป​ตั้ง​หลักแหล่ง​ใน​ที่ใหม่ บริเวณ​สวนต้นก่อ​ของ​มัมเร​ใน​ตำบล​เฮโบรน และ​เขา​สร้าง​แท่นบูชา​แท่นหนึ่ง​ที่นั่น​ให้กับ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น​กษัตริย์​อัมราเฟล​แห่ง​เมือง​ชินาร์ กษัตริย์​อารีโอค​แห่ง​เมือง​เอลลาสาร์ กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​แห่ง​เมือง​เอลาม และ​กษัตริย์​ทิดาล​แห่ง​เมือง​โกยิม</verse>
				<verse number="2">พวกกษัตริย์​ทั้งหมด​นี้​กำลัง​ทำ​สงคราม​อยู่​กับ​กษัตริย์​เบรา​แห่ง​เมือง​โสโดม กษัตริย์​บิรชา​แห่ง​เมือง​โกโมราห์ กษัตริย์​ชินาบ​แห่ง​เมือง​อัดมาห์ กษัตริย์​เชเมเบอร์​แห่ง​เมือง​เศโบยิม และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​เบลา (เบลา มี​อีก​ชื่อหนึ่ง​ว่า​โศอาร์)</verse>
				<verse number="3">พวกกษัตริย์​ฝ่ายหลัง​ร่วมกัน​ยกทัพ​ไป​ที่​หุบเขา​สิดดิม (ปัจจุบัน​คือ​ทะเล​เกลือ)</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​พวกนี้​เคย​รับใช้​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​อยู่​ถึง​สิบสองปี แต่​ใน​ปี​ที่​สิบสาม พวกเขา​ก่อ​การกบฏ​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">ใน​ปี​ที่​สิบสี่ กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​และ​กษัตริย์​ที่​ยัง​จงรัก​ภักดี​กับเขา ได้​บุก​มา และ​รบชนะ​ชาวเมือง​พวกนี้​คือ ชาว​เรฟาอิม​ที่​เมือง​อัชทาโรทคารนาอิม ชาว​ศูซิม​ที่​เมือง​ฮาม และ​ชาว​เอมิม​ที่​เมือง​ชาเวห์-คีริยาธาอิม</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ยัง​รบชนะ​ชาว​โฮรี​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เนินเขา​รอบๆ​เสอีร์​ไป​จนถึง​เอลปาราน ที่​อยู่​ติด​กับ​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวกกษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​ก็​หัน​ทัพ​กลับ​ไป​ตี​เมือง​เอนมิสปัท (ซึ่ง​ก็​คือ​เมือง​เคเดช) พวกเขา​ได้​รบ​ชนะ​ไป​ทั่ว​ทั้ง​เขตแดน​ของ​ชาว​อามาเลค​และ​ชาว​อาโมไรต์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ฮาซาโซนทามาร์</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​กษัตริย์​เมือง​โสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ เศโบยิม​และ​เบลา (หรือ​โศอาร์) ได้​ออก​มา​จัดทัพ​เพื่อ​เตรียม​สู้รบ​กับ​พวกกษัตริย์​อีก​ฝ่ายหนึ่ง​ใน​หุบเขา​สิดดิม</verse>
				<verse number="9">คือ​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​แห่ง​เอลาม กษัตริย์​ทิดาล​แห่ง​โกยิม กษัตริย์​อัมราเฟล​แห่ง​ชินาร์ และ​กษัตริย์​อารีโอค​แห่ง​เมือง​เอลลาสาร์ กษัตริย์​สี่องค์​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​ห้าองค์</verse>
				<verse number="10">ขณะนั้น​หุบเขา​สิดดิม​เต็ม​ไปด้วย​หลุม​น้ำมันดิน เมื่อ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​โสโดม​และ​โกโมราห์​วิ่งหนี บางคน​ก็​ตก​ลงไป​ใน​หลุม​เหล่านั้น และ​ส่วนที่​เหลือ​ก็​วิ่ง​ไป​หลบ​ที่​ภูเขา</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์​กับ​พวกของเขา​ก็​ได้ยึด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ต่างๆ​ของ​โสโดม​และ​โกโมราห์ รวมทั้ง​อาหาร​ทั้งหมด แล้ว​ก็​จาก​ไป</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ยัง​ได้​จับตัว​โลท (หลานชาย​ของ​อับราม) และ​ยึด​ทรัพย์​สมบัติ​ของเขา​ไปด้วย เพราะ​โลท​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โสโดม แล้ว​พวกเขา​ก็​จากไป</verse>
				<verse number="13">คนรับใช้​คนหนึ่ง​ของ​โลท​ที่​หนีรอด​มาได้ ได้​มา​บอก​กับ​อับราม​ชาว​ฮีบรู ขณะนั้น อับราม​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​สวนต้นก่อ​ของ​มัมเร ซึ่ง​เป็น​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ที่​เป็น​พี่น้อง​ของ​เอชโคล์​และ​อาเนอร์ พวกเขา​ทั้งหมด​เป็น​เพื่อน​กับ​อับราม และ​เคย​ตกลง​กัน​แล้ว​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​ซึ่งกันและกัน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อับราม​ได้ยิน​ว่า​หลานชาย​ถูก​จับ​ตัว​ไป เขา​จึง​รวบรวม​คน​ของ​เขา​ที่​ได้รับ​การฝึกฝน​การรบ​มา​และ​เป็น​ทาส​ที่​เกิด​อยู่​ใน​ครอบครัว​ของ​เขา จำนวน​สามร้อย​สิบแปด​คน แล้ว​เขา​ก็​ไล่ตาม​ศัตรู​ไป​จน​ถึง​เมือง​ดาน</verse>
				<verse number="15">ใน​คืนนั้น​อับราม​และ​พวกทาส​ของ​เขา​ได้​แยกกัน​เข้า​โจมตี​ศัตรู พวกเขา​รบ​ชนะ​พวกนั้น และ​ไล่​ตาม​ไป​จนถึง​เมือง​โฮบาห์ ซึ่ง​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="16">อับราม​ยึด​ทรัพย์​สมบัติ​คืนมา​ทั้งหมด และ​นำ​ตัวโลท​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของโลท​คืนมา รวมทั้ง​พวกผู้หญิง​และ​คนอื่นๆ​ที่​ถูก​กวาด​ต้อนไป​คืน​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">หลังจาก​อับราม​กับ​ฝ่าย​ของเขา​กลับ​จาก​การสู้รบ​ชนะ​กษัตริย์​เคโดร์ลาโอเมอร์ กษัตริย์​โสโดม​ได้​ออก​มา​พบ​อับราม​ตรง​ที่ราบ​หุบเขา​ชาเวห์ (คือ​ที่ราบ​หุบเขา​แห่ง​กษัตริย์)</verse>
				<verse number="18">เมลคีเซเดค​ผู้เป็น​กษัตริย์​เมือง​ซาเล็ม​และ​เป็น​นักบวช​ของ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด ได้​มา​พบ​อับราม​และ​นำ​ขนมปัง​กับ​เหล้าองุ่น​มาด้วย</verse>
				<verse number="19">เมลคีเซเดค​ได้​อวยพร​อับราม​ว่า “ขอ​อับราม​ได้รับ​พระพร​จาก​พระเจ้า​ผู้สูงสุด ผู้สร้าง​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="20">และ​ขอ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด​ได้รับ​คำสรรเสริญ พระองค์​ได้​มอบ​ศัตรู​ให้​อยู่​ใน​กำมือ​ของท่าน” อับราม​ได้​ให้​เมลคีเซเดค หนึ่งในสิบ​ของ​ทุกอย่าง​ที่​ยึด​มาได้</verse>
				<verse number="21">แล้ว​กษัตริย์​โสโดม​พูดกับ​อับราม​ว่า “ช่วย​คืน​คนของเรา​ที่​ถูก​จับไป​ให้​กับเรา​ด้วย ส่วน​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น​ท่าน​เก็บ​เอาไว้​เองเถิด”</verse>
				<verse number="22">อับราม​จึง​บอก​กษัตริย์​โสโดม​ว่า “เรา​ได้​ยก​มือ​ขึ้น​สาบาน​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้สูงสุด ผู้สร้าง​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​ว่า</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ไม่เอา​อะไร​ที่​เป็น​ของท่าน​เลย แม้แต่​ด้าย​หรือ​เชือก​ผูก​รองเท้า​สักเส้น เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่สามารถ​อ้าง​ได้​ว่า ‘เรา​นี่แหละ ที่​ทำให้​อับราม​ร่ำรวย’</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ไม่เอา​อะไร​เลย นอกจาก​อาหาร​ที่​คนของเรา​ได้​กิน​ไปแล้ว​เท่านั้น และ​ส่วนแบ่ง​สำหรับ อาเนอร์ เอชโคล์ และ​มัมเร ที่​ได้​ช่วย​เรา​ออกรบ ให้​พวกเขา​รับ​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเขา​ไปเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​นั้น พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราม​ใน​นิมิต​ว่า “อับราม ไม่ต้อง​กลัว เรา​เป็น​โล่กำบัง​เจ้า เจ้า​จะ​ได้รับ​รางวัล​ที่​ยิ่งใหญ่​มาก”</verse>
				<verse number="2">แต่​อับราม​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​จะ​ให้​อะไร​กับ​ข้าพเจ้า​หรือ เพราะ​ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่มี​ลูก เลย และ​ผู้รับ​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​เอลีเยเซอร์​ชาวเมือง​ดามัสกัส​ทาส​ของ​ข้าพเจ้า ”</verse>
				<verse number="3">อับราม​พูด​ว่า “ดูเถอะ พระองค์​ไม่ได้​ให้​ลูกชาย​กับ​ข้าพเจ้า ทาสชาย​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​เป็น​คน​รับ​มรดก​จาก​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​อับราม​ว่า “คนๆนี้​จะ​ไม่ใช่​ผู้รับ​มรดก​ของเจ้า​หรอก แต่​ลูกชาย​ของเจ้า​เอง​จะ​เป็น​ผู้รับ​มรดก​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระองค์​ก็​พา​อับราม​ออก​ไป​ด้านนอก และ​พูด​ว่า “มอง​ดู​ท้องฟ้า​สิ และ​ลอง​นับ​ดวงดาว​ดูสิ​ว่า​เจ้า​สามารถ​นับ​พวกมัน​ได้​หรือ​เปล่า” แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​มี​จำนวน​มากมาย​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​อับราม​ก็​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ และ​เพราะ​ความไว้วางใจ​ของ​อับราม​นั่นเอง พระองค์​ถึง​ได้​ยอมรับ​เขา</verse>
				<verse number="7">พระองค์​จึง​บอก​อับราม​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้​ที่​นำ​เจ้า​ออก​จาก​เมือง​เออร์ ของ​ชาว​เคลเดีย เพื่อ​มอบ​ดินแดนนี้​ให้​กับเจ้า​เป็นเจ้าของ”</verse>
				<verse number="8">อับราม​ก็​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของมัน”</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ก็​บอก​กับ​เขา​ว่า “ให้​เอา​ลูกวัว​ตัวเมีย​อายุ​สามปี​มา​ตัวหนึ่ง แพะ​ตัวเมีย​อายุ​สามปี​ตัวหนึ่ง แกะ​ตัวผู้​อายุ​สามปี​อีก​ตัวหนึ่ง นกเขา​และ​นกพิราบ​อย่าง​ละ​ตัว​มา​ให้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="10">อับราม​ก็​ได้​เอา​สัตว์​ทั้งหมด​นี้​มา และ​ผ่า​กลาง​ลำตัว​ออก​เป็น​สองซีก แล้ว​วางไว้​ข้างละซีก​ตรงกัน แต่​เขา​ไม่ได้​ผ่า​พวกนก</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​มี​นก​ตัวใหญ่​หลายตัว​บิน​ลงมา​จะ​กิน​ซากสัตว์​พวกนั้น อับราม​จึง​ไล่​ฝูงนก​พวกนั้นไป</verse>
				<verse number="12">ขณะนั้น​ตะวัน​เริ่ม​ตกดิน อับราม​หลับสนิท ความมืด​อัน​น่ากลัว​ก็​แผ่​ปกคลุม​บน​ตัวเขา</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อับราม​ว่า “เจ้า​ต้อง​รู้​ว่า​ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​เป็น​คนแปลกหน้า​ใน​ประเทศ​ที่​ไม่ใช่​ของ​พวกเขา และ​จะ​เป็น​ทาส​ของ​คนพวกนั้น และ​คนพวกนั้น​ก็​จะ​กดขี่​ข่มเหง​พวกเขา​เป็น​เวลา​สี่ร้อยปี</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​ชนชาตินั้น ที่​พวกลูกหลาน​ของเจ้า​ไป​รับใช้ แล้ว​หลังจากนั้น พวกลูกหลาน​ของเจ้า​ก็​จะ​ออกมา​พร้อมกับ​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ยืนยาว​และ​ตาย​อย่าง​สงบสุข​และ​ถูก​ฝังไว้</verse>
				<verse number="16">หลัง​ผ่านพ้น​ไป​สี่ชั่วอายุคน ลูกหลาน​ของเจ้า​ก็​จะ​กลับ​มา​ที่​ดินแดน​แห่งนี้ เพราะ​ก่อน​หน้า​นั้น​ความบาป​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ยัง​ไม่​ครบถ้วน”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ตะวันตกดิน มัน​มืด​มาก แล้ว​มี​หม้อ​ที่​มี​ควันไฟ​และ​คบเพลิง​ที่​มี​เปลวไฟ​ลุก​อยู่​พุ่ง​ผ่าน​กลาง​สอง​ซีก​ของ​ซากสัตว์​พวกนั้น</verse>
				<verse number="18">ใน​วันนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​อับราม พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ได้​มอบ​แผ่นดินนี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​เจ้า จาก​แม่น้ำ​อียิปต์ ไป​จนถึง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="19">รวมทั้ง​แผ่นดิน​ของ​ชาว​เคไนต์ ชาว​เคนัส ชาว​ขัดโมไนต์</verse>
				<verse number="20">ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="21">ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เกอร์กาชี​และ​ชาว​เยบุส”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ถึง​เดี๋ยวนี้​ซาราย​เมีย​ของ​อับราม​ก็​ยัง​ไม่มี​ลูก​ให้​กับ​อับราม​เลย แต่​นาง​มี​ทาสหญิง​ชาว​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ฮาการ์</verse>
				<verse number="2">ซาราย​จึง​พูด​กับ​อับราม​ว่า “ดูสิ พระยาห์เวห์​ไม่​ยินยอม​ให้​น้อง​มี​ลูก ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​ทาสหญิง​ของ​น้อง​เถิด บางที​นาง​อาจ​มี​ลูกชาย​ให้​กับ​น้อง​ก็​ได้” อับราม​ก็​ทำ​ตาม​ที่​นาง​ซาราย​แนะนำ</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​ที่​อับราม​อยู่​ที่​แผ่นดิน​คานาอัน​สิบปี ซาราย​เมีย​ของ​อับราม ได้​ยก​ทาสหญิง​ของ​นาง ที่​ชื่อ​ฮาการ์​ให้​เป็น​เมีย​ของ​อับราม</verse>
				<verse number="4">อับราม​ก็​เข้า​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​ฮาการ์ และ​นาง​ก็​ตั้งท้อง เมื่อ​นาง​ตั้งท้อง นาง​ก็​เริ่ม​ลืมตัว​แล้ว​ดูถูก​ซาราย​ผู้​เป็น​นายหญิง​ของนาง</verse>
				<verse number="5">ซาราย​จึง​บอก​กับ​อับราม​ว่า “พี่​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น น้อง​ได้​ยก​หญิงรับใช้​ของ​น้อง​ให้​อยู่​ใน​อ้อมอก​พี่ พอ​นาง​เห็น​ว่า​นาง​ตั้งท้อง น้อง​ก็​ไม่อยู่​ใน​สายตา​นาง​อีกต่อไป ขอให้​พระยาห์เวห์​ตัดสิน​ว่า​ระหว่าง​น้อง​กับ​พี่​ใคร​ถูก​กันแน่”</verse>
				<verse number="6">แต่​อับราม​พูด​กับ​ซาราย​ว่า “ทาส​ของน้อง​ก็​อยู่​ใน​กำมือ​ของน้อง​อยู่แล้ว น้อง​จะ​ทำ​อะไร​กับ​นาง​ก็​ได้​ตาม​ที่​น้อง​พอใจ” ซาราย​จึง​ดุด่า​ฮาการ์ จน​นาง​หนีไป</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​พบ​นาง​ฮาการ์ อยู่​ข้าง​แอ่งน้ำพุ​แห่งหนึ่ง​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง แอ่งน้ำ​นั้น​อยู่​ติด​ถนน​ที่​มุ่ง​ไป​สู่​เมือง​ชูร์</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​พูด​ว่า “ฮาการ์​ทาส​ของ​ซาราย เจ้า​มา​จาก​ไหน​และ​กำลัง​จะ​ไป​ไหน” นาง​จึง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​หนี​ซาราย​นายหญิง​ของ​ข้าพเจ้า​มา”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​นาง​ว่า “กลับ​ไปหา​นายหญิง​ของเจ้า​และ​ให้​ยอม​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของนาง”</verse>
				<verse number="10">และ​ทูตสวรรค์​องค์นั้น​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำให้​ลูกหลาน​ของเจ้า​ทวี​เป็น​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​จน​นับไม่ถ้วน”</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​นาง​ว่า “ดูสิ ตอนนี้​เจ้า​กำลัง​ตั้งท้อง เจ้า​จะ​คลอด​ลูกชาย และ​เจ้า​จะ​เรียก​เขา​ว่า​อิชมาเอล เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ถึง​ความทุกข์​ของเจ้า</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​คนนี้​จะ​เหมือน​ลาป่า มือ​ของเขา​จะ​ต่อต้าน​ทุกคน มือ​ของ​ทุกๆคน​ก็​จะ​ต่อต้าน​เขา เขา​จะ​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​พี่น้อง​ของเขา ”</verse>
				<verse number="13">ฮาการ์​เรียก​ชื่อ​พระยาห์เวห์​ที่​พูด​กับ​นาง​ว่า “พระองค์​คือ​พระเจ้า​ผู้มองเห็น​ฉัน ” ที่​นาง​เรียก​อย่างนั้น ก็​เพราะ​นาง​คิด​ว่า “ที่​นี่​ฉัน​ได้​เห็น​พระองค์​ที่​มองเห็น​ฉัน​จริงๆ​หรือ ”</verse>
				<verse number="14">บ่อน้ำพุ​จึง​ได้​ชื่อ​ว่า เบเออลาไฮรอย บ่อนี้​ยังคง​อยู่​ระหว่าง​เมือง​เคเดช​และ​เมือง​เบเรด</verse>
				<verse number="15">นาง​ฮาการ์​ได้​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​อับราม แล้ว​อับราม​ก็​ตั้งชื่อ​ลูก​ของเขา​ว่า​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="16">ตอน​ที่​ฮาการ์​คลอด​อิชมาเอลนี้ อับราม​มี​อายุ​แปดสิบหก​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อ​อับราม​มี​อายุ​เก้าสิบเก้า​ปี พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ต่อ​อับราม​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์ ให้​เชื่อฟัง​เรา​และ​ทำ​ตัว​ไร้ที่ติ</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจ้า​ทำ​อย่างนี้ เรา​จะ​ทำ​สัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของเจ้า​เพิ่ม​ทวี​ขึ้น​อย่าง​มหาศาล”</verse>
				<verse number="3">อับราม​ก็​ก้ม​กราบ​ลง​และ​พระองค์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="4">“นี่​เป็น​ส่วน​ของเรา ที่​เรา​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​เจ้า คือ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​หลาย​ชนชาติ</verse>
				<verse number="5">ชื่อ​ของเจ้า​จะ​ไม่ใช่​อับราม อีกต่อไป แต่​เจ้า​จะ​มี​ชื่อใหม่​ว่า อับราฮัม เพราะ​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​พ่อ​ของ​หลาย​ชนชาติ</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​มี​หลายๆ​ชนชาติ​เกิด​มา​จาก​เจ้า กษัตริย์​ต่างๆ​จะ​มา​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​สัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​และ​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ตลอดไป นี่​จะ​เป็น​สัญญา​ตลอดกาล เรา​สัญญา​ว่า​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="8">แผ่นดิน​ทั้งหมดนี้​ที่​เป็น​ของ​ชาว​คานาอัน ที่​เจ้า​กำลัง​อยู่​ใน​ฐานะ​คนต่าง​ด้าว​นี้ เรา​จะ​ยก​ให้​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​ตลอดไป และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ลูกหลาน​เจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเจ้า​ก็​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ส่วนเจ้า เจ้า​จะ​ต้อง​รักษา​สัญญา​นี้ ทั้ง​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า ตลอดจน​ลูกหลาน​ของเขา</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​สัญญา​ของ​เรา​ที่​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​รักษา เป็น​สัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ขลิบ</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ขลิบ​หนัง​หุ้ม​ปลาย​อวัยวะเพศ นี่​จะ​เป็น​สัญลักษณ์​ว่า​เจ้า​ยอมรับ​คำ​สัญญา​ระหว่าง​เรา​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="12">ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน​ของ​เจ้า เด็กผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เกิด​มา​ได้​แปดวัน​จะ​ต้อง​ถูก​ขลิบ เด็กผู้ชาย​ที่​เกิด​มา​ใน​ครัวเรือน​ของเจ้า รวมทั้ง​ทาสชาย​ที่​เจ้า​ซื้อ​มา​จาก​ชาวต่างชาติ ก็​ต้อง​ขลิบ​กัน​หมด​ทุกคน ถึงแม้ว่า​เขา​จะ​ไม่ใช่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​ทาส​ที่​เกิด​ใน​ครัวเรือน​ของเจ้า​และ​ทาส​ที่​เจ้า​เอา​เงิน​ไป​ซื้อ​มา ก็​ต้อง​ถูก​ขลิบ​กัน​ทุกคน ด้วย​วิธีนี้ สัญญา​ของเรา​ก็​จะ​ติด​อยู่​กับ​เนื้อหนัง​ของเจ้า​ไป​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="14">ผู้ชาย​ที่​ไม่ได้​ขลิบ​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​กลุ่ม เพราะ​ไม่​รักษา​สัญญา​ของเรา”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ซาราย เมีย​ของเจ้า​จะ​ไม่​ชื่อ​ซาราย​อีกต่อไป เพราะ​นาง​จะ​เปลี่ยน​ชื่อ​เป็น​ซาราห์</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​อวยพร​นาง และ​เรา​จะ​ให้​ลูกชาย​กับ​เจ้า​ผ่าน​ทาง​นาง และ​เรา​จะ​อวยพร​นาง​ให้​เป็น​แม่​ของ​หลาย​ชนชาติ พวก​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​มา​จาก​นาง”</verse>
				<verse number="17">อับราฮัม​ก้ม​กราบ​ลง แต่​เขา​หัวเราะ​และ​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “ผู้ชาย​อายุ​ร้อยปี​จะ​มีลูก​ได้​ยังไง หรือ​ซาราห์​ที่​มี​อายุ​เก้าสิบ​ปี​แล้ว​จะ​มี​ลูก​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="18">อับราฮัม​จึง​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​หวัง​ว่า​อิชมาเอล​จะ​มี​ชีวิต​ที่​มี​ความสุข​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์”</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​พูด​ว่า “จะ​เป็น​อย่างนั้น แต่​ซาราห์ เมีย​ของเจ้า​เอง​ต่างหาก​ที่​จะ​เป็น​คน​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับเจ้า และ​เจ้า​จะ​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​อิสอัค เรา​จะ​รักษา​สัญญา​ของเรา​กับเขา​และ​ลูกหลาน​ของเขา​ไว้​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="20">ส่วน​อิชมาเอล​นั้น เรา​ได้ยิน​คำขอร้อง​ของเจ้า​แล้ว เรา​จะ​อวยพร​เขา เรา​จะ​ให้​เขา​มี​ลูกหลาน​มากมาย​มหาศาล และ​เขา​จะ​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้าชาย​สิบสอง​องค์ และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​จะ​ทำ​สัญญา​ของเรา​กับ​อิสอัค ที่​ซาราห์​จะ​คลอด​ให้​กับเจ้า​ใน​ปีหน้า​เวลานี้”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระเจ้า​พูด​กับ​อับราฮัม​เสร็จ พระองค์​ก็​ลอย​ขึ้นไป​จาก​เขา</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ใน​วันนั้น​เอง​อับราฮัม​ก็​พา​อิชมาเอล พวกทาส​ชาย​ทุกคน​ที่​เกิด​ใน​ครัวเรือน​ของเขา รวมทั้ง​ทาส​ที่​เขา​ซื้อ​มา และ​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ใน​ครัวเรือน​ของเขา ไป​ขลิบ​หนัง​หุ้ม​ปลาย​อวัยวะเพศ​ทุกคน ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​บอก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="24">วัน​ที่​อับราฮัม​เข้า​พิธีขลิบ​นั้น เขา​มี​อายุ​เก้าสิบเก้า​ปี</verse>
				<verse number="25">ส่วน​อิชมาเอล​มี​อายุ​สิบสาม​ปี​ตอน​เข้า​พิธีขลิบ</verse>
				<verse number="26">ใน​วันนั้น​ทั้ง​อับราฮัม​และ​ลูกชาย​ก็​ได้​เข้า​พิธีขลิบ</verse>
				<verse number="27">และ​ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​ครัวเรือน​ของ​อับราฮัม พวกทาส​ที่​เกิด​ใน​ครัวเรือน​ของเขา​และ​พวกทาส​ที่​ซื้อ​มา​จาก​คน​ต่าง​ชาติ ก็​เข้า​พิธีขลิบ​พร้อม​กับ​อับราฮัม​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อ​อับราฮัม ที่​สวน​ต้นก่อ​ของ​มัมเร ใน​ขณะที่​อับราฮัม​กำลัง​นั่ง​อยู่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​ของเขา ภายใต้​แสงแดด​อัน​ร้อนแรง​ของ​วันนั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เขา​เงย​หน้าขึ้น​มา ก็​เห็น​ชาย​สามคน​ยืน​อยู่​ข้างหน้า​เขา เมื่อ​เขา​เห็น​คนเหล่านั้น เขา​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​จาก​หน้า​เต็นท์ ไป​หา​คนพวกนั้น และ​เมื่อ​ไป​ถึง​ก็​ก้ม​กราบ​ถึง​พื้นดิน</verse>
				<verse number="3">และ​พูด​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ถ้า​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​ชอบใจ​ใน​สายตา​ของ​พวกท่าน ขอ​อย่า​ได้​เดิน​ผ่าน​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของท่าน​ไปเลย</verse>
				<verse number="4">ขอให้​ข้าพเจ้า​ได้​เอา​น้ำ​มา​ล้าง​เท้า​ให้​ท่าน​สักนิด และ​เชิญ​มา​พักผ่อน​ใต้​ต้นไม้​สักพักหนึ่ง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เอา​ขนมปัง​มา​ให้​ท่าน​กิน​สักหน่อยหนึ่ง เพื่อ​ท่าน​จะ​รู้สึก​สดชื่น​ขึ้น หลังจากนั้น​ท่าน​ถึง​ค่อย​เดินทาง​ต่อ ขอให้​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​สิ่งเหล่านี้​เถิด ไหนๆ​ท่าน​ก็​ได้​มา​หา​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของท่าน​แล้ว” แล้ว​พวกเขา​ก็​พูด​ว่า “ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​พูด​เถิด”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​จึง​รีบ​ไป​ที่​เต็นท์​ของเขา​หา​ซาราห์ และ​พูด​กับ​นาง​ว่า “เร็วๆ​เข้า ไป​ตวง​แป้ง​อย่างดี​มา​ยี่สิบสอง​ลิตร เอา​มา​นวด​แล้ว​อบ​เป็น​ขนมปัง”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​อับราฮัม​ก็​วิ่ง​ไป​ที่​ฝูงสัตว์ และ​เลือก​ลูกวัว​ตัว​ที่​ดี​และ​อ่อนนุ่ม​ที่สุด แล้ว​เอา​ไป​ให้​คนรับใช้​ของเขา และ​คนรับใช้​ก็​รีบ​เอา​ไป​ทำ​อาหาร</verse>
				<verse number="8">อับราฮัม​ได้​นำ​เอา​นมข้นเปรี้ยว น้ำนม​และ​เนื้อ​ลูกวัว​ที่​ทำ​เสร็จ​แล้ว ไป​วาง​ต่อ​หน้า​แขก​ทั้งสามนั้น ใน​ขณะที่​พวกเขา​กำลัง​กิน​กัน​อยู่ อับราฮัม​ก็​ยืน​คอย​อยู่​ข้างๆ​พวกเขา​ใต้​ต้นไม้นั้น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวกเขา​ก็​ถาม​อับราฮัม​ว่า “ซาราห์ เมีย​ของเจ้า​อยู่​ที่ไหน​หรือ” อับราฮัม​ตอบ​ว่า “อยู่​ใน​เต็นท์​นั้น​ครับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ชาย​คนหนึ่ง​ใน​พวกเขา​ก็​พูด​ว่า “ใน​ปีหน้า​เวลานี้ เรา​จะ​กลับ​มา​หา​เจ้า​อีก​อย่างแน่นอน และ​ซาราห์​เมีย​ของเจ้า​จะ​มี​ลูกชาย​คนหนึ่ง” ซาราห์​กำลัง​ฟัง​อยู่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​ข้างหลัง​เขา</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​อับราฮัม​และ​ซาราห์​ก็​แก่​มาก​แล้ว และ​ซาราห์​ก็​หมด​ประจำเดือน​แล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ซาราห์​จึง​หัวเราะ​อยู่​คนเดียว​และ​พูด​ว่า “ฉัน​แก่​มาก​จน​ใช้การ​ไม่ได้​แล้ว ผัว​ฉัน​ก็​แก่​มาก​แล้ว​เหมือนกัน ฉัน​ยัง​จะ​มี​ความต้องการ​ทางเพศ​อีกหรือ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ทำไม​นาง​ซาราห์​ถึง​ได้​หัวเราะ​และ​พูด​ว่า ‘เมื่อ​ฉัน​แก่​ขนาด​นี้​แล้ว​จะ​มี​ลูก​ได้​อีก​หรือ’</verse>
				<verse number="14">มี​อะไร​ที่​เป็น​ไป​ไม่ได้​สำหรับ​พระยาห์เวห์​หรือ ใน​ปีหน้า​เวลานี้​เรา​จะ​กลับ​มา​หาเจ้า มัน​จะ​เป็น​ช่วง​ฤดูใบไม้ผลิ และ​ซาราห์​จะ​มี​ลูกชาย​คนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="15">แต่​ซาราห์​ปฏิเสธ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หัวเราะ” เพราะ​นาง​กลัว แต่​พระองค์​บอก​ว่า “ไม่จริง เจ้า​หัวเราะ​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ชาย​ทั้ง​สามคน​ก็​ไป​จาก​ที่นั่น พวกเขา​มอง​ไป​ที่​เมือง​โสโดม อับราฮัม​เดิน​ไป​กับ​พวกเขา เพื่อ​ไปส่ง</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “เรา​ควร​จะ​ปิดบัง​อับราฮัม​เรื่อง​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ทำ​นี้​หรือ</verse>
				<verse number="18">เขา​จะ​กลาย​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​เป็น​มหาอำนาจ และ​ชนชาติ​ทั้งหมด​ก็​จะ​ได้รับ​พระพร​ผ่าน​ทางเขา</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ไม่​ปิดบัง​เรื่อง​นี้​จาก​เขา เพราะ​เรา​ได้​เลือก​เขา​มา เพื่อ​เขา​จะ​ได้​สั่ง​ลูกหลาน​ของเขา และ​คน​ใน​ครัวเรือน​ของเขา ให้​ใช้​ชีวิต​ตาม​แนวทาง​ที่​พระยาห์เวห์​ต้องการ​ให้​พวกเขา​เป็น คือ​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เพื่อ​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มี​เสียง​บ่น​ต่อว่า​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์​เยอะ​มาก และ​บาป​ของ​พวกเขา​ก็​หนักหนาสาหัส</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ลง​ไป​ดู​สิ​ว่า พวกเขา​ได้​ทำ​อย่าง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​หรือเปล่า และ​ถ้า​ไม่​เป็น​อย่างนั้น​เรา​จะ​ได้​รู้”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ชาย​พวกนั้น​ก็​บ่ายหน้า​ไป​จาก​ที่นั่น แล้ว​มุ่ง​ตรง​ไป​เมือง​โสโดม แต่​อับราฮัม​ยัง​คง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="23">อับราฮัม​เข้า​มา​ใกล้​พระองค์​และ​พูด​ว่า “พระองค์​จะ​ทำลาย​คนดี​ไป​พร้อมๆ​กับ​คนชั่ว​จริงๆ​หรือ</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ถ้า​เกิด​มี​คนดี​สัก​ห้าสิบ​คน​ใน​เมือง​นั้นล่ะ พระองค์​จะ​ทำลาย​เมืองนั้น​อีก​หรือ พระองค์​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​เมืองนั้น เพราะ​เห็น​แก่​คนดี​ห้าสิบ​คน​หรือ</verse>
				<verse number="25">พระองค์​คง​จะ​ไม่​ทำ​อย่างนั้นแน่ ที่​จะ​ฆ่า​คนดีๆ​ไป​พร้อม​กับ​คนชั่ว ถ้า​เป็น​อย่างนั้น​คนดี​กับ​คนชั่ว​ก็​ไม่ต่างกัน​เลย พระองค์​คง​ไม่​ทำ​อย่างนั้น​แน่ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า พระองค์​ผู้เป็น​ผู้พิพากษา​โลกนี้ จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​ว่า “ถ้า​เรา​เจอ​คนดี​ใน​เมือง​โสโดม​ห้าสิบ​คน เรา​ก็​จะ​ไว้​ชีวิต​คน​ใน​เมือง​นั้น​เพราะ​เห็น​แก่​ห้าสิบ​คนนั้น”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​อับราฮัม​ก็​พูด​ว่า “ดูเถอะ ข้าพเจ้า​นี่​ช่าง​บังอาจ​นัก​ที่​พูด​กับ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​อย่างนี้ ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​เป็น​แค่​ฝุ่น​และ​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ถ้า​เกิด​คนดี​ห้าสิบ​คนนั้น ขาด​ไป​สัก​ห้าคน​ล่ะ​ครับ พระองค์​ยัง​จะ​ทำลาย​เมือง​ทั้ง​เมือง เพราะ​ขาด​ไป​แค่​ห้า​คน​ไหม​ครับ​ท่าน” แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมือง​นั้น ถ้า​เรา​เจอ​คนดี​สี่สิบห้า​คน​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​อับราฮัม​ก็​พูด​กับ​พระองค์​อีก​ว่า “แล้ว​ถ้า​เจอ​แค่​สี่สิบ​คน​ที่นั่น​ล่ะ​ครับ​ท่าน” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​มัน​เพราะ​เห็น​แก่​สี่สิบ​คนนั้น”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​อับราฮัม​พูด​ต่อไป​ว่า “ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​โกรธ​ข้าพเจ้า​เลย ข้าพเจ้า​ขอ​ถาม​อีกคำ แล้ว​ถ้า​เจอ​แค่​สามสิบ​คน​ที่นั่น​ล่ะ​ครับท่าน” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​มัน ถ้า​เรา​เจอ​คนดี​สามสิบ​คน​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="31">แล้ว​อับราฮัม​ก็​พูด​ว่า “ดูเถอะ ข้าพเจ้า​นี่​ช่าง​บังอาจ​จริง ที่​พูด​กับ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​อย่างนี้ แล้ว​ถ้า​เกิด​เจอ​แค่​ยี่สิบ​คน​ที่นั่น​ล่ะ​ครับท่าน” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​มัน เพราะ​เห็น​แก่​ยี่สิบ​คนนั้น”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​อับราฮัม​พูด​ว่า “ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​โกรธ​ข้าพเจ้า​เลย ขอ​ถาม​อีก​แค่​ครั้งเดียว แล้ว​ถ้า​เกิด​เจอ​แค่​สิบคน​ที่นั่น​ล่ะ​ครับท่าน” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​มัน เพราะ​เห็น​แก่​สิบ​คนนั้น”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระองค์​พูด​กับ​อับราฮัม​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​จากไป แล้ว​อับราฮัม​ก็​กลับ​ไป​ที่อยู่​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​สององค์​ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง​โสโดม​ตอนเย็น โลท​กำลัง​นั่ง​อยู่​ที่​ประตูเมือง เขา​เห็น​ทูตสวรรค์​สององค์นั้น โลท​จึง​ลุกขึ้น​เข้า​ไป​หา​พวกเขา​และ​ก้มกราบ​ถึง​พื้น</verse>
				<verse number="2">โลท​พูด​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอได้โปรด​ไป​แวะ​ที่​บ้าน​ของ​ผู้รับใช้​ของท่าน​และ​ค้างคืน​ที่นั่น จะ​ได้​ล้าง​เท้า แล้ว​ตื่น​แต่เช้า​เดินทาง​ต่อ” ทูตสวรรค์​ตอบ​ว่า “ไม่ล่ะ เรา​จะ​ค้างคืน​ที่​ลานเมือง นี้”</verse>
				<verse number="3">แต่​โลท​ยัง​ตื้อ​พวกเขา​ไม่เลิก จน​พวกเขา​ยอม​แวะ​ไป​พัก​ค้างคืน​ที่​บ้าน​ของ​โลท โลท​ก็​ได้​ทำ​อาหาร​เลี้ยง​พวกเขา อบ​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู​ให้ และ​พวกเขา​ก็​กินกัน</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ที่​พวกเขา​จะ​เข้านอน ผู้ชาย​ชาว​เมือง​โสโดม มี​ทั้ง​หนุ่ม​และ​แก่ ทั้งเมือง​ได้​มา​ยืน​ล้อมรอบ​บ้าน​โลท</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​เรียก​โลท​ออก​มา​ถาม​ว่า “ชาย​ที่​มา​หา​เจ้า​คืนนี้​อยู่​ที่ไหน พา​พวกเขา​ออก​มา​ให้​พวกเรา​สมสู่​หน่อย”</verse>
				<verse number="6">โลท​ออก​ไป​นอก​ประตู​และ​ปิด​ประตู​ไว้</verse>
				<verse number="7">แล้ว​โลท​ก็​พูด​ว่า “พี่น้อง​ทั้งหลาย ขอร้อง​เถอะ อย่า​ได้​ทำ​สิ่งชั่วร้าย​อย่างนี้​เลย</verse>
				<verse number="8">เอา​อย่างนี้​ก็​แล้ว​กัน ผม​มี​ลูกสาว​สองคน​ที่​ยัง​ไม่เคย​ร่วมเพศ​กับ​ใคร​เลย ผม​จะ​เอา​พวกนาง​ออก​มา​ให้​กับ​พวกท่าน พวกท่าน​อยาก​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวกนาง ก็​แล้ว​แต่​พวกท่าน แต่​อย่า​ได้​ทำ​อะไร​กับ​ชาย​สองคนนี้​เลย เพราะ​พวกเขา​ได้​มา​อยู่​ร่ม​ชายคา​บ้าน​ผม ผม​จะ​ต้อง​ปกป้อง​พวกเขา”</verse>
				<verse number="9">แต่​ชาย​ชาว​เมือง​โสโดม​กลับ​พูด​ว่า “ถอยไป” และ​พวกเขา​พูด​กัน​ว่า “โลท​คนนี้​มา​ที่​นี่​ใน​ฐานะ​แขก แล้ว​ตอนนี้​มัน​จะ​มา​ตัดสิน​พวกเรา​หรือ” พวกเขา​หัน​ไป​พูด​กับ​โลท​ว่า “ตอนนี้​พวกเรา​จะ​ทำ​กับ​แก​เลวร้าย​ยิ่งกว่า​ทำ​กับ​พวกนั้นอีก” พวกเขา​ก็​รุมกัน​เข้า​มา​หา​โลท​และ​ใกล้​เข้ามา​พัง​ประตู​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ชาย​สองคน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ก็​ยื่น​มือ​ของ​พวกเขา​ออก​มา​ลาก​โลท​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​แล้ว​ปิด​ประตู</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ทูตสวรรค์​ทั้งสอง​ก็​ทำ​ให้​พวกชาย​ที่​อยู่​นอก​ประตู​บ้าน​นั้น​ตาบอด ทั้ง​หนุ่ม​และ​แก่ ชาย​พวกนั้น​พยายาม​จะ​บุก​เข้า​ไป​ใน​บ้าน จึง​คลำ​หา​ประตู​บ้าน​กัน​จน​หมดแรง</verse>
				<verse number="12">ชาย​สองคน​นั้น​ถาม​โลท​ว่า “มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​เจ้า​อีก​หรือเปล่า​ที่​อยู่​ที่นี่ ให้​พา​พวกเขา​ออก​ไป​จาก​เมือง​นี้​ให้​หมด ทั้ง​พวกลูกเขย พวกลูกชาย​ลูกสาว​ของเจ้า และ​คน​อื่นๆ​อีก​ที่​เจ้า​มี​ใน​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ทำลาย​เมืองนี้ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ว่า​เมืองนี้​ชั่วร้ายนัก พระองค์​จึง​ได้​ส่ง​พวกเรา​ให้​มา​ทำลาย​เมืองนี้”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โลท​ได้​ออก​ไป​บอก​กับ​พวกคู่หมั้น คือ​พวกผู้ชาย​ที่​หมั้น​กับ​พวกลูกสาว​ของเขา​ว่า “ลุกขึ้น ไป​จาก​ที่นี่​เร็ว เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ทำลาย​เมือง​นี้” แต่​พวกลูกเขย​คิด​ว่า​โลท​กำลัง​ล้อเล่น</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​ตอนเช้า ทูตสวรรค์​ก็​เร่ง​โลท บอก​ว่า “ลุกขึ้น​เร็ว รีบ​เอา​เมีย​และ​ลูกสาว​สองคน​ของเจ้า ที่​อยู่​ที่นี่​ออก​ไป​จาก​เมืองนี้ ไม่​อย่างนั้น ตอน​ที่​เมืองนี้​ถูก​ลงโทษ เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไปด้วย”</verse>
				<verse number="16">แต่​โลท​ยัง​ชักช้า​อยู่ ชาย​สองคนนั้น​จึง​คว้า​มือ​ของเขา ทั้ง​เมีย​และ​ลูกสาว​ของ​โลท เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​เมตตา​ต่อ​โลท และ​ทูตสวรรค์​ได้​พา​พวกเขา​ออก​ไป​ทิ้ง​ไว้​นอก​เมือง</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ทูตสวรรค์​ได้​พา​พวกเขา​ออก​ไป​นอก​เมือง​แล้ว ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ได้​พูด​ว่า “ให้​วิ่ง​สุดชีวิต​เลย ห้าม​เหลียว​หลัง​มา​มอง และ​อย่า​หยุด​ที่​หุบเขา​ไหนๆ​เลย ให้​วิ่ง​ไป​ที่​เทือกเขา​พวกนั้น ไม่​อย่างนั้น​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​โลท​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ขอ​อย่า​ได้​ทำ​อย่างนั้น​เลย​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ดูสิ ท่าน​ได้​กรุณา​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของท่าน และ​ท่าน​ได้​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ใหญ่หลวง ที่​ช่วย​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้ ข้าพเจ้า​วิ่งหนี​ไป​ที่​เทือกเขา​พวกนั้น​ไม่ทัน​แน่ ความหายนะ​คง​ถึง​ตัว​ข้าพเจ้า​ก่อน และ​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="20">ดูสิ​ครับ เมืองนั้น​อยู่​ใกล้​กับ​เมืองนี้ พอที่​ข้าพเจ้า​จะ​วิ่ง​ไป​ทัน และ​เป็น​เมือง​เล็ก ขอให้​ข้าพเจ้า​หนี​ไป​ที่นั่น​เถิด มัน​เป็น​เมือง​เล็กๆ​แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ทูตสวรรค์​ก็​พูด​กับ​โลท​ว่า “ตกลง เรา​จะ​ให้​เจ้า​วิ่ง​ไป​ที่นั่น เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​เมืองนั้น​ที่​ท่าน​พูดถึง</verse>
				<verse number="22">เร็วเข้า รีบ​หนี​ไป​ที่นั่น เรา​จะ​ยัง​ทำ​อะไร​ไม่ได้ จนกว่า​เจ้า​จะ​วิ่ง​ไป​ถึง​ที่นั่น” (เมืองนั้น​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​โศอาร์ )</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ตะวัน​โผล่​ขึ้นมา โลท​ได้​มา​ถึง​เมือง​โศอาร์</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ไฟ​กำมะถัน​และ​ลูกไฟ​ตกลง​มา​ใส่​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์ เหมือน​ห่าฝน​จาก​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="25">และ​พระองค์​ได้​ทำลาย​เมือง​เหล่านั้น ตลอดจน​หุบเขา​ทั้งหมด และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​พวกนั้น​ทุกคน และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​งอก​ขึ้น​มา​จาก​พื้นดิน</verse>
				<verse number="26">เมีย​ของ​โลท​ได้​เหลียว​หลัง​ไป​ดู ร่าง​ของนาง​ได้​กลาย​เป็น​เสาเกลือ​ไป</verse>
				<verse number="27">อับราฮัม​ตื่นแต่​เช้ามืด​และ​ไป​ยัง​สถานที่​ที่​เขา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">อับราฮัม​มอง​ลงไป​ยัง​เมือง​โสโดม​และ​โกโมราห์​และ​หุบเขา​ทั้งหมด เขา​เห็น​ควัน​ลอย​ขึ้น​จาก​แผ่นดินนั้น เหมือน​ควัน​จาก​เตา​หลอม​โลหะ</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำลาย​เมือง​ต่างๆ​ใน​หุบเขา พระองค์​ได้​ระลึกถึง​อับราฮัม พระองค์​จึง​นำ​โลท​ออก​มา​จาก​ความหายนะนั้น ตอน​ที่​พระองค์​ทำลาย​เมือง​ต่างๆ​พวกนั้น​ที่​โลท​เคย​อยู่</verse>
				<verse number="30">จาก​เมือง​โศอาร์ โลท​ได้​ขึ้น​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​เทือกเขา​ต่างๆ​พร้อม​กับ​ลูกสาว​สอง​คน​ของเขา เพราะ​โลท​กลัว​ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โศอาร์ เขา​และ​ลูกสาว​ทั้งสอง​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ</verse>
				<verse number="31">พี่สาว​คนโต​พูด​กับ​น้องสาว​ว่า “พ่อ​ของเรา​แก่​แล้ว และ​ไม่มี​ผู้ชาย​คนใด​ใน​ดินแดนนี้​ที่​จะ​มา​แต่งงาน​กับ​เรา เหมือนกับ​ที่​คนอื่นๆ​บน​โลกนี้​เขา​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="32">ไปเถอะ ไป​ให้​พ่อ​เรา​ดื่ม​เหล้าองุ่น​กัน แล้ว​พี่​จะ​เข้า​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​พ่อ เรา​จะ​ได้​มี​ผู้สืบเชื้อสาย​ต่อไป ผ่าน​ทาง​พ่อ​ของเรา”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ใน​คืนนั้น ลูกสาว​ทั้ง​สองคน​ของ​โลท​ให้​พ่อ​ของ​นาง​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จน​เมามาย แล้ว​ลูกสาว​คนโต​ได้​เข้า​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​โลท แต่​โลท​ไม่​รู้ตัว​เลย​ว่า​นาง​เข้า​มา​นอน​กับ​เขา​ตั้งแต่​เมื่อไหร่​และ​ลุกขึ้น​ไป​ตั้งแต่​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="34">วัน​ต่อมา​พี่สาว​คนโต​พูด​กับ​น้องสาว​ว่า “ดูสิ เมื่อคืนนี้ พี่​ได้​เข้า​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​พ่อ​แล้ว ให้​เรา​ไป​มอม​เหล้าองุ่น​พ่อ​อีก​คืนนี้ น้อง​จะ​ได้​เข้า​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​พ่อ เพื่อ​ว่า​เรา​จะ​ได้​มี​ผู้สืบเชื้อสาย​ผ่าน​ทาง​พ่อเรา”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ใน​คืนนั้น ลูกสาว​ทั้ง​สองคน ได้​มอม​เหล้าองุ่น​พ่อ​จน​เมามาย แล้ว​ลูก​คนเล็ก​ก็​เข้า​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​โลท แต่​โลท​ไม่​รู้ตัว​เลย​ว่า​นาง​มา​นอน​กับ​เขา​ตั้งแต่​เมื่อไหร่ และ​นาง​ลุก​ขึ้นไป​ตั้งแต่​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="36">ลูกสาว​ทั้ง​สองคน​ของ​โลท​ได้​ตั้งท้อง​กับ​พ่อ​ของนาง</verse>
				<verse number="37">ลูกสาว​คนโต​คลอด​ลูกชาย นาง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า โมอับ เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​โมอับ​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="38">ลูกสาว​คนเล็ก​คลอด​ลูกชาย​เหมือนกัน เธอ​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​เบน-อัมมี เขา​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ชาว​อัมโมน​จน​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">อับราฮัม​เดินทาง​จาก​ที่นั่น​ตรง​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​เนเกบ เขา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ระหว่าง​เมือง​เคเดช​และ​เมือง​ชูร์ ตอน​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เกราร์​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ​นั้น</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​บอก​ประชาชน​เรื่อง​ซาราห์​เมีย​ของเขา​ว่า “ซาราห์​เป็น​น้องสาว​ของ​ผม” กษัตริย์​อาบีเมเลค​ของ​เมือง​เกราร์​จึง​ส่ง​คน​ไป​หา และ​กษัตริย์​ได้​นาง​ซาราห์​มา</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ได้​มา​เข้าฝัน​อาบีเมเลค​ใน​ตอนกลางคืน พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ดูสิ เจ้า​กำลัง​จะ​ตาย เพราะ​ผู้หญิง​ที่​เจ้า​เอา​มา​นั้น นาง​มี​สามี​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">ตอนนั้น​อาบีเมเลค​ยัง​ไม่มี​เพศสัมพันธ์​กับ​นาง กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​จะ​ฆ่า​คนบริสุทธิ์​หรือ</verse>
				<verse number="5">อับราฮัม​เอง​บอก​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘นาง​เป็น​น้องสาว​ของ​ข้าพเจ้า’ และ​นาง​ซาราห์​เอง​บอก​ว่า ‘อับราฮัม​เป็น​พี่ชาย​ของ​ฉัน’ ข้าพเจ้า​ทำ​ไป​ด้วย​ความบริสุทธิ์ใจ​และ​มือ​ที่​ใสสะอาด”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาบีเมเลค​ใน​ความฝัน​ว่า “เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ทำ​ไป​ด้วย​ความบริสุทธิ์ใจ เรา​ถึง​ได้​กัน​เจ้า​ไว้​ไม่ให้​ทำบาป​ต่อ​เรา เรา​จึง​ไม่ให้​เจ้า​แตะต้อง​นาง</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้​คืน​เมีย​ของ​ชาย​คนนั้น​กลับไปซะ เพราะ​อับราฮัม​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า เขา​จะ​อธิษฐาน​ให้​กับเจ้า​และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​คืน ก็​ให้​เจ้า​รู้​ไว้​ว่า​ตัวเจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​ทั้งหมด​จะ​ตาย​แน่”</verse>
				<verse number="8">อาบีเมเลค​ตื่น​แต่​เช้าตรู่ เขา​เรียก​ผู้รับใช้​ทั้งหมด​ของเขา และ​เล่า​ความฝัน​ทั้งหมด​ให้​พวกเขา​ฟัง พวก​คนรับใช้​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="9">แล้ว​อาบีเมเลค​เรียก​อับราฮัม​มา​พบ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​พวกเรา​ทำไม เรา​ได้​ทำ​ผิด​อะไร​กับ​เจ้า​หรือ เจ้า​ถึง​ได้​ทำบาป​อัน​ยิ่งใหญ่​ให้​กับ​เรา​และ​อาณาจักร​ของ​เรา เจ้า​ได้​ทำ​กับ​เรา​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​สมควร​ทำ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​อาบีเมเลค​ได้​ถาม​อับราฮัม​ว่า “เจ้า​คิด​เรื่อง​อย่างนี้​ได้​ยังไง ถึง​ได้​ทำ​อย่างนี้”</verse>
				<verse number="11">อับราฮัม​ตอบ​ว่า “อันที่จริง​ข้าพเจ้า​คิด​ว่า ‘ไม่มี​ใคร​ใน​ที่นี้​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า​แน่ และ​พวกเขา​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​เพราะ​เมีย​ของ​ข้าพเจ้า’</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อีก​อย่าง​หนึ่ง นาง​ก็​เป็น​น้องสาว​ของ​ข้าพเจ้า​จริงๆ พ่อ​เดียวกัน​แต่​คนละ​แม่ และ​นาง​ได้​กลาย​มา​เป็น​เมีย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเจ้า​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​เดินทาง​จาก​บ้าน​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​บอก​กับ​นาง​ว่า ‘ขอให้​น้อง​ช่วย​ทำ​อย่างนี้​ให้​กับ​พี่​หน่อย คือ ทุกๆที่​ที่​พวกเรา​ไป ให้​พูด​ถึง​พี่​ว่า เขา​เป็น​พี่ชาย​ของฉัน’”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อาบีเมเลค​ก็​เอา​แกะ วัว และ​ทาสชายหญิง มอบ​ให้​กับ​อับราฮัม และ​คืน​นาง​ซาราห์​ให้​กับ​อับราฮัม​ด้วย</verse>
				<verse number="15">อาบีเมเลค​บอก​ว่า “ดูสิ แผ่นดิน​ของเรา​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า​แล้ว ตรงไหน​ที่​เจ้า​ชอบ​ก็​เข้า​ไป​อยู่​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​อาบีเมเลค​พูด​กับ​ซาราห์​ว่า “ดูสิ เรา​ได้​ให้​เครื่องเงิน​หนึ่งพัน​ชิ้น​กับ​พี่ชาย​ของเจ้า เครื่องเงิน​เหล่านี้​จะ​เป็น​ของเจ้า เพื่อ​พิสูจน์​ให้​กับ​ทุกๆคน​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​ได้​เห็น​ว่า เจ้านั้น​บริสุทธิ์​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด”</verse>
				<verse number="17">จากนั้น​อับราฮัม​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า และ​พระเจ้า​ได้​เยียวยา​รักษา​อาบีเมเลค เมีย​ของเขา และ​สาวใช้​ของเขา​ให้​มี​ลูก​ได้​อีก</verse>
				<verse number="18">ก่อนหน้านั้น​พระยาห์เวห์​ได้​ปิด​ครรภ์​ของ​หญิง​ทุกคน​ใน​ครัวเรือน​ของ​อาบีเมเลค​ไม่ให้​มี​ลูก เพราะ​ซาราห์ เมีย​ของ​อับราฮัม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​แสดง​ความกรุณา​ต่อ​ซาราห์​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้ พระองค์​ทำ​กับ​ซาราห์​ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="2">ซาราห์​ได้​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​อับราฮัม​ตอน​ที่​เขา​แก่​มาก​แล้ว ตรง​ตาม​เวลา​ที่​พระเจ้า​ได้​บอก​นาง​ไว้</verse>
				<verse number="3">อับราฮัม​ตั้งชื่อ​ลูกชาย​ของเขา​ว่า​อิสอัค เป็น​ลูก​ที่​ซาราห์​ได้​คลอด​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="4">อับราฮัม​ได้​ขลิบ​ให้​อิสอัค​ลูกชาย​เขา เมื่อ​อิสอัค​มี​อายุ​ได้​แปด​วัน ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อิสอัค​ลูกชาย​ของเขา​เกิด​มา อับราฮัม​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​ปี</verse>
				<verse number="6">ซาราห์​พูด​ว่า “พระเจ้า​ทำ​ให้​ฉัน​หัวเราะ​ดีใจ ทุกๆคน​ที่​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​จะ​หัวเราะ​ดีใจ​กับ​ฉัน”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ซาราห์​พูด​ว่า “ไม่มี​ใคร​เคย​คิด​ว่า​จะได้​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า ‘ซาราห์​จะ​ให้​นม​ลูก’ แต่​ฉัน​ได้​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​เขา ตอนที่​เขา​แก่​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">อิสอัค​โตขึ้น​จน​หย่านม​ได้แล้ว อับราฮัม​จัด​งานเลี้ยงฉลอง​ใหญ่โต​ใน​วันที่​เขา​หย่านมนั้น</verse>
				<verse number="9">ซาราห์​เห็น​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​ฮาการ์​ชาว​อียิปต์ ที่​นาง​ได้​คลอด​ให้​กับ​อับราฮัม อิชมาเอล​กำลัง​เล่น​อยู่​กับ​อิสอัค​ลูกชาย​ของนาง</verse>
				<verse number="10">นาง​ซาราห์​จึง​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ไล่​ทาส​คนนี้​ไป​พร้อมกับ​ลูกชาย​ของ​นาง เพื่อ​ลูกทาส​นี้​จะ​ไม่ต้อง​มา​แบ่ง​มรดก​กับ​อิสอัค​ลูกชาย​ของฉัน”</verse>
				<verse number="11">เรื่องนี้​ทำให้​อับราฮัม​เครียด​มาก เพราะ​เป็น​ห่วง​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​บอก​อับราฮัม​ว่า “เจ้า​ไม่ต้อง​เครียด​กับ​เรื่อง​ลูก​ของเจ้า​กับ​นางทาส​นั้น ให้​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​ซาราห์​บอก​กับ​เจ้า​เถอะ เพราะ​คนที่​จะ​สืบเชื้อสาย​ให้​กับ​เจ้านั้น​มา​จาก​ลูกหลาน​ของ​อิสอัค</verse>
				<verse number="13">ส่วน​ลูกชาย​ที่​เกิด​จาก​ทาส​คนนี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​ด้วย เพราะ​เขา​ก็​เป็น​ลูก​ของเจ้า​เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อับราฮัม​ก็​ตื่น​แต่​เช้าตรู่ เขา​เอา​อาหาร​และ​ถุงน้ำ​มา​ให้​ฮาการ์ เขา​เอา​ของ​พวกนั้น​วางไว้​บน​บ่า​ของนาง​พร้อมกับ​เด็กนั้น แล้ว​เขา​ก็​ส่ง​นาง​ไป นาง​ก็​จาก​ไป และ​เดิน​เร่ร่อน​ไป​ใน​ทะเลทราย​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​น้ำ​ใน​ถุง​หมด ฮาการ์​จึง​วาง​ลูก​ลง​ใต้​พุ่มไม้</verse>
				<verse number="16">และ​นาง​เดิน​ไป​นั่ง​อยู่​ห่างๆ​เท่ากับ​ระยะทาง​ลูกศร​ยิง​ถึง นาง​พูด​ว่า “อย่า​ให้​ฉัน​ต้อง​เฝ้าดู​ลูก​ของฉัน​ตาย​เลย” แล้ว​นาง​นั่ง​อยู่​ห่างๆ​และ​เริ่ม​ร้องไห้</verse>
				<verse number="17">แต่​พระเจ้า​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของเด็ก และ​ทูต​ของ​พระเจ้า​ได้​เรียก​ฮาการ์​จาก​สวรรค์ ทูตสวรรค์​พูด​กับ​นาง​ว่า “ฮาการ์ เป็น​อะไร​ไป ไม่ต้อง​กลัว เพราะ​พระเจ้า​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของเด็ก​ที่นั่น</verse>
				<verse number="18">ลุกขึ้น ยก​เด็ก​ขึ้น​มา​กอด​ไว้​ให้​แน่น เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="19">จากนั้น​พระเจ้า​ทำ​ให้​นาง​เห็น​บ่อน้ำ นาง​จึง​ไป​ที่​บ่อน้ำ​และ​เติม​น้ำ​จน​เต็ม​ถุง แล้ว​เอา​น้ำ​ให้​เด็ก​ดื่ม</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​อยู่​กับ​เด็กชาย​คนนั้น และ​เขา​ได้​เติบโต​ขึ้น เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ทะเลทราย และ​โต​ขึ้น​เป็น​นักยิงธนู</verse>
				<verse number="21">อิชมาเอล​อาศัย​อยู่​ใน​ทะเลทราย​ปาราน แม่​ของเขา​หา​เมีย​ชาวอียิปต์​ให้​กับเขา</verse>
				<verse number="22">ใน​เวลานั้น​อาบีเมเลค​และ​ฟีโคล์ ผู้บัญชาการ​ทหาร​ของ​กองทัพ​อาบีเมเลค พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “พระเจ้า​อยู่​กับ​ท่าน​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="23">ตอนนี้​ให้​สาบาน​กับ​เรา​ที่​นี่​ต่อหน้า​พระเจ้า​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​หลอกลวง​เรา​หรือ​ลูกหลาน​ของ​เรา ท่าน​จะ​ต้อง​จงรัก​ภักดี​กับ​เรา​เหมือน​กับ​ที่​เรา​จงรัก​ภักดี​กับ​ท่าน ท่าน​ต้อง​สาบาน​ว่า​จะ​จงรัก​ภักดี​กับ​เรา​และ​แผ่นดิน​นี้​ที่​ท่าน​อาศัย​อยู่​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​อับราฮัม​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​สาบาน”</verse>
				<verse number="25">จากนั้น​อับราฮัม​บ่น​กับ​อาบีเมเลค​เกี่ยว​กับ​บ่อน้ำ​ที่​พวก​คนรับใช้​ของ​อาบีเมเลค​ยึดครอง​ไว้</verse>
				<verse number="26">อาบีเมเลค​พูด​ว่า “เรา​ไม่รู้​ว่า​ใคร​ทำ​เรื่อง​แบบนี้ ท่าน​ไม่ได้​บอก​เรา และ​เรา​ก็​ไม่เคย​ได้ยิน​เรื่อง​นี้​มา​ก่อน​เลย​จน​ถึง​วันนี้”</verse>
				<verse number="27">อับราฮัม​ได้​เอา​แกะ​และ​วัว​มา​ให้​กับ​อาบีเมเลค และ​เขา​ทั้ง​สอง​คน​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กัน</verse>
				<verse number="28">อับราฮัม​ได้​แยก​ลูกแกะ​ตัวเมีย​เจ็ดตัว ออก​มา​จาก​ฝูง​ของ​มัน</verse>
				<verse number="29">จากนั้น​อาบีเมเลค​ได้​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ลูกแกะ​เจ็ดตัว​ที่​ท่าน​แยก​ออก​มา​ไว้​ต่างหาก​นี้ หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="30">อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​ต้อง​รับ​ลูกแกะ​ตัวเมีย​ทั้ง​เจ็ดตัว​นี้​จาก​มือ​ของ​ข้าพเจ้า มัน​จะ​เป็น​พยาน​ให้​ข้าพเจ้า​ว่า ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ขุด​บ่อน้ำ​นี้​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="31">หลังจากนั้น บ่อน้ำ​นั้น​มี​ชื่อ​ว่า​เบเออร์เชบา เพราะ​พวกเขา​สอง​คน​ได้​สาบาน​กัน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="32">แล้ว​อับราฮัม​และ​อาบีเมเลค​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กัน​ที่​เบเออร์เชบา จากนั้น​ทั้ง​อาบีเมเลค​และ​ฟีโคล์​ผู้บัญชาการ​ทหาร​ของ​เขา ได้​ลุกขึ้น​และ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="33">อับราฮัม​ได้​ปลูก​ต้น​แทมมารีสก์ ขึ้น​ต้นหนึ่ง​ที่​เบเออร์เชบา และ​ที่นั่นเอง เขา​ได้​อธิษฐาน​ถึง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ที่​มีชีวิตอยู่​ชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="34">และ​อับราฮัม​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ใน​ฐานะ​คน​ต่างชาติ​เป็น​เวลา​นาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​พวกนี้ พระเจ้า​ได้​ลองใจ​อับราฮัม​ดู พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “อับราฮัม” อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่นี่”</verse>
				<verse number="2">พระองค์​พูด​อีก​ว่า “ให้​เอา​อิสอัค​ลูกชาย​หัวแก้ว​หัวแหวน​คนเดียว​ของ​เจ้า พา​เขา​ไป​ที่​แผ่นดิน​ของ​แคว้น​โมริยาห์ เอา​เขา​ไป​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา บน​ภูเขา​ลูกหนึ่ง​ที่​เรา​จะ​บอก​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="3">อับราฮัม​จึง​ตื่น​แต่​เช้าตรู่ เขา​ผูก​อาน​บน​หลัง​ลา​ของเขา และ​พา​คนรับใช้​หนุ่ม​สองคน​ไป​ด้วย พร้อม​กับ​อิสอัค อับราฮัม​ตัด​ฟืน​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เขา​ออก​เดินทาง​ไป​ยัง​สถานที่​ที่​พระเจ้า​บอกเขา</verse>
				<verse number="4">ใน​วันที่​สาม อับราฮัม​มอง​ขึ้น​ไป เห็น​สถานที่​นั้น​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="5">แล้ว​อับราฮัม​บอก​กับ​คนรับใช้​ของเขา​ว่า “พวกเจ้า​คอย​อยู่​ที่นี่​กับ​ลา​นะ เด็ก​กับ​ข้า​จะ​ขึ้นไป​ที่นั่น พวกเรา​จะ​ไป​นมัสการ​พระเจ้า แล้ว​พวกเรา​จะ​กลับ​มา​หาเจ้า”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​จึง​เอา​ฟืน​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา แล้ว​วาง​บน​ไหล่​ของ​อิสอัค ส่วน​เขา​ถือ​ไฟ​และ​มีด แล้ว​ทั้งสอง​ก็​เดิน​ขึ้น​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="7">อิสอัค​พูด​กับ​อับราฮัม​พ่อ​ของเขา​ว่า “พ่อ​ครับ” อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ว่าไง​ลูก” อิสอัค​พูด​ว่า “ทั้ง​ไฟ​และ​ฟืน​ก็​มี​อยู่​ที่นี่แล้ว แต่​แกะ​ที่​จะ​เอา​ไป​เผา​เป็น​เครื่อง​บูชา​อยู่​ที่ไหน​ล่ะครับ”</verse>
				<verse number="8">อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ลูกเอ๋ย พระเจ้า​เอง​จะ​จัดหา​แกะ​ที่​จะ​ใช้​เผา​เป็น​เครื่อง​บูชา” และ​ทั้ง​สองคน​ได้​เดินทาง​ต่อไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวกเขา​ได้​มา​ถึง​สถานที่​ที่​พระเจ้า​บอก​กับ​เขา อับราฮัม​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ที่นั่น และ​เขา​จัด​ฟืน​บน​แท่นบูชา จากนั้น​เขา​ได้​มัด​อิสอัค​ลูกชาย​ของเขา​และ​จับ​เขา​นอน​บน​แท่นบูชา​บน​กองฟืน​นั้น</verse>
				<verse number="10">จากนั้น​อับราฮัม​ได้​ยื่น​มือ​ไป​หยิบ​มีด เพื่อ​จะ​ฆ่า​ลูกชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">แต่​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​อับราฮัม​จาก​สวรรค์ และ​พูด​ว่า “อับราฮัม อับราฮัม” อับราฮัม​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​พูด​ว่า “หยุดเถิด อย่า​ได้​ลงมือ​ของเจ้า​บน​เด็กนั้น อย่า​ได้​ทำ​อะไร​เขา​เลย เพราะ​ตอนนี้​เรา​รู้แล้ว​ว่า​เจ้า​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า เจ้า​ไม่ได้​หวงแหน​ลูกชาย​เพียง​คนเดียว​ของ​เจ้า​จาก​เรา ”</verse>
				<verse number="13">และ​เมื่อ​อับราฮัม​เงย​หน้า​ขึ้น เขา​เห็น​แกะ​ตัวผู้​ตัวหนึ่ง เขา​ของมัน​ติด​อยู่​กับ​พุ่มไม้ อับราฮัม​จึง​เดิน​ไป​จับ​แกะ​ตัวนั้น​มา​ฆ่า​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​แทน​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="14">จากนั้น​อับราฮัม​ตั้งชื่อ​สถานที่​นั้น​ว่า “พระยาห์เวห์​จัดหา​ให้” เหมือนกับ​ที่​คน​พูด​กัน​จนถึง​ทุก​วันนี้​ว่า “บน​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จัดหา​ให้”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​เรียก​อับราฮัม​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​สัญญา​กับ​ตัว​พระองค์​เอง​ว่า เพราะ​เจ้า​ทำ​อย่างนี้ และ​ไม่ได้​หวงแหน​ลูกชาย​เพียง​คนเดียว​ของเจ้า</verse>
				<verse number="17">เรา​สัญญา​ว่า​เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​อย่าง​แน่นอน และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย เหมือน​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า และ​เหมือน​เม็ดทราย​ที่​ชายฝั่ง​ทะเล และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​ชนะ​ศัตรู และ​ยึดเมือง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="18">และ​เรา​สัญญา​ว่า ทุก​ชนชาติ​บน​โลกนี้​จะ​ได้รับ​พร​เพราะ​ลูกหลาน​ของเจ้า เพราะ​เจ้า​เชื่อฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="19">จากนั้น​อับราฮัม​ก็​กลับ​ไป​หา​พวกคนใช้​หนุ่ม​ของ​เขา และ​พวกเขา​ทั้งหมด​ลุกขึ้น พา​กัน​กลับ​ไป​ยัง​เบเออร์เชบา และ​อับราฮัม​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เบเออร์เชบา​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​เหตุการณ์​ทั้งหมดนี้ มี​คน​มา​บอก​กับ​อับราฮัม​ว่า “มิลคาห์​ได้​คลอด​ลูกชาย​หลายคน​ให้​กับ​นาโฮร์​น้องชาย​ของ​ท่าน​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​คนโต​ชื่อ​อูส คน​ที่สอง​ชื่อ​บูส คน​ที่สาม​ชื่อ​เคมูเอล (เคมูเอล​เป็น​พ่อ​ของ​ชาว​อารัม)</verse>
				<verse number="22">และ​ยัง​มี​เคเสด ฮาโซ ปิลดาช ยิดลาฟ และ​เบธูเอล”</verse>
				<verse number="23">เบธูเอล​เป็น​พ่อ​ของ​นาง​เรเบคาห์ มิลคาห์​ได้​คลอด​ลูกชาย​แปดคน​ให้​กับ​นาโฮร์​น้องชาย​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="24">เมียน้อย​ของ​นาโฮร์​ชื่อ​เรอูมาห์ ก็​มี​ลูกชาย​ให้​กับ​เขา​หลายคน​เหมือนกัน ชื่อ​ว่า ทีบาร์ กาฮัม ทาหาช และ​มาอาคาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ซาราห์​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​ยี่สิบเจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="2">นาง​ตาย​ที่​เมือง​คิริยาทอารบา (คือ​เมือง​เฮโบรน) ใน​แคว้น​คานาอัน อับราฮัม​เศร้าโศก​เสียใจ​มาก เขา​ร้องไห้​ให้​กับ​ซาราห์</verse>
				<verse number="3">อับราฮัม​ลุกขึ้น​ยืน​อยู่​ด้านข้าง​ของ​ร่าง​เมียเขา​และ​พูด​กับ​ชาว​ฮิตไทต์​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ผม​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​กับ​พวกท่าน ขอให้​พวกท่าน​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​ผม​บ้าง เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ใช้​ฝัง​ร่าง​ของ​เมีย​ผม”</verse>
				<verse number="5">ชาว​ฮิตไทต์​จึง​ตอบ​อับราฮัม​ว่า</verse>
				<verse number="6">“ฟัง​เรา​นะ​ท่าน ท่าน​เป็น​เจ้าชาย​ผู้ยิ่งใหญ่​ท่ามกลาง​พวกเรา เลือก​ที่ฝังศพ​ที่​ดีที่สุด​ของ​พวกเรา ใช้​ฝัง​เมียท่าน​ได้เลย ไม่มี​ใคร​หวงแหน​ที่ฝังศพ​ของ​เขา​หรือ​ขัดขวาง​ท่าน​จาก​การฝังศพ​นาง”</verse>
				<verse number="7">อับราฮัม​จึง​ลุกขึ้น​โค้งคำนับ​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="8">และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ถ้า​ท่าน​ยินดี​ที่​จะ​ให้​ผม​ฝังศพ​เมีย​ผม​แล้ว​ละก็ ช่วย​ไป​พูด​กับ​เอโฟรน​ลูกชาย​ของ​โศหาร์​ให้​กับ​ผม​หน่อย</verse>
				<verse number="9">ช่วย​บอก​ให้​เขา​ขาย​ถ้ำ​มัคเปลาห์​ที่​เขา​เป็น​เจ้าของ ที่​อยู่​ตรง​ท้าย​ทุ่ง​ของ​เขา​ให้​กับ​ผม​หน่อย ขอให้​เขา​ขาย​ผม​เต็ม​ราคา​ต่อหน้า​พวกท่าน เพื่อ​ผม​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของ​เอา​ไว้​สำหรับ​ฝังศพ”</verse>
				<verse number="10">เอโฟรน​ก็​นั่ง​อยู่​ที่นั่น​ท่ามกลาง​ชาว​ฮิตไทต์ เอโฟรน​ชาว​ฮิตไทต์​ได้​ตอบ​อับราฮัม​ไป และ​ชาว​ฮิตไทต์​ที่​เข้า​มา​อยู่​ที่​ประตูเมือง​ก็​ได้ยิน​กัน​หมด​ทุกคน เอโฟรน​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="11">“ไม่ได้​หรอก​ท่าน ฟัง​ผม​นะ ผม​จะ​ยก​ท้องทุ่งนั้น​พร้อม​กับ​ถ้ำ​ให้​กับ​ท่าน ต่อหน้า​ประชาชน​ของ​ผม ผม​ยก​มัน​ให้​กับ​ท่าน เอาไป​ฝังศพ​เมีย​ของ​ท่าน​ได้เลย”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อับราฮัม​โค้งคำนับ​ต่อ​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="13">อับราฮัม​พูด​กับ​เอโฟรน​ต่อหน้า​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน​นั้น​ว่า “ฟัง​ผม​หน่อย ผม​จะ​จ่ายค่า​ท้องทุ่ง​นั้น รับ​มัน​ไว้​เถิด และ​ผม​จะ​ได้​ฝังศพ​ไว้​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="14">เอโฟรน​ตอบ​อับราฮัม​ว่า</verse>
				<verse number="15">“ท่าน​ครับ ฟัง​ผม​นะ ที่ดิน​ผืนนั้น​มี​ราคา​เท่ากับ​เงิน​สี่กิโลครึ่ง เท่านั้นเอง มัน​ไม่มี​ความหมาย​อะไร​เลย​สำหรับ​ท่าน​และ​ผม เอา​ศพ​ไป​ฝัง​เถิด”</verse>
				<verse number="16">อับราฮัม​ฟัง​เอโฟรน แล้ว​อับราฮัม​ชั่งเงิน​ให้​กับ​เอโฟรน ตาม​ที่​เอโฟรน​ได้​พูด​ไว้​ต่อหน้า​ชาว​ฮิตไทต์ เป็น​เงิน​สี่กิโลครึ่ง ตาม​น้ำหนัก​ทั่วไป​ที่​พ่อค้า​ใช้​กัน​ใน​สมัยนั้น</verse>
				<verse number="17">ที่ดิน​ของ​เอโฟรน​ใน​มัคเปลาห์ ทาง​ตะวันออก​ของ​มัมเร ที่ดิน​และ​ถ้ำ​ในนั้น ต้นไม้​ทั้งหมด​บน​ที่ดินนั้น และ​พื้นที่​รอบๆ​ก็​ได้​กลายเป็น​ของ​อับราฮัม ถูกต้อง​ตาม​กฎหมาย</verse>
				<verse number="18">ต่อหน้า​ชาว​ฮิตไทต์ ที่​เข้า​มา​อยู่​ที่​ประตูเมือง​ทุกคน</verse>
				<verse number="19">หลังจากนั้น​อับราฮัม​จึง​ฝังศพ​ซาราห์​เมีย​ของ​เขา​ใน​ถ้ำ​ที่​อยู่​บน​ท้องทุ่ง​ของ​มัคเปลาห์ ทาง​ตะวันออก​ของ​มัมเร (คือ​เฮโบรน) บน​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="20">ที่ดิน​และ​ถ้ำนั้น​จึง​กลาย​เป็น​สมบัติ​ของ​อับราฮัม​ตาม​กฏหมาย อับราฮัม​ซื้อ​มัน​มา​จาก​ชาว​ฮิตไทต์ เอา​ไว้​เป็น​ที่ฝังศพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อับราฮัม​ก็​แก่​มาก​แล้ว และ​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​อับราฮัม​ใน​ทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​พูด​กับ​คนรับใช้​ที่​ทำงาน​กับ​เขา​มา​นาน​ที่สุด เขา​คอย​ดูแล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของ​อับราฮัม อับราฮัม​บอก​กับ​เขา​ว่า “เอา​มือ​เจ้า​มา​วาง​ไว้​ใต้​ขา​เรา</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ให้​เจ้า​สาบาน​กับ​เรา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​หา​เมีย​ให้​ลูกชาย​ของ​เรา จาก​หญิง​ชาว​คานาอัน ที่​เรา​กำลัง​อาศัย​อยู่นี้</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ต้อง​สาบาน​ว่า เจ้า​จะ​กลับไป​ยัง​ประเทศ​ของ​เรา ไป​หา​ญาติพี่น้อง​ของ​เรา และ​หา​เมีย​ให้​อิสอัค​ลูกชาย​ของ​เรา​จาก​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​คนรับใช้​นั้น​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า “ถ้า​เกิด​ผู้หญิง​คนนั้น​ไม่ยอม​ตาม​ข้าพเจ้า​มา​ใน​ดินแดน​แห่งนี้​ล่ะ​ครับ​ท่าน ข้าพเจ้า​ควร​จะ​พา​ลูกชาย​ของ​ท่าน​กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​ที่​ท่าน​จาก​มา​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="6">อับราฮัม​บอก​กับ​เขา​ว่า “อย่า​พา​ลูกชาย​ของ​เรา​กลับ​ไป​ที่นั่น</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ เป็น​ผู้​ที่​ได้​พา​เรา​ออก​มา​จาก​บ้าน​ของ​พ่อเรา และ​จาก​แผ่นดิน​ของ​ญาติๆ​เรา และ​เป็น​ผู้​ที่​พูด​กับ​เรา และ​ให้​สัญญา​กับ​เรา​ว่า ‘เรา​จะ​ยก​ดินแดนนี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า’ พระองค์​จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​นำ​หน้า​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ได้​หา​เมีย​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​เรา​จาก​ที่นั่น</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​หญิง​คนนั้น​ไม่ยอม​ตาม​เจ้า​มา เจ้า​ก็​จะ​เป็น​อิสระ​จาก​คำ​สาบาน​ที่​เจ้า​ให้​กับ​เรา แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​พา​ลูกชาย​ของ​เรา​กลับ​ไป​ที่นั่น​อย่าง​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​คนรับใช้​นั้น​ได้​วางมือ​ของเขา​ไว้​ใต้​ขา​ของ​อับราฮัม และ​เขา​ได้​สาบาน​กับ​อับราฮัม​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="10">แล้ว​คนรับใช้​นั้น​ได้​เอา​อูฐ​สิบตัว​จาก​ฝูงสัตว์​ของ​เจ้านาย​ไป​ด้วย พร้อมกับ​ของขวัญ​หลาย​อย่าง​จาก​เจ้านาย​ไป​กับ​เขา​ด้วย เขา​ออก​เดินทาง​มุ่งหน้า​ไป​ยัง​เมือง​นาโฮร์ ที่​อยู่​ใน​ดินแดน​เมโสโปเตเมีย</verse>
				<verse number="11">เขา​ให้​อูฐ​คุกเข่า​พัก​อยู่​ที่​ข้าง​บ่อน้ำ​นอก​เมือง ตอนนั้น​เป็น​เวลาเย็น พวกสาวๆ​ทั้งหลาย​ใน​เมือง​จะ​ออก​มา​ตัก​น้ำ​กัน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เขา​พูด​ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอให้​ข้าพเจ้า​ประสบ​ความสำเร็จ​ใน​วันนี้​ด้วยเถิด ขอ​โปรด​แสดง​ความเมตตา​กับ​อับราฮัม​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="13">ดูเถิด ข้าพเจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​ข้าง​บ่อน้ำนี้ และ​พวกสาวๆ​ทั้งหลาย​ใน​เมือง​กำลัง​ออก​มา​ตัก​น้ำ​กัน</verse>
				<verse number="14">ขอให้​มัน​เป็น​ไป​ตามนี้​ด้วยเถิด คือ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​หญิง​คนหนึ่ง​ว่า ‘ขอ​ดื่ม​น้ำ​จาก​เหยือก​ของ​เจ้า​หน่อย’ ขอให้​นาง​ตอบ​ว่า ‘ดื่ม​สิคะ ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​ดื่ม​ด้วย’ ก็​ขอให้​นาง​เป็น​คนนั้น​ที่​พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​กับ​อิสอัค ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ด้วย​วิธีนี้ ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​ได้​แสดง​ความเมตตา​กับ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="15">และ​ก่อน​ที่​คนรับใช้​จะ​พูด​จบ เรเบคาห์​ได้​ปรากฏ​ตัว​ออกมา นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เบธูเอล เบธูเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​มิลคาห์​เมีย​ของ​นาโฮร์ นาโฮร์​เป็น​น้องชาย​ของ​อับราฮัม เรเบคาห์​แบก​เหยือกน้ำ​อยู่​บน​บ่า​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="16">เธอ​เป็น​หญิงสาว​ที่​สวยมาก และ​เป็น​หญิง​พรหมจารี ยัง​ไม่เคย​ร่วม​หลับนอน​กับ​ผู้ชาย​คน​ไหน​เลย นาง​เดิน​ลง​ไป​ที่​บ่อน้ำ​และ​เติม​น้ำ​จน​เต็ม​เหยือก จากนั้น​เดิน​กลับ​มา</verse>
				<verse number="17">คนรับใช้​วิ่ง​ไป​หา​นาง​และ​พูด​ว่า “ขอ​เรา​ดื่ม​น้ำ​จาก​เหยือก​ของ​เจ้า​หน่อย”</verse>
				<verse number="18">นาง​ตอบ​ว่า “เชิญ​ดื่ม​เลย​ค่ะ​ท่าน” แล้ว​นาง​รีบ​เอา​เหยือกน้ำ​ลง​จาก​บ่า​มา​ถือ​ไว้​ใน​มือ​และ​ให้​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาง​ให้​เขา​ดื่ม​น้ำ​เสร็จ​แล้ว นาง​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ท่าน​ดื่ม​ด้วย จนกว่า​พวกมัน​จะ​ดื่ม​เสร็จ”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​นาง​รีบ​เท​น้ำ​ใน​เหยือก​ลง​ใน​ราง​จน​หมด แล้ว​วิ่ง​กลับ​ไป​ตัก​น้ำ​ที่​บ่อ​มา​อีก และ​นาง​ได้​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ทุกตัว​ของ​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="21">คนรับใช้​เฝ้ามองดู​นาง​อยู่​เงียบๆ​เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​การเดินทาง​ของ​เขา​ประสบ​ความสำเร็จ​หรือไม่</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​อูฐ​ทุกตัว​ดื่ม​น้ำ​จน​เสร็จ​แล้ว คนรับใช้​ได้​เอา​ห่วง​ทองคำ​สำหรับ​ใส่​จมูก หนัก​ห้ากรัมครึ่ง และ​กำไลข้อมือ​ทองคำ​หนึ่งคู่ หนัก​ข้าง​ละ​ห้าสิบห้า​กรัม รวม​เป็น​หนึ่งร้อยสิบ​กรัม​ให้​กับ​นาง</verse>
				<verse number="23">และ​พูด​ว่า “ช่วย​บอก​เรา​หน่อย​ว่า​เจ้า​เป็น​ลูกสาว​ของ​ใคร แล้ว​ที่​บ้าน​พ่อ​เจ้า​พอ​จะ​มี​ห้องว่าง​ให้​พวกเรา​พัก​ค้างคืน​ได้​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="24">เรเบคาห์​ตอบ​เขา​ว่า “ฉัน​เป็น​ลูกสาว​ของ​เบธูเอล ลูกชาย​ของ​มิลคาห์​กับ​นาโฮร์”</verse>
				<verse number="25">เรเบคาห์​พูด​ต่อไป​ว่า “เรา​มี​ทั้ง​ฟาง​และ​หญ้าแห้ง​อย่าง​เหลือเฟือ และ​มี​ที่ว่าง​ให้​ท่าน​พัก​ค้างคืน​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​คนรับใช้​ได้​ก้มกราบ​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">เขา​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​ผู้ที่​เมตตา​และ​ซื่อสัตย์​ต่อ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ส่วน​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​ได้​นำทาง​ข้าพเจ้า​มา​จน​ถึง​บ้าน​ญาติๆ​ของ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​หญิงสาว​ได้​วิ่ง​ไป​บอก​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​แม่​นาง​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="29">เรเบคาห์​มี​พี่ชาย​หนึ่งคน​ชื่อ​ลาบัน เรเบคาห์​ได้​เล่า​เรื่อง​ต่างๆ​ที่​ชาย​คนนั้น​ได้​บอก​กับ​นาง เมื่อ​ลาบัน​ได้​ฟัง​และ​เห็น​ห่วง​ที่​ใส่​จมูก​และ​กำไล​บน​ข้อมือ​ของ​น้องสาว เขา​ก็​วิ่ง​ไป​หา​ชาย​คนนั้น​ที่​บ่อน้ำ และ​พบ​ชาย​คนนั้น​ยืน​อยู่​กับ​อูฐ​ของ​เขา​ข้างๆ​บ่อน้ำ</verse>
				<verse number="30"></verse>
				<verse number="31">ลาบัน​จึง​พูด​ว่า “เชิญ​เข้า​มา​สิ​ครับ ท่าน​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร ท่าน​ยืน​อยู่​ข้างนอก​นี้​ทำไม ผม​ได้​เตรียม​บ้าน​และ​สถานที่​สำหรับ​อูฐ​ของ​ท่าน​ไว้​แล้ว”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ชาย​คนนั้น​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน แล้ว​ลาบัน​ให้​คน​ขน​ของ​ลง​จาก​หลัง​อูฐ​เหล่านั้น แล้ว​เอา​ฟาง​มา​เลี้ยง​อูฐ จากนั้น​เอา​น้ำ​มา​ให้​ชาย​คนนั้น​และ​พวกชาย​ที่​มา​กับ​เขา​ล้าง​เท้า​กัน</verse>
				<verse number="33">แล้ว​พวกเขา​ได้​เอา​อาหาร​มา​วาง​ไว้​ตรงหน้า​ให้​เขา​กิน แต่​คนใช้​ของ​อับราฮัม​พูด​ว่า “ผม​จะ​ไม่กิน​จนกว่า​จะ​ได้​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​ต้อง​พูด” ลาบัน​พูด​ว่า “พูด​มา​สิ”</verse>
				<verse number="34">ชาย​คนนั้น​จึง​พูด​ว่า “ผม​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​เจ้านาย​ของ​ผม​มาก จน​ท่าน​กลายเป็น​ผู้ยิ่งใหญ่ พระองค์​ให้​พวกฝูงแกะ ฝูงวัว เงิน ทอง ทาสชายหญิง ฝูงอูฐ และ​ฝูงลา กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ซาราห์​เมีย​ของ​นาย​ผม​ได้​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​เจ้านาย​ผม ตอน​ที่​นาง​แก่​มาก​แล้ว และ​อับราฮัม​ได้​ยก​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มี​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="37">เจ้านาย​ผม​ให้​ผม​สาบาน​กับ​ท่าน และ​ท่าน​บอก​ว่า ‘อย่า​ได้​หา​เมีย​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​เรา​จาก​ลูกสาว​ของ​ชาว​คานาอัน ที่​เรา​กำลัง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​นี้</verse>
				<verse number="38">แต่​เจ้า​ต้อง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​พ่อ​เรา และ​ไป​หา​ญาติๆ​ของ​เรา และ​หา​เมีย​ให้​ลูก​ของ​เรา​จาก​ที่​นั่น’</verse>
				<verse number="39">แล้ว​ผม​พูด​กับ​นาย​ว่า ‘บาง​ที​ผู้หญิง​อาจจะ​ไม่ยอม​ตาม​ผม​มา​ก็ได้’</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เจ้านาย​บอก​ผม​ว่า ‘พระยาห์เวห์ ที่​เรา​เชื่อฟัง​อยู่​เสมอ จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ไป​กับ​เจ้า พระองค์​จะ​ทำ​ให้​การเดินทาง​ของ​เจ้า​ประสบ​ความสำเร็จ และ​เจ้า​จะ​หา​เมีย​ให้​กับ​ลูกชาย​เรา​จาก​ญาติพี่น้อง​ของ​เรา และ​จาก​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เรา</verse>
				<verse number="41">แค่​เจ้า​ไป​หา​ญาติพี่น้อง​ของ​เรา เจ้า​ก็​จะ​เป็น​อิสระ​จาก​คำ​สาบาน​นี้​แล้ว ถึง​แม้​ว่า​เขา​จะ​ไม่ยอม​ยก​ลูกสาว​ให้​มา​กับ​เจ้า​ก็​ตาม เจ้า​ก็​เป็น​อิสระ​จาก​คำ​สาบาน​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="42">ใน​วันนี้ เมื่อ​ผม​มา​ถึง​บ่อน้ำ ผม​พูด​ว่า ‘ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ถ้า​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​การเดินทาง​ของ​ข้าพเจ้า​ประสบ​ความสำเร็จ​ล่ะ​ก็</verse>
				<verse number="43">ข้าพเจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ข้างๆ​บ่อน้ำ ข้าพเจ้า​จะ​พูด​กับ​หญิงสาว​ที่​ออก​มา​ตัก​น้ำ​ว่า “ขอ​ดื่ม​น้ำ​จาก​เหยือก​ของ​เจ้า​หน่อย”</verse>
				<verse number="44">และ​คน​ที่​ตอบ​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เชิญ​สิคะ และ​ฉัน​จะ​ตัก​น้ำ​ให้​อูฐ​ของ​ท่าน​ดื่ม​ด้วย” ก็​ขอ​ให้​นาง​เป็น​ผู้หญิง​คนนั้น​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​ไว้​สำหรับ​ลูกชาย​ของ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด’</verse>
				<verse number="45">ใน​ขณะที่​ผม​อธิษฐาน​อยู่​ในใจ​ยัง​ไม่ทัน​เสร็จ เรเบคาห์​ก็​ออก​มา มี​เหยือกน้ำ​อยู่​บน​บ่า นาง​ได้​เดิน​ลง​ไป​ที่​บ่อน้ำ​และ​ตักน้ำ แล้ว​ผม​ได้​พูด​กับ​นาง​ว่า ‘ขอ​น้ำ​ให้​ผม​ดื่ม​หน่อย’</verse>
				<verse number="46">นาง​ก็​รีบ​เอา​เหยือกน้ำ​ลง​จาก​บ่า​และ​พูด​ว่า ‘เชิญ​ดื่ม​เถิด และ​ฉัน​จะ​เอา​น้ำ​ให้​กับ​พวกอูฐ​ของ​ท่าน​ด้วย’ แล้ว​ผม​ก็​ดื่ม และ​นาง​ก็​เอา​น้ำ​ให้​พวกอูฐ​ดื่ม​ด้วย</verse>
				<verse number="47">แล้ว​ผม​ได้​ถาม​นาง​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ลูกสาว​ของ​ใคร’ นาง​ตอบ​ว่า ‘ฉัน​เป็น​ลูกสาว​ของ​เบธูเอล เบธูเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาโฮร์ และ​มิลคาห์’ ผม​จึง​เอา​ห่วง​ใส่​ที่​จมูก​ของ​นาง​และ​เอา​กำไล​ใส่​ที่​แขน​ทั้งสอง​ของ​นาง</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ผม​ได้​ก้มกราบ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​และ​สรรเสริญ​พระองค์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​เจ้านาย​ของ​ผม พระองค์​นำ​ผม​มา​ถูก​ทาง เพื่อ​จะ​ได้​ลูกสาว​ของ​ญาติพี่น้อง​ของ​เจ้านาย​ของ​ผม ไป​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="49">ตอนนี้​ช่วย​บอก​ผม​ด้วย​เถอะ​ว่า ท่าน​จะ​เอา​ยังไง จะ​ตกลง​กับ​เจ้านาย​ผม​อย่าง​ตรงไปตรงมา​และ​สัตย์ซื่อ หรือ​ว่า​ไม่​ตกลง ช่วย​บอก​ผม​ด้วย ผม​จะ​ได้​รู้​ว่า​จะ​ทำ​ยังไง​ต่อไป”</verse>
				<verse number="50">ลาบัน​และ​เบธูเอล​ตอบ​ว่า “มัน​ไม่ใช่​เรา​หรอก​ที่​จะ​บอก​ว่า​ตกลง​หรือ​ไม่​ตกลง เพราะ​สิ่งนี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="51">นี่ไง เรเบคาห์​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน​แล้ว เอา​นาง​ไป​เถิด ให้​นาง​ไป​เป็น​เมีย​ของ​ลูกชาย​ของ​นายท่าน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="52">เมื่อ​ผู้รับใช้​ของ​อับราฮัม​ได้ยิน​พวกเขา​พูด​อย่างนั้น เขา​ก็​กราบ​ลง​กับ​พื้นดิน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="53">แล้ว​เขา​ก็​เอา​เงิน ทองคำ เสื้อผ้า​ทั้งหมด​มอบให้​กับ​เรเบคาห์ และ​ยัง​ให้​ของขวัญ​มี​ราคาแพง​ให้​กับ​พี่ชาย​และ​แม่​ของนาง​ด้วย</verse>
				<verse number="54">แล้ว​ตัวเขา​และ​พวกผู้ชาย​ที่​ติดตาม​เขา​มา​ก็​กิน​และ​ดื่ม​กัน และ​พัก​ค้างคืน​ที่นั่น เมื่อ​พวกเขา​ลุกขึ้น​ใน​ตอนเช้า เขา​พูด​ว่า “ให้​ผม​กลับ​ไป​หา​เจ้านาย​ของ​ผม​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="55">แต่​พี่ชาย​และ​แม่​ของ​เรเบคาห์​พูด​ว่า “ขอ​ให้​นาง​อยู่​กับ​พวกเรา​อีก​สัก​สิบ​วัน​เถิด หลังจากนั้น​ค่อย​ให้​นาง​ไป”</verse>
				<verse number="56">แต่​ชาย​คนนั้น​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “อย่า​ให้​ผม​ต้อง​คอย​เลย พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​การเดินทาง​ของ​ผม​ประสบ​ความสำเร็จ​แล้ว ให้​ผม​กลับ​ไป​เถอะ ผม​จะ​ได้​ไป​หา​เจ้านาย​ผม”</verse>
				<verse number="57">พี่ชาย​และ​แม่​ของ​เรเบคาห์​จึง​พูด​ว่า “พวกเรา​จะ​เรียก​นาง​มา​ถาม​ดู​ว่า​นาง​จะ​เอา​อย่างไร”</verse>
				<verse number="58">แล้ว​พวกเขา​ก็​เรียก​เรเบคาห์​และ​พูด​กับ​นาง​ว่า “เธอ​จะ​ไป​กับ​ชาย​คนนี้​หรือ​เปล่า” นาง​ตอบ​ว่า “ฉัน​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="59">พวกเขา​จึง​ส่ง​เรเบคาห์​น้องสาว​ของ​พวกเขา และ​พี่เลี้ยง​ของนาง​ไป​กับ​ผู้รับใช้​ของ​อับราฮัม​และ​คน​ของเขา</verse>
				<verse number="60">และ​ครอบครัว​ของ​เรเบคาห์​อวยพร​นาง​ว่า “น้องสาว​ของ​พวกเรา ขอให้​เธอ​เป็น​แม่​ของ​ประชาชน​ล้านๆ​คน ขอให้​ลูกหลาน​ของเธอ​ได้​ยึดครอง​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวกศัตรู​เขา”</verse>
				<verse number="61">แล้ว​เรเบคาห์​และ​พวก​หญิงรับใช้​ของ​นาง​ก็​ลุกขึ้น และ​ขึ้น​ขี่อูฐ​ตาม​ชาย​คนนั้น​ไป คนรับใช้​อับราฮัม​ได้​พา​เรเบคาห์​จากไป</verse>
				<verse number="62">ขณะนั้น​อิสอัค​ได้​เดินทาง​มา​จาก​เบเออลาไฮรอย และ​มา​อยู่​อาศัย​ที่​เนเกบ</verse>
				<verse number="63">อิสอัค​ออก​ไป​เดิน​เล่น ใน​ท้องทุ่ง​ตอนเย็น เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​มา เห็น​อูฐ​กำลัง​เดิน​มา</verse>
				<verse number="64">เรเบคาห์​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​อิสอัค นาง​จึง​ลง​จาก​อูฐ</verse>
				<verse number="65">นาง​พูด​กับ​คนใช้​ว่า “ชาย​ที่​กำลัง​เดินมา​จาก​ท้องทุ่ง​ตรง​มา​หา​พวกเรา​เป็น​ใครกัน” คนใช้​ตอบ​ว่า “เขา​คือ​เจ้านาย​ของ​ผม​เอง” นาง​จึง​เอา​ผ้าคลุมหน้า​ไว้</verse>
				<verse number="66">คนใช้​ได้​เล่า​ให้​อิสอัค​ฟัง​ถึง​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="67">อิสอัค​จึง​พา​นาง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ที่​ซาราห์​แม่​ของเขา​เคย​อยู่​ก่อน​ตาย แล้ว​เขา​ได้รับ​เอา​เรเบคาห์​มา​เป็น​เมีย เรเบคาห์​ก็​กลายเป็น​เมีย​ของเขา อิสอัค​รัก​นาง​มาก อิสอัค​ก็​ได้รับ​การ​ปลอบโยน​หลังจาก​ที่​แม่​ของเขา​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อับราฮัม​แต่งงาน​อีก เมีย​คนใหม่​ชื่อ​เคทูราห์</verse>
				<verse number="2">นาง​ได้​คลอด​ศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบาก​และ​ชูอาห์</verse>
				<verse number="3">โยกชาน​เป็น​พ่อ​ของ​เชบา​และ​เดดาน ลูกหลาน​ของ​เดดาน​คือ​ชาว​อัสชูร ชาว​เลทู และ​ชาว​เลอุม</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ของ​มีเดียน​คือ​เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดา​และ​เอลดาอาห์ ทั้งหมด​นี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​นาง​เคทูราห์</verse>
				<verse number="5">อับราฮัม​ยก​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มี​ให้​กับ​อิสอัค</verse>
				<verse number="6">แต่​อับราฮัม​ก็​ให้​ของขวัญ​กับ​ลูกชาย​คนอื่นๆ​ที่​เกิด​จาก​พวก​เมียน้อย​ของเขา และ​ใน​ขณะที่​อับราฮัม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​ได้​ส่ง​พวกนี้​ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​ทาง​ทิศตะวันออก ส่ง​ไป​ให้​ไกล​จาก​อิสอัค​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="7">อับราฮัม​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​เจ็ดสิบห้า​ปี</verse>
				<verse number="8">อับราฮัม​หมด​ลม​หายใจ​เฮือกสุดท้าย​และ​ตายไป เมื่อ​เขา​แก่​มาก​แล้ว หลังจาก​มี​ชีวิต​อัน​ยืนยาว​อย่าง​มีความสุข เขา​ได้​ไป​อยู่​ร่วมกับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">อิสอัค​และ​อิชมาเอล ลูกชาย​ของ​อับราฮัม ได้​ฝัง​เขา​ไว้​ใน​ถ้ำ​มัคเปลาห์ ใน​ท้องทุ่ง​ของ​เอโฟรน​ลูกชาย​ของ​โศหาร์​ชาว​ฮิตไทต์ ท้องทุ่ง​นี้​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​มัมเร</verse>
				<verse number="10">อับราฮัม​ได้​ซื้อ​ท้องทุ่ง​นี้​จาก​ชาว​ฮิตไทต์ ทั้ง​อับราฮัม​และ​ซาราห์​ถูก​ฝัง​อยู่​ด้วยกัน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​อับราฮัม​ตาย พระเจ้า​ได้​อวยพร​อิสอัค​ลูกชาย​ของ​อับราฮัม และ​อิสอัค​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​เบเออลาไฮรอย</verse>
				<verse number="12">ต่อไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​อิชมาเอล ลูกชาย​อับราฮัม​กับ​ฮาการ์ ทาสหญิง​ชาว​อียิปต์​ของ​ซาราห์</verse>
				<verse number="13">ต่อไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​ลูกชาย​อิชมาเอล​เรียง​ตาม​การเกิด คือ เนบาโยธ​ลูกชาย​คนโต ต่อมา​คือ เคดาร์ อัดบีเอล มิบสัม</verse>
				<verse number="14">มิชมา ดูมาห์ มัสสา</verse>
				<verse number="15">ฮาดัด เทมา เยทูร์ นาฟิช​และ​เคเดมาห์</verse>
				<verse number="16">ทั้งหมด​นี้​คือ​ลูกชาย​ของ​อิชมาเอล และ​ชื่อ​ของ​ทั้ง​สิบสอง​คน​ได้​กลายเป็น​ชื่อ​ของ​หมู่บ้าน​และ​ค่าย​ที่​พวกเขา​แยกย้าย​ไป​ตั้ง​หลักแหล่ง พวกเขา​กลายเป็น​ผู้นำ​ของ​เผ่า​แต่​ละ​เผ่า ทั้งหมด​สิบสอง​เผ่า</verse>
				<verse number="17">อิชมาเอล​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​สามสิบเจ็ด​ปี เขา​หมด​ลม​หายใจ​เฮือกสุดท้าย​และ​ตาย​ไป​อยู่​รวม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ลูกหลาน​ของ​อิชมาเอล​ได้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​ทะเลทราย จาก​เมือง​ฮาวิลาห์​จนถึง​เมือง​ชูร์ (เมือง​ชูร์​ตั้ง​อยู่​ทาง​ตะวันออก​ของ​ประเทศ​อียิปต์ บน​เส้นทาง​ที่​จะ​มุ่ง​ไป​อัสซีเรีย) และ​ลูกหลาน​ของ​อิชมาเอล​มักจะ​โจมตี​พวกญาติๆ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">ต่อไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​อิสอัค​ลูกชาย​ของ​อับราฮัม อับราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​อิสอัค</verse>
				<verse number="20">ตอน​ที่​อิสอัค​รับ​เอา​เรเบคาห์​มา​เป็น​เมีย​นั้น เขา​มี​อายุ​สี่สิบ​ปี เรเบคาห์​เป็น​ลูกสาว​ของ​เบธูเอล​คน​อารัม ชาว​ปัดดาน อารัม นาง​เป็น​น้องสาว​ของ​ลาบัน​คน​อารัม</verse>
				<verse number="21">อิสอัค​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​เมีย​ของเขา​เพราะ​นาง​เป็น​หมัน แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ให้​ตาม​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา เรเบคาห์​เมีย​ของเขา​ได้​ตั้งท้อง​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">เด็ก​ดิ้น​เบียด​กัน​อยู่​ใน​ท้อง​ของ​นาง นาง​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​ฉัน​จะ​ต้อง​เป็น​อย่างนี้ ฉัน​จะ​อยู่​ไป​ทำไม​กัน” นาง​จึง​ไป​หา​คำตอบ​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ตอบ​นาง​ว่า “จะ​มี​สอง​ชาติ​แยก​ออก​มา​จาก​ท้อง​ของเจ้า คนหนึ่ง​จะ​เข้มแข็ง​กว่า​อีก​คนหนึ่ง และ​คนพี่​จะ​รับใช้​คนน้อง”</verse>
				<verse number="24">และ​เมื่อ​ถึง​วัน​คลอด ก็​มี​เด็กแฝด​ใน​ท้อง​ของ​นาง​จริงๆ</verse>
				<verse number="25">คนแรก​ผิว​สีแดง​เต็ม​ไป​ด้วย​ขน เขา​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​เอซาว</verse>
				<verse number="26">หลัง​จาก​นั้น​น้อง​ของเขา​ได้​คลอด​ออก​มา และ​มือ​ของ​เขา​จับ​อยู่​ที่​ส้นเท้า​ของ​เอซาว เขา​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​ยาโคบ ตอนที่​สอง​คน​นี้​เกิดนั้น อิสอัค​มี​อายุ​หกสิบ​ปี</verse>
				<verse number="27">เด็ก​ทั้งสอง​เติบโต​ขึ้น เอซาว​ก็​เป็น​นักล่าสัตว์​ที่​เก่งกล้า​และ​ชอบ​ใช้​ชีวิต​ตาม​ท้องทุ่ง แต่​ยาโคบ​เป็น​ผู้ชาย​เงียบๆ​และ​ชอบ​อยู่​กับ​เต็นท์</verse>
				<verse number="28">อิสอัค​รัก​เอซาว เพราะ​เขา​ชอบ​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​เอซาว​ล่า​มา​ได้ แต่​เรเบคาห์​รัก​ยาโคบ</verse>
				<verse number="29">ครั้งหนึ่ง เมื่อ​ยาโคบ​ต้ม​ซุป​อยู่ เอซาว​กลับ​จาก​ท้องทุ่ง​และ​อ่อนเพลีย​เพราะ​ความหิว</verse>
				<verse number="30">เอซาว​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ขอ​พี่​กิน​ไอ้​แดงๆ​นั่น​หน่อย ไอ้​แดงๆ​ที่​อยู่​ที่นั่น​น่ะ พี่​หิว​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว” เพราะ​อย่างนี้ เอซาว​ถึง​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​เอโดม</verse>
				<verse number="31">แต่​ยาโคบ​พูด​ว่า “ขาย​สิทธิ​พี่ชาย​คนโต​ให้​น้อง​ก่อน”</verse>
				<verse number="32">เอซาว​ตอบ​ว่า “พี่​จะ​ตาย​อยู่แล้ว สิทธิ​พี่​คนโต​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​อีกเล่า”</verse>
				<verse number="33">แต่​ยาโคบ​พูด​ว่า “พี่​ต้อง​สาบาน​กับ​น้อง​ก่อน” เอซาว​จึง​สาบาน​กับ​เขา และ​ขาย​สิทธิ​พี่ชาย​คนโต​ให้​กับ​ยาโคบ​ไป</verse>
				<verse number="34">ยาโคบ​จึง​เอา​ขนมปัง​กับ​ซุปถั่วแดง​มา​ให้​เอซาว​กิน เขา​กิน​และ​ดื่ม แล้ว​ก็​ลุก​จาก​ไป ด้วย​วิธีนี้ เอซาว​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​เขา​แทบ​จะ​ไม่​สนใจ​สิทธิ​พี่ชาย​คนโต​ของ​เขา​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​ขณะนั้น​เกิด​ภาวะ​ฝนแล้ง​อดอยาก​กัน​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน เหมือนกับ​ที่​เกิดขึ้น​ใน​สมัย​ของ​อับราฮัม อิสอัค​จึง​ได้​เดินทาง​ไป​เมือง​เกราร์ ไป​หา​กษัตริย์​อาบีเมเลค​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​ตัว​ต่อ​อิสอัค​และ​พูด​ว่า “อย่า​ได้​ลง​ไป​ที่​อียิปต์ ให้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​จะ​บอก​ให้​เจ้า​ไป​อยู่</verse>
				<verse number="3">ให้​อยู่​ใน​แผ่นดินนั้น​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ และ​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​และ​จะ​อวยพร​เจ้า เพราะ​เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​ทั้งหมดนี้​ให้​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย​เหมือน​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า และ​จะ​ให้​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นี้​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า และ​ชนชาติ​ทั้งหมด​บน​โลกนี้​จะ​ได้รับ​พร​ผ่านทาง​ลูกหลาน ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​อับราฮัม​เชื่อฟัง​เรา และ​ทำตาม​ที่​เรา​สั่ง เขา​เชื่อฟัง​คำสั่ง กฎระเบียบ​และ​คำสอน​ต่างๆ​ของเรา”</verse>
				<verse number="6">อิสอัค​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เกราร์</verse>
				<verse number="7">พวกผู้ชาย​ใน​เมืองนั้น​ถาม​เขา​เกี่ยวกับ​เมีย​ของเขา เขา​บอก​ว่า “นาง​เป็น​น้องสาว​ของ​ผม” เพราะ​อิสอัค​กลัว​ที่​จะ​บอก​ว่า “นาง​เป็น​เมีย​ของ​ผม” อิสอัค​คิด​ว่า “ไม่อย่างนั้น ผู้ชาย​ใน​เมืองนี้​จะ​ฆ่า​ผม เพื่อ​ชิง​เรเบคาห์ เพราะ​นาง​เป็น​ผู้หญิง​ที่​สวย​มาก”</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ใช้ชีวิต​อยู่​ใน​เมืองนั้น​เป็น​เวลา​นาน กษัตริย์​อาบีเมเลค​แห่ง​ฟีลิสเตีย​มอง​ลง​มา​จาก​หน้าต่าง และ​เห็น​อิสอัค​กำลัง​เล้าโลม​เรเบคาห์​เมีย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">อาบีเมเลค​จึง​เรียก​อิสอัค​มา​และ​พูด​ว่า “ที่แท้​หญิง​คนนั้น​ก็​เป็น​เมีย​ของ​เจ้า แล้ว​ทำไม​เจ้า​ถึง​บอก​ว่า ‘นาง​เป็น​น้องสาว’” อิสอัค​บอก​ว่า “เพราะ​ข้าพเจ้า​คิด​ว่า ข้าพเจ้า​อาจจะ​ตาย​เพราะ​นาง”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​อาบีเมเลค​ก็​พูด​ว่า “เจ้า​รู้​ไหม​ว่า​กำลัง​ทำ​อะไร​ลงไป ถ้า​มี​คน​ของเรา​ไป​นอน​กับ​เมีย​เจ้า​ขึ้น​มา แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​พวกเรา​ทำ​ผิดบาป​อัน​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อาบีเมเลค​จึง​ออก​คำสั่ง​กับ​ทุกคน​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​ทำร้าย​ชาย​คนนี้​หรือ​เมีย​ของ​เขา จะ​ถูก​ลงโทษ​ถึง​ตาย”</verse>
				<verse number="12">อิสอัค​ได้​หว่าน​เมล็ดพืช​ใน​แผ่นดิน​นั้น และ​ใน​ปี​นั้นเอง​เขา​ก็​ได้​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​ถึง​หนึ่งร้อย​เท่า และ​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="13">แล้ว​อิสอัค​ก็​กลาย​เป็น​คนร่ำรวย แล้ว​เขา​ก็​รวยขึ้น รวยขึ้น จน​ร่ำรวย​มหาศาล</verse>
				<verse number="14">เขา​มี​ทั้ง​ฝูงวัว ฝูงแกะ​และ​ข้าทาสบริวาร​มากมาย จน​ทำให้​ชาว​ฟีลิสเตีย​อิจฉา</verse>
				<verse number="15">(พวก​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​เอา​ของ​สกปรก​ไป​ถม​ใน​บ่อน้ำ​ต่างๆ​จน​เต็ม ใช้​ไม่ได้​อีก พวกทาส​ของ​อับราฮัม พ่อ​ของ​อิสอัค​ได้​ขุด​บ่อน้ำ​พวกนี้​ไว้​ใน​สมัย​ของ​พ่อเขา)</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​อาบีเมเลค​พูด​กับ​อิสอัค​ว่า “ไป​จาก​พวกเรา​เสียเถิด เพราะ​เจ้า​กลายเป็น​ผู้​ที่​เข้มแข็ง​กว่า​พวกเรา​มาก”</verse>
				<verse number="17">อิสอัค​จึง​ไป​จาก​ที่นั่น แล้ว​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หุบเขา​เกราร์ และ​เขา​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="18">อิสอัค​ได้​กลับ​ไป​ขุด​พวก​บ่อน้ำ​เก่าๆ​ที่​เคย​ขุด​ไว้​แล้ว​ใน​สมัย​ของ​อับราฮัม​พ่อ​ของเขา แต่​ถูก​ชาว​ฟีลิสเตีย​กลบทิ้ง​หลังจาก​ที่​อับราฮัม​เสียชีวิต อิสอัค​ได้​ใช้​ชื่อ​เดิมๆ​ของ​บ่อน้ำ​เหล่านั้น ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ที่​พ่อ​ของเขา​ได้​ตั้ง​ไว้</verse>
				<verse number="19">พวกทาส​ของ​อิสอัค​ได้​ขุด​บ่อน้ำ​แห่งหนึ่ง​ขึ้น​ใน​ที่​หุบเขา พวกเขา​ได้​พบ​บ่อน้ำพุ​ที่​มี​น้ำบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">แต่​คน​เลี้ยงแกะ​ของ​เกราร์​ได้​ทะเลาะ​กัน​กับ​คน​เลี้ยงแกะ​ของ​อิสอัค​และ​อ้าง​ว่า “น้ำ​นี่​เป็น​ของ​พวกเรา” อิสอัค​จึง​ตั้งชื่อ​บ่อน้ำ​นั้น​ว่า “เอเสก” เพราะ​พวกนั้น​ได้​โต้เถียง​กับ​เขา</verse>
				<verse number="21">แล้ว​คนรับใช้​ของ​อิสอัค​ก็​ไป​ขุด​อีก​บ่อ​หนึ่ง แต่​ชาว​เกราร์​ก็​ยัง​คง​มา​โต้เถียง​และ​อ้าง​เป็น​เจ้าของ​อีก อิสอัค​จึง​ตั้งชื่อ​บ่อ​นี้​ว่า “สิตนาห์”</verse>
				<verse number="22">อิสอัค​จึง​ย้าย​ไป​จาก​ที่นั่น และ​ไป​ขุด​อีก​บ่อ​หนึ่ง และ​คนพวกนั้น​ไม่ได้​ตามมา​โต้เถียง​แย่ง​มัน​อีก อิสอัค​จึง​ตั้งชื่อ​บ่อน้ำ​แห่งนี้​ว่า “เรโหโบท” และ​พูด​ว่า “ตอนนี้​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ที่ว่าง​กับ​พวกเรา​แล้ว และ​เรา​จะ​เจริญเติบโต​ขึ้น​ใน​แผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="23">อิสอัค​ออกจาก​สถานที่นั้น​ขึ้น​ไป​ถึง​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​ตัว​ให้​เขา​เห็น​ใน​คืนนั้น​และ​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​พ่อ​ของ​เจ้า ไม่ต้อง​กลัว เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า เรา​จะ​อวยพร​เจ้า และ​เรา​จะ​เพิ่ม​จำนวน​ลูกหลาน​ของ​เจ้า เพราะ​เห็น​แก่​อับราฮัม​ผู้รับใช้​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="25">อิสอัค​จึง​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ที่นั่น และ​เขา​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์ เขา​ได้​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​ใน​บริเวณ​นั้น และ​ให้​พวกทาส​ของ​เขา​ขุด​บ่อน้ำ​ขึ้น​บ่อ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​อาบีเมเลค​เดินทาง​มา​หา​อิสอัค​จาก​เมือง​เกราร์ เขา​มา​พร้อม​กับ​อาหุสซัท​ที่​ปรึกษา และ​ฟีโคล์​ผู้บัญชาการ​กองทัพ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="27">อิสอัค​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกท่าน​มา​หา​ข้าพเจ้า​อีก​ทำไม ใน​เมื่อ​ท่าน​เกลียด​ข้าพเจ้า​และ​ได้​ขับไล่​ข้าพเจ้า​ออก​มา​จาก​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พวกเขา​ตอบ​ว่า “ตอนนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เจ้า ดังนั้น​พวกเรา​จึง​คิด​จะ​มา​ขอ​ร่วม​สาบาน​ระหว่าง​เจ้า​กับ​เรา และ​ให้​เรา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย​พวกเรา เหมือนกับ​ที่​พวกเรา​ไม่เคย​ทำร้าย​เจ้า พวกเรา​ดี​ต่อ​เจ้า​เสมอ​มา และ​ได้​ส่ง​เจ้า​จาก​ไป​อย่าง​สันติ และ​ตอนนี้​เจ้า​ก็​ได้รับ​พระพร​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​อิสอัค​จึง​จัด​งานเลี้ยง​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​กิน​และ​ดื่ม​ร่วมกัน</verse>
				<verse number="31">ใน​ตอนเช้า​พวกเขา​ลุกขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​ได้​สาบาน กัน หลังจากนั้น​อิสอัค​ก็​ได้​ส่ง​พวกเขา​กลับไป และ​พวกเขา​ก็​กลับไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="32">และ​ใน​วันนั้น​เอง ทาส​ของ​อิสอัค​ได้​มา​บอก​อิสอัค​เกี่ยวกับ​บ่อน้ำ​ที่​พวกเขา​กำลัง​ขุด​อยู่​ว่า “พวกเรา​พบ​น้ำ​แล้ว”</verse>
				<verse number="33">อิสอัค​จึง​เรียก​บ่อน้ำ​แห่งนั้น​ว่า “ชิบาห์” เพราะ​อย่างนี้ เมืองนั้น​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​เมือง​เบเออร์เชบา มา​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เอซาว​อายุ​ได้​สี่สิบ​ปี เขา​ได้​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​สอง​คน คือ​ยูดิธ​ลูกสาว​ของ​เบเออรี​ชาว​ฮิตไทต์ กับ​บาเสมัท​ลูกสาว​ของ​เอโลน​ชาว​ฮิตไทต์​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="35">เมีย​ทั้ง​สองคนนี้​ทำให้​อิสอัค​และ​เรเบคาห์​ขมขื่น​เป็น​อย่าง​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อ​อิสอัค​แก่​ลง สายตา​เริ่ม​พล่ามัว​มอง​ไม่เห็น เขา​เรียก​เอซาว​ลูก​คนโต​มา​และ​พูด​ว่า “ลูกพ่อ” เอซาว​ตอบ​ว่า “ผม​อยู่นี่​ครับ”</verse>
				<verse number="2">อิสอัค​พูด​ต่อไป​ว่า “ตอนนี้​พ่อ​ก็​แก่​แล้ว ไม่รู้​จะ​ตาย​เมื่อไร</verse>
				<verse number="3">ตอนนี้​ให้​ลูก​ไป​หยิบ​อาวุธ​ของ​ลูก เอา​ลูกธนู​และ​คันธนู แล้ว​ออก​ไป​ล่าสัตว์​ใน​ท้องทุ่ง​มา​ให้​พ่อ​กิน</verse>
				<verse number="4">เอา​ไป​ปรุง​ให้​อร่อยๆ​แบบ​ที่​พ่อ​ชอบ แล้ว​เอา​มา​ให้​พ่อ​กิน เพื่อ​พ่อ​จะ​ได้​อวยพร​ให้​เจ้า ก่อน​พ่อ​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="5">ตอน​ที่​อิสอัค​พูด​อยู่​กับ​ลูกชาย​นี้ เรเบคาห์​แอบฟัง​อยู่ เมื่อ​เอซาว​ออก​ไป​ล่าสัตว์​ใน​ทุ่ง เพื่อ​เอา​กลับ​มา​ให้​พ่อ</verse>
				<verse number="6">เรเบคาห์​พูด​กับ​ยาโคบ​ลูกชาย​นาง​ว่า “ฟังนะ แม่​ได้ยิน​พ่อ​เจ้า​พูด​กับ​เอซาว​พี่ชาย​เจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="7">‘ออก​ไป​ล่าสัตว์​มา​ให้​พ่อ และ​เอา​ไป​ปรุง​ให้​อร่อยๆ​มา​ให้​พ่อ​กิน​ด้วย แล้ว​พ่อ​จะ​อวยพร​เจ้า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ก่อน​ที่​พ่อ​จะ​ตาย’</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้ ลูกแม่ ฟัง​แม่​ให้​ดี​และ​ทำตาม​ที่​แม่​สั่ง</verse>
				<verse number="9">ไป​ที่​ฝูงสัตว์​และ​เลือก​ลูกแพะ​ที่​ดี​ที่สุด​มา​สอง​ตัว แม่​จะ​เอา​มา​ปรุง​เป็น​อาหาร​ที่​อร่อยๆ​แบบ​ที่​พ่อ​ของ​เจ้า​ชอบ</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ได้​เอา​ไป​ให้​พ่อ​เจ้า​กิน เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อวยพร​เจ้า​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="11">ยาโคบ​พูด​กับ​เรเบคาห์​แม่​ของ​เขา​ว่า “แต่​พี่ชาย​ของ​ลูก​เป็น​คน​ขนดก ส่วน​ลูก​เป็น​คน​ผิวเรียบ</verse>
				<verse number="12">บางที​พ่อ​อาจจะ​จับ​ตัว​ลูก พ่อ​ก็​จะ​จับ​ได้​ว่า​ลูก​พยายาม​จะ​หลอกลวง​ท่าน และ​พ่อ​ก็​จะ​สาปแช่ง​ลูก​แทนที่​จะ​อวยพร”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​แม่​ของ​เขา​บอก​ยาโคบ​ว่า “ลูกเอ๋ย ขอ​ให้​คำสาปแช่ง​ทั้งหมด​ตก​อยู่​กับ​แม่ ให้​ทำตาม​ที่​แม่​บอก​ก็​แล้ว​กัน ไป​เอา​พวกแพะ​มา​ให้​แม่​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">ยาโคบ​จึง​ไป​เอา​แพะ​สอง​ตัว​มา​ให้​แม่​ของ​เขา และ​แม่​ของ​เขา​ได้​ปรุง​อาหาร​อร่อยๆ​แบบ​ที่​พ่อ​เขา​ชอบ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรเบคาห์​ก็​เอา​เสื้อผ้า​ชุด​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​เอซาว​ลูกชาย​คนโต​มา​ใส่​ให้​ยาโคบ​ลูกคนเล็ก นาง​มี​เสื้อผ้า​ของ​เอซาว​อยู่​ใน​บ้าน​แล้ว</verse>
				<verse number="16">นาง​ได้​เอา​หนังแพะ​มา​หุ้ม​ที่​แขน​และ​ที่​ลำคอ​ที่​ราบเรียบ​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="17">และ​นาง​เอา​อาหาร​ที่​อร่อยๆ​พร้อมกับ​ขนมปัง​ที่​นาง​เตรียม​ไว้​แล้ว ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="18">ยาโคบ​ไป​หา​พ่อ​ของ​เขา​และ​พูด​ว่า “พ่อ​ครับ” และ​อิสอัค​ตอบ​ว่า “พ่อ​อยู่​นี่ เจ้า​เป็น​ลูก​คนไหน​ของ​พ่อ​หรือ”</verse>
				<verse number="19">ยาโคบ​บอก​พ่อ​ว่า “ผม​คือ​เอซาว ลูกคนโต​ของ​พ่อ​ไง​ครับ ผม​ได้​ทำตาม​ที่​บอก​แล้ว ลุกขึ้น​นั่ง​กิน​เนื้อ​ที่​ผม​ล่า​มา​สิ​ครับ แล้ว​พ่อ​จะ​ได้​อวยพร​ผม”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​อิสอัค​พูด​กับ​ลูก​ว่า “ลูกพ่อ ทำไม​เจ้า​ถึง​ล่า​มัน​มา​ได้​เร็ว​อย่างนี้” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พ่อ ช่วย​ลูก​ให้​หา​มัน​เจอ”</verse>
				<verse number="21">อิสอัค​จึง​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ลูกพ่อ เข้า​มา​ใกล้ๆ​ให้​พ่อ​จับ​ตัว​ลูก​หน่อย พ่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เจ้า​คือ​เอซาว​ลูกชาย​ของ​พ่อ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="22">ยาโคบ​จึง​เข้า​ไป​ใกล้ๆ​อิสอัค​พ่อ​ของเขา อิสอัค​จับ​ตัว​ยาโคบ​และ​พูด​ว่า “เสียง​ก็​เหมือน​ยาโคบ แต่​แขน​เป็น​แขน​ของ​เอซาว”</verse>
				<verse number="23">อิสอัค​จำ​ยาโคบ​ไม่ได้ เพราะ​แขน​ของเขา​มี​ขน​เต็ม​ไป​หมด เหมือน​แขน​ของ​เอซาว​พี่ชาย​เขา อิสอัค​จึง​อวยพร​ยาโคบ</verse>
				<verse number="24">อิสอัค​พูด​ว่า “เจ้า​คือ​เอซาว​จริงๆ​หรือ” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ครับ​พ่อ”</verse>
				<verse number="25">อิสอัค​จึง​บอก​ว่า “ลูกพ่อ เอา​เนื้อ​ที่​เจ้า​ล่า​มา​สิ พ่อ​จะ​ได้​กิน​มัน และ​จะ​ได้​อวยพร​ให้​กับ​เจ้า” ยาโคบ​จึง​เอา​เนื้อ​นั้น​มา​ให้​กับ​พ่อ และ​เขา​ก็​กิน แล้ว​ยาโคบ​เอา​เหล้าองุ่น​มา​ให้​พ่อ และ​เขา​ก็​ดื่ม​มัน</verse>
				<verse number="26">แล้ว​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ลูกพ่อ เข้า​มา​ใกล้ๆ​และ​จูบ​พ่อ​สิ”</verse>
				<verse number="27">ยาโคบ​จึง​เข้า​มา​ใกล้ๆ​และ​จูบ​อิสอัค อิสอัค​ได้​กลิ่น​เสื้อผ้า​ของ​เอซาว และ​เขา​อวยพร​ให้​กับ​ยาโคบ อิสอัค​อวยพร​ว่า “นี่แหละ กลิ่น​ของ​ลูกชาย​ข้า เหมือน​กลิ่น​ของ​ท้องทุ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​ไว้</verse>
				<verse number="28">ขอ​พระเจ้า​ประทาน​ให้​กับ​เจ้า น้ำค้าง​จาก​ท้องฟ้า ท้องทุ่ง​ที่​อุดม​สมบูรณ์ มี​เมล็ดข้าว​กับ​เหล้าองุ่น​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="29">ขอให้​คน​ทั้งหลาย​มา​รับใช้​เจ้า และ​ขอให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ก้มกราบ​ลง​ต่อหน้า​เจ้า ขอให้​เจ้า​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้า ขอให้​ลูก​คน​อื่นๆ​ของ​แม่เจ้า​ก้มกราบ​เจ้า ขอให้​คน​ที่​สาปแช่ง​เจ้า​ถูก​สาปแช่ง และ​ขอให้​คน​ที่​อวยพร​เจ้า​ได้รับ​พร”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​อิสอัค​อวยพร​ยาโคบ​เสร็จ​แล้ว และ​ทันที​ที่​ยาโคบ​ออก​ไป เอซาว​พี่ชาย​ของ​ยาโคบ​ก็​กลับ​มา​จาก​การ​ล่าสัตว์</verse>
				<verse number="31">เขา​ทำ​อาหาร​อร่อยๆ​มา​ด้วย และ​เอา​มา​ให้​กับ​พ่อ​ของ​เขา เอซาว​บอก​กับ​พ่อ​ว่า “พ่อครับ ลุกขึ้น​มา​กิน​เนื้อ​ที่​ผม​ล่า​มา​เถิด​ครับ พ่อ​จะ​ได้​อวยพร​ผม”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​เป็น​ใคร” เอซาว​ตอบ​ว่า “ผม ลูก​ของ​พ่อ ลูกชาย​คนโต​ของ​พ่อ เอซาว​ไง​ครับ”</verse>
				<verse number="33">อิสอัค​ตัวสั่น​สุดขีด​และ​พูด​ว่า “อ้าว แล้ว​คนเมื่อกี้​เป็น​ใคร​กัน ที่​ล่าเนื้อ​มา​ให้​พ่อ แล้ว​พ่อ​ก็​กิน​จนหมด แล้ว​ก็​อวยพร​ให้​กับ​เขา​ไป​แล้ว ก่อน​ที่​เจ้า​จะ​เข้า​มา และ​พร​นั้น​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​เขา​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เอซาว​ได้ยิน​พ่อ​พูด​อย่างนั้น เขา​ร้อง​ออก​มา​ดัง​มาก​และ​ขมขื่น และ​พูด​กับ​พ่อ​ของ​เขา​ว่า “อวยพร​ผม​ด้วย​สิ​ครับ​พ่อ”</verse>
				<verse number="35">อิสอัค​พูด​ว่า “น้องชาย​เจ้า​เข้า​มา​หลอกลวง​พ่อ​และ​เอา​พร​ของ​เจ้า​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="36">เอซาว​จึง​พูด​ว่า “มิน่าล่ะ คน​ถึง​ได้​เรียก​เขา​ว่า​ยาโคบ นี่​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​แล้ว​ที่​เขา​โกง​ผม เขา​เอา​สิทธิ​พี่ชาย​คนโต​ของ​ผม​ไป แล้ว​ดูสิ ตอนนี้​เขา​ยัง​เอา​พร​ของ​ผม​ไป​อีก” แล้ว​เอซาว​ก็​พูด​ว่า “พ่อ​ไม่​เก็บ​คำอวยพร​ให้​กับ​ผม​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="37">อิสอัค​ตอบ​เอซาว​ว่า “พ่อ​ได้​ทำ​ให้​เขา​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​ลูก และ​ยก​พี่น้อง​ของ​เขา​ทุกคน​ให้​เป็น​ทาส​ของ​เขา และ​พ่อ​ได้​ให้​เมล็ดพืช​และ​เหล้าองุ่น​กับ​เขา แล้ว​ยัง​จะ​มี​อะไร​เหลือ​ให้​กับ​เจ้า​อีก​ล่ะ ลูก​พ่อ”</verse>
				<verse number="38">เอซาว​จึง​พูด​กับ​พ่อ​ของเขา​ว่า “พ่อ​ครับ พ่อ​มี​พร​แค่​อันเดียว​เท่านั้น​หรือ อวยพร​ให้​กับ​ผม​ด้วย​สิ​ครับ​พ่อ” แล้ว​เอซาว​ก็​เริ่ม​ร้องไห้​เสียงดัง</verse>
				<verse number="39">แล้ว​อิสอัค​พ่อ​ของเขา​จึง​บอก​กับ​เขา​ว่า “ดูเอาเถอะ เจ้า​จะ​อยู่​ห่างไกล​จาก​ดินแดน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ และ​ไม่มี​น้ำค้าง​ตก​จาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="40">เจ้า​จะ​ยืนหยัด​อยู่​ได้​ด้วย​ดาบ​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ต้อง​รับใช้​น้อง​ของ​เจ้า แต่​เมื่อใด​ที่​เจ้า​ดิ้นรน​ต่อสู้​เพื่อ​ให้​เป็น​อิสระ เจ้า​จะ​หลุดพ้น​จาก​การควบคุม​ของเขา​ได้”</verse>
				<verse number="41">ตั้งแต่​นั้น​เอซาว​จึง​เกลียด​ยาโคบ เพราะ​พร​ที่​พ่อ​ให้​กับ​เขา เอซาว​คิด​ในใจ​ว่า “ใกล้​ถึง​เวลา​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​พ่อ​แล้ว หลังจากนั้น​เรา​จะ​ฆ่า​ยาโคบ​น้องชาย​ของ​เรา​เสีย”</verse>
				<verse number="42">เรเบคาห์​ล่วงรู้​ถึง​แผน​ของ​เอซาว​ลูกคนโต​ของ​นาง นาง​จึง​เรียก​ยาโคบ​ลูกคนเล็ก​มา​หา​และ​พูด​ว่า “เอซาว​พี่ชาย​เจ้า​กำลัง​วางแผน​ที่​จะ​ฆ่า​เจ้า​เพื่อ​แก้แค้น</verse>
				<verse number="43">ตอนนี้ ลูกแม่ ให้​ทำตาม​ที่​แม่​บอก รีบ​หนี​ไป​เดี๋ยวนี้ ไป​อยู่​กับ​ลาบัน​พี่ชาย​ของ​แม่ ใน​เมือง​ฮาราน</verse>
				<verse number="44">ให้​ไป​อยู่​กับ​เขา​สักพักหนึ่ง​ก่อน จนกว่า​พี่ชาย​ของ​เจ้า​จะ​หาย​โกรธ</verse>
				<verse number="45">จนกว่า​เขา​จะ​หาย​โกรธ​และ​ลืม​เรื่อง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​กับ​เขา​ไว้ แล้ว​แม่​จะ​ส่ง​คน​ไป​รับ​เจ้า​กลับ​มา เพราะ​แม่​ไม่​อยาก​เสีย​ลูก​ทั้ง​สองคน​ใน​วันเดียวกัน ”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​เรเบคาห์​พูด​กับ​อิสอัค​ว่า “ฉัน​เบื่อ​ผู้หญิง​ฮิตไทต์​พวกนี้​เต็มทน​แล้ว ถ้า​ยาโคบ​ไป​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ฮิตไทต์​สักคน​ใน​แผ่นดิน​นี้ ฉัน​คง​ต้อง​ตาย​แน่ๆ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">แล้ว​อิสอัค​เรียก​ยาโคบ​มา และ​อวยพร​ให้​กับ​เขา​และ​สั่ง​เขา​ว่า “ห้าม​เอา​ลูกสาว​ของ​ชาว​คานาอัน​มา​เป็น​เมีย</verse>
				<verse number="2">ให้​ไป​ที่​แคว้น ปัดดาน อารัม ทันที ให้​ไป​บ้าน​เบธูเอล​พ่อ​ของ​แม่​เจ้า และ​ให้​หา​เมีย​ที่​นั่น ให้​เอา​ลูกสาว​คนหนึ่ง​ของ​ลาบัน พี่ชาย​ของ​แม่​เจ้า​มา​เป็น​เมีย</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระเจ้า​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​ฤทธิ์เดช​ทั้งสิ้น อวยพร​เจ้า ให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย​เพื่อว่า​เจ้า​จะ​ได้​กลายเป็น​พ่อ​ของ​หลาย​ชนชาติ</verse>
				<verse number="4">และ​ขอให้​พระองค์​อวยพร​เจ้า​เหมือน​กับ​ที่​อวยพร​ให้​อับราฮัม อวยพร​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​ด้วย เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​เดี๋ยวนี้​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ยก​ให้​กับ​อับราฮัม”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​อิสอัค​ส่ง​ยาโคบ​ไป และ​ยาโคบ​ก็​ไป​ที่​ปัดดาน อารัม ไป​หา​ลาบัน​ลูกชาย​ของ​เบธูเอล​ชาว​อารัม ลาบัน​เป็น​พี่ชาย​ของ​เรเบคาห์ แม่​ของ​ยาโคบ​และ​เอซาว</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้​เอซาว​เห็น​ว่า​อิสอัค​อวยพร​ให้​ยาโคบ และ​ได้​ส่ง​เขา​ไป​ปัดดาน อารัม เพื่อ​เอา​เมีย​จาก​ที่นั่น เอซาว​ก็​รู้​ว่า เมื่อ​พ่อ​อวยพร​ให้​น้อง พ่อ​สั่ง​น้อง​ว่า “อย่า​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ชาว​คานาอัน”</verse>
				<verse number="7">เอซาว​ก็​รู้​ว่า ยาโคบ​เชื่อฟัง​พ่อ​และ​แม่​ของเขา และ​ไป​แคว้น​ปัดดาน อารัม</verse>
				<verse number="8">เอซาว​เห็น​ว่า อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​พอใจ​ผู้หญิง​คานาอัน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​ไป​หา​อิชมาเอล​และ​เอา​มาหะลัท​ลูกสาว​ของ​อิชมาเอล​มา​เป็น​เมีย อิชมาเอล​เป็น​ลูก​ของ​อับราฮัม และ​มาหะลัท​เป็น​น้องสาว​ของ​เนบาโยธ เอซาว​มี​เมีย​อยู่​ก่อน​หน้า​นั้น​หลายคน​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ยาโคบ​จาก​เมือง​เบเออร์เชบา​เขา​มุ่งตรง​ไป​ยัง​เมือง​ฮาราน</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​มา​ถึง​ที่​แห่งหนึ่ง และ​พัก​ค้างคืน​ที่​นั่น เพราะ​ตะวัน​ตกดิน​แล้ว เขา​เอา​หิน​จาก​ที่นั่น​มา​ก้อน​หนึ่ง แล้ว​เอา​มา​หนุนหัว​นอน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​ฝัน​ว่า มี​บันได​อันหนึ่ง​ตั้ง​อยู่​ที่​พื้น ปลาย​ของ​มัน​ยื่น​ถึง​สวรรค์ และ​มี​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า กำลัง​ขึ้นๆลงๆ​อยู่​บน​บันไดนั้น</verse>
				<verse number="13">และ​มี​พระยาห์เวห์​กำลัง​ยืน​อยู่​ข้างๆ​เขา และ​พูด​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​และ​พระเจ้า​ของ​อิสอัค​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​กำลัง​นอน​อยู่​นี้​ให้​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ก็​จะ​มี​มากมาย​เหมือน​ฝุ่น​บน​โลกนี้ และ​พวกเขา​จะ​ขยาย​ไป​ทาง​ทิศตะวันตก ทิศตะวันออก ทิศเหนือ​และ​ทิศใต้ แล้ว​ทุก​ครอบครัว​ใน​โลกนี้​จะ​ได้รับ​พร​ผ่านทาง​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">และ​ดูเถิด เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า เรา​จะ​ปกป้อง​เจ้า​ใน​ทุกที่​ที่​เจ้า​ไป เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับมา​ยัง​แผ่นดิน​นี้ เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​เจ้า แต่​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ยาโคบ​ก็​ตื่น​ขึ้น​มา พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​ใน​ที่​แห่งนี้​แน่ๆ​แต่​เรา​ไม่รู้​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="17">เขา​กลัว​และ​พูด​ว่า “สถานที่​แห่งนี้​น่าเกรง​ขาม​ยิ่งนัก จะ​ต้อง​เป็น​บ้าน​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​ประตู​สวรรค์​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="18">ยาโคบ​จึง​ลุกขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​เขา​เอา​ก้อนหิน​ที่​เขา​เอา​หนุนหัว มา​ตั้งขึ้น​เป็น​แท่งหิน และ​เท​น้ำมัน​บน​ยอด​ของ​หินนั้น เพื่อ​อุทิศ​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">และ​เขา​เรียก​สถานที่​แห่งนี้​ว่า “เบธเอล” แต่​เมืองนั้น เดิม​มี​ชื่อ​ว่า “ลูส”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ยาโคบ​สาบาน​ว่า “ถ้า​พระเจ้า​จะ​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า และ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ใน​การเดินทาง​ครั้งนี้ และ​ให้​ข้าพเจ้า​มี​อาหาร​กิน​กับ​มี​เสื้อผ้า​ใส่</verse>
				<verse number="21">และ​นำ​ข้าพเจ้า​กลับไป​ยัง​บ้าน​ของ​พ่อ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ปลอดภัย​แล้ว​ละก็ พระยาห์เวห์​ก็​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​หิน​ก้อนนี้​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ตั้งขึ้น​เป็น​เสาหิน ก็​จะ​เป็น​บ้าน​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ถวาย​พระองค์​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​ให้​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">แล้ว​ยาโคบ​ก็​เดินทาง​ต่อ จน​มา​ถึง​แผ่นดิน​ของ​คน​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก</verse>
				<verse number="2">เขา​มอง​ดู​ไป​รอบๆ​และ​เห็น​บ่อน้ำ​แห่งหนึ่ง​ใน​ท้องทุ่ง มี​แกะ​อยู่​สาม​ฝูง​ที่​กำลัง​นอน​อยู่​ข้าง​บ่อน้ำนั้น เพราะ​ฝูงแกะ​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​นั้น มี​หิน​ก้อน​ใหญ่​ปิด​ปาก​บ่อน้ำ​อยู่</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ฝูงแกะ​ทั้งหลาย​มา​อยู่​รวมกัน​ที่นั่น คน​เลี้ยงแกะ​ก็​จะ​กลิ้ง​หิน​นั้น​ออก​จาก​ปาก​บ่อน้ำ และ​ตัก​น้ำ​ให้​ฝูงแกะ​กิน​กัน แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​กลิ้ง​หิน​ปิด​ปาก​บ่อน้ำ​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="4">ยาโคบ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกพี่ มา​จาก​ที่​ไหน​กัน” พวกเขา​ตอบ​ว่า “พวกเรา​มา​จาก​เมือง​ฮาราน”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ​ก็​ตอบ​พวกเขา​ว่า “แล้ว​รู้จัก​ลาบัน ลูกชาย​ของ​นาโฮร์​ไหม​ครับ” พวกเขา​ตอบ​ว่า “รู้จัก​สิ”</verse>
				<verse number="6">ยาโคบ​จึง​ถาม​ต่อว่า “เขา​สบายดี​ไหม​ครับ” พวกเขา​ตอบ​ว่า “เขา​สบายดี นั่น​ไง ราเชล​ลูกสาว​ของเขา​กำลัง​มา​พร้อม​กับ​ฝูงแกะ”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​จึง​พูด​ว่า “นี่​ก็​ยัง​กลางวัน​อยู่​เลย ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ที่​จะ​รวบรวม​ฝูงสัตว์​ตอนเย็น​เลย ให้​น้ำ​กับ​แกะ​และ​เอา​มัน​กลับ​ไป​กิน​หญ้า​เถอะ”</verse>
				<verse number="8">พวก​คน​เลี้ยงแกะ​ตอบ​ว่า “พวกเรา​ทำ​อย่างนั้น​ไม่ได้​หรอก จนกว่า​แกะ​ทุก​ฝูง​จะ​มา​รวมกัน​อยู่​ที่นี่ แล้ว​พวกเรา​ถึง​จะ​กลิ้ง​หิน​ออกจาก​ปาก​บ่อ แล้ว​เอา​น้ำ​ให้​แกะ​ดื่ม​ได้”</verse>
				<verse number="9">ใน​ขณะที่​ยาโคบ​ยัง​คุย​อยู่​กับ​พวกเขา​นั้น ราเชล​ก็​มา​ถึง​พร้อม​กับ​แกะ​ของ​พ่อนาง เพราะ​นาง​เป็น​คน​เลี้ยงแกะ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ยาโคบ​เห็น​ราเชล ลูกสาว​ของ​ลาบัน​พี่ชาย​ของ​แม่​เขา​และ​ฝูงแกะ​ของ​ลาบัน ยาโคบ​จึง​เข้า​ไป​ใกล้​และ​กลิ้ง​หิน​จาก​ปาก​บ่อ และ​เอา​น้ำ​ให้​ฝูงแกะ​ของ​ลาบัน​พี่ชาย​ของ​แม่​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ยาโคบ​ก็​จูบ​ราเชล​และ​เริ่ม​ร้องไห้​ด้วย​เสียง​อันดัง</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ยาโคบ​ก็​บอก​ราเชล​ว่า พ่อ​ของ​นาง​เป็น​ญาติ​กับ​เขา และ​เขา​เอง​เป็น​ลูก​ของ​นาง​เรเบคาห์ นาง​ก็​วิ่ง​ไป​บอก​พ่อ​ของ​นาง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ลาบัน​ได้ยิน​เรื่อง​ยาโคบ​ลูก​ของ​น้องสาว​เขา เขา​วิ่ง​ออก​ไป​หา​ยาโคบ แล้ว​กอดจูบ​ยาโคบ และ​พา​ยาโคบ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เขา​แล้ว​ยาโคบ​ก็​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​ให้​ลาบัน​ฟัง</verse>
				<verse number="14">ลาบัน​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “อันที่จริง​แล้ว หลาน​ก็​เป็น​กระดูก​และ​เนื้อ​ของ​ลุง” แล้ว​ยาโคบ​ก็​อยู่​กับ​เขา​ทั้ง​เดือน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ลาบัน​ก็​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “หลาน​ต้อง​ทำงาน​กับ​ลุง​ฟรีๆ​เพราะ​เป็น​ญาติ​หรือ​ยังไง บอก​ลุง​มา​สิ​ว่า​จะ​เอา​อะไร​เป็น​ค่าจ้าง​ดี”</verse>
				<verse number="16">ลาบัน​มี​ลูกสาว​สอง​คน คนโต​ชื่อ​เลอาห์ คนเล็ก​ชื่อ​ราเชล</verse>
				<verse number="17">ดวงตา​ของ​นาง​เลอาห์​น่ารัก แต่​ราเชล​นั้น​มี​รูปร่าง​หน้าตา​ที่​สวยงาม​ไป​หมด</verse>
				<verse number="18">ยาโคบ​รัก​ราเชล เขา​จึง​พูด​ว่า “ผม​จะ​ทำงาน​ให้​กับ​ลุง​เจ็ด​ปี เพื่อ​แลก​กับ​ราเชล​ลูกสาว​คนเล็ก​ของ​ลุง”</verse>
				<verse number="19">ลาบัน​ตอบ​ว่า “ลุง​จะ​ยก​นาง​ให้​กับ​หลาน ก็​ยัง​ดีกว่า​ยก​ให้​กับ​ชาย​อื่น อยู่​กับ​ลุง​ที่นี่​แหละ”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ยาโคบ​จึง​ทำงาน​เจ็ด​ปี​เพื่อ​ราเชล แต่​สำหรับ​ยาโคบ เจ็ดปีนั้น​ก็​ดู​เหมือน​ไม่กี่วัน เพราะ​ความรัก​ที่​เขา​มี​กับ​นาง</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ยาโคบ​ก็​พูด​กับ​ลาบัน​ว่า “ผม​ทำงาน​ครบ​แล้ว ขอ​ยก​เมีย​ให้​กับ​ผม​ด้วย เพื่อ​ผม​จะ​ได้​หลับนอน​กับ​นาง”</verse>
				<verse number="22">ลาบัน​ก็​รวบรวม​คน​แถวนั้น​มา​ทั้งหมด และ​จัด​งานเลี้ยง​ให้​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">แต่​ใน​คืนนั้น เขา​ได้​เอา​เลอาห์​ลูกสาว​ของ​เขา​ไป​ให้​กับ​ยาโคบ ยาโคบ​ก็​ได้​หลับนอน​กับ​เลอาห์</verse>
				<verse number="24">(ลาบัน​ก็​ยก​สาวใช้​ของตน​ชื่อ​ศิลปาห์​ให้​เป็น​สาวใช้​ของ​เลอาห์)</verse>
				<verse number="25">ใน​ตอนเช้า ยาโคบ​เห็น​ว่า​เป็น​เลอาห์ ดังนั้น​เขา​จึง​ถาม​ลาบัน​ว่า “ทำไม​ลุง​ถึง​ทำ​กับ​ผม​อย่างนี้ ที่​ผม​ทำงาน​เจ็ดปี ก็​เพื่อ​ราเชล​ไม่ใช่​หรือ ลุง​หลอกลวง​ผม​ทำไม”</verse>
				<verse number="26">ลาบัน​ตอบ​ว่า “คน​ที่นี่​เขา​ไม่​ทำ​กัน​อย่างนั้น​หรอก ที่​จะ​ให้​น้องสาว​แต่งงาน​ก่อน​พี่สาว</verse>
				<verse number="27">ขอให้​ครบ​เจ็ด​วัน​ของ​งานแต่งงาน ​กับ​คนพี่​ก่อน​นะ แล้ว​ลุง​จะ​ยก​คนน้อง​ให้​กับ​หลาน แล้ว​หลาน​จะ​ทำงาน​ตอบแทน​ให้​กับ​ลุง​อีก​เจ็ด​ปี”</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​ก็​ทำตาม และ​รอ​ให้​ครบ​เจ็ด​วัน​สำหรับ​เลอาห์ แล้ว​ลาบัน​ก็​ยก​ราเชล​ลูกสาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​เมีย​ยาโคบ</verse>
				<verse number="29">(ลาบัน​ได้​ยก​บิลฮาห์​สาวใช้​ของเขา​ให้​เป็น​สาวใช้​ของ​ราเชล)</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ยาโคบ​ก็​ร่วม​หลับนอน​กับ​ราเชล​ด้วย ยาโคบ​รัก​ราเชล​มากกว่า​เลอาห์ แล้ว​ยาโคบ​ก็​ทำงาน​ให้​กับ​ลาบัน​อีก​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า ยาโคบ​เกลียด​เลอาห์ พระองค์​จึง​เปิด​ครรภ์​ของ​เลอาห์ แต่​ราเชล​เป็น​หมัน</verse>
				<verse number="32">นาง​เลอาห์​ก็​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย นาง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​รูเบน เพราะ​นาง​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​มองเห็น​ความ​อัปยศ​อดสู​ของฉัน​จริงๆ ตอนนี้​สามี​ของฉัน​ต้อง​รัก​ฉัน​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="33">เลอาห์​ก็​ตั้งท้อง​อีก และ​คลอด​ลูกชาย​อีก​คนหนึ่ง นาง​พูด​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ว่า​ฉัน​เป็น​ที่​เกลียดชัง พระองค์​จึง​ให้​ลูกชาย​คนนี้​กับ​ฉัน” แล้ว​นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="34">เลอาห์​ได้​ตั้งท้อง​อีก และ​คลอด​ลูกชาย​อีก​คน นาง​พูด​ว่า “คราวนี้​สามี​ฉัน​ต้อง​ใกล้ชิด​กับ​ฉัน เพราะ​ฉัน​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​เขา​ถึง​สาม​คน” นาง​จึง​ตั้งชื่อ​ลูกชาย​คนนี้​ว่า​เลวี</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เลอาห์​ก็​ตั้งท้อง​อีก และ​คลอด​ลูกชาย​อีก​คนหนึ่ง นาง​พูด​ว่า “ครั้งนี้​ฉัน​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์” นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​ยูดาห์ แล้ว​นาง​ก็​ไม่มี​ลูก​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อ​ราเชล​เห็น​ว่า​นาง​ไม่​สามารถ​มี​ลูก​ให้​กับ​ยาโคบ​ได้ ราเชล​ก็​เริ่ม​อิจฉา​พี่สาว นาง​จึง​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ให้​ฉัน​มี​ลูก​บ้างสิ ไม่​อย่างนั้น​ฉัน​ขอ​ตาย​ดีกว่า”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบ​จึง​โกรธ​ราเชล แล้ว​พูด​ว่า “พี่​ไม่ใช่​พระเจ้า พระองค์​ต่างหาก​ที่​ทำให้​น้อง​ไม่มี​ลูก”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​นาง​พูด​ว่า “นี่​สาวใช้​ของ​ฉัน บิลฮาห์ พี่​เข้า​ไป​นอน​กับ​นาง​ก็​แล้วกัน เพื่อ​ว่า​นาง​จะ​ได้​มี​ลูก​ให้​กับ​ฉัน และ​ฉัน​จะ​ได้​สร้าง​ครอบครัว​ของ​ฉัน​ผ่าน​ทาง​นาง”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​นาง​ราเชล​จึง​ยก​บิลฮาห์​สาวใช้​ของ​นาง​ให้​เป็น​เมีย​ของ​ยาโคบ แล้ว​ยาโคบ​เข้า​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง</verse>
				<verse number="5">บิลฮาห์​ก็​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="6">ราเชล​พูด​ว่า “พระเจ้า​ตัดสิน​เข้าข้าง​ฉัน และ​พระองค์​ก็​ได้ยินเสียง​ฉัน​ด้วย พระองค์​ได้​ให้​ลูกชาย​กับ​ฉัน​หนึ่ง​คน” นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​ดาน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​บิลฮาห์​สาวใช้​ของ​ราเชล​ก็​ตั้งท้อง​อีก และ​คลอด​ลูกชาย​คน​ที่​สอง​ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="8">ราเชล​พูด​ว่า “ฉัน​ได้​ต่อสู้​อย่างหนัก​กับ​พี่สาว​ของ​ฉัน และ​ฉัน​ก็​ชนะ” นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เลอาห์​เห็น​ว่า​นาง​ไม่มี​ลูก​แล้ว นาง​จึง​ยก​สาวใช้​ของ​นาง ชื่อ​ศิลปาห์​ให้​เป็น​เมีย​ยาโคบ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ศิลปาห์​สาวใช้​ของ​เลอาห์ ได้​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="11">เลอาห์​พูด​ว่า “โชคดี​จริงๆ” นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​กาด</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ศิลปาห์​สาวใช้​ของ​เลอาห์​ก็​คลอด​ลูกชาย​คน​ที่​สอง​ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="13">เลอาห์​พูด​ว่า “ฉัน​ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ” เพราะ​พวกผู้หญิง​จะ​ต้อง​พูด​ว่า “ฉัน​มี​เกียรติ” แล้ว​นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="14">ใน​ช่วง​ฤดูเก็บเกี่ยว​ข้าวสาลี รูเบน​ได้​ออก​ไป​ใน​ทุ่งนา​และ​เจอ​ต้น​แมนเดร็ก เขา​จึง​เอา​พวกมัน​กลับมา​ให้​เลอาห์​แม่​ของเขา แล้ว​ราเชล​ก็​พูด​กับ​เลอาห์​ว่า “ขอ​แบ่ง​ต้น​แมนเดร็ก​ของ​ลูกชาย​พี่​ให้​กับ​ฉัน​บ้างสิ”</verse>
				<verse number="15">แต่​เลอาห์​ตอบ​ราเชล​ว่า “เธอ​แย่ง​สามี​ฉัน​ไป นี่​ยัง​จะ​มา​เอา​ต้น​แมนเดร็ก​ของ​ลูกชาย​ฉัน​ไป​อีก​หรือ” แล้ว​ราเชล​พูด​ว่า “ถ้า​อย่างนั้น ฉัน​จะ​ให้​เขา​มา​นอน​กับ​พี่​คืนนี้ เพื่อ​แลก​กับ​ต้น​แมนเดร็ก​ของ​ลูก​พี่”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ยาโคบ​กลับ​มา​จาก​ท้องทุ่ง​ใน​ตอนเย็น เลอาห์​ออก​ไป​พบ​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “คืนนี้​พี่​ต้อง​มา​นอน​กับ​ฉัน เพราะ​ฉัน​ได้​จ่าย​ค่าจ้าง​ให้​กับ​พี่​แล้ว​ด้วย​ต้น​แมนเดร็ก​ของ​ลูกชาย​ฉัน” ยาโคบ​จึง​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง​ใน​คืนนั้น</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ได้​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​เลอาห์ นาง​จึง​ตั้งท้อง​อีก และ​คลอด​ลูกชาย​คน​ที่​ห้า</verse>
				<verse number="18">นาง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ได้​ให้​บำเหน็จ​กับ​ฉัน เพราะ​ฉัน​ได้​ยก​สาวใช้​ของ​ฉัน​ให้​กับ​สามี​ฉัน” แล้ว​นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เลอาห์​ก็​ตั้งท้อง​อีก และ​คลอด​ลูกชาย​คน​ที่​หก​ให้​ยาโคบ</verse>
				<verse number="20">นาง​พูด​ว่า “พระองค์​ได้​ให้​ของขวัญ​ที่ดี​กับฉัน คราวนี้​สามี​ฉัน​จะ​ต้อง​ให้เกียรติ​กับฉัน เพราะ​ฉัน​ได้​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​เขา​ถึง​หก​คน” แล้ว​นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="21">ต่อมา​เลอาห์​ก็​คลอด​ลูกสาว และ​ตั้งชื่อ​เธอ​ว่า​ดีนาห์</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ได้​ระลึก​ถึง​ราเชล และ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​นาง และ​พระองค์​ทำ​ให้​นาง​สามารถ​มี​ลูก​ได้</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ราเชล​ก็​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย นาง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ได้​เอา​ความ​อับอาย​ขายหน้า​ของ​ฉัน​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="24">นาง​จึง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​โยเซฟ นาง​พูด​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​เพิ่ม​ลูกชาย​ให้​กับ​ฉัน​อีก​หนึ่งคน”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ราเชล​คลอด​โยเซฟ​แล้ว ยาโคบ​พูด​กับ​ลาบัน​ว่า “ขอ​อนุญาต​ให้​ผม​กลับ​ไป​บ้านเกิด​ของ​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ขอ​พวกเมียๆ​และ​ลูกๆ​ของ​ผม​ด้วย ผม​ได้​ทำงาน​ชดใช้​ให้​กับ​ลุง​แล้ว​สำหรับ​พวกเขา ขอ​ยก​พวกเขา​ให้​กับ​ผม​เถอะ แล้ว​ผม​จะ​ได้​ไป ลุง​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า​ผม​ได้​ทำงาน​หนัก​แค่ไหน​ให้​กับ​ลุง”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ลาบัน​จึง​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ขอ​ให้​ลุง​พูด​อะไร​หน่อย​ได้​ไหม ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร​ให้​ลุง​ร่ำรวย​ขึ้น​มานี้ เป็น​เพราะ​หลาน​อยู่​กับ​ลุง”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ลาบัน​พูด​ว่า “บอก​ลุง​มาเถอะ เจ้า​จะ​ให้​จ่าย​ค่าแรง​ยังไง แล้ว​ลุง​จะ​จ่าย​ให้”</verse>
				<verse number="29">ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ลุง​ก็​รู้​ว่า ผม​ทำงาน​หนัก​แค่ไหน​ให้​กับ​ลุง และ​ลุง​ก็​รู้​ว่า​ผม​เอาใจใส่​ดูแล​ฝูงสัตว์​ของ​ลุง​ดี​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="30">ก่อน​ผม​มา ลุง​มี​แค่​ฝูงสัตว์​เล็กๆ แต่​ตอนนี้​มัน​เพิ่มขึ้น​อย่าง​มหาศาล ไม่ว่า​ผม​จะ​หัน​ไป​ทางไหน​ก็​ตาม​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ลุง แต่​ตอนนี้​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​ผม​จะ​ต้อง​ทำงาน​สร้าง​ครอบครัว​ของ​ผมเอง”</verse>
				<verse number="31">ลาบัน​พูด​ว่า “แล้ว​ลุง​ควร​จะ​ให้​อะไร​กับ​เจ้า​ดี” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ลุง​ไม่ต้อง​ให้​อะไร​กับ​ผม​เลย ถ้า​ลุง​ยอม​ทำ​อย่างนี้​ให้​กับ​ผม ผม​ก็​จะ​กลับ​ไป​ดูแล​ฝูงสัตว์​ให้​กับ​ลุง​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="32">ใน​วันนี้​ผม​จะ​เข้า​ไป​สำรวจ​ฝูงสัตว์​ของ​ลุง แกะ​ทุกตัว​ที่​เป็นจุด​เป็นด่าง มี​ลาย​ตามตัว และ​แกะดำ​ทุกตัว รวมทั้ง​แพะ​ตัวเมีย​ที่​เป็นจุด​เป็นด่าง มี​ลาย​ตามตัว ผม​ก็​จะ​แยก​ออก​มา​จาก​ฝูง พวกมัน​จะ​เป็น​ค่าแรง​ของ​ผม</verse>
				<verse number="33">ใน​อนาคต ลุง​จะ​ได้​เห็น​ง่ายๆ​ว่า​ผม​ซื่อสัตย์​หรือเปล่า ลุง​ก็​แค่​มา​ตรวจ​ดู​ค่าแรง​ของ​ผม ถ้า​เห็น​แพะ​ตัว​ไหน​ไม่​เป็นจุด​เป็นด่าง หรือ​มี​ลาย​ตามตัว หรือ​พบ​แกะ​ตัว​ไหน​ที่​ไม่ใช่​แกะดำ อยู่​กับ​ผม ก็​ถือ​ว่า​ขโมย​มา”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ลาบัน​ก็​พูด​ว่า “ตกลง​ตามที่​หลาน​พูด”</verse>
				<verse number="35">แต่​ใน​วันนั้น​ลาบัน​ได้​แอบ​คัด​เอา​แพะ​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย​ที่​เป็นจุด​เป็นด่าง และ​มี​ลาย​ตามตัว ทุกตัว​ที่มี​จุดขาว และ​ลูกแกะดำ​ทุกตัว เขา​แอบ​แยก​พวกมัน​ออก​มา แล้ว​เอา​ไป​ให้​พวกลูกชาย​ของ​เขา​เลี้ยง</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ลาบัน​ก็​เอา​สัตว์​พวกนี้​ไป​เลี้ยง​อีก​ที่​หนึ่ง ที่​ต้อง​เดินทาง​ไป​สาม​วัน เพื่อ​ให้​ห่าง​จาก​ยาโคบ แต่​ยาโคบ​ก็​เฝ้า​ดูแล​ฝูงสัตว์​ของ​ลาบัน​ที่​เหลืออยู่</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ยาโคบ​ตัด​กิ่งไม้สด​ของ​ต้นไค้ ต้น​อัลมอนต์ และ​พวก​ต้นเปลน แล้ว​เขา​ก็​ลอก​เอา​เปลือกไม้​ออก เพื่อ​ให้​เห็น​เนื้อไม้​สีขาว​ด้านใน</verse>
				<verse number="38">และ​เขา​ก็​เอา​กิ่งไม้​พวกนั้น​ที่​ลอก​เปลือก​ออก​แล้ว ไป​วาง​ไว้​ใน​รางน้ำ​ต่างๆ​ตรง​หน้า​ฝูงสัตว์ ตรง​บริเวณ​ที่มี​น้ำ​ที่​ฝูงสัตว์​จะ​มา​ดื่มน้ำ​กัน และ​ฝูงสัตว์​ก็​ผสมพันธุ์​กัน ตอนที่​พวกมัน​มา​ดื่มน้ำ</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ฝูงแพะ​ผสมพันธุ์​กัน​ตรง​หน้า​กิ่งไม้​นั้น มัน​ก็​ออก​ลูก​มา​เป็นลาย เป็นจุด​เป็นด่าง​กัน</verse>
				<verse number="40">ยาโคบ​ก็​แยก​แกะ​ออก​มา​ไว้​ต่างหาก เขา​ทำให้​ฝูงแกะ​หันไป​ทาง​กิ่ง​ที่มี​ลายดำๆ ทำ​ให้​แกะ​เกิด​ออก​มา​สีดำ​ทุกตัว​ใน​ฝูง​ของ​ลาบัน ยาโคบ​ก็​เลย​แยก​ฝูงสัตว์​ออก​มา​เป็น​ของเขา​เอง ไม่ได้​รวม​อยู่​กับ​ของ​ลาบัน</verse>
				<verse number="41">เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​สัตว์​ตัว​ที่​แข็งแรง​ผสมพันธุ์​กัน ยาโคบ​ก็​จะ​วาง​กิ่งไม้​พวกนั้น​ใน​รางน้ำ ตรง​หน้า​พวกมัน เพื่อว่า​พวกสัตว์​จะ​ได้​ผสมพันธุ์​กัน​ตรง​หน้า​กิ่งไม้​พวกนั้น</verse>
				<verse number="42">แต่​เวลา​สัตว์​ที่​อ่อนแอ​ผสมพันธุ์​กัน ยาโคบ​ก็​ไม่ได้​เอา​กิ่งไม้​มา​วาง ดังนั้น​สัตว์​ตัว​ที่​อ่อนแอ​ที่​เกิด​มา​ก็​เป็น​ของ​ลาบัน ส่วน​ตัว​ที่​แข็งแรง​ก็​เป็น​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ยาโคบ​ก็​กลาย​เป็น​คน​ที่​ร่ำรวย​มหาศาล เขา​มี​ฝูงสัตว์​ที่​ใหญ่​มาก มี​พวกทาส​ชายหญิง มี​ทั้ง​ฝูงอูฐ และ​ฝูงลา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ยาโคบ​ได้ยิน​พวกลูกชาย​ของ​ลาบัน​คุย​กัน​ว่า “ยาโคบ​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของ​พ่อ​พวกเรา​ไป​หมดแล้ว และ​ที่​เขา​ร่ำรวย​อยู่​นี้ ก็​มา​จาก​ของ​พ่อ​พวกเรา​ทั้งนั้น”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ยาโคบ​สังเกต​เห็น​สีหน้า​และ​แววตา​ของ​ลาบัน​ที่มี​ต่อ​เขา​นั้น​เปลี่ยน​ไป​ไม่​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​บรรพบุรุษ​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​ได้​แล้ว เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">ยาโคบ​จึง​เรียก​คน​ไป​ตาม​ราเชล​และ​เลอาห์​ให้​มา​เจอกัน​ที่​ฝูงสัตว์​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “พี่​สังเกต​เห็น​สีหน้า​ของ​พ่อ​พวกน้อง​ที่มี​ต่อ​พี่​นั้น​เปลี่ยน​ไป​ไม่​เหมือนเดิม แต่​พระเจ้า​ของ​พ่อพี่​อยู่​กับ​พี่</verse>
				<verse number="6">น้อง​ก็​รู้​ว่า​พี่​ได้​ทำงาน​ให้​กับ​พ่อ​ของ​น้อง​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="7">แต่​พ่อ​ของ​น้อง​โกงพี่ และ​เปลี่ยน​แปลง​ค่าแรง​ของ​พี่​เป็น​สิบครั้ง​แล้ว แต่​พระเจ้า​ไม่​ปล่อย​ให้​เขา​ทำร้าย​พี่​หรอก</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ลาบัน​พูด​ว่า ‘สัตว์​ทุกตัว​ที่​เป็นจุด​จะ​เป็น​ค่าจ้าง​ของ​เจ้า’ สัตว์​ทุกตัว​ก็​ออก​ลูก​มา​เป็นจุด ถ้า​เขา​พูด​ว่า ‘สัตว์​ทุกตัว​ที่​เป็นลาย​จะ​เป็น​ค่าจ้าง​ของ​เจ้า’ สัตว์​ทุกตัว​ก็​ออก​ลูก​มา​เป็นลาย</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ได้​เอา​ฝูงสัตว์​ของ​พ่อ​น้อง​ไป และ​เอา​มา​ให้​กับ​พี่</verse>
				<verse number="10">ใน​ช่วง​ฤดู​ที่​สัตว์​ผสมพันธุ์​กัน​นั้น พี่​ได้​ฝัน​เห็น​ฝูงแพะ​ตัวผู้​ที่​กำลัง​ผสมพันธุ์​กัน​นั้น​เป็นจุด เป็นด่าง และ​มี​ลาย​ตามตัว</verse>
				<verse number="11">และ​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​พูด​กับ​พี่​ใน​ความฝัน​ว่า ‘ยาโคบ’ แล้ว​พี่​ก็​ตอบ​ว่า ‘ผม​อยู่​นี่​ครับ’</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​พูด​ว่า ‘มอง​ดู​สิ แพะ​ตัวผู้​ทุกตัว​ที่​กำลัง​ผสมพันธุ์​กัน​นั้น​มี​ลาย เป็นจุด​และ​เป็นด่าง เพราะ​เรา​ได้​เห็น​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ลาบัน​ได้​ทำ​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เรา​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​เบธเอล​ที่​ที่​เจ้า​ได้​เจิม​เสาหิน และ​ที่​ที่​เจ้า​ได้​สาบาน​กับ​เรา บัดนี้ ลุกขึ้น และ​ไป​จาก​ที่นี่​ซะ และ​กลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​ครอบครัว​เจ้า’”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ราเชล​และ​เลอาห์​ตอบ​ยาโคบ​ว่า “พ่อ​ของ​เรา​ไม่มี​อะไร​เหลือ​ให้​กับ​เรา​ทั้ง​สอง​คน​แล้ว​เมื่อ​เขา​ตาย</verse>
				<verse number="15">เขา​ทำ​กับ​เรา​เหมือน​คน​ต่าง​ชาติ เพราะ​เขา​ได้​ขาย​เรา​ให้​กับ​พี่ แล้ว​ใช้เงิน​ที่​ควรจะ​เป็น​ของเรา​ไป​จน​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ความ​มั่งคั่ง​ทั้งหมด​ที่​พระเจ้า​ได้​เอา​ไป​จาก​พ่อ​ของ​เรา อันที่จริง​แล้ว​มัน​เป็น​ของเรา​และ​ลูกๆ​ของเรา ตอนนี้​ให้​พี่​ทำ​ทุกอย่าง​ตามที่​พระเจ้า​บอก​พี่​เถิด”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ยาโคบ​ก็​ลุกขึ้น และ​ให้​พวกลูกเมีย​ของเขา​ขึ้น​ขี่​อูฐ</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ยาโคบ​ได้​ต้อน​พวก​สัตว์​เลี้ยง​ทั้งหมด รวมทั้ง​เอา​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ที่​เขา​หา​ได้​ตอนที่​อยู่​ปัดดาน อารัม เดินทาง​ไป​หา​อิสอัค​พ่อ​ของเขา​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="19">ใน​เวลานั้น​ลาบัน​ได้​ออก​ไป​ตัด​ขนแกะ​จาก​ฝูงแกะ​ของเขา และ​ราเชล​ได้​ขโมย​พวกพระ​ประจำ​ครอบครัว​ของพ่อ​นาง​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ยาโคบ​หลอก​ลาบัน​ชาว​อารัม คือ​ไม่ยอม​บอก​ลาบัน​ว่า​เขา​กำลัง​จะ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="21">ยาโคบ​รีบ​หนี​ไป​พร้อมกับ​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มี เขา​เริ่ม​ออก​เดินทาง​และ​ข้าม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส มุ่งหน้า​ไป​ยัง​แถบ​เนินเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="22">ใน​วันที่​สาม มี​คน​มา​บอก​ลาบัน​ว่า​ยาโคบ​ได้​หลบหนี​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="23">ลาบัน​จึง​พา​ญาติพี่น้อง​ออก​ไล่ตาม​ยาโคบ​ไป​ถึง​เจ็ด​วัน และ​ก็​ตาม​ยาโคบ​ทัน​ที่​แถบ​เนินเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="24">ใน​คืนนั้น​พระเจ้า​ได้​มา​หา​ลาบัน​ชาว​อารัม​ใน​ความฝัน พระองค์​พูด​กับ​ลาบัน​ว่า “ระวัง​ให้ดี อย่า​ได้​ขู่​ทำร้าย​ยาโคบ ”</verse>
				<verse number="25">ลาบัน​ได้​ไล่​ตาม​ยาโคบ​มา​ทัน ยาโคบ​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา และ​ลาบัน​ได้​ตั้ง​เต็นท์​ของเขา​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="26">ลาบัน​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “นี่​เจ้า​ทำ​อะไร​ลงไป เจ้า​หลอกลวง​ลุง​ทำไม และ​เจ้า​ได้​พา​ลูกสาว​ของ​ลุง​หนี​มา​เหมือน​เชลยศึก</verse>
				<verse number="27">ทำไม​เจ้า​ต้อง​หลบหนี​มา และ​หลอกลวง​ไม่ยอม​บอก​ลุง ถ้า​เจ้า​บอก​ลุง ลุง​จะ​ได้​จัด​งานเลี้ยงส่ง​เจ้า​อย่าง​สนุก​สนาน​ครื้นเครง​ด้วย​เสียงเพลง​จาก​กลองรำมะนา​และ​พิณ</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ยัง​ไม่ให้​ลุง​จูบลา​พวกหลานๆ​และ​ลูกสาว​ของ​ลุง​ด้วย เจ้า​ทำ​ตัว​โง่​จริงๆ</verse>
				<verse number="29">ลุง​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ทำร้าย​พวกเจ้า แต่​เมื่อคืนนี้​พระเจ้า​ของ​พ่อ​เจ้า​ได้​มา​บอก​กับ​ลุง​ว่า ‘ระวัง​ให้ดี อย่า​ได้​ขู่​ทำร้าย​ยาโคบ’</verse>
				<verse number="30">แต่​ตอนนี้ เจ้า​ก็​ได้​จาก​มา​แล้ว เพราะ​คิดถึง​บ้าน​ของ​พ่อ​เจ้า​มาก แต่​ทำไม​เจ้า​ถึง​ต้อง​ขโมย​พวกพระ​ประจำบ้าน​ของ​ลุง​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="31">ยาโคบ​ตอบ​ลาบัน​ว่า “ที่​ผม​ต้อง​หนี​มา​ก็​เพราะ​ผม​กลัว เพราะ​ผม​คิดว่า​ลุง​จะ​ต้อง​ยึด​เอา​ลูกสาว​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ลุง​คืน​ไป​จาก​ผม​แน่</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​ลุง​เจอ​พระ​ของ​ลุง​อยู่​กับ​ใคร คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ตาย ให้​พวกญาติๆ​ของ​ลุง​เป็น​พยาน ชี้​เลย​ถ้า​ลุง​เห็น​อะไร​ที่​เป็น​ของ​ลุง​แล้ว​มา​อยู่​ที่นี่​กับ​ผม ลุง​เอา​กลับ​ไป​ได้​เลย” แต่​ยาโคบ​ไม่รู้ว่า​ราเชล​ได้​ขโมย​พระ​พวกนั้น​มา</verse>
				<verse number="33">ลาบัน​จึง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ของ​ยาโคบ ของ​เลอาห์ และ​ของ​สาวใช้​ทั้ง​สอง​คน​ด้วย แต่​หา​ไม่เจอ แล้ว​ลาบัน​ออก​จาก​เต็นท์​ของ​เลอาห์ แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ของ​ราเชล</verse>
				<verse number="34">ตอนนั้น​ราเชล​ได้​เอา​พระ​พวกนั้น​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน​อานอูฐ และ​นั่ง​ทับ​พวกมัน​ไว้ ลาบัน​คลำ​หา​ไป​ทั่ว​เต็นท์​แต่​ไม่พบ</verse>
				<verse number="35">ราเชล​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “อย่า​โกรธ​ฉัน​เลย​นะ​พ่อ ที่​ฉัน​ไม่ได้​ยืน​ขึ้น​มา​ต้อนรับ​พ่อ เพราะ​ฉัน​กำลัง​มี​ประจำเดือน​อยู่” ลาบัน​ได้​ค้นหา​จนทั่ว แต่​ไม่พบ​พระ​ประจำบ้าน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="36">ยาโคบ​จึง​โกรธ และ​ได้​ต่อว่า​ลาบัน ยาโคบ​ถาม​ลาบัน​ว่า “ผม​ได้​ทำ​ผิด​อะไร​ร้ายแรง​หรือ ผม​ได้​ทำ​บาป​อะไร​ลง​ไป ลุง​ถึง​ได้​ไล่ตาม​ผม​มา​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="37">ถึงแม้​ว่า​ลุง​ได้​คลำ​หา​ของๆ​ผม​จนทั่ว​แล้ว ลุง​ก็​หา​อะไร​ที่​เป็น​ของ​ลุง​ไม่พบ​เลย​สักชิ้น ถ้า​พบ​ก็​เอา​มัน​ออก​มา​วาง​ต่อหน้า​ญาติ​ของ​ผม​และ​ญาติ​ของ​ลุง​เลย แล้ว​ให้​พวกเขา​ตัดสิน​ระหว่าง​เรา​สอง​คน</verse>
				<verse number="38">ตลอด​ยี่สิบปี​ที่​ผม​อยู่​กับ​ลุง แกะ​และ​แพะ​ตัวเมีย​สัก​ตัว​ก็​ไม่เคย​แท้ง​ลูก และ​ผม​ก็​ไม่เคย​กิน​แกะ​ตัวผู้​จาก​ฝูง​ของ​ลุง​เลย</verse>
				<verse number="39">ทุกครั้ง​ที่​สัตว์​ของ​ลุง​ถูก​สัตว์ป่า​กัดกิน ผม​ก็​ยอม​ชดใช้​ค่าเสียหาย​เอง ไม่เคย​เอา​ซาก​มา​ให้​ลุง​ดู แล้ว​บอก​ว่า​ผม​ไม่ผิด ลุง​ให้​ผม​ต้อง​รับผิดชอบ​อยู่ดี ไม่ว่า​มัน​จะ​ถูก​ขโมย​ไป​จาก​ผม​ตอน​กลางวัน​หรือ​กลางคืน</verse>
				<verse number="40">ใน​ตอน​กลางวัน​ผม​ถูก​แสงแดด​แผดเผา​จน​หมดแรง ใน​ตอน​กลางคืน​ผม​ก็​หนาวเหน็บ​จน​นอน​ไม่หลับ</verse>
				<verse number="41">ตลอด​ยี่สิบปีนี้​ที่​ผม​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ลุง ผม​ได้​ทำงาน​อย่าง​หนัก สิบสี่ปี​แรก​เพื่อ​แลก​กับ​ลูกสาว​สอง​คน​ของ​ลุง และ​อีก​หกปีหลัง​เพื่อ​ฝูงสัตว์​ของ​ลุง และ​ลุง​ก็​เปลี่ยน​ค่าจ้าง​ของ​ผม​เป็น​สิบครั้ง</verse>
				<verse number="42">ถ้า​พระเจ้า​ของ​พ่อ​ผม พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระองค์​ผู้​ที่​อิสอัค​เกรง​กลัว ไม่ได้​อยู่​ฝ่าย​ผม​แล้ว​ละก็ ตอนนี้​ลุง​คง​ส่ง​ผม​กลับไป​มือเปล่า​แน่ๆ พระเจ้า​ได้เห็น​ถึง​ความ​ยาก​ลำบาก​และ​งานหนัก​ที่​ผม​ลงมือ​ทำ พระองค์​ถึง​ได้​เตือน​ลุง​เมื่อคืนนี้”</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ลาบัน​ตอบ​ยาโคบ​ว่า “พวกลูกสาวนี้​ก็​เป็น​ลูกสาว​ของ​ลุง พวกเด็กนี้​ก็​เป็น​เด็ก​ของลุง ฝูงสัตว์​พวกนั้น​ก็​เป็น​ฝูงสัตว์​ของ​ลุง ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​เห็น​ก็​เป็น​ของ​ลุง​ทั้งนั้น แต่​วันนี้​ลุง​จะ​ทำ​อะไร​ได้​กับ​ลูกสาว​พวกนี้​ของ​ลุง หรือ​เด็กๆ​ที่​พวกเขา​เกิด​มา</verse>
				<verse number="44">มาเถิด ให้​เรา​มา​ทำ​ข้อตกลง​กัน​ระหว่าง​เจ้า​กับ​ลุง และ​ขอ​ให้​มี​พยาน​ระหว่าง​เจ้า​กับ​ลุง”</verse>
				<verse number="45">ยาโคบ​ได้​เอา​หิน​มา​ก้อน​หนึ่ง​ตั้งขึ้น​เป็น​แท่งหิน</verse>
				<verse number="46">แล้ว​ยาโคบ​ก็​พูด​กับ​ญาติๆ​ของเขา​ว่า “ไป​เก็บ​ก้อนหิน​มา​รวมกัน​ที่นี่” แล้ว​พวกเขา​ได้​ไป​เก็บ​ก้อนหิน​มา​รวมกัน​จน​เป็น​กอง แล้ว​พวกเขา​ได้​กิน​อาหาร​กัน​ข้าง​กองหิน​นั้น</verse>
				<verse number="47">ลาบัน​จึง​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า “เยการ์สหดูธา” ส่วน​ยาโคบ​เรียก​มัน​ว่า “กาเลเอด”</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ลาบัน​พูด​ว่า “ใน​วันนี้ กองหิน​นี้​ได้​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เจ้า​กับ​ลุง” ดังนั้น​มัน​จึง​มี​ชื่อ​เรียกว่า “กาเลเอด”</verse>
				<verse number="49">และ “มิสปาห์” เพราะ​ลาบัน​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​เฝ้าดู​ระหว่าง​เจ้า​กับ​ลุง ตอนที่​เรา​แยก​จาก​กัน</verse>
				<verse number="50">ถ้า​เจ้า​ทำร้าย​ลูกสาว​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ลุง หรือ​ถ้า​เจ้า​เอา​เมีย​อื่น​อีก​นอกเหนือ​จาก​ลูกสาว​ของ​ลุง ถึงแม้​จะ​ไม่มี​ใคร​อยู่​กับ​พวกเรา​ก็​ตาม ให้​จำไว้​ว่า​พระเจ้า​ได้​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เจ้า​กับ​ลุง”</verse>
				<verse number="51">ลาบัน​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ดู​กองหิน​และ​เสาหิน​ที่​เรา​ได้​ตั้ง​ขึ้นมา​ไว้​ระหว่าง​เรา​สิ</verse>
				<verse number="52">กองหิน​นี้​ก็​เป็น​พยาน เสาหิน​นี้​ก็​เป็น​พยาน ว่า​ลุง​จะ​ไม่ข้าม​กองหิน​นี้​ไป​ฝั่ง​เจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่ข้าม​กองหิน​และ​เสาหิน​นี้​มา​ฝั่ง​ลุง เพื่อ​ทำร้าย​กัน</verse>
				<verse number="53">ขอให้​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม​และ​พระเจ้า​ของ​นาโฮร์ (พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา) ตัดสิน​ระหว่าง​เรา” ยาโคบ​ได้​สาบาน​ใน​นาม​ของ​ผู้ที่​อิสอัค​พ่อ​ของเขา​เกรง​กลัว</verse>
				<verse number="54">แล้ว​ยาโคบ​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​ภูเขานั้น และ​เชิญ​ญาติๆ​ของเขา​มา​ร่วม​กิน​อาหาร​กัน พวกเขา​ก็ได้​มา​กิน​อาหาร​กัน และ​ค้างคืน​อยู่​บน​ภูเขานั้น</verse>
				<verse number="55">ลาบัน​ตื่นแต่​เช้าตรู่ และ​จูบลา​หลานๆ​และ​ลูกสาว​ทั้ง​สองคน และ​เขา​ก็​อวยพร​ให้​กับ​พวกเขา แล้ว​ลาบัน​ได้​เดินทาง​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ยาโคบ​ไป​ตาม​ทาง​ของเขา พวกทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ได้​มา​พบ​เขา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ยาโคบ​เห็น​พวกทูตสวรรค์​นั้น เขา​พูด​ว่า “นี่​คือ​ค่าย​ของ​พระเจ้า” เขา​จึง​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า “มาหะนาอิม”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ยาโคบ​ได้​ส่ง​พวก​ผู้ส่งข่าว​ไป​ล่วงหน้า​เขา เพื่อ​ไป​หา​เอซาว​พี่ชาย​ของเขา ที่​แคว้น​เสอีร์​ใน​เมือง​เอโดม</verse>
				<verse number="4">ยาโคบ​สั่ง​พวกเขา​ว่า “ให้​พูด​อย่างนี้​กับ​เอซาว​เจ้านาย​ของ​ฉัน​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ยาโคบ ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​กล่าว​คือ “น้อง​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ลาบัน ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ​มา​จนถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="5">น้อง​มี​ทั้ง​ฝูงวัว ฝูงลา ฝูงแกะ และ​ทาส​ชายหญิง​มากมาย และ​น้อง​ส่งข่าว​นี้​มา​บอก​กับ​พี่ เจ้านาย​ของ​น้อง เพื่อ​ให้​พี่​ยอมรับ”’”</verse>
				<verse number="6">พวก​ผู้ส่งข่าว​กลับ​มาหา​ยาโคบ​และ​บอก​ว่า “พวกเรา​ไป​หา​เอซาว​พี่ชาย​ของ​ท่าน​แล้ว เขา​กำลัง​มาหา​ท่าน พร้อมกับ​คน​สี่ร้อย​คน”</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​กลัว​มาก​และ​เครียด​ด้วย เขา​จึง​ได้​แบ่ง​คน​ที่​มา​กับ​เขา รวมทั้ง​ฝูงสัตว์ ฝูงวัว และ​พวกอูฐ ออก​เป็น​สอง​กลุ่ม</verse>
				<verse number="8">เขา​คิดว่า “ถ้า​เอซาว​มา​พบ​กลุ่มแรก​และ​ทำลาย​มัน อีก​กลุ่ม​ที่​เหลือ​จะ​ได้​หนี​ทัน”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ยาโคบ​จึง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์ พระองค์​บอก​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘กลับ​ไป​ยัง​ประเทศ​และ​ครอบครัว​ของเจ้า แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เจริญ​รุ่งเรือง’</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ไม่สมควร​ที่​จะ​ได้รับ​ความรัก ความ​ซื่อสัตย์ ที่​พระองค์​มอบให้​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​เลย เพราะ​ตอนที่​ข้าพเจ้า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​นี้​ไป​นั้น ข้าพเจ้า​มี​แค่​ไม้เท้า​อัน​เดียว แต่​เดี๋ยวนี้​ข้าพเจ้า​เจริญ​ขึ้น​จน​เป็น​สอง​กลุ่ม</verse>
				<verse number="11">ได้โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เอซาว​พี่ชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​กลัว​ว่า​เขา​จะ​มา​ฆ่า​ข้าพเจ้า รวมทั้ง​แม่​ทั้งหลาย​กับ​เด็กๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="12">แต่​พระองค์​บอก​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เจริญ​รุ่งเรือง​อย่าง​แน่นอน และ​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​มากมาย เหมือน​เม็ดทราย​ใน​ทะเล​ที่​ไม่มี​วัน​นับ​ได้​หมด’”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ยาโคบ​ก็​ค้างคืน​อยู่​ที่นั่น เขา​ได้​เลือก​ของขวัญ​ให้​กับ​เอซาว​พี่ชาย​ของเขา เขา​คัด​พวกมัน​ออกมา​จาก​สิ่ง​ที่​มี​อยู่​ใน​มือ​เขา</verse>
				<verse number="14">คือ​แพะ​ตัวเมีย​สองร้อย​ตัว​และ​แพะ​ตัวผู้​ยี่สิบ​ตัว แกะ​ตัวเมีย​สองร้อย​ตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​ยี่สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="15">อูฐ​ตัวเมีย​สามสิบ​ตัว​พร้อมกับ​ลูก​ของ​มัน วัว​ตัวเมีย​สี่สิบ​ตัว​และ​วัว​ตัวผู้​สิบ​ตัว ลา​ตัวเมีย​ยี่สิบ​ตัว​และ​ลา​ตัวผู้​สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="16">ยาโคบ​จึง​จัด​ฝูงสัตว์​แต่ละ​ฝูง​แยก​ต่างหาก​จาก​กัน และ​มอบให้​คนรับใช้​ของเขา​ดูแล แล้ว​ยาโคบ​พูด​กับ​คนรับใช้​ว่า “ล่วงหน้า​เรา​ไป​ก่อน และ​ให้​ฝูงสัตว์​แต่ละฝูง​อยู่​ห่างๆกัน”</verse>
				<verse number="17">ยาโคบ​สั่ง​กับ​คนใช้​ของ​กลุ่ม​แรก​ว่า “เมื่อ​เอซาว​พี่ชาย​เรา​เห็น​เจ้า​และ​ถาม​ว่า ‘เจ้า​เป็น​คน​ของ​ใคร จะ​ไป​ไหน และ​สัตว์​พวกนี้​ที่​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า​เป็น​ของ​ใคร’</verse>
				<verse number="18">ก็​ให้​เจ้า​ตอบ​ว่า ‘พวกมัน​เป็น​ของ​ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน ยาโคบ​ส่ง​ของขวัญ​นี้​มา​ให้​ท่าน เอซาว​เจ้านาย​ของเรา และ​โน่น ยาโคบ​กำลัง​ตามหลัง​พวกเรา​มา’”</verse>
				<verse number="19">ยาโคบ​ได้​สั่ง​คนใช้​ใน​กลุ่ม​ที่​สอง กลุ่ม​ที่​สาม และ​คนใช้​ทั้งหมด​ที่​เดิน​ตาม​ฝูงสัตว์​พวกนั้น ให้​พูด​เหมือนๆ​กัน คือ “พวกเจ้า​ต้อง​พูด​อย่างนี้​กับ​เอซาว​เมื่อ​เจ้า​พบ​เขา</verse>
				<verse number="20">และ​เจ้า​ต้อง​พูด​ด้วย​ว่า ‘โน่นไง ยาโคบ​ผู้รับใช้​ท่าน​กำลัง​ตามหลัง​พวกเรา​มา’” เพราะ​ยาโคบ​คิดว่า “ฉัน​จะ​ระงับ​ความ​โกรธ​ของเขา​ด้วย​ของขวัญ​ที่​ล่วงหน้า​ไปก่อน​ฉัน หลัง​จาก​นั้น​ฉัน​จะ​พบ​เขา​ต่อหน้า บางที​เขา​อาจจะ​ยกโทษ​ให้​ฉัน”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​ของขวัญ​จึง​ล่วงหน้า​ยาโคบ​ไป​ก่อน ส่วน​ตัวเขา​เอง​ยัง​คง​ค้างคืน​อยู่​ใน​ค่าย​ใน​คืนนั้น</verse>
				<verse number="22">ใน​คืนนั้น ยาโคบ​ได้​ลุกขึ้น​มา พา​เมีย​ทั้ง​สอง​คน​ของเขา รวมทั้ง​สาวใช้​ทั้ง​สอง​คน และ​ลูก​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน ลุย​ตรง​ทาง​ข้าม​ของ​แม่น้ำ​ยับบอก​ไป</verse>
				<verse number="23">ยาโคบ​พา​พวกเขา​ออก​มา​และ​ส่ง​พวกเขา​ข้าม​แม่น้ำ​ไป และ​ส่ง​ทรัพย์สิน​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มีอยู่​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="24">เหลือ​ยาโคบ​เป็น​คนสุดท้าย​ที่​ยัง​ไม่ได้​ข้าม​ไป มี​ชาย​คนหนึ่ง​มา​ปล้ำสู้​กับ​เขา​จน​ถึง​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ชาย​คนนั้น​เห็น​ว่า​เขา​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​เอา​ชนะ​ยาโคบ​ได้ ใน​ระหว่าง​ที่​ยัง​ปล้ำสู้​กันอยู่นั้น เขา​ได้​ต่อย​ไป​ที่​ข้อต่อ​ตรง​สะโพก​ข้างหนึ่ง​ของ​ยาโคบ ทำให้​ข้อต่อ​นั้น​เคลื่อนไป</verse>
				<verse number="26">ชาย​คนนั้น​พูด​ว่า “ปล่อย​เรา​ไป​เถิด เพราะ​ตะวัน​กำลัง​ขึ้น​แล้ว” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ปล่อย​ท่าน​ไป​หรอก จนกว่า​ท่าน​จะ​อวยพร​ให้​ข้าพเจ้า​ก่อน”</verse>
				<verse number="27">ชาย​คนนั้น​ถาม​ยาโคบ​ว่า “เจ้า​ชื่อ​อะไร” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ยาโคบ”</verse>
				<verse number="28">ชาย​คนนั้น​พูด​ว่า “ชื่อ​ของ​เจ้า​จะ​ไม่ใช่​ยาโคบ​อีก​ต่อไป แต่​จะ​เป็น​อิสราเอล เพราะ​เจ้า​ได้​ต่อสู้​กับ​พระเจ้า​และ​มนุษย์ และ​เจ้า​ก็​ชนะ​ด้วย”</verse>
				<verse number="29">ยาโคบ​ถาม​ว่า “ช่วย​บอก​ชื่อ​ท่าน​หน่อย” แต่​ชาย​คนนั้น​ตอบ​ว่า “เจ้า​ถาม​ชื่อ​เรา​ทำไม” และ​ชาย​คนนั้น​ได้​อวยพร​ยาโคบ​ที่นั่น</verse>
				<verse number="30">ยาโคบ​จึง​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า “เปนีเอล” เขา​พูด​ว่า “เพราะ​เรา​ได้​เห็น​พระเจ้า​ซึ่งๆหน้า แต่​เรา​ก็​ยัง​มีชีวิตอยู่”</verse>
				<verse number="31">ตะวัน​ขึ้น​ใน​ขณะที่​เขา​เดิน​ผ่าน​เปนูเอล​ไป แต่​เขา​เดิน​โขยกเขยก​เพราะ​สะโพก​ของเขา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​อย่างนี้ คน​อิสราเอล​ถึง​ไม่กิน​เอ็น​ที่​สะโพก ตรง​ข้อต่อ​สะโพก จนถึง​ทุกวันนี้ เพราะ​ยาโคบ​ถูก​ต่อย​ตรง​ข้อต่อ​ที่​สะโพก ตรง​เส้นเอ็น​ที่​สะโพก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ยาโคบ​มองเห็น​เอซาว​กำลัง​มา​พร้อมกับ​พวก​อีก​สี่ร้อย​คน ยาโคบ​จึง​แบ่ง​เด็กๆ​ให้​เลอาห์ ราเชล และ​สาวใช้​ทั้ง​สอง​คน</verse>
				<verse number="2">เขา​ให้​สาวใช้​ทั้ง​สอง​กับ​ลูก​อยู่​ข้างหน้า ถัด​มา​เป็น​เลอาห์​กับ​ลูก และ​สุดท้าย​เป็น​ราเชล​และ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ตัวเขา​เอง​อยู่​ข้างหน้า​พวกเขา และ​เขา​ก้มกราบ​ลง​กับ​พื้น​ถึง​เจ็ด​ครั้ง จน​เข้า​ใกล้​พี่ชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="4">แต่​เอซาว​วิ่ง​เข้า​มาหา​เขา สวมกอด​และ​จูบ​เขา แล้ว​ต่าง​ก็​ร้องไห้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เอซาว​มองเห็น​พวกผู้หญิง​กับ​ลูกๆ เอซาว​จึง​พูด​ว่า “คน​พวกนี้​ที่​อยู่​กับ​น้อง​เป็น​ใคร​กัน” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “ลูกๆ​ที่​พระเจ้า​ได้ให้​กับ​น้อง​ผู้รับใช้​ของ​พี่”</verse>
				<verse number="6">สาวใช้​ทั้ง​สอง​คน​พร้อมกับ​ลูกๆ​ของ​พวกนาง ก็​เข้า​มา​ถึง​เอซาว​และ​ก้มกราบ​ลง</verse>
				<verse number="7">เลอาห์​และ​ลูกๆ​ของ​นาง​ได้​เข้า​มา​ถึง​และ​ก้มกราบ​ลง แล้ว​โยเซฟ​และ​ราเชล​ก็​เข้า​มา​ถึง​และ​ก้มกราบ​ลง</verse>
				<verse number="8">เอซาว​พูด​ว่า “แล้ว​ที่​พี่​เจอ​ระหว่าง​ทาง​มา​ที่นี่​นั้น น้อง​กำลัง​จะ​ทำ​อะไร​หรือ” ยาโคบ​ตอบ​ว่า “เพื่อ​ให้​พี่​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​น้อง​ยอมรับ​น้อง​ไง”</verse>
				<verse number="9">เอซาว​ตอบ​ว่า “น้องพี่ พี่​มี​มากมาย​เหลือเฟือ​แล้ว เก็บ​ของ​น้อง​ไว้เถิด”</verse>
				<verse number="10">แต่​ยาโคบ​พูด​ว่า “ไม่ได้​ครับ​พี่ ถ้า​พี่​ยอมรับ​น้อง ช่วย​รับ​ของขวัญ​พวกนั้น​จาก​มือ​น้อง​ด้วย เพราะ​สำหรับ​น้อง​แล้ว ได้​มา​อยู่​ต่อหน้า​พี่ ก็​เหมือน​ได้​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า เพราะ​พี่​ยอมรับ​น้อง​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ช่วย​รับ​ของขวัญ​ที่​น้อง​เอา​มา​ให้​กับ​พี่​ด้วย​เถิด เพราะ​พระเจ้า​ได้​เมตตา​น้อง ทำ​ให้​น้อง​มี​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ต้องการ” ยาโคบ​ได้​อ้อนวอน​ให้​เอซาว​รับ สุดท้าย​เอซาว​ก็​ยอมรับ​ของขวัญ​นั้นไว้</verse>
				<verse number="12">เอซาว​พูด​ว่า “ให้​พวกเรา​เดินทาง​ต่อไป​ด้วยกัน​เถิด พี่​จะ​เดินทาง​ไป​กับ​น้อง​ด้วย”</verse>
				<verse number="13">แต่​ยาโคบ​บอก​เขา​ว่า “พี่ท่าน พี่​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​พวกเด็กๆ​นั้น​อ่อนแอ และ​พวกฝูงแพะ แกะ และ​ฝูงวัว​กำลัง​เลี้ยง​ลูกอ่อน​อยู่ น้อง​เป็นห่วง​พวกมัน ถ้า​น้อง​บังคับ​ให้​พวกมัน​เดิน​มาก​เกินไป​ใน​หนึ่ง​วัน สัตว์​ทั้งหมด​ก็​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="14">ขอให้​พี่ท่าน​เดินทาง​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​ผู้รับใช้​เถิด แล้ว​น้อง​จะ​เดิน​ตาม​ไป​ช้าๆ​ตาม​กำลัง​ของ​สัตว์​ที่​อยู่​ข้างหน้า และ​ตาม​กำลัง​ของ​เด็กๆ​จนกว่า​จะ​ไป​พบ​พี่​เจ้านาย​ของ​น้อง​ที่​เสอีร์”</verse>
				<verse number="15">เอซาว​พูด​ว่า “พี่​จะ​ทิ้ง​คน​ของ​พี่​ไว้​กับ​น้อง​บ้าง” ยาโคบ​พูด​ว่า “ไม่ต้อง​หรอกพี่ ขอให้​พี่​ยอมรับ​น้อง​ก็​พอแล้ว”</verse>
				<verse number="16">ใน​วันนั้น​เอซาว​จึง​มุ่งหน้า​กลับ​ไป​ที่​เสอีร์</verse>
				<verse number="17">แต่​ยาโคบ​ไป​ยัง​สุคคท และ​เขา​ได้​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​ตนเอง​ที่นั่น และ​สร้าง​ที่พัก​ให้​กับ​ฝูงวัว​ของเขา เพราะ​อย่างนี้​เขา​จึง​ตั้งชื่อ​สถานที่​นั้น​ว่า “สุคคท”</verse>
				<verse number="18">ยาโคบ​จึง​ได้​เดินทาง​จาก​ปัดดาน อารัม มา​ถึง​เมือง​เชเคม​แผ่นดิน​คานาอัน​อย่าง​ปลอดภัย เขา​ได้​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ทาง​ตะวันออก​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="19">ยาโคบ​ได้​ซื้อ​ส่วนหนึ่ง​ของ​ทุ่งหญ้า​ที่​เขา​ได้​ใช้​ตั้ง​เต็นท์​นั้น จาก​ลูกๆ​ของ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม เป็น​เงิน​หนึ่งร้อย​เหรียญ</verse>
				<verse number="20">ยาโคบ​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ไว้​ที่นั่น​และ​ได้​เรียก​มัน​ว่า “เอล พระเจ้า​ของ​อิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ดีนาห์ ลูกสาว​ของ​เลอาห์​และ​ยาโคบ ได้​ออก​ไป​เยี่ยมเยียน​ผู้หญิง​ใน​แคว้นนั้น</verse>
				<verse number="2">เชเคม​ลูกชาย​ของ​ฮาโมร์​คน​ฮีไวต์​ซึ่ง​เป็น​เจ้าชาย​ของ​แคว้นนั้น เห็น​ดีนาห์ ก็​จับ​นาง​ไป​ข่มขืน</verse>
				<verse number="3">แต่​เชเคม​รู้สึก​ผูกพัน​อย่าง​ลึกซึ้ง​กับ​ดีนาห์ ลูก​ของ​ยาโคบ และ​เขา​หลงรัก​นาง เขา​พยายาม​พูด​อ่อนหวาน​กับ​นาง เพื่อ​จะ​ชนะ​ใจ​นาง</verse>
				<verse number="4">เชเคม​พูด​กับ​ฮาโมร์​พ่อ​ของเขา​ว่า “ขอ​หญิง​คนนี้​ให้​มา​เป็น​เมีย​ลูก​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ยาโคบ​รู้​เรื่อง​ที่​เชเคม​ทำร้าย​ข่มขืน​ดีนาห์​ลูกสาว​ของเขา ตอนนั้น​พวกลูกๆ​ของเขา​ยัง​ดูแล​ฝูงวัว​อยู่​ใน​ทุ่ง ยาโคบ​จึง​รอ​จน​พวกเขา​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม​มา​พบ​ยาโคบ​เพื่อ​ขอ​เจรจา</verse>
				<verse number="7">เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​พวกลูกชาย​ของ​ยาโคบ​กลับ​มา​จาก​ทุ่ง เมื่อ​พวกเขา​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น พวกเขา​ก็​โมโห​เดือดดาล​มาก เพราะ​เชเคม​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วช้า​ใน​อิสราเอล โดย​นอน​กับ​ลูกสาว​ของ​ยาโคบ ซึ่ง​ไม่ควร​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">ฮาโมร์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “เชเคม​ลูกชาย​ของ​เรา​หลงรัก​ลูกสาว​ของท่าน โปรด​ยก​ลูกสาว​ท่าน​ให้​เป็น​เมีย​เขา​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="9">การแต่งงานนี้​จะ​เป็น​เครื่อง​ผูกมิตร​กัน พวกท่าน​ยก​ลูกสาว​ให้​กับ​พวกเรา และ​รับ​ลูกสาว​ของ​พวกเรา​ไป​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="10">พวกท่าน​มา​ตั้ง​หลักแหล่ง​ร่วมกับ​เรา​ที่​นี่​ก็ได้ ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​นี้​ยินดี​ต้อนรับ​ท่าน เข้า​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​และ​ทำมา​หากิน และ​ครอบ​ครอง​ที่ดิน​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="11">เชเคม​พูด​กับ​พ่อ​ของ​ดีนาห์​และ​พี่น้อง​ของนาง​ว่า “ขอ​ให้​ยอมรับ​ผม​ด้วย และ​ผม​จะ​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ขอ</verse>
				<verse number="12">เรียก​สินสอด​และ​ของขวัญ​แต่งงาน​แพงๆ​ก็ได้ ผม​จะ​จ่าย​ให้​ตาม​ที่​ท่าน​บอก ขอ​เพียง​ยก​นาง​ให้​เป็น​เมีย​ผม”</verse>
				<verse number="13">พวกลูกชาย​ของ​ยาโคบ​ออก​อุบาย​เพื่อ​แก้แค้น​เชเคม​กับ​ฮาโมร์​พ่อ​ของ​เชเคม เพราะ​เชเคม​ไป​ข่มขืน​ดีนาห์​น้องสาว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​บอก​ว่า “พวกเรา​ไม่​สามารถ​ยก​น้องสาว​ของ​เรา​ให้​กับ​ชาย​ที่​ยัง​ไม่​ผ่าน​การขลิบ เพราะ​มัน​เป็น​เรื่อง​เสื่อม​เสีย​สำหรับ​พวกเรา</verse>
				<verse number="15">ตาม​เงื่อนไข​นี้​เท่านั้น เรา​ถึง​จะ​ยอม​ตกลง​กับ​ท่าน คือ​ถ้า​ท่าน​จะ​เป็น​เหมือน​พวกเรา ต้อง​ขลิบ​ผู้ชาย​ทุกคน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เรา​จะ​ยอม​ยก​ลูกสาว​ของ​พวกเรา​ให้​ท่าน และ​จะ​ยอมรับ​ลูกสาว​ของ​ท่าน​มา​อยู่​กับ​พวกเรา และ​เรา​จะ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่นี่​กับ​ท่าน เป็น​พวกเดียว​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​พวกท่าน​ไม่ยอม​ฟัง​เรา​และ​ไม่ยอม​ขลิบ เรา​จะ​เอา​ตัวดีนาห์​และ​ไป​จาก​ที่นี่”</verse>
				<verse number="18">สิ่ง​ที่​พวกเขา​บอกนั้น สร้าง​ความ​พอใจ​ให้​ฮาโมร์​และ​ลูกชาย​เป็น​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="19">เชเคม​จึง​ไม่ได้​ลังเล​ที่​จะ​ทำตาม​ที่​พวกเขา​บอก เพราะ​เขา​หลงรัก​ลูกสาว​ยาโคบ​มาก ขณะนั้น เชเคม​เป็น​ผู้ที่​คน​ให้​ความ​เคารพ​นับถือ​มากที่สุด​ใน​บ้าน​ของ​พ่อ​เขา</verse>
				<verse number="20">ฮาโมร์​และ​เชเคม​ลูกชาย​ไป​ที่​ประตู​เมือง พวกเขา​พูด​กับ​ผู้ชาย​ใน​เมือง​ของเขา​ว่า</verse>
				<verse number="21">“คน​เหล่านี้​เป็น​มิตร​กับ​เรา ให้​พวกเขา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​ดินแดนนี้ และ​ทำมา​หากิน​กัน ดูสิ แผ่นดินนี้​กว้างใหญ่​พอ​สำหรับ​พวกเขา เรา​จะ​ได้​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​มา​เป็น​เมีย​พวกเรา และ​เรา​จะ​ยก​ลูกสาว​พวกเรา​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="22">แต่​มี​เงื่อนไข​หนึ่ง ที่​พวกเรา​จะ​ต้อง​ทำ คน​พวกนี้​ถึง​จะ​ตกลง​อยู่​กับ​เรา​และ​เป็น​พวกเดียว​กับ​เรา คือ​ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​เมืองนี้​จะ​ต้อง​ขลิบ​เหมือนกับ​ที่​พวกเขา​ขลิบ</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ฝูงวัว ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด และ​สัตว์เลี้ยง​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​พวกเรา​อย่าง​แน่นอน เพียงแต่​ให้​พวกเรา​ตกลง​ทำตาม​เงื่อนไข​พวกเขา​เท่านั้น แล้ว​พวกเขา​ถึง​จะ​ยอม​อยู่​ที่นี่​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="24">ทุกคน​ที่​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​นั้น​ยอมฟัง​ฮาโมร์​และ​เชเคม​ลูกชาย​ของเขา ดังนั้น​ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​เมืองนั้น​จึง​ขลิบ​หนัง​หุ้ม​ปลาย​อวัยวะเพศ​กัน</verse>
				<verse number="25">ใน​วันที่​สาม ขณะที่​พวก​ผู้ชาย​ใน​เมือง​ยัง​เจ็บ​แผล​อยู่ ลูกชาย​สอง​คน​ของ​ยาโคบ คือ​สิเมโอน​และ​เลวี พี่ชาย​ของ​ดีนาห์ ต่าง​ถือ​ดาบ​เข้า​ไป​บุก​ใน​เมือง​และ​ลงมือ​ฆ่าฟัน​ผู้ชาย​ทุกคน</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​ฆ่า​ฮาโมร์​กับ​เชเคม​ด้วย และ​พา​ตัว​ดีนาห์​ออก​มา​จาก​บ้าน​ของ​เชเคม​และ​จากไป</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวกลูกชาย​คนอื่นๆ​ของ​ยาโคบ​ก็​เข้าไป​ใน​เมือง​และ​ขโมย​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ในนั้น เพราะ​เชเคม​ได้​ข่มขืน​น้องสาว​ของเขา</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​เอา​ฝูงแพะแกะ ฝูงวัว ฝูงลา​ของ​คนพวกนั้น ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​เมือง​และ​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="29">ทั้ง​ทรัพย์​สมบัติ ผู้หญิง​และ​เด็กๆ รวมทั้ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พวกเขา เอา​ไป​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ยาโคบ​ก็​พูด​กับ​สิเมโอน​และ​เลวี​ว่า “พวกเจ้า​สร้าง​ปัญหา​ให้​กับ​พ่อ​เสียแล้ว พวกเจ้า​จะ​ทำให้​พ่อ​ถูก​คน​ที่นี่​เหม็นขี้หน้า ทั้ง​พวก​คานาอัน​และ​เปริสซี พ่อ​มี​คน​อยู่​น้อย​มาก และ​คน​ที่นี่​อาจ​รวมตัว​กัน​ต่อต้าน​และ​โจมตี​พ่อ​ได้ เมื่อ​ถึง​เวลานั้น​พ่อ​และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="31">แต่​ลูก​ของ​ยาโคบ​ตอบ​ว่า “สมควร​แล้ว​หรือ ที่​เชเคม​จะ​ทำ​กับ​น้องสาว​ของ​พวกเรา​เหมือน​กับ​เป็น​หญิง​โสเภณี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระเจ้า​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ลุกขึ้น​เถอะ ไป​ที่​เบธเอล และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ที่นั่น ให้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ที่นั่น​ให้​กับ​พระเจ้า​องค์​ที่​เคย​ปรากฏ​กับ​เจ้า ตอนที่​เจ้า​หลบหนี​จาก​เอซาว​พี่ชาย​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="2">ยาโคบ​จึง​บอก​กับ​ครอบครัว​ของเขา​และ​ทุกคน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ว่า “ให้​ทิ้ง​พวกพระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​พวกเจ้า​มี​อยู่ และ​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์ และ​เปลี่ยน​เสื้อผ้า​เสีย</verse>
				<verse number="3">ให้​พวกเรา​ไป​จาก​ที่นี่ แล้ว​ขึ้น​ไป​ที่​เบธเอล ที่นั่น ข้า​จะ​สร้าง​แท่นบูชา​ให้​กับ​พระเจ้า องค์​ที่​ตอบ​ข้า​ใน​เวลา​ที่​ข้า​กำลัง​ลำบาก และ​อยู่​ด้วย​กับ​ข้า​ตลอด​ทาง​ที่​ข้า​ไป”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จึง​เอา​พวกพระ​ต่างชาติ​ที่​พวกเขา​มี รวมทั้ง​ต่างหู​ของ​พวกพระ​นั้น​และ​ต่างหู​ของ​พวกเขาเอง มา​ให้​กับ​ยาโคบ แล้ว​ยาโคบ​ได้​เอา​ไป​ฝัง​ไว้​ใต้​ต้นโอ้ค​ใกล้​เมือง​เชเคม</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ได้​ออก​เดินทาง พระเจ้า​ทำให้​ผู้คน​ที่​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​แถบ​นั้น กลัว​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ จึง​ไม่มี​ใคร​กล้า​ไล่ตาม​มา​แก้แค้น​ลูกชาย​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="6">ยาโคบ​และ​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ได้​ไป​ถึง​ที่​ลูส ซึ่ง​ปัจจุบัน​เรียก​ว่า​เบธเอล​ใน​แคว้น​คานาอัน</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ที่นั่น และ​เรียก​ตำบล​นั้น​ว่า “เอลเบเธล” เพราะ​พระเจ้า​ได้​ปรากฏ​ให้​เขา​เห็น​ที่นั่น​เมื่อ​ครั้ง​ที่​เขา​หลบหนี​จาก​พี่ชาย</verse>
				<verse number="8">เดโบราห์​พี่เลี้ยง​ของ​เรเบคาห์​ตาย​ที่นั่น นาง​ถูก​ฝัง​อยู่​ใต้​ต้นโอ๊ค​ใกล้​เบธเอล ยาโคบ​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า “อัลโลนบาคูท”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ได้​ปรากฏ​ตัว​กับ​ยาโคบ​อีก เมื่อ​เขา​กลับ​มา​จาก​ปัดดาน อารัม และ​พระองค์​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ชื่อ​ยาโคบ แต่​ชื่อ​ของเจ้า​จะ​ไม่ใช่​ยาโคบ​อีก​ต่อไป เจ้า​จะ​มี​ชื่อใหม่​ว่า​อิสราเอล ” พระเจ้า​จึง​ตั้งชื่อ​ให้​กับ​เขา​ว่า​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า​ผู้​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ ให้​เจ้า​เกิด​ลูกหลาน​มากมาย และ​มี​จำนวน​มาก​ขึ้น ชนชาติ​หนึ่ง​หรือ​แม้แต่​อีก​หลายๆ​ชนชาติ จะ​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เจ้า กษัตริย์​ทั้งหลาย​จะ​มา​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="12">แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​อับราฮัม​และ​อิสอัค เรา​ก็​จะ​ยก​ให้​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ที่​เกิด​มา​ภายหลัง”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ลอย​ขึ้นไป​จาก​เขา ตรง​ที่​พระองค์​พูด​กับ​เขานั้น</verse>
				<verse number="14">ยาโคบ​จึง​ตั้ง​แท่งหิน​ขึ้น ตรง​บริเวณนั้น​ที่​พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​เขา และ​ยาโคบ​ได้​เท​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​และ​เท​น้ำมัน​มะกอก​ลง​บน​เสาหินนั้น เพื่อ​อุทิศ​มัน​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">ยาโคบ​ตั้งชื่อ​สถานที่​นั้น​ว่า “เบธเอล” เป็น​สถานที่​ที่​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา</verse>
				<verse number="16">หลังจากนั้น​ยาโคบ​และ​ครอบครัว​ได้​เดินทาง​ออก​จาก​เบธเอล ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​ยัง​อีก​ไกล​กว่า​จะ​ถึง​เอฟราธาห์ ราเชล​เจ็บ​ท้อง​คลอด นาง​คลอด​ลูก​ยาก​มาก เจ็บปวด​ทรมาน​มาก</verse>
				<verse number="17">ใน​ระหว่าง​ที่​นาง​กำลัง​คลอด​ด้วย​ความ​ยาก​ลำบาก​นั้น หมอตำแย​ได้​บอก​นาง​ว่า “ไม่ต้อง​กลัว นี่​จะ​เป็น​ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ให้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="18">ขณะที่​นาง​กำลัง​จะ​ตาย นาง​ตั้งชื่อ​ลูก​ว่า เบนโอนี แต่​ยาโคบ​ผู้​เป็น​พ่อ​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า เบนยามิน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ราเชล​ตาย ร่าง​ของ​นาง​ถูก​ฝัง​อยู่​ระหว่าง​ทาง​ที่​จะ​ไป​เอฟราธาห์ (ซึ่ง​ก็​คือ​เบธเลเฮม)</verse>
				<verse number="20">ยาโคบ​จึง​ตั้ง​เสาหิน​ขึ้น​บน​หลุม​ฝังศพ​ของ​นาง และ​เป็น​ที่​รู้จัก​กัน​ใน​ชื่อ​ว่า เสาหิน​ของ​หลุมศพ​ราเชล มา​จนถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อิสราเอล​ได้​เดินทาง​ต่อ และ​เขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ทาง​ตอนใต้​ของ​หอคอย​เอเดอร์</verse>
				<verse number="22">ใน​ช่วงที่​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​แคว้นนั้น รูเบน​ได้​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​บิลฮาห์ เมียน้อย​ของ​พ่อเขา และ​เรื่องนี้​รู้​ไป​ถึง​หู​ของ​อิสราเอล ขณะนั้น​ยาโคบ​มี​ลูกชาย​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="23">ลูก​ที่​เกิด​จาก​เลอาห์​คือ รูเบน (ลูก​คนโต​ของ​ยาโคบ) สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ และ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ที่​เกิด​จาก​ราเชล​คือ โยเซฟ และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​ของ​บิลฮาห์​สาวใช้​ของ​ราเชล​คือ ดาน​และ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="26">ลูกชาย​ของ​ศิลปาห์​สาวใช้​ของ​เลอาห์​คือ กาด​และ​อาเชอร์ คน​เหล่านี้​คือ​ลูกชาย​ของ​ยาโคบ​ที่​เกิด​ใน​ปัดดาน อารัม</verse>
				<verse number="27">ยาโคบ​ได้​มา​หา​อิสอัค​พ่อ​ของ​เขา​ที่​มัมเร (เรียก​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​คิริยาทอารบา หรือ​เฮโบรน) เป็น​ที่​ที่​อับราฮัม​และ​อิสอัค​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="28">อิสอัค​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​แปดสิบ​ปี</verse>
				<verse number="29">เขา​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ร่วมกับ​บรรพบุรุษ เขา​เป็น​คนแก่​ที่​มี​อายุ​ยืนยาว​มาก เอซาว​และ​ยาโคบ​ลูก​ทั้งสอง​ของเขา​ได้​ร่วมกัน​ฝังศพ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​เอซาว (ซึ่ง​ก็​คือ​เอโดม)</verse>
				<verse number="2">เอซาว​ได้​เอา​พวกผู้หญิง​ชาว​คานาอัน​มา​เป็น​เมีย คือ นาง​อาดาห์​ลูกสาว​ของ​เอโลน​ชาว​ฮิตไทต์ นาง​โอโฮลีบามาห์​ลูกสาว​ของ​อานาห์ อานาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศิเบโอน​ชาว​ฮีไวต์</verse>
				<verse number="3">และ​นาง​บาเสมัท ​ที่​เป็น​ลูกสาว​ของ​อิชมาเอล นาง​เป็น​น้องสาว​ของ​เนบาโยธ</verse>
				<verse number="4">ฝ่าย​นาง​อาดาห์​และ​เอซาว​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เอลีฟัส ส่วน​นาง​บาเสมัท​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เรอูเอล</verse>
				<verse number="5">และ​นาง​โอโฮลีบามาห์​มี​ลูกชาย​ชื่อ เยอูช ยาลาม และ​โคราห์ คน​เหล่า​นี้​คือ​ลูกชาย​ของ​เอซาว​ที่​เกิด​ใน​แคว้น​คานาอัน</verse>
				<verse number="6">เอซาว​พา​บรรดา​เมีย ลูกชาย ลูกสาว และ​ผู้คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา รวมทั้ง​สัตว์​เลี้ยง สัตว์อื่นๆ​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ที่​เขา​มี​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน แล้ว​ย้าย​ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​ห่างไกล​จาก​ยาโคบ​น้องชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวกเขา​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​เกินกว่า​ที่​จะ​อยู่​ด้วยกัน​ได้ แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​อยู่​ใน​ขณะนี้ ไม่มี​ที่​พอ​ที่​จะ​รับ​ฝูงสัตว์​ของ​พวกเขา เพราะ​ฝูงสัตว์​ของ​พวกเขา​ใหญ่โต​เกิน​ไป</verse>
				<verse number="8">เอซาว​จึง​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​เสอีร์ (เอซาว​ก็​คือ​เอโดม)</verse>
				<verse number="9">และ​นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​เอซาว เอซาว​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​เอโดม​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​เสอีร์</verse>
				<verse number="10">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​ลูกๆ​เอซาว คือ เอลีฟัส เกิด​จาก​นาง​อาดาห์ เมีย​ของ​เอซาว และ​เรอูเอล เกิด​จาก​นาง​บาเสมัท​เมีย​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="11">เอลีฟัส​มี​ลูกชาย​ห้าคน คือ​เทมาน โอมาห์ เศโฟ กาทาม​และ​เคนัส</verse>
				<verse number="12">(เอลีฟัส​ยัง​มี​เมียน้อย​ชื่อ​ทิมนา และ​นาง​ทิมนา​คลอด​ลูกชาย​ให้​กับ​เอลีฟัส ชื่อ​อามาเลค) พวกนี้​คือ​รายชื่อ​หลานๆ​ของ​เอซาว ที่​เกิด​จาก​ลูกชาย​ของ​อาดาห์​เมีย​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="13">ส่วน​เรอูเอล​มี​ลูก​สี่คน คือ​นาหัท เศราห์ ชัมมาห์​และ​มิสซาห์ พวกนี้​คือ​รายชื่อ​หลานๆ​ของ​เอซาว ที่​เกิด​จาก​ลูกชาย​ของ​บาเสมัท​เมีย​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="14">ส่วน​เมีย​คน​ที่สาม​ของ​เอซาว​คือ​โอโฮลีบามาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อานาห์ อานาห์​เป็น​ลูกชาย​ศิเบโอน นาง​โอโฮลีบามาห์​ได้​คลอด​ลูกชาย​สามคน​ให้​กับ​เอซาว คือ​เยอูช ยาลาม และ​โคราห์</verse>
				<verse number="15">ต่อไปนี้​คือ​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​สืบเชื้อสาย​มา​จาก​เอซาว ลูกชาย​คนแรก​ของ​เอซาว​คือ​เอลีฟัส ลูกๆ​ของ​เอลีฟัส ก็​มี​เทมาน โอมาห์ เศโฟ เคนัส</verse>
				<verse number="16">โคราห์ กาทาม​และ​อามาเลค คน​พวกนี้​ได้​กลาย​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​สืบเชื้อสาย​มา​จาก​เอลีฟัส​ใน​ดินแดน​เอโดม พวกเขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​นาง​อาดาห์​เมีย​เอซาว</verse>
				<verse number="17">เรอูเอล​ลูกชาย​ของ​เอซาว​ก็​มี​ลูกๆ​คือ นาหัท เศราห์ ชัมมาห์​และ​มิสซาห์ คน​พวกนี้​ได้​กลายเป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​สืบเชื้อสาย​มา​จาก​เรอูเอล​ใน​ดินแดน​เอโดม พวกเขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​นาง​บาเสมัท​เมีย​เอซาว</verse>
				<verse number="18">นาง​โอโฮลีบามาห์​เมีย​เอซาว ได้​คลอด​ลูกชาย​คือ​เยอูช ยาลาม และ​โคราห์ ทั้ง​สาม​คน​ได้​กลายเป็น​หัวหน้า​ตระกูล​เยอูช ยาลาม​และ​โคราห์ ที่​สืบเชื้อสาย​มา​จาก​นาง​โอโฮลีบามาห์​เมีย​เอซาว ลูกสาว​ของ​อานาห์</verse>
				<verse number="19">คนพวกนั้น​ทั้งหมด​เป็น​หัวหน้า​ตระกูลต่างๆ​ที่​สืบเชื้อสาย​มา​จาก​เอซาว (ซึ่ง​ก็​คือ​เอโดม)</verse>
				<verse number="20">ต่อไปนี้​คือ​พวกลูกชาย​ของ​เสอีร์​ชาว​โฮรี ที่​อาศัย​ใน​แผ่นดิน​นั้น พวกเขา​ชื่อ​ว่า โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์</verse>
				<verse number="21">ดีโชน เอเซอร์ และ​ดีชาน พวกเขา​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ของ​คน​โฮรี ผู้สืบเชื้อสาย​มา​จาก​เสอีร์ ใน​แผ่นดิน​เอโดม</verse>
				<verse number="22">โลทาน​มี​ลูกชาย คือ โฮรี เฮมาน โลทาน​มี​น้องสาว​คือ​ทิมนา</verse>
				<verse number="23">โชบาล​มี​ลูกชาย คือ อัลวาน มานาฮาท เอบาล เชโฟ​และ​โอนัม</verse>
				<verse number="24">ศิเบโอน​มี​ลูกชาย​คือ อัยยาห์​และ​อานาห์ (อานาห์​คือ​ผู้​พบ​ตาน้ำ ใน​เขต​เทือกเขา ขณะที่​เขา​กำลัง​ดูแล​ฝูงลา​ของ​พ่อ​เขา​อยู่)</verse>
				<verse number="25">อานาห์​มี​ลูกชาย​คือ ดีโชน และ​มี​ลูกสาว​คือ​โอโฮลีบามาห์</verse>
				<verse number="26">ดีโชน​มี​ลูกชาย คือ เฮมดาน เอชบาน อิธราน​และ​เคราน</verse>
				<verse number="27">เอเซอร์​มี​ลูกชาย คือ บิลฮาน ศาวาน และ​อาขาน</verse>
				<verse number="28">ดีชาน​มี​ลูกชาย คือ อูส​และ​อารัน</verse>
				<verse number="29">ต่อไปนี้​คือ​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​โฮรี คือ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์</verse>
				<verse number="30">ดีโชน เอเซอร์ และ​ดีชาน พวกเขา​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​โฮรี​ใน​แคว้น​เสอีร์</verse>
				<verse number="31">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​กษัตริย์​ที่​ปกครอง​แผ่นดิน​เอโดม ก่อน​ที่​อิสราเอล​จะ​มี​กษัตริย์​ปกครอง</verse>
				<verse number="32">เบลา​ลูกชาย​ของ​เบโอร์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​แคว้น​เอโดม​เมือง​ของเขา ชื่อ​ว่า​ดินฮาบาห์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เบลา​ตาย โยบับ​ลูกชาย​เศราห์​จาก​เมือง​โบสราห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​โยบับ​ตาย หุชาม​จาก​ดินแดน​เทมาน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​หุชาม​ตาย ฮาดัด ลูกชาย​เบดัด​เป็น​กษัตริย์​ต่อ (ฮาดัด​คือ​ผู้ที่​รบชนะ​ชาว​มีเดียน​ใน​ประเทศ​โมอับ) เมือง​ของเขา​ชื่อ​อาวีท</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ฮาดัด​ตาย สัมลาห์​จาก​เมือง​มัสเรคาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​สัมลาห์​ตาย ชาอูล​จาก​เมือง​เรโหโบท​ริมแม่น้ำ​ยูเฟรติส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​ชาอูล​ตาย บาอัลฮานัน​ลูกชาย​อัคโบร์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​บาอัลฮานัน​ลูกชาย​อัคโบร์​ตาย ฮาดาร์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ เมือง​ของเขา​ชื่อ​ปาอู เขา​มี​เมีย​ชื่อ​เมเหทาเบล ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​มัทเรด มัทเรด​เป็น​ลูกสาว​ของ​เมซาหับ</verse>
				<verse number="40">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​เกิด​จาก​เอซาว เรียง​ตาม​ตระกูล​และ​แคว้น​ต่างๆ​ที่​ใช้​ชื่อ​เดียว​กับ​ตระกูล​นั้น พวกเขา​คือ ทิมนา อัลวาห์ เยเธท</verse>
				<verse number="41">โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน</verse>
				<verse number="42">เคนัส เทมาน มิบซาร์</verse>
				<verse number="43">มักดีเอล และ​อิราม พวกเขา​คือ​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เอโดม ตาม​ถิ่นฐาน​และ​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​เป็น​เจ้าของ เอซาว​จึง​เป็น​ต้นตระกูล​ของ​ชาว​เอโดม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">ยาโคบ​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พ่อ​เขา​เคย​อาศัย​มา​ก่อน คือ​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​ประวัติ​ของ​ครอบครัว​ยาโคบ ตอน​ที่​โยเซฟ​มี​อายุ​สิบเจ็ด​ปี เขา​เป็น​คน​ดูแล​ฝูงแกะ​ร่วมกับ​พี่น้อง​ของ​เขา เขา​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​พวก​ลูกชาย​บิลฮาห์​และ​ศิลปาห์​เมีย​ของ​พ่อ​เขา โยเซฟ​จะ​กลับ​มา​ฟ้อง​เรื่อง​ไม่ดี​ของ​พวกเขา​ให้​พ่อ​ฟัง​อยู่​เรื่อย</verse>
				<verse number="3">อิสราเอล​รัก​โยเซฟ​มากกว่า​ลูกชาย​คนอื่น เพราะ​โยเซฟ​เพิ่ง​เกิด​ตอนที่​อิสราเอล​แก่​แล้ว อิสราเอล​ทำ​เสื้อคลุม​ตัวยาว​สวยสด​งดงาม​ที่​มี​แขน​ให้​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="4">พวกพี่ๆ​เห็น​ว่า​พ่อ​รัก​โยเซฟ​มากกว่า​พวกเขา พวกเขา​จึง​พากัน​เกลียด​โยเซฟ และ​ไม่ยอม​แม้แต่​จะ​ทักทาย</verse>
				<verse number="5">ครั้งหนึ่ง​โยเซฟ​ฝัน และ​เขา​เล่า​ความฝัน​นั้น​ให้​พวก​พี่ชาย​ฟัง ทำ​ให้​พวกเขา​ยิ่ง​เกลียด​โยเซฟ​มากขึ้น</verse>
				<verse number="6">โยเซฟ​เล่า​ว่า “ฟัง​ความฝัน​ของ​ผม​ดูสิ</verse>
				<verse number="7">พวกเรา​กำลัง​มัด​ฟ่อนข้าว​อยู่​กลาง​ทุ่งนา ทันใดนั้น ฟ่อนข้าว​ของ​ผม​ก็​ตั้งตรง​ขึ้น และ​ฟ่อนข้าว​ของ​พวกพี่ๆ​ได้​มา​ล้อมรอบ​และ​โค้ง​คำนับ​ฟ่อนข้าว​ของ​ผม”</verse>
				<verse number="8">พวกพี่ชาย​ของ​เขา​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่​เจ้า​คิด​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​พวกเรา​จริงๆ​ล่ะซินะ” หลังจากนั้น​พี่ชาย​ของ​เขา​ก็​ยิ่ง​เกลียด​เขา​มากขึ้น เพราะ​ความฝัน​และ​สิ่ง​ที่​โยเซฟ​เล่า​เกี่ยวกับ​ความฝัน​นั้น</verse>
				<verse number="9">ต่อมา​โยเซฟ​ได้​ฝัน​อีก และ​เขา​ก็​เล่า​ให้​พวกพี่ชาย​ฟัง​อีก​ว่า “ดูสิ ผม​ฝัน​อีกแล้ว คราวนี้​ฝัน​ว่า มี​ดวง​อาทิตย์ ดวงจันทร์​และ​ดาว​สิบเอ็ด​ดวง ต่าง​มา​โค้งคำนับ​ผม”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​เล่า​ให้​พ่อ​และ​พวกพี่ชาย​ฟัง พ่อ​ก็​ต่อว่า​เขา และ​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เจ้า​ฝัน​อะไร​ของ​เจ้า นี่​พ่อ แม่ และ​พี่ชาย​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​กราบ​ลง​ถึง​พื้น​ต่อหน้า​เจ้า​อย่างนั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="11">พวกพี่ชาย​ต่าง​อิจฉา​เขา แต่​พ่อ​ของ​เขา​เก็บ​เรื่อง​พวกนี้​ไป​คิด</verse>
				<verse number="12">วันหนึ่ง พวก​พี่ชาย​ของ​โยเซฟ​ได้​พา​ฝูงสัตว์​ของพ่อ​ไป​กิน​หญ้า​แถว​เชเคม</verse>
				<verse number="13">อิสราเอล​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พวก​พี่ชาย​เจ้า​กำลัง​ดูแล​ฝูงสัตว์​อยู่​ที่​เชเคม มานี่​เถิด พ่อ​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​พวกเขา” โยเซฟ​ตอบ​ว่า “ครับ​พ่อ”</verse>
				<verse number="14">อิสราเอล​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ไป​เดี๋ยวนี้​เลย ไป​ดูสิ​ว่า​พี่ชาย​ของเจ้า​กับ​ฝูงสัตว์​สบายดี​หรือ​เปล่า แล้ว​กลับ​มา​บอก​พ่อ​นะ” แล้ว​อิสราเอล​ก็​ส่ง​โยเซฟ​จาก​หุบเขา​เฮโบรน​ไป​ยัง​เชเคม แล้ว​โยเซฟ​ก็​มา​ถึง​เชเคม</verse>
				<verse number="15">ชาย​คนหนึ่ง​พบ​โยเซฟ​กำลัง​เดิน​ไปมา​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง เขา​จึง​ถาม​โยเซฟ​ว่า “เจ้า​กำลัง​หา​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​ตอบ​ว่า “ผม​กำลัง​ตามหา​พวก​พี่ชาย ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า​พวกเขา​เอา​สัตว์​ไป​กิน​หญ้า​แถว​ไหน”</verse>
				<verse number="17">ชาย​คนนั้น​ตอบ​ว่า “พวกเขา​ไป​จาก​ที่นี่​แล้ว ข้า​ได้ยิน​พวกเขา​พูด​กัน​ว่า ‘พวกเรา​ไป​เมือง​โดธาน​กันเถอะ’” โยเซฟ​จึง​ตาม​พวก​พี่ชาย​ไป และ​พบ​พวกเขา​ใน​เมือง​โดธาน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​พี่ชาย​เห็น​โยเซฟ​มา​แต่ไกล พวกเขา​ได้​วางแผน​ฆ่า​โยเซฟ​ก่อน​ที่​โยเซฟ​จะ​เดิน​มาถึง</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​พูดกัน​ว่า “ดูนั่น เจ้า​นักฝัน​กำลัง​เดิน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="20">มาเถอะ ช่วยกัน​ฆ่า​มัน แล้ว​โยน​มัน​ทิ้ง​ใน​บ่อน้ำ​แห้งๆ​พวกนี้ แล้ว​ให้​เรา​บอก​ว่า​มัน​ถูก​สัตว์ป่า​ขย้ำกิน แล้ว​มา​ดูสิ​ว่า​ฝัน​พวกนั้น​ของ​มัน​จะ​เป็น​ยังไง”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​รูเบน​ได้ยิน เขา​พยายาม​จะ​ช่วย​โยเซฟ​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวกนั้น เขา​พูด​ว่า “อย่า​ฆ่า​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="22">รูเบน​พูด​ว่า “อย่า​ให้​ถึง​กับ​นองเลือด​เลย แค่​โยน​เขา​ลง​ไป​ใน​บ่อแห้ง​กลาง​ทะเลทราย​ก็​พอ อย่า​ทำร้าย​เขา​เลย” รูเบน​พูด​อย่างนี้ เพราะ​กะ​ว่า​จะ​ช่วย​โยเซฟ​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวกนี้ และ​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​หา​พ่อ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โยเซฟ​มา​ถึง พวก​พี่ชาย​ก็​ช่วยกัน​ดึง​เสื้อคลุม​ที่​มี​แขน​ออก​จาก​ตัว​โยเซฟ</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เอา​เขา​โยน​ลง​ไป​ใน​บ่อน้ำ​ที่​ว่างเปล่า​และ​ไม่มี​น้ำ</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ได้​นั่งลง​กิน​อาหาร เมื่อ​พวกเขา​มอง​ไป ก็​เห็น​ขบวน​พ่อค้า​คน​อิชมาเอล​มา​จาก​เมือง​กิเลอาด มี​ฝูงอูฐ​บรรทุก​เครื่องเทศ พิมเสน​และ​ยาง​ไม้หอม พวกเขา​กำลัง​มุ่งหน้า​ลง​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="26">ยูดาห์​พูด​กับ​พวก​พี่น้อง​ของ​เขา​ว่า “มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร ถ้า​เรา​ฆ่า​น้องชาย​ของ​เรา แล้ว​ซ่อนศพ​ไว้​เฉยๆ</verse>
				<verse number="27">มาเถิด เอา​ตัวเขา​ขาย​ให้​กับ​ชาว​อิชมาเอล อย่า​ทำร้าย​เขา​เลย ยังไง​เขา​ก็​เป็น​น้อง​ของ​เรา เป็น​เลือดเนื้อ​เชื้อไข​ของ​เรา​เอง” แล้ว​พวกพี่น้อง​ของ​เขา​ก็​เห็น​ด้วย</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พ่อค้า​ชาว​มีเดียน​ผ่านมา พวกเขา​ช่วยกัน​ดึง​ตัว​โยเซฟ​ขึ้น​จาก​บ่อ และ​พวกเขา​ได้​ขาย​โยเซฟ​ให้​กับ​ชาว​อิชมาเอล​เป็น​เงิน​ยี่สิบ​เชเขล และ​พวก​อิชมาเอล​ก็​พา​โยเซฟ​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​รูเบน​กลับมา​ที่​บ่อน้ำ​นั้น​อีกครั้ง เขา​ไม่พบ​โยเซฟ​ใน​นั้น เขา​ฉีกทึ้ง​เสื้อผ้า​ของ​เขา​แสดง​ความ​เศร้าโศก​เสียใจ</verse>
				<verse number="30">รูเบน​กลับ​มาหา​น้องๆ​ของ​เขา และ​พูด​ว่า “เจ้า​เด็กนั่น​ไม่ได้​อยู่​ที่นั่น​แล้ว แล้ว​ทีนี้​พี่​จะ​ทำ​ยังไง​ดี”</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​จึง​เอา​เสื้อคลุม​ของ​โยเซฟ​มา และ​ฆ่า​แพะ​ตัวผู้​ตัวหนึ่ง แล้ว​เอา​เสื้อคลุม​ของ​โยเซฟ​จุ่ม​ลงไป​ใน​เลือดนั้น</verse>
				<verse number="32">แล้ว​พวกเขา​ก็​เอา​เสื้อ​เปื้อนเลือด​ตัวนั้น​ส่ง​ให้​พ่อ​ดู​และ​บอก​ว่า “เรา​พบ​เสื้อ​ตัวนี้ ช่วย​ดูหน่อย​ว่า​ใช่​เสื้อคลุม​ของ​ลูกชาย​พ่อ​หรือ​เปล่า​ครับ”</verse>
				<verse number="33">ยาโคบ​จำ​เสื้อ​ตัวนั้น​ได้​และ​พูด​ว่า “มัน​เป็น​เสื้อคลุม​ของ​ลูกพ่อ สัตว์ป่า​ได้​กัดกิน​เขา​เสียแล้ว โยเซฟ​คง​ถูก​ฉีก​เป็น​ชิ้นๆ​แน่​แล้ว”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ยาโคบ​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน และ​เอา​ผ้า​กระสอบ​มา​คาดเอว เพื่อ​แสดง​ความ​เศร้าโศก เขา​ยังคง​เศร้าโศก​เสียใจ​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="35">ทั้ง​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​คนอื่น​ต่าง​มา​ปลอบโยน​เขา แต่​เขา​ก็​ทำใจ​ไม่ได้ เขา​พูด​ว่า “พ่อ​จะ​ไว้​ทุกข์​ให้​กับ​ลูก​คนนี้​จนกว่า​พ่อ​จะ​ลงไป​หา​เขา​ใน​แดน​คนตาย” แล้ว​ยาโคบ​ก็​ร้องไห้​ให้​โยเซฟ</verse>
				<verse number="36">ขณะนั้น​ชาว​มีเดียน​ได้​ขาย​โยเซฟ​ต่อไป​ให้​กับ​โปทิฟาร์​ใน​อียิปต์ โปทิฟาร์​เป็น​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์ และ​เป็น​ผู้บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น​ยูดาห์​ได้​จาก​พี่น้อง​ของ​เขา และ​เดินทาง​ไป​ตั้ง​เต็นท์ อาศัย​อยู่​กับ​คน​อดุลลัม​คนหนึ่ง​ชื่อ​ฮีราห์</verse>
				<verse number="2">ที่นั่น​ยูดาห์​ได้​พบ​หญิง​ชาว​คานาอัน​คนหนึ่ง พ่อ​ของ​นาง​ชื่อ​ชูวา ยูดาห์​เอา​นาง​มา และ​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​นาง</verse>
				<verse number="3">นาง​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย นาง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​เอร์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​นาง​ก็​ตั้งท้อง​อีกคน​และ​คลอดลูก​เป็นชาย นาง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​โอนัน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​นาง​ก็​คลอด​ลูกชาย​อีก​คน แล้ว​นาง​ก็​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​เชลาห์ ยูดาห์​อาศัย​อยู่​ที่​เคซิบ​เมื่อ​นาง​คลอด​เชลาห์</verse>
				<verse number="6">ยูดาห์​หา​เมีย​คนหนึ่ง​ให้​เอร์​ลูกชาย​คนโต นาง​ชื่อ​ทามาร์</verse>
				<verse number="7">แต่​เอร์​เป็น​คนชั่วร้าย​ใน​สายตา​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​จึง​ทำให้​เขาตาย</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์​จึง​พูด​กับ​โอนัน​ว่า “เข้า​ไป​นอน​กับ​เมีย​ของ​พี่ชาย​เจ้าสิ เขา​ตาย​ไป​แล้ว และ​ให้​เจ้า​ไป​ทำ​หน้าที่​น้องเขย ให้​กับ​นาง และ​เกิด​ลูก​ให้​กับ​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">โอนัน​รู้ว่า​เด็ก​ที่​เกิด​มานั้น​จะ​ไม่เป็น​ของเขา ดังนั้น​เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​เขา​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เมีย​พี่ชาย เขา​จะ​หลั่ง​น้ำกาม​บน​พื้น เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไม่ต้อง​มี​ลูก​ให้​กับ​พี่ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​ที่​โอนัน​ทำนี้ เป็น​สิ่งที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ทำ​ให้​โอนัน​ตาย​ไป​อีกคน</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์​จึง​พูด​กับ​ทามาร์​ลูกสะใภ้​ว่า “กลับ​ไป​อยู่​กับ​พ่อ​ของ​เจ้า​ก่อนนะ และ​อย่า​แต่งงาน​ล่ะ รอ​จนกว่า​เชลาห์​ลูกชาย​ของ​พ่อ​จะ​โต” เพราะ​ยูดาห์​กลัว​ว่า​เชลาห์​อาจจะ​ตาย​เหมือนกับ​พี่ๆ​ของ​เขา ทามาร์​จึง​กลับ​ไป​อยู่​บ้าน​พ่อ​ของ​นาง</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​เวลา​ผ่าน​ไป​นาน เมีย​ของ​ยูดาห์ ลูกสาว​ของ​ชูวา​ตาย เมื่อ​ยูดาห์​หาย​เศร้าโศก​แล้ว เขา​กับ​ฮีราห์​เพื่อน​คน​อดุลลัม​ก็​ขึ้นไป​ที่​หมู่บ้าน​ทิมนาห์ ไป​หา​คน​ที่​ตัด​ขนแกะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">มี​คน​มา​บอก​ทามาร์​ว่า “พ่อผัว​ของ​เธอ​กำลัง​มา​ที่​หมู่บ้าน​ทิมนาห์​เพื่อ​มา​ตัด​ขนแกะ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="14">ทามาร์​จึง​ถอด​ชุด​ที่​แสดง​ถึง​การ​เป็น​หม้าย​ออก​และ​เอา​ผ้าคลุมหน้า แต่งตัว​แล้ว​ไป​นั่ง​อยู่​ที่​ทางเข้า​หมู่บ้าน​เอนาอิม ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​ทาง​ไป​หมู่บ้าน​ทิมนาห์ เพราะ​นาง​รู้ว่า​เชลาห์​โตแล้ว และ​นาง​ก็​ยัง​ไม่ได้​ถูก​ยก​ให้​เป็น​เมีย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ยูดาห์​เห็น​นาง​ก็​คิดว่า​เป็น​โสเภณี เพราะ​นาง​มี​ผ้าคลุมหน้า</verse>
				<verse number="16">ยูดาห์​จึง​เข้า​ไป​หา​นาง​ที่​ข้าง​ทาง​และ​พูด​ว่า “มาสิ มา​ร่วม​หลับนอน​กับ​พี่​หน่อย” เพราะ​เขา​ไม่รู้​ว่า​นาง​คือ​ลูกสะใภ้​ของ​เขา ทามาร์​จึง​พูด​ว่า “พี่​จะให้​อะไร​น้อง​หรือ ถ้า​น้อง​ยอม​หลับนอน​กับพี่”</verse>
				<verse number="17">ยูดาห์​ตอบ​ว่า “พี่​จะ​ส่ง​ลูกแพะ​จาก​ฝูงสัตว์​มา​ให้​กับ​น้อง​ตัวหนึ่ง” นาง​พูด​ว่า “ได้ค่ะ แต่​พี่​จะ​ต้อง​ให้​อะไร​เป็น​เครื่อง​มัดจำ​กับ​น้อง​ก่อน จนกว่า​พี่​จะ​ส่ง​แพะ​มา”</verse>
				<verse number="18">ยูดาห์​พูด​ว่า “พี่​จะ​ให้​อะไร​เป็น​เครื่อง​มัดจำ​ดีล่ะ” นาง​ตอบ​ว่า “ขอ​ตรา​ประทับ​กับ​เชือกห้อย ของ​พี่​ก็​แล้วกัน รวมทั้ง​ไม้เท้า​ที่​พี่​ถือ​อยู่​ด้วย” เขา​จึง​ให้​พวกมัน​กับ​นาง และ​เข้าไป​นอน​กับ​นาง อย่างนั้น​นาง​จึง​ตั้งท้อง​กับ​เขา</verse>
				<verse number="19">แล้ว​นาง​ลุกขึ้น​กลับบ้าน​ไป แล้ว​นาง​ได้​ถอด​ผ้าคลุมหน้า​ออก​และ​สวม​ชุด​แม่หม้าย​ตาม​เดิม</verse>
				<verse number="20">ยูดาห์​ส่ง​ลูกแพะ​มา​กับ​ฮีราห์​คน​อดุลลัม​เพื่อน​ของ​เขา เพื่อ​เอา​มา​แลก​กับ​ตรา​ประทับ เชือกห้อย​และ​ไม้เท้า​จาก​หญิง​คนนั้น แต่​ฮีราห์​หา​หญิง​คนนั้น​ไม่พบ</verse>
				<verse number="21">เขา​ถาม​คน​แถวๆนั้น​ว่า “หญิง​โสเภณี​ของ​วัด ที่​อยู่​ข้าง​ทางเข้า​หมู่บ้าน​เอนาอิม​อยู่​ที่ไหน​หรือ” แต่​พวกเขา​ตอบ​ว่า “แถวนี้​ไม่เคย​มี​หญิง​โสเภณี​ของ​วัด​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="22">ฮีราห์​จึง​กลับ​มาหา​ยูดาห์​และ​บอก​ว่า “เรา​หา​นาง​ไม่พบ และ​คน​แถวนั้น​บอก​ว่า ‘แถวนี้​ไม่เคย​มี​หญิง​โสเภณี​ของ​วัด​มา​ก่อน’”</verse>
				<verse number="23">ยูดาห์​จึง​พูด​ว่า “ก็​ปล่อย​ให้​นาง​เก็บ​ของ​พวกนั้น​ไว้​แล้วกัน ไม่​อย่างนั้น​เรา​จะ​ถูก​หัวเราะ​เยาะ​ได้ เรา​ได้​ส่ง​ลูกแพะ​ไปให้​แล้ว แต่​ท่าน​หา​นาง​ไม่พบ”</verse>
				<verse number="24">สาม​เดือน​ต่อมา มี​คน​มา​บอก​ยูดาห์​ว่า “ทามาร์​ลูกสะใภ้​ของ​ท่าน​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี ดูสิ ตอนนี้​นาง​ตั้งท้อง​แล้ว​เพราะ​การ​เป็น​โสเภณี​ของ​นาง” ยูดาห์​พูด​ว่า “นำ​ตัวนาง​ออก​มา​และ​เผา​นาง​ทั้งเป็น”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ทามาร์​ถูก​นำ​ตัว​มา นาง​ได้​ส่ง​คนส่งข่าว​ไป​หา​พ่อผัว​ของ​นาง​ว่า “ชาย​คน​ที่​เป็น​เจ้าของ​สิ่งเหล่านี้​เป็น​คน​ทำ​ให้​ฉัน​ท้อง” นาง​พูด​ว่า “ดู​ของ​พวกนี้​สิ ทั้ง​ตรา​ประทับ เชือกห้อย​และ​ไม้เท้า มัน​เป็น​ของ​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="26">ยูดาห์​จำ​ของ​พวกนี้​ได้​ทันที เขา​พูด​ว่า “นาง​ทำ​ถูก​แล้ว เรา​ผิดเอง เพราะ​เรา​ไม่ได้​ยก​นาง​ให้​เชลาห์​ลูกชาย​ของ​เรา​ตาม​สัญญา” ยูดาห์​ไม่เคย​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง​อีกเลย​ตั้งแต่นั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ครบ​กำหนด​คลอด มี​เด็กแฝด​อยู่​ใน​ท้อง​นาง</verse>
				<verse number="28">และ​เมื่อ​นาง​คลอด​ลูกนั้น ลูก​คนหนึ่ง​ยื่น​มือ​ออก​มา​ก่อน หมอตำแย​ก็​เลย​เอา​ด้ายแดง​ผูก​ข้อมือ​เด็ก​คนนั้น​ไว้ นาง​พูด​ว่า “คนนี้​คลอด​ก่อน”</verse>
				<verse number="29">แต่​ทันที​ที่​เด็ก​ดึงมือ​กลับไป น้องชาย​ของ​เขา​ก็​คลอด​ออก​มา หมอตำแย​จึง​พูด​ว่า “อะไร​กัน นี่​เจ้า​แย่ง​ออก​มา​ก่อน​เลยหรือ” ดังนั้น​เขา​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​เปเรศ</verse>
				<verse number="30">และ​ต่อมา​เด็ก​คน​ที่​มี​ด้ายแดง​ผูก​ข้อมือ​จึง​คลอด​ตาม​ออก​มา เขา​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​เศราห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ตอนนี้​โยเซฟ​ได้​ถูก​นำตัว​ไป​ถึง​อียิปต์ และ​โปทิฟาร์​ชาว​อียิปต์​ซึ่ง​เป็น​ข้าราชสำนัก​ของ​ฟาโรห์​และ​เป็น​ผู้บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ ได้​ซื้อ​เขา​ต่อ​จาก​ชาว​อิชมาเอล​คน​ที่​พา​โยเซฟ​มา​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​โยเซฟ และ​ทำให้​เขา​ประสบ​ความสำเร็จ เขา​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เจ้านาย​ชาว​อียิปต์​คนนั้น</verse>
				<verse number="3">นาย​ของ​เขา​เห็น​ว่า​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​เขา และ​พระองค์​ทำ​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ทำ​ประสบ​ผลสำเร็จ</verse>
				<verse number="4">เจ้านาย​ของ​โยเซฟ​ชอบ​โยเซฟ​มาก โยเซฟ​จึง​กลาย​เป็น​คนรับใช้​ส่วนตัว​ของ​เขา นาย​ของเขา​ตั้ง​ให้​โยเซฟ​ดูแล​รับผิดชอบ​บ้าน​ของเขา และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มี</verse>
				<verse number="5">นับ​ตั้งแต่​เวลา​ที่​เขา​ได้​ตั้ง​ให้​โยเซฟ​ดูแล​บ้าน​ของเขา​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขามี พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​ให้​กับ​บ้าน​ของ​ชาว​อียิปต์​คนนี้ เพราะ​โยเซฟ​อยู่​กับ​เขา พระองค์​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​โปทิฟาร์​มี ทั้ง​ใน​บ้าน​และ​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="6">โปทิฟาร์​จึง​ตั้ง​ให้​โยเซฟ​ดูแล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ของเขา เมื่อ​โยเซฟ​ดูแล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ให้​กับ​เขา โปทิฟาร์​ก็​ไม่ต้อง​คิดถึง​เรื่อง​อะไร​เลย นอกจาก​ว่า​มื้อ​ต่อไป​จะ​กิน​อะไร​ดี ตอนนี้​โยเซฟ​โต​เป็น​ชายหนุ่ม​ที่​มี​รูปร่าง​หน้าตา​ดี</verse>
				<verse number="7">ต่อมา​ภายหลัง เมีย​ของ​เจ้านาย​เริ่ม​ให้​ความ​สนใจ​ใน​ตัว​โยเซฟ นาง​พูด​ว่า “มา​ร่วม​หลับนอน​กับ​ฉัน​เถิด”</verse>
				<verse number="8">แต่​โยเซฟ​ปฏิเสธ เขา​พูด​กับ​เมีย​ของ​เจ้านาย​ว่า “ดูเถิด กับ​ผม​แล้ว เจ้านาย​ไม่เคย​ต้อง​เป็น​ห่วง​กังวล​เกี่ยวกับ​เรื่อง​อะไร​เลย เขา​ได้​ตั้ง​ให้​ผม​ดูแล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="9">ใน​บ้าน​หลัง​นี้​ไม่มี​ใคร​ใหญ่​กว่า​ผม​อีกแล้ว และ​เขา​ไม่เคย​ห้าม​อะไร​ผม​เลย ยกเว้น​ท่าน เพราะ​ท่าน​เป็น​เมีย​เขา จะ​ให้​ผม​ทำ​สิ่งชั่วร้าย​อย่าง​นี้ และ​ทำบาป​ต่อ​พระเจ้า​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="10">นาง​ก็​พูด​ชักชวน​โยเซฟ​วัน​แล้ว​วันเล่า แต่​โยเซฟ​ไม่ยอม​ที่​จะ​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง</verse>
				<verse number="11">อยู่​มา​วันหนึ่ง โยเซฟ​เข้า​มา​ทำงาน​ของเขา​ใน​บ้าน ตอนนั้น​ไม่มี​ใคร​อยู่​ใน​บ้าน​เลย​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="12">ทันใดนั้น​เมีย​ของ​โปทิฟาร์​ก็​คว้า​เสื้อคลุม​ของเขา​ไว้​และ​พูด​ว่า “มา​ร่วม​หลับนอน​กับ​ฉัน​เถิด” โยเซฟ​จึง​สลัด​เสื้อ​ตัวนั้น​ทิ้ง​ติด​มือ​ของ​นาง และ​วิ่งหนี​ออก​ไป​ข้างนอก</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​นาง​เห็น​ว่า​โยเซฟ​ทิ้ง​เสื้อ​ไว้​ใน​มือ​นาง​และ​วิ่งหนี​ออก​ไป​ข้างนอก</verse>
				<verse number="14">นาง​จึง​ร้องเรียก​คนใช้​ของ​นาง​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ดูสิ ผัว​ฉัน​เอา​ตัว​เจ้าคน​ฮีบรู​นั้น​มา​เพื่อ​ทำให้​พวกเรา​อับอาย​ชัดๆ เขา​เข้า​มาหา​ฉัน​และ​พยายาม​จะ​ปลุกปล้ำ​ฉัน แต่​ฉัน​ร้อง​ตะโกน​เสียงดัง</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​ได้ยิน​ฉัน​ร้อง​ตะโกน​เสียงดัง เขา​จึง​ทิ้ง​เสื้อเขา​ไว้​ข้างฉัน​และ​วิ่งหนี​ไป​ข้างนอก”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​นาง​ก็​เก็บ​เสื้อ​ของเขา​ไว้​กับ​ตัว จน​ผัวนาง​กลับ​มา​บ้าน</verse>
				<verse number="17">นาง​ก็​เล่า​เรื่อง​เดิม​ให้​เขา​ฟัง​อีก “เจ้า​คนใช้​ชาว​ฮีบรู​คนนั้น คน​ที่​ท่าน​นำ​ตัว​มา เขา​เข้า​มา​จะ​ลวนลาม​ฉัน</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​ฉัน​ตะโกน​ร้อง​ให้​ช่วย​เสียงดัง เขา​จึง​ทิ้ง​เสื้อ​เขา​ไว้​กับ​ฉัน​และ​วิ่งหนี​ไป​ข้างนอก”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เจ้านาย​ของเขา​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​เมีย​ของเขา​เล่า​ให้​ฟัง​ที่ว่า นี่คือ​สิ่ง​ที่​คนใช้​ของ​ท่าน​ทำกับ​ฉัน เขา​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="20">เจ้านาย​ของ​โยเซฟ​ก็​จับ​โยเซฟ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก​ที่​ใช้​ขัง​พวก​นักโทษ​ของ​กษัตริย์ โยเซฟ​จึง​ถูก​ขัง​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="21">แต่​พระยาห์เวห์​สถิต​กับ​โยเซฟ พระองค์​แสดง​ความ​เอ็นดู​เขา​โดย​ทำ​ให้​หัวหน้า​ผู้ดูแล​คุก​นั้น​ชอบ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="22">เขา​ก็​ตั้ง​โยเซฟ​ให้​เป็น​ผู้ดูแล​นักโทษ​ทั้งหมด​ใน​คุก​แห่งนั้น และ​โยเซฟ​ได้​เป็น​คน​สั่งงาน​ทุกอย่าง​ภายใน​คุก​แห่งนั้น</verse>
				<verse number="23">งาน​อะไร​ก็​แล้วแต่​ที่​โยเซฟ​ดูแล​อยู่ หัวหน้า​คุก​ก็​ปล่อย​ได้เลย ไม่ต้อง​สนใจ เพราะ​พระยาห์เวห์​สถิต​กับ​โยเซฟ และ​พระองค์​ทำ​ให้​ทุกอย่าง​ที่​โยเซฟ​ทำ​ประสบ​ผลสำเร็จ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ต่อมา​คน​รับใช้​ที่​มี​หน้าที่​คอย​ยกแก้ว​เหล้าองุ่น​ให้​กับ​กษัตริย์​ของ​อียิปต์ และ​คน​อบ​ขนมปัง​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​พระองค์​ไม่​พอใจ</verse>
				<verse number="2">ฟาโรห์​โกรธ​ทั้ง​สองคนนี้​มาก คือ​ทั้ง​คน​ยกแก้ว​เหล้าองุ่น​และ​คน​อบ​ขนมปัง</verse>
				<verse number="3">ฟาโรห์​จึง​ให้​จับ​สอง​คนนี้​ไป​ขัง​ใน​คุก​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ผู้บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ ซึ่ง​เป็น​คุก​เดียว​กับ​ที่​โยเซฟ​ถูก​ขัง​อยู่</verse>
				<verse number="4">ผู้บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์​มอบหมาย​ให้​โยเซฟ​คอย​ดูแล​พวกเขา พวกเขา​อยู่​ใน​คุก​ไป​ได้​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​คน​ยก​เหล้าองุ่น​และ​คน​อบ​ขนมปัง​ของ​ฟาโรห์​ที่​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​คุก ต่าง​ก็​ฝัน​ใน​คืน​เดียวกัน และ​ความฝัน​นั้น​ก็​มี​ความหมาย​แตกต่าง​กัน​ไป</verse>
				<verse number="6">ใน​ตอนเช้า​โยเซฟ​มาหา​พวกเขา เห็น​พวกเขา​สอง​คน​ดู​ท่าทาง​เป็นทุกข์​มาก</verse>
				<verse number="7">โยเซฟ​จึง​ถาม​คนรับใช้​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ฟาโรห์​ที่​อยู่​กับ​เขา​ใน​คุก​ใน​บ้าน​ของ​เจ้านาย​เขา​ว่า “ทำไม​วันนี้​หน้าตา​พวกท่าน​ดู​เคร่งเครียด​จัง”</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ตอบ​ว่า “เมื่อคืน​พวกเรา​ฝัน แต่​ไม่มี​ใคร​แก้ฝัน​ให้​เรา​ได้​เลย” โยเซฟ​จึง​ตอบ​ว่า “พระเจ้า​เท่านั้น​ที่​แก้ฝัน​ได้ ไหน​เล่า​ให้​ผม​ฟังสิ”</verse>
				<verse number="9">หัวหน้า​คน​ยก​ถ้วย​เหล้าองุ่น​จึง​เล่า​ความฝัน​ให้​โยเซฟ​ฟัง​ว่า “ใน​ความฝัน​ผม​ได้​เห็น​เถาองุ่น​อยู่​ตรง​หน้า</verse>
				<verse number="10">บน​เถา​นั้น​มี​กิ่ง​อยู่​สาม​กิ่ง ทันใดนั้น​มัน​ก็​ผลิ​ดอก​และ​ดอก​ของ​มัน​ก็​บาน และ​ช่อ​ของ​มัน​ก็​กลาย​เป็น​ผลองุ่น​สุก</verse>
				<verse number="11">และ​ถ้วย​ของ​ฟาโรห์​ก็​อยู่​ใน​มือ​ผม ผม​ได้​หยิบ​ผลองุ่น​มา​คั้น​เป็น​น้ำ​ใส่​ถ้วย​ของ​ฟาโรห์ และ​เอา​ถ้วย​นั้น​ใส่​มือ​ของ​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​พูด​กับ​คน​ยก​ถ้วย​เหล้าองุ่น​ว่า “นี่​คือ​ความหมาย​ของ​ฝัน​นั้น กิ่ง​สาม​กิ่ง​นั้น​หมายถึง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="13">ภายใน​สาม​วัน​ฟาโรห์​จะ​ยกโทษ​ให้​ท่าน และ​จะ​คืน​ตำแหน่ง​ให้​กับ​ท่าน ท่าน​จะ​ได้​กลับ​ไป​ยก​แก้ว​เหล้าองุ่น​ให้​ฟาโรห์​เหมือน​ที่​ท่าน​เคย​ทำ​มา</verse>
				<verse number="14">อย่า​ลืม​ผม​นะ เมื่อ​ทุกอย่าง​เป็น​ไป​ด้วยดี​สำหรับ​ท่าน ช่วย​ทำ​สิ่ง​นี้​ให้​กับ​ผม​หน่อย ช่วย​บอก​กับ​ฟาโรห์​ให้​ปล่อย​ผม​ออก​ไป​จาก​คุกนี้​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ผม​ถูก​ลักพาตัว​มา​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​ฮีบรู และ​ผม​ก็​ไม่ได้​ทำ​ผิด​อะไร​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​จับ​มา​อยู่​ใน​คุกนี้”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​หัวหน้า​คน​ทำ​ขนมปัง​เห็น​ว่า​การ​ทำนาย​ฝันนั้น​ออก​มา​ดี เขา​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เมื่อคืนนี้ ผม​ก็​ฝัน​เหมือนกัน ผม​ฝัน​ว่า​มี​ตะกร้า​สาม​ใบ​ใส่​ขนมปังขาว​วาง​อยู่​บน​หัว​ผม</verse>
				<verse number="17">และ​ใน​ตะกร้า​บน​สุด​นั้น มี​ขนมอบ​ชนิด​ต่างๆ​สำหรับ​ฟาโรห์ แต่​มี​ฝูงนก​ลง​มา​จิกกิน​ขนม​เหล่านั้น​บน​หัว​ผม”</verse>
				<verse number="18">โยเซฟ​ตอบ​ว่า “นี่คือ​ความหมาย​ของ​ฝัน​นั้น ตะกร้า​สาม​ใบ​หมายถึง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="19">ภายใน​เวลา​สาม​วัน​ฟาโรห์​จะ​สั่ง​ตัดหัว​ท่าน และ​พระองค์​จะ​สั่ง​ให้​เอา​ร่าง​ท่าน​ไป​เสียบ​ไว้​บน​เสาไม้ และ​ฝูงนก​จะ​มา​จิกกิน​เนื้อ​ท่าน”</verse>
				<verse number="20">สาม​วัน​ต่อมา ใน​วันเกิด​ของ​ฟาโรห์ พระองค์​จัด​งานเลี้ยง​ให้​กับ​ข้าราชสำนัก คนรับใช้​ทั้งหมด และ​พระองค์​ได้​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​หัวหน้า​คน​ยก​ถ้วย​เหล้าองุ่น​และ​หัวหน้า​คน​ทำ​ขนมปัง​มา​อยู่​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="21">พระองค์​คืน​ตำแหน่ง​ให้​คน​ยก​ถ้วย​เหล้าองุ่น เขา​ได้​กลับ​มา​ยก​ถ้วย​เหล้า​ให้​ฟาโรห์​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="22">แต่​หัวหน้า​คน​ทำ​ขนมปัง​ถูก​เสียบ​ไว้​บน​เสาไม้​เหมือน​ที่​โยเซฟ​ได้​พูด​ไว้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="23">แต่​หัวหน้า​คน​ยก​ถ้วย​เหล้าองุ่น​ไม่ได้​คิดถึง​โยเซฟ​และ​ลืม​เขา​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">สองปี​ต่อมา กษัตริย์​ฟาโรห์​ฝัน​ว่า เขา​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="2">แล้ว​จู่ๆ​ก็​มี​วัว​เจ็ดตัว​โผล่​ขึ้นมา​จาก​แม่น้ำ​ไนล์ วัว​ทั้ง​เจ็ดตัวนี้​มี​รูปร่าง​สมบูรณ์​แข็งแรง อ้วนพี พวกมัน​ยืน​กิน​หญ้า​อยู่​แถวๆนั้น</verse>
				<verse number="3">หลัง​จาก​นั้น​ไม่นาน ก็​มี​วัว​อีก​เจ็ดตัว​โผล่​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​ไนล์ วัว​เจ็ดตัว​หลังนี้​มี​รูปร่าง​น่าเกลียด​น่ากลัว ผอมแห้ง พวกมัน​มา​ยืน​อยู่​ข้างๆ​วัว​เจ็ดตัว​แรก​บน​ฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="4">วัวผอม​ที่​น่าเกลียด​พวกนี้​ได้​กิน​วัว​อ้วนพี​ที่​แข็งแรง​ทั้ง​เจ็ดตัว​นั้น ฟาโรห์​ก็​ตื่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">พระองค์​นอน​ต่อ​และ​ฝัน​อีก​เป็น​ครั้งที่​สอง​ว่า มี​รวงข้าว​อยู่​เจ็ดรวง แต่ละ​รวง​มี​เมล็ดข้าว​ออก​เต็ม​ไปหมด ทั้งหมด​ออก​มา​จาก​ต้นข้าว​ต้นเดียว</verse>
				<verse number="6">มี​รวงข้าว​อีก​เจ็ดรวง​งอก​ออก​มา​ทีหลัง แต่​เป็น​รวงข้าว​ผอมลีบ​และ​เหี่ยวแห้ง เพราะ​ลมร้อน​จาก​ตะวันออก</verse>
				<verse number="7">รวงข้าว​ผอมลีบ​ทั้ง​เจ็ด​นี้​ได้​กลืน​รวงข้าว​เม็ด​งามดี​นั้น​เสีย แล้ว​ฟาโรห์​ได้​ตื่นขึ้น ก็​รู้ว่า​เป็น​ความฝัน</verse>
				<verse number="8">ใน​ตอนเช้า พระองค์​ไม่​สบายใจ จึง​ได้​เรียก​พวกโหร​และ​พวกผู้รู้​ทั้งหมด​ของ​อียิปต์​มา พระองค์​ได้​เล่า​ความฝัน​ให้​พวกเขา​ฟัง แต่​ไม่มีใคร​สามารถ​แก้ฝัน​ให้​กับ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​หัวหน้า​คนยก​ถ้วย​เหล้าองุ่น​ได้​บอก​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​ว่า “วันนี้​ข้าพเจ้า​เพิ่ง​นึกได้​ถึง​ความผิด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ตอนที่​พระองค์​โกรธ​พวกคนใช้​ของ​พระองค์ และ​เอา​ข้าพเจ้า​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก ที่​บ้าน​ของ​ผู้บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ พร้อม​กับ​หัวหน้า​คนทำ​ขนมปัง​นั้น</verse>
				<verse number="11">เรา​ทั้งสอง​คน​ได้​ฝัน​ไป​ใน​คืน​เดียวกัน ทั้ง​เขา​และ​ข้าพเจ้า เรา​ต่าง​ก็​ฝัน​ถึง​สิ่ง​ที่​มี​ความหมาย​แตกต่าง​กัน</verse>
				<verse number="12">มี​ชายหนุ่ม​ชาว​ฮีบรู​คนหนึ่ง​อยู่​ที่นั่น​กับ​พวก​ข้าพเจ้า เขา​เป็น​คนใช้​ของ​ผู้บัญชาการ​ทหาร​รักษา​พระองค์ พวก​ข้าพเจ้า​เล่า​ความฝัน​ให้​เขา​ฟัง เขา​ได้​แก้ฝัน​ให้​กับ​พวกเรา เขา​ทำนาย​ฝัน​ให้​กับ​เรา​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="13">และ​มัน​ก็​เกิดขึ้น​จริง​ตามที่​เขา​แก้ฝัน​ให้นั้น ข้าพเจ้า​ได้รับ​ตำแหน่ง​กลับคืนมา แต่​อีก​คนหนึ่ง​ถูก​เสียบ​ไว้​บน​เสาไม้”</verse>
				<verse number="14">ฟาโรห์​จึง​ส่ง​คน​ไป​ตาม​โยเซฟ​มา พวกเขา​รีบ​นำ​ตัว​โยเซฟ​มา​จาก​คุก ให้​โยเซฟ​โกนหัว​และ​หนวดเครา เปลี่ยน​เสื้อผ้า​ให้​เรียบร้อย และ​นำ​ตัวเขา​มา​หา​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="15">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เรา​ได้​ฝัน​ไป แต่​ไม่มีใคร​สามารถ​แก้ฝัน​ของ​เรา​ได้ แต่​เรา​ได้ยิน​เขา​พูด​ถึง​เจ้า​ว่า เมื่อ​เจ้า​ได้​ฟัง​ความฝัน เจ้า​จะ​แก้ฝัน​ได้”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​ตอบ​ฟาโรห์​ว่า “ไม่ใช่​ข้าพเจ้า​หรอก แต่​เป็น​พระเจ้า​ที่​จะให้​คำตอบ​ดีๆ​กับ​ท่าน​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ใน​ความฝัน​ของ​เรา เรา​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ริมฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​จู่ๆ​ก็​มี​วัว​อ้วนพี​เจ็ดตัว รูปร่าง​สมบูรณ์​แข็งแรง โผล่​ขึ้น​มา​จาก​แม่น้ำ​ไนล์ มา​กิน​หญ้า​ที่​ขึ้น​อยู่​แถวๆนั้น</verse>
				<verse number="19">หลังจากนั้น​ก็​มี​วัว​อีก​เจ็ดตัว​ที่​หิวโซ ผอมลีบ น่าเกลียด​น่ากลัว โผล่​ขึ้น​มา เรา​ยัง​ไม่เคย​เห็น​วัว​ที่​น่าเกลียด​อย่างนี้​มาก่อน​เลย​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">แล้ว​วัว​ผอมลีบ​ที่​น่าเกลียด​ทั้ง​เจ็ดตัว​นี้ ได้​กิน​วัว​อ้วนพี​ทั้ง​เจ็ดตัวนั้น</verse>
				<verse number="21">แต่​เมื่อ​พวกมัน​กิน​วัว​อ้วนพี​ทั้ง​เจ็ดตัว​เข้าไป​แล้ว ดู​ไม่รู้​เลย​ว่า​พวกมัน​ได้​กิน​วัว​อ้วนพี​เข้า​ไป​ใน​ท้อง​ของ​พวกมัน​แล้ว เพราะ​มัน​ยัง​น่าเกลียด​น่ากลัว​เหมือน​ใน​ตอนแรก</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เรา​ได้​ตื่น​ขึ้น จากนั้น​เรา​ได้​ฝัน​อีก คราวนี้​เรา​ฝัน​เห็น​รวงข้าว​เจ็ดรวง แต่ละ​รวง​มี​เมล็ดข้าว​ออก​เต็ม​ไปหมด ทั้งหมด​งอก​ออกมา​จาก​ต้นข้าว​ต้นเดียว</verse>
				<verse number="23">ต่อมา​ได้​มี​รวงข้าว​อีก​เจ็ดรวง​งอก​ออก​มา แต่​มี​เมล็ดข้าว​ที่​ผอมลีบ​และ​เหี่ยวแห้ง เพราะ​ลมร้อน​จาก​ตะวันออก</verse>
				<verse number="24">รวงข้าว​ที่​ผอมลีบ​นี้​ได้​กลืนกิน​รวงข้าว​ที่​งามดี​ทั้ง​เจ็ดรวงนั้น เรา​ได้​เล่า​เรื่องนี้​ให้​กับ​พวกโหร​ของเรา แต่​ไม่มี​ใคร​แก้ฝันนี้​ให้​กับ​เรา​ได้เลย”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “ความฝัน​ทั้งสอง​อัน​นี้​ของท่าน​เป็น​ความฝัน​เรื่องเดียว​กัน​และ​เหมือนกัน พระเจ้า​บอก​ฟาโรห์​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​ทำ​ใน​ไม่ช้านี้</verse>
				<verse number="26">วัวดีๆ​เจ็ดตัว​นั้น​คือ​เจ็ดปี และ​รวงข้าว​งามๆ​ทั้ง​เจ็ดรวงนั้น​ก็​คือ​เจ็ดปี ความฝัน​ทั้งสอง​อันนี้​มี​ความหมาย​อย่างเดียว​กัน</verse>
				<verse number="27">วัว​ผอมลีบ​ที่​น่าเกลียด​ทั้ง​เจ็ดตัว​ที่​โผล่​ตาม​มา​นั้น​ก็​คือ​เจ็ดปี และ​รวงข้าว​ทั้ง​เจ็ดรวง​ที่​ผอม​และ​เหี่ยวแห้ง​เพราะ​ลมร้อน​จาก​ตะวันออก​นั้น ก็​เป็น​เจ็ดปี​ของ​ความ​อดอยาก​หิวโหย</verse>
				<verse number="28">นี่คือ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​บอก​กับ​ฟาโรห์ พระเจ้า​ได้​แสดง​ให้​ฟาโรห์​เห็น​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​ทำ​ใน​ไม่ช้านี้</verse>
				<verse number="29">ดูเถิด ใน​เวลา​เจ็ดปี จะ​มี​อาหาร​อย่าง​เหลือเฟือ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="30">หลังจากนั้น​อีก​เจ็ดปี ความ​อดอยาก​หิวโหย​จะ​ตาม​มา ผู้คน​จะ​ลืม​ช่วง​ที่​มี​อาหาร​อย่าง​เหลือเฟือ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​นี้​จะ​ทำลาย​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="31">ความ​อดอยาก​หิวโหย​ที่​ตาม​มานี้ จะ​ทำให้​ผู้คน​ลืม​ช่วงเวลา​ที่มี​อาหาร​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ เพราะ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​นั้น​จะ​หนักหนา​สาหัส​มาก</verse>
				<verse number="32">และ​ที่​ฟาโรห์​ได้​ฝัน​ถึง​สอง​ครั้ง ก็​เพราะ​พระเจ้า​ได้​ตัดสินใจ​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​แล้ว และ​พระองค์​จะ​ทำให้​มัน​เกิดขึ้น​ใน​ไม่ช้านี้</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น ตอนนี้​ขอให้​ฟาโรห์​รีบ​หา​คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด​และ​หัวดี และ​ตั้งเขา​ให้​จัดการ​ดูแล​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="34">ขอให้​ฟาโรห์​แต่งตั้ง​เจ้าหน้าที่​ทั่ว​แผ่นดิน​และ​ให้​แบ่ง​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ผลผลิต​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​ใน​เจ็ดปี​แรก ออก​มา​เก็บไว้</verse>
				<verse number="35">ให้​พวกเขา​เก็บ​สะสม​อาหาร​ที่มี​ใน​ปี​ที่ดี​ที่​กำลัง​จะ​มานี้ ให้​พวกเขา​เก็บ​รวบรวม​เมล็ดข้าว​ไว้​ใน​คลัง​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​ใน​เมือง​ต่างๆ​และ​ให้​เฝ้า​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="36">อาหาร​พวกนี้​จะ​เก็บตุน​ไว้​สำหรับ​เจ็ดปี​แห่ง​ความ​อดอยาก​หิวโหย​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​แผ่นดินนี้​จะได้​ไม่ถูก​ทำลาย​เพราะ​ความ​อดอยาก​หิวโหยนั้น”</verse>
				<verse number="37">ทั้ง​ฟาโรห์​และ​เจ้าหน้าที่​ของเขา​เห็นด้วย​กับ​แผนนี้</verse>
				<verse number="38">ฟาโรห์​จึง​พูด​กับ​เจ้าหน้าที่​ของเขา​ว่า “พวกเรา​จะ​ไป​หา​คน​อย่างนี้​ได้​ที่ไหน คน​ที่มี​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​สถิต​อยู่​ด้วย”</verse>
				<verse number="39">ฟาโรห์​จึง​บอก​โยเซฟ​ว่า “เพราะ​พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​รู้​เรื่อง​พวกนี้​ทั้งหมด ไม่มี​ใคร​ที่​จะ​เฉลียว​ฉลาด​และ​หัวดี​เท่า​กับ​เจ้า​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="40">เรา​จะให้​เจ้า​ดูแล​บ้าน​เรือน​ของเรา และ​ประชาชน​ของเรา​ทุกคน​ก็​จะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ใหญ่​เป็น​อันดับสอง​รอง​จากเรา”</verse>
				<verse number="41">ฟาโรห์​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เห็นไหม เรา​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​ดูแล​แผ่นดิน​อียิปต์​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="42">แล้ว​ฟาโรห์​ก็​ถอด​แหวน​ตรา​ประทับ​จาก​มือ สวม​เข้า​ที่​มือ​ของ​โยเซฟ ฟาโรห์​ได้​เอา​ผ้าลินิน​อย่างดี​มา​สวมใส่​ให้​โยเซฟ เอา​สร้อยคอ​ทองคำ​มา​สวม​ที่​คอ​ของเขา</verse>
				<verse number="43">ฟาโรห์​ได้​ให้​โยเซฟ​นั่ง​รถม้า​คัน​ที่สอง​ของ​พระองค์ มี​คน​ร้อง​ตะโกน​อยู่​ข้างหน้า​เขา​ว่า “กราบลง” และ​ฟาโรห์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​โยเซฟ​ดูแล​แผ่นดิน​อียิปต์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="44">ฟาโรห์​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “เรา​คือ​ฟาโรห์ ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​จะ​ไม่มีใคร​สามารถ​กระดิก​แขนขา​ได้ นอกจาก​เจ้า​จะ​อนุญาต”</verse>
				<verse number="45">แล้ว​ฟาโรห์​ได้​ตั้งชื่อ​ใหม่​ให้​กับ​โยเซฟ​ว่า ศาเฟนาทปาเนอาห์ และ​ยก​อาเสนัท​ให้​เป็น​เมีย​โยเซฟ​ด้วย อาเสนัท​เป็น​ลูกสาว​ของ​โปทิเฟรา นักบวช​เมือง​โอน แล้ว​โยเซฟ​ก็​ได้​ออก​ไป​จาก​ฟาโรห์ และ​ออก​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="46">โยเซฟ​มี​อายุ​สามสิบ​ปี เมื่อ​เขา​เริ่ม​รับใช้​ฟาโรห์​กษัตริย์​ของ​อียิปต์ โยเซฟ​จาก​ฟาโรห์​มา และ​ได้​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="47">ในช่วง​เจ็ดปี​แห่ง​ความ​อุดม​สมบูรณ์ แผ่นดิน​ได้​ให้​ผลผลิต​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="48">ในช่วง​เจ็ดปี​นั้น​ที่มี​อาหาร​อย่าง​ล้นเหลือ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ โยเซฟ​ได้​เก็บ​กักตุน​มัน​ไว้​ใน​เมือง​ต่างๆ อาหาร​ที่​เก็บ​ได้​จาก​ท้องทุ่ง​รอบๆ​เมือง​ไหน​ก็​จะ​ตุน​ไว้​ใน​เมืองนั้นๆ</verse>
				<verse number="49">ดังนั้น​โยเซฟ​จึง​เก็บ​เมล็ดข้าว​มา​ตุน​ไว้​มากมาย​เหมือนกับ​เม็ดทราย​ที่​ทะเล มัน​มาก​ซะจน​ชั่ง​ไม่หวั่น​ไม่ไหว​จน​ต้อง​หยุด​ชั่ง​ไป</verse>
				<verse number="50">ก่อน​ที่​จะ​ถึง​ปี​แห่ง​ความ​อดอยาก​หิวโหย โยเซฟ​มี​ลูกชาย​สอง​คน อาเสนัท​ได้​คลอดลูก​สอง​คนนี้​ให้​กับ​โยเซฟ อาเสนัท​เป็น​ลูกสาว​ของ​โปทิเฟรา​นักบวช​เมือง​โอน</verse>
				<verse number="51">โยเซฟ​ตั้งชื่อ​ลูกชาย​คนแรก​ว่า มนัสเสห์ โยเซฟ​พูด​ว่า “พระเจ้า​ทำ​ให้​ผม​ลืม​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ของ​ผม​ทั้งสิ้น รวมทั้ง​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ผม”</verse>
				<verse number="52">โยเซฟ​ได้​ตั้งชื่อ​ลูก​คน​ที่​สอง​ว่า​เอฟราอิม โยเซฟ​พูด​ว่า “เพราะ​พระเจ้า​ได้​ทำให้​ผม​มี​ลูกหลาน ใน​แผ่นดิน​ที่​ผม​ได้รับ​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบากนี้”</verse>
				<verse number="53">เจ็ดปี​แห่ง​ความ​อุดม​สมบูรณ์​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ได้​สิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="54">และ​เจ็ดปี​แห่ง​ความ​อดอยาก​หิวโหย​ได้​เริ่มต้น​ขึ้น​ตามที่​โยเซฟ​ได้​พูด​ไว้ ความ​อดอยาก​หิวโหย​ได้​เกิดขึ้น​กับ​ทุก​ประเทศ ยกเว้น​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ที่มี​อาหาร​กินกัน</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​แผ่นดิน​อียิปต์​เริ่ม​ขาดแคลน​อาหาร ประชาชน​ได้​มา​ร้องขอ​อาหาร​ต่อ​ฟาโรห์ ฟาโรห์​บอก​ชาว​อียิปต์​ทุกคน​ว่า “ให้​ไป​หา​โยเซฟ​และ​ให้​ทำ​ตามที่​เขา​บอก​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="56">เมื่อ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​ได้​แพร่​กระจาย​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน โยเซฟ​จึง​เปิด​คลัง​ข้าวสาร และ​ขาย​ข้าว​ให้​กับ​ชาว​อียิปต์ เพราะ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​นั้น​รุนแรง​มาก​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="57">และ​คน​ทั่วโลก​ต่าง​เดินทาง​มา​อียิปต์ เพื่อ​มา​ขอ​ซื้อ​ข้าว​จาก​โยเซฟ เพราะ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​รุนแรง​ไป​ทั่วโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">เมื่อ​ยาโคบ​เห็นว่า​มี​ข้าว​อยู่​ใน​อียิปต์ เขา​จึง​พูด​กับ​พวกลูกๆ​ของเขา​ว่า “พวกเจ้า​จะ​มา​นั่ง​มองหน้า​กัน​อยู่​ทำไม ทำ​อะไร​สักอย่างสิ”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ยาโคบ​ก็​พูด​ว่า “ฟังนะ พ่อ​ได้ยิน​มา​ว่า​มี​ข้าว​ใน​อียิปต์ ให้​พวกเจ้า​ลง​ไป​ที่นั่น​และ​ไป​ซื้อ​ข้าว​มา​ให้​กับ​พวกเรา พวกเรา​จะได้​มี​ชีวิตอยู่​ต่อไป ไม่ต้อง​อดตาย”</verse>
				<verse number="3">พี่ชาย​ทั้ง​สิบคน​ของ​โยเซฟ​ก็​ลง​ไป​ซื้อ​ข้าว​ที่​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">แต่​ยาโคบ​ไม่ยอม​ให้​เบนยามิน​ไป​กับ​พวกพี่ชาย​ด้วย เพราะ​เขา​กลัว​ว่า​จะ​เกิด​อันตราย​กับ​เบนยามิน เบนยามิน​เป็น​น้องชาย​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="5">พวกลูกชาย​ของ​อิสราเอล​ได้​ไป​ซื้อ​ข้าว​พร้อม​กับ​คนอื่นๆ เพราะ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​ได้​แผ่ขยาย​มา​ถึง​แผ่นดิน​คานาอัน​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลานั้น โยเซฟ​เป็น​ผู้ปกครอง​เหนือ​แผ่นดิน​อียิปต์​ทั้งหมด คน​ที่​มา​ซื้อ​ข้าว​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ จะ​ต้อง​มา​ซื้อ​กับ​โยเซฟ เมื่อ​พวกพี่ชาย​ของ​โยเซฟ​มา​ถึง ก็​ก้ม​กราบ​ลง​กับ​พื้น​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โยเซฟ​เห็น​พวกพี่ชาย เขา​ก็​จำได้ แต่​แกล้ง​ทำ​เป็น​ไม่รู้จัก และ​พูดจา​ดุดัน​กับ​พวกเขา โยเซฟ​พูด​ว่า “พวกเจ้า​มา​จาก​ที่ไหน​กัน” พวกเขา​ตอบ​ว่า “มา​จาก​แผ่นดิน​คานาอัน​เพื่อ​มา​ซื้อ​อาหาร”</verse>
				<verse number="8">โยเซฟ​จำ​พวกพี่ชาย​ได้ แต่​พวกพี่ชาย​จำ​โยเซฟ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="9">โยเซฟ​ยัง​จำ​ความฝัน​ที่​เขา​ฝัน​เกี่ยวกับ​พวกพี่ชาย​ของเขา​ได้ โยเซฟ​กล่าวหา​พวกพี่ชาย​ว่า “พวกเจ้า​เป็น​พวกสอดแนม มา​ดู​ว่า​แผ่นดิน​นี้​มี​จุดอ่อน​ตรงไหน​บ้าง”</verse>
				<verse number="10">แต่​พวกเขา​ตอบ​โยเซฟ​ว่า “ไม่ใช่​ครับท่าน พวกเรา​ผู้รับใช้​ของท่าน​มา​ที่​นี่​เพื่อ​ซื้อ​อาหาร​ครับ</verse>
				<verse number="11">เรา​ทั้งหมด​มี​พ่อ​เดียวกัน พวกเรา​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ พวกเรา​ผู้รับใช้​ของท่าน​ไม่ได้​เป็น​คนสอดแนม”</verse>
				<verse number="12">แต่​โยเซฟ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไม่จริง พวกเจ้า​มา​แอบดู​จุดอ่อน​ของ​แผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ตอบ​ว่า “พวกเรา ผู้รับใช้​ของ​ท่าน มี​พี่น้อง​อยู่​สิบสองคน เป็น​ลูก​ของ​พ่อ​เดียวกัน​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน ตอนนี้​น้อง​คนสุดท้อง​อยู่​กับ​พ่อ​ของ​พวกเรา และ​น้อง​อีก​คนหนึ่ง​ตาย​ไป​นาน​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​เป็น​คนสอดแนม เหมือนกับ​ที่​เรา​พูด​แน่ๆ</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ให้​พวกเจ้า​พิสูจน์​ตัวเอง ใน​นาม​ของ​ฟาโรห์ เรา​สาบาน​ว่า​จะ​ไม่ปล่อย​พวกเจ้า​ไป​จาก​ที่นี่ จนกว่า​น้องชาย​คนเล็ก​ของ​พวกเจ้า​จะ​มา</verse>
				<verse number="16">ส่ง​คนหนึ่ง​ใน​พวกเจ้า​กลับไป และ​ให้​ไป​เอา​น้องชาย​มา ส่วน​ที่​เหลือ​ก็​รอ​อยู่​ใน​คุก​ที่นี่ จะได้​พิสูจน์​คำพูด​ของ​พวกเจ้า ว่า​พูด​ความจริง​หรือเปล่า ถ้า​ไม่อย่างนั้น ฟาโรห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน พวกเจ้า​ต้อง​เป็น​คนสอดแนม​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​โยเซฟ​ได้​ขัง​พวกเขา​ไว้​ใน​คุก​สาม​วัน</verse>
				<verse number="18">ใน​วันที่​สาม โยเซฟ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ให้​ทำ​อย่างนี้​ก็​แล้ว​กัน พวกเจ้า​จะ​ได้​รอด เพราะ​เรา​เกรง​กลัว​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">ถ้า​พวกเจ้า​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ ให้​ทิ้ง​พี่น้อง​คนหนึ่ง​ของเจ้า​ไว้​ใน​คุกนี้ และ​พวกเจ้า​ก็​เอา​ข้าวสาร​ไป​ให้​กับ​ครอบครัว​ที่​หิวโหย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ค่อย​เอา​น้องชาย​คนสุดท้อง​ของเจ้า​มา​หา​เรา จะได้​พิสูจน์​ว่า​ที่​พวกเจ้า​พูด​นั้น​เป็น​ความจริง​หรือไม่ พวกเจ้า​จะได้​ไม่ต้อง​ตาย” พวกเขา​ก็​ตกลง​ทำ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​พูด​กันเอง​ว่า “ที่​พวกเรา​ถูก​ลงโทษ​นี้ ต้อง​เป็น​เพราะ​สิ่งที่​เรา​ทำ​กับ​น้องชาย​ของเรา​แน่ๆ เรา​เห็น​ถึง​ความทุกข์​ของเขา ตอนที่​เขา​ร้องขอ​ความ​เมตตา​จากเรา แต่​พวกเรา​ไม่สนใจ​ฟัง เพราะ​เหตุนั้น​เรา​ถึง​ต้อง​ทนทุกข์​อย่างนี้”</verse>
				<verse number="22">รูเบน​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ผม​บอก​กับ​พวกท่าน​แล้ว​ว่า​อย่า​ทำร้าย​เด็กนั้น แต่​พวกท่าน​ก็​ไม่ยอมฟัง และ​ตอนนี้​เรา​ก็​ต้อง​ชดใช้​ให้​กับ​เลือด​ของเขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ไม่รู้​ว่า​โยเซฟ​กำลัง​ฟังอยู่ เพราะ​ปกติ​แล้ว​จะ​มี​ล่าม​คอย​แปล​ให้​ระหว่าง​พวกเขา​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​จึง​ออก​ไป​ร้องไห้ แล้ว​กลับ​เข้า​มา​หา​พวกเขา​และ​พูด​กับ​พวกเขา โยเซฟ​เอา​สิเมโอน​มา​จาก​พวกเขา และ​มัด​เขา​ต่อหน้า​พี่น้อง​ของเขา</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​สั่ง​คนรับใช้​ให้​เอา​ข้าวสาร​มา​ใส่​ให้​เต็ม​กระสอบ​ของ​พวกพี่ชาย​ของเขา และ​ให้​เอา​เงิน​ของ​พี่ชาย​ของเขา​แต่ละ​คน​คืน​ใส่​เข้าไป​ใน​กระสอบ​ของ​พวกเขา​เอง และ​ให้​สิ่งที่​จำเป็น​สำหรับ​การเดินทาง​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">ทุกอย่าง​ก็​เรียบร้อย พวกเขา​จึง​เอา​ข้าวสาร​ทั้งหมด​บรรทุก​บน​หลังลา​ของ​พวกเขา ออก​เดินทาง​ไป</verse>
				<verse number="27">ที่​จุดพักแรม​ใน​คืนนั้น เมื่อ​คนหนึ่ง​เปิด​กระสอบ​ของเขา​ออก​มา เพื่อ​เอา​ข้าวสาร​ให้​ลา​กิน เขา​ก็​เห็น​เงิน​ของเขา​อยู่​ที่​ปาก​กระสอบนั้น</verse>
				<verse number="28">เขา​พูด​กับ​พี่น้อง​ของเขา​ว่า “ผม​ได้​เงิน​ของ​ผม​คืน​มา นี่ไง มัน​อยู่​ใน​กระสอบ​ของผม” พวกเขา​ก็​งง​มาก ตกใจกลัว​มาก และ​หัน​ไป​พูด​กัน​และ​กัน​ว่า “นี่​พระเจ้า​กำลัง​เล่น​ตลก​อะไร​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พวกเขา​กลับ​มา​หา​ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวกเขา ที่​แผ่นดิน​คานาอัน พวกเขา​ได้​เล่า​ให้​พ่อ​ฟัง​ถึง​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​ว่า</verse>
				<verse number="30">“ชาย​คนหนึ่ง​ที่​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​แผ่นดิน​นั้น ได้​พูด​กับ​พวกเรา​อย่าง​ดุดัน และ​เขา​ได้​จับ​พวกเรา​ขัง​คุก เหมือนกับ​ว่า​พวกเรา​เข้าไป​สอดแนม​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พวกเรา​ได้​บอก​กับ​เขา​ว่า ‘พวกเรา​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ พวกเรา​ไม่ใช่​คน​สอดแนม</verse>
				<verse number="32">พวกเรา​มี​พี่น้อง​กัน​อยู่​สิบสอง​คน เป็น​ลูก​ของ​พ่อ​คนเดียวกัน น้อง​คนหนึ่ง​ได้​ตาย​ไป​แล้ว และ​ตอนนี้​น้อง​คนสุดท้อง​อยู่​กับ​พ่อ​ของ​พวกเรา​ที่​แคว้น​คานาอัน’</verse>
				<verse number="33">ชาย​คนที่​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​แผ่นดิน​นั้น​จึง​พูด​กับ​พวกเรา​ว่า ‘ให้​ทำ​อย่างนี้ แล้ว​เรา​จะ​ได้รู้​ว่า​พวกเจ้า​เป็น​คนซื่อสัตย์ ทิ้ง​พี่น้อง​คนหนึ่ง​ของ​พวกเจ้า​ไว้​กับ​เรา ส่วน​ที่เหลือ ก็​ให้​เอา​อาหาร​ไป​ให้​กับ​ครอบครัว​ที่​หิวโหย​ทาง​บ้าน</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ให้​เอา​น้อง​คนสุดท้อง​ของ​พวกเจ้า​มา​หา​เรา เรา​จะ​ได้รู้​ว่า​พวกเจ้า​ไม่ใช่​คน​สอดแนม แต่​เป็น​คนซื่อสัตย์ แล้ว​เรา​จะ​คืน​พี่ชาย​ให้​กับ​เจ้า และ​พวกเจ้า​จะ​ไปไหน​มาไหน​ได้​อย่าง​อิสระ​ใน​แผ่นดินนี้’”</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​พวกเขา​เท​ข้าวสาร​ออก​มา​จาก​กระสอบ พวกเขา​ก็​เจอ​ถุงเงิน​ของ​แต่ละ​คน​ใน​กระสอบ เมื่อ​พวกเขา​และ​พ่อ​เห็น​ถุงเงิน​ของ​พวกเขา พวกเขา​ก็​กลัว</verse>
				<verse number="36">ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวกเขา​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​จะ​ทำให้​พ่อ​สูญเสีย​ลูก​ไป​อีกแล้ว โยเซฟ​ก็​ตาย​ไป​แล้ว สิเมโอน​ก็​ตาย​ไป​แล้ว และ​เจ้า​จะ​ยัง​เอา​ตัว​เบนยามิน​ไป​อีกคน ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ดู​สิ้นหวัง​เสีย​เหลือเกิน”</verse>
				<verse number="37">รูเบน​พูด​กับ​พ่อ​ของเขา​ว่า “ถ้า​ผม​ไม่เอา​เบนยามิน​กลับ​มา​ให้​พ่อ พ่อ​ก็​ฆ่า​ลูกชาย​สอง​คน​ของ​ผม​ได้​เลย มอบ​เบนยามิน​ให้​อยู่​ใน​มือ​ผม​เถอะ แล้ว​ผม​จะ​เอา​เขา​กลับ​มา​ให้​พ่อ”</verse>
				<verse number="38">แต่​ยาโคบ​พูด​ว่า “เบนยามิน​ลูกชาย​ของ​พ่อ​จะ​ต้อง​ไม่ลง​ไป​กับ​เจ้า เพราะ​พี่ชาย​ของเขา​ได้​ตาย​ไป​แล้ว และ​เหลือ​เบนยามิน​เพียง​คนเดียว​เท่านั้น​ที่​เกิด​จาก​ราเชล แล้ว​ถ้า​เกิด​อันตราย​ขึ้น​กับ​เขา​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​เจ้า​ไป เจ้า​ก็​จะ​ส่ง​คนแก่​หัวหงอก​อย่าง​พ่อ​ลง​ไป​ใน​แดน​คนตาย​เพราะ​ความ​เศร้าโศก​เสียใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">การขาดแคลน​อาหาร​ยิ่ง​รุนแรง​มากขึ้น​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวกเขา​กิน​ข้าวสาร​ที่​เอา​มา​จาก​อียิปต์​หมด​แล้ว ยาโคบ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “กลับไป​ซื้อ​อาหาร​มา​ให้​พวกเรา​อีก”</verse>
				<verse number="3">แต่​ยูดาห์​ตอบ​พ่อ​ว่า “ชาย​คนนั้น​เตือน​พวกเรา​ไว้​อย่าง​เด็ดขาด​แล้ว​ว่า ‘พวกเจ้า​จะ​ไม่ได้​เห็น​หน้าเรา​อีก นอกจาก​น้องชาย​ของเจ้า​จะ​มา​ด้วย’</verse>
				<verse number="4">ถ้า​พ่อ​ยอมให้​น้องชาย​ไป​กับ​พวกเรา พวกเรา​ก็จะ​ลงไป​ซื้อ​อาหาร​มา​ให้​พ่อ</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​พ่อ​ไม่ยอม พวกเรา​ก็จะ​ไม่ลงไป เพราะ​ชาย​คนนั้น​ได้​บอก​กับ​พวกเรา​แล้ว​ว่า ‘พวกเจ้า​จะ​ไม่ได้​เห็น​หน้าเรา​อีก นอกจาก​น้องชาย​ของเจ้า​จะ​อยู่​ด้วย’”</verse>
				<verse number="6">อิสราเอล​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​พวกเจ้า​ถึงได้​ทำร้าย​พ่อ​อย่าง​นี้ พวกเจ้า​ไป​บอก​ชาย​คนนั้น​ทำไม​ว่า ยัง​มี​น้องชาย​อีกคน”</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ตอบ​ว่า “ชาย​คนนั้น​ถาม​พวกเรา​ละเอียด​มาก เกี่ยวกับ​พวกเรา​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเรา เขา​ถาม​ว่า ‘พ่อ​ของ​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือเปล่า พวกเจ้า​ยัง​มี​พี่น้อง​อีก​คนหนึ่ง​หรือเปล่า’ พวกเรา​ตอบ​ไป​ตามที่​เขา​ถาม พวกเรา​จะ​ไปรู้​ได้​ยังไง​ว่า เขา​จะ​พูด​ว่า ‘ให้​ไป​เอา​น้องชาย​ของเจ้า​มา’”</verse>
				<verse number="8">ยูดาห์​ได้​พูด​กับ​อิสราเอล​พ่อ​ของเขา​ว่า “ให้​น้อง​ไป​กับ​ผม​เถอะ แล้ว​พวกเรา​จะ​ไป​ทันที เพื่อว่า​พวกเรา ตัวพ่อ​เอง และ​ลูกๆ​ของ​พวกเรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป ไม่ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="9">ผม​จะ​รับรอง​ความ​ปลอดภัย​ของเขา​เอง ผม​จะ​เป็น​คน​รับผิดชอบ​เขา​เอง ถ้า​ผม​ไม่เอา​เขา​กลับ​มา พ่อ​ก็​ไม่ต้อง​ยกโทษ​ให้​กับ​ผม​เลย​ตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="10">ถ้า​พวกเรา​ไม่ชักช้า​อยู่​อย่างนี้ ป่านนี้​พวกเรา​ก็​คง​ไป​และ​กลับ​มา​เป็น​ครั้ง​ที่สอง​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">อิสราเอล​พ่อ​ของ​พวกเขา​จึง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ถ้า​มัน​จะต้อง​เป็น​อย่างนี้ ก็​ให้​ทำ​ตามนี้ ให้​เอา​ผลิตผล​ที่ดี​ที่สุด​ใน​แผ่นดินนี้​ใส่​กระสอบ​ไป เอา​ไป​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​ชาย​คนนั้น คือ​พวกพิมเสน น้ำเชื่อม​ผลไม้ ยาง​ไม้หอม มะม่วง​หิมพานต์ และ​ถั่ว​อัลมอนด์</verse>
				<verse number="12">ให้​เอา​เงิน​ไป​มาก​เป็น​สองเท่า และ​ให้​เอา​เงิน​ที่​ติด​กลับ​มา​ใน​กระสอบ​ของ​พวกเจ้า​ไป​คืน​เขา​ด้วย บางที​มัน​อาจจะ​เป็น​ความ​ผิดพลาด</verse>
				<verse number="13">ให้​พา​น้องเจ้า​ไป​และ​กลับ​ไป​หา​ชาย​คนนั้น​ทันที</verse>
				<verse number="14">ขอให้​พระเจ้า​ผู้​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ ทำให้​ชาย​คนนั้น​มี​เมตตา​กับ​พวกเจ้า​ด้วยเถิด และ​ขอให้​ชาย​คนนั้น​ยอม​ปล่อย​สิเมโอน​และ เบนยามิน​กลับ​มา​กับ​พวกเจ้า​ด้วยเถิด ส่วน​พ่อ​เอง ถ้า​พ่อ​จะ​ต้อง​สูญเสีย​ลูกๆ​ของพ่อ​ไป พ่อ​ก็​คง​ต้อง​ทำใจ​แล้ว​ล่ะ”</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ก็​เอา​ของขวัญนี้ พร้อม​เงิน​อีก​สองเท่า​และ​เบนยามิน แล้ว​พวกเขา​ก็​ออก​เดินทาง​ลง​ไป​อียิปต์ และ​เข้า​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​โยเซฟ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​โยเซฟ​เห็น​เบนยามิน​มา​กับ​พวกเขา โยเซฟ​บอก​กับ​ชาย​ที่​ดูแล​บ้าน​ของเขา​ว่า “เอา​คนพวกนี้​ไป​ที่บ้าน และ​ฆ่าสัตว์​เตรียม​อาหาร เพราะ​คนพวกนี้​จะ​กิน​อาหาร​กลางวัน​กับเรา”</verse>
				<verse number="17">ชายคนนั้น​ได้​ทำ​ตามที่​โยเซฟ​สั่ง เขา​พา​คนพวกนี้​ไป​ที่​บ้าน​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="18">พวกพี่ๆ​ของ​โยเซฟ​กลัว​มาก ตอนที่​พวกเขา​ถูก​พา​ตัว​ไป​ที่​บ้าน​ของ​โยเซฟ พวกเขา​พูด​ว่า “พวกเรา​ถูก​พา​มา​ที่นี่ เพราะ​เงิน​ที่​ติด​กลับ​ไป​กับ​กระสอบ​ของ​พวกเรา​ใน​ครั้งแรก​นั้น เขา​จะ​ต้อง​จู่โจม​และ​จับกุม​พวกเรา และ​เอา​พวกเรา​ไป​เป็น​ทาส​และ​ยึด​ลา​ของ​พวกเรา​ไป”</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​จึง​เข้า​ไป​หา​ชาย​คน​ที่​ดูแล​บ้าน​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="20">และ​พูด​กับ​เขา​ที่​ประตู​ทางเข้า​บ้าน​ว่า “ท่านครับ ตอนที่​พวกเรา​ลง​มา​ซื้อ​อาหาร​ครั้งแรก​นั้น</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พวกเรา​ไป​หยุด​อยู่​ที่​แห่งหนึ่ง​เพื่อ​พักแรม พวกเรา​ได้​เปิด​กระสอบ​ของ​พวกเรา และ​เจอ​ถุงเงิน​อยู่​บน​ปาก​กระสอบ​ของ​พวกเรา​แต่ละ​คน เที่ยวนี้​พวกเรา​เอา​มัน​กลับ​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="22">พร้อมกับ​เงิน​อีก​ส่วนหนึ่ง​ที่​พวกเรา​จะ​เอา​มา​ซื้อ​อาหาร พวกเรา​ไม่รู้ว่า​ใคร​เอา​เงิน​นั้น​มา​ใส่​ไว้​ใน​กระสอบ​ของ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="23">คนใช้​นั้น​พูด​ว่า “ใจเย็นๆ​ไม่ต้อง​กลัว​หรอก พระเจ้า​ของ​พวกท่าน พระเจ้า​ของพ่อท่าน คง​เป็น​ผู้ที่​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​นั้น​ใส่​ไว้​ใน​กระสอบ​ของ​พวกท่าน​อย่าง​แน่นอน เพราะ​ผม​ได้รับ​เงิน​ของ​พวกท่าน​มา​เรียบร้อย​แล้ว” ชาย​คนนั้น​ได้​นำตัว​สิเมโอน​ออก​มา​หา​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ได้​พา​พวกเขา​เข้าไป​ใน​บ้าน​ของ​โยเซฟ เอา​น้ำ​ให้​พวกเขา​ล้างเท้า และ​เอา​อาหาร​มา​เลี้ยง​ลา​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ได้​เตรียม​ของขวัญ​ให้​กับ​โยเซฟ ที่​จะ​มา​ใน​ตอนเที่ยง เพราะ​พวกเขา​ได้ยิน​ว่า​จะ​กิน​อาหาร​ร่วมกับ​โยเซฟ​ที่นั่น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​โยเซฟ​กลับมา​ถึงบ้าน พวกเขา​ได้​เอา​ของขวัญ​ที่​พวกเขา​ถือ​ติดตัว​เข้ามา​ใน​บ้าน ให้​กับ​โยเซฟ แล้ว​พวกเขา​ก็​ก้มลง​กราบ​ถึง​ดิน​ต่อหน้า​โยเซฟ</verse>
				<verse number="27">โยเซฟ​ได้​ถาม​ถึง​ทุกข์สุข​ของ​พวกเขา​และ​พูด​ว่า “พ่อ​ที่​แก่ชรา​ของ​พวกเจ้า​เป็น​อย่างไร​บ้าง เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ”</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​ตอบว่า “พ่อ​ของ​พวกเรา ผู้รับใช้​ของท่าน สบายดี เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่” แล้ว​พวกเขา​ก้ม​กราบ​โยเซฟ​เพื่อ​เป็น​การ​ให้เกียรติ​เขา</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​โยเซฟ​เงยหน้า​ขึ้น​เห็น​เบนยามิน​น้องชาย​ของเขา​ที่​เกิด​จาก​แม่​เดียวกัน โยเซฟ​พูดว่า “คนนี้​คือ​น้องชาย​คนเล็ก​ที่​พวกเจ้า​พูดถึง​ใช่ไหม” โยเซฟ​พูด​ว่า “ลูกเอ๋ย ขอ​พระเจ้า​เอ็นดู​เจ้า”</verse>
				<verse number="30">โยเซฟ​รีบ​ออก​ไป​จาก​ห้อง เพราะ​ความรัก​อย่าง​เหลือล้น​ที่มี​ต่อ​น้องชาย​ของเขา ทำให้​เขา​อยาก​จะ​ร้องไห้ เขา​จึง​ต้อง​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ส่วนตัว​ของเขา​เพื่อ​ร้องไห้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="31">จากนั้น​เขา​ก็​ล้างหน้า​และ​ออกมา เขา​พยายาม​กลั้น​น้ำตา ควบคุม​ไว้ และ​สั่ง​ว่า “ยก​อาหาร​ออกมา​ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="32">พวก​คนรับใช้​จึง​ยก​อาหาร​ออก​มา​ให้​กับ​โยเซฟ ที่​แยก​นั่ง​อยู่​คนเดียว พวกเขา​ได้​ยก​อาหาร​มา​ให้​กับ​พวกพี่น้อง​ของ​โยเซฟ​ที่​นั่ง​อยู่​อีก​โต๊ะหนึ่ง ส่วน​ชาว​อียิปต์​ที่​มา​ร่วม​กิน​ด้วย​ก็​นั่ง​อยู่​อีก​โต๊ะหนึ่ง เพราะ​ชาว​อียิปต์​ไม่​กิน​ร่วมโต๊ะ​กับ​ชาวฮีบรู เพราะ​เขา​ถือว่า​เป็น​สิ่งน่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="33">พวกพี่น้อง​ของ​โยเซฟ​นั่ง​อยู่​ตรงหน้า​โยเซฟ พวกเขา​นั่ง​เรียง​ตาม​อายุ ตั้งแต่​พี่คนโต​ไป​จนถึง​น้อง​คนสุดท้อง พวกเขา​มองหน้า​กัน​อย่าง​ประหลาดใจ​มาก</verse>
				<verse number="34">โยเซฟ​ได้​สั่ง​ให้​คนรับใช้​มา​เอา​อาหาร​ส่วนหนึ่ง​ที่​อยู่​ตรงหน้า​เขา ไป​แบ่ง​ให้​กับ​พวกพี่ชาย แต่​ส่วนแบ่ง​ของ​เบนยามิน​นั้น​มี​มากกว่า​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกพี่ชาย​เขา​ถึง​ห้าเท่า พวกเขา​กิน​ดื่ม​กับ​โยเซฟ​อย่าง​เต็มที่​จน​เมามาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">โยเซฟ​ได้​สั่ง​คนใช้​ที่​ดูแล​บ้าน​ของเขา​ว่า “ให้​เอา​อาหาร​ใส่​กระสอบ​ของ​พวกเขา​แต่ละ​คน​ให้​มากที่สุด​เท่าที่​พวกเขา​จะ​ขน​ไป​ได้ แล้ว​เอา​เงิน​ของ​พวกเขา​ใส่​เข้าไป​บน​ปาก​กระสอบ​ของ​แต่ละ​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ให้​เอา​ชามเงิน​ของเรา​ใส่​เข้า​ไป​บน​ปาก​กระสอบ​ของ​น้อง​คนสุดท้อง พร้อมกับ​เงิน​ค่า​ข้าวสาร​ของเขา​ด้วย” คนรับใช้​ก็​ทำตาม​ที่​โยเซฟ​บอก</verse>
				<verse number="3">เช้า​วัน​ต่อมา พวกพี่น้อง​ของ​โยเซฟ​และ​ลา​ก็ได้​ถูก​ส่ง​กลับบ้าน​ไป</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ออกจาก​เมือง​ไป​ไม่ไกล​นัก โยเซฟ​บอก​กับ​คนรับใช้​ที่​ดูแล​บ้าน​ของเขา​ว่า “ให้​ติดตาม​พวกเขา​ไป​ทันที เมื่อ​เจ้า​ตามทัน ให้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘ทำไม​พวกท่าน​ถึง​ได้​ทำชั่ว​ตอบแทน​ความดี ทำไม​ท่าน​ถึง​ได้​ขโมย​ชามเงิน​ของเรา​ไป</verse>
				<verse number="5">มัน​เป็น​ชามเงิน​ที่​เจ้านาย​ข้า​ใช้​ดื่ม และ​ใช้​มัน​ใน​การ​ทำนาย ​ด้วย พวกท่าน​แย่​มาก​ที่​ทำ​อย่างนี้’”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​คนใช้​ของ​เขา​ติดตาม​พวกนั้น​ทัน เขา​ก็​พูด​ตาม​ที่​โยเซฟ​บอก</verse>
				<verse number="7">พวกพี่น้อง​ของ​โยเซฟ​ได้​พูด​กับ​คนใช้​ว่า “ทำไม​นาย​ของเรา​ถึง​พูด​อย่างนี้ พวกเรา​คนใช้​ของท่าน จะ​ไม่มีวัน​ทำ​อย่างนั้น​เด็ดขาด</verse>
				<verse number="8">ดูเถิด ขนาด​เงิน​ที่​พวกเรา​เจอ​ที่​ปาก​กระสอบ​ของ​พวกเรา พวกเรา​ยัง​เอา​มา​จาก​แผ่นดิน​คานาอัน มา​คืน​ให้​กับ​ท่าน​เลย แล้ว​เรา​จะ​ไป​ขโมย​เงิน​หรือ​ทอง​จาก​บ้าน​ของ​เจ้านาย​ท่าน​ทำไม​กัน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ท่าน​พบ​มัน​อยู่​กับ​ใคร​ใน​พวกเรา​ที่​เป็น​ทาส​ของ​ท่านนี้ คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ตาย และ​พวกเรา​ที่​เหลือ​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="10">คนใช้​จึง​พูด​ว่า “ดีแล้ว ตกลง​ตาม​ที่​ท่าน​พูด ถ้า​เรา​เจอ​มัน​ที่​ใคร คนนั้น​จะ​ต้อง​เป็น​ทาส​ของเรา และ​พวกท่าน​ที่​เหลือ​ก็​จะ​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="11">ทุกคน​รีบ​เอา​กระสอบ​วางลง​กับ​พื้น และ​เปิด​กระสอบ​ออก</verse>
				<verse number="12">คนใช้​ก็​ค้นหา เริ่มจาก​พี่ชาย​คนโต​ก่อน จน​ถึง​คนสุดท้อง แล้ว​เขา​ก็​พบ​ชามเงิน​นั้น​อยู่​ใน​กระสอบ​ของ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="13">พวกพี่ๆ​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา​แสดง​ถึง​ความ​เสียใจ จากนั้น​ทุกคน​ได้​เอา​กระสอบ​ขึ้น​บรรทุก​หลังลา กลับ​เข้ามา​ใน​เมือง​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ยูดาห์​และ​พี่น้อง​คนอื่นๆ​ของเขา​มา​ถึง​บ้าน​ของ​โยเซฟ โยเซฟ​ยัง​อยู่​ที่นั่น พวกเขา​กราบ​ลง​ถึง​พื้น​ต่อหน้า​โยเซฟ</verse>
				<verse number="15">โยเซฟ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​ทำ​อะไร​ลงไป พวกเจ้า​ไม่รู้​หรือ​ว่า​คน​อย่างเรา​ทำนาย​ได้”</verse>
				<verse number="16">ยูดาห์​จึง​พูด​ว่า “พวกเรา​จะ​พูด​ยังไงดี​กับ​เจ้านาย​ของ​พวกเรา จะ​ให้​พวกเรา​พูด​ยังไงดี พวกเรา​จะ​แสดง​ให้​ท่าน​เห็น​ได้​ยังไง​ว่า​พวกเรา​บริสุทธิ์ พระเจ้า​เอา​ผิด​กับ​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของท่าน พวกเรา​พร้อมกับ​คน​ที่​เขา​เจอ​ว่า​มี​ชามเงิน​อยู่​ใน​มือ เป็น​ทาส​ของท่าน”</verse>
				<verse number="17">โยเซฟ​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไม่มีวัน​ทำ​อย่างนั้น​หรอก เฉพาะ​คน​ที่​พบ​ชามเงิน​ของเรา​อยู่​ใน​มือเขา​เท่านั้น ที่​จะต้อง​มา​เป็น​ทาส​ของเรา ส่วน​พวกเจ้า​ที่​เหลือ​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ของ​พวกเจ้า​ได้​อย่าง​ปลอดภัย”</verse>
				<verse number="18">ยูดาห์​เข้า​ไป​ใกล้​โยเซฟ​และ​พูด​ว่า “นายท่าน ขอโปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ทาส​ของท่าน ได้​พูด​บางอย่าง​กับ​ท่าน ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด และ​ขอ​ท่าน​อย่าได้​โกรธ​ข้าพเจ้า ทาส​ของ​ท่าน​เลย เพราะ​ท่าน​เป็น​เหมือน​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="19">ท่าน เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ได้​ถาม​พวกเรา​ทาส​ของ​ท่าน​ว่า ‘พวกเจ้า​มี​พ่อ​หรือ​น้องชาย​หรือเปล่า’</verse>
				<verse number="20">พวกเรา​ก็​บอก​ท่าน เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘พวกเรา​ยัง​มี​พ่อ​ที่​แก่​แล้ว และ​น้องชาย​คนเล็ก ที่​เกิด​มา​ตอน​พ่อ​แก่​แล้ว และ​พี่ชาย​ของเขา​ที่​เกิด​จาก​แม่​เดียวกัน​ก็​ได้​ตาย​ไปแล้ว เหลือเพียง​น้องชาย​คนนี้​คนเดียว​เท่านั้น ดังนั้น​พ่อ​ของเรา​จึง​รัก​เขา​มาก’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ท่าน​บอก​กับ​พวกเรา ทาส​ของท่าน​ว่า ‘ไป​เอา​เขา​ลง​มาหา​เรา เรา​จะ​ได้​เห็น​เขา​กับ​ตา​ตัวเอง’</verse>
				<verse number="22">แต่​พวกเรา​ได้​บอก​กับ​ท่าน เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เด็ก​คนนั้น​จะ​ทิ้ง​พ่อ​ของเขา​มา​ไม่ได้ ถ้า​เขา​ทิ้ง​พ่อ​ของเขา​มา พ่อ​ของเขา​จะ​ตาย’</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ท่าน​บอก​กับ​พวกเรา​ทาส​ของท่าน​ว่า ‘พวกเจ้า​จะ​ไม่ได้​เห็น​หน้าเรา​อีก นอกจาก​จะ​พา​น้อง​คนสุดท้อง​มา​ด้วย​เท่านั้น’</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวกเรา​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ของ​พวกเรา ทาส​ของท่าน พวกเรา​กลับ​ไป​เล่า​ให้​พ่อ​ฟัง​ถึง​สิ่งที่​ท่าน​พูด</verse>
				<verse number="25">พ่อ​ของ​พวกเรา​พูด​ว่า ‘กลับไป​ซื้อ​อาหาร​มา​ให้​กับ​พวกเรา’</verse>
				<verse number="26">แต่​พวกเรา​บอก​ว่า ‘พวกเรา​กลับ​ไป​ที่นั่น​ไม่ได้​แล้ว แต่​ถ้า​น้องชาย​คนสุดท้อง​ไป​กับ​พวกเรา​ด้วย พวกเรา​ถึง​จะ​กลับ​ไปได้ เพราะ​พวกเรา​ไม่สามารถ​พบ​หน้า​ชาย​คนนั้น​ได้ นอกจาก​น้องชาย​คนสุดท้อง​จะ​ไป​กับ​พวกเรา’</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พ่อ​ของ​พวกเรา ทาส​ของท่าน บอก​กับ​พวกเรา​ว่า ‘พวกเจ้า​รู้ว่า​นาง​ราเชล​เมีย​ของพ่อ​ได้​คลอด​ลูกชาย​สอง​คน​ให้​กับ​พ่อ</verse>
				<verse number="28">คนหนึ่ง​ได้​จาก​พ่อ​ไปแล้ว และ​พ่อ​บอก​ว่า เขา​คง​ถูก​สัตว์ป่า​ฉีก​เนื้อ​ตาย​ไปแล้ว และ​พ่อ​ไม่เคย​เห็น​เขา​อีกเลย​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="29">ถ้า​เจ้า​เอา​เด็ก​คนนี้​ไป​จาก​พ่อ​อีกคน ถ้า​มี​อันตราย​เกิดขึ้น​กับ​เขา พวกเจ้า​คงจะ​ต้อง​ส่ง​คนแก่​หัวหงอก​อย่าง​พ่อ​ให้​ลงไป​ใน​แดน​คนตาย เพราะ​ความ​เศร้าโศก​เสียใจ’</verse>
				<verse number="30">ตอนนี้​ถ้า​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​หา​พ่อ ทาส​ของท่าน โดย​ที่​ไม่มี​เด็ก​คนนี้​ไปด้วย และ​เนื่องจาก​เด็ก​คนนี้​สำคัญ​มาก​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เขา​เห็น​ว่า​เด็ก​คนนี้​ไม่ได้​กลับ​มา​กับ​พวกเรา​ด้วย เขา​จะต้อง​ตาย​แน่ และ​พวกเรา ทาส​ของท่าน จะ​เป็น​เหตุ​ที่​ทำให้​พ่อ​ของ​พวกเรา​ทาส​ของท่าน ลง​ไป​ใน​แดน​คนตาย​เพราะ​ความ​เศร้าโศก​เสียใจ​อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="32">เนื่องจาก​ข้าพเจ้า ทาส​ของท่าน ได้​รับปาก​กับ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​สำหรับ​เด็กนั้น ข้าพเจ้า​บอก​พ่อ​ว่า ‘ถ้า​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​เอา​เขา​กลับ​มา​ให้​พ่อ พ่อ​ก็​ไม่ต้อง​ยกโทษ​ให้​กับ​ผม​เลย​ตลอดชีวิต’</verse>
				<verse number="33">ตอนนี้ ขอ​ได้โปรด​ให้​ข้าพเจ้า ทาส​ของท่าน อยู่​เป็น​ทาส​ของท่าน เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า แทน​เด็ก​คนนั้น​ด้วย​เถิด​ครับ และ​ขอให้​ปล่อย​เด็ก​คนนั้น​กลับไป​กับ​พวกพี่ชาย​ของเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ได้​ยังไง ถ้า​ไม่มี​เด็ก​คนนี้​ไป​ด้วย ข้าพเจ้า​ไม่กล้า​ไป​เห็น​ความทุกข์​ที่จะ​เกิดขึ้น​กับ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​หรอกครับ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">โยเซฟ​ไม่สามารถ​ที่​จะ​ควบคุม​ตัวเอง ต่อหน้า​คน​ที่​ยืน​อยู่​ข้างๆ​เขา​ได้​อีกต่อไป​แล้ว เขา​จึง​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ให้​ทุกคน​ออกไป” เมื่อ​ไม่มีใคร​อยู่​แล้ว โยเซฟ​บอก​กับ​พวกพี่น้อง​ว่า​เขา​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​ร้องไห้​เสียงดัง​มาก​จน​ชาว​อียิปต์​ได้ยิน คน​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​ฟาโรห์​ก็​ได้ยิน​เรื่องนี้​ด้วย</verse>
				<verse number="3">โยเซฟ​พูด​กับ​พวกพี่น้อง​ของเขา​ว่า “ผม​คือ​โยเซฟ พ่อ​ของ​ผม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​หรือเปล่า” พี่ชาย​ของเขา​ไม่สามารถ​ตอบ​เขา​ได้ เพราะ​โยเซฟ​ทำให้​พวกเขา​ตกใจกลัว</verse>
				<verse number="4">โยเซฟ​ได้​พูด​กับ​พวกพี่น้อง​ของเขา​ว่า “ช่วย​เข้ามา​ใกล้ๆ​ผมหน่อย” แล้ว​พวกเขา​ก็​เข้ามา​ใกล้ๆ​โยเซฟ โยเซฟ​จึง​พูดว่า “ผม​คือ​โยเซฟ​น้องชาย​ของ​พวกพี่ ที่​พี่​ได้​ขาย​ให้​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">ตอนนี้​อย่าได้​กังวล​และ​อย่า​โกรธ​ตัวเอง​เลย​ที่​ได้​ขาย​ผม​มา​ที่นี่ เพราะ​พระเจ้า​ได้​ส่ง​ผม​มา​ล่วงหน้า​พวกพี่ เพื่อ​จะได้​ช่วย​ชีวิต</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​บน​แผ่นดินนี้​มา​สองปี​แล้ว ยัง​เหลืออีก​ห้าปี​ที่​จะ​ไม่สามารถ​ไถนา​หรือ​เก็บเกี่ยว​ได้</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​ได้​ส่ง​ผม​มา​ล่วงหน้า​พี่ เพื่อ​ให้​แน่ใจ​ว่า​จะ​มี​พวกพี่​บางคน​เหลือ​อยู่​ใน​โลกนี้ และ​เพื่อที่​จะ​ช่วย​ชีวิต​ของ​พวกพี่​ด้วย​วิธี​ที่​มหัศจรรย์</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พวกพี่​ไม่ได้​ส่ง​ผม​มา​ที่นี่​หรอก แต่​เป็น​พระเจ้า​เอง​ที่​ส่ง​ผม​มา พระองค์​ทำให้​ผม​เป็น​เหมือน​พ่อ​ของ​ฟาโรห์ เป็น​เจ้านาย​เหนือ​บ้าน​เรือน​ของ​ฟาโรห์ และ​ปกครอง​เหนือ​แผ่นดิน​อียิปต์​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="9">รีบ​กลับไป​หา​พ่อ​ของ​ผม​เร็ว และ​บอก​พ่อ​ว่า “โยเซฟ​ลูกชาย​ของ​พ่อ​พูดว่า​อย่างนี้ ‘พระเจ้า​ได้​ทำให้​ผม​เป็น​ผู้ปกครอง​เหนือ​อียิปต์​ทั้งหมด ลง​มาหา​ผม​เร็วๆ​อย่า​ได้​ชักช้า</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พ่อ​จะได้​อาศัย​อยู่​ที่​แผ่นดิน​โกเชน พ่อ​จะได้​อยู่​ใกล้ๆ​ผม ทั้ง​ตัวพ่อ ลูกๆ​ของพ่อ หลานๆ​ของพ่อ ฝูงสัตว์​ของพ่อ และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พ่อมี</verse>
				<verse number="11">ผม​จะ​เลี้ยงดู​พ่อ​ที่นั่น เพื่อว่า​พ่อ​และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่เป็น​ของพ่อ​จะได้​ไม่ต้อง​เจอ​กับ​ความ​ยาก​ลำบาก​อีกต่อไป เพราะ​ความ​อดอยาก​ยัง​จะมี​ต่อไป​อีก​ห้าปี’</verse>
				<verse number="12">ตอนนี้​พวกพี่​และ​เบนยามิน​น้องชาย​ของพี่ ก็​ได้เห็น​กับตา​ตนเอง​แล้วว่า เป็น​ผมเอง​ที่​กำลัง​พูด​กับ​พี่</verse>
				<verse number="13">ให้​พวกพี่​ไป​เล่า​ให้​พ่อ​ฟัง​ถึง​เกียรติ​ที่​ผม​ได้รับ​ใน​อียิปต์ และ​เล่า​ให้​พ่อ​ฟัง​ถึง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พี่​ได้เห็น แล้ว​รีบๆ​ไป​พา​พ่อ​ลงมา​ที่นี่”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โยเซฟ​ก็​กอด​เบนยามิน​น้องชาย​ของเขา​และ​ร้องไห้ เบนยามิน​ก็​ร้องไห้​ขณะที่​เขา​กอด​โยเซฟ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="15">โยเซฟ​ได้​จูบ​พี่ชาย​ของเขา​ทุกคน และ​ร้องไห้​ขณะที่​เขา​กอด​พี่ชาย​ของเขา หลัง​จาก​นั้น พี่ชาย​ของเขา​เริ่ม​พูด​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="16">ข่าวนี้​ได้​ไป​ถึง​วัง​ของ​ฟาโรห์ ว่า​พี่น้อง​ของ​โยเซฟ​มา ฟาโรห์​และ​เหล่า​ข้าราชสำนัก​ของเขา​ต่าง​ก็​ดีใจ</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​ได้​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “บอก​กับ​พี่ชาย​ของเจ้า ให้​ทำ​อย่างนี้ คือ ให้​บรรทุก​อาหาร​บน​หลังลา​ของ​พวกเจ้า แล้ว​เดินทาง​ไป​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พา​พ่อ​และ​ครอบครัว​ของเจ้า​มาหา​เรา แล้ว​เรา​จะ​ให้​แผ่นดิน​ที่ดี​ที่สุด​ใน​อียิปต์​กับ​เจ้า และ​พวกเขา​จะ​ได้​กิน​อาหาร​ที่ดี​ที่สุด​ใน​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="19">ให้​สั่ง​พวกเขา​ให้​ทำ​อย่างนี้ คือ​ให้​เอา​พวกเกวียน​จาก​อียิปต์ ไปรับ​เด็กๆ​ของเจ้า และ​เมีย​ของ​พวกเจ้า​ที่นั่น และ​พา​พ่อ​ของเจ้า​กลับมา​ที่นี่</verse>
				<verse number="20">ไม่ต้อง​เสียดาย​สิ่งของ​ต่างๆ​ที่​จะต้อง​ทิ้งไว้​ที่นั่น เพราะ​สิ่งที่ดี​ที่สุด​ใน​อียิปต์​จะ​เป็น​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​ก็​ทำ​ตามนี้ โยเซฟ​ได้​ให้​เกวียน​กับ​พวกเขา​ไป​ตาม​คำสั่ง​ของ​ฟาโรห์ และ​โยเซฟ​ได้​จัดหา​อาหาร​ให้​พวกเขา​สำหรับ​การเดินทาง</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​ได้ให้​เสื้อผ้า​ใหม่ๆ​หนึ่งชุด​กับ​พวกเขา​ทุกคน แต่​สำหรับ​เบนยามิน​น้องสุดท้อง​ของเขา เขา​ได้ให้​เงิน​สามร้อย​เหรียญ​กับ​เสื้อผ้า​ห้าชุด</verse>
				<verse number="23">โยเซฟ​ได้ส่ง​สิ่งของ​เหล่านี้​ไป​ให้​พ่อ​ของเขา มี​ลา​สิบตัว​ที่​บรรทุก​ของดีๆ​จาก​อียิปต์ และ​ลา​ตัวเมีย​สิบตัว​ที่​บรรทุก​ข้าวสาร ขนมปัง และ​อาหาร​สำหรับ​การเดินทาง​ของพ่อเขา</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​ได้ส่ง​พี่ชาย​ของเขา และ​พวกเขา​ก็​จากไป โยเซฟ​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “อย่าได้​ทะเลาะ​กัน​ใน​ระหว่าง​ทาง”</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ได้​ออก​เดินทาง​จาก​อียิปต์​ไปหา​ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวกเขา​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​ได้​บอก​พ่อ​ว่า “โยเซฟ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​กำลัง​ปกครอง​แผ่นดิน​อียิปต์​ทั้งหมด” ยาโคบ​ถึงกับ​ตกตะลึง เพราะ​เขา​ไม่เชื่อ​พวกลูกๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="27">พวกลูกๆ​ก็​เล่าถึง​สิ่ง​ที่​โยเซฟ​ได้​บอก​กับ​พวกเขา​ทั้งหมด​ให้​พ่อ​ฟัง ยาโคบ​ได้​เห็น​รถ​ที่​โยเซฟ​ส่งมา​รับเขา​กลับ​ไป​ยัง​อียิปต์</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​พ่อ​ของ​พวกเขา​จึง​ตื่นเต้น​และ​มี​ความสุข​มาก และ​พูด​ว่า “พอแล้ว พ่อ​เชื่อ​พวกเจ้า​แล้ว​ว่า​โยเซฟ​ลูกชาย​ของพ่อ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ พ่อ​จะ​ไป​พบ​เขา​ก่อน​ตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">อิสราเอล​เริ่ม​ออก​เดินทาง​ไป​อียิปต์ พร้อมกับ​ทุกอย่าง​ที่​เขามี เขา​ไป​ยัง​เบเออร์เชบา ที่นั่น​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​อิสอัค​พ่อ​ของเขา</verse>
				<verse number="2">ใน​คืนนั้น​พระเจ้า​พูดกับ​อิสราเอล​ใน​ความฝัน พระองค์​พูดว่า “ยาโคบ ยาโคบ” ยาโคบ​ตอบว่า “ข้าพเจ้า​อยู่นี่​ครับ”</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​พูด​ว่า “เราเป็น​พระเจ้า พระเจ้า​ของพ่อ​ของเจ้า ไม่ต้องกลัว​ที่จะ​ลงไป​อียิปต์ เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">เรา​จะไป​อียิปต์​กับ​เจ้า และ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับมา​ที่นี่​ด้วย และ​โยเซฟ​จะเป็น​คนที่​เอา​มือ​ปิดตา​เจ้า​เมื่อ​เจ้าตาย”</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ​ได้​ออกจาก​เบเออร์เชบา ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​ได้ให้​ยาโคบ​พ่อ​ของเขา​และ​ลูกเมีย​ของ​พวกเขา​ขึ้น​รถ​ที่​ฟาโรห์​ส่ง​มารับ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ได้นำ​ฝูงสัตว์​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ที่​พวกเขา​ได้จาก​แคว้น​คานาอัน​ไปด้วย ยาโคบ​และ​ลูกหลาน​ทั้งหมด​ของเขา​ได้​เดินทาง​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">ยาโคบ​ได้​พา​ลูกชาย​ลูกสาว หลานชาย​หลานสาว​ทั้งหมด​เดินทาง​ไป​ยัง​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">ต่อไปนี้​เป็น​ชื่อ​ของ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ที่เข้า​ไป​ใน​อียิปต์​คือ รูเบน​ลูกชาย​คนโต​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​รูเบน​คือ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และ​คารมี</verse>
				<verse number="10">ลูกชาย​ของ​สิเมโอน​คือ เยมูเอล ยามีน โอหาด ยาคีน และ​โศหาร์ รวมทั้ง​ชาอูล​ลูกที่​เกิดจาก​หญิง​ชาว​คานาอัน​คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="11">ลูกชาย​ของ​เลวี คือ เกอร์โชน โคฮาท และ​เมรารี</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ของ​ยูดาห์ คือ เอร์ โอนัน เชลาห์ เปเรศ เศราห์ แต่​เอร์​และ​โอนัน​ได้ตาย​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน ลูกชาย​ของ​เปเรศ​คือ เฮสโรน​และ​ฮามูล</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ของ​อิสสาคาร์ คือ โทลา ปูวาห์ โยบ และ​ชิมโรน</verse>
				<verse number="14">ลูกชาย​ของ​เศบูลุน​คือ เสเรด เอโลน​และ​ยาเลเอล</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​เหล่านี้ เป็น​ลูกชาย​ของ​เลอาห์​ซึ่ง​นาง​ได้​คลอด​ให้​กับ​ยาโคบ​ใน​ปัดดาน อารัม และ​มี​ลูกสาว​ชื่อ​ดีนาห์ รวม​ลูก​และ​หลานชาย​ทั้งหมด​ใน​ครอบครัว​ของ​เลอาห์​มี​สามสิบสาม​คน</verse>
				<verse number="16">ลูกชาย​ของ​กาด​คือ ศิฟี​โยน ฮักกี ชูนี เอสโบน เอรี อาโรดี และ​อาเรลี</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​อาเชอร์ คือ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี และ​เบรียาห์​กับ​เสราห์​น้องสาว และ​ลูกชาย​ของ​เบรียาห์​คือ เฮเบอร์​และ​มัลคีเอล</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​เหล่านี้​เป็น​ลูก​ของ​ศิลปาห์ สาวใช้​ที่​ลาบัน​ยก​ให้​เลอาห์​ลูกสาว​ของเขา แล้ว​ศิลปาห์​ได้​คลอดลูก​ให้​กับ​ยาโคบ รวม​ลูกหลาน​ทั้งหมด​ใน​ครอบครัว​ของ​ศิลปาห์​มี​สิบหก​คน</verse>
				<verse number="19">ลูก​ของ​ราเชล​เมีย​ของ​ยาโคบ​คือ โยเซฟ​และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​โยเซฟ​ที่​เกิด​กับ​อาเสนัท คือ​มนัสเสห์​กับ​เอฟราอิม ลูก​สองคน​นี้​เกิด​ใน​ประเทศ​อียิปต์ อาเสนัท​เป็น​ลูกสาว​ของ​โปทิเฟรา นักบวช​เมือง​โอน</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​เบนยามิน​คือ เบลา เบเคอร์ อัชเบล เกรา นาอามาน เอไฮ โรช มัปปิม หุปปิม และ​อาร์ด</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​เหล่านี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ราเชล​กับ​ยาโคบ ครอบครัว​ของ​ราเชล​มี​ทั้งหมด​สิบสี่​คน</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ของ​ดาน คือ หุชิม</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​นัฟทาลี​คือ ยาเซเอล กูนี เยเซอร์ และ​ชิลเลม</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​เหล่านี้​เป็น​ลูกชาย​ของ​บิลฮาห์ สาวใช้​ที่​ลาบัน​ยกให้​กับ​ราเชล​ลูกสาว​ของเขา นาง​ได้​ให้กำเนิด​ลูก​ทั้งหมด​นี้​ให้​กับ​ยาโคบ รวม​ลูกหลาน​ทั้งหมด​ใน​ครอบครัว​ของ​บิลฮาห์​มี​เจ็ดคน</verse>
				<verse number="26">ผู้คน​ทั้งหมด​ที่​เดินทาง​ลงไป​อียิปต์​ด้วยกัน​กับ​ยาโคบ​นั้น มี​ทั้งหมด​หกสิบหก​คน​ที่​สืบ​เชื้อสาย​โดยตรง​มา​จาก​ยาโคบ (ใน​จำนวน​หกสิบหก​คน​นี้​ไม่ได้​รวมถึง​พวกเมียๆ​ของ​ลูกชาย​ยาโคบ)</verse>
				<verse number="27">โยเซฟ​มี​ลูกชาย​สอง​คน​ที่​เกิด​ใน​อียิปต์ ดังนั้น​ถ้า​นับรวม​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​ที่​มา​อยู่​ใน​อียิปต์ มี​ทั้งหมด​เจ็ดสิบ​คน</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​ได้​ส่ง​ยูดาห์​ล่วงหน้า​ไปหา​โยเซฟ​ก่อน เพื่อ​นำทาง​เขา​ไปยัง​แคว้น​โกเชน แล้ว​พวกเขา​ได้​มาถึง​แคว้น​โกเชน</verse>
				<verse number="29">โยเซฟ​จึง​เตรียม​รถม้า​ของเขา​ไปยัง​แคว้น​โกเชน เพื่อ​ไป​พบ​อิสราเอล​พ่อของเขา เมื่อ​โยเซฟ​พบ​อิสราเอล​พ่อของเขา โยเซฟ​จึง​กอดพ่อ​และ​ร้องไห้​ตรงบ่า​ของพ่อเขา​เป็น​เวลานาน</verse>
				<verse number="30">อิสราเอล​ได้​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ตอนนี้​พ่อ​ตาย​ได้แล้ว เพราะ​พ่อ​ได้​เห็นหน้า​เจ้า​แล้ว และ​รู้ว่า​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="31">โยเซฟ​พูด​กับ​พวกพี่ชาย​และ​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​ของพ่อเขา​ว่า “ผม​จะ​ไป​หา​ฟาโรห์​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า พวกพี่ชาย​และ​ครอบครัว​ของพ่อผม​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​ได้​มา​หา​ผม</verse>
				<verse number="32">พวกเขา​เป็น​คน​เลี้ยงแกะ พวกเขา​มี​อาชีพ​ดูแล​เฝ้า​ฝูงสัตว์​มาตลอด พวกเขา​ได้​เอา​ฝูงแพะ แกะ ฝูงวัว และ​ทุกอย่าง​ที่​พวกเขา​เป็น​เจ้าของ​มาด้วย</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ฟาโรห์​เรียก​พวกพี่ๆ​ไป​หา​และ​ถาม​ว่า ‘พวกท่าน​ทำ​อาชีพ​อะไร’</verse>
				<verse number="34">ให้​พวกพี่ๆ​ตอบ​ไป​ว่า ‘พวกข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของท่าน มี​อาชีพ​เลี้ยงสัตว์​มา​ตั้งแต่​เด็ก​จนถึง​เดี๋ยวนี้ ทั้ง​พวกข้าพเจ้า​และ​พ่อ​ของ​พวกข้าพเจ้า​ด้วย’ ให้​พูด​อย่างนี้ เพื่อ​พวกท่าน​จะได้​อยู่​ที่​ใน​แผ่นดิน​โกเชน เพราะ​ชาว​อียิปต์​รังเกียจ​คน​เลี้ยงแกะ​ทุกคน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">โยเซฟ​ไป​บอก​กับ​ฟาโรห์​ว่า “พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า และ​พี่ชาย​ข้าพเจ้า ได้​เดินทาง​มา​จาก​แผ่นดิน​คานาอัน​แล้ว พวกเขา​เอา​ฝูงแกะ ฝูงวัว และ​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของ​พวกเขา​มา​ด้วย และ​ตอนนี้​พวกเขา​อยู่​ที่​แผ่นดิน​โกเชน”</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​ได้​พา​พี่ชาย​มา​ด้วย​ห้าคน และ​พา​พวกเขา​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ฟาโรห์​พูด​กับ​พวกพี่ชาย​ของ​โยเซฟ​ว่า “พวกเจ้า​ทำ​อาชีพ​อะไร” พวกเขา​บอก​ฟาโรห์​ว่า “พวกข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​ท่าน เป็น​คน​เลี้ยงแกะ ทั้ง​พี่น้อง​คนอื่นๆ​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “พวกข้าพเจ้า​มา​ขอ​อยู่​ชั่วคราว​ใน​แผ่นดินนี้ เพราะ​ไม่มี​ทุ่งหญ้า​ให้กับ​สัตว์เลี้ยง​ของ​พวกข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของท่าน เพราะ​เกิด​กันดาร​อาหาร​อย่าง​รุนแรง​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน ขอ​ได้โปรด​ให้​พวกข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของท่าน อาศัย​อยู่​ใน​โกเชน​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="5">ฟาโรห์​จึง​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​และ​พี่ชาย​ของท่าน​ได้​มาหา​ท่าน</verse>
				<verse number="6">แผ่นดิน​อียิปต์​เปิดกว้าง​สำหรับ​ท่าน ให้​พ่อ​และ​พี่ชาย​ของท่าน​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​ส่วน​ที่ดี​ที่สุด​ของ​แผ่นดินนี้ ให้​พวกเขา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​โกเชน และ​ถ้าหาก​ท่าน​รู้ว่า​คนไหน​มี​ความ​สามารถ​ใน​หมู่​พวกเขา​ก็​ให้​ตั้ง​พวกเขา​เป็น​หัวหน้า​คน​ดูแล​สัตว์ คอย​ดูแล​ฝูงสัตว์​ให้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="7">โยเซฟ​จึง​พา​ยาโคบ​พ่อ​เขา​เข้ามา และ​แนะนำ​เขา​ต่อหน้า​ฟาโรห์ ยาโคบ​อวยพร​ให้​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ฟาโรห์​พูด​กับ​ยาโคบ​ว่า “ท่าน​มี​อายุ​เท่าไร​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">ยาโคบ​พูด​กับ​ฟาโรห์ “ผม​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​สามสิบ​ปี​แล้ว ชีวิต​ของผม​ยัง​นับว่า​สั้น​และ​ลำบาก เมื่อ​เทียบ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ผม​แล้ว ผม​ยังมี​อายุ​ไม่ยืนยาว​เท่ากับ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="10">ยาโคบ​ได้​อวยพร​ฟาโรห์​และ​จาก​มา</verse>
				<verse number="11">โยเซฟ​จึง​หา​ที่อยู่​อาศัย​ให้​กับ​พ่อ​และ​พวกพี่ชาย และ​ยก​ที่ดิน​ใน​ส่วน​ที่ดี​ที่สุด​ของ​แผ่นดิน​อียิปต์​ให้​กับ​พวกเขา อยู่​ใกล้​เมือง​รามาเสส ตาม​คำสั่ง​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ได้​จัดหา​อาหาร​มา​ให้​กับ​พ่อ​และ​พวกพี่ชาย รวมทั้ง​ครอบครัว​ของพ่อเขา และ​เด็กๆ​ทุกคน</verse>
				<verse number="13">ความ​อดอยาก​หิวโหย​รุนแรง​มากขึ้น จน​ไม่มี​อาหาร​เลย​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน ทำให้​ทั้ง​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​แผ่นดิน​คานาอัน ยากจน​แร้นแค้น​เพราะ​ความ​อดอยาก​หิวโหย​นั้น</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​จึงได้​รวบรวม​เงิน​ที่​ได้​จาก​การขาย​ข้าว​ให้​ชาว​อียิปต์​และ​ชาว​คานาอัน ไป​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​คน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​แผ่นดิน​คานาอัน​ไม่มี​เงิน​เหลือ​อีกแล้ว พวกชาว​อียิปต์​ได้​ไป​พบ​โยเซฟ​และ​พูดว่า “ขอ​อาหาร​ให้​กับ​พวกเรา​ด้วย ท่าน​จะ​ปล่อย​ให้​เรา​ตาย​ต่อหน้า​ท่าน​หรือ เพราะ​พวกเรา​ไม่มี​เงิน​อีกแล้ว”</verse>
				<verse number="16">โยเซฟ​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​พวกเจ้า​ไม่มี​เงิน ก็​เอา​ฝูงสัตว์​ของ​พวกเจ้า​มา​แลก แล้ว​เรา​จะ​ให้​อาหาร​กับ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​จึง​เอา​สัตว์เลี้ยง​มา​ให้​โยเซฟ เพื่อ​แลก​กับ​อาหาร โยเซฟ​ได้​ให้​อาหาร​กับ​พวกเขา เป็น​การแลกเปลี่ยน​กับ​ฝูงม้า ฝูงแกะ ฝูงวัว และ​พวกลา ของ​พวกเขา ใน​ปีนั้น​โยเซฟ​ได้​แบ่งปัน​อาหาร​ให้กับ​พวกเขา เพื่อ​เป็น​การ​แลกเปลี่ยน​กับ​ฝูงสัตว์เลี้ยง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ปีนั้น​ผ่านไป พวกเขา​กลับ​มาหา​โยเซฟ​อีก​เป็น​ปี​ที่สอง และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “พวกเรา​ไม่มี​อะไร​จะ​ปิดบัง​ท่าน เงิน​ของ​พวกเรา​ก็​หมดแล้ว ฝูงสัตว์​ก็​ให้​ท่าน​ไป​หมดแล้ว ไม่มี​อะไร​เหลือ​อีกแล้ว​นอกจาก​ร่างกาย​และ​ที่ดิน​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="19">จะ​ให้​เรา​ตาย​ต่อหน้า​ท่าน แล้ว​ปล่อย​ให้​ที่ดิน​รกร้าง​ว่างเปล่า​ไป​หรือ ซื้อ​พวกเรา​และ​ที่ดิน​ของ​พวกเรา​เพื่อ​แลกเปลี่ยน​กับ​อาหาร​ด้วยเถิด และ​พวกเรา​จะ​กลายเป็น​ทาส​ของ​ฟาโรห์ แล้ว​ที่ดิน​ของเรา​ก็​จะเป็น​ของ​ฟาโรห์​ด้วย โปรด​ให้​เมล็ด​พันธุ์พืช​กับ​เรา​เพื่อ​เอา​ไป​ปลูก​เถิด เรา​จะได้​มี​ชีวิต​ต่อไป ไม่ต้อง​ตาย และ​ที่ดิน​ก็​จะได้​ไม่​กลายเป็น​ทะเลทราย”</verse>
				<verse number="20">โยเซฟ​จึง​ซื้อ​ที่ดิน​ทั้งหมด​ใน​อียิปต์​ให้​กับ​ฟาโรห์ เพราะ​ชาว​อียิปต์​แต่ละ​คน​ต่าง​ก็​ยอม​ขาย​ที่ เพราะ​อดอยาก​หิวโหย​มาก ที่ดิน​จึง​ตก​เป็น​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="21">โยเซฟ​ทำให้​ประชาชน​กลาย​เป็น​ทาส จาก​สุดปลาย​แผ่นดิน​อียิปต์​ด้านหนึ่ง​ไป​จนถึง​อีก​ด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="22">มีแต่​ที่ดิน​ของ​พวกนักบวช​เท่านั้น​ที่​โยเซฟ​ไม่ได้​ซื้อ เพราะ​พวกนักบวช​มี​รายได้​ที่​แน่นอน​จาก​ฟาโรห์ และ​พวกเขา​ก็​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย​รายได้​ที่​ฟาโรห์​ให้นั้น พวกเขา​จึง​ไม่จำเป็น​ต้อง​ขาย​ที่ดิน</verse>
				<verse number="23">โยเซฟ​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “ดูเถิด วันนี้​เรา​ได้​ซื้อ​พวกเจ้า​และ​ที่ดิน​ของ​พวกเจ้า​ให้​กับ​ฟาโรห์​แล้ว นี่​คือ​เมล็ด​พันธุ์พืช​สำหรับ​พวกเจ้า ให้​หว่าน​มัน​ใน​ที่ดิน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="24">แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา​เก็บเกี่ยว พวกเจ้า​ต้อง​แบ่ง​พืชผล​นั้น​ให้​กับ​ฟาโรห์​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์ อีก​แปดสิบ​เปอร์เซ็นต์​ที่​เหลือ​จะ​เป็น​ของเจ้า เพื่อ​เป็น​เมล็ดพันธุ์​สำหรับ​ท้องทุ่ง และ​เป็น​อาหาร​สำหรับ​พวกเจ้า ครอบครัว และ​ลูกๆ​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​จึง​พูด​ว่า “ท่าน​ได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​พวกเรา ถ้า​ท่าน​พอใจ พวกเรา​จะ​ขอ​เป็น​ทาส​ของ​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟ​จึง​ได้​ร่าง​กฎหมาย​เกี่ยวกับ​ที่ดิน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ขึ้น ซึ่ง​ใช้​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ คือ​พวกเขา​จะต้อง​แบ่ง​พืชผล​ของ​พวกเขา​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ให้​กับ​ฟาโรห์ มีแต่​ที่ดิน​ของ​นักบวช​เท่านั้น​ที่​ไม่ได้​ตก​เป็น​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="27">อิสราเอล​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ใน​เมือง​โกเชน และ​พวกเขา​ได้​ยึดครอง​ที่ดิน​ที่นั่น และ​เกิด​ลูกหลาน​มากมาย จน​กลายเป็น​กลุ่ม​ที่​ยิ่งใหญ่​มาก</verse>
				<verse number="28">ยาโคบ​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​เป็น​เวลา​สิบเจ็ด​ปี เขา​มี​อายุ​ได้​หนึ่งร้อย​สี่สิบเจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​เขา​ใกล้​ตาย เขา​เรียกตัว​โยเซฟ​ลูกชาย​เข้า​มา​หา และ​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “ถ้า​เจ้า​รัก​พ่อ​จริงๆ​ให้​เอา​มือ​วาง​ไว้​ใต้ขา​ของพ่อ และ​สัญญา​ว่า เจ้า​จะ​ซื่อสัตย์​และ​จงรัก​ภักดี​ต่อพ่อ​แล้ว​ทำ​ตามที่​พ่อขอ คือ​ขอ​อย่าได้​ฝัง​พ่อ​ไว้​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พ่อตาย ให้​เอา​ร่าง​ของพ่อ​ออก​จาก​อียิปต์ ไป​ฝัง​รวมกับ​บรรพบุรุษ​ของ​พ่อ” โยเซฟ​ตอบ​ว่า “ลูก​จะ​ทำ​ตามที่​พ่อพูด”</verse>
				<verse number="31">แล้ว​อิสราเอล​พูด​ว่า “สาบาน​กับ​พ่อ​ก่อน” โยเซฟ​ก็​สาบาน​กับ​เขา อิสราเอล​ก็​เอนตัว​ลงไป​ที่​หัวเตียง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">ใน​เวลา​ต่อมา มี​คน​บอก​โยเซฟ​ว่า “ตอนนี้​พ่อ​ของท่าน​ไม่สบาย​มาก” โยเซฟ​จึง​พา​ลูกชาย​สอง​คน คือ​มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม​ไป​หา​ยาโคบ</verse>
				<verse number="2">มี​คน​ไป​บอก​ยาโคบ​ว่า “โยเซฟ​ลูกชาย​ของท่าน​มาหา” อิสราเอล​จึง​พยายาม​ลุกขึ้น​นั่ง​บนเตียง</verse>
				<verse number="3">ยาโคบ​ได้​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พระเจ้า​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ได้​ปรากฏตัว​ให้​พ่อเห็น​ที่​ตำบล​ลูส ใน​แผ่นดิน​คานาอัน และ​พระองค์​ได้​อวยพร​ให้​พ่อ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​พูด​กับ​พ่อ​ว่า ‘ดูเถอะ เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ลูกดก เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของเจ้า​มี​จำนวน​เพิ่มขึ้น เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​กลายเป็น​กลุ่มชน​ที่​ยิ่งใหญ่ และ​เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​นี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของเจ้า เพื่อ​เป็น​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวกเขา​ตลอดไป’</verse>
				<verse number="5">ตอนนี้​ลูกชาย​ทั้งสอง​ของลูก​ที่​เกิด​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ก่อน​ที่​พ่อ​จะ​มาหา​ลูก​ที่นี่ เขา​ทั้งสอง​จะเป็น​ของพ่อ เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์​จะเป็น​ของ​พ่อ เหมือน​กับ​รูเบน​และ​สิเมโอน</verse>
				<verse number="6">แต่​ลูกๆ​คนอื่น ที่​เกิดมา​ทีหลัง​พวกเขา จะเป็น​ของลูก พวกเขา​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​ที่ดิน​ที่จะ​ยกให้​กับ​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์​พี่ชาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ตอนที่​พ่อ​เดินทาง​จาก​ปาดาน​เพื่อ​ไป​เมือง​เอฟราธาห์ ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น ราเชล​ตาย​ไป ตอนนั้น​ยัง​อยู่​ใน​แคว้น​คานาอัน และ​ยัง​ห่างจาก​เมือง​เอฟราธาห์​มาก พ่อ​เสียใจ​มาก พ่อ​จึง​ฝัง​นาง​ไว้​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​จะ​ไป​เอฟราธาห์ (ซึ่ง​ก็​คือ​เบธเลเฮม)”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อิสราเอล​เห็น​ลูกชาย​โยเซฟ เขา​ถาม​ว่า “พวกเขา​เป็น​ใครกัน”</verse>
				<verse number="9">โยเซฟ​ตอบ​ว่า “พวกเขา​เป็น​ลูก​ของผม​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​ผม​ที่นี่” อิสราเอล​พูด​ว่า “ช่วย​พา​พวกเขา​เข้า​มาหา​พ่อ​หน่อย แล้ว​พ่อ​จะ​อวยพร​ให้”</verse>
				<verse number="10">ตอนนั้น​ตา​ของ​อิสราเอล​เริ่ม​พร่ามัว​ตาม​อายุ เขา​จึง​มอง​ไม่ค่อยเห็น​แล้ว เมื่อ​โยเซฟ​พา​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​คน​เข้ามา​ใกล้ๆ​เขา อิสราเอล​ก็​จูบ​และ​โอบกอด​พวกเขา</verse>
				<verse number="11">อิสราเอล​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​ไม่เคย​คิดว่า​จะได้เห็น​หน้าลูก​อีก แต่​ดูสิ พระเจ้า​ทำให้​พ่อ​ได้เห็น​หน้าหลาน​ด้วย”</verse>
				<verse number="12">โยเซฟ​ได้​เอา​พวกเขา​ออกมา​จาก​ตัก​ของ​อิสราเอล และ​โยเซฟ​ก็​ก้ม​กราบ​ลง​ถึง​พื้นดิน​ต่อหน้า​พ่อ</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โยเซฟ​ก็​เอา​ลูก​ทั้งสอง​มา ให้​เอฟราอิม​อยู่​ด้าน​ขวามือ​ของเขา ซึ่ง​เป็น​ซ้ายมือ​ของ​อิสราเอล และ​ให้​มนัสเสห์​อยู่​ด้าน​ซ้ายมือ​ของเขา ซึ่ง​เป็น​ขวามือ​ของ​อิสราเอล และ​โยเซฟ​ก็​พา​พวกเขา​เข้า​ไปหา​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">อิสราเอล​ยื่น​แขนขวา​มา​วางลง​บนหัว​ของ​เอฟราอิม (เขา​เป็น​น้อง) และ​ยื่น​แขนซ้าย​มา​วาง​บนหัว​ของ​มนัสเสห์ ไขว้แขน​กัน เพราะ​มนัสเสห์​เป็น​พี่</verse>
				<verse number="15">แล้ว​อิสราเอล​ได้​อวยพร​ให้​กับ​โยเซฟ​ว่า “ขอให้​พระเจ้า​ผู้ที่​บรรพบุรุษ​ของพ่อ​คือ​อับราฮัม​และ​อิสอัค​สักการะ​บูชา พระเจ้า​ผู้ที่​คอย​เลี้ยงดู​ชีวิต​ของพ่อ​มา​ตลอด​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เป็น​ทูตสวรรค์​ที่​คอย​ช่วยเหลือ​พ่อ​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ทั้งปวง ได้โปรด​อวยพร​เด็ก​สองคนนี้​ด้วย เพื่อว่า​ชื่อ​ของ​พ่อ​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พ่อ คือ​อับราฮัม​และ​อิสอัค​จะ​ยังคง​อยู่​เพราะ​พวกเขา และ​ขอให้​พวกเขา​แผ่ขยาย​ใหญ่โต​มากขึ้น​ใน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โยเซฟ​เห็น​อิสราเอล​วาง​มือขวา​ลง​บนหัว​ของ​เอฟราอิม เขา​ก็​ไม่พอใจ เขา​พยายาม​จะ​เอา​มือขวา​ของพ่อ​ไป​ไว้​บนหัว​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="18">โยเซฟ​บอก​พ่อเขา​ว่า “ไม่ใช่​อย่างนั้น​พ่อ คนนี้​ต่างหาก​ที่​เป็น​พี่ วางมือ​ลงบน​หัว​คนนี้​สิ”</verse>
				<verse number="19">แต่​พ่อเขา​ปฏิเสธ​และ​พูดว่า “พ่อรู้​ลูก พ่อรู้ เขา​จะ​กลายเป็น​ชนชาติ​ด้วย และ​เขา​จะ​ยิ่งใหญ่​เหมือนกัน แต่​น้องชาย​ของเขา​จะ​ยิ่งใหญ่​กว่าเขา และ​ลูกหลาน​ของ​คนน้อง​จะ​กลายเป็น​หลายๆ​ชนชาติ”</verse>
				<verse number="20">อิสราเอล​จึง​อวยพร​พวกเขา​ใน​วันนั้น​ว่า “คน​อิสราเอล​จะ​ใช้​ชื่อ​ของ​พวกเจ้า เมื่อ​พวกเขา​จะให้​พร​กัน พวกเขา​จะ​พูดว่า ‘ขอให้​พระเจ้า​ทำให้​ท่าน​เป็น​เหมือน เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์’” อิสราเอล​จึง​ตั้ง​เอฟราอิม​ไว้​ก่อนหน้า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">อิสราเอล​พูด​กับ​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​กำลัง​จะตาย แต่​พระเจ้า​จะอยู่​กับลูก และ​พระองค์​จะนำ​ลูก​กลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​บรรพบุรุษ​ลูก</verse>
				<verse number="22">และ​พ่อ​จะให้ ‘ไหล่เขา’ แห่งหนึ่ง​กับ​ลูก ต่อหน้า​พี่ๆ​ของลูก พ่อ​ยึดมัน​มาได้​จาก​ชาว​อาโมไรต์ ด้วย​ดาบ​และ​ธนู​ของพ่อ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">แล้ว​ยาโคบ​ก็​เรียก​ลูกชาย​คนอื่นๆ​มา เขา​พูด​ว่า “มา​ชุมนุม​กัน แล้ว​พ่อ​จะ​บอกว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​บ้าง​กับ​พวกลูก​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="2">รวมตัว​กัน​เข้ามา​ฟัง พวกลูกๆ​ของ​ยาโคบ ให้​ฟัง​อิสราเอล พ่อ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="3">รูเบน เจ้า​เป็น​ลูกคนโต​ของพ่อ เจ้า​เป็น​ความ​เข้มแข็ง​ของพ่อ และ​เป็น​ข้อพิสูจน์​ความ​เป็นชาย​ของพ่อ เจ้า​คือ​สุดยอด​แห่ง​ความ​ภาคภูมิใจ และ​สุดยอด​ของ​ความ​แข็ง​แกร่ง</verse>
				<verse number="4">แต่​เจ้า​เป็นเหมือน​สายน้ำ​ที่​ควบคุม​ไม่ได้ ดังนั้น เจ้า​จะ​ไม่สุดยอด​อีกต่อไป เพราะ​เจ้า​แอบ​ปีน​ขึ้นไป​บนเตียง​พ่อเจ้า เจ้า​หลับนอน​กับ​เมีย​ของพ่อเจ้า แล้ว​เจ้า​ได้นำ​ความ​อับอาย​มาสู่​เตียง​ของพ่อ ที่​เจ้า​ได้​ปีน​ขึ้นไป​นั้น”</verse>
				<verse number="5">“สิเมโอน​และ​เลวี​เป็น​พี่น้อง​กัน ดาบ​ของ​พวกเขา​คือ​อาวุธ​แห่ง​ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​แอบ​วางแผน​ชั่วร้าย พ่อ​ขอ​ไม่มี​ส่วนร่วม​ใน​การ​วางแผนลับ​แบบนั้น พ่อ​ขอ​ไม่เจอ​กับ​พวกเขา​ใน​การ​วางแผน​ชั่วร้าย​เช่นนั้น เพราะ​พวกเขา​ได้​ฆ่าคน​เพราะ​ความโกรธ และ​ได้​ทำร้าย​สัตว์​เพียงเพื่อ​ความสนุก</verse>
				<verse number="7">ขอให้​ความโกรธ​ของ​พวกเขา​ถูก​สาปแช่ง​เพราะ​มัน​รุนแรง​เกินไป และ​ขอให้​ความ​เดือดดาล​บ้าคลั่ง​ของ​พวกเขา​ถูก​สาปแช่ง​เพราะ​มัน​โหดร้าย​เกินไป พ่อ​จะ​แยก​พวกเขา​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​ท่ามกลาง​เผ่าพันธุ์​ของ​ยาโคบ พ่อ​จะ​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">	ยูดาห์ ​พี่น้อง​ของเจ้า​จะ​สรรเสริญ​เจ้า เจ้า​จะ​เอา​ชนะ​ศัตรู บรรดา​พี่น้อง​จะต้อง​มา​คำนับ​เจ้า</verse>
				<verse number="9">ยูดาห์ เจ้า​เหมือน​สิงโต​หนุ่ม ที่​ยืนคร่อม​อยู่เหนือ​เหยื่อ​ที่​มัน​ฆ่า เจ้า​เป็น​เหมือน​สิงโต​ที่​กำลัง​หมอบ​นอนลง​พัก ไม่มีใคร​กล้า​มา​แหย่</verse>
				<verse number="10">อำนาจ​การ​ปกครอง​จะ​ไม่มีวัน​หมดไป​จาก​ยูดาห์ และ​ลูกหลาน​ของเขา จนกว่า​กษัตริย์​ที่​แท้จริง​จะขึ้น​ครองบัลลังก์ และ​ทุกชาติ​จะ​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="11">เขา​ผูกลา​ของเขา​ไว้​กับ​เถาองุ่น เขา​ผูก​ลูกลา​ไว้​กับ​ต้นองุ่น​ที่ดี​ที่สุด เขา​ล้าง​เสื้อผ้า​ใน​เหล้าองุ่น และ​ซัก​เสื้อคลุม​ของเขา​ด้วย​น้ำองุ่น​สีเลือด</verse>
				<verse number="12">นัยน์ตา​ของเขา​แดงก่ำ​ยิ่งกว่า​สี​ของ​เหล้าองุ่น และ​ฟัน​ของเขา​ขาว​ยิ่งกว่า​น้ำนม</verse>
				<verse number="13">เศบูลุน​จะ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ติด​ทะเล มัน​จะเป็น​สถานที่​ที่​ปลอดภัย​สำหรับ​เรือ เขตแดน​ของเขา​จะ​ขยาย​ออกไป​จนถึง​เมือง​ไซดอน</verse>
				<verse number="14">อิสสาคาร์​เหมือน​ลา​ที่​แข็งแกร่ง แต่​มัน​นอนลง​ระหว่าง​ตะกร้า​ที่​แบกอยู่</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​พบ​ที่​เหมาะ​สำหรับ​หยุดพัก และ​เป็น​แผ่นดิน​อัน​น่ารื่นรมย์ เมื่อนั้น​เขา​จะ​ยินดี​ที่จะ​ค่อมหลังลง​เพื่อ​แบก​สัมภาระ และ​พร้อม​ที่จะ​เป็น​ทาสรับใช้</verse>
				<verse number="16">	ดาน จะเป็น​ผู้ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​คน​ของเขา เหมือนกับ​ที่​ชน​เผ่า​อื่น​ของ​อิสราเอล​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="17">ดาน​จะเป็น​เหมือน​งู​ที่อยู่​ข้างถนน เป็น​เหมือน​งูพิษ​ที่อยู่​ตามทาง คอย​กัดเท้า​ของ​ม้า และ​คนขี่​ก็จะ​ตก​จาก​หลังม้า</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​กำลัง​รอคอย​ความรอด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">	กาด จะ​ถูก​โจมตี​โดย​ผู้บุกรุก แต่​กาด​จะ​ขับไล่​พวกมัน​ไปได้</verse>
				<verse number="20">อาหาร​การกิน​ของ​อาเชอร์​จะ​อุดมสมบูรณ์ เขา​จะเป็น​ผู้จัดหา​อาหาร​ให้​สำหรับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="21">นัฟทาลี​เป็น​เหมือน​กวาง​ที่​วิ่ง​อย่าง​อิสระ และ​คลอดลูก​กวาง​ที่​สวยงาม</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​คือ​ต้นองุ่น​ที่​ผลิดอก​ออกผล เป็น​ต้นองุ่น​ที่​เจริญ​เติบโต​อยู่​ข้าง​น้ำพุ กิ่งก้าน​ของเขา​จะ​เลื้อยไป​บน​กำแพง</verse>
				<verse number="23">นักธนู​มากมาย​ไม่ชอบ​เขา​และ​ยิง​เขา คนพวกนี้​จะเป็น​ศัตรู​กับ​เขา</verse>
				<verse number="24">แต่​คันธนู​ของ​โยเซฟ​จะ​ยัง​มั่นคง และ​แขน​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของเขา​ยังคง​คล่องแคล่ว​ชำนาญ โดย​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ของ​ยาโคบ โดย​พระผู้เลี้ยง​คือ​พระศิลา​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="25">โดย​พระเจ้า​ของ​พ่อเจ้า ขอให้​พระองค์​ช่วยเหลือ​เจ้า พระเจ้า​ผู้​เต็มไปด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​สูงสุด ขอพระองค์​อวยพร​เจ้า ด้วย​พร​จาก​สวรรค์​เบื้องบน พร​จาก​น้ำ​ที่อยู่​ลึก​ลงไป​ใต้ดิน พร​จาก​เต้านม​และ​ท้อง​ที่​คลอด</verse>
				<verse number="26">พร​ต่างๆ​ของ​พ่อเจ้านี้​ยิ่งใหญ่​กว่า พร​จาก​ภูเขา​ที่​ตั้ง​ตระหง่าน​ชั่วนิรันดร์ และ​ดีกว่า​ของดี​ต่างๆ​ของ​เทือกเขา​ที่​อยู่​นิรันดร์ ขอให้​พร​ต่างๆนี้​มา​ตก​อยู่​ที่​หัว​ของ​โยเซฟ มา​ตก​อยู่​ที่​หน้าผาก​ของเขา​คนที่​ถูก​แยก​ออกมา​เป็นพิเศษ​จาก​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ของเขา</verse>
				<verse number="27">เบนยามิน​เหมือน​หมาป่า​ที่​หิวโซ ใน​ตอนเช้า​เขา​กิน​เหยื่อ​ที่​จับ​มา​ได้ ใน​ตอนเย็น​เขา​จะ​แบ่งปัน​ของ​ที่​แย่งชิง​มาได้”</verse>
				<verse number="28">และ​นี่คือ​เผ่า​ทั้ง​สิบสอง​เผ่า​ของ​อิสราเอล และ​นี่คือ​สิ่งที่​พ่อ​ของ​พวกเขา​ได้บอก​กับ​พวกเขา​ไว้ เมื่อ​เขา​อวยพร​ลูกๆ​ด้วย​คำอวยพร​ที่​พิเศษ​สำหรับ​แต่ละ​คน​แล้ว</verse>
				<verse number="29">เขา​ได้สั่ง​ลูกๆ​เขา​ว่า “พ่อ​กำลัง​จะ​ตาย​แล้ว ให้​ฝัง​พ่อ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พ่อ ใน​ถ้ำ​ที่อยู่​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​เอโฟรน​คน​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="30">ใน​ถ้ำ​ใน​ท้องทุ่ง​มัคเปลาห์ ที่อยู่​ใกล้ๆ​มัมเร ใน​แคว้น​คานาอัน อับราฮัม​ได้​ซื้อ​ท้องทุ่ง​นั้น​มาจาก​เอโฟรน​คน​ฮิตไทต์ เพื่อ​ใช้​เป็น​ที่ฝังศพ</verse>
				<verse number="31">อับราฮัม​และ​ซาราห์ เมีย​ของเขา​ถูกฝัง​อยู่​ที่นั่น อิสอัค​และ​เรเบคาห์​เมีย​ของเขา​ก็​ถูกฝัง​อยู่​ที่นั่น และ​พ่อ​ก็​ฝัง​เลอาห์​ไว้​ที่นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="32">ทั้ง​ท้องทุ่ง​และ​ถ้ำ​แห่งนั้น​ได้​ซื้อ​มาจาก​ชาว​ฮิตไทต์”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ยาโคบ​สั่งเสีย​ลูกๆ​ของเขา​เสร็จแล้ว ก็​ยกขา​มา​ไว้​บนเตียง​เหมือนเดิม และ​หายใจ​เฮือก​สุดท้าย แล้วก็​จากไป​อยู่​ร่วมกับ​บรรพบุรุษ​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">โยเซฟ​กอดพ่อ​และ​ร้องไห้ และ​จูบพ่อ​ของเขา</verse>
				<verse number="2">โยเซฟ​ได้ส่ง​พวกหมอ​ที่​รับใช้​เขา ให้​จัดการ​เกี่ยวกับ​ศพ​เพื่อ​เอา​ไป​ฝัง พวกหมอ​จึง​อาบ​น้ำยา​รักษา​ศพ​ของ​อิสราเอล​ไว้​สำหรับ​ฝัง</verse>
				<verse number="3">เขา​ใช้​เวลา​สี่สิบ​วัน​ในการ​อาบ​น้ำยา​นี้ ตาม​ประเพณี​ที่เขา​ทำกัน ชาว​อียิปต์​ไว้ทุกข์​ให้​อิสราเอล​เป็นเวลา​เจ็ดสิบ​วัน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​สิ้นสุด​เวลา​ไว้ทุกข์ โยเซฟ​พูดกับ​ข้าราชสำนัก​ของ​ฟาโรห์ “ถ้า​พวกท่าน​จะ​กรุณา​ผม ช่วยพูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า ‘พ่อของผม​ให้​ผม​สาบาน​กับเขา เขา​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ดูเถิด พ่อ​กำลัง​จะตาย ให้​ฝังพ่อ​ไว้​ใน​หลุม​ฝังศพ​ที่​พ่อ​ขุด​เตรียมไว้​สำหรับ​ตัวเอง​ใน​แคว้น​คานาอัน” และ​ตอนนี้​ขอโปรด​อนุญาต​ให้​ผม​ไป​ฝังศพ​พ่อ​ด้วยเถิด แล้ว​ผม​จะ​กลับมา’”</verse>
				<verse number="6">ฟาโรห์​พูด​ว่า “ไปเถิด ไป​ฝังศพ​ของพ่อเจ้า ตามที่​เจ้า​ได้​สาบาน​ไว้”</verse>
				<verse number="7">โยเซฟ​จึง​ขึ้นไป​ฝังศพ​พ่อ พวกข้าราชการ​ทั้งหมด​ของ​ฟาโรห์ รวมทั้ง​ข้าราชการ​ระดับสูง​ใน​วัง​ของ​ฟาโรห์ และ​พวกข้าราชการ​ระดับสูง​ทั้งหมด​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์​ไป​กับ​โยเซฟ​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​โยเซฟ​และ​พี่น้อง​ของเขา​ทั้ง​ครอบครัว ไป​กับ​โยเซฟ​ด้วย เหลือไว้​แต่​เด็กๆ ฝูงแกะ และ​ฝูงวัว ใน​เมือง​โกเชน</verse>
				<verse number="9">รถม้าศึก​และ​คนขับ​ก็​ไป​กับ​เขา​ด้วย เป็น​ขบวน​ที่​ใหญ่โต​มาก</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวกเขา​มาถึง​ลานนวดข้าว​ของ​อาทาด ซึ่ง​อยู่​ตรงข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน พวกเขา​ได้​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อย่าง​ขมขื่น​ด้วย​เสียง​อันดัง โยเซฟ​ให้​มี​พิธีศพ​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​บริเวณนั้น​เห็น​ความ​เศร้าโศก​ใน​พิธีศพ​ที่​ลานนวดข้าว พวกเขา​พูด​ว่า “ทำไม​ชาว​อียิปต์​ถึง​ได้​เศร้าโศก​เสียใจ​ขนาดนี้” พวกเขา​จึง​ตั้งชื่อ​สถานที่นั้น​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ว่า “อาเบลมิสราอิม”</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ของ​ยาโคบ​ได้​ทำ​ตามที่​พ่อเขา​สั่งไว้</verse>
				<verse number="13">คือ​พวกลูกชาย​ของเขา​ได้​แบก​ร่างเขา​มาถึง​แผ่นดิน​คานาอัน และ​ได้​ฝังเขา​ไว้​ในถ้ำ​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​มัคเปลาห์ ซึ่ง​อับราฮัม​ซื้อมา​เพื่อ​เป็น​ที่​ฝังศพ​จาก​เอโฟรน​คน​ฮิตไทต์ ใกล้​มัมเร</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โยเซฟ พวกพี่ชาย และ​คนทั้งหมด​ที่​มา​ร่วม​ฝังศพ​พ่อของเขา ต่าง​ก็​เดินทาง​กลับ​อียิปต์ หลังจาก​ฝังศพ​พ่อของเขา​เรียบร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">พี่ชาย​ของ​โยเซฟ​กลัว​โยเซฟ​เพราะ​พ่อ​ของ​พวกเขา​ตาย​ไปแล้ว พวกเขา​พูดว่า “บางที​โยเซฟ​อาจจะ​ยัง​โกรธ​พวกเรา​อยู่ และ​อาจจะ​แก้แค้น​เรา​สำหรับ​ความ​ชั่วร้าย​ที่​พวกเรา​ได้ทำ​กับเขา”</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​จึง​ส่ง​ข้อความ​ไปถึง​โยเซฟ​ว่า “พ่อ​ของท่าน​ได้สั่ง​เอาไว้​ก่อน​ตาย​ว่า</verse>
				<verse number="17">ให้​บอก​กับ​โยเซฟ​ว่า ‘ขอให้​ยกโทษ​ให้​กับ​ความผิด​และ​ความบาป​ของ​พวกพี่ชาย​เจ้า ที่​ได้ทำ​ไว้​กับ​เจ้า’ พวกเรา​ได้​ทำผิด​ต่อ​ท่าน​จริงๆ ตอนนี้ ขอ​ได้โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ความผิด​ของ​พวกเรา​ผู้รับใช้​พระเจ้า​ของพ่อท่าน​ด้วยเถิด” โยเซฟ​ร้องไห้​เมื่อ​เห็น​ข้อความ​ที่​ส่ง​มาถึง​เขา</verse>
				<verse number="18">พวกพี่ชาย​ได้​มา​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​เขา​และ​พูดว่า “ดูเถิด เรา​เป็น​ทาส​ของท่าน”</verse>
				<verse number="19">แต่​โยเซฟ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “อย่ากลัวเลย พวกพี่​คิดว่า​ผม​เป็น​พระเจ้า​หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="20">พวกพี่​ตั้งใจ​จะ​ทำร้าย​ผม​ก็จริง แต่​พระเจ้า​ตั้งใจ​ให้​มัน​ออกมา​ดี เพื่อ​จะได้​มี​วันนี้​เกิดขึ้น เพื่อ​ที่​จะ​รักษา​ชีวิต​ของ​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​อย่าได้​กลัว​ไปเลย ผม​จะ​ยังคง​ช่วยเหลือ​พวกพี่​และ​ลูกๆ​ของพี่​ต่อไป” โยเซฟ​ได้​ปลอบโยน​พี่ชาย​ของเขา และ​พูด​กับ​พวกเขา​อย่าง​เมตตา​ปรานี</verse>
				<verse number="22">โยเซฟ​และ​ครอบครัว​ของพ่อเขา​จึง​ได้​อยู่​ใน​อียิปต์​ต่อไป โยเซฟ​มี​อายุ​หนึ่งร้อยสิบปี</verse>
				<verse number="23">โยเซฟ​มี​ชีวิต​อยู่​จน​ได้เห็น​ลูกหลาน​ไปถึง​สามชั่วรุ่น มนัสเสห์​ลูก​ของ​โยเซฟ​มี​ลูกชาย​คือ​มาร์คี โยเซฟ​ก็​อยู่​จน​ได้เห็น​ลูกๆ​ของ​มาคีร์​ด้วย</verse>
				<verse number="24">โยเซฟ​พูด​กับ​ญาติๆ​ของเขา​ว่า “ผม​กำลัง​จะตาย แต่​พระเจ้า​จะ​ดูแล​พวกท่าน​ต่อไป​อย่าง​แน่นอน และ​จะนำ​พวกท่าน​ขึ้นไป​จาก​ที่นี่ ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ”</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​ให้​คน​อิสราเอล​สาบาน​ว่า “เมื่อ​พระเจ้า​ทำตาม​สัญญา​นั้น​เมื่อไหร่ ให้​เอา​กระดูก​ของผม​ไป​จาก​ที่นี่​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">โยเซฟ​ก็​ตาย ตอน​อายุ​หนึ่งร้อยสิบ​ปี พวกเขา​อาบ​น้ำยา​รักษา​ศพ​โยเซฟ​ไว้​เพื่อ​ฝัง ร่าง​ของเขา​ถูก​เก็บไว้​ใน​หีบศพ​ใน​ประเทศ​อียิปต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="2">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ยาโคบ​ได้​เดินทาง​ไป​อียิปต์ พร้อมกับ​ลูกๆ และ​ลูกๆ​ของเขา​ต่าง​ก็​พา​ครอบครัว​ของ​ตัวเอง​ไปด้วย ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​พวกลูกๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">รูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">อิสสาคาร์ เศบูลุน เบนยามิน</verse>
				<verse number="4">ดาน นัฟทาลี กาด และ​อาเชอร์</verse>
				<verse number="5">ยาโคบ​มี​ลูกหลาน​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มาจาก​เขา​ทั้งสิ้น​เจ็ดสิบ​คน รวม​โยเซฟ​ที่​อยู่​ใน​อียิปต์​อยู่​ก่อนแล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="6">โยเซฟ พวกพี่น้อง​ของเขา​และ​ทุกคน​ใน​รุ่นนั้น​ตาย​ไปหมด</verse>
				<verse number="7">แต่​ลูกหลาน​อิสราเอล​ก็​เพิ่มขึ้น​อย่าง​มากมาย​เป็น​ทวีคูณ พวกเขา​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​จน​เต็มบ้าน​เต็มเมือง​ไปหมด และ​มี​อำนาจ​มาก</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​กษัตริย์​องค์ใหม่​ขึ้น​ปกครอง​อียิปต์ เขา​ไม่เคย​รู้จัก​โยเซฟ​มาก่อน</verse>
				<verse number="9">เขา​พูด​กับ​ประชาชน​ของ​เขา​ว่า “คน​อิสราเอล​มี​จำนวน​มากกว่า​พวกเรา​และ​เข้มแข็ง​กว่า​พวกเรา​เสียอีก</verse>
				<verse number="10">พวกเรา​ต้อง​วางแผน​เพื่อ​หยุด​ไม่ให้​พวกมัน​เพิ่ม​มากขึ้น ไม่อย่างนั้น ตอน​มี​สงคราม พวกมัน​อาจจะ​ไป​เข้าร่วม​กับ​ศัตรู แล้ว​หันมา​โจมตี​เรา และ​หลบหนี​ไป​จาก​แผ่นดินนี้​ก็ได้”</verse>
				<verse number="11">พวกชาว​อียิปต์​จึง​ได้​ส่ง​ผู้คุมทาส​ให้​ไป​ควบคุม​ชาว​อิสราเอล บีบ​บังคับ​พวกเขา​ให้​สร้าง​เมือง​ปิธม​และ​ราอัมเสส​ให้​กับ​ฟาโรห์​ไว้​เก็บของ</verse>
				<verse number="12">แต่​ยิ่ง​ชาวอียิปต์​กดขี่​ชาว​อิสราเอล​มาก​เท่าใด ชาว​อิสราเอล​กลับ​ยิ่ง​เพิ่ม​จำนวน​และ​ขยายตัว​มากขึ้น​เท่านั้น ชาว​อียิปต์​เริ่ม​หวาดกลัว​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​บังคับ​ชาว​อิสราเอล​ให้​เป็นทาส​และ​ทำงาน​อย่างหนัก</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ทำให้​คน​อิสราเอล​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ขมขื่น เพราะ​ต้อง​ทำงาน​หนัก ทั้ง​ทำ​ปูนฉาบ ทำ​อิฐ และ​ทำงาน​สารพัด​ตาม​ท้องทุ่ง พร้อมกับ​งานอื่นๆ พวก​ชาวอียิปต์​จะ​บังคับ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทำงาน​เยี่ยงทาส​อย่าง​เหี้ยมโหด​ทารุณ</verse>
				<verse number="15">มี​หมอตำแย​ชาว​ฮีบรู​สองคน ชื่อ​ชิฟราห์​กับ​ปูอาห์ กษัตริย์​ของ​อียิปต์​สั่ง​หมอตำแย​สอง​คนนี้​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​เจ้า​สองคน​ทำคลอด​ให้​กับ​หญิง​ชาวฮีบรู เมื่อ​เด็ก​คลอด​ออกมา ถ้า​พวกเจ้า​เห็นว่า​เป็น​เด็กผู้ชาย​ก็ให้​ฆ่าทิ้งซะ แต่​ถ้า​เป็น​เด็กผู้หญิง​ก็ให้​ไว้ชีวิต”</verse>
				<verse number="17">แต่​หมอตำแย​ทั้งสอง​เกรง​กลัว พระเจ้า และ​ไม่ได้​ทำ​ตามที่​กษัตริย์​ของ​อียิปต์​สั่ง พวกนาง​ไว้​ชีวิต​เด็กผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เกิดมา</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ของ​อียิปต์​จึง​เรียก​หมอตำแย​สองคนนี้​เข้าพบ และ​ถามว่า “ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ทำ​อย่างนี้ ปล่อย​ให้​เด็กผู้ชาย​พวกนั้น​รอด”</verse>
				<verse number="19">หมอตำแย​สองคนนั้น​ตอบ​ฟาโรห์​ว่า “เพราะ​ผู้หญิง​ชาว​ฮีบรู​ไม่เหมือน​ผู้หญิง​ชาว​อียิปต์ พวกนาง​แข็งแรง​และ​คลอดลูก​ก่อนที่​หมอตำแย​จะ​ไปถึง​เสียอีก”</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​จึง​อวยพร​หมอตำแย​สองคนนั้น ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​เพิ่ม​ทวีขึ้น และ​เข้มแข็ง​มาก</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ให้​หมอตำแย​ทั้ง​สองคน มี​ครอบครัว​ของ​พวกนาง เพราะ​พวกนาง​เกรง​กลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ฟาโรห์ จึง​ออก​คำสั่ง​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​พระองค์​ว่า “เด็กผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เกิด​จาก​ชาวฮีบรู พวกเจ้า​ต้อง​เอา​ไป​โยน​ใน​แม่น้ำ​ไนล์ แต่​เด็กผู้หญิง เจ้า​ปล่อย​ให้​รอด​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">มี​ชาย​เผ่าเลวี​คนหนึ่ง​ได้ไป​แต่งงาน​กับ​สาว​คนหนึ่ง​จาก​เผ่าเลวี​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="2">นาง​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย ลูก​ของ​นาง​เป็น​เด็ก​ที่​น่ารัก​มาก นาง​จึง​ซ่อน​เด็ก​คนนี้​ไว้​ถึง​สามเดือน</verse>
				<verse number="3">จนกระทั่ง​นาง​เห็นว่า​ไม่สามารถ​ซ่อน​เด็ก​คนนี้​ได้​อีกต่อไป นาง​จึง​นำ​ต้นกก​มา​สาน​เป็น​ตะกร้า​แล้ว​ฉาบ​ด้วย​ชัน​และ​น้ำมันดิน นาง​นำ​เด็ก​วางลง​ใน​ตะกร้า และ​เอา​ไป​วางไว้​ใน​กอ​ต้นกก​ที่​ขึ้น​อยู่​ตาม​ริมฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
				<verse number="4">พี่สาว​ของ​เด็ก​คนนี้ คอย​เฝ้ามอง​ตะกร้า​ใบนั้น​อยู่​ห่างๆ​เพื่อ​จะ​ได้รู้​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​น้องชาย</verse>
				<verse number="5">ขณะนั้น ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​ได้​ลงมา​อาบน้ำ​ที่​แม่น้ำ​ไนล์ ขณะที่​คนรับใช้​กำลัง​เดินไป​ตาม​ริมฝั่ง​แม่น้ำ​ไนล์ ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​ก็​เห็น​ตะกร้า​ใบนั้น​ใน​กอ​ต้นกก นาง​จึง​สั่ง​ให้​คนรับใช้​ไป​เอามา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​นาง​เปิด​ดู ก็​เห็น​เด็กผู้ชาย​กำลัง​ร้องไห้อยู่ นาง​เกิด​ความสงสาร และ​พูด​ขึ้น​ว่า “นี่​คง​เป็น​เด็กชาย​ชาว​ฮีบรู คนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="7">พี่สาว​ของ​เด็กนั้น​ได้​พูด​กับ​ลูกสาว​ฟาโรห์​ว่า “จะ​ให้​หนู​ไป​หา​แม่นม​ชาวฮีบรู​สักคน มา​เลี้ยง​เด็ก​คนนี้​ให้​กับ​ท่าน​ไหมคะ”</verse>
				<verse number="8">นาง​จึง​ตอบ​ว่า “ไปสิ” เด็กผู้หญิง​คนนั้น​จึง​ไป​เรียก​แม่​ของ​เด็กชาย​คนนั้น​มา</verse>
				<verse number="9">ลูกสาว​ฟาโรห์​พูด​กับ​นาง​ว่า “ให้​เอา​เด็ก​คนนี้​ไป​เลี้ยงดู​ให้​กับ​ฉัน แล้ว​ฉัน​จะ​จ่าย​ค่าจ้าง​ให้” หญิง​คนนั้น​จึง​ได้​เอา​เด็กนั้น​ไป​เลี้ยงดู</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เด็ก​คนนั้น​โต​จน​หย่านม​ได้แล้ว นาง​ได้​นำ​ตัวเขา​ไปให้​ลูกสาว​ฟาโรห์ แล้ว​เขา​ก็​กลาย​เป็น​ลูก​ของ​ลูกสาว​ฟาโรห์ นาง​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​โมเสส เพราะ​นาง​บอก​ว่า “ฉัน​ได้​ดึง​เขา​ขึ้นมา​จาก​น้ำ”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​โมเสส​โตขึ้น เขา​ได้​ออก​ไป​เห็น​ชาว​ฮีบรู​พี่น้อง​ของเขา​ต้อง​ทำงาน​อย่างหนัก เมื่อ​เขา​เห็น​ชาย​อียิปต์​คนหนึ่ง​กำลัง​เฆี่ยนตี​ชาย​ฮีบรู​คนหนึ่ง ซึ่ง​เป็น​พี่น้อง​ของเขา</verse>
				<verse number="12">โมเสส​มอง​ไป​รอบๆ ไม่เห็นใคร เขา​จึง​ฆ่า​ชาว​อียิปต์​คนนั้น แล้ว​ฝังศพ​ไว้​ใน​ทราย</verse>
				<verse number="13">วันต่อมา เมื่อ​โมเสส​ออก​ไป​อีก เขา​เห็น​ชาย​ฮีบรู​สองคน​กำลัง​ต่อสู้​กัน​อยู่ โมเสส​จึง​พูด​กับ​คน​ที่​ทำ​ผิด​ว่า “เจ้า​ทำร้าย​ชาวฮีบรู​ด้วยกัน​ทำไม”</verse>
				<verse number="14">แต่​ชาย​คนนั้น​กลับ​ตอบ​ว่า “ใคร​ตั้ง​ให้​แก​เป็น​เจ้าชาย​และ​เป็น​ผู้ตัดสิน​พวกเรา​หรือ แก​คง​คิด​จะ​ฆ่าเรา​เหมือนกับ​ที่​แก​ฆ่า​คน​อียิปต์​เมื่อวาน นี้​สินะ” โมเสส​ตกใจกลัว​และ​คิด​ในใจ​ว่า “เรื่องนี้​คง​รู้กัน​ไปทั่ว​แล้ว​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ฟาโรห์​ได้ยิน​เรื่องนี้ พระองค์​หาทาง​ที่​จะ​ฆ่า​โมเสส โมเสส​จึง​หนี​ฟาโรห์​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​มีเดียน โมเสส​ได้​มา​นั่ง​พัก​อยู่​ใกล้​บ่อน้ำ​แห่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="16">มี​นักบวช​ชาว​มีเดียน​คนหนึ่ง​มี​ลูกสาว​เจ็ดคน ในขณะนั้น​ลูกสาว​ทั้ง​เจ็ดคน​ของเขา​ได้​ออกมา​ตักน้ำ​ที่​บ่อ​และ​เอา​ไป​เติม​รางน้ำ​เพื่อ​เลี้ยง​แกะ​ของพ่อ</verse>
				<verse number="17">แต่​มี​คน​เลี้ยงแกะ​กลุ่มหนึ่ง​มาถึง​และ​ขับไล่​พวกนาง โมเสส​จึง​ลุกขึ้น​มา​ช่วย​พวกนาง และ​ยัง​ช่วย​ตักน้ำ​ให้​แกะ​ของ​พวกนาง​ดื่ม​อีกด้วย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวกนาง​กลับ​ไปหา​เรอูเอล ผู้เป็นพ่อ เรอูเอล​ถาม​ลูกๆ​ว่า “ทำไม​วันนี้​ลูกๆ​ถึง​ได้​กลับ​มา​เร็ว​นัก”</verse>
				<verse number="19">พวกนาง​ตอบว่า “ชาย​ชาว​อียิปต์​คนหนึ่ง​ได้​ช่วย​เรา​ให้​พ้น​จาก​กำมือ​ของ​พวก​คน​เลี้ยง​แกะ เขา​ยัง​ช่วย​ตักน้ำ​แทน​เรา​ให้​แกะ​ของ​เรา​ดื่มด้วย”</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​ถาม​พวกลูกสาว​ว่า “แล้ว​ตอนนี้​เขา​อยู่​ที่ไหน ทำไม​ลูกๆ​ทิ้ง​เขา​ไว้​ข้างนอก ไป​เชิญ​เขา​มา​กิน​อาหาร​ร่วมกับ​พวกเรา​สิ”</verse>
				<verse number="21">โมเสส​ตกลง​ที่​จะ​อยู่​กับเขา เรอูเอล​ยก​ลูกสาว​ชื่อ​ศิปโปราห์​ให้​เป็น​เมีย​โมเสส</verse>
				<verse number="22">นาง​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย​คนหนึ่ง โมเสส​พูดว่า “ตอนนี้​เรา​เป็น​คนแปลกหน้า​บน​แผ่นดิน​ของ​คน​ต่าง​ชาติ” เขา​จึง​ตั้งชื่อ​ลูกชาย​ว่า​เกอร์โชม</verse>
				<verse number="23">โมเสส​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น​เป็น​เวลา​หลายปี ใน​ช่วง​เวลา​นั้น กษัตริย์​ของ​อียิปต์​ได้​ตาย​ไป ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ยังคง​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ถูก​บังคับ​ให้​ทำงาน​อย่างหนัก พวกเขา​จึง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ต่อ​พระเจ้า เสียง​ร่ำร้อง​ให้​ช่วย​ปลดปล่อย​พวกเขา​จาก​งานหนัก​นี้​ได้​ดัง​ไปถึง​หู​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ​ของ​พวกเขา​และ​ระลึกถึง​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์​ที่​ให้ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="25">พระองค์​มอง​ไปยัง​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล แล้ว​พระองค์​ก็​รู้ว่า​พระองค์​จะ​ทำ​อะไร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เยโธร ​พ่อตา​ของ​โมเสส​เป็น​นักบวช​ของ​ชาว​มีเดียน ครั้งหนึ่ง​เมื่อ​โมเสส​กำลัง​เลี้ยงแกะ​ของ​เยโธร​อยู่ เขา​ต้อนแกะ​ไป​ด้านหลัง​ของ​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง จน​ไปถึง​ภูเขา​โฮเรบ ซึ่ง​เป็น​ภูเขา​ที่​พระเจ้า​มา​ปรากฏ​ให้​ประชาชน​เห็น</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ให้​เขา​เห็น ใน​เปลวไฟ​ที่​กำลัง​ลุกไหม้​กลาง​พุ่มไม้​พุ่มหนึ่ง โมเสส​เข้าไป​ดู​ใกล้ๆ เขา​เห็น​พุ่มไม้​กำลัง​ลุกไหม้​เป็น​ไฟ แต่​พุ่มไม้​กลับ​ไม่ถูกเผา​แม้แต่​น้อย</verse>
				<verse number="3">โมเสส​คิด​ในใจ​ว่า “เรา​จะ​เข้าไป​ดู​สิ่ง​มหัศจรรย์​นี้​สักหน่อย​ว่า ทำไม​พุ่มไม้​นี้​ถึง​ไม่ไหม้ไฟ”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระยาห์เวห์​เห็น​โมเสส​กำลัง​เดิน​เข้ามา​เพื่อ​ดู​ใกล้ๆ พระองค์​จึง​เรียก​เขา​จาก​พุ่มไม้​ว่า “โมเสส โมเสส” โมเสส​จึง​ตอบ​ว่า “ครับท่าน”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​พูด​ว่า “อย่า​เข้า​มา​ใกล้เรา​มากกว่านี้ ถอด​รองเท้า​ออกซะ เพราะ​เจ้า​กำลัง​ยืน​อยู่​บน​พื้นดิน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​คือ​พระเจ้า​ของพ่อเจ้า พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค​และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ” โมเสส​ปิดหน้า​ของเขา​ไว้​เพราะ​กลัว​ที่​จะ​มองดู​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ประชาชน​ของเรา​ใน​อียิปต์ และ​เรา​ก็​ได้ยิน​เสียง​ร่ำร้อง​ให้​ช่วยเหลือ​ให้​พ้น​จาก​ผู้​ที่​กดขี่​พวกเขา เรา​รับรู้​ถึง​ความ​ทุกข์ทรมาน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">เรา​จึง​ลงมา​เพื่อ​ช่วยเหลือ​พวกเขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คน​อียิปต์ และ​นำ​พวกเขา​ออกจาก​แผ่นดินนั้น ไป​สู่​แผ่นดิน​ที่ดี​และ​กว้างขวาง ไป​สู่​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="9">ตอนนี้​เรา​ได้ยิน​เสียง​ร่ำร้อง​ของ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​แล้ว และ​ได้เห็น​พวกชาว​อียิปต์​กดขี่​ข่มเหง​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เจ้า​จะต้อง​กลับไป​ที่นั่น เรา​จะส่ง​เจ้า​ไปหา​ฟาโรห์ เพื่อ​เจ้า​จะได้​นำ​คน​ของเรา คือ​พวกลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​ออกจาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="11">โมเสส​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ใครกัน ถึง​บังอาจ​จะ​ไป​เข้าพบ​ฟาโรห์ และ​นำ​ลูกหลาน​อิสราเอล​ออกจาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ควรไป เรา​จะอยู่​กับ​เจ้า และ​นี่​จะเป็น​สิ่งที่​พิสูจน์​ว่า เรา​ได้ส่ง​เจ้าไป คือ​เมื่อ​เจ้า​นำ​ประชาชน​ออกมา​จาก​อียิปต์​แล้ว พวกเจ้า​จะ​มา​นมัสการ​พระเจ้า​บน​ภูเขา​ลูกนี้”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ถ้า​ข้าพเจ้า​ไป​พบ​ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​และ​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกท่าน ได้ส่ง​ผม​มา​ช่วย​พวกท่าน’ แล้ว​พวกเขา​ย้อนถาม​ข้าพเจ้า​ว่า ‘พระองค์​ชื่อ​อะไร’ แล้ว​จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ตอบ​พวกเขา​ว่า​อย่างไร”</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ตอบ​โมเสส​ว่า “เราเป็น​ผู้ที่​เราเป็น” พระองค์​พูด​ว่า “ให้​บอก​กับ​ลูกหลาน​อิสราเอล​ว่า ‘เราเป็น ส่งผม​มาหา​พวกท่าน’”</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​กับ​โมเสส​อีก​ว่า “ให้​บอก​กับ​ลูกหลาน​อิสราเอล​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกท่าน พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค​และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ ส่งผม​มาหา​พวกท่าน’ ยาห์เวห์​จะเป็น​ชื่อ​ของเรา​ตลอดไป คน​ทุกรุ่น​จะ​รู้จัก​เรา​ใน​ชื่อนี้</verse>
				<verse number="16">ให้ไป​และ​เรียก​ผู้อาวุโส​ชาว​อิสราเอล​มา​ประชุม​กัน และ​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกท่าน​ได้​มา​ปรากฏ​กับ​ผม พระเจ้า​ของ​อับราฮัม ของ​อิสอัค และ​ของ​ยาโคบ พูด​ว่า เรา​ใส่ใจ​กับ​พวกเจ้า​และ​สิ่งที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเจ้า​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="17">เรา​ได้​ตัดสินใจ​ที่​จะ​นำ​พวกเจ้า​ไป​ให้พ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ใน​อียิปต์ ไปยัง​แผ่นดิน​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส ไปยัง​แผ่นดิน​ที่​เต็ม​ไปด้วย​สิ่งดีๆ​มากมาย ’</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​จะฟัง​เจ้า เจ้า​กับ​พวกผู้อาวุโส​อิสราเอล​จะไป​พบ​กษัตริย์​ของ​อียิปต์ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ชาว​ฮีบรู ได้​มา​พบ​พวกข้าพเจ้า ตอนนี้​ขออนุญาต​ให้​พวกข้าพเจ้า​เดินทาง​เป็น​เวลา​สามวัน เข้าไป​ยัง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เพื่อ​ฆ่าสัตว์​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกข้าพเจ้า​ด้วยเถิด’</verse>
				<verse number="19">แต่​เรา​รู้ว่า​กษัตริย์​อียิปต์​จะ​ไม่ยอม​ปล่อย​พวกเจ้า​ไป นอกจาก​เขา​จะ​ถูก​บังคับ​ให้​ต้อง​ปล่อย​พวกเจ้า​ไป</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ยื่นมือ​ของเรา​ออก​ทำลาย​อียิปต์ ด้วย​สิ่งมหัศจรรย์​ทั้งหมด​ที่​เรา​จะทำ​ใน​แผ่นดินนั้น แล้ว​หลังจากนั้น​เขา​ก็จะ​ปล่อย​พวกเจ้า​ไป</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ทำให้​คนอียิปต์​มี​เมตตา​ต่อ​คน​อิสราเอล เพื่อว่า​เมื่อ​พวกเจ้า​จากไป จะได้​ไม่ไป​มือเปล่า</verse>
				<verse number="22">พวกผู้หญิง​แต่ละคน​จะ​ขอ​เงินทอง เครื่อง​เพชร และ​เสื้อผ้า จาก​เพื่อน​บ้าน หรือ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ในบ้าน​ของ​พวกเขา พวกเจ้า​จะเอา​ของ​พวกนี้​ใส่ให้​กับ​พวกลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเจ้า จะ​เป็น​การ​ปล้นสะดม​ชาวอียิปต์​ทางหนึ่ง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โมเสส​ตอบ​ไป​ว่า “ดูสิ แล้ว​ถ้าเกิด​คนพวกนั้น​ไม่ยอม​เชื่อ​ข้าพเจ้า​หรือ​ฟัง​ข้าพเจ้า​ล่ะ พวกเขา​อาจ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์ ไม่ได้​มา​ปรากฏ​ให้​เจ้า​เห็น​หรอก’”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “มี​อะไร​อยู่​ใน​มือ​เจ้า” โมเสส​ตอบ​ว่า “ไม้เท้า​ครับ”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​บอก​ว่า “โยน​มัน​ลง​บน​พื้น​ซิ” โมเสส​จึง​โยน​มัน​ลง​บนพื้น มัน​ได้​กลายเป็น​งู​ตัวหนึ่ง โมเสส​วิ่งหนี​งู​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ยื่น​มือเจ้า​ออกไป​จับ​หาง​มัน​ไว้” เมื่อ​โมเสส​ยื่น​มือ​ออกไป​จับ​หางมัน มัน​ก็​กลับ​กลาย​เป็น​ไม้เท้า​อยู่​ใน​มือ​เขา​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="5">“ให้​ไปทำ​อย่างนี้ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​เชื่อว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​ของ​ยาโคบ​ได้​มา​ปรากฏ​กับเจ้า​จริง”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​อีก​ว่า “คราวนี้ ล้วง​มือ​เข้าไป​ใน​อกเสื้อ​ของเจ้า​ซิ” เมื่อ​โมเสส​ล้วง​มือ​เข้าไป​ใน​อกเสื้อ และ​ดึง​มัน​ออกมา มือ​ของเขา​กลายเป็น​โรค​สีขาว​เหมือน​หิมะ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ล้วงมือ​กลับ​เข้าไป​ใน​อกเสื้อ​อีกครั้งซิ” โมเสส​จึง​ล้วง​มือ​กลับ​เข้าไป​ใน​อกเสื้อ​อีกครั้ง เมื่อ​เขา​ดึง​มือ​ออกมา มือ​ของเขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ เหมือน​ผิวเดิม​ของเขา</verse>
				<verse number="8">“ถ้า​พวกเขา​ยัง​ไม่เชื่อ​เจ้า หรือ​ไม่สนใจ​สิ่ง​อัศจรรย์​อันแรก เขา​อาจจะ​เชื่อ​สิ่งอัศจรรย์​อันหลัง​นี้​ก็ได้</verse>
				<verse number="9">และ​ถ้า​พวกเขา​ยัง​ไม่เชื่อ​สิ่ง​อัศจรรย์​ทั้งสองนี้ หรือ​ไม่สนใจ​ฟังเจ้า ก็​ให้​เจ้า​ตักน้ำ​จาก​แม่น้ำ​ไนล์​ขึ้น​มา แล้ว​รด​มัน​ลง​บน​พื้นแห้ง น้ำ​ที่​เจ้า​ตัก​ขึ้นมา​จาก​แม่น้ำ​ไนล์​นั้น จะ​กลายเป็น​เลือด​บน​พื้นดิน”</verse>
				<verse number="10">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ได้โปรดเถิด พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เป็นคน​พูดไม่เก่ง ทั้ง​ในอดีต​หรือ​จนกระทั่ง​เดี๋ยวนี้​ที่​พระองค์​พูด​อยู่กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็นคน​พูดติดอ่าง​และ​พูดไม่ชัด”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ใคร​เป็น​ผู้ให้​ปาก​กับ​มนุษย์ ใคร​ทำให้​มนุษย์​เป็นใบ้ หูหนวก พิการ​หรือ​ตาบอด เป็น​เรา​ยาห์เวห์​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ไปเดี๋ยวนี้ เรา​จะอยู่​กับ​ปาก​ของเจ้า เรา​จะ​สอน​เจ้า​ว่า​จะให้​พูด​อะไร”</verse>
				<verse number="13">แต่​โมเสส​ตอบ​ว่า “ได้โปรดเถิด​องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วย​ส่ง​คนอื่น​ไปเถิด”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​โกรธ​โมเสส พระองค์​พูด​ว่า “เจ้า​ยังมี​พี่ชาย​ชื่อ​อาโรน​เป็น​คนเลวี ใช่ไหม เรา​รู้ว่า​เขา​เป็นคน​พูดเก่ง และ​เขา​กำลัง​มาหา​เจ้า เมื่อ​เขา​มาพบ​เจ้า เขา​จะ​ดีใจ​มาก</verse>
				<verse number="15">เจ้า​อยากให้​เขา​พูด​อะไร เจ้า​ก็​บอก​กับ​เขา​ได้ เรา​จะ​อยู่​กับ​ปาก​ของเจ้า​และ​ปาก​ของเขา เรา​จะสอน​พวกเจ้า​ว่า​จะต้อง​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="16">เขา​จะพูด​กับ​ประชาชน​ให้​กับ​เจ้า เขา​จะเป็น​เหมือน​ปาก​ของเจ้า และ​เจ้า​จะเป็น​เหมือน​พระเจ้า​สำหรับ​เขา</verse>
				<verse number="17">ให้​ถือ​ไม้เท้านี้​ไว้​ใน​มือ​ของเจ้า เจ้า​จะ​แสดง​สิ่งมหัศจรรย์​ด้วย​ไม้เท้า​นี่แหละ”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​กลับ​ไปหา​เยโธร​พ่อตา​ของเขา และ​พูด​ว่า “ขออนุญาต​ให้​ผม​กลับ​ไปหา​ญาติพี่น้อง​ของผม​ใน​อียิปต์ ไป​ดูว่า​พวกเขา​ยัง​มีชีวิต​อยู่​หรือเปล่า” เยโธร​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ขอให้​เจ้า​เดิน​ทาง​ด้วย​ความ​ปลอดภัย”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​มีเดียน​ว่า “กลับ​ไป​อียิปต์​ได้แล้ว เพราะ​พวกที่​ตามล่า​ชีวิต​ของเจ้านั้น ตาย​หมดแล้ว”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​จึง​พา​เมีย​และ​ลูกๆ​ของเขา ขึ้น​นั่ง​หลังลา​และ​มุ่งหน้า​กลับไป​อียิปต์ เขา​ถือ​ไม้เท้า​ของ​พระเจ้า​ไว้​ในมือ</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เมื่อ​เจ้า​กลับไป​ถึง​อียิปต์ ให้​นึกถึง​สิ่งอัศจรรย์​ทั้งหลาย​ที่​เรา​ได้​มอบไว้​ในมือเจ้า และ​แสดง​พวกมัน​ต่อหน้า​ฟาโรห์ แต่​เรา​จะ​ทำให้​ฟาโรห์​ใจแข็ง เพื่อ​เขา​จะ​ไม่ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ไป</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ต้อง​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า อิสราเอล​เป็น​ลูกชาย​คนโต​ของเรา และ​เรา​ขอบอก​เจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="23">ปล่อย​ลูกชาย​ของเรา​ไปซะ เพื่อ​เขา​จะได้​มา​รับใช้​เรา แต่ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​ปล่อย​เขา เรา​ก็จะ​ฆ่า​ลูกชาย​คนโต​ของเจ้า’”</verse>
				<verse number="24">ใน​ระหว่าง​ทาง​ไป​อียิปต์ โมเสส​ได้​หยุดพัก​ค้างคืน​ใน​ที่​แห่งหนึ่ง พระยาห์เวห์​มาหา​โมเสส​และ​พยายาม​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="25">แต่​นาง​ศิปโปราห์​ได้เอา​มีดหิน ไป​ขลิบ​ลูกชาย​นาง และ​เอา​หนัง​ชิ้นนั้น ไป​แตะ​ที่​เท้า ของ​โมเสส นาง​พูด​ว่า “ท่าน​เป็น​เจ้าบ่าว​แห่งเลือด​สำหรับ​ฉัน”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​จากไป โดย​ไม่ได้​ทำ​อันตราย​เขา ที่​นาง​พูด​ว่า “เจ้าบ่าว​แห่งเลือด” นั้น นาง​กำลัง​พูดถึง​การขลิบ​นั่นเอง</verse>
				<verse number="27">ขณะนั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ไปหา​โมเสส​ในที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง” เขา​จึง​ไป​และ​พบ​โมเสส​ที่​ภูเขา​ของ​พระเจ้า อาโรน​จูบ​โมเสส</verse>
				<verse number="28">โมเสส​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​เขา​ให้​อาโรน​ฟัง รวมถึง​เรื่อง​ที่​พระองค์​ส่ง​เขา​ไป และ​การอัศจรรย์​ทั้งหมด​ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​เขาทำ</verse>
				<verse number="29">โมเสส​และ​อาโรน​จึงไป และ​ได้​รวบรวม​พวกผู้อาวุโส​ของ​อิสราเอล​มา</verse>
				<verse number="30">อาโรน​ได้​พูด​ทุกคำ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​โมเสส และ​โมเสส​ก็​ได้ทำ​สิ่งอัศจรรย์​ต่างๆ​ต่อหน้า​ต่อตา​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="31">ประชาชน​ก็​เชื่อ เมื่อ​พวกเขา​ได้ยิน​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​มาเยี่ยมเยียน​ชาว​อิสราเอล และ​เมื่อ​พวกเขา​ได้เห็น​กับตา พวกเขา​ต่าง​ก้มลง​กราบ​นมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อมา​ภายหลัง โมเสส​และ​อาโรน​ได้​เข้าพบ​ฟาโรห์​และ​พูดว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘ปล่อย​ประชาชน​ของเราไป เพื่อ​พวกเขา​จะได้​จัด​งานเลี้ยง​เฉลิม​ฉลอง​กัน​เพื่อ​ให้เกียรติ​กับเรา​ในที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น’”</verse>
				<verse number="2">แต่​ฟาโรห์​พูดว่า “ยาห์เวห์​เป็นใคร ทำไม​เรา​จะต้อง​เชื่อฟัง​เขา และ​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ไปด้วย เรา​ไม่รู้จัก​ยาห์เวห์​และ​เรา​ก็จะ​ไม่ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​บอก​ว่า “พระเจ้า​ของ​ชาว​ฮีบรู ได้​มาพบ​กับ​พวกเรา ขอ​ได้โปรด​ให้​พวกเรา​เดินทาง​เข้าไป​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ซึ่ง​ต้องใช้​เวลา​เดินทาง​สามวัน เพื่อ​พวกเรา​จะได้​ไป​ฆ่าสัตว์​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา เพื่อว่า​พระองค์​จะได้​ไม่ฆ่า​พวกเรา ด้วย​ภัยพิบัติ​หรือ​ด้วยดาบ”</verse>
				<verse number="4">แต่​กษัตริย์​ของ​อียิปต์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “โมเสส และ​อาโรน ทำไม​พวกเจ้า​ถึงได้​มาทำ​ให้​คนงาน​วอกแวก​ไม่ยอม​ทำงาน พวกเจ้า​กลับไป​ทำงานซะ”</verse>
				<verse number="5">ฟาโรห์​พูดว่า “ดู​พวกนี้​สิ มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล พวกเจ้า​ทำให้​พวกมัน​หยุดงาน”</verse>
				<verse number="6">ใน​วันนั้นเอง ฟาโรห์​ได้สั่ง​พวกนายงาน​และ​พวกหัวหน้า​คนงาน ว่า</verse>
				<verse number="7">“ต่อไปนี้ พวกเจ้า​ไม่ต้อง​หา​ฟาง​ที่ใช้​ทำอิฐ ให้กับ​พวกทาส​อีกแล้ว ให้​พวกมัน​ไปหา​กันเอาเอง</verse>
				<verse number="8">แต่​พวกเจ้า​ต้องให้​พวกมัน​ทำอิฐ​ให้ได้​เท่าเดิม ห้าม​ลด​จำนวน​ลง เพราะ​พวกมัน​ขี้เกียจ นั่น​เป็นเหตุ​ที่​พวกมัน​พากัน​มา​ร้องขอ​ว่า ‘ขอให้​พวกเรา​ไป​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ด้วยเถิด’</verse>
				<verse number="9">ให้​พวกมัน​ทำงาน​หนักขึ้น เพื่อ​จะได้​ยุ่ง​จน​ไม่มี​เวลา​ที่จะ​ไปฟัง​เรื่องเหลวไหล ​พวกนั้น”</verse>
				<verse number="10">พวกนายงาน​และ​พวกหัวหน้า​คนงาน ออกไป​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ฟาโรห์​สั่ง​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่ให้​ฟาง​กับ​พวกเจ้า​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้า​จะต้อง​ไปหา​ฟาง​กันเอาเอง ไปหา​ที่ไหน​ก็ได้​ที่​พวกเจ้า​จะหา​มาได้ แต่​จำนวน​อิฐ​ที่​พวกเจ้า​ทำ ต้อง​ไม่ลดลง’”</verse>
				<verse number="12">ประชาชน​จึง​กระจัด​กระจาย​กัน​ออกไป​ทั่ว​อียิปต์ เพื่อ​เก็บ​รวบรวม​ฟาง​มา</verse>
				<verse number="13">พวก​นายงาน​กดดัน​ชาว​ฮีบรู โดย​พูดว่า “ใน​แต่ละวัน พวกแก​จะต้อง​ทำอิฐ​ให้ได้​เท่าเดิม เหมือนกับ​เมื่อก่อน​ตอนที่​พวกแก​ยัง​มี​ฟาง​อยู่”</verse>
				<verse number="14">พวกหัวหน้า​คนงาน​ชาว​อิสราเอล ที่​ผู้​มอบหมาย​งาน​ของ​ฟาโรห์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ดูแล​รับผิดชอบ​งาน​ที่​คน​อิสราเอล​ทำ ต่าง​ถูก​เฆี่ยนตี และ​ถูก​ถาม​ว่า “ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ทำอิฐ​ไม่เสร็จ​ตาม​จำนวน​ที่​เคย​ทำได้​เมื่อก่อนนี้”</verse>
				<verse number="15">พวก​หัวหน้า​คนงาน​ชาว​อิสราเอล​ไป​พบ​ฟาโรห์​และ​บ่น​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ทำกับ​พวกคนรับใช้​ของท่าน​อย่างนี้</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ไม่ได้​ให้​ฟาง​กับ​พวกคนรับใช้​ของท่าน แต่​พวกนายงาน​กลับ​สั่งให้​พวกเรา​ทำอิฐ​ให้ได้​เท่าเดิม พวกคนรับใช้​ของท่าน​ก็​ถูก​เฆี่ยนตี และ​ท่าน​ก็​ทำผิด​ต่อ​ประชาชน​ของท่าน”</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​ตอบ​ว่า “พวกเจ้า​ขี้เกียจ​มาก เพราะ​พวกเจ้า​ขี้เกียจ​นั่นเอง ถึง​ได้มา​ขอ​ว่า ‘ได้โปรด​ให้​พวกเรา​ไป​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์​ด้วยเถิด’</verse>
				<verse number="18">ไป กลับไป​ทำงาน​เดี๋ยวนี้ จะ​ไม่มี​ฟาง​ให้กับ​พวกเจ้า แต่​พวกเจ้า​ยังต้อง​ทำอิฐ​ให้ได้​เท่าเดิม”</verse>
				<verse number="19">พวกหัวหน้า​คนงาน​รู้ว่า​พวกเขา​มี​ปัญหา​แน่ เมื่อ​ได้ยิน​ฟาโรห์​พูด​ว่า “พวกเจ้า​จะต้อง​ไม่ลด​จำนวน​อิฐ​ที่​จะต้อง​ทำ​ใน​แต่ละวัน”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวกหัวหน้า​คนงาน​จาก​ฟาโรห์​ออกมา ก็​มาเจอ​โมเสส​และ​อาโรน​ที่​คอย​พบ​พวกเขา​อยู่</verse>
				<verse number="21">พวกหัวหน้า​คนงาน​พูด​กับ​สองคนนั้น​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​เห็น​พวกท่าน​และ​ลงโทษ​พวกท่าน เป็น​เพราะ​พวกท่าน​แท้ๆ​ที่​ทำให้​ฟาโรห์​กับ​ข้าราชการ​ของเขา​เหม็นขี้หน้า​พวกเรา และ​ท่าน​ได้เอา​ดาบ​ใส่ไว้​ใน​มือ​ของ​พวกเขา เพื่อ​จะได้​ฆ่า​พวกเรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​หัน​ไปหา​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์ ทำไม​พระองค์​ถึง​นำ​ความหายนะ​มาสู่​ประชาชน​พวกนี้ พระองค์​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​ทำไม</verse>
				<verse number="23">ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​มาพบ​ฟาโรห์​และ​พูด​ในนาม​ของ​พระองค์ มัน​กลับ​เลวร้าย​ยิ่งกว่า​เดิม​สำหรับ​คน​พวกนี้ และ​พระองค์​ก็​ไม่ได้​ช่วย​พวกเขา​เลย​สักนิดเดียว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ต่อไปนี้ เจ้า​จะได้​เห็นว่า​เรา​จะทำ​อะไร​กับ​ฟาโรห์ เรา​จะ​บีบบังคับ​ให้เขา​ส่ง​คนพวกนี้​ออกจาก​อียิปต์ เรา​ก็จะ​บีบบังคับ​ให้เขา​ขับไล่​คนพวกนี้​ออกจาก​แผ่นดิน​ของเขา”</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​พูด​กับ​โมเสส และ​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เรา​เคย​ปรากฏ​ตัว​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ​ใน​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ผู้มี​อำนาจ​สูงสุด เรา​ไม่ได้​ให้​พวกเขา​รู้จัก​เรา​ใน​ชื่อ​ของ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เรา​ได้​สัญญา​กับ​พวกเขา​ด้วยว่า เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​คานาอัน​ให้กับ​พวกเขา แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​เคย​อาศัย​อยู่​ในฐานะ​คนต่าง​ด้าว</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็ยัง​ได้ยิน​เสียง​ร้องคร่ำครวญ​ของ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล ที่​ถูก​ชาว​อียิปต์​บีบบังคับ​ให้​ทำงานหนัก และ​เรา​ก็จำ​คำ​สัญญา​ของเรา​ได้</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ให้​ไป​บอก​กับ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ว่า ‘เรา​คือ​ยาห์เวห์ และ​เรา​จะช่วย​พวกเจ้า​ให้พ้น​จาก​ภาระหนัก​ของ​ชาว​อียิปต์ เรา​จะช่วย​พวกเจ้า​ให้พ้น​จาก​การเป็นทาส​ของ​พวกเขา เรา​จะไถ่​พวกเจ้า​ด้วย​แขน​ที่​ยื่น​ออกมา​ช่วย เรา​จะไถ่​พวกเจ้า​ด้วยการ​ลงโทษ​อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="7">เรา​จะรับ​พวกเจ้า​เป็น​ประชาชน​ของเรา และ​เรา​จะเป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า แล้ว​พวกเจ้า​จะได้​รู้ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า ผู้ที่​ช่วย​พวกเจ้า​ให้พ้น​จาก​ภาระหนัก​ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">เรา​จะพา​พวกเจ้า​ไปยัง​ดินแดน​ที่​เรา​ได้สัญญา​ไว้​ว่าจะ​ให้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​นั้น​ให้​พวกเจ้า​เป็น​เจ้าของ’”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โมเสส​ก็​พูด​อย่างนั้น​กับ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล แต่​พวกเขา​ไม่ยอมฟัง เพราะ​พวกเขา​หมดอาลัย​ตายอยาก และ​การเป็นทาส​ของ​พวกเขา​ก็​หนักอึ้ง</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="11">“ไป​บอก​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์​ให้​ปล่อย​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของเขา”</verse>
				<verse number="12">แต่​โมเสส​พูด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ว่า “ดูสิ​ขนาด​คน​อิสราเอล​ยัง​ไม่ยอมฟัง​ข้าพเจ้า​เลย แล้ว​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์​จะฟัง​ข้าพเจ้าหรือ เพราะ​ข้าพเจ้า​พูดไม่เก่ง”</verse>
				<verse number="13">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน และ​สั่งให้​เขา​ทั้งสอง​ไปหา​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​และ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์ เพื่อ​ที่จะ​พา​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกจาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="14">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​ผู้นำ​แต่ละ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล ลูกชาย​คนโต​ของ​อิสราเอล​คือ​รูเบน รูเบน​มีลูก​สี่คน​คือ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน และ​คารมี พวกเขา​ทั้งหมด​อยู่ใน​ครอบครัว​ของ​รูเบน</verse>
				<verse number="15">ลูกชาย​ของ​สิเมโอน​คือ เยมูเอล ยามีน โอหาด ยาคีน โศหาร์ รวมทั้ง​ชาอูล​ที่​เกิดจาก​หญิง​ชาวคานาอัน พวกเขา​ทั้งหมด​อยู่ใน​ครอบครัว​ของ​สิเมโอน</verse>
				<verse number="16">เลวี​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​สามสิบเจ็ด​ปี ลูก​ของ​เลวี​คือ เกอร์โชน โคฮาท และ​เมรารี</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เกอร์โชน​คือ ลิบนี​และ​ชิเมอี​พร้อมกับ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">โคฮาท​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​สามสิบสาม​ปี ลูกชาย​โคฮาท​คือ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เมรารี​คือ มาห์ลี​และ​มูชี พวกเขา​ทั้งหมด​อยู่ใน​ครอบครัว​ของ​ชาวเลวี เรียง​ตามลำดับ​รุ่น​ของเขา</verse>
				<verse number="20">อัมราม​มี​ชีวิต​อยู่​หนึ่งร้อย​สามสิบเจ็ด​ปี อัมราม​เอา​นาง​โยเคเบด​ซึ่งเป็น​น้องสาว​พ่อ​มา​เป็น​เมีย และ​นาง​คลอดลูกชาย​ให้กับเขา คือ​อาโรน​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​อิสฮาร์​คือ โคราห์ เนเฟก และ​ศิครี</verse>
				<verse number="22">ลูกชาย​ของ​อุสซีเอล​คือ มิชาเอล เอลซาฟาน และ​สิธรี</verse>
				<verse number="23">อาโรน​ได้​นาง​เอลีเชบา​มา​เป็นเมีย เอลีเชบา​เป็น​ลูกสาว​ของ​อัมมีนาดับ และ​เป็น​พี่น้อง​กับ​นาโชน นาง​ได้​คลอด นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​โคราห์​คือ อัสสีร์ เอลคานาห์ และ​อาบียาสาฟ พวกเขา​ทั้งหมด​อยู่ใน​ครอบครัว​ของ​ชาวโคราห์</verse>
				<verse number="25">เอเลอาซาร์​ลูกชาย​อาโรน เอา​ลูกสาว​คนหนึ่ง​ของ​ปูทิเอล​มา​เป็น​เมีย นาง​ได้​คลอด​ฟีเนหัส พวกเขา​เหล่านี้​เป็น​ต้นตระกูล​ใน​แต่ละ​ครอบครัว​ของ​ชาวเลวี</verse>
				<verse number="26">อาโรน​และ​โมเสส​นี่แหละ คือ​สองคน​ที่​พระยาห์เวห์​พูดด้วย​ว่า “ให้พา​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกจาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ไป​เป็น​กลุ่มๆ”</verse>
				<verse number="27">ทั้งสอง​คนนี้​คือ​คนที่​พูดกับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​ของ​อียิปต์ เพื่อ​นำ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกจาก​อียิปต์ มัน​ก็คือ​โมเสส​กับ​อาโรน​นี่แหละ</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูดกับ​โมเสส​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="29">พระองค์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์ ให้​บอก​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์​ตามที่​เรา​ได้บอก​กับเจ้า​ทุกอย่าง”</verse>
				<verse number="30">โมเสส​ได้พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ดูสิ ข้าพเจ้า​พูดไม่เก่ง แล้ว​ฟาโรห์​จะ​มาฟัง​คน​อย่าง​ข้าพเจ้า​ทำไม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เห็นไหม​ว่า เรา​ได้ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​พระเจ้า​สำหรับ​ฟาโรห์ และ​อาโรน​พี่ชาย​ของเจ้า​ก็​จะเป็น​เหมือน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ให้กับเจ้า</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะพูด​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้สั่งเจ้า อาโรน​พี่ชายเจ้า​ก็จะ​พูด​กับ​ฟาโรห์ แล้ว​ฟาโรห์​ก็จะ​ปล่อย​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​จาก​แผ่นดิน​ของเขา</verse>
				<verse number="3">แต่​เรา​จะ​ทำให้​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​แข็งกระด้าง และ​เรา​จะเพิ่ม​สิ่ง​บอกเหตุ​ต่างๆ​และ​สิ่งอัศจรรย์​ให้​มากขึ้น​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">แต่​ฟาโรห์​จะ​ไม่ยอมฟัง​พวกเจ้า ดังนั้น​เรา​จะ​วางมือ​ของเรา​ต่อต้าน​อียิปต์ เรา​จะ​พา​กองทัพ​ของเรา และ​คนของเรา คือ​ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​ออกจาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ด้วยการ​ลงโทษ​อัน​ยิ่งใหญ่​ต่างๆ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ชาว​อียิปต์​จะได้​รู้ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ยื่นมือ​ของเรา​ออกมา​ต่อต้าน​อียิปต์ และ​พา​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกมา​จาก​ท่ามกลาง​พวกเขา”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​และ​อาโรน​ได้​ทำตาม​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ตอนที่​พวกเขา​พูดกับ​ฟาโรห์​นั้น โมเสส​มีอายุ​แปดสิบ​ปี อาโรน​มีอายุ​แปดสิบสาม​ปี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เมื่อ​ฟาโรห์​พูดกับ​พวกเจ้า​ว่า ‘แสดง​สิ่งมหัศจรรย์​ให้ดูสิ’ ก็​ให้เจ้า​บอก​กับ​อาโรน​ว่า ‘เอา​ไม้เท้า​ของท่าน​โยน​ลงบน​พื้น​ต่อหน้า​ฟาโรห์ แล้ว​มันจะ​กลายเป็น​งู’”</verse>
				<verse number="10">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​ไปหา​ฟาโรห์ และ​ทำตามที่​พระยาห์เวห์​ได้สั่ง​พวกเขา​ไว้ อาโรน​โยน​ไม้เท้า​ของเขา​ลง​ต่อหน้า​ฟาโรห์​และ​พวกข้าราชการ​ชั้นสูง​ของเขา มัน​ก็​กลายเป็น​งู</verse>
				<verse number="11">แต่​ฟาโรห์​ได้เรียก​เหล่าผู้รู้ พวกพ่อมด และ​พวกพระ​ที่มี​เวทมนตร์คาถา​ของ​อียิปต์ ให้ใช้​เวทมนตร์​ของ​พวกเขา ทำ​อย่างเดียว​กับ​ที่​อาโรน​ทำ</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​แต่ละคน​ก็​โยน​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา​ลง แล้ว​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา​ก็​กลายเป็น​งู แต่​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​กลืน​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">แต่​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​ก็​ยังคง​แข็งกระด้าง และ​ไม่ยอมฟัง​โมเสส​และ​อาโรน เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​พูดไว้</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​นั้น​แข็งกระด้าง เขา​ไม่ยอม​ปล่อย​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">พรุ่งนี้เช้า​ให้​ไปหา​ฟาโรห์ ตอนที่​เขา​ลงไป​ที่​แม่น้ำ ให้​ยืน​คอย​พบ​เขา​ที่​ริมฝั่ง​แม่น้ำ แล้ว​ให้ถือ​ไม้เท้า​ที่​เปลี่ยนเป็น​งู​ไปด้วย</verse>
				<verse number="16">ให้​เจ้า​พูดกับ​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ชาวฮีบรู​ได้ส่ง​ข้าพเจ้า​มาพบ​ท่าน และ​ให้​บอก​ว่า ปล่อย​ประชาชน​ของเรา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​มา​ฆ่าสัตว์​เพื่อ​ถวาย​ให้กับเรา​ในที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง แต่​จนถึง​เดี๋ยวนี้แล้ว เจ้า​ก็ยัง​ไม่ยอม​เชื่อฟัง’</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​จึง​พูดว่า ‘เรา​จะทำ​สิ่งนี้ เจ้า​จะได้​รู้ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เรา​จะ​ตี​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​ด้วย​ไม้เท้า​ที่​อยู่​ในมือ​เรา และ​มัน​จะ​กลายเป็น​เลือด</verse>
				<verse number="18">ปลา​ที่​อยู่​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​จะ​ตายหมด แม่น้ำ​ไนล์​จะ​เน่าเหม็น​จน​ชาวอียิปต์​ไม่สามารถ​ดื่มน้ำ​จาก​แม่น้ำ​ได้’”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “บอก​กับ​อาโรน​ว่า ‘ให้​ถือ​ไม้เท้า​ของท่าน​และ​ยื่นมือ​ออกไป​เหนือน้ำ​ทุกแห่ง​ของ​อียิปต์ ทั้ง​แม่น้ำ ลำธาร สระน้ำ ที่กักเก็บน้ำ​ทุกแห่ง​ของ​พวกเขา เพื่อ​แหล่งน้ำ​ทั้งหมดนั้น​จะได้​กลายเป็น​เลือด จะ​มีแต่​เลือด​เต็มไปหมด​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์ ทั้ง​น้ำ​ที่​คั่งค้าง​อยู่​ตาม​ต้นไม้​และ​ซอกหิน​ก็จะ​กลายเป็น​เลือด​ด้วย’”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​ทำตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​พวกเขา​ไว้ อาโรน​ยก​ไม้เท้า​ของเขา​ฟาดน้ำ​ใน​แม่น้ำ​ไนล์ ต่อหน้า​ต่อตา​ของ​ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ​ของเขา และ​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​ทั้งหมด​ก็​กลายเป็น​เลือด</verse>
				<verse number="21">ปลา​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​ก็​ตาย และ​แม่น้ำ​ไนล์​ได้​เน่าเหม็น ชาวอียิปต์​ไม่สามารถ​ดื่มน้ำ​จาก​แม่น้ำ​ได้ มี​แต่​เลือด​เต็มไปหมด​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">แต่​พวกพระ​ที่มี​เวทมนตร์คาถา​ของ​อียิปต์ ก็​ใช้​เวทมนตร์​ทำ​ใน​สิ่งเดียว​กับ​ที่​อาโรน​ทำ ฟาโรห์​ยังคง​ใจแข็งกระด้าง เขา​จึง​ไม่ยอมฟัง​พวกเขา​เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้บอกไว้</verse>
				<verse number="23">ฟาโรห์​กลับ​ไป​บ้าน​ของเขา​และ​ไม่​ใส่ใจ​กับ​เรื่องนี้​แม้แต่น้อย</verse>
				<verse number="24">ชาวอียิปต์​ทั้งหมด​จึงต้อง​ขุดหลุม​รอบๆ​แม่น้ำ​ไนล์ เพื่อ​จะได้​มี​น้ำ​ไว้ดื่ม เพราะ​พวกเขา​ไม่สามารถ​ดื่มน้ำ​จาก​แม่น้ำ​ไนล์​ได้</verse>
				<verse number="25">เจ็ดวัน​ผ่านไป หลังจาก​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ฟาดน้ำ​ใน​แม่น้ำ​ไนล์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไปหา​ฟาโรห์​และ​บอก​กับเขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ปล่อยคน​ของเรา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไป​รับใช้​เรา</verse>
				<verse number="2">แต่​ถ้าเจ้า​ไม่ยอม​ปล่อย​พวกเขา เรา​จะส่ง​ฝูงกบ​มา​สร้าง​ความพินาศ​ให้​ทั่วทั้ง​แผ่นดิน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="3">แม่น้ำ​ไนล์​จะเต็ม​ไป​ด้วย​ฝูงกบ พวกมัน​จะ​กระโดด​เข้ามา​ในบ้าน​ของเจ้า ใน​ห้องนอน​และ​บนเตียง​ของเจ้า พวกมัน​จะ​เข้าไป​ในบ้าน​ของ​พวกข้าราชการ​ของเจ้า เกาะ​ตามตัว​ประชาชน​ของเจ้า เข้าไป​ใน​พวกเตาอบ​ของเจ้า ใน​ภาชนะต่างๆ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">ฝูงกบ​จะ​ขึ้นมา​เกาะ​อยู่​ตามตัว​ของเจ้า ประชาชน​ของเจ้า​และ​พวกข้าราชการ​ของเจ้า’”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​บอก​อาโรน​ว่า ‘ให้​ยื่น​มือ​ที่​ถือ​ไม้เท้า​ของเจ้า​ออกไป​เหนือ​แม่น้ำ ลำธาร และ​สระน้ำ และ​ฝูงกบ​จะ​กระโดด​ออกมา​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์’”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​อาโรน​ก็​ยื่น​มือ​ของเขา​ออก​เหนือน้ำ​ของ​อียิปต์ ฝูงกบ​ก็​โผล่​ขึ้นมา​ปกคลุม​ทั่ว​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">พวก​นักมายากล​ใช้​เวทมนตร์​ของ​พวกเขา ทำ​ใน​สิ่ง​เดียวกัน​กับ​ที่​อาโรน​ทำ พวกเขา​ทำให้​ฝูงกบ​โผล่​ขึ้นมา​ปกคลุม​แผ่นดิน​อียิปต์​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="8">ฟาโรห์​จึง​เรียก​โมเสส​และ​อาโรน​มา​พูด​ว่า “ให้​อธิษฐาน​ถึง​พระยาห์เวห์​เพื่อ​พระองค์​จะได้​เอา​ฝูงกบ​พวกนี้​ออกไป​จากเรา​และ​ประชาชน​ของเรา แล้ว​เรา​จะปล่อย​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไป​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “ให้​ท่าน​เป็น​คนบอก ว่า​จะให้​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​เมื่อไหร่​สำหรับ​ท่าน พวกข้าราชการ​และ​ประชาชน​ของท่าน เพื่อ​ที่จะ​ขับไล่​ฝูงกบ​พวกนี้​ออกไป​จาก​ท่าน และ​บ้าน​ของท่าน เพื่อว่า​พวกมัน​จะ​เหลือ​อยู่​แต่​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="10">ฟาโรห์​บอก​ว่า “พรุ่งนี้” โมเสส​พูด​ว่า “มัน​จะเป็น​อย่างที่​ท่านพูด เพื่อท่าน​จะได้​รู้ว่า ไม่มีใคร​เหมือน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="11">ฝูงกบ​จะ​ไป​จาก​ท่าน พวกบ้าน​ของท่าน พวกข้าราชการ​ของท่าน​และ​ประชาชน​ของท่าน แต่​จะเหลือ​อยู่​แค่​ใน​แม่น้ำ​ไนล์​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="12">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​ลา​ฟาโรห์​ไป โมเสส​อ้อนวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เรื่อง​ฝูงกบ​เหล่านั้น ที่​พระองค์​ได้ทำ​ขึ้นมา​ต่อต้าน​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ได้​ทำตาม​ที่​โมเสส​ร้องขอ แล้ว​ฝูงกบ​ก็​ตายกัน​เกลื่อน​กลาด​ตามบ้าน ตาม​ลานบ้าน และ​ตาม​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​เอา​ซาก​พวกมัน​มา​กองทับถม​กัน​สูง​พะเนิน​เหม็น​ไปทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ฟาโรห์​เห็นว่า​ความ​เดือด​ร้อน​บรรเทา​ลงแล้ว ฟาโรห์​ก็​เปลี่ยนใจ กลับ​มีใจ​แข็งกระด้าง​ขึ้นอีก และ​ไม่ยอม​ฟัง​โมเสส​และ​อาโรน​เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​บอกไว้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​บอก​กับ​อาโรน​ว่า ‘ให้​ยื่น​ไม้เท้า​ของ​เจ้า​และ​ตี​ฝุ่น​บน​พื้นดิน ฝุ่น​เหล่านั้น​จะ​กลายเป็น​ตัวริ้น​อยู่​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์’”</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​ทั้ง​สองคน​ก็​ทำ​ตามนั้น อาโรน​ยื่น​มือ​ที่​ถือ​ไม้เท้า​ตี​ฝุ่น​บน​พื้นดิน ฝุ่น​เหล่านั้น​ได้​กลายเป็น​ตัวริ้น ตอม​ประชาชน​และ​พวกสัตว์ ฝุ่น​ทั้งหมด​ได้​กลายเป็น​ตัวริ้น​กระจาย​ไปทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">พวกพระ​ที่มี​เวทมนตร์​คาถา พยายาม​ใช้​เวทมนตร์​ของ​พวกเขา​เพื่อ​ทำให้​ฝุ่น​กลายเป็น​ตัวริ้น แต่​พวกเขา​ไม่สามารถ​ทำได้ มี​ริ้น​อยู่​ตามตัว​ประชาชน​และ​พวกสัตว์</verse>
				<verse number="19">พวกพระ​ที่มี​เวทมนตร์​คาถา​บอกกับ​ฟาโรห์​ว่า “นี่คือ​นิ้วมือ​ของ​พระเจ้า” แต่​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​แข็งกระด้าง​มากขึ้น และ​ไม่ยอมฟัง​พวกเขา​เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​บอกไว้</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “วันพรุ่งนี้​ให้​ไปหา​ฟาโรห์​แต่เช้าตรู่ ตอนที่​เขา​เดิน​ลงไป​ที่​แม่น้ำ และ​ให้​บอก​กับ​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ปล่อย​ประชาชน​ของเรา​เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไป​รับใช้​เรา</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ของเรา เรา​จะส่ง​ฝูงแมลงวัน​มา​ต่อต้าน​เจ้า พวกข้าราชการ​ของเจ้า ประชาชน​ของเจ้า และ​บ้าน​ของเจ้า บ้าน​เรือน​ของ​ชาว​อียิปต์​จะ​เต็ม​ไปด้วย​ฝูงแมลงวัน รวม​ไปถึง​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​อาศัย​อยู่ด้วย</verse>
				<verse number="22">แต่​ใน​วันนั้น เรา​จะแยก​แผ่นดิน​โกเชน ที่​ประชาชน​ของเรา​อาศัย​อยู่​ออกมา เพื่อว่า​จะได้​ไม่มี​ฝูงแมลงวัน​ที่นั่น เพื่อ​เจ้า​จะได้​รู้ว่า เรา​ยาห์เวห์ อยู่​ท่ามกลาง​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ทำให้​เกิด​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​ประชาชน​ของเรา​กับ​ประชาชน​ของเจ้า เหตุการณ์นี้​จะ​เกิดขึ้น​พรุ่งนี้’”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ได้ทำ​ตามนั้น ฝูงแมลงวัน​มากมาย​ได้​เข้ามา​ใน​บ้าน​ของ​ฟาโรห์ พวกบ้าน​ข้าราชการ​ของเขา และ​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​อียิปต์ ฝูงแมลงวัน​ได้​ทำลาย​ล้าง​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="25">ฟาโรห์​จึง​เรียก​โมเสส​และ​อาโรน​มาพบ และ​พูด​ว่า “ไป​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระเจ้า​ของเจ้า​ใน​แผ่นดิน​นี้​เถิด”</verse>
				<verse number="26">โมเสส​พูดว่า “มัน​ไม่ถูกต้อง​ที่​จะทำ​อย่างนั้น เพราะ​สิ่งที่​พวกเรา​จะทำ​ใน​การฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระเจ้า​ของ​พวกเรานั้น เป็นสิ่ง​ที่​ชาว​อียิปต์​ขยะแขยง ถ้า​พวกเรา​ฆ่าสัตว์​เพื่อ​เอามา​ถวาย ซึ่ง​เป็น​สิ่งที่​ชาว​อียิปต์​ขยะแขยง แล้ว​พวกเขา​มา​เห็นเข้า พวกเขา​จะ​ไม่เอา​หิน​ขว้าง​พวกเรา​หรือ</verse>
				<verse number="27">พวกเรา​ต้อง​เดินทาง​เป็น​เวลา​สามวัน เข้าไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง แล้ว​ถึง​ค่อย​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา ตามที่​พระองค์​บอก​พวกเรา​ไว้”</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์​บอกว่า “เรา​จะปล่อย​พวกเจ้า​ไป และ​พวกเจ้า​ก็​ไป​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ได้ แต่​พวกเจ้า​จะต้อง​ไม่ไป​ไกลนัก อธิษฐาน​ให้กับ​เราด้วย”</verse>
				<verse number="29">โมเสส​พูดว่า “ทันที​ที่​ข้าพเจ้า​ลา​ท่าน​ไป ข้าพเจ้า​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​ใน​วันพรุ่งนี้ ฝูงแมลงวัน​ก็​จะไป​จาก​ฟาโรห์ ข้าราชการ​ของ​ท่าน และ​ประชาชน​ของ​ท่าน ขอแต่​อย่าให้​ฟาโรห์​หลอกลวง​อีก​เท่านั้น โดย​ไม่ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ไป​ฆ่าสัตว์​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โมเสส​ก็จาก​ฟาโรห์​ไป​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​ได้ทำ​ตามที่​โมเสส​ขอ พระองค์​ได้เอา​ฝูงแมลงวัน​ออกไป​จาก​ฟาโรห์ พวกข้าราชการ​ของเขา​และ​ประชาชน​ของเขา ไม่เหลือ​แม้แต่​ตัวเดียว</verse>
				<verse number="32">แต่​ฟาโรห์​ก็​ใจ​แข็งกระด้าง​ขึ้นมา​อีก และ​ไม่ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​หา​ฟาโรห์​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​ฮีบรู พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ปล่อย​ประชาชน​ของเรา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​มา​รับใช้​เรา’</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​เจ้า​ยัง​ไม่ยอม​ปล่อย​พวกเขา และ​ยังคง​กักตัว​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="3">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง​ของเจ้า เกิด​โรคระบาด​อย่าง​ร้ายแรง ทั้ง​ฝูงม้า ฝูงลา ฝูงอูฐ ฝูง​วัวควาย และ​ฝูง​แพะแกะ</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​แยก​ระหว่าง​ฝูงสัตว์​ของ​คน​อิสราเอล​กับ​ฝูงสัตว์​ของ​คน​อียิปต์ ฝูงสัตว์​ของ​ลูกหลาน​อิสราเอล​จะ​ไม่ตาย​แม้แต่​ตัวเดียว</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้​กำหนด​เวลา​ไว้​ว่า​พรุ่งนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ลงมือ​ทำ​สิ่งนี้​ใน​แผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="6">วัน​ต่อมา พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​สิ่งที่​ได้​พูดไว้ ฝูงสัตว์​ทั้งหมด​ของ​คน​อียิปต์​ล้มตาย แต่​ฝูงสัตว์​ของ​คน​อิสราเอล​ไม่ตาย​แม้แต่​ตัวเดียว</verse>
				<verse number="7">ฟาโรห์​ส่ง​คน​ออก​ไปดู​และ​พบว่า​ฝูงสัตว์​ของ​คน​อิสราเอล​ไม่ตาย​แม้แต่​ตัวเดียว แต่​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​ยัง​แข็งกระด้าง และ​เขา​ก็​ไม่ยอม​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล​ไป</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​บอก​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า ให้​เอา​เขม่า​จาก​เตาหลอม​มา​หนึ่ง​กำมือ และ​โยน​ขึ้นไป​บน​ท้องฟ้า ต่อหน้า​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="9">มัน​จะ​กลาย​เป็น​ฝุ่น​ฟุ้งตลบ​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์ มัน​จะ​ทำให้​เกิด​ฝี​พุพอง​บน​ผิวหนัง​คน​และ​สัตว์​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จึง​ไป​หยิบ​เขม่า​จาก​เตาหลอม และ​ไป​ยืน​ต่อหน้า​ฟาโรห์ โมเสส​โยน​เขม่านั้น​ขึ้นไป​บน​ท้องฟ้า มัน​กลาย​เป็น​ฝี​พุพอง​ไป​ทั่ว​ตัว​คน​และ​สัตว์​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">แม้แต่​พวกพระ​ที่​มี​เวทมนตร์​คาถา ก็​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​โมเสส​ได้ เพราะ​เกิด​ฝี​พุพอง​ตามตัว​พวกเขา​และ​คน​อียิปต์​ทุกคน</verse>
				<verse number="12">แต่​พระยาห์เวห์​ยังคง​ทำให้​ฟาโรห์​ใจ​แข็งกระด้าง และ​ฟาโรห์​ก็​ไม่ยอม​ฟัง​พวกเขา เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​บอกไว้</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เช้าตรู่​วัน​พรุ่งนี้ ให้​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ฟาโรห์ และ​บอก​กับ​เขา​ว่า ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​ฮีบรู พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ปล่อย​ประชาชน​ของเรา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​มา​รับใช้​เรา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ใน​ครั้งนี้​เรา​จะ​ให้​ภัยพิบัติ​ต่างๆ​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า พวก​ข้าราชการ​ของเจ้า​และ​ประชาชน​ของเจ้า เพื่อ​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​ไม่มีใคร​เหมือนเรา​อีกแล้ว​บน​โลกนี้</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ความจริง​แล้ว เรา​สามารถ​ที่​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออก​มา​จัดการ​ให้​เจ้า​และ​ประชาชน​ของเจ้า​เป็น​โรคระบาด​ได้ เพื่อ​เจ้า​จะได้​ถูก​ทำลาย​ไป​จาก​โลกนี้</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​ยัง​ปล่อย​ให้​เจ้า​อยู่​ต่อไป เพื่อ​เรา​จะ​ได้​แสดง​ความ​แข็ง​แกร่ง​ของเรา​ให้​เจ้าเห็น และ​จะได้​ป่าว​ประกาศ​ชื่อ​ของเรา​ไป​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เจ้า​ยัง​ถือดี​ที่​จะ​ไม่ยอม​ปล่อย​ประชาชน​ของเรา</verse>
				<verse number="18">พรุ่งนี้ เวลานี้ เรา​จะ​ทำให้​เกิด​ลูกเห็บ​ขนาดใหญ่​ตก​ลงมา จะ​เป็น​ฝน​ลูกเห็บ​ชนิด​ที่​ไม่เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน​ใน​อียิปต์ ตั้งแต่​ก่อตั้ง​อียิปต์​มา​จนถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้ ให้​เอา​ฝูงสัตว์​ของเจ้า​และ​ทุกอย่าง​ที่​เจ้ามี​ใน​ท้องทุ่ง​เข้ามา​ใต้​ที่กำบัง คน​หรือ​สัตว์​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง​ที่​ไม่​เข้ามา​หลบ​ข้างใน​จะ​ตาย​กันหมด เมื่อ​ลูกเห็บ​ตกลง​มา’”</verse>
				<verse number="20">พวก​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์ ที่​เชื่อ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ต่าง​รีบ​พา​พวก​คนรับใช้​และ​ฝูงสัตว์​ของเขา เข้ามา​ข้างใน</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​ที่​ไม่​ใส่ใจ​กับ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ยังคง​ปล่อย​ให้​พวก​คนรับใช้​และ​ฝูงสัตว์​ของเขา​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​ยื่น​แขน​ของเจ้า​ออกไป​ใน​ท้องฟ้า​เพื่อ​ลูกเห็บ​จะได้​ตก​ลงมา​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ จะได้​ตก​ลงมา​บน​คน​อียิปต์ ฝูงสัตว์​และ​พืช​ทั้งหมด​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="23">โมเสส​จึง​ยื่น​ไม้เท้า​ของเขา​ออกไป​ใน​ท้องฟ้า พระยาห์เวห์​ทำให้​เกิด​ฟ้าร้อง ลูกเห็บ​ตก พร้อมกับ​สายฟ้า​แลบ พระยาห์เวห์​ทำให้​ลูกเห็บ ตก​แบบ​ห่าฝน​ลง​บน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="24">มี​ทั้ง​ลูกเห็บ​ตก​พร้อมกับ​สายฟ้า​แลบ​ตลอดเวลา มัน​รุนแรง​มาก​แบบที่​ไม่เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ตั้งแต่​มี​ชาติ​อียิปต์​มา</verse>
				<verse number="25">ลูกเห็บ​ได้​ทำลาย​แผ่นดิน​อียิปต์​ไป​ทั่ว ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง ตั้งแต่​คน​ไป​จนถึง​สัตว์ ลูกเห็บ​ได้​ทำลาย​พืชผล​และ​ต้นไม้​ทุกต้น​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="26">ยกเว้น​ใน​โกเชน ที่​ลูกหลาน​ของ​คน​อิสราเอล​อยู่ ไม่มี​ลูกเห็บ​ตก​เลย</verse>
				<verse number="27">ฟาโรห์​เรียกตัว​โมเสส​และ​อาโรน​มาพบ​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “เรา​ได้​ทำบาป​ไปแล้ว​ครั้งนี้ พระยาห์เวห์​คือ​ฝ่ายถูก เรา​และ​ประชาชน​ของเรา​เป็น​ฝ่ายผิด</verse>
				<verse number="28">อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ขอให้​หยุด​ฟ้าร้อง​กับ​ลูกเห็บ​ได้แล้ว พอแล้ว เรา​ยอม​ปล่อย​พวกเจ้า​แล้ว พวกเจ้า​ไม่ต้อง​อยู่​อีก​ต่อไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="29">โมเสส​กล่าว​ว่า “เมื่อ​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​เมืองนี้ ข้าพเจ้า​จึง​จะ​กางแขน​ออก​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ฟ้า​จะ​หยุด​ร้อง​และ​จะ​ไม่มี​ลูกเห็บ​อีก​ต่อไป แล้ว​ท่าน​จะได้​รู้​ว่า โลกนี้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">แต่​ข้าพเจ้า​รู้ว่า​ทั้งท่าน​และ​ข้าราชการ​ของท่าน​ยังคง​ไม่ได้​เกรง​กลัว​พระเจ้า​ยาห์เวห์​หรอก”</verse>
				<verse number="31">ต้นป่าน​และ​ข้าว​บาร์เลย์​ถูก​ทำลาย​เสียหาย เพราะ​ต้นป่าน​ยัง​เป็น​ต้นอ่อน​อยู่ และ​ต้นข้าว​บาร์เลย์​กำลัง​ออก​รวง</verse>
				<verse number="32">แต่​ข้าว​สาลี​และ​ข้าว​สแปลต์​ไม่ได้​ถูก​ทำลาย​เพราะ​งอกช้า</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​โมเสส​จาก​ฟาโรห์​และ​ออก​จาก​เมืองนั้น เขา​กางแขน​ออก​ต่อ​พระยาห์เวห์ ทันใดนั้น​ฟ้า​หยุด​ร้อง ลูกเห็บ​หยุด​ตก และ​ฝน​ก็​ไม่ได้​ตก​ลงสู่​พื้นดิน​อีก</verse>
				<verse number="34">แต่​เมื่อ​ฟาโรห์​เห็น​ฝน ลูกเห็บ และ​ฟ้าร้อง​หยุด​หมดแล้ว เขา​ก็​บาป​อีก ใจ​แข็งกระด้าง​อีก ทั้ง​เขา​และ​ข้าราชการ​ของเขา</verse>
				<verse number="35">ใน​ที่สุด​หัวใจ​ของ​ฟาโรห์​ได้​แข็งกระด้าง และ​ไม่ยอม​ปล่อย​ลูกหลาน​อิสราเอล​ไป เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​หา​ฟาโรห์ เพราะ​เรา​ได้​ทำให้​เขา​และ​พวก​ข้าราชการ​ของเขา​มี​จิตใจ​แข็งกระด้าง เพื่อ​เรา​จะได้​แสดง​สิ่งอัศจรรย์​พวกนี้​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะได้​เล่า​ให้​ลูกหลาน​ของเจ้า​ฟัง​ว่า เรา​ได้​ทำ​อะไร​ไว้​กับ​ชาว​อียิปต์​บ้าง และ​เล่า​ถึง​สิ่งอัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​ทำ​ท่ามกลาง​พวกเขา เพื่อ​พวกเจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="3">โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​ไป​พบ​ฟาโรห์ และ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​ฮีบรู​พูด​ไว้​อย่างนี้​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่ยอม​ถ่อมตัว​ลง​ต่อหน้า​เรา​ไป​อีกนาน​แค่ไหน ปล่อย​คน​ของเรา​ไป​เพื่อ​เขา​จะได้​มา​รับใช้​เรา</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เจ้า​ยัง​ไม่ยอม​ปล่อย​คน​ของเรา เรา​จะ​ส่ง​ฝูง​ตั๊กแตน​มา​ใน​ประเทศ​ของเจ้า​พรุ่งนี้</verse>
				<verse number="5">พวกมัน​จะ​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​พื้นดิน จน​ไม่มีใคร​สามารถ​มองเห็น​พื้นดิน​ได้ พวก​ตั๊กแตน​จะ​กิน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ยัง​หลงเหลือ​ให้​กับ​พวกเจ้า​หลังจาก​ลูกเห็บ​ตก มัน​จะ​กิน​ต้นไม้​ทุกต้น​ของ​พวกเจ้า​ที่​กำลัง​เติบโต​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="6">บ้าน​เรือน​ของเจ้า ของ​พวก​ข้าราชการ​ของเจ้า และ​ของ​ชาว​อียิปต์ จะ​มี​ตั๊กแตน​เต็ม​ไปหมด พวก​พ่อ​และ​พวก​ปู่​ของ​พวกเจ้า จะ​ยัง​ไม่เคย​เห็น​อะไร​อย่างนี้​มาก่อน​เลย ตั้งแต่​มี​ชีวิต​อยู่​บน​แผ่นดินนี้​มา​จนถึง​เดี๋ยวนี้’” แล้ว​โมเสส​ได้​หัน​ออกมา​จาก​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="7">พวก​ข้าราชการ​ของ​ฟาโรห์​พูด​กับ​ฟาโรห์​ว่า “ชาย​คนนี้​จะ​เป็น​กับดัก​สำหรับ​เรา​ไป​อีกนาน​แค่ไหน ขอให้​ท่าน​ปล่อย​พวกเขา​ไปเถอะ เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไป​รับใช้​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา นี่​ท่าน​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีกหรือ​ว่า​อียิปต์​กำลัง​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​ถูก​นำตัว​กลับมา ฟาโรห์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไป​รับใช้​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ซะ แต่​บอก​มาก่อน​ว่า​มีใคร​ไปบ้าง”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​ตอบ​ว่า “ไป​กัน​หมดเลย ทั้ง​คน​หนุ่มสาว​และ​คนแก่ ทั้ง​ลูกชาย ลูกสาว พร้อมทั้ง​ฝูงแกะ​และ​ฝูงวัว​ของเรา เพราะ​เรา​จะ​ไป​ร่วม​เฉลิม​ฉลอง​งาน​เทศกาล​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">ฟาโรห์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ถ้า​เรา​ปล่อย​แก​และ​พวก​ลูกๆ​ของแก ก็​ขอให้​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวกแก​จริงๆ​เถอะ หน้า​พวกแก​มัน​ส่อแวว​ชั่วร้าย​ออกมา​ชัดๆ</verse>
				<verse number="11">ไม่ได้​หรอก มีแต่​ผู้ชาย​เท่านั้น​ที่​ไป​รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้ เพราะ​นั่น​คือ​สิ่ง​ที่​แก​ขอ​ตั้งแต่​แรก” แล้ว​ฟาโรห์​ก็​ได้​ไล่​โมเสส​และ​อาโรน​ออกไป</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “กางแขน​ของเจ้า​ออก​เหนือ​แผ่นดิน​อียิปต์​เพื่อ​เรียก​ฝูง​ตั๊กแตน เพื่อ​พวกมัน​จะได้​มา​อยู่​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​กิน​พืชผล​ทั้งหมด​บน​แผ่นดิน​ที่​หลงเหลือ​จาก​ลูกเห็บ​ตก”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​จึง​ยื่น​ไม้เท้า​ของเขา​ออก​เหนือ​แผ่นดิน​อียิปต์ พระยาห์เวห์​ทำให้​ลม​ตะวันออก​พัด​เข้ามา​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ตลอดวัน​ตลอดคืน และ​ใน​เวลาเช้า​ลม​ตะวันออก​ก็​ได้​พัด​เอา​ฝูง​ตั๊กแตน​มาด้วย</verse>
				<verse number="14">ฝูง​ตั๊กแตน​ต่าง​แห่​กัน​เข้าสู่​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​เกาะ​อยู่​บน​พื้นดิน​ทั่ว​เขตแดน​อียิปต์ มัน​รุนแรง​มาก ไม่เคย​มี​ตั๊กแตน​มากมาย​ขนาดนี้​มาก่อน และ​หลังจากนี้​ก็​จะ​ไม่มี​มาก​เท่านี้​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="15">มัน​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​พื้น​แผ่นดิน พื้นดิน​ดู​ดำ​ทะมึน​ไปหมด พวกมัน​กัดกิน​พืชผัก​บน​ดิน และ​ผลไม้​บน​ต้น ที่​หลงเหลือ​จาก​ลูกเห็บ​ตก จน​ไม่เหลือ​สีเขียว​ของ​ต้นไม้​หรือ​พืชผัก​หลงเหลือ​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์​อีกเลย</verse>
				<verse number="16">ฟาโรห์​รีบ​เรียกตัว​โมเสส​และ​อาโรน​เข้าพบ​และ​พูด​ว่า “เรา​ได้​ทำบาป​ต่อ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า​และ​ต่อ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="17">ได้​โปรด​ยกโทษ​ให้​เรา​อีก​สักครั้ง และ​ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า เพื่อ​พระองค์​จะได้​ขจัด​ความตาย​นี้​จากเรา”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​จาก​ฟาโรห์​มา และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ลม​ตะวันตก​พัด​ผ่าน​เข้ามา​อย่าง​แรง หอบ​มัน​ไป​ตก​ใน​ทะเล​ต้นกก ไม่มี​ตั๊กแตน​แม้แต่​ตัวเดียว​หลงเหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="20">แต่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​แข็งกระด้าง เพื่อว่า​เขา​จะได้​ไม่ยอม​ปล่อย​ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ชูมือ​เจ้า​ขึ้น​บน​ท้องฟ้า เพื่อ​ให้​เกิด​ความ​มืดมิด​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์ จะ​เป็น​ความมืด​ที่​ทุกคน​สัมผัส​ได้”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​จึง​ชูมือ​ขึ้น​บน​ท้องฟ้า ทันใดนั้น ความ​มืดมิด​ก็​ปกคลุม​ทั่ว​แผ่นดิน​อียิปต์​เป็น​เวลา​สามวัน</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ไม่​สามารถ​มองเห็น​ซึ่งกัน​และกัน​ได้ พวกเขา​จึง​ไม่ได้​ลุกขึ้น​จาก​ที่​ของ​พวกเขา เป็น​เวลา​ถึง​สามวัน แต่​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด กลับ​มี​แสงสว่าง​ใน​ย่าน​ที่​พวกเขา​อยู่กัน</verse>
				<verse number="24">ฟาโรห์​เรียกตัว​โมเสส​เข้าพบ​และ​พูดว่า “ไป​รับใช้​ยาห์เวห์​ซะ ลูกหลาน​ของ​พวกเจ้า​ไปได้ แต่​ต้อง​ทิ้ง​ฝูงแกะ​และ​ฝูงวัว​ของ​พวกเจ้า​ไว้”</verse>
				<verse number="25">แต่​โมเสส​พูด​ว่า “ท่าน​ต้อง​ให้​เครื่อง​บูชา และ​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา​กับเรา​เพื่อ​เรา​จะได้​เอา​ไป​ฆ่า​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="26">ฝูง​สัตว์เลี้ยง​จะ​ต้อง​ไป​กับ​พวกเรา​ด้วย จะ​ต้อง​ไม่​หลงเหลือ​ไว้​แม้แต่​ตัวเดียว เพราะ​เรา​จะ​เอา​บางตัว​ไป​ฆ่า​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา และ​เรา​ก็​ยัง​ไม่รู้​ว่า​จะ​ใช้​ตัวไหน​บูชา จนกว่า​เรา​จะ​ไป​ถึง​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระยาห์เวห์​ทำให้​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​แข็งกระด้าง ทำให้​เขา​ไม่ยอม​ปล่อย​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​ให้พ้น​จาก​เรา ระวัง​ตัว​ให้ดี อย่า​ได้​มา​เจอ​หน้า​เราอีก เพราะ​ถ้า​แก​เจอ​หน้าเรา​เมื่อไหร่ แก​จะ​ต้อง​ตาย​เมื่อนั้น”</verse>
				<verse number="29">โมเสส​พูด​ว่า “ขอให้​เป็นไป​ตาม​ที่​ท่าน​พูด ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​มา​เจอ​หน้า​ท่าน​อีกแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​ทำให้​เกิด​ภัยพิบัติ​อีก​อย่าง​หนึ่ง​กับ​ฟาโรห์​และ​แผ่นดิน​อียิปต์ หลังจากนั้น​เขา​จะ​ปล่อย​พวกเจ้า​ไป​จาก​ที่นี่ เมื่อ​เขา​ปล่อย​พวกเจ้า เขา​จะ​ไล่​พวกเจ้า​ออก​จาก​ที่นี่</verse>
				<verse number="2">ให้​บอก​กับ​ประชาชน ทั้ง​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง ให้​ไป​ขอ​พวก​เครื่องเงิน​เครื่องทอง​จาก​เพื่อน​บ้าน”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ทำให้​คน​อิสราเอล​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ของ​คน​อียิปต์ ใน​สายตา​ของ​พวก​ข้าราชการ​ฟาโรห์​และ​ของ​ประชาชน โมเสส​เป็น​ผู้​ที่​ยิ่งใหญ่​มาก​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">โมเสส​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ประมาณ​เที่ยงคืน เรา​จะ​ผ่าน​ไป​ท่ามกลาง​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">และ​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​จะ​ต้อง​ตาย ตั้งแต่​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ฟาโรห์​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ ไป​จนถึง​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ทาสหญิง​ที่​ทำงาน​โม่แป้ง รวมถึง​ลูก​ตัวผู้​ตัวแรก​ของ​สัตว์​ด้วย</verse>
				<verse number="6">จะ​มี​แต่​เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อย่าง​ใหญ่หลวง​ใน​อียิปต์ อย่างที่​ไม่เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน​และ​ต่อไป​ใน​อนาคต​ก็​จะ​ไม่มี​อีกเลย</verse>
				<verse number="7">แต่​ส่วน​คน​อิสราเอล จะ​ไม่มี​แม้แต่​หมา​สัก​ตัวเดียว​ที่​จะ​กล้า​ขู่​คำราม​ใส่​พวกเขา​หรือ​ฝูงสัตว์​ของเขา’ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า พระยาห์เวห์​ได้​แยกแยะ​ระหว่าง​ชาว​อียิปต์​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ข้าราชการ​ชั้นสูง​ทั้งหมด​ของท่าน จะ​ลงมา​หาเรา และ​จะ​ก้มกราบ​เรา พร้อมกับ​พูด​ว่า ‘ออก​ไป​เถอะ ทั้ง​ท่าน​และ​คน​ที่​ติดตาม​ท่าน’ และ​หลัง​จาก​นั้น​เรา​ก็​จะไป” แล้ว​โมเสส​ก็​เดิน​จาก​ฟาโรห์​ไป​ด้วย​ความโกรธ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ฟาโรห์​จะ​ไม่ยอม​ฟัง​พวกเจ้า​อีก เพื่อ​เรา​จะได้​ทำ​การอัศจรรย์​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​เพิ่มขึ้น​ไปอีก”</verse>
				<verse number="10">โมเสส​และ​อาโรน​ทำ​สิ่งอัศจรรย์​เหล่านี้​ต่อหน้า​ฟาโรห์ แต่​พระยาห์เวห์​ทำให้​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​แข็งกระด้าง เพื่อ​ที่​ว่า เขา​จะได้​ไม่ยอม​ปล่อย​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เดือนนี้ จะ​เป็น​เดือน​แรก​สำหรับ​พวกเจ้า และ​จะ​เป็น​เดือน​แรก​ของปี​สำหรับ​พวกเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​กับ​ที่ชุมนุม​ของ​อิสราเอล​ทุกคน​ว่า ‘ใน​วันที่​สิบ​ของ​เดือนนี้ ให้​ผู้ชาย​แต่ละคน​เอา​ลูกแกะ​มา​หนึ่งตัว​สำหรับ​ครอบครัว​ของเขา คือ​ลูกแกะ​หนึ่งตัว​สำหรับ​ทั้ง​ครัวเรือน</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ครอบครัว​ไหน​เล็ก​เกินไป​ที่​จะ​กิน​แกะ​หมด​ทั้งตัว ก็​ให้​เขา​และ​เพื่อน​บ้าน​แบ่ง​ลูกแกะ​ตัวนั้น​กัน แบ่ง​ตาม​จำนวน​คน​ที่​อยู่​ใน​ครอบครัว​ของเขา จะต้อง​มี​แกะ​เพียงพอ​ให้​แต่ละคน​กินกัน</verse>
				<verse number="5">ลูกแกะ​ของ​พวกเจ้า​จะต้อง​สมบูรณ์​แข็งแรง เป็น​ตัวผู้​อายุ​หนึ่งปี พวกเจ้า​อาจ​ใช้​ลูกแกะ​หรือ​ลูกแพะ​ก็ได้</verse>
				<verse number="6">แต่​พวกเจ้า​ต้อง​ดูแล​มัน​จน​ถึง​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือนนี้ แล้ว​ใน​ตอนเย็น​ของ​วันนั้น ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​มา​ชุมนุม​กัน ก็​จะ​พากัน​ฆ่า​พวกมัน</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จะต้อง​เอา​เลือด​ของมัน​มา​ทา​ที่​ขอบ​ประตูบ้าน​ที่​พวกเขา​กิน​กันนั้น ให้​เขา​ทา​ทั้ง​ด้านบน และ​ขอบ​ประตู​ทั้ง​สองด้าน</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะ​กิน​เนื้อ​ของมัน​ใน​คืนนั้น เนื้อนั้น​จะ​ต้อง​เอาไป​ย่างไฟ กิน​กับ​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อ​ฟู​พร้อมกับ​ผักขม</verse>
				<verse number="9">ห้ามกิน​เนื้อ​ที่​ยัง​ดิบอยู่ และ​ห้าม​เอา​ไป​ต้มน้ำ​ด้วย แต่​ให้​เอา​ไป​ย่างไฟ ทั้ง​ส่วน​หัว ส่วน​ขา​และ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="10">ต้อง​กิน​ให้หมด อย่า​ให้​เหลือ​ถึง​วันรุ่งขึ้น แต่​ถ้า​เหลือ​ก็​ให้​เอา​ไป​เผา​ให้หมด​ก่อนเช้า</verse>
				<verse number="11">เวลา​ที่​พวกเจ้า​กิน​มันนั้น พวกเจ้า​จะ​ต้อง​เตรียม​พร้อม คาดเอว​ให้​กระชับ สวม​รองเท้า​และ​ถือ​ไม้เท้า​ไว้​ในมือ พวกเจ้า​ต้อง​กิน​อย่าง​เร่งรีบ เพราะ​มัน​คือ​วัน​ปลด​ปล่อย ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ใน​คืนนี้ เรา​จะ​ผ่าน​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​จะ​ฆ่า​ลูกชาย​หัวปี ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูกคน​หรือ​ลูกสัตว์ เรา​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​พระ​ทั้งหมด​ของ​อียิปต์ เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เลือด​ที่​ทา​ไว้​ที่​ขอบ​ประตูบ้าน​ที่​พวกเจ้า​อยู่นั้น จะ​เป็น​สัญลักษณ์​ว่า​เป็น​บ้าน​ของ​พวกเจ้า เมื่อ​เรา​เห็น​เลือดนั้น​เรา​จะ​ข้าม​พวกเจ้า​ไป และ​จะ​ไม่มี​ภัยพิบัติ​ใดๆ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเจ้า เมื่อ​เรา​ทำลาย​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​จะต้อง​จดจำ​คืนนี้​ไว้ให้ดี พวกเจ้า​จะต้อง​เฉลิม​ฉลอง​มัน​เป็น​เทศกาล​หนึ่ง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​พวกเจ้า​จะต้อง​เฉลิม​ฉลอง​มัน​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของเจ้า เป็น​ประเพณี​ที่​ยึดถือ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">พวกเจ้า​จะต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู เป็น​เวลา​เจ็ดวัน แต่​ใน​วันแรก พวกเจ้า​จะ​ต้อง​เอา​เชื้อฟู​ออกไป​จาก​บ้าน​ให้หมด เพราะ​ใคร​ก็ตาม​ที่​กิน​เชื้อฟู​เข้าไป คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดออก​จาก​คน​อิสราเอล ตั้งแต่​วันแรก​ไป​จนถึง​วันที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="16">ใน​วันแรก​และ​วันที่​เจ็ด พวกเจ้า​จะ​จัด​การชุมนุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ จะ​ต้อง​ไม่มีใคร​ทำงาน​ใน​วันนั้น ยกเว้น​การ​จัดเตรียม​อาหาร​ให้​คนกิน</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้า​จะต้อง​รักษา​เทศกาล​การกิน​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู​นี้ไว้ เพราะ​ใน​วันนี้เอง​ที่​เรา​ได้​นำ​กองทัพ​ของ​พวกเจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ พวกเจ้า​จะต้อง​รักษา​วันนี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของเจ้า​จน​เป็น​ประเพณี​ที่​สืบทอด​กัน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ใน​ตอนเย็น​ของ​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือนแรก พวกเจ้า​จะ​กิน​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู ไป​จนถึง​ตอนเย็น​ของ​วันที่​ยี่สิบเอ็ด​ใน​เดือน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="19">ตลอด​เจ็ด​วันนี้ พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​เก็บ​เชื้อฟู​ไว้​ในบ้าน​ของ​พวกเจ้า เพราะ​ทุกคน​ที่​ไป​กิน​ของ​ที่​ใส่​เชื้อฟู ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ต่างถิ่น​ที่​มา​อาศัย​อยู่​กับเจ้า หรือ​เจ้าของ​ถิ่น​เอง​ก็ตาม​จะต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ชุมนุม​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​เชื้อฟู​เลย พวกเจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู​ใน​ทุกหน​ทุกแห่ง​ที่​พวกเจ้า​ไปอยู่’”</verse>
				<verse number="21">โมเสส​เรียก​พวก​ผู้อาวุโส​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​มาพบ และ​พูด​ว่า “ให้​พวก​ท่าน​ไป​ทำ​ตามนี้ คือ​ให้​ไป​เลือก​ลูกแกะ​มา​หนึ่งตัว​สำหรับ​ครอบครัว​ของ​พวกท่าน และ​ฆ่ามัน​เป็น​ลูกแกะ​สำหรับ​วัน​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="22">เอา​กิ่งหุสบ มา​จุ่ม​เลือด​ของ​มัน​ที่​อยู่​ใน​อ่าง และ​เอา​เลือด​นั้น​ไป​ทา​ตรง​ขอบ​ประตู ทั้ง​ด้านบน​และ​ด้านข้าง​ทั้งสอง และ​ห้าม​ไม่ให้​ใคร​ออก​จาก​บ้าน​จนกว่า​จะ​เช้า</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ผ่าน​มา​เพื่อ​ทำลาย​อียิปต์ และ​เห็น​เลือด​ที่​อยู่​บน​ขอบ​ประตู ทั้ง​ด้านบน​และ​ด้านข้าง​ทั้งสอง พระยาห์เวห์​จะ​ได้​ผ่าน​ประตู​นั้นไป และ​จะ​ไม่ให้​ผู้ทำลาย​เข้าไป​ใน​บ้าน​เพื่อ​ฆ่า​พวกท่าน</verse>
				<verse number="24">พวกท่าน​ต้อง​รักษา​คำสั่งนี้​ให้​เป็น​ประเพณี​สำหรับ​ตัวท่าน​และ​ลูกหลาน​ของท่าน​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวกท่าน​มาถึง​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​กับ​พวกท่าน​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​แล้วนั้น ก็​ให้​พวกท่าน​ยังคง​รักษา​พิธีนี้​ต่อไป</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ถาม​ว่า ‘พิธี​นี้​มี​ความหมาย​อะไร’</verse>
				<verse number="27">ก็​ให้​พวกท่าน​ตอบ​ว่า ‘มัน​คือ​การบูชา​ลูกแกะ​ใน​วัน​ปลด​ปล่อย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ผ่านพ้น​บ้าน​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไป ตอน​ที่​พระองค์​ทำลาย​อียิปต์ แต่​พระองค์​ทำให้​พวกเรา​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ปลอดภัย’” แล้ว​ประชาชน​ต่าง​ก้ม​กราบลง นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​ไว้ พวกเขา​ได้​ไป​ลงมือ​ทำ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="29">ใน​ตอน​เที่ยงคืน พระยาห์เวห์​เริ่ม​ฆ่า​ลูกหัวปี​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ตั้งแต่​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ฟาโรห์​ผู้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ ไป​จนถึง​ลูกชาย​หัวปี​ของ​คน​ที่​ถูก​ขังคุก​อยู่ รวมทั้ง​ลูกหัวปี​ตัวผู้​ของ​สัตว์​ทุกตัว</verse>
				<verse number="30">ฟาโรห์​กับ​พวก​ข้าราชการ​ทั้งหมด รวมทั้ง​คน​อียิปต์​ทุกคน ต่าง​ตื่น​ขึ้นมา​ใน​คืนนั้น และ​ก็​มี​เสียง​ร้องไห้​อย่าง​หนัก​ไป​ทั่ว​อียิปต์ เพราะ​ไม่มี​บ้าน​ไหน​ที่​ไม่มี​คนตาย</verse>
				<verse number="31">ฟาโรห์​ได้​เรียก​ตัว​โมเสส​และ​อาโรน​เข้าพบ​กลางดึก​คืนนั้น และ​พูด​ว่า “ลุกขึ้น ไป​ให้พ้น​จาก​ประชาชน​ของเรา ทั้ง​พวกเจ้า​และ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล ไป​รับใช้​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​พวกเจ้า​ได้​พูดไว้</verse>
				<verse number="32">เอา​แกะ และ​ฝูงสัตว์​ทั้งหลาย​ของ​พวกเจ้า​ไปด้วย ไปซะ และ​อวยพร​ให้​กับ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">ชาว​อียิปต์​ต่าง​เร่ง​ให้​คน​อิสราเอล​รีบๆ​ออก​ไป​จาก​แผ่นดินนี้ เพราะ​พวกเขา​พูด​ว่า “พวกเรา​กำลัง​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="34">ชาว​อิสราเอล​ได้​เอา​แป้งดิบ​ที่​ยัง​ไม่ได้​ใส่​เชื้อฟู​พร้อม​กับ​อ่าง​ขยำ​แป้ง ห่อผ้า​ใส่​บ่า​แบกไป</verse>
				<verse number="35">พวก​อิสราเอล​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​บอก พวกเขา​ไป​ขอ​เครื่องเงิน​และ​เครื่องทอง​และ​เสื้อผ้า​จาก​คน​อียิปต์</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​ทำให้​พวก​คน​อียิปต์​มี​เมตตา​ต่อ​คน​อิสราเอล คน​อิสราเอล​ขอ​อะไร คน​อียิปต์​ก็​ให้​หมด อย่างนี้​คน​อิสราเอล​ได้​ปล้น​เอา​ความ​ร่ำรวย​ของ​คน​อียิปต์​ไป</verse>
				<verse number="37">ชาว​อิสราเอล​เดินทาง​จาก​เมือง​ราเมเสส​ไป​ถึง​เมือง​สุคคท มี​ผู้ชาย​ที่​เดินเท้า​อยู่​ประมาณ​หกแสน​คน ไม่นับ​เด็กๆ</verse>
				<verse number="38">และ​ยัง​มี​คน​ชาติอื่นๆ​อีก​กลุ่มใหญ่ ที่​ร่วม​เดินทาง​มา​กับ​พวกเขา​ด้วย ทั้ง​ยัง​มี​ฝูงวัว ฝูงแกะ​และ​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​อีก​จำนวน​มหาศาล</verse>
				<verse number="39">พวกเขา​เอา​แป้งดิบ​ที่​ติดตัว​มา เอา​มา​ปิ้ง​เป็น​ขนมปัง​ที่​ไม่มี​เชื้อฟู เพราะ​แป้งดิบ​นั้น​ไม่ได้​ใส่​เชื้อฟู เพราะ​พวกเขา​ถูก​ไล่ออก​จาก​อียิปต์ เลย​ไม่มี​เวลา​ที่​จะ​เอ้อ​ระเหย หรือ​แม้แต่​จัด​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​พวกเขา​เอง</verse>
				<verse number="40">ชาว​อิสราเอล​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ เป็น​เวลา​ทั้งสิ้น​สี่ร้อย​สามสิบปี</verse>
				<verse number="41">หลังจาก​สี่ร้อย​สามสิบปี​ใน​วัน​นั้นเอง กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ได้​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="42">มัน​เป็น​คืน​ที่​พระยาห์เวห์​เฝ้าดู เพื่อ​นำ​พวก​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ใน​คืน​เดียวกัน​นี้เอง เป็น​คืน​ที่​พระยาห์เวห์​เฝ้าดู​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด รวมถึง​ลูกหลาน​ของเขา</verse>
				<verse number="43">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “นี่​คือ​กฎ​สำหรับ​วัน​ปลด​ปล่อย ห้าม​ให้​ชาว​ต่างชาติ​ร่วม​กิน​ด้วย</verse>
				<verse number="44">ส่วน​ทาส​ที่​ซื้อ​มา​ด้วยเงิน หลังจาก​ที่​เจ้า​ขลิบ​ให้​กับ​เขา​แล้ว เขา​ก็​ร่วม​กิน​ด้วยได้</verse>
				<verse number="45">ห้าม​ให้​คน​ที่​มา​อยู่​ชั่วคราว​หรือ​คนรับใช้​ที่​จ้างมา ร่วม​กิน​ด้วย</verse>
				<verse number="46">เจ้า​ควร​กินมัน​อยู่​แต่​ใน​บ้าน​หลังเดียว ห้าม​เอา​เนื้อ​ของมัน​ออก​ไป​นอกบ้าน และ​พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​หัก​กระดูก​ของ​มัน​ด้วย</verse>
				<verse number="47">ที่ชุมนุม​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​รักษา​กฎ​นี้ไว้</verse>
				<verse number="48">ถ้า​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อยู่​กับเจ้า อยาก​จะ​มี​ส่วนร่วม​ใน​พิธี​ปลดปล่อย​ของ​พระยาห์เวห์​ด้วย ผู้ชาย​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา จะ​ต้อง​ถูก​ขลิบ​เสียก่อน แล้ว​เขา​ถึง​จะ​เข้ามา​มี​ส่วนร่วม​ใน​พิธี​ได้ เขา​จะ​เป็น​เหมือน​คน​ใน​ชาติ​อิสราเอล​นั้นแล้ว แต่​คน​ที่​ไม่ได้​ถูก​ขลิบ​จะ​ร่วม​กิน​ด้วย​ไม่ได้</verse>
				<verse number="49">กฎ​ข้อนี้​จะ​ใช้​กับ​ทุกคน ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ท้องถิ่น หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="50">ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ก็​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้สั่ง​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ไว้​ทุกอย่าง พวกเขา​ได้​ลงมือ​ทำ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="51">ใน​วัน​นั้นเอง พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​เป็น​ขบวน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​เอา​ลูกหัวปี​ที่​แม่​คลอด​ออกมา​เป็น​ท้องแรก ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​หญิง​ชาว​อิสราเอล หรือ​ลูกหัวปี​ตัวผู้​ของ​สัตว์​ก็ตาม อุทิศ​ไว้​ให้​กับเรา เพราะ​มัน​เป็น​ของเรา”</verse>
				<verse number="3">โมเสส​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “ให้​จำ​วันนี้​ไว้ เมื่อ​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​การ​เป็นทาส​ใน​อียิปต์ เพราะ​ด้วย​มือ​อัน​ทรงฤทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​นำ​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​ที่นั่น พวกท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​ขนมปัง​ที่​ใส่​เชื้อฟู</verse>
				<verse number="4">วันนี้ ใน​เดือน​อาบีบ พวกท่าน​กำลัง​เดินทาง​ออกไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พา​ท่าน​ไป​ถึง​แผ่นดิน​ของ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส เป็น​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของท่าน ที่​จะ​ยก​ให้​กับท่าน เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ อย่า​ได้​ลืม​ที่​จะ​ทำ​พิธีนี้​ใน​เดือนนี้</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู เป็น​เวลา​เจ็ดวัน และ​ใน​วัน​ที่เจ็ด จะ​มี​การ​จัด​งาน​เทศกาล​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ห้าม​กิน​ขนมปัง​ที่​ใส่​เชื้อฟู​ใน​เจ็ดวัน​นั้น และ​จะ​ต้อง​ไม่มี​อาหาร​ที่​ใส่​เชื้อฟู​ใน​บ้าน​ของท่าน หรือ​ทั่ว​เขตแดน​ของท่าน</verse>
				<verse number="8">ใน​วันนั้น ให้​พวกท่าน​อธิบาย​ให้​กับ​ลูกๆ​ฟัง​ว่า ‘ที่​มี​งาน​เลี้ยง​นี้​ก็​เพราะ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​กับเรา​ตอนที่​เรา​ออกมา​จาก​อียิปต์’</verse>
				<verse number="9">งานเลี้ยง​นี้​จะ​เป็น​เหมือน​เครื่อง​หมาย​ที่​ผูก​อยู่​ที่​มือ และ​เป็น​สิ่ง​เตือนใจ​อยู่​ระหว่าง​ตา เพื่อ​ว่า​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​จะได้​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของท่าน เพราะ​พระองค์​ได้​พา​ท่าน​ออกมา​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​อัน​ทรงฤทธิ์</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น พวกท่าน​ควร​จะ​ทำ​ตาม​ประเพณีนี้ ทุกๆปี​ตาม​วัน​ที่​ได้​กำหนด​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="11">และ​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้​พา​ท่าน​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​คานาอัน ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของท่าน และ​ยกมัน​ให้​กับท่าน</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จะต้อง​ยก​เด็กชาย​ทุกคน​ที่​เกิดมา​เป็น​ลูกหัวปี​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​ลูก​สัตว์​ตัวผู้​ทุกตัว​ที่​เกิดมา​เป็น​ลูกหัวปี จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ท่าน​ต้องการ​ซื้อ​ลูกลา​ตัวผู้​ที่​เกิดมา​เป็น​ลูกหัวปี​คืน​จาก​พระยาห์เวห์ ท่าน​ก็​เอา​ลูกแกะ​มา​แลก​ได้ แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ต้องการ​ที่​จะ​ซื้อ​ลูกลา​ตัวนั้น​คืน ก็​ให้​ท่าน​หัก​คอ​มัน เอา​ไป​เป็น​เครื่อง​บูชา ส่วน​เด็กผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เกิด​มา​เป็น​ลูกชาย​หัวปี ท่าน​จะต้อง​ซื้อ​คืนมา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ใน​อนาคต เมื่อ​ลูกชาย​ของท่าน​ถาม​ว่า ‘สิ่ง​ที่​พ่อ​ทำนี้ มัน​มี​ความหมาย​ว่า​อะไร​ครับ’ ก็​ให้​ท่าน​ตอบ​กับ​ลูก​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ได้​นำ​พวกเรา​ออกมา​จาก​การ​เป็นทาส​ใน​อียิปต์ ด้วย​มือ​อัน​ทรงฤทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​ฟาโรห์​ดื้อดึง ไม่ยอม​ปล่อย​พวกเรา พระยาห์เวห์​จึง​ได้​ฆ่า​ลูกหัวปี​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูกหัวปี​ของ​คน​หรือ​ของสัตว์ นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พ่อ​ถึง​ได้​ถวาย ลูกสัตว์​ตัวผู้​ทุกตัว ที่​เกิด​ออกมา​เป็น​ท้องแรก ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​พ่อ​ได้​ซื้อ​ลูกชาย​หัวปี​ของพ่อ​คืน​จาก​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="16">มัน​จะ​เป็น​เหมือน​เครื่อง​หมาย​ที่​ผูก​อยู่​ที่​มือ และ​สายคาด​ที่​อยู่​เหนือ​ตา​ของลูก เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​พา​พวกเรา​ออกจาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​อัน​ทรงฤทธิ์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ฟาโรห์​ปล่อยตัว​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พระเจ้า​ไม่ได้​นำ​พวกเขา​ผ่าน​ทาง​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย ถึงแม้​จะ​ใกล้​กว่า เพราะ​พระเจ้า​คิดว่า “ถ้า​พวกนี้​ไป​เจอ​สงคราม​เข้า พวกเขา​จะ​เปลี่ยนใจ​กลับ​ไป​อียิปต์​อีก”</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​พา​ประชาชน​ไป​ทาง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง มุ่งหน้า​ไป​ยัง​ทะเล​แดง ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ แต่งตัว​พร้อม​สู้รบ</verse>
				<verse number="19">โมเสส​เอา​กระดูก​ของ​โยเซฟ​ไปด้วย เพราะ​ก่อน​ตาย โยเซฟ​ได้​ให้​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​สาบาน โยเซฟ​พูด​ว่า “พระเจ้า​จะ​มา​เยี่ยม​พวกเจ้า​แน่นอน​และ​พวกเจ้า​จะต้อง​เอา​กระดูก​ของเรา​ไป​จาก​ที่นี่​พร้อม​กับ​พวกเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">พวก​ชาว​อิสราเอล​ได้​ออก​จาก​เมือง​สุคคท และ​ไป​ตั้งค่าย​อยู่​ที่​ตำบล​เอธาม ตรง​เขตแดน​ติด​กับ​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="21">ใน​ตอน​กลางวัน พระยาห์เวห์​นำ​หน้า​พวกเขา​ด้วย​เสาเมฆ เพื่อ​นำทาง​พวกเขา ส่วน​ใน​ตอน​กลางคืน พระองค์​ใช้​เสาเพลิง เพื่อ​ให้​แสงสว่าง​กับ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะ​เดินทาง​ได้​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน</verse>
				<verse number="22">เสาเมฆ​ไม่เคย​หาย​ไป​เลย​ใน​ตอน​กลางวัน และ​เสาเพลิง​ก็​ไม่เคย​หาย​ไป​เลย​ใน​ตอน​กลางคืน มัน​อยู่​ต่อหน้า​พวกเขา​ตลอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า ให้​หัน​กลับ​ไป​ตั้งค่าย​อยู่​หน้า​เมือง​ปิหะหิโรท ใกล้​กับ​เมือง​บาอัลเซโฟน ตรงนี้​อยู่​ระหว่าง​เมือง​มิกดล​กับ​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="3">ฟาโรห์​จะ​พูด​เกี่ยวกับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พวกนั้น​กำลัง​หลงทาง​ใน​แผ่นดิน และ​หา​ทางออก​ไม่เจอ​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น’</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ทำให้​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​แข็งกระด้าง และ​เขา​จะ​ไล่ตาม​พวกนั้น เรา​จะ​ทำให้​ฟาโรห์​และ​กองทัพ​ของเขา​พ่ายแพ้ และ​เรา​จะ​ได้รับ​การ​สรรเสริญ​เหนือ​ฟาโรห์​และ​กองทัพ​ของเขา แล้ว​ประชาชน​ชาว​อียิปต์​จะ​ได้รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์” ชาว​อิสราเอล​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​กษัตริย์​อียิปต์​ว่า ชาว​อิสราเอล​หนี​ไปแล้ว ฟาโรห์​และ​พวก​ข้าราชการ​ของเขา​ก็​เกิด​เปลี่ยนใจ​ขึ้นมา​เกี่ยวกับ​คน​อิสราเอล​นั้น และ​พูด​ว่า “นี่​เรา​ทำ​อะไร​ลงไป เรา​ปล่อย​คน​อิสราเอล​ไป​จาก​การ​เป็นทาส​ของเรา​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="6">ฟาโรห์​จึง​เตรียม​รถรบ​ของเขา​และ​พา​กองทัพ​ไป​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ฟาโรห์​ได้​เอา​รถรบ​ที่​คัด​มา​เป็น​พิเศษ​หกร้อย​คัน รวมทั้ง​รถรบ​อื่นๆ​ทั้งหมด​ใน​อียิปต์ โดย​มี​ทหาร​ประจำการ​อยู่​บน​รถรบ​ทุกคัน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​จิตใจ​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์​แข็งกระด้าง เพื่อ​ฟาโรห์​จะ​ได้​ไล่ตาม​ชาว​อิสราเอล​ไป ชาว​อิสราเอล​เดินทาง​ออก​จาก​อียิปต์​โดย​ชูมือ​ขึ้น​อย่าง​มีชัย</verse>
				<verse number="9">ชาว​อียิปต์​ไล่ตาม​ชาว​อิสราเอล​มา และ​ตาม​มาทัน​ตรง​ที่​พวกเขา​ตั้งค่าย​อยู่​ข้างๆ​ทะเล​แดง รถม้า​ของ​ฟาโรห์​ทั้งหมด พร้อม​คนขับ และ​กองทัพ​ของเขา ก็​ไล่ตาม​ชาว​อิสราเอล​มา​ทันกัน​ที่​เมือง​ปิหะหิโรท ที่​อยู่​ตรงหน้า​เมือง​บาอัลเซโฟน</verse>
				<verse number="10">ขณะที่​ฟาโรห์​บุกใกล้​เข้ามา พวก​ชาว​อิสราเอล​เงยหน้า​ขึ้น มองเห็น​ว่า​มี​ชาว​อียิปต์​กำลัง​ไล่ตาม​พวกเขา​มา พวกเขา​กลัว​มาก จึง​ร้อง​ขอ​ความช่วยเหลือ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ที่​อียิปต์​ไม่มี​ที่​ที่​จะ​ฝังศพ​แล้ว​หรือ​ยังไง เจ้า​ถึง​ได้​พา​ให้​พวกเรา​มา​ตาย​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นี้ ดูสิ​ว่า​เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ลงไป ที่​เอา​เรา​ออกมา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="12">เรา​บอก​เจ้า​แล้ว ไม่ใช่​หรือ​ว่า ‘อย่า​มา​ยุ่ง​กับเรา ปล่อย​ให้​เรา​รับใช้​ชาว​อียิปต์’ เพราะ​ให้​เรา​รับใช้​อยู่​ใน​อียิปต์ ก็​ยัง​ดีกว่า​มา​ตาย​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นี้”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “ไม่ต้อง​กลัว ให้​ยืนดู พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยเหลือ​พวกท่าน​ใน​วันนี้ ส่วน​ชาว​อียิปต์​ที่​ท่าน​เห็น​ใน​วันนี้ ท่าน​ก็​จะ​ไม่ได้​เห็น​พวกเขา​อีก​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จะ​ต่อสู้​ให้​กับ​พวกท่าน​เอง ขอให้​พวกท่าน​อยู่​เฉยๆ”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​จะ​มา​มัว​ร้อง​ขอ​ความช่วยเหลือ​กับ​เรา​ทำไม ไป​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ให้​เดินทาง​ต่อไป</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้​ให้​เจ้า​ชู​ไม้เท้า​ขึ้น และ​ยื่นมือ​ออกไป​เหนือ​ทะเล และ​แยก​น้ำทะเล​ออก เพื่อ​ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​จะได้​เดิน​ลงไป​ใน​ทะเล​บน​พื้นแห้ง</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ชาว​อียิปต์​แข็งกระด้าง เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ไล่ล่า​พวกเจ้า เรา​จะ​ได้รับ​การ​สรรเสริญ​เหนือ​ฟาโรห์ และ​เหนือ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา เหนือ​รถรบ​ของเขา​และ​เหนือ​กอง​ทหารม้า​ของเขา</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ชาว​อียิปต์​จะได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ได้รับ​การ​สรรเสริญ เหนือ​ฟาโรห์ เหนือ​พวก​รถรบ​ของเขา และ​เหนือ​กอง​ทหารม้า​ของเขา”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า ผู้ที่​อยู่​หน้า​ค่าย​ของ​อิสราเอล ก็​ได้​เคลื่อน​ไป​อยู่​ด้านหลัง​ของ​พวกเขา เสา​เมฆ​ได้​เคลื่อน​จาก​ด้านหน้า​ไป​อยู่​ด้านหลัง​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">เสาเมฆ​นั้น​ได้​มา​คั่นกลาง​ระหว่าง​ค่าย​ของ​อียิปต์​กับ​ค่าย​ของ​อิสราเอล เสาเมฆ​นั้น​ให้​แสงสว่าง​กับ​คน​อิสราเอล แต่​ทำให้​มืด​สำหรับ​คน​อียิปต์ ต่างฝ่าย​ต่าง​ก็​ไม่ได้​เข้าใกล้​กันเลย​ตลอด​คืนนั้น</verse>
				<verse number="21">โมเสส​ได้​ยื่น​มือเขา​ออกไป​เหนือ​ทะเล แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​น้ำทะเล​ไหล​กลับ ด้วย​ลม​ที่​พัด​อย่างแรง​มา​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก พัด​อยู่​ตลอด​ทั้งคืน จน​ทำให้​ทะเล​เกิด​เป็น​พื้นดิน​แห้ง​ขึ้น พระองค์​ได้​แยก​น้ำ​ออก​จากกัน</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ก็​เดิน​ผ่า​กลาง​ทะเล​ไป​บน​พื้นดิน​แห้ง น้ำ​เป็น​กำแพง​ขึ้นมา​ทั้ง​ด้าน​ซ้าย​และ​ด้าน​ขวา</verse>
				<verse number="23">แต่​กองทัพ​อียิปต์​ไล่​ตาม​มา ม้า​ทุกตัว​ของ​ฟาโรห์ และ​พวก​รถรบ​และ​ทหารม้า​ของเขา​ไล่ตาม​ชาว​อิสราเอล​ลงไป​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="24">ใน​ตอนเช้า พระยาห์เวห์​ที่​อยู่​ใน​เสาเพลิง​และ​เสาเมฆ มองเห็น​ค่าย​ของ​ชาว​อียิปต์ พระองค์​ทำให้​ค่าย​อียิปต์​ปั่นป่วน​ไปหมด</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ทำให้​ล้อ​รถรบ​ของ​ฟาโรห์​ฝืด จน​ต้อง​ขับ​ด้วย​ความ​ยาก​ลำบาก ชาว​อียิปต์​พูด​ว่า “พวกเรา​หนี​ไป​จาก​คน​อิสราเอล​กันเถอะ เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​สู้รบ​ให้​กับ​พวกเขา​ต่อต้าน​พวก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ยื่น​มือ​ของเจ้า​ออกไป​เหนือ​ทะเล เพื่อ​น้ำ​จะได้​ไหล​กลับมา​ท่วม​ชาว​อียิปต์ รวมทั้ง​พวก​รถรบ​และ​ทหารม้า​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="27">โมเสส​จึง​ยื่นมือ​ของเขา​ออกไป​เหนือ​ทะเล และ​ใน​ตอนเช้า น้ำ​ได้​ไหล​กลับ​คืน​มา​ตาม​ทาง​ของมัน ชาว​อียิปต์​ต่าง​พากัน​หนี​กระแสน้ำ พระยาห์เวห์​ได้​กวาด​ชาว​อียิปต์​ลง​สู่​ทะเล</verse>
				<verse number="28">น้ำ​ได้​ไหล​กลับ​คืน​มา​ท่วม​พวก​รถรบ และ​ทหารม้า​ใน​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์ ที่​ไล่ตาม​พวกเขา​ลงไป​ใน​ทะเล ไม่มี​ใคร​รอดชีวิต​เลย​แม้แต่​คนเดียว</verse>
				<verse number="29">แต่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​กลับ​เดิน​บน​พื้นดิน​แห้ง​กลาง​ทะเล น้ำ​ตั้งขึ้น​เป็น​กำแพง​ทั้ง​ซ้ายขวา​ให้กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​นั้นเอง พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​ชาว​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​ชาว​อียิปต์ ชาว​อิสราเอล​เห็น​ศพ​ของ​ชาว​อียิปต์​ตาย​เกลื่อน​กลาด​ไปหมด​บน​ฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="31">ชาว​อิสราเอล​ได้​เห็น​พระยาห์เวห์​ใช้​มือ​ที่​เต็ม​ไปด้วย​พลัง​อัน​ยิ่งใหญ่ ต่อต้าน​ชาว​อียิปต์ พวกเขา​จึง​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์ และ​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ และ​ใน​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้ว​โมเสส​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ต่าง​ก็​ร้องเพลง​นี้​ให้กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ให้กับ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ได้รับ​การยกย่อง​สูงส่ง พระองค์​เหวี่ยงม้า​และ​ทหารม้า​ลงสู่​ทะเล</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​เป็น​พลัง​และ​เสียงเพลง​ของข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ความรอด​ของข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​เป็น​นักรบ ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">	พระองค์​ได้​กวาด​พวก​รถรบ​ของ​ฟาโรห์​และ​กองทัพ​ของเขา​ลงสู่​ทะเล​แดง ทหารม้า​ที่ดี​ที่สุด​ของเขา​ได้จมลง​ใน​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ได้​ท่วม​พวกเขา พวกเขา​จมดิ่ง​ลึก​ลงไป​ใน​ทะเล​เหมือนกับ​ก้อนหิน</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มือขวา​ของพระองค์ มีพลัง​ยิ่งใหญ่นัก ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มือขวา​ของพระองค์ ทำให้​ศัตรู​แตกเป็นเสี่ยงๆ</verse>
				<verse number="7">ด้วย​พลัง​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของพระองค์ พระองค์​โยน​พวก​ที่​ลุกฮือขึ้น​ลงกับ​พื้นดิน พระองค์​ส่ง​ความ​เกรียวโกรธ​ของพระองค์​ลงมา​เผาไหม้​พวกนั้น​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="8">น้ำ​ได้​กอง​สูงขึ้น​ด้วย​ลม​ที่​ออก​จากจมูก​ของพระองค์ น้ำ​ที่​ไหล​ก็ได้​ท่วม​สูงขึ้น​เป็นกอง ส่วนลึก​ได้​แข็งตัว​ขึ้น​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="9">ศัตรู​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ไล่ล่า เรา​จะ​จู่โจม เรา​จะ​แบ่ง​ของ​ที่​ริบ​มาได้ พวกเขา​จะ​ระงับ​ความหิว​กระหาย​ของเรา เรา​จะ​ชักดาบ​ออกมา มือ​ของเรา​จะ​ทำลาย​พวกมัน’</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ระบาย​ลม​หายใจ​ออกมา น้ำ​ได้​ท่วม​พวกเขา พวกเขา​ก็​จมลง​เหมือน​ตะกั่ว​ใน​กระแสน้ำ​ที่รุนแรง</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ จะ​มี​พระไหน​เหมือนกับ​พระองค์เล่า จะมี​พระองค์ไหน​เหมือนกับ​พระองค์ จะมี​ใคร​เหมือนกับ​พระองค์ ผู้เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​และ​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ พระองค์​น่า​เกรงขาม เหมาะ​ที่​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​ยิ่งนัก เต็ม​ไปด้วย​พลังอำนาจ พระองค์​ได้​ทำ​สิ่งอัศจรรย์​ที่​ยิ่งใหญ่​เหล่านี้</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ยื่น​มือขวา​ของพระองค์​ออกมา แผ่นดิน​ก็​กลืน​พวกเขา​เข้าไป</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​นำ​ประชาชน​เหล่านี้​ด้วย​ความรัก​ของพระองค์ เป็น​ประชาชน​ที่​พระองค์​ได้​ซื้อ​คืนมา พระองค์​ได้​นำ​พวกเขา​ไป​ยัง​ที่อาศัย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้ยิน​เรื่องนี้​แล้ว พวกเขา​พากัน​กลัว​จน​ชักดิ้น​ชักงอ ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​พากัน​กลัว​จน​ชักดิ้น​ชักงอ</verse>
				<verse number="15">บัดนี้ พวกหัวหน้า​ของ​เมือง​เอโดม​พากัน​หวาดกลัว พวกผู้นำ​ของ​เมือง​โมอับ​พากัน​ตัวสั่น​ด้วย​ความกลัว ชาว​คานาอัน​ทั้งหมด​ถูก​หลอม​ละลายไป​ด้วย​ความกลัว</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ความหวาดหวั่น​และ​ความกลัว​ได้​ตกลง​บน​พวกเขา เมื่อ​พวกเขา​ได้เห็น​มือ​อัน​เต็มไปด้วย​พลัง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของพระองค์ พวกเขา​เป็น​ใบ้​ไป​เหมือน​ก้อนหิน จนกระทั่ง​ประชาชน​ของ​พระองค์ จนกระทั่ง​ประชาชน​ของพระองค์​ที่​พระองค์​ไถ่มา เดิน​ผ่าน​พ้นไป</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​นำพา​พวกเขา​มา​ปลูกไว้​บน​ภูเขา​อัน​เป็น​ทรัพย์สิน​ของพระองค์ เป็น​สถานที่​ที่พระองค์​เตรียมไว้​ให้​เป็น​ที่อยู่​ของ​พระองค์เอง ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เป็น​สถานที่​ที่ศักดิ์สิทธิ์ ที่​มือ​ของ​พระองค์เอง​ได้​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​จะ​ครอบ​ครอง​ตลอด​ชั่วนิจ​นิรันดร์”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวกม้า​ของ​ฟาโรห์ พวก​รถรบ​ของเขา และ​ทหารม้า​ของเขา ลงไป​ในทะเล พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​น้ำทะเล​ไหล​กลับมา​ท่วม​พวกเขา แต่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เดิน​บน​พื้นดิน​แห้ง​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="20">ฝ่าย​มิเรียม หญิง​ผู้พูดแทนพระเจ้า พี่สาว​ของอาโรน​ถือ​กลองรำมะนา​อยู่​ในมือ และ​ผู้หญิง​ทั้งหมด​ก็​เดิน​ตามหลัง​นาง พร้อมกับ​กลองรำมะนา​และ​เต้นรำ​ไปด้วย มิเรียม​ร้องเพลง​ให้​กับ​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="21">“ร้องเพลง​ให้​พระยาห์เวห์​เถิด เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ได้รับ​การยกย่อง​สูงส่ง พระองค์​เหวี่ยง​ม้า​และ​ทหารม้า​ลงสู่​ทะเล”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ทะเล​แดง​มุ่งหน้า​ไป​ยัง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ชูร์ พวกเขา​ใช้​เวลา​เดินทาง​สามวัน​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ก็​ไม่พบ​น้ำ​เลย</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวกเขา​มา​ถึง​ตำบล​มาราห์ พวกเขา​ก็​ไม่​สามารถ​ดื่มน้ำ​จาก​ตำบล​มาราห์​ได้ เพราะ​มันขม นั่น​เป็นเหตุ​ให้​ที่​แห่งนั้น​มี​ชื่อ​ว่า​มาราห์</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​บ่น​กับ​โมเสส​ว่า “พวกเรา​จะ​เอา​อะไร​มา​ดื่มกัน”</verse>
				<verse number="25">โมเสส​จึง​ร้อง​วิงวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​ชี้​ให้​โมเสส​เห็น​ต้นไม้​ต้นหนึ่ง โมเสส​โยน​ต้นไม้​ต้นนั้น​ลง​ในน้ำ น้ำ​ก็​หวาน​สามารถ​ดื่มได้ ณ​ที่นั้น พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​กฎเกณฑ์​ให้​กับ​ประชาชน​เหล่านั้น และ​ที่นั่น พระยาห์เวห์​ได้​ทดสอบ​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">พระองค์​พูดว่า “ถ้า​เจ้า​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​จริงๆ​และ​ทำ​สิ่งที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของพระองค์ และ​ฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระองค์ และ​รักษา​กฎ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์​แล้วละก็ เรา​ก็​จะ​ไม่ให้​โรคร้าย​ต่างๆ​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ชาว​อียิปต์ เกิดขึ้น​กับ​เจ้าเลย​เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้ที่​รักษา​เจ้า”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พวกเขา​มา​ถึง​ตำบล​เอลิม ที่​มี​ตาน้ำ​สิบสอง​แห่ง และ​ต้นปาล์ม​เจ็ดสิบ​ต้น พวกเขา​จึง​ตั้งค่าย​อยู่​ข้างๆ​ตาน้ำ​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวกเขา​เดินทาง​จาก​เอลิม และ​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ได้​เดินทาง​มา​ถึง​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​สีน ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​ตำบล​เอลิม​และ​ภูเขา​ซีนาย ใน​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่สอง หลังจาก​ที่​พวกเขา​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์​มา</verse>
				<verse number="2">ที่ชุมนุม​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล บ่น​ต่อว่า​โมเสส​กับ​อาโรน​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​บอก​กับ​ทั้ง​สองคน​ว่า “ให้​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ฆ่า​พวกเรา​ตอน​ที่​นั่ง​อยู่​ข้าง​หม้อเนื้อ และ​กิน​จน​อิ่มหนำ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ยัง​จะ​ดีกว่า​ที่​พวกท่าน​นำ​ชุมชน​ทั้งหมด​นี้​ออกมา​อดตาย​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้งนี้”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ทำให้​อาหาร​ตก​ลงมา​จาก​ท้องฟ้า ใน​แต่ละวัน​ให้​ประชาชน​ออก​ไป​เก็บ​อาหาร​นี้​ได้ เก็บ​ให้​พอกิน​สำหรับ​วันหนึ่งๆ​เท่านั้น เพราะ​เรา​จะ​ทดสอบ​ดู​ว่า พวกเขา​จะ​เชื่อฟัง​กฏ​ของเรา​หรือไม่</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​ที่หก​เมื่อ​พวกเขา​เตรียม​อาหาร​ที่​พวกเขา​เก็บมา อาหารนั้น​จะ​มี​มากขึ้น​เป็น​สองเท่า​ของ​อาหาร​ที่​พวกเขา​เก็บมา​ใน​แต่ละวัน”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “เย็นนี้​พวกท่าน​จะได้​รู้​ว่า พระยาห์เวห์​ได้​นำ​พวกท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​ใน​ตอนเช้า​พวกท่าน​จะ​เห็น​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​เสียงบ่น​ของ​พวกท่าน ที่​บ่น​ต่อว่า​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ส่วน​เรา​สองคน​เป็น​ใครกัน พวกท่าน​ถึง​ได้​มาบ่น​ต่อว่า​เรา”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​พูด​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​เสียงบ่น​ของ​พวกท่าน ที่​ท่าน​บ่น​ต่อว่า​พระองค์ ดังนั้น​เย็นนี้ พระองค์​จะ​ส่ง​เนื้อ​มา​ให้กิน ส่วน​พรุ่งนี้ พระองค์​จะ​ส่ง​ขนมปัง​มาให้​จน​ท่านอิ่ม ส่วน​เรา​สองคน​เป็น​ใครกัน พวกท่าน​ถึง​ได้​มาบ่น​ต่อว่า​เรา พวกท่าน​ไม่ได้​บ่น​ต่อว่า​เรา​หรอกนะ แต่​บ่น​ต่อว่า​พระยาห์เวห์​ต่างหาก”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ให้​บอก​กับ​ที่ชุมนุม​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ให้​เข้ามา​ใกล้​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​เสียงบ่น​ของ​พวกเจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อาโรน​พูด​กับ​ที่ชุมนุม​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พวกเขา​ก็​หันหลัง​ไป​ทาง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง และ​เห็น​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ปรากฏ​อยู่​ใน​เมฆ</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เรา​ได้ยิน​เสียงบ่น​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​แล้ว ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘ใน​ตอนเย็น พวกเจ้า​จะได้​กิน​เนื้อ​และ​ใน​ตอนเช้า​พวกเจ้า​จะ​ได้​กิน​อาหาร​จนอิ่ม เพื่อ​เจ้า​จะได้​รู้ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า’”</verse>
				<verse number="13">ใน​ตอนเย็น​ฝูง​นกคุ่ม​บินมา​ปกคลุม​ค่าย ใน​ตอนเช้า​มี​น้ำค้าง​เกาะ​อยู่​รอบๆ​ค่าย</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​น้ำค้าง​หายไป​ก็​มี​เกล็ด​บางๆ​อยู่​บน​พื้นผิว​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง มัน​ละเอียด​เหมือน​เกล็ด​น้ำแข็ง​อยู่​บนพื้น</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เห็น พวกเขา​ก็​ถาม​กัน​ว่า “นี่​อะไร” เพราะ​พวกเขา​ไม่รู้​ว่า​มัน​คือ​อะไร โมเสส​จึง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “มัน​คือ​อาหาร​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​พวกท่าน​กิน”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​อย่างนี้​ว่า “ให้​แต่ละคน​เก็บ​เท่าที่​ตัวเอง​จะ​กินได้ และ​ให้​เก็บ​เผื่อ​คน​ที่อยู่​ใน​เต็นท์​ของเขา​ด้วย โดย​เก็บ​ให้​คนละ​หนึ่ง​โอเมอร์”</verse>
				<verse number="17">ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​ก็​ทำ​ตามนั้น บางคน​ก็​เก็บ​มาก บางคน​ก็​เก็บ​น้อย</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​พวกเขา​ใช้​โอเมอร์​ตวง คน​ที่​เก็บ​มา​มาก ก็​ไม่ได้​เกิน คน​ที่​เก็บ​มา​น้อย ก็​ไม่ขาด แต่ละคน​ก็​เก็บ​เท่าที่​ตัวเอง​จะ​กิน​ได้หมด</verse>
				<verse number="19">โมเสส​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “ห้าม​ไม่ให้​ใคร​เหลือ​อาหาร​ไว้​จนถึง​วันรุ่งขึ้น”</verse>
				<verse number="20">แต่​พวกเขา​ไม่ฟัง​โมเสส บางคน​เหลือ​อาหาร​ไว้​จนถึง​วันรุ่งขึ้น มัน​ก็​เกิด​เป็น​หนอน​เน่าเหม็น โมเสส​จึง​โกรธ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">ทุกๆ​เช้า​แต่ละคน​จะ​เก็บ​อาหาร​ตามที่​เขา​จะ​กิน​ได้หมด แต่​เมื่อ​แดดจ้า​แผดเผา มัน​ก็​ละลาย​ไป</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ถึง​วัน​ที่หก พวกเขา​เก็บ​อาหาร​มาก​เป็น​สองเท่า คนละ​สอง​โอเมอร์ พวก​หัวหน้า​ทุกคน​ของ​ที่​ชุมนุมชน ได้​มา​รายงาน​โมเสส​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="23">โมเสส​จึง​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “นี่​คือ​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ‘พรุ่งนี้​คือ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา เป็น​วันหยุด​พักผ่อน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ให้กับ​พระยาห์เวห์ พวกท่าน​อยาก​อบ​อะไร​ก็​ไปอบ อยาก​ต้ม​อะไร​ก็​ไปต้ม และ​ให้​แยก​ส่วน​ที่เหลือ​เก็บไว้​จนถึง​พรุ่งนี้​เช้า’”</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​จึง​แยก​มันไว้ ตาม​ที่​โมเสส​สั่งไว้ อาหาร​นั้น​ก็​ไม่​เน่าเหม็น​และ​ไม่มี​หนอน​ด้วย</verse>
				<verse number="25">โมเสส​พูด​ว่า “ให้​กิน​อาหาร​นั้น​ใน​วันนี้ เพราะ​วันนี้​เป็น​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ให้กับ​พระยาห์เวห์ วันนี้​พวกท่าน​จะ​ไม่​เจอ​อาหาร​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="26">พวกท่าน​จะ​เก็บ​อาหาร​ได้​หกวัน แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด ซึ่ง​เป็น​วันหยุด​ทาง​ศาสนา จะ​ไม่มี​อาหาร​ให้เก็บ”</verse>
				<verse number="27">ใน​วัน​ที่เจ็ด ก็​ยัง​มี​บางคน​ออก​ไป​เก็บ​อาหาร แต่​ไม่พบ​อาหาร</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “พวกเจ้า​จะ​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​และ​กฎต่างๆ​ของเรา​ไป​อีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="29">ดูซิ พระยาห์เวห์​ได้​ให้​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​กับ​พวกเจ้า นั่น​เป็นเหตุ​ที่ ใน​วัน​ที่หก พระองค์​ถึง​ได้​ให้​อาหาร​กับ​พวกเจ้า เพียงพอ​สำหรับ​สองวัน เพื่อ​ใน​วัน​ที่เจ็ด พวกเจ้า​แต่ละคน​จะได้​หยุด​พักผ่อน​อยู่​กับบ้าน ไม่ควร​มีใคร​ออก​จาก​บ้าน​ใน​วัน​ที่เจ็ด​นั้น”</verse>
				<verse number="30"></verse>
				<verse number="31">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เรียก​อาหาร​นี้​ว่า “มานา” มัน​เหมือนกับ​เมล็ด​ผักชี สีขาว และ​รสชาติ​เหมือนกับ​ขนมปังแผ่น​ที่​ทำ​จาก​น้ำเชื่อม​ผลไม้</verse>
				<verse number="32">โมเสส​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้ คือ ‘ให้​เอา​มานามา​หนึ่ง​โอเมอร์ เก็บไว้​ให้​ลูกหลาน​ของเจ้า​ดู​ใน​อนาคต เพื่อ​พวกเขา​จะได้​เห็น​อาหาร​ที่​เรา​ได้​ให้​พวกเจ้า​กิน​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ตอนที่​เรา​พา​พวกเจ้า​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์’”</verse>
				<verse number="33">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “เอา​ภาชนะ​มา และ​เอา​มานา​หนึ่ง​โอเมอร์​ใส่​ไว้​ในมัน เอา​มัน​มา​วาง​ไว้​ตรงหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​จะ​เก็บไว้​ให้​ลูกหลาน​ของ​พวกท่าน​ดู​ใน​อนาคต”</verse>
				<verse number="34">อาโรน​ได้​วาง​ภาชนะ​นั้น​ลง​ตรงหน้า​แผ่นหิน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="35">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​กิน​มานา​ถึง​สี่สิบ​ปี จน​พวกเขา​มา​ถึง​แผ่นดิน​ที่​อาศัย​อยู่ได้ พวกเขา​กิน​มานา มา​จนกระทั่ง​มา​ถึง​เขตแดน​ของ​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="36">(หนึ่ง​โอเมอร์ เท่ากับ​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ )</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ขบวน​อิสราเอล​เดินทาง​จาก​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​สีน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้ พวกเขา​มา​ตั้งค่าย​อยู่​ที่​เรฟีดิม แต่​ไม่มี​น้ำ​ให้​พวกเขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​มา​โต้เถียง​กับ​โมเสส และ​พูดว่า “หา​น้ำ​ให้​เรา​ดื่มซะ” โมเสส​บอก​พวกเขา​ว่า “พวกท่าน​มา​โต้เถียง​กับเรา​ทำไม ทำไม​พวกท่าน​ถึง​ได้​ลองดี​กับ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="3">แต่​ผู้คน​หิว​กระหาย​น้ำ​มาก​ที่นั่น พวกเขา​บ่น​ต่อว่า​โมเสส พวกเขา​พูด​ว่า “ท่าน​พา​เรา​ออกมา​จาก​อียิปต์​ทำไมกัน เพื่อ​ฆ่าเรา ลูกหลาน​ของเรา และ​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​ของเรา ด้วย​การ​อดน้ำ​ตาย​อย่างนั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​โมเสส​ได้​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “จะให้​ข้าพเจ้า​ทำ​ยังไงดี​กับ​คน​พวกนี้ เดี๋ยว​พวกนี้​ก็​จะ​เอา​หินขว้าง​ข้าพเจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​เดิน​นำหน้า​พวกเขา​ไป ให้​พา​ผู้อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ส่วนหนึ่ง​ไป​กับเจ้า​ด้วย และ​ให้​ถือ​ไม้เท้า​ที่​เจ้า​เคย​ใช้​ตี​แม่น้ำ​ไนล์​ติดมือ​ไปด้วย</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า บน​หิน​ก้อนหนึ่ง​ของ​ภูเขา​โฮเรบ เมื่อ​เจ้า​ตี​หิน​ก้อนนั้น จะ​มี​น้ำ​ไหล​ออกมา แล้ว​คน​จะได้​ดื่ม​กินกัน” แล้ว​โมเสส​ก็​ทำ​ตามนั้น​ต่อหน้า​ต่อตา​พวก​ผู้อาวุโส​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">เขา​ตั้งชื่อ​สถานที่​นั้น​ว่า มัสสาห์ และ​เมรีบาห์ เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ได้​โต้เถียง​กับ​โมเสส และ​เพราะ​พวกเขา​ได้​ลองดี​กับ​พระยาห์เวห์ โดย​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ยังอยู่​กับ​พวกเรา​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="8">ชาว​อามาเลค​ได้​ยกทัพ​มา​ต่อสู้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ใน​ตำบล​เรฟีดิม</verse>
				<verse number="9">โมเสส​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ไป​เลือก​พวก​ชายหนุ่ม​มา​ให้​กับ​พวกเรา เพื่อ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​อามาเลค พรุ่งนี้​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ยืน​อยู่​บน​ยอดเขา และ​ถือ​ไม้เท้า​ของ​พระเจ้า​ในมือ”</verse>
				<verse number="10">โยชูวา​จึง​ทำตาม​ที่​โมเสส​สั่ง ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อามาเลค ส่วน​โมเสส อาโรน และ​เฮอร์ ขึ้น​ไป​ยืน​อยู่​บน​ยอดเขา</verse>
				<verse number="11">โมเสส​ยกแขน​ขึ้น​เมื่อไหร่ เมื่อนั้น​อิสราเอล​ก็​มีชัย​เหนือ​กว่า แต่​เมื่อไหร่​ที่​โมเสส​เอา​แขนลง ชาว​อามาเลค​ก็​จะ​มีชัย​เหนือ​กว่า</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​โมเสส​เมื่อย​แขน พวกเขา​ก็​เอา​ก้อนหิน​มา​วาง​ให้​โมเสส​นั่ง แล้ว​อาโรน​กับ​เฮอร์​ก็​ช่วย​พยุง​แขน​ของ​โมเสส​ไว้​คนละข้าง แขน​ของเขา​จึง​ยังคง​ยก​อยู่​อย่างนั้น​จน​ตะวัน​ตกดิน</verse>
				<verse number="13">โยชูวา​ทำให้​ชาว​อามาเลค​และ​กองทัพ​ของมัน พ่ายแพ้​ไป​ด้วย​คมดาบ​ของเขา</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​จด​บันทึก​เหตุการณ์​นี้​ไว้​ใน​สมุด เพื่อ​เป็น​อนุสรณ์​เตือนใจ และ​ให้​กรอกหู​ของ​โยชูวา​ว่า เรา​จะ​ลบ​ความทรงจำ​ที่​มี​ต่อ​พวก​อามาเลค​ให้​หมดไป​จาก​ทั่ว​ใต้ฟ้า”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โมเสส​ก็​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น เขา​ตั้งชื่อ​แท่นบูชา​นี้​ว่า “พระยาห์เวห์​คือ​ธงชัย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="16">เขา​พูด​ว่า “ชู​ธงชัย​ของ​พระยาห์เวห์​ไว้ พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​อามาเลค​ตลอดไป​ทุกรุ่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เยโธร นักบวช​ของ​มีเดียน ซึ่ง​เป็น​พ่อตา​ของ​โมเสส ได้ยิน​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​กับ​โมเสส และ​อิสราเอล​คน​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​เรื่อง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">เยโธร พ่อตา​ของ​โมเสส ได้​พา​ศิปโปราห์​เมีย​ของ​โมเสส​มา หลังจาก​ที่​โมเสส​ได้​ส่ง​เมีย​ของเขา​กลับ​ไป​อยู่​กับ​เยโธร</verse>
				<verse number="3">เยโธร​ได้​พา​ลูกชาย​ทั้งสอง​ของนาง​มาด้วย คนหนึ่ง​ชื่อ เกอร์โชม เพราะ​โมเสส​พูด​ว่า “ผม​เป็น​คนต่าง​ด้าว​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​คนอื่น”</verse>
				<verse number="4">อีก​คนหนึ่ง​ชื่อ​เอลีเยเซอร์ เพราะ​โมเสส​พูด​ว่า “พระเจ้า​ของ​พ่อผม​คือ​ผู้ที่​ช่วยเหลือ​ผม และ​พระองค์​ได้​ช่วย​ชีวิต​ผม​ให้พ้น​จาก​คมดาบ​ของ​ฟาโรห์”</verse>
				<verse number="5">เยโธร​พ่อตา​ของ​โมเสส ลูกชาย​ทั้งสอง​ของ​โมเสส และ​เมีย​ของ​โมเสส ไปหา​โมเสส​ที่​ค่าย ซึ่ง​ตั้งอยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ที่​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เยโธร​ส่ง​คน​ไป​บอก​โมเสส​ว่า “เรา เยโธร​พ่อตา​ของท่าน กำลัง​จะ​มาหา​ท่าน พร้อมกับ​พา​เมีย​ของท่าน และ​ลูกชาย​สองคน​ของนาง​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="7">โมเสส​ออก​มา​พบ​กับ​พ่อตา​ของเขา เขา​ก้ม​กราบลง​และ​จูบ​เยโธร หลังจาก​ที่​พวกเขา​ทักทาย​กัน​เรียบร้อย​แล้ว พวกเขา​ก็​เข้าไป​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="8">โมเสส​ได้​เล่า​ให้​พ่อตา​ฟัง​ว่า พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​อะไรบ้าง​ต่อ​ฟาโรห์​และ​คน​อียิปต์ เพื่อ​ช่วย​ชาว​อิสราเอล รวมทั้ง​ความ​ยาก​ลำบาก​ที่​ชาว​อิสราเอล​ต้องพบ​ใน​ระหว่าง​ทาง และ​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​พวกเขา​ไว้​อย่างไร</verse>
				<verse number="9">เยโธร​ก็​ดีใจ​กับ​สิ่งดีๆ​ทั้งหมด ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กับ​คน​อิสราเอล เมื่อ​พระองค์​ได้​ช่วย​ให้​พวกเขา​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">เยโธร​พูด​ว่า สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ที่​ได้​ช่วย​ชีวิต​พวกท่าน​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​อียิปต์ และ​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้ ข้าพเจ้า​รู้​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ กว่า​พระอื่นๆ​ทั้งหมด เพราะ​พระองค์​ได้​ช่วยเหลือ​ประชาชน​ให้​พ้น​จาก​การกดขี่​ของ​ชาว​อียิปต์ ตอนที่​ชาว​อียิปต์​ได้​ทำ​ต่อ​คน​อิสราเอล​อย่าง​เย่อหยิ่ง​จองหอง</verse>
				<verse number="12">เยโธร พ่อตา​ของ​โมเสส นำ​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา มา​ถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า อาโรน​และ​พวก​ผู้อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด ก็​ได้​มา​ร่วม​กิน​อาหาร​กับ​พ่อตา​ของ​โมเสส ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">วันต่อมา โมเสส​นั่ง​ตัดสิน​คดี​ให้​กับ​ผู้คน มี​คน​ยืน​ห้อมล้อม​โมเสส​ตั้งแต่​เช้า​จน​เย็น</verse>
				<verse number="14">พ่อตา​โมเสส​เห็น​ทุกอย่าง​ที่​โมเสส​ได้​ทำ​ให้​กับ​ประชาชน เขา​ถาม​โมเสส​ว่า “ท่าน​กำลัง​ทำ​อะไร​ให้​ประชาชน​เหล่านี้​อยู่หรือ ทำไม​ท่าน​ถึง​นั่ง​อยู่​คนเดียว ใน​ขณะที่​คนอื่นๆ​ต่าง​ก็​ยืน​ห้อมล้อม​ท่าน​ตั้งแต่​เช้า​จน​เย็น”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ตอบ​พ่อตา​ไป​ว่า “คน​เหล่านี้​มาหา​ผม เพื่อ​ให้​ผม​ช่วย​สอบถาม​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวกเขา​ทะเลาะ​กัน พวกเขา​จะ​มา​หา​ผม ให้​ผม​ช่วย​ตัดสิน เพราะ​ผม​เป็น​คนสอน​ให้​ทุกคน​รู้​เกี่ยวกับ​กฎ​และ​ระเบียบ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="17">พ่อตา​โมเสส​จึง​พูด​ว่า “ที่​ท่าน​กำลัง​ทำ​อยู่นี้ มัน​ไม่ดี</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ทั้งท่าน​และ​คน​พวกนั้น​จะ​หมดแรง​ไปก่อน​แน่ เพราะ​งาน​มัน​ยาก​เกินไป​สำหรับ​ท่าน ท่าน​ทำ​คนเดียว​ไม่ได้​หรอก</verse>
				<verse number="19">ฟังนะ เรา​จะ​ให้​คำแนะนำ​กับท่าน เพื่อ​พระเจ้า​จะ​อยู่​กับท่าน ท่าน​คือ​ตัวแทน​ของ​ประชาชน​ต่อหน้า​พระเจ้า ที่​จะ​เอา​เรื่อง​โต้เถียง​ของ​พวกเขา​ไป​บอก​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ท่าน​สามารถ​สอน​กฎ​และ​ระเบียบ​ต่างๆ​ให้​กับ​พวกเขา​ได้ และ​บอก​ให้​พวกเขา​รู้​ถึง​ทาง​ที่​พวกเขา​ควร​จะ​เดิน​และ​สิ่งที่​พวกเขา​ควร​จะทำ</verse>
				<verse number="21">ให้​ท่าน​เลือก​คน​จาก​ท่ามกลาง​พวกเขา​ทั้งหมด​มา เลือก​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ ที่​นับถือ​พระเจ้า ซื่อสัตย์ และ​เกลียด​การรับ​สินบน ให้​ท่าน​แต่งตั้ง​คน​พวกนี้ เป็น​เจ้าหน้าที่​ดูแล​คน​เหล่านั้น มี​ทั้ง​เจ้าหน้าที่​ที่​ดูแล​คน​เป็นพัน คน​เป็นร้อย คน​เป็น​ห้าสิบ และ​คน​เป็นสิบ</verse>
				<verse number="22">เจ้าหน้าที่​พวกนี้ จะ​ตัดสิน​คดี​ให้​กับ​คน​พวกนั้น​ตลอด​เวลา เรื่อง​ใหญ่ๆ​พวกเขา​ถึง​ค่อย​เอา​มา​ให้​ท่าน​ตัดสิน เรื่อง​เล็กๆ​พวกเขา​ก็​ตัดสิน​เอง มัน​จะได้​ง่ายขึ้น​สำหรับ​ตัวท่าน และ​พวกเขา​ก็​จะ​ช่วย​แบ่งเบา​ภาระ​ให้​กับท่าน</verse>
				<verse number="23">ถ้า​ท่าน​ทำ​อย่างนี้ ตามที่​พระเจ้า​สั่ง​ให้​ท่านทำ ท่าน​จะได้​มี​เรี่ยวแรง​ที่​จะ​ทำงาน​ต่อไป​ได้ และ​คน​พวกนี้​ก็​จะ​แยกย้าย​กลับบ้าน​อย่าง​สงบสุข”</verse>
				<verse number="24">โมเสส​ฟัง​สิ่งที่​พ่อตา​พูด และ​ทำตาม​ที่​เขา​บอก​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="25">โมเสส​ได้​เลือก​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​จาก​ชาว​อิสราเอล และ​แต่งตั้ง​ให้​พวกเขา​เป็น​หัวหน้า​ดูแล​ประชาชน มี​ทั้ง​เจ้าหน้าที่​ที่​ดูแล​คน​พันคน​บ้าง ร้อยคน​บ้าง ห้าสิบ​คน​บ้าง และ​สิบคน​บ้าง</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​ตัดสิน​คดี​ให้กับ​ประชาชน​ตลอด​เวลา คดี​ยากๆ​พวกเขา​จะ​เอามา​ให้​โมเสส​ตัดสิน ส่วน​คดี​เล็กๆ​ทั้งหลาย​พวกเขา​ตัดสิน​เอง</verse>
				<verse number="27">แล้ว​โมเสส​ก็​ส่ง​พ่อตา​ของเขา​ไป แล้ว​เขา​ก็​ได้​กลับไป​ยัง​ประเทศ​ของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​ได้​เดินทาง​มา​ถึง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย​ใน​เดือน​ที่สาม หลังจาก​ที่​พวกเขา​ออก​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​เดินทาง​จาก​ตำบล​เรฟีดิม มา​ถึง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย และ​ตั้งค่าย​อยู่​ที่นั่น ขณะที่​พวกเขา​ตั้งค่าย​อยู่​ที่นั่น​ตรงข้าม​กับ​ภูเขา</verse>
				<verse number="3">โมเสส​ได้​ขึ้นไป​บน​ภูเขา และ​พระยาห์เวห์​เรียก​เขา​จาก​ยอดเขา​ว่า “เจ้า​ต้อง​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ว่า</verse>
				<verse number="4">‘ตัว​เจ้าเอง​ได้​เห็นแล้ว​ว่า เรา​ได้​ทำ​ยังไง​กับ​อียิปต์ เรา​ได้​ยก​พวกเจ้า​ขึ้น​บน​ปีก​ของ​พวก​นกอินทรี และ​พา​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="5">ต่อไปนี้ ถ้า​พวกเจ้า​เชื่อฟัง​เรา​อย่าง​แท้จริง และ​รักษา​คำมั่น​สัญญา​ของเรา พวกเจ้า​จะ​เป็น​ของรัก​ของหวง​ที่​มีค่า​ของเรา​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย เพราะ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​บน​โลกนี้​เป็น​ของเรา</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​จะ​เป็น​อาณาจักร​ของ​พวก​นักบวช และ​เป็น​ชนชาติ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​เรา เจ้า​จะ​ต้อง​เอา​คำพูด​เหล่านี้​ไป​บอก​กับ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล’”</verse>
				<verse number="7">โมเสส​จึง​เรียกตัว​ผู้อาวุโส​ชาว​อิสราเอล​มา​ชุมนุม​กัน และ​บอก​พวกเขา​เกี่ยวกับ​คำพูด​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เขามา</verse>
				<verse number="8">คน​พวกนั้น​ต่าง​ตอบ​เป็น​เสียงเดียว​กัน​ว่า “พวกเรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ทุกอย่าง” แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​คำพูด​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไป​บอก​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​ใน​ก้อนเมฆ​ที่​หนาทึบ เพื่อ​ประชาชน​จะ​ได้ยิน​เมื่อ​เรา​พูด​กับเจ้า และ​พวกเขา​จะได้​เชื่อ​ตลอดไป” โมเสส​ได้​บอก​กับ​พระยาห์เวห์​ถึง​สิ่ง​ที่​ชาว​อิสราเอล​พูด​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​หา​ประชาชน​พวกนั้น วันนี้​และ​พรุ่งนี้​ให้​เจ้า​ไป​เตรียม​ตัว​พวกเขา​เพื่อ​เข้าเฝ้า และ​เรียก​ให้​พวกเขา​ซัก​เสื้อผ้า​ให้​สะอาด</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​ที่สาม พวกเขา​ต้อง​พร้อม​แล้ว เพราะ​ใน​วัน​ที่สาม​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ลงมา​ให้​ประชาชน​ทั้งหมด​เห็น​บน​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​ต้อง​กั้น​เขต​ไว้​ให้​รอบ​ภูเขานั้น และ​บอก​กับ​ประชาชน​ว่า ‘ระวัง​ให้ดี อย่า​ได้​ขึ้นไป​บน​ภูเขานั้น หรือ​ไป​แตะต้อง​ถูก​มุมใด​ของ​ภูเขา ถ้า​ใคร​แตะต้อง​ถูก​ภูเขานั้น เขา​จะ​ต้องตาย</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​ใคร​ไป​แตะต้อง​คน​ที่​ไป​แตะ​ถูก​ภูเขานั้น เขา​ต้อง​ถูก​หินขว้าง​หรือ​ถูก​ยิง​ด้วย​ธนู ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​หรือ​สัตว์ ก็​ต้อง​ตาย​ทั้งนั้น แล้ว​เมื่อ​มี​เสียง​แตรเขาสัตว์​ดัง​ขึ้น พวกเขา​จึง​ขึ้น​มา​บน​ภูเขา​นี้​ได้’”</verse>
				<verse number="14">โมเสส​จึง​ลง​มา​จาก​ภูเขา มา​หา​ประชาชน​พวกนั้น โมเสส​ได้​เตรียม​ตัว​พวกเขา​ให้​เข้าเฝ้า​พระองค์ และ​พวกเขา​ก็​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โมเสส​ก็​บอก​กับ​ประชาชน​ว่า “ใน​สาม​วันนี้ ให้​เตรียม​พร้อม​ทุกอย่าง และ​ห้าม​แตะต้อง​ตัว​ผู้หญิง​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="16">ใน​ตอนเช้า​ของ​วัน​ที่สาม ได้​เกิด​ฟ้าร้อง ฟ้าแลบ และ​มี​เมฆ​หนาทึบ​อยู่​บน​ภูเขา และ​มี​เสียง​แตร​ดังสนั่น ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​ค่าย ต่าง​กลัว​จน​ตัวสั่น</verse>
				<verse number="17">โมเสส​จึง​นำ​ประชาชน​ออก​จาก​ค่าย มา​พบ​พระเจ้า พวกเขา​ยืน​อยู่​ที่​ตีนเขา</verse>
				<verse number="18">ภูเขา​ซีนาย​ทั้งลูก ก็​ถูก​ปกคลุม​ไปด้วย​ควันไฟ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ลงมา​ที่​ภูเขานั้น​ใน​รูปแบบ​ของ​ไฟ ควัน​ของมัน​พุ่งขึ้น​เหมือน​ออก​จาก​เตาเผา แล้ว​ภูเขา​ทั้งลูก​ก็​สั่น​สะเทือน​อย่างแรง</verse>
				<verse number="19">เสียง​แตร​ก็​ยิ่ง​ดัง​ขึ้น​เรื่อยๆ โมเสส​พูด​กับ​พระเจ้า และ​พระองค์​ตอบเขา​ด้วย​เสียง​ฟ้าร้อง</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ลง​มา​อยู่​บน​ยอดเขา​ซีนาย พระองค์​เรียก​โมเสส​ขึ้นไป​บน​ยอดเขา โมเสส​จึง​ขึ้นไป</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ลง​ไป​เตือน​ประชาชน เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไม่​ฝ่า​ขึ้น​มา​ดู​พระยาห์เวห์ แล้ว​ทำ​ให้​หลายคน​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="22">ให้​บอก​พวก​นักบวช​ที่​จะ​เข้า​มา​ใกล้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ว่า พวกเขา​จะ​ต้อง​เตรียม​ตัว​เข้าเฝ้า​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะได้​ไม่​ลงโทษ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="23">โมเสส​บอก​พระยาห์เวห์​ว่า “คน​พวกนั้น​ขึ้นมา​บน​ภูเขา​ซีนาย​ไม่ได้​หรอก เพราะ​พระองค์​เอง​ได้​เตือน​พวกเรา​แล้ว​ว่า ‘ให้​กั้น​เขต​ไว้​รอบๆ​ภูเขานี้ และ​ทำให้​ภูเขานี้​ศักดิ์สิทธิ์’”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​บอก​โมเสส​ว่า “ลง​ไป​พา​อาโรน​ขึ้นมา​กับ​เจ้าด้วย แต่​อย่า​ให้​พวก​นักบวช​หรือ​คนอื่นๆ​ฝ่า​ขึ้น​มา​หา​พระยาห์เวห์ ไม่​อย่างนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ทำโทษ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="25">โมเสส​จึง​ลงไป​หา​ประชาชน และ​พูด​กับ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระเจ้า​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ออก​มา​จาก​การ​เป็น​ทาสนั้น</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​พระ​อื่นๆ​นอกจาก​เรา</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ต้อง​ไม่​สร้าง​รูปเคารพ​หรือ​รูปเหมือน​อะไร​ที่​มี​อยู่​ใน​ท้องฟ้า​เบื้องบน​หรือ​ใน​โลก​เบื้องล่าง หรือ​ใน​น้ำ​ใต้​พื้นดิน</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​ไม่​กราบ​ไหว้​หรือ​บูชา​สิ่ง​เหล่านั้น เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง บาป​ของ​พ่อ​เจ้า​ที่​ทำไว้ เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​ไป​สามสี่​ชั่วคน คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​เกลียด​เรา</verse>
				<verse number="6">ส่วน​คน​ที่​รักเรา​และ​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของเรา เรา​จะ​รัก​ลูกหลาน​ของเขา​ไป​เป็น​พันๆ​รุ่น</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ไม่​อ้าง​ชื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​เล่นๆ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ถือ​ว่า​คนนั้น​ไร้ความผิด ที่​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​มา​สาบาน​กัน​เล่นๆ</verse>
				<verse number="8">อย่า​ลืม​ที่​จะ​ถือ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="9">ใน​ช่วง​หก​วัน​แรก​ของ​แต่ละ​อาทิตย์ เจ้า​ก็​ทำงาน​ได้​ตาม​ปกติ</verse>
				<verse number="10">แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด เป็น​วันหยุด​พักผ่อน ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​อะไรเลย​ใน​วันนี้ ทั้ง​เจ้า ลูกชาย ลูกสาว ทาส​ชาย ทาส​หญิง สัตว์​ทุกตัว หรือ​แม้แต่​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​ร่วม​กับเจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​ท้องฟ้า พื้นดิน และ​มหาสมุทร รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​พวกมัน เป็น​เวลา​หกวัน แต่​พระองค์​หยุด​พักผ่อน​ใน​วัน​ที่เจ็ด นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระยาห์เวห์ ถึง​ได้​อวยพร​วัน​ที่เจ็ด​และ​ตั้ง​ให้​มัน​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="12">ให้​เคารพ​พ่อแม่​ของเจ้า เพื่อ​พวกเจ้า​จะได้​มี​ชีวิต​ยืนยาว​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​กำลัง​ให้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="13">ห้าม​ฆ่า​คน</verse>
				<verse number="14">ห้าม​มีชู้​กับ​ผัวเมีย​คนอื่น</verse>
				<verse number="15">ห้าม​ขโมย</verse>
				<verse number="16">ห้าม​เป็น​พยานเท็จ​ปรักปรำ​เพื่อน​บ้าน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ห้าม​โลภ​อยากได้​บ้าน​ของ​คนอื่น ห้าม​โลภ​อยากได้​ของ​ของ​เพื่อน​บ้าน ไม่ว่า​จะ​เป็น​เมีย​ของเขา ทาส​ชายหญิง วัว ลา หรือ​อะไร​ก็​แล้วแต่​ที่​เป็น​ของ​เพื่อน​บ้าน”</verse>
				<verse number="18">ประชาชน​ทั้งหมด​ต่าง​เห็น​ฟ้าร้อง ฟ้าผ่า และ​ได้ยิน​เสียง​แตรเขาสัตว์ รวมทั้ง​เห็น​ควัน​บน​ภูเขา พวกเขา​จึง​กลัว​จน​ตัวสั่น และ​ยืน​อยู่​ห่างๆ</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ท่าน​พูด​กับ​พวกเรา​เถอะ เพื่อ​พวกเรา​จะได้​ฟัง อย่า​ให้​พระเจ้า​พูด​กับ​พวกเรา​เลย เพราะ​พวกเรา​กลัว​ว่า​เรา​อาจ​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​บอก​คน​เหล่านั้น​ว่า “อย่า​กลัว​ไปเลย พระเจ้า​ลง​มา​เพื่อ​ทดสอบ​พวกท่าน เพื่อ​พวกท่าน​จะได้​ยำเกรง​พระองค์​และ​ไม่​ทำบาป”</verse>
				<verse number="21">ประชาชน​ต่าง​ยืน​อยู่​ห่างๆ แต่​โมเสส​เดิน​เข้า​ไปหา​ก้อนเมฆ​หนาทึบ​นั้น ที่​มี​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​บอก​กับ​ลูกหลาน​อิสราเอล​อย่างนี้​ว่า ‘พวกเจ้า​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า เรา​ได้​พูด​กับเจ้า​จาก​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="23">พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​สร้าง​พระ​อื่นๆ​จาก​เงิน​และ​ทอง​ให้​กับ​ตัวเอง เพื่อ​เอา​มา​บูชา​พร้อมๆ​กับ​บูชาเรา</verse>
				<verse number="24">แต่​ให้​เจ้า​สร้าง​แท่นบูชา​ที่​ทำ​จาก​ดิน​ให้เรา และ​ให้​พวกเจ้า​เอา​แกะ​และ​วัว​ของเจ้า มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ให้​เจ้า​ทำ​อย่างนี้​ใน​ทุกที่​ที่​เรา​จะ​ให้​เอ่ย​ชื่อ​ของเรา​ใน​การ​นมัสการ เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​และ​อวยพร​เจ้า</verse>
				<verse number="25">แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​สร้าง​แท่นบูชา​ที่​ทำ​จาก​หิน​ให้เรา เจ้า​ต้อง​ไม่เอา​หิน​ที่​ตัดแต่ง​แล้ว​มา​ใช้ เพราะ​ถ้า​พวกเจ้า​ใช้​สิ่ว​ตัดแต่ง​มัน เจ้า​ก็​ทำให้​มัน​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="26">เจ้า​จะต้อง​ไม่ทำ​บันได​ไว้​เดิน​ขึ้นไป​บน​แท่นบูชา เพื่อ​เจ้า​จะได้​ไม่โป๊​ตอน​อยู่​บนนั้น’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​กฎ​ต่างๆ​ที่​เจ้า​จะ​ต้อง​บอก​ให้​พวกเขา​รู้</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เจ้า​ซื้อ​ทาส​ชาว​ฮีบรู มา​คนหนึ่ง เขา​จะ​เป็น​ทาส​รับใช้​เจ้า​เป็น​เวลา​หกปี แต่​ใน​ปี​ที่เจ็ด เขา​จะ​ได้รับ​อิสระ​โดย​ไม่ต้อง​จ่าย​เงิน</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เขา​มา​คนเดียว เขา​ก็​จะ​ไป​คนเดียว ถ้า​เขา​แต่งงาน เมีย​ของเขา​ก็​จะ​ไป​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ถ้า​นายเขา​เป็น​คน​หา​เมีย​ให้​กับเขา และ​นาง​ได้​เกิด​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว​ให้​กับเขา เมีย​กับ​ลูกๆ​ของเขา​จะ​เป็น​ของ​เจ้านาย ส่วน​ชาย​คนนั้น​จะ​ออกไป​ได้​แค่​คนเดียว</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ทาส​คนนั้น​พูด​ว่า “ผม​รัก​เจ้านาย ผม​รัก​เมีย​และ​ลูกๆ​ของผม ผม​จะ​ไม่​ออกไป​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="6">เจ้านาย​ของเขา​จะต้อง​นำ​ตัวเขา​ไป​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า โดย​พา​เขา​ไป​ที่​ประตู​หรือ​เสาประตู และ​เจ้านาย​ของเขา​จะ​เอา​เหล็ก​หมาด เจาะ​ที่​หู​ของ​ทาส​คนนั้น เขา​จะ​เป็น​ทาส​รับใช้​นาย​ของเขา​ไป​ตลอดชีวิต</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ชาย​คนหนึ่ง​ขาย​ลูกสาว​ไป​เป็น​ทาส นาง​จะ​ไม่ได้​ออกไป​เป็น​อิสระ​เหมือนกับ​พวก​ทาสชาย</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เจ้านาย​เอา​นาง​มา​เป็น​เมียน้อย แล้ว​เกิด​ไม่​ชอบใจ​นาง​ขึ้นมา เขา​ต้อง​ยอม​ให้​พ่อนาง​มา​ซื้อ​นาง​คืน​กลับไป แต่​เขา​จะต้อง​ไม่ขาย​นาง​ให้​กับ​คน​ต่าง​ชาติ ถ้า​ทำ​อย่างนั้น​ถือ​ว่า​เป็น​การ​ไม่​ซื่อสัตย์​กับนาง</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เขา​ยก​นาง​ให้​กับ​ลูกชาย​ของเขา เขา​จะต้อง​ทำ​กับนาง​เหมือน​กับ​นาง​เป็น​ลูกสาว</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ชาย​คนนั้น​เอา​เมีย​อีก​คนหนึ่ง เขา​จะต้อง​ไม่​ลด​อาหาร และ​เสื้อผ้า​ของ​เมียเก่า เขา​ต้อง​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​นาง​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​เขา​ไม่ให้​สาม​อย่างนี้​กับนาง นาง​ก็​ออกไป​เป็น​อิสระ​ได้ โดย​ไม่ต้อง​จ่ายเงิน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คนหนึ่ง​ทำร้าย​อีกคน​ถึงตาย คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​เขา​ไม่ได้​ตั้งใจ​ฆ่า​คนนั้น แต่​เป็น​เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เกิดขึ้น เรา​จะ​จัด​สถานที่​หนึ่ง​ให้ เป็น​ที่​ให้​เขา​หนี​ไปอยู่</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​คนหนึ่ง​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​ต่อ​เพื่อน​บ้าน แล้ว​ยัง​วางแผน​และ​ฆ่า​เพื่อน​บ้าน​ตาย เจ้า​ต้อง​เอา​ตัวเขา​ออกไป​จาก​แท่นบูชา​เรา และ​ประหาร​เขาเสีย</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ทำร้าย​พ่อแม่​จะต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​ลักพา​ตัว​คนอื่น จะต้อง​ถูก​ประหาร ไม่ว่า​เขา​จะ​ขาย​คน​ที่​เขา​ลักพา​ตัว​ไป หรือ​คนนั้น​ยังคง​อยู่​ใน​มือเขา​ก็ตาม</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​สาปแช่ง​พ่อแม่​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​คนหนึ่ง​ตี​อีก​คนหนึ่ง​ด้วย​หิน​หรือ​กำปั้น ตอน​ที่​ต่อสู้​กัน และ​คนนั้น​ไม่ตาย​แต่​ต้อง​นอน​อยู่เฉยๆ</verse>
				<verse number="19">ถ้า​คนนั้น​สามารถ​ลุก​ขึ้นมา​เดิน​รอบๆ​ด้วย​ไม้เท้า​ได้แล้ว คน​ที่​ทำร้าย​เขา​ก็​จะ​พ้นผิด แต่​เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่า​เสียเวลา​ให้​กับ​คนเจ็บ​ใน​ระหว่าง​ที่​รักษา​ตัวอยู่</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เจ้านาย​เอา​ไม้เท้า​ตี​ทาสหญิง​หรือ​ทาสชาย​ของเขา​ตาย​คามือ เจ้านาย​คนนั้น​จะต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​ทาส​คนนั้น​ไม่ตาย และ​ดีขึ้น​ใน​วัน​สองวัน เจ้านาย​คนนั้น​ก็​ไม่ต้อง​ถูก​ลงโทษ เพราะ​ถือ​ว่า​เป็น​เงิน​ของเขา</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​มี​คน​ต่อสู้​กัน และ​ไป​ทำร้าย​ถูก​หญิง​ที่​กำลัง​ท้อง​อยู่ และ​ทำให้​หญิงนั้น​แท้งลูก แต่​นาง​ไม่​เป็น​อันตราย​อย่าง​อื่น ชาย​คนนั้น​จะต้อง​ถูก​ปรับ เป็น​เงิน​ตาม​จำนวน​ที่​สามี​ของ​นาง​เรียกร้อง และ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ผู้ตัดสิน</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​หญิง​คนนั้น​บาดเจ็บ​อย่างอื่น​ด้วย ต้อง​ใช้​ชีวิต​แลก​ด้วย​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">ตา​ต่อตา ฟัน​ต่อฟัน มือ​ต่อมือ ขา​ต่อขา</verse>
				<verse number="25">รอยไหม้​ต่อ​รอยไหม้ แผล​ต่อแผล รอยช้ำ​ต่อ​รอยช้ำ</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เจ้านาย​ทำร้าย​ถูก​ดวงตา​ของ​ทาสชาย​หรือหญิง​จน​ตาบอด เขา​ต้อง​ปล่อย​ทาส​คนนั้น​ไป​เป็น​อิสระ เพราะ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​กับ​ตา​ของ​ทาสนั้น</verse>
				<verse number="27">ถ้า​เขา​ตี​ทาสชาย​หรือหญิง​จน​ฟันหัก เขา​ต้อง​ปล่อย​ทาส​คนนั้น​เป็น​อิสระ เพราะ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​กับฟัน​ของ​ทาสนั้น</verse>
				<verse number="28">ถ้า​วัว​ขวิด​ชาย​หรือหญิง​จน​ตาย จะ​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​วัว​ตัวนั้น​จน​ตาย และ​ห้าม​เอา​เนื้อ​ของมัน​มา​กิน​ด้วย แต่​เจ้าของ​วัว​จะ​พ้นผิด</verse>
				<verse number="29">แต่​ถ้า​วัว​ตัวนั้น​เคย​ขวิด​คน​มาแล้ว และ​มี​คน​เตือน​เจ้าของ​วัว​ตัวนั้น​แล้ว แต่​เขา​ไม่ได้​ขัง​มันไว้ แล้ว​มัน​ไป​ขวิด​คนตาย​เข้า ต้อง​เอา​หินขว้าง​วัว​ตัวนั้น​จน​ตาย และ​เจ้าของ​วัว​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร​ด้วย</verse>
				<verse number="30">แต่​ถ้า​มี​การตั้ง​ค่าไถ่​ตัว เจ้าของ​วัว ต้อง​จ่าย​เงิน​ค่าไถ่​สำหรับ​ชีวิต​ของเขา ตาม​จำนวน​เงิน​ค่าไถ่​ที่​ตั้งไว้</verse>
				<verse number="31">ถ้า​วัวนั้น​ขวิด​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว​ใคร​ตาย ก็​ใช้​กฎ​เดียว​กันนี้​จัดการ​กับ​เจ้าของ​วัว</verse>
				<verse number="32">ถ้า​วัว​ขวิด​ทาสชาย​หรือ​ทาสหญิง​ของ​คนอื่น​ตาย เจ้าของ​วัว​ต้อง​จ่าย​เงิน​สามสิบ​เชเขล ให้​เจ้าของ​ทาส และ​วัว​ตัวนั้น​จะต้อง​ถูก​หินขว้าง​จนตาย</verse>
				<verse number="33">ใคร​ที่​เปิด​ฝา​บ่อน้ำ​ทิ้งไว้ หรือ​ขุด​บ่อน้ำ​แล้ว​ไม่​หา​อะไร​ปิดมัน แล้ว​มี​วัว​หรือ​ลา​ตก​ลงไป​ตาย</verse>
				<verse number="34">เขา​จะต้อง​จ่ายเงิน​ชดใช้​ให้​เจ้าของ​สัตว์ แต่​สัตว์​ที่​ตายนั้น​จะ​ตก​เป็น​ของ​เจ้าของ​บ่อน้ำ</verse>
				<verse number="35">ถ้า​วัว​ใคร​ไป​ขวิด​วัว​ของ​เพื่อน​บ้าน​จน​ตาย พวกเขา​จะ​ต้อง​ขาย​วัว​ที่​ยัง​มี​ชีวิตอยู่ และ​เอา​เงิน​มา​แบ่ง​กัน​คนละ​ครึ่ง และ​พวกเขา​ก็​เอา​เนื้อวัว​ตัว​ที่​ตายนั้น​มา​แบ่ง​กันด้วย</verse>
				<verse number="36">แต่​ถ้า​รู้​กัน​ไปทั่ว​ว่า วัว​ตัวนั้น​ชอบ​ขวิด แต่​เจ้าของ​ไม่​ยอม​ขัง​มันไว้ เจ้าของ​วัว​ตัวนั้น​จะ​ต้อง​ชดใช้​วัว​ตัวใหม่​ให้ แต่​วัว​ตัว​ที่​ตาย​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของเขา เมื่อ​มี​คน​ขโมย​วัว​หรือ​แกะ​ไป​ฆ่า หรือ​ไป​ขาย เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้ ถ้า​ขโมย​วัว​หนึ่งตัว​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​วัว​ห้าตัว ถ้า​ขโมย​แกะ​หนึ่งตัว​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​แกะ​สี่ตัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ถ้า​ขโมย​ถูกจับ​และ​ถูกตี​จน​ตาย ใน​ขณะที่​กำลัง​บุก​เข้าไป​ใน​บ้าน​ตอน​กลางคืน คน​ฆ่า​ก็​ไม่มี​ความ​ผิด แต่​ถ้า​ฆ่า​ใน​ตอน​กลางวัน คน​ที่​ฆ่า​ก็​จะ​มี​ความ​ผิด​เป็น​ฆาตกร ถ้า​จับ​ขโมย​ได้ ขโมย​นั้น​จะ​ต้อง​ชดใช้​เต็ม​จำนวน ถ้า​เขา​ไม่มี​จะ​ชดใช้ เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ขาย​ไป​เป็น​ทาส เพราะ​การ​ขโมย​นั้น ถ้า​สิ่ง​ที่​เขา​ขโมย​มา ไม่ว่า​จะ​เป็น​วัว​ตัวผู้ ลา หรือ​แกะ ยัง​มี​ชีวิตอยู่ เขา​ต้อง​ชดใช้​เป็น​สองเท่า</verse>
				<verse number="2"></verse>
				<verse number="3"></verse>
				<verse number="4"></verse>
				<verse number="5">ถ้า​ใคร​ปล่อย​ให้​สัตว์​ของเขา​เข้า​ไป​ทำลาย​ท้องทุ่ง​หรือ​ไร่องุ่น​ของ​คนอื่น หรือ​ปล่อย​ให้​ฝูงสัตว์​ของเขา​เข้าไป​กิน​หญ้า​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​คนอื่น เขา​ต้อง​เอา​ของ​ที่ดี​ที่สุด​ใน​ทุ่งนา และ​ไร่องุ่น​ของ​เขาเอง​มา​ชดใช้​ให้​กับ​คน​ที่​ได้รับ​ความ​เสียหาย​นั้น</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ใคร​จุดไฟ​เผา​พงหนาม แล้ว​ลาม​ไป​เผา​กองข้าว​หรือ​รวงข้าว หรือ​ทุ่งนา​ของ​คนอื่น เขา​จะต้อง​ชดใช้​สิ่ง​ที่​ถูก​เผา​ไปนั้น</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ใคร​ฝาก​เงิน​หรือ​สิ่งของ​ไว้​กับ​เพื่อน​บ้าน และ​มัน​ถูก​ขโมย​ไป​จาก​บ้าน​ของ​เพื่อน​คนนั้น ถ้า​จับ​ขโมย​ได้ ขโมย​นั้น​จะ​ต้อง​ชดใช้​ให้​เต็ม​จำนวน</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​จับ​ขโมย​ไม่ได้ ต้อง​เอา​เจ้าของ​บ้าน​ไป​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​เป็น​เจ้าของ​บ้าน​หรือเปล่า​ที่​ขโมย​ทรัพย์สิน​ของ​เพื่อน​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เกิด​การ​โต้เถียง​กัน​ขึ้น​เมื่อ​เจอ​ของ​ที่​หาย ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​วัว​ตัวผู้ ลา แกะ เสื้อผ้า หรือ​อะไร​ก็ตาม​ที่​หายไป ถ้า​ต่างคน​ต่าง​บอก​ว่า “นี่​ของฉัน” ทั้ง​สองคน​จะ​ต้อง​ไป​พบ​พระเจ้า คน​ที่​พระเจ้า​ตัดสิน​ว่า​เป็น​คนผิด จะ​ต้อง​ชดใช้​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ของเขา​สองเท่า</verse>
				<verse number="10">ถ้า​มี​ใคร​ฝาก ลา หรือ​วัว​ตัวผู้ หรือ​แกะ หรือ​สัตว์​ชนิด​ไหน​ก็ตาม ไว้​กับ​เพื่อน​บ้าน แล้ว​มัน​เกิด​ตายไป หรือ​บาดเจ็บ​หรือ​มี​ใคร​ไล่ต้อน​ไป โดย​ไม่มี​ใคร​เห็น</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​สองคน​จะ​ต้อง​ไป​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​เขา​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​เพื่อน​บ้าน​ไป​หรือเปล่า เจ้าของ​สัตว์​นั้น​จะ​ต้อง​ยอมรับ​การ​สาบานนี้ และ​เพื่อน​บ้าน​คนนั้น​ก็​ไม่ต้อง​ชดใช้​อะไรเลย</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​เพื่อน​บ้าน​คนนั้น​ขโมย​สัตว์นั้น​ไปจริง เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​ให้​กับ​เจ้าของ​สัตว์</verse>
				<verse number="13">ถ้า​สัตว์ป่า​มา​ฉีก​เนื้อ​สัตว์นั้น เพื่อน​บ้าน​คนนั้น​จะ​ต้อง​เอา​ซาก​สัตว์​มา​ให้ดู เขา​ก็​ไม่ต้อง​ชดใช้​ค่า​เสียหาย</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​มี​ใคร​ขอยืม​อะไร​จาก​เพื่อน​บ้าน และ​มัน​เกิด​ได้รับ​บาดเจ็บ​หรือ​ตาย​ขึ้นมา ใน​ขณะที่​เจ้าของ​ไม่อยู่ เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​เต็ม​จำนวน</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​เจ้าของ​อยู่ด้วย เขา​ก็​ไม่ต้อง​ชดใช้​ให้ แต่​ถ้า​คนๆนั้น​เช่า​สัตว์​นั้น​มา เขา​ก็​ไม่ต้อง​ชดใช้ เพราะ​ค่าเช่า​ก็​พอ​สำหรับ​ค่า​ชดใช้​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ชายใด​ล่อลวง​หญิงสาว​บริสุทธิ์​ที่​ยัง​ไม่ได้​หมั้นหมาย และ​ได้​มี​เพศสัมพันธ์​กับนาง ชาย​คนนั้น​จะต้อง​จ่าย​ค่า​สินสอด​เต็ม​จำนวน เพื่อ​รับ​นาง​มา​เป็นเมีย</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​พ่อ​ของนาง​หัวเด็ด​ตีนขาด​ก็​ไม่ยอม​ยกนาง​ให้​กับ​ชาย​คนนั้น เขา​ก็​ยัง​จะต้อง​จ่าย​ค่า​ชดใช้​เท่ากับ​ค่า​สินสอด​ของ​หญิง​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">หญิง​คนไหน​ที่​เป็น​แม่มด​หมอผี ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="19">ใคร​ร่วมเพศ​กับ​สัตว์ คนนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="20">ใคร​เซ่นไหว้​พวก​พระอื่น​ที่​ไม่ใช่​พระยาห์เวห์ ต้อง​ถูก​ประหาร</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทารุณ​หรือ​ข่มเหง​คน​ต่าง​ชาติ เพราะ​ว่า​พวกเจ้า​ก็​เคย​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​มาก่อน</verse>
				<verse number="22">พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​ทำร้าย​หญิงหม้าย​หรือ​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="23">ถ้า​เจ้า​ทำร้าย​พวกเขา พวกเขา​ก็​จะ​มา​ร้องทุกข์​กับ​เรา และ​เรา​ก็​จะ​ฟัง​เสียง​ร้องทุกข์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​โกรธ​และ​เรา​จะ​ฆ่า​พวกเจ้า​ด้วย​ดาบ เมีย​พวกเจ้า​ก็​จะ​กลาย​เป็น​หม้าย ลูก​ของ​พวกเจ้า​ก็​จะ​กลาย​เป็น​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เจ้า​ให้​คนจน​ใน​หมู่​คน​ของเรา​ยืม​เงิน เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำตัว​เป็น​เจ้าหนี้​เขา และ​ห้าม​คิด​ดอกเบี้ย​เขาด้วย</verse>
				<verse number="26">ถ้า​เจ้า​ยึด​เสื้อ​ของ​เพื่อน​บ้าน​ไว้​เป็น​มัดจำ เจ้า​ต้อง​คืน​เสื้อนั้น​ให้​กับเขา​ก่อน​อาทิตย์​ตกดิน</verse>
				<verse number="27">เพราะ​มัน​เป็น​ผ้า​ผืนเดียว​ที่​เขา​เอาไว้​ห่ม​ร่างกาย แล้ว​กลางคืน​เขา​จะ​เอา​อะไร​ห่ม​นอน เมื่อ​เขา​มา​ร้องทุกข์​กับเรา เรา​ก็​จะ​ฟัง เพราะ​เรา​สงสาร​เขา</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ต้อง​ไม่​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า หรือ​สาปแช่ง​ผู้นำ​ประชาชน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​เก็บ​ผลผลิต​อัน​อุดม​สมบูรณ์ หรือ​น้ำผลไม้​ที่​เจ้า​ผลิต​ได้​ครั้งแรก เอา​ไว้​เอง และ​เจ้า​ต้อง​ยก​ลูกชาย​คนโต​ของเจ้า​ให้​กับเรา</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ต้อง​ทำ​อย่าง​เดียวกัน​กับ​วัว​ตัวผู้​และ​แกะ​ของเจ้า สัตว์​หัวปี​ที่​เพิ่ง​เกิดมา ให้​มัน​อยู่​กับแม่​ของมัน​ก่อน​ใน​เจ็ด​วัน​แรก ใน​วัน​ที่แปด​เจ้า​ถึง​ยก​มัน​ให้​กับเรา</verse>
				<verse number="31">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​เป็น​ประชาชน​ที่​อุทิศ​ไว้​ให้​กับเรา เนื้อ​ที่​ถูก​สัตว์ป่า​ฉีกกิน​ใน​ท้องทุ่ง พวกเจ้า​ต้อง​ไม่เอา​มา​กิน แต่​เอา​ไป​โยน​ให้​หมา​กินซะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เจ้า​ต้อง​ไม่​แพร่​กระจาย​ข่าวลือ​ที่​ไม่จริง​ออกไป อย่า​ไป​ร่วมมือ​กับ​คนชั่ว​เป็น​พยานเท็จ</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำชั่ว​เพราะ​อยาก​ทำ​ตาม​คน​ส่วนใหญ่ เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​พยานเท็จ​ใน​คดี​โต้แย้ง เพื่อ​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม เพราะ​ต้องการ​เอาใจ​คน​ส่วนใหญ่</verse>
				<verse number="3">หรือ​เข้าข้าง​คนจน​ใน​คดี​ของเขา เพราะ​เห็น​ว่า​เขาจน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เจ้า​เผอิญ​ไป​เจอ​วัว​ตัวผู้​หรือ​ลา​ของศัตรู​ที่​เดิน​หลงทาง​มา เจ้า​ต้อง​เอา​ไป​คืน​เจ้าของ​มัน</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เจ้า​เห็น​ลา​ของศัตรู กำลัง​ล้มลง​เพราะ​แบก​ของหนัก เจ้า​ต้อง​ไม่ทิ้ง​ไว้​อย่างนั้น เจ้า​ต้อง​เข้า​ไป​ช่วย​มัน</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ให้​เพื่อน​บ้าน​ที่​ยากจน​ไม่​ได้รับ​ความ​เป็นธรรม​ใน​คดี​โต้แย้ง​ของเขา</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ไม่​ฟ้องร้อง​คนอื่น​ใน​เรื่อง​ที่​ไม่​เป็นจริง อย่า​ฆ่า​คนบริสุทธิ์​และ​คน​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​เรา เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​ที่​ทำผิด​นั้นเลย</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ไม่​รับ​สินบน เพราะ​สินบน​จะ​ทำให้​คน​ตาบอด และ​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม​ที่​คนบริสุทธิ์​ควร​จะ​ได้รับ</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ไม่​กดขี่​คนต่าง​ด้าว พวกเจ้า​ก็​รู้ดี​ว่า​มัน​รู้สึก​ยังไง​ที่​เป็น​คนต่าง​ด้าว เพราะ​พวกเจ้า​ก็​เคย​เป็น​คนต่าง​ด้าว​มาก่อน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">เจ้า​สามารถ​เพาะ​ปลูก​บน​แผ่นดิน​ของเจ้า และ​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​ของมัน​ใน​หกปี</verse>
				<verse number="11">แต่​ใน​ปี​ที่เจ็ด เจ้า​ต้อง​ปล่อย​ให้​มันพัก ห้าม​เพาะ​ปลูก ถ้า​มี​พืชผล​อะไร​งอก​ออกมา ก็​ทิ้งไว้​ให้​คนจน​มา​เก็บกิน ส่วน​ที่เหลือ​จาก​คนจน สัตว์ป่า​ก็​จะ​มา​กิน ส่วน​ไร่องุ่น​และ​ไร่​มะกอก​ของเจ้า ก็​ให้​ทำ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">ให้​เจ้า​ทำงาน​เป็น​เวลา​หกวัน แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด ให้​เจ้า​หยุด​พักผ่อน เพื่อ​วัว​ตัวผู้ และ​ลา​ของเจ้า​จะได้​พักผ่อน​ด้วย และ​ลูกชาย​ของ​ทาสหญิง​ของเจ้า​และ​ชาว​ต่างด้าว​จะ​ได้​สดชื่น​ขึ้นด้วย</verse>
				<verse number="13">ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้​บอก​กับ​พวกเจ้า​นี้ ให้​เชื่อฟัง​ให้ดี และ​อย่า​อ้าง​ถึง​ชื่อ​ของ​พวก​พระอื่น ชื่อ​ของ​พระ​เหล่านั้น​ไม่ควร​จะ​ออก​มา​จาก​ปาก​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">ใน​หนึ่งปี เจ้า​จะ​ต้อง​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ให้​กับเรา​สาม​ครั้ง</verse>
				<verse number="15">เทศกาล​แรก จะ​เป็น​เทศกาล​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู เจ้า​จะ​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ใน​วัน​ที่​เรา​ได้​สั่งไว้ ใน​เดือน​อาบีบ เพราะ​พวกเจ้า​ได้​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ใน​เดือนนั้น และ​ให้​แต่ละ​คน​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​กับ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เทศกาล​ที่สอง​จะ​เป็น​เทศกาล​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​แรก​จาก​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​เพาะ​ปลูก​ใน​ท้องทุ่ง​ของเจ้า และ​เทศกาล​ที่สาม จะ​เป็น​เทศกาล​เก็บเกี่ยว​ปลายปี จะ​เป็น​เทศกาล​เก็บ​รวบรวม​ผลผลิต​จาก​ท้องทุ่ง​ของเจ้า​ตอน​ปลายปี</verse>
				<verse number="17">ผู้ชาย​ทุกคน​ของ​พวกเจ้า จะ​ต้อง​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ใน​สาม​เทศกาล​นี้</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​ไม่​ถวาย​ขนมปัง​ที่​ใส่​เชื้อฟู ตอน​ที่​เจ้า​ถวาย​สัตว์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับเรา และ​จะ​ต้อง​เผา​ไขมัน​ของสัตว์​จาก​เครื่อง​บูชา​ของเรา​ใน​วันนั้น​เลย อย่า​ปล่อย​ให้​เหลือ​ถึง​วัน​รุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="19">ทุกๆปี เจ้า​ต้อง​เอา​ผลผลิต​ที่ดี​ที่สุด ที่​เก็บเกี่ยว​ครั้งแรก​ใน​ปีนั้น​ไป​ยัง​สถานที่​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่ต้ม​ลูกแพะ​ใน​น้ำนม​ของ​แม่มัน</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​ให้​ไป​นำหน้า​เจ้า ให้​ไป​คุ้มครอง​เจ้า​ใน​ระหว่าง​ทาง และ​ให้​นำ​เจ้า​ไป​ยัง​สถานที่​ที่​เรา​ได้​เตรียม​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="21">ให้​เชื่อฟัง​และ​ติดตาม​ทูตสวรรค์​และ​อย่า​ไป​กบฏ​ต่อเขา เพราะ​เขา​จะ​ไม่​อภัย​ให้​กับ​ความผิด​ของ​พวกเจ้า เพราะ​เรา​ให้​อำนาจ​กับเขา​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​เจ้า​เชื่อฟัง​คำ​ของเขา​จริงๆ และ​ทำตาม​ทุกอย่าง​ที่​เรา​บอก เรา​จะ​เป็น​ศัตรู​กับ​ศัตรู​เจ้า และ​จะ​ต่อสู้​กับ​คู่ต่อสู้​ของเจ้า</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ทูตสวรรค์​ของเรา นำหน้า​เจ้า​ไป และ​นำ​เจ้า​ไป​พบ​กับ​ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​คานาอัน ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส เรา​จะ​ทำลาย​พวกเขา​เสีย</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ต้อง​ไม่​ก้มกราบ​พระ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา หรือ​บูชา​พวกมัน หรือ​ทำตาม​ที่​พวกเขา​ทำกัน แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำลาย​รูปเคารพ​ของ​พวกเขา​ทิ้ง​เสีย​ให้​สิ้นซาก และ​ทุบ​พวก​เสา​ศักดิ์สิทธิ์ ของ​พวกเขา​ให้​แตก​ละเอียด</verse>
				<verse number="25">ถ้า​พวกเจ้า​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า พระองค์​จะ​อวยพร​อาหาร​และ​น้ำ​ของเจ้า และ​เรา​จะ​เอา​เชื้อโรค​ออก​ไป​จากเจ้า</verse>
				<verse number="26">จะ​ไม่มี​ผู้หญิง​คนไหน​ใน​แผ่นดิน​ของเจ้า ที่​จะ​แท้งลูก​หรือ​เป็นหมัน เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​มี​อายุ​ยืนยาว</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ส่ง​ความ​สยดสยอง​ของเรา​ไป​ก่อน​ที่​เจ้า​จะ​ไปถึง และ​เรา​จะ​ทำให้​เกิด​ความ​โกลาหล​วุ่นวาย​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​จะ​ไป​เผชิญหน้า​ด้วย เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของเจ้า​หันหลัง​หนี​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ส่ง​ฝูง​แตน ล่วงหน้า​เจ้า​ไปก่อน เพื่อ​ไป​ขับไล่​ชาว​ฮีไวต์ ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ออก​ไป​จาก​หน้าเจ้า</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​พวกเขา​ไป​จนหมด​ใน​หนึ่งปี เพื่อ​ว่า​แผ่นดิน​นี้​จะได้​ไม่​ร้าง​จน​ทำ​ให้​สัตว์ป่า​เพิ่ม​ทวีคูณ​ขึ้น​ทำร้าย​เจ้าได้</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​ค่อยๆ​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป​ทีละ​เล็ก​ทีละ​น้อย จนกว่า​เจ้า​จะ​เพิ่ม​ทวี​ขึ้น​จน​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ไว้</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​กำหนด​เขตแดน​ของเจ้า ให้​เริ่ม​จาก​ทะเล​แดง ไป​จนถึง​ทะเล​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​จาก​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​จนถึง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เรา​จะ​ยก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​ดินแดน​นั้น​ให้​อยู่​ใน​กำมือ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="32">เจ้า​ต้อง​ไม่​ไป​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับ​พวกเขา หรือ​กับ​พวก​พระ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">พวกเขา​จะ​ต้อง​ไม่​อยู่​ใน​ดินแดน​ของเจ้า เพื่อ​ว่า​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​ทำบาป​ต่อเรา ไม่​อย่างนั้น​เจ้า​อาจจะ​ไป​รับใช้​พวก​พระ​ของ​พวกเขา​ซึ่ง​จะ​เป็น​กับดัก​สำหรับ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​กับ​อาโรน นาดับ และ​อาบีฮู รวมทั้ง​พวก​ผู้อาวุโส​อีก​เจ็ดสิบ​คน ให้​ขึ้น​ไป​หา​พระยาห์เวห์ และ​ให้​ก้มกราบ​อยู่​ห่างๆ</verse>
				<verse number="2">และ​ให้​แต่​โมเสส​เท่านั้น เข้า​มา​ใกล้​พระยาห์เวห์ คนอื่นๆ​ที่เหลือ​ห้าม​เข้า​มา​ใกล้ อย่า​ให้​ประชาชน​ขึ้น​มา​กับ​โมเสส”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โมเสส​ก็​มา​บอก​กับ​ประชาชน ถึง​คำพูด​ทุกคำ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​คำสั่ง​ทั้งหมด แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ตอบ​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า “เรา​จะ​ทำตาม​ทุกสิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​จึง​จด​ทุก​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ไว้ วัน​ต่อมา เขา​ลุกขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​สร้าง​แท่นบูชา​ที่​ตีนเขา แท่นนี้​มี​เสา​สิบสอง​ต้น ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​แทน​สิบสอง​เผ่า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">โมเสส​ได้​ใช้​ให้​คนหนุ่ม​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล ไป​เอา​วัว​ตัวผู้​ไป​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">โมเสส​เอา​เลือด​ครึ่งหนึ่ง​ใส่​ไว้​ใน​พวก​ชาม และ​เอา​อีก​ครึ่งหนึ่ง​ไป​พรม​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="7">โมเสส​ได้​เอา​หนังสือ​แห่ง​ข้อตกลง​ออกมา และ​อ่าน​มัน​ให้​กับ​ประชาชน​ฟัง พวกเขา​ต่าง​ก็​พูด​ว่า “พวกเรา​จะ​ทำตาม​และ​เชื่อฟัง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​มา​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​จึง​เอา​เลือด​ที่​อยู่​ใน​พวก​ชาม มา​พรม​ให้​กับ​ประชาชน เขา​พูด​ว่า “นี่​คือ​เลือด​แห่ง​ข้อตกลง ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​พวกท่าน ตาม​คำพูด​ทั้งหมด​ที่​เขียน​ไว้นี้”</verse>
				<verse number="9">โมเสส อาโรน นาดับ และ​อาบีฮู รวมทั้ง​พวก​ผู้ใหญ่​ชาว​อิสราเอล​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​เดิน​ขึ้นไป</verse>
				<verse number="10">และ​เห็น​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล พื้น​ที่รอง​ใต้เท้า​ของ​พระองค์​เป็น​พลอย​ไพลิน​ที่​ใส​เหมือน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​เห็น​พระองค์ แต่​พระองค์​ก็​ไม่ได้​ทำลาย​พวก​หัวหน้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เหล่านี้ พวกเขา​ได้​กิน​และ​ดื่ม​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ขึ้น​มา​หา​เรา​บน​ภูเขา และ​คอย​เรา​ที่นั่น เพื่อ​เรา​จะ​ให้​แผ่นหิน​สอง​แผ่น ที่​มี​กฎ​และ​พวก​คำ​สั่งสอน ที่​เรา​ได้​เขียนไว้​สำหรับ​สอน​พวกเขา”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​และ​โยชูวา​ผู้ช่วย​ของ​โมเสส​ลุกขึ้น และ​โมเสส​ขึ้นไป​ที่​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​ได้​พูด​กับ​พวก​ผู้อาวุโส​พวกนั้น​ว่า “ให้​คอย​พวกเรา​อยู่​ที่นี่ จนกว่า​พวกเรา​จะ​กลับ​มาหา​พวกท่าน อาโรน​และ​เฮอร์​จะ​อยู่​กับ​พวกท่าน ใคร​ที่​มี​เรื่อง​ฟ้องร้อง​กัน ก็​ให้​ไป​หา​สอง​คนนี้”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​และ​เมฆ​ก็​ปกคลุม​ภูเขา​อยู่</verse>
				<verse number="16">รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​ลง​มา​อยู่​บน​ภูเขา​ซีนาย และ​เมฆ​ได้​ปกคลุม​ภูเขา​นั้น​อยู่​หกวัน แล้ว​ใน​วัน​ที่เจ็ด พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​โมเสส​จาก​ท่ามกลาง​เมฆนั้น</verse>
				<verse number="17">สำหรับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​แล้ว รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ดู​เหมือน​กับ​เปลวไฟ​ที่​กำลัง​เผาผลาญ​ยอดเขา​อยู่</verse>
				<verse number="18">โมเสส​เข้าไป​ใน​เมฆนั้น และ​ขึ้นไป​ยัง​ภูเขา โมเสส​อยู่​บน​ภูเขา​นั้น​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บอก​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ให้​นำ​ของถวาย​มา​ให้เรา ให้​แต่ละคน​ตัดสินใจ​เอง​ว่า เขา​อยาก​ให้​อะไร​กับเรา แล้ว​ให้​เจ้า​รับ​ของถวาย​นี้​แทน​เรา</verse>
				<verse number="3">ของถวาย​ที่​เจ้า​จะ​ได้รับ​จาก​พวกเขา คือ ทองคำ เงิน ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="4">ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม ผ้า​ลินิน อย่างดี ขนแพะ</verse>
				<verse number="5">หนังแกะ​ตัวผู้ หนัง​ปลาโลมา ไม้กระถิน</verse>
				<verse number="6">น้ำมัน​สำหรับ​จุด​ตะเกียง เครื่อง​เทศ​ที่​ใช้​ทำ​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม และ​ทำ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="7">หิน​จำพวก​นิล​และ​พลอย​ที่​จะ​เอา​ไป​ฝัง​ใน​เอโฟด และ​ถุง​ผ้า​ทับอก</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ให้​พวกเขา​สร้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับเรา และ​เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​และ​เครื่องใช้​ไม้สอย​ของมัน มี​รูปร่าง​หน้าตา​เป็น​อย่างไร พวกเจ้า​จะ​ต้อง​สร้าง​ตาม​แบบนั้น​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="10">ให้​พวกเขา​ทำ​หีบ​ด้วย​ไม้กระถิน ที่​มี​ความยาว​สอง​ศอก​ครึ่ง กว้าง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง สูง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="11">หีบนั้น​จะ​ต้อง​เคลือบ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทั้ง​ด้านใน​และ​ด้านนอก เจ้า​ต้อง​ทำ​ขอบ​ของหีบ​ด้วย​ทอง​โดยรอบ</verse>
				<verse number="12">ทำ​ห่วง​ทองคำ​สี่ห่วง​สำหรับ​หีบนั้น​และ​ติด​ห่วงนั้น​ไว้​ที่​ขา​ทั้ง​สี่ขา ติด​สอง​ห่วง​ไว้​ด้านหนึ่ง​และ​อีก​สอง​ห่วง​ไว้​อีก​ด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="13">ให้​ทำ​คาน​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้กระถิน​และ​เคลือบ​คาน​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="14">สอด​คาน​เหล่านั้น​เข้า​ที่​ห่วง​ด้านข้าง​ของหีบ เพื่อ​ใช้​ยก​หีบนั้น</verse>
				<verse number="15">คาน​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​สอด​อยู่​ใน​ห่วง​ของหีบ​และ​ต้อง​ไม่​ถอด​ออก​จาก​หีบ​เลย</verse>
				<verse number="16">ให้​เจ้า​ใส่​แผ่นหิน​สองแผ่น​ที่​มี​ข้อตกลง​เขียนไว้ ที่​เรา​จะ​ให้​กับเจ้า​ลง​ใน​หีบนั้น</verse>
				<verse number="17">เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ฝาหีบ​ขึ้น​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ ตรง​ฝา​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ ฝาหีบ​จะ​มี​ความยาว​สอง​ศอก​ครึ่ง กว้าง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="18">ให้​สร้าง​เครูบ​สององค์​ด้วย​ทองคำ เจ้า​ต้อง​ขึ้นรูป​เครูบ​นี้​ด้วย​ค้อน และ​ตั้ง​แต่ละ​องค์​ไว้​ที่​ปลาย​ของ​ฝาหีบ​ทั้ง​สองข้าง</verse>
				<verse number="19">ตั้งไว้​ที่​ปลาย​ทั้ง​สองข้าง​ของ​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ ให้​สร้าง​เครูบ​ทั้ง​สององค์​นั้น​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียว​กับ​ฝาหีบ​ที่​ปลาย​ทั้งสอง</verse>
				<verse number="20">เครูบ​ทั้ง​สอง​องค์​นั้น​มี​ปีก​ทั้ง​สอง​ข้าง​ที่​กาง​ออก ปีก​ด้านหนึ่ง​ของ​เครูบ​นั้น​ทำ​ให้​เกิด​เงา​ขึ้น​บน​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ และ​เครูบ​ทั้งสอง​หัน​หน้า​เข้า​หา​กัน ทั้งสอง​จะ​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ที่​ซึ่ง​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ</verse>
				<verse number="21">ให้​เจ้า​เอา​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ มา​วาง​ลง​บน​หีบนั้น และ​ใส่​หลักฐาน​ที่​เรา​จะ​มอบ​ให้​เจ้า​ลงไป​ใน​หีบนั้น</verse>
				<verse number="22">ตรง​นี้​แหละ เรา​จะ​พบ​กับเจ้า​เหนือ​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ ที่​อยู่​ระหว่าง​เครูบ​ทั้งสอง​นั้น ซึ่ง​อยู่​บน​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง เรา​จะ​บอก​เจ้า​ทุกเรื่อง​ที่​เรา​อยาก​ให้​เจ้า​ไป​สั่ง​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">ให้​เจ้า​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​โต๊ะ​ที่​มี​ความยาว​สอง​ศอก กว้าง​หนึ่ง​ศอก สูง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="24">ให้​เคลือบ​โต๊ะนั้น​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​ทำ​ลวดลาย​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​รอบๆ​โต๊ะ</verse>
				<verse number="25">ทำ​กรอบ​กว้าง​หนึ่ง​ฝ่ามือ​รอบๆ​โต๊ะ และ​ทำ​ลวดลาย​บน​กรอบนั้น</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สี่ห่วง​เอาไว้​ติด​กับ​มุม​ขาโต๊ะ​ทั้ง​สี่มุม</verse>
				<verse number="27">ห่วง​ทั้ง​สี่ห่วง​จะ​ต้อง​ติด​อยู่​กับ​กรอบ​เพื่อ​ยึด​คาน​เวลา​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="28">ให้​ทำ​คาน​ด้วย​ไม้กระถิน​และ​เคลือบ​มัน​ด้วย​ทองคำ คานนี้​จะ​ใช้​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="29">ให้​เจ้า​ทำ​พวก​จาน ชาม ไห​และ​โถ​ที่​ใช้​ริน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา สิ่ง​เหล่านี้​จะ​ต้อง​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="30">ให้​จัด​ขนมปัง​ไว้​บน​โต๊ะ​ตรง​หน้า​เรา​อย่า​ให้​ขาด</verse>
				<verse number="31">ให้​เจ้า​ทำ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ให้​ขึ้นรูป​ฐาน​และ​ลำตัว​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ด้วย​ค้อน ส่วน​ฐานดอก ตัวดอก และ​กลีบดอก​ให้​ทำ​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="32">ให้​มี​ก้าน​หกก้าน​ยื่น​ออกมา​จาก​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น ข้างละ​สาม​ก้าน</verse>
				<verse number="33">แต่ละ​ก้าน​จะ​ต้อง​มี​ดอกไม้​สาม​ดอก​ที่​เหมือน​ดอก​อัลมอนต์ ทุกๆ​ดอก​ให้​มี​ฐานดอก​และ​กลีบดอก ให้​ทำ​ตามนี้​ทั้ง​หก​ก้าน</verse>
				<verse number="34">สำหรับ​ลำตัว​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น ให้​มี​ถ้วย​สี่ใบ​ที่​มี​รูปร่าง​เหมือนกับ​ดอก​อัลมอนด์ มี​ฐานดอก​และ​กลีบดอก</verse>
				<verse number="35">ใต้​กิ่ง​ทุกๆ​คู่ ทั้ง​หก​กิ่ง​ที่​ยื่น​ออกมา​จาก​ลำตัว​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น จะ​ต้อง​มี​ฐานดอก​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="36">ฐานดอก​และ​ก้าน​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​ทำ​ให้​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน ทุก​ชิ้นส่วน​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น จะ​ต้อง​ใช้​ค้อน​ขึ้นรูป​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="37">ให้​ทำ​ตะเกียง เจ็ดดวง​ใส่​ที่​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น แล้ว​จุด​ตะเกียง​เหล่านั้น​เพื่อ​ตะเกียง​เหล่านั้น​จะ​ได้​ส่องแสง​ไป​ยัง​พื้นที่​หน้า​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง</verse>
				<verse number="38">ให้​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทำ​กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง​และ​ถาด​ใส่​ไส้​ตะเกียง​ที่​ตัด​นั้น</verse>
				<verse number="39">ข้าวของ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​หนัก​หนึ่ง​ตะลันต์</verse>
				<verse number="40">ให้​เจ้า​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ตาม​แบบ​ที่​เรา​ได้​ให้​เจ้า​ดู​บน​ภูเขานี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ให้​เจ้า​สร้าง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ด้วย​ม่าน​สิบผืน​ที่​ทำ​จาก​ผ้าลินิน​เนื้อดี และ​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สีน้ำเงิน สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม ปัก​ลาย​เครูบ​ลงไป​อย่าง​ประณีต​บน​ผ้าม่าน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ให้​ม่าน​แต่ละ​ผืน​ยาว​ยี่สิบแปด​ศอก กว้าง​สี่ศอก ทุกผืน​ต้อง​มี​ขนาด​เท่า​กันหมด</verse>
				<verse number="3">ผ้าม่าน​ห้า​ผืน​จะ​ถูก​เกี่ยว​เข้า​ด้วยกัน​เป็น​ผืนใหญ่ และ​ที่เหลือ​อีก​ห้า​ผืน​ก็​จะ​เกี่ยว​เข้า​ด้วยกัน​ด้วย</verse>
				<verse number="4">เอา​ผ้า​สีน้ำเงิน​ทำ​เป็น​หู​ติดไว้​กับ​ขอบ​ผ้าม่าน​ผืนใหญ่​ทั้ง​สองผืน​นั้น</verse>
				<verse number="5">ให้​ที่​ขอบม่าน​แต่ละ​ผืน​ทำ​หู​ห้าสิบ​หู และ​ให้​หู​ของ​ทั้ง​สอง​ม่าน​อยู่​ตรงกัน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ให้​เจ้า​ทำ​ตะขอ​จาก​ทองคำ​ห้าสิบ​อัน เอาไว้​เกี่ยว​ผ้าม่าน​เหล่านั้น​เข้า​ด้วยกัน​ให้​เป็น​ผืน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ทำ​ผ้าม่าน​ขึ้น​อีก​สิบเอ็ด​ผืน​จาก​ขนแพะ เพื่อ​ไป​คลุม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​อีก​ชั้นหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">ผ้าม่าน​ขนแพะ​แต่ละ​ผืน​ยาว​สามสิบ​ศอก กว้าง​สี่​ศอก ทุกผืน​เท่ากันหมด</verse>
				<verse number="9">เอา​ห้า​ผืนแรก​มา​เกี่ยว​ติดกัน​เป็น​ผืนใหญ่ ที่เหลือ​อีก​หกผืน ก็​เอา​มา​เกี่ยว​ติดกัน​เป็น​อีก​หนึ่ง​ผืนใหญ่ แล้ว​ให้​พับผ้า​ของ​ผืน​ที่หก​ที่​คลุม​อยู่​ด้านหน้า​ของ​เต็นท์นั้น</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​ทำ​หู​ไว้​ที่​ขอบ​ผ้าม่าน​ของ​ผ้า​ชิ้น​บนสุด​ของ​ชุดแรก และ​ทำ​อย่าง​เดียวกัน​กับ​ผ้า​ชิ้น​บนสุด​ทั้ง​สอง​ผืนใหญ่​นั้น​ผืนละ​ห้าสิบ​หู</verse>
				<verse number="11">และ​ทำ​ตะขอ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ ไว้​เกี่ยว​กับ​หู​ของ​ผ้าม่าน​ทั้ง​สอง​ผืนนั้น​ให้​เป็น​ผืน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ของ​ผ้าม่าน​ครึ่ง​ที่เหลือ​ให้​แขวน​ห้อย​ลง​ด้านหลัง​ของ​เต็นท์</verse>
				<verse number="13">และ​ส่วน​ของ​ผ้า​ที่เหลือ​อีก​ข้างละ​หนึ่ง​ศอก ให้​แขวน​ห้อย​ลงมา​ปิด​ด้านข้าง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้ง​สองข้าง</verse>
				<verse number="14">เอา​หนังแกะ​ตัวผู้​ทำ​เป็น​หลังคา​เต็นท์​ชั้นใน ส่วน​หลังคา​เต็นท์​ชั้นนอก ให้​ทำ​จาก​หนัง​ปลาโลมา</verse>
				<verse number="15">ให้​เจ้า​นำ​ไม้กระถิน​มา​ทำ​เป็น​กรอบ​ค้ำ​เต็นท์</verse>
				<verse number="16">กรอบนี้​มี​ความสูง​สิบ​ศอก กว้าง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="17">ที่​ส่วนปลาย​ของ​ไม้​ทั้ง​สองข้าง​ทำ​เป็น​เดือย​ไว้​สอง​เดือย​เพื่อ​เชื่อม​ไม้​ให้​ติดกัน กรอบไม้​ทุกอัน​ให้​ทำ​ออกมา​เป็น​ลักษณะ​เดียว​กันนี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="18">ทำ​จำนวน​ทั้งหมด​ยี่สิบ​กรอบ​สำหรับ​ทาง​ทิศใต้​ของ​เต็นท์</verse>
				<verse number="19">และ​ใช้​เงินหล่อ​ทำ​เป็น​ฐาน​ของ​กรอบ​เหล่านั้น​โดย​ทำ​สอง​ฐาน​ต่อ​หนึ่ง​กรอบ ให้​ตั้ง​อยู่​ทาง​ส่วนปลาย​ที่​เป็น​เดือย​ทั้ง​สองข้าง​ของ​กรอบ รวม​ทั้งหมด​สี่สิบ​ฐาน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​อีกข้าง​ที่​อยู่​ตรงกับ​ทิศ​เหนือ​ของ​เต็นท์ ให้​ทำ​กรอบ​อีก​ยี่สิบ​กรอบ</verse>
				<verse number="21">ทำ​ฐานเงิน​สี่สิบ​ฐาน​โดย​ใช้​สองฐาน​ต่อ​หนึ่ง​กรอบ​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ด้านหลัง​ของ​เต็นท์​ที่​อยู่​ทิศ​ตะวันตก​ให้​ทำ​กรอบ​ขึ้น​หก​กรอบ</verse>
				<verse number="23">และ​ที่​มุม​ด้านหลัง​ทั้ง​สองมุม​ของ​เต็นท์ ให้​สร้าง​กรอบ​สองกรอบ​สำหรับ​สอง​มุม​นั้น</verse>
				<verse number="24">ทั้ง​สอง​กรอบ​นั้น ใน​ส่วนล่าง​จะ​แยกกัน แต่​ส่วนบน​จะ​เชื่อม​ต่อ​กัน​ด้วย​ห่วง​หนึ่งห่วง ให้​สร้าง​แบบ​เดียว​กันนี้​กับ​มุม​ทั้ง​สอง​มุม</verse>
				<verse number="25">อย่างนี้​จะ​ได้​กรอบ​รวม​แปด​กรอบ​บน​ฐานเงิน​สิบหก​ฐาน โดย​แบ่ง​เป็น​สองฐาน​ต่อ​หนึ่ง​กรอบ</verse>
				<verse number="26">นำ​ไม้กระถิน​มา​ทำ​เป็น​ไม้ขัด​ห้าอัน สำหรับ​ขัด​กรอบ​เหล่านั้น​บน​ด้านหนึ่ง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="27">และ​อีก​ห้าอัน​สำหรับ​ขัด​กรอบ​ด้าน​ที่สอง​ของ​เต็นท์ และ​อีก​ห้าอัน​สำหรับ​ขัด​กรอบ​ด้านหลัง​ที่​อยู่​ทาง​ตะวันตก​ของ​เต็นท์</verse>
				<verse number="28">ไม้​ขัด​กรอบ​พวกนี้​จะ​สอด​ขัด​อยู่​ระหว่าง​กลาง​ของ​กรอบไม้​เหล่านั้น​เพื่อ​ร้อย​กรอบไม้​เหล่านั้น​เข้า​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="29">เคลือบ​ทองคำ​ให้​กรอบไม้​เหล่านั้น และ​ทำ​ห่วง​จาก​ทองคำ​ติดไว้​ที่​กรอบไม้ เพื่อ​เอาไว้​สอด​ไม้ขัด​นั้น เจ้า​ต้อง​เอา​ทอง​หุ้ม​สำหรับ​ไม้ขัด​กรอบ​เหล่านั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="30">แล้ว​เจ้า​จะ​สามารถ​ติดตั้ง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​ได้​ตามแบบ​ที่​เรา​ให้​เจ้า​ดู​บน​ภูเขา​แห่งนี้</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​ทำ​ผ้าม่าน​ที่​ทอ​จาก​เส้นใย​ลินิน​อย่างดี และ​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สีน้ำเงิน สีม่วง และ​สี​แดงเข้ม และ​ให้​ปัก​ลาย​เครูบ​ลงไป​อย่าง​ประณีต​บน​ผ้าม่าน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="32">แขวน​ผ้าม่าน​นี้​ไว้​ด้วย​ตะขอ​ทองคำ​ที่​อยู่​บน​เสา​ไม้กระถิน​ทั้ง​สี่ต้น​ที่​หุ้มทอง​ไว้แล้ว เสา​เหล่านี้​ตั้ง​อยู่​บน​ฐานเงิน​สี่​ฐาน</verse>
				<verse number="33">แขวน​ผ้านั้น​ไว้​กับ​ตะขอ​ทองคำ​เหล่านั้น และ​ให้​นำ​หีบ​ที่​ใส่​แผ่นหิน​สองแผ่น​แห่ง​ข้อตกลง มา​วางไว้​หลัง​ม่านนั้น ผ้าม่าน​นี้​จะ​กั้น​ระหว่าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="34">เจ้า​ต้อง​วาง​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ ไว้​บน​หีบ​ใส่​แผ่นหิน​สองแผ่น​แห่ง​ข้อตกลง ที่​วาง​อยู่​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​นั้น</verse>
				<verse number="35">ให้​วาง​โต๊ะ​ไว้​ที่​ด้านนอก​ของม่าน และ​วาง​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ไว้​ตรงข้าม​กับ​โต๊ะ​ซึ่ง​อยู่​ทาง​ทิศใต้​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ส่วน​โต๊ะนั้น​อยู่​ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="36">ให้​เอา​ผ้า​ที่​ทอ​ด้วย​ด้าย​สีน้ำเงิน สีม่วง และ​สี​แดงเข้ม รวมทั้ง​ผ้าลินิน​ที่​ปัก​อย่าง​ประณีต มา​ทำ​เป็น​ฉากกั้น​ปิด​ช่อง​ประตู</verse>
				<verse number="37">นำ​ไม้กระถิน​มา​ทำ​เป็น​เสา​ห้าต้น​สำหรับ​ฉากกั้น​นั้น และ​หุ้มทอง​ทับ​เสา​เหล่านั้น​ด้วย ทำ​ตะขอ​จาก​ทองคำ​ติดไว้ และ​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​หล่อ​ทำ​เป็น​ฐาน​ของ​เสา​ทั้ง​ห้าต้น​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เจ้า​ต้อง​สร้าง​แท่นบูชา​จาก​ไม้กระถิน​ขนาด​ยาว​ห้าศอก กว้าง​ห้าศอก​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส สูง​สาม​ศอก</verse>
				<verse number="2">ที่​มุม​ทั้ง​สี่ด้าน​ให้​ทำ​เชิงงอน​ติด​กับ​แท่นบูชา​เป็น​ชิ้น​เดียวกัน​แล้ว​หุ้ม​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">นำ​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ทำ​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​สำหรับ​แท่น คือ​พวก​หม้อ​ใส่​ขี้เถ้า ทัพพี ชาม​ประพรม ส้อม และ​กระทะ</verse>
				<verse number="4">ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ทำ​เป็น​ตะแกรง​หนึ่งอัน​กับ​ห่วง​อีก​สี่อัน​ติดไว้​ที่​มุม​ทั้ง​สี่มุม​ของ​ตะแกรง​นั้น</verse>
				<verse number="5">และ​เอา​ไป​วางไว้​ใน​แท่น ลึก​จาก​ขอบ​ของ​แท่นบูชา​ลงไป​ครึ่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ต้อง​ทำ​ไม้คาน​สำหรับ​แท่นบูชา​ด้วย โดย​ใช้​ไม้​กระถินเทศ​และ​หุ้ม​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ต้องการ​ยก​แท่นบูชา​ขึ้น ไม้คาน​นี้​จะ​สอด​ผ่าน​ห่วง​สัมฤทธิ์​ทั้ง​สองข้าง​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="8">ให้​ใช้​แผ่น​กระดาน​ปิด​ด้านข้าง​ไว้ เพราะ​ฉะนั้น ภายใน​แท่นบูชา​นี้​จะ​กลวง ให้​เจ้า​สร้าง​แท่นบูชา​ตาม​แบบ​ที่​เรา​ให้​ดู​บน​ภูเขา​ลูกนี้</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ทำ​ลาน​ทาง​ทิศใต้​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ โดย​ใช้​ผ้าทอ​ลินิน ขนาด​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก เอา​มา​กั้น​เป็น​ม่าน</verse>
				<verse number="10">ใช้​เสา​ยี่สิบ​ต้น ที่​ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน ตะขอ​และ​ห่วง​ที่​ติด​อยู่​บน​เสา​ให้​ทำ​จาก​เงิน</verse>
				<verse number="11">ส่วน​ทาง​ทิศเหนือ​ของ​เต็นท์ ให้​ทำ​เหมือน​ทิศใต้​คือ ขึง​ผ้าทอ​ลินิน​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก​บน​เสา​ยี่สิบ​ต้น ที่​ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน ตะขอ​และ​ห่วง​ทำ​จาก​เงิน</verse>
				<verse number="12">ทิศ​ตะวันตก​ให้​ใช้​ผ้าทอ​ลินิน ยาว​ห้าสิบ​ศอก ทำ​เสา​สิบต้น​บน​ฐาน​สิบฐาน</verse>
				<verse number="13">ด้านหน้า​ของ​เต็นท์ ซึ่ง​หัน​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ก็​ใช้​ผ้า​ขนาด​ห้าสิบ​ศอก​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">ทำ​ม่าน​อีก​ผืน​ขนาด​สิบห้า​ศอก เพื่อ​ใช้​แขวน​ไว้​ด้านหนึ่ง​ของ​ประตู​โดย​ตั้ง​เสา​ขึ้นใหม่​สามต้น​บน​ฐาน​สามฐาน</verse>
				<verse number="15">อีก​ด้านหนึ่ง​ให้​ทำ​เหมือนกัน​คือ แขวน​ม่าน​ขนาด​สิบห้า​ศอก​ไว้​บน​เสา​สามต้น​ที่​อยู่​บน​ฐาน​สามฐาน</verse>
				<verse number="16">ประตู​ลาน​ใช้​ฉาก​ที่​ทำ​จาก​ผ้า​ที่​ทอ​ด้วย​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม และ​ผ้าลินิน​เนื้อดี เย็บ​ติดกัน​ขนาด​ยาว​ยี่สิบ​ศอก แขวน​ที่​เสา​สี่เสา​บน​ฐาน​สี่ฐาน</verse>
				<verse number="17">เสา​ที่​ล้อมรอบ​ลาน​ทั้งหมด​จะ​มี​ราว​ที่​ทำ​จาก​เงิน​เชื่อม​ต่อกัน และ​มี​ตะขอ​ที่​ทำ​จาก​เงิน ส่วน​ฐาน​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="18">ลาน​ควร​มี​ขนาด​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก กว้าง​ห้าสิบ​ศอก สูง​ห้าศอก ให้​แขวน​ผ้าลินิน​อย่างดี​ไว้​กับ​เสา​ที่​ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="19">ให้​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ทำ​ข้าวของ​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ รวมทั้ง​หมุด​ยึด​เต็นท์ และ​หมุด​ยึด​ที่​อยู่​ใน​ลาน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​สั่ง​ให้​ชาว​อิสราเอล​นำ​น้ำมัน​มะกอก​บริสุทธิ์​ที่​คั้นไว้ มา​ใช้​จุด​ตะเกียง​เพื่อ​ให้​มัน​สว่าง​อย่าง​ต่อเนื่อง</verse>
				<verse number="21">อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​จะ​รับ​หน้าที่​ดูแล​ตะเกียง​ตั้งแต่​เวลา​เย็น​จนถึง​เช้า​วันใหม่ ตะเกียง​เหล่านั้น​จะ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​ส่วน​เต็นท์​นัดพบ ซึ่ง​อยู่​นอก​ม่าน​ที่​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​ที่​ใส่​แผ่นหิน​สองแผ่น​แห่ง​ข้อตกลง​ไว้ กฎนี้​เป็น​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​ต้อง​ปฏิบัติ​ตาม​ตลอดไป​จน​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ให้​นำ​ตัว​อาโรน​พี่ชาย​ของเจ้า​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา คือ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์ และ​อิธามาร์ แยก​ออก​มา​จาก​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล เพื่อ​มา​เป็น​นักบวช​ของเรา</verse>
				<verse number="2">ให้​เจ้า​ทำ​ชุด​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​อาโรน พี่ชาย​ของเจ้า เพื่อ​เป็นเกียรติ​กับ​เขา​และ​เพื่อ​ความ​สวยงาม</verse>
				<verse number="3">ให้​เจ้า​ไป​บอก​เรื่องนี้​กับ​ช่าง​พวกนั้น​ที่​มี​ความ​ชำนาญ เรา​ได้​ใส่​วิญญาณ​แห่ง​ผู้เชี่ยว​ชาญ​ให้​กับ​พวกเขา​ไว้แล้ว เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ตัดเย็บ​เสื้อผ้า​ให้​อาโรน เพื่อ​ทำให้​เขา​ศักดิ์สิทธิ์​และ​เพื่อ​เขา​จะได้​เป็น​นักบวช​ของเรา</verse>
				<verse number="4">เสื้อผ้า​ที่​พวกเขา​จะ​ต้อง​เย็บ​มี ถุงผ้า​ทับอก เอโฟด ชุด​กระโปรง​ยาว ผ้าคลุม ผ้า​โพกหัว ผ้า​รัดเอว พวกเขา​จะ​ต้อง​เย็บ​ชุด​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​ให้​อาโรน พี่ชาย​ของเจ้า เพื่อ​เขา​จะได้​เป็น​นักบวช​ของเรา</verse>
				<verse number="5">บอก​กับ​ช่าง ให้​ใช้​ผ้าทอง ผ้าทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี</verse>
				<verse number="6">ให้​ทำ​เอโฟด​จาก​ผ้าทอง ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม​และ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี โดย​ใช้​ช่างเย็บ​ที่​มี​ฝีมือ</verse>
				<verse number="7">ที่​ไหล่​ทั้ง​สองข้าง​ของ​เอโฟด​นี้ จะ​มี​ผ้า​สองชิ้น​เย็บ​ติด​อยู่​ทั้ง​สองข้าง ข้างละ​ชิ้น</verse>
				<verse number="8">ผ้า​คาดเอว​สำหรับ​เอโฟด จะ​ต้อง​ตัดเย็บ​อย่าง​ประณีต และ​ใช้​วัสดุ​เดียว​กับ​ที่​ใช้​เย็บ​เอโฟด คือ​ผ้าทอง ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี</verse>
				<verse number="9">ให้​เอา​นิล​มา​สองก้อน มา​แกะ​ชื่อ​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​ลงไป</verse>
				<verse number="10">ให้​แกะ​ชื่อ​หกชื่อ​ลง​ใน​นิล​ก้อนแรก และ​อีก​หกชื่อ​ที่เหลือ​ใน​นิล​ก้อน​ที่สอง​เรียง​ตาม​การเกิด</verse>
				<verse number="11">ใน​การแกะ​ชื่อ​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล ให้​ใช้​วิธี​เดียว​กับ​ที่​ช่าง​เจียระไน​พลอย​แกะ​ตรา​ประทับ แล้ว​ใช้​ทองคำ​ทำ​เป็น​ตัวเรือน หุ้ม​นิล​ทั้ง​สองก้อน​ไว้</verse>
				<verse number="12">และ​ให้​เอา​ไป​ติด​ไว้​บน​บ่า​ทั้ง​สองข้าง​ของ​เอโฟด เพื่อ​ให้​พระยาห์เวห์​ระลึก​ถึง​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล อาโรน​จะ​สวม​ชื่อ​ของ​พวกเขา​อยู่​บน​บ่า เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ต้อง​ทำ​ตัวเรือน​ทองคำ​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">และ​ให้​ทำ​สายสร้อย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ขึ้น​มา​สองเส้น เป็น​สร้อย​ถัก​เป็น​เกลียว​เหมือน​เชือก แล้ว​เอา​ไป​ติด​กับ​ตัวเรือน​ทองคำ​นั้น</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​ทำ​ถุงผ้า​ทับอก​สำหรับ​ตัดสินคดี อย่าง​ประณีต​เหมือนกับ​ทำ​เอโฟด คือ​ใช้​ผ้าทอง ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี</verse>
				<verse number="16">ถุงผ้า​ทับอก​นี้​จะ​ต้อง​พับครึ่ง​ทบกัน​เป็น​ถุง เป็น​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส ขนาด​ยาว​หนึ่งคืบ กว้าง​หนึ่งคืบ</verse>
				<verse number="17">ให้​เอา​พลอย​มีค่า​มา​ประดับ​ไว้​ที่​ถุงผ้า​ทับอก​นี้ เรียง​เป็น​สี่แถว แถว​ละ​สามเม็ด แถว​แรก​ใส่​พลอย​สีแดง บุษราคัม​และ​มรกต</verse>
				<verse number="18">แถว​ที่สอง​ใส่​ทับทิม ไพลิน และ​แก้ว​ผลึก</verse>
				<verse number="19">แถว​ที่สาม​ใส่​เพทาย พลอย​สีขุ่น และ​เขี้ยว​แก้ว​หนุมาน</verse>
				<verse number="20">แถว​ที่สี่​ใส่​พลอย​สีเขียว นิล​และ​หิน​แจสเพอร์ พลอย​ประดับ​พวกนี้​จะ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​ตัวเรือน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ</verse>
				<verse number="21">จะ​มี​พลอย​ทั้งหมด​สิบสอง​ก้อน เพื่อ​ใส่​ชื่อ​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล พลอย​ประดับ​แต่ละ​ก้อน​จะ​เหมือน​ตรา​ประทับ จะ​มี​ชื่อ​ของ​เผ่า​ทั้ง​สิบสอง​เผ่า​แกะสลัก​ไว้​ก้อน​ละ​เผ่า</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ต้อง​ทำ​สายสร้อย​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ ที่​ถัก​เป็น​เกลียว​เหมือน​เชือก สำหรับ​ถุงผ้า​ทับอก​นี้</verse>
				<verse number="23">ให้​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สอง​ห่วง ติดไว้​ที่​มุม​ด้านบน​ของ​ถุงผ้า​ทับอก​นี้ มุม​ละ​อัน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ให้​เอา​สร้อยทอง​สอง​เส้น​นั้น​มา​คล้อง​เข้ากับ​ห่วง​ทองคำ​สองห่วง​ที่​ติด​อยู่​ที่​มุม​ด้านบน​ของ​ถุงผ้า​ทับอก​นี้</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เอา​อีก​ปลาย​ของ​สร้อยทอง​นั้น ไป​คล้อง​กับ​ตัวเรือน​ทองคำ​ที่​ติด​อยู่​บน​ไหล่​ทั้งสอง​ของ​เอโฟด สร้อย​ทั้ง​สอง​นั้น​จะ​ติด​อยู่​ที่​ไหล่​ของ​เอโฟด​ด้านหน้า</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ต้อง​ทำ​ห่วง​ทองคำ​ขึ้นมา​อีก​สองห่วง แล้ว​เอา​มา​ติดไว้​กับ​ปลาย​ด้านใน​ของ​ถุงผ้า​ทับอก​ที่​ติด​กับ​เอโฟด​นี้</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ต้อง​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สองห่วง​และ​ติด​ห่วงนั้น​ไว้​กับ​ส่วนล่าง​ของ​ไหล่​ทั้ง​สองข้าง ตรง​ด้านหน้า​ของ​เอโฟด ใกล้​กับ​ตะเข็บ​เหนือ​ผ้าคาดเอว​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="28">ให้​เอา​เชือก​สี​น้ำเงิน มา​ผูก​ห่วง​ทั้ง​สองอัน​ของ​ถุงผ้า​ทับอก​กับ​ห่วง​สองอัน​ของ​เอโฟด​เข้า​ด้วยกัน เพื่อ​ถุงผ้า​ทับอก​จะได้​อยู่​ใกล้​กับ​ผ้าคาดเอว และ​จะได้​ไม่​หลวม​หลุด​จาก​เอโฟด</verse>
				<verse number="29">อาโรน​จะ​สวม​ถุงผ้า​ทับอก​แห่ง​การ​ตัดสินคดี ที่​มี​ชื่อ​ของ​พวก​ลูกชาย​อิสราเอล​แกะสลัก​อยู่ ตรง​กับ​หัวใจ​ของเขา เมื่อ​เขา​เข้า​มา​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ถุงผ้า​ทับอก​นี้​จะ​ทำให้​พระยาห์เวห์​ระลึก​ถึง​พวก​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ตลอดไป</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ต้อง​เอา​อูริม​และ​ทูมมิม​มา​ใส่​ไว้​ใน​ถุงผ้า​ทับอก​แห่ง​การ​ตัดสินคดี​ด้วย มัน​จะ​อยู่​ตรงกับ​หัวใจ​ของ​อาโรน เมื่อ​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ อาโรน​จะ​สวม​ถุงผ้า​ทับอก​ที่​มี​ชื่อ​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​สลัก​อยู่ ตรง​กับ​หัวใจ​ของเขา ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​ใช้​ผ้า​สี​น้ำเงิน​ล้วน มา​ตัด​เป็น​เสื้อ​ชุดยาว​ของ​เอโฟด</verse>
				<verse number="32">ด้านบน​ให้​ทำ​ช่อง​สวมหัว เย็บ​ขอบ​รอบๆ​ช่อง​สวมหัว​นี้​เพื่อ​ป้องกัน​ไม่ให้​มัน​ฉีกขาด เป็น​เหมือน​ช่อง​สวมหัว​ของ​เสื้อ​ทหาร</verse>
				<verse number="33">เอา​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม​มา​เย็บ​เป็น​ผล​ทับทิม ติดไว้​รอบๆ​ปลาย​เสื้อ​ชุดยาว​นี้ และ​เอา​กระดิ่งทอง​มา​ติด​สลับ​กับ​ผล​ทับทิม</verse>
				<verse number="34">ปลาย​เสื้อ​ชุดยาว จะ​มี​กระดิ่งทอง​และ​ผล​ทับทิม​ติด​อยู่​รอบๆ</verse>
				<verse number="35">อาโรน​จะ​สวม​มัน​เมื่อ​เขา​เข้า​มา​รับใช้​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​จะ​ได้ยิน​เสียง​กระดิ่ง​ของ​อาโรน เมื่อ​เขา​เข้ามา​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เมื่อ​เขา​ออกไป เขา​จะได้​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="36">เจ้า​ต้อง​ทำ​แผ่นป้าย​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​แกะสลัก​บน​แผ่นป้าย​เหมือน​แกะสลัก​บน​ตรา​ประทับ​คำ​ว่า “ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="37">ใช้​ผ้า​สี​น้ำเงิน เย็บ​แผ่นป้าย​ทอง​นั้น แล้ว​เอา​ไป​มัด​ติดไว้​ด้านหน้า​ของ​ผ้าโพกหัว</verse>
				<verse number="38">มัน​จะ​ได้​อยู่​ตรง​หน้าผาก​ของ​อาโรน นี่​แสดง​ว่า อาโรน​จะ​แบกรับ​ความ​ผิดบาป​ทั้งหลาย ถ้า​มี​อะไร​ผิดพลาด​เกิดขึ้น​กับ​พวก​ของขวัญ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ แผ่นป้าย​นั้น​จะ​อยู่​บน​หน้าผาก​ของ​อาโรน​ตลอดไป เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​ยอมรับ​ของขวัญ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​ประชาชน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="39">ให้​เจ้า​ทอ​ผ้าคลุม​ลาย​หมากรุก และ​ทำ​ผ้าโพกหัว​จาก​ลินิน​อย่างดี และ​ให้​ช่างปัก​มา​ปัก​ลวดลาย​ลง​บน​ผ้าคาดเอว</verse>
				<verse number="40">ส่วน​ลูกชาย​ของ​อาโรน ให้​เจ้า​ทำ​ผ้าคลุม ผ้าคาดเอว ให้​กับ​พวกเขา และ​ทำ​ผ้าโพกหัว​ให้​พวกเขา​เพื่อ​ให้เกียรติ​กับ​พวกเขา​และ​เพื่อ​ความ​สวยงาม</verse>
				<verse number="41">ให้​เจ้า​แต่งตัว​ให้​กับ​อาโรน​พี่ชาย​ของเจ้า และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา เจิม​พวกเขา แต่งตั้ง​พวกเขา และ​ทำ​ให้​พวกเขา​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มา​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​นักบวช</verse>
				<verse number="42">ให้​เอา​ผ้าลินิน​มา​ทำ​เป็น​ชุดชั้นใน​ให้​กับ​พวกเขา เพื่อ​ปกปิด​ร่างกาย ชุดชั้นใน​นี้​เริ่ม​จาก​เอว​ลงไป​ถึง​ต้นขา</verse>
				<verse number="43">อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​จะ​ใส่​มัน​เมื่อ​อยู่​ใน​เต็นท์​นัดพบ หรือ​เมื่อ​พวกเขา​เข้าใกล้​แท่นบูชา เพื่อ​รับใช้​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​แบกรับ​ความ​ผิด​และ​ต้อง​ตาย นี่​จะ​เป็น​กฎ​สำหรับ​อาโรน​และ​ลูกหลาน​รุ่น​ต่อๆไป​ของเขา​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ต้อง​ทำ​ให้​กับ​พวกเขา ที่​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​พวกเขา​จะ​สามารถ​เป็น​นักบวช​ให้​กับเรา ให้​เอา​วัว​ตัวผู้​หนึ่งตัว และ​แกะ​ตัวผู้​สองตัว​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​อะไรเลย</verse>
				<verse number="2">ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู พวก​ขนมปัง​คลุก​น้ำมัน​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู และ​ขนมปัง​บางๆ​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู​ทา​ด้วย​น้ำมัน เจ้า​ต้อง​เอา​แป้งสาลี​อย่างดี​มา​ทำ​ขนม​พวกนี้</verse>
				<verse number="3">ให้​เอา​ขนม​พวกนี้​ใส่​ใน​ตะกร้า และ​เอา​ตะกร้า​ใบนี้​ไป​พร้อม​กับ​วัว​ตัวผู้​และ​แกะ​สองตัว</verse>
				<verse number="4">ให้​เจ้า​นำ​ตัว​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​ไป​ที่​ประตู​ของ​เต็นท์​นัดพบ และ​เอา​น้ำ​มา​ชำระ​ตัว​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​เอา​เสื้อผ้า​มา​แต่งตัว​ให้​กับ​อาโรน ให้​เขา​ใส่​เสื้อคลุม ใส่​เสื้อ​ชุดยาว​ของ​เอโฟด เอโฟด และ​ถุงผ้า​ทับอก ให้​เจ้า​เอา​ผ้าคาดเอว​ที่​ปัก​ลวดลาย​มา​ผูก​เอโฟด​บน​ตัวเขา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พัน​ผ้าโพกหัว​บน​หัวเขา และ​สวม​มงกุฎ​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้​บน​ผ้าโพกหัว​ของเขา</verse>
				<verse number="7">ให้​เจ้า​เอา​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม มา​เท​บน​หัวเขา และ​เจิม​เขา</verse>
				<verse number="8">ให้​เจ้า​นำ​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​มา และ​เอา​เสื้อคลุม​ไป​แต่งตัว​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">ผูก​ผ้าคาดเอว​ให้​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา และ​พัน​ผ้าโพกหัว​ให้​กับ​พวกเขา หลังจาก​นั้น​แล้ว พวกเขา​จะ​ได้​เป็น​นักบวช ตาม​กฎ​ที่​จะ​ใช้​ตลอดไป และ​นี่​คือ​วิธี​ที่​เจ้า​จะ​ใช้​แต่งตั้ง​อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​นำ​วัว​ตัวผู้​ตัวนั้น มา​ไว้​หน้า​เต็นท์​นัดพบ อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา จะ​วาง​มือ​ลง​บน​หัว​ของ​วัว​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​ต้อง​ฆ่า​วัว​ตัวนั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตรง​ประตู​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="12">ต่อ​จากนั้น​เจ้า​ต้อง​เอา​เลือด​ของมัน​บางส่วน​ไป​ที่​แท่นบูชา แล้ว​เอา​นิ้ว​ของเจ้า​จุ่ม​เลือด​มา​ทา​บน​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา และ​เท​เลือด​ส่วน​ที่เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เจ้า​ก็​เอา​ไขมัน​ทั้งหมด​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน ตับ ไต​ทั้ง​สองข้าง และ​ไขมัน​รอบๆ​มัน ไป​เผา​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">ส่วน​เนื้อ​กับ​หนัง​และ​ขี้​ของมัน​ให้​เอา​ไป​เผา​นอกค่าย มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​เอา​แกะ​ตัวแรก​มา​ให้​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​วางมือ​ลง​บน​หัว​ของมัน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ให้​เจ้า​ฆ่า​แกะ​ตัวนั้น นำ​เลือด​ของมัน​ไป​พรม​รอบๆ​แท่นบูชา​ให้​ทั่ว</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ต้อง​หั่น​แกะ​ตัวนั้น​เป็น​ชิ้นๆ เจ้า​ต้อง​ล้าง​เครื่องใน​และ​ขา​ของมัน แล้ว​เอา​ไป​วาง​รวมไว้​กับ​ส่วน​อื่นๆ รวมทั้ง​หัว​ของมัน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เผา​แกะ​ตัวนั้น​ทั้งตัว​บน​แท่นบูชา มัน​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ อัน​มี​กลิ่นหอม​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ให้​เจ้า​เอา​แกะ​ตัว​ที่สอง​มา แล้ว​ให้​อาโรน​กับ​พวก​ลูกๆ​ของเขา​วาง​มือ​ลง​บน​หัว​ของ​แกะ​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="20">ให้​เจ้า​ฆ่า​แกะ​ตัวนั้น แล้ว​เอา​เลือด​ของมัน​บางส่วน มา​ป้าย​ที่​ติ่งหู​ข้างขวา​ของ​อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา และ​ป้าย​ลง​ที่​หัวแม่มือ​ข้างขวา กับ​หัวแม่เท้า​ข้างขวา​ของ​พวกเขา แล้ว​นำ​เลือด​ไป​พรม​รอบๆ​แท่นบูชา​ให้​ทั่ว</verse>
				<verse number="21">ให้​เจ้า​เอา​เลือด​บางส่วน​บน​แท่นบูชา​และ​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม พรม​ลง​บน​ตัว​อาโรน​และ​บน​เสื้อผ้า​ของเขา บน​ตัว​พวก​ลูกชาย​ของเขา และ​บน​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา วิธีนี้​จะ​ทำ​ให้​อาโรน​พร้อมกับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​และ​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="22">ให้​เจ้า​เอา​ไขมัน​ของ​แกะ และ​ไขมัน​ส่วน​หาง ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน ตับ ไต​สอง​ข้าง ไขมัน​ส่วน​อื่นๆ​และ​ขา​ข้าง​ขวา​มา เพราะ​มัน​คือ​แกะ​ที่​จะ​ใช้​ใน​การ​แต่งตั้ง​อาโรน</verse>
				<verse number="23">ให้​เอา​ขนมปัง​หนึ่ง​ก้อน ขนมปัง​คลุก​น้ำมัน​หนึ่ง​แผ่น ขนมปัง​แผ่น​บางๆ​หนึ่งชิ้น จาก​ตะกร้า​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู ที่​วาง​อยู่​ตรงหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ต้อง​เอา​ของ​ทั้งหมด​นี้ มา​ใส่​ไว้​ใน​มือ​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา และ​ให้​เจ้า​ยื่น​พวกมัน​ขึ้น เหมือนกับ​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เจ้า​ค่อย​เอา​พวกมัน​มา​จาก​มือ​ของ​พวกเขา แล้ว​เอา​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา พร้อมกับ​แกะ​ที่​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​นั้น เป็น​กลิ่นหอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">ให้​เจ้า​เอา​ส่วน​อก​ของแกะ​ที่​ใช้​ใน​การ​แต่งตั้ง​อาโรน มา​ยื่น​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ มัน​จะ​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ต้อง​เอา​เนื้อ​ส่วน​อก​และ​ส่วน​ขา​ของแกะ ที่​ใช้​ใน​การ​แต่งตั้ง​อาโรน มา​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ให้​กับ​เรา ให้​เจ้า​ทำ​ให้​พวกมัน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​มอบ​ทั้ง​สอง​ส่วน​นั้น​ให้​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="28">เนื้อ​แกะ​ส่วนนี้​จะ​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตลอดไป เพราะ​มัน​เป็น​ส่วน​ที่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เอา​มา​ถวาย เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เป็น​ส่วน​ที่​พวกเขา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">ชุด​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อาโรน ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​ลูกชาย​คน​ต่อๆไป​ของเขา​ที่​จะ​ได้รับ​การเจิม​และ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​ของ​อาโรน คน​ที่​มา​แทนเขา ก็​จะ​สวม​เสื้อนี้​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน เมื่อ​เขา​เข้ามา​ใน​เต็นท์​นัดพบ​เพื่อ​รับใช้​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​เอา​เนื้อแกะ​ที่​ใช้​ใน​การ​แต่งตั้ง ไป​ต้ม​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="32">อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา ต้อง​กิน​เนื้อแกะ​นี้ กับ​ขนมปัง​ที่​อยู่​ใน​ตะกร้า​ที่​ประตู​ของ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="33">พวกเขา​จะ​กิน​ของบูชา​เหล่านั้น ที่​ถวาย​เพื่อ​กำจัด​บาป​และ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของ​พวกเขา เพื่อ​จะ​แต่งตั้ง​พวกเขา​และ​ทำ​ให้​พวกเขา​บริสุทธิ์ คนนอก​ห้าม​กิน เพราะ​เป็น​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="34">ถ้า​มี​เนื้อแกะ​ที่​ใช้​ใน​การ​แต่งตั้ง​กับ​ขนมปัง​เหล่านั้น เหลือ​อยู่​จนถึง​วันรุ่งขึ้น เจ้า​ต้อง​เอา​ไป​เผาไฟ​ทิ้ง​ให้หมด อย่า​เอา​มา​กิน​อีก เพราะ​มัน​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="35">ให้​ทำ​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา ตาม​ที่​เราสั่ง พิธี​แต่งตั้ง​พวกเขา​เป็น​นักบวช​จะ​มีขึ้น​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="36">ใน​เจ็ด​วันนี้ เจ้า​ต้อง​ฆ่า​วัว​วันละ​หนึ่งตัว สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​แท่นบูชา​นี้ เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ให้​แท่นบูชา​ไม่​เสื่อมไป​โดย​ชำระ​มัน และ​เจ้า​ต้อง​เจิม​มัน​ด้วย​น้ำมัน​เพื่อ​ทำ​ให้​มัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="37">ใน​เจ็ด​วันนี้ เจ้า​ต้อง​ชำระ​แท่นบูชา และ​ทำ​ให้​แท่นบูชา​ศักดิ์สิทธิ์ แล้ว​แท่นบูชา​นั้น​จะ​ศักดิ์สิทธิ์​มาก จน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​มา​ถูก​แท่นบูชา​นี้ ก็​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ไปด้วย</verse>
				<verse number="38">ต่อไปนี้​คือ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ต้อง​ถวาย​บน​แท่นบูชา ให้​เจ้า​ฆ่า​ลูกแกะ​อายุ​หนึ่งปี​จำนวน​สองตัว</verse>
				<verse number="39">ถวาย​ตัวหนึ่ง​ใน​ตอนเช้า​อีก​ตัวหนึ่ง​ใน​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​เจ้า​ถวาย​ลูกแกะ​ตัวแรก ก็​ให้​ถวาย​แป้งสาลี​ขนาด​หนึ่ง​ใน​สิบ​เอฟาห์ ผสม​น้ำมัน​ที่​คั้นไว้​หนึ่ง​ใน​สี่ฮิน และ​เหล้าองุ่น​หนึ่ง​ใน​สี่ฮิน​สำหรับ​เป็น​เครื่องเทบูชา</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เจ้า​ถวาย​ลูกแกะ​ตัว​ที่สอง​ใน​ตอนเย็น ก็​ให้​ถวาย​พวก​ธัญพืช​และ​เครื่องดื่ม​เหมือนกับ​ที่​ถวาย​ใน​ตอนเช้า มัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่นหอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="42">มัน​จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​จะ​ทำ​ต่อไป​เรื่อยๆ​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของเจ้า ที่​ประตู​เต็นท์​นัดพบ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​เรา​จะ​มา​พบเจ้า​และ​พูด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="43">เรา​จะ​พบ​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่นั่น และ​รัศมี ของเรา​จะ​ทำ​ให้​เต็นท์​นัดพบ​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​ทำ​ให้​เต็นท์​นัดพบ​และ​แท่นบูชา​ศักดิ์สิทธิ์ เรา​จะ​ทำ​ให้​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​เป็น​นักบวช​ให้​กับเรา</verse>
				<verse number="45">เรา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล และ​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="46">แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​ที่​นำ​พวกเขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​อยู่​กับ​พวกเขา เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เจ้า​ต้อง​สร้าง​แท่นบูชา​เผา​เครื่อง​หอม​จาก​ไม้กระถิน</verse>
				<verse number="2">เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า ขนาด​ยาว​หนึ่งศอก กว้าง​หนึ่งศอก สูง​สองศอก ส่วน​ปลาย​เชิงงอน​ให้​ทำ​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="3">หุ้ม​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทับ​ที่​ด้านบน​และ​ด้านข้าง​ให้​ทั่ว รวมทั้ง​ที่​ปลาย​เชิงงอน และ​ทำ​ขอบ​ให้​กับมัน​โดยรอบ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ต้อง​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สองห่วง ติด​ไว้​ที่​ใต้​ขอบ​ทั้ง​สองข้าง ให้​อยู่​ตรงข้าม​กัน ห่วงนี้​เอา​ไว้​สอด​ไม้คาน​ยก​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​ทำ​ไม้คาน​หาม​จาก​ไม้กระถิน​และ​หุ้มทอง​ทับ</verse>
				<verse number="6">ให้​วาง​แท่นนั้น​ไว้​ตรง​หน้า​ฝาหีบ​ใส่​คำสอน​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ เรา​จะ​แสดงตัว​ของเรา​ต่อเจ้า​ตรงนั้น</verse>
				<verse number="7">อาโรน​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่นบูชา​นั้น และ​จะ​ต้อง​ทำ​ทุกเช้า​เมื่อ​เข้า​มา​ดูแล​ตะเกียง</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อาโรน​เข้ามา​ดูแล​ตะเกียง​ใน​ตอนเย็น เขา​จะ​เผา​มัน​อีก อย่าง​ต่อเนื่อง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​จะต้อง​ทำ​อย่างนี้​ไป​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ไม่เอา​เครื่อง​หอม​อื่นๆ​มาเผา หรือ​ใช้​แท่นนี้​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา พวกเจ้า​ต้อง​ไม่ใช้​แท่นบูชา​นี้​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช หรือ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="10">อาโรน​จะ​ต้อง​ชำระ​แท่นบูชา โดย​เอา​เลือด​มา​ป้าย​ที่​ปลาย​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา​นี้​ปี​ละ​ครั้ง เขา​จะ​ต้อง​ใช้​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​แท่นบูชา​นี้​ปี​ละ​ครั้ง และ​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างนี้​ตลอดไป​ทุกรุ่น แท่นบูชา​นี้​ศักดิ์สิทธิ์​มาก​สำหรับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เมื่อ​เจ้า​นับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เพื่อ​จะ​ลงทะเบียน พวกเขา​แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่าไถ่​สำหรับ​ชีวิต​ของเขา​กับ​พระยาห์เวห์​เมื่อ​เขา​ถูกนับ จะ​ได้​ไม่​เกิด​ภัยพิบัติ​ขึ้น​กับ​พวกเขา​เพราะ​พวกเขา​ถูกนับ</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ถูกนับ​จะ​ต้อง​จ่าย​ครึ่ง​เชเขล (ตาม​มาตรฐาน​การชั่ง คือ​หนึ่ง​เชเขล​เท่ากับ​ยี่สิบ​เกราห์) ครึ่ง​เชเขล​นี้​จะ​เป็น​ของถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบปี​ขึ้นไป​ที่​ถูกนับ​จะ​ต้อง​จ่าย​เงินถวาย​นี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">คนรวย​ก็​ห้าม​จ่าย​มาก​กว่านี้ ส่วน​คนจน​ก็​ห้าม​จ่าย​น้อย​กว่านี้ ทุกคน​จ่าย​ครึ่ง​เชเขล​เท่ากัน​หมด เพราะ​เมื่อ​เจ้า​ถวาย​เงินนี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ มัน​เป็น​ค่าไถ่​สำหรับ​ชีวิต​ของเจ้า</verse>
				<verse number="16">เงิน​ค่าไถ่​ชีวิต​ที่​เก็บ​ได้​จาก​ชาว​อิสราเอล​นี้ ให้​เอา​ไป​ใช้​สำหรับ​งาน​รับใช้​ภายใน​เต็นท์​นัดพบ ทำ​อย่างนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​ระลึก​ถึง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่​ได้​จ่าย​ค่าไถ่​ชีวิต​ของ​พวกเขา​ทุกคน”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ให้​เจ้า​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์ หล่อ​เป็น​อ่าง​น้ำ​หนึ่ง​ใบ พร้อม​ฐานรอง เอา​ไว้​สำหรับ​การล้าง​ทำ​ความ​สะอาด แล้ว​ให้​ใส่​น้ำ เอา​ไป​วาง​ไว้​ระหว่าง​เต็นท์​นัดพบ​กับ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="19">อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​จะ​ได้​ใช้​ล้างมือ​และ​ล้างเท้า</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวกเขา​จะ​เข้ามา​ใน​เต็นท์​นัดพบ หรือ​จะ​เข้าใกล้​แท่นบูชา​เพื่อ​รับใช้​พระเจ้า หรือ​เพื่อ​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จะ​ต้อง​เอา​น้ำ​ใน​อ่างนี้​ล้างมือ​และเท้า​ก่อน เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​อาโรน​และ​ลูกหลาน​รุ่น​ต่อๆไป​ของเขา​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​ข้อนี้​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="23">“ให้​เจ้า​นำ​เครื่องเทศ​ต่อไปนี้​คือ ยาง​ไม้หอมเหลว​อย่าง​ดี​ที่สุด​ห้าร้อย​เชเขล อบเชย​หอม​ครึ่งหนึ่ง​ของ​ยาง​ไม้หอมเหลว​คือ​ประมาณ​สองร้อย​ห้าสิบ​เชเขล ตะไคร้​หอม​สองร้อย​ห้าสิบ​เชเขล</verse>
				<verse number="24">การบูร​ห้าร้อย​เชเขล ตาม​มาตรฐาน​การชั่ง และ​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่งฮิน</verse>
				<verse number="25">เอา​ของ​พวกนี้​ผสมกัน เป็น​น้ำหอม​ชนิดหนึ่ง ใช้​เป็น​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ต้อง​เอา​น้ำมัน​นี้​ไป​เจิม​ที่​เต็นท์​นัดพบ ที่​หีบ​ใส่​คำสอน</verse>
				<verse number="27">ที่​โต๊ะ​และ​ภาชนะ​ทุกชิ้น ที่​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง กับ​อุปกรณ์​ทุกชิ้น​ของมัน ที่​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="28">ที่​แท่นบูชา​เผา​เครื่อง​บูชา และ​ภาชนะ​ทุกอย่าง​ของมัน รวมทั้ง​อ่างน้ำ​กับ​ฐาน​ของมัน​ด้วย</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​เหล่านี้​ศักดิ์สิทธิ์ และ​มัน​ก็​จะ​ศักดิ์สิทธิ์​มาก ทุกอย่าง​ที่​ถูก​ต้อง​สิ่ง​เหล่านี้​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ต้อง​เจิม​ให้​อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา เจ้า​ต้อง​ทำ​ให้​พวกเขา​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​เป็น​นักบวช​ให้​กับเรา</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘นี่​จะ​เป็น​น้ำมัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​การเจิม​ของเรา สำหรับ​ลูกหลาน​ของ​พวกเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="32">เจ้า​ต้อง​ไม่​เอา​ไป​เท​ลง​บน​ตัว​คน​ทั่วไป และ​ห้าม​ทำ​เลียนแบบ​น้ำมัน​นี้ เพราะ​มัน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​มัน​จะ​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="33">ใคร​ก็ตาม​ที่​ทำ​เลียนแบบ​น้ำมัน​นี้​ขึ้นมา หรือ​เอา​ไป​เท​บน​คน​ต่าง​ชาติ จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​การ​เป็น​ประชาชน’”</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​เอา​เครื่องเทศ​เหล่านี้ คือ กำยาน ชะมด มหาหิงคุ์ และ​กำยาน​บริสุทธิ์ ใน​สัดส่วน​ที่​เท่าๆกัน</verse>
				<verse number="35">ผสมกัน​เป็น​เครื่อง​หอม เติม​เกลือ​ลง​ไปด้วย เพื่อ​ทำ​ให้​เครื่อง​หอม​นี้​บริสุทธิ์​และ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="36">แบ่ง​เครื่อง​หอม​ออก​มา​ส่วนหนึ่ง นำ​มา​บด​และ​ใส่​ไว้​ที่​หน้าหีบ​ใส่​คำสอน ใน​เต็นท์​นัดพบ​ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​เรา​จะ​แสดงตัว​กับเจ้า กลิ่น​ของมัน​จะ​เป็น​กลิ่น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​มาก​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="37">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​เลียนแบบ​เครื่อง​หอม​นี้​ไว้​ใช้เอง เพราะ​มัน​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​สงวนไว้ สำหรับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">ใคร​ที่​ทำ​เลียนแบบ​เครื่องหอม​นี้​เอาไว้​ดมเอง คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​การ​เป็น​ประชาชน​ของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ดูสิ เรา​ได้​เลือก​เบซาเลล ลูกชาย​ของ​อุรี อุรี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮอร์ จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​เติม​เขา​ให้​เต็ม​ไปด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า เรา​จะ​ทำให้​เขา​มี​ความ​ชำนาญ ความ​เข้าใจ ความรู้​และ​ความ​สามารถ​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="4">ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​ของ​การ​ออกแบบ หรือ​งาน​ที่​เกี่ยวกับ​ทอง เงิน หรือ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="5">หรือ​จะ​เป็น​การ​เจียระไน​หิน​มีค่า​เพื่อ​ใส่​ตัวเรือน หรือ​งาน​ด้าน​แกะสลัก​ไม้ หรือ​งาน​ด้าน​อื่นๆ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="6">และ​เรา​ยัง​ให้​โอโฮลีอับ​ลูกชาย​อาหิสะมัค จาก​เผ่า​ดาน มา​ช่วยงาน​เขา​ด้วย และ​เรา​ยัง​ให้​ความ​ชำนาญ​กับ​ช่างฝีมือ​ทุกคน เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ทำ​ทุกอย่าง​ตามที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้าไว้</verse>
				<verse number="7">เต็นท์​นัดพบ หีบ​ใส่​คำสอน ฝาหีบ​ตรง​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ กับ​ภาชนะ​ทุกอย่าง​ที่​ใช้​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="8">โต๊ะ​และ​ภาชนะ​ทุกชิ้น​บน​โต๊ะ ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​อัน​บริสุทธิ์ กับ​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ของมัน แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="9">แท่น​สำหรับ​เผา​เครื่อง​บูชา กับ​ภาชนะ​ทั้งหมด​ของมัน อ่าง​ล้าง​และ​ฐานรอง​ของมัน</verse>
				<verse number="10">เสื้อผ้า​ที่​ทอ​ไว้​สำหรับ​อาโรน คือ​เสื้อ​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​นักบวช​อาโรน และ​เสื้อผ้า​สำหรับ​ลูกชาย​อาโรน เพื่อ​ให้​พวกเขา​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="11">น้ำมัน​สำหรับ​เจิม เครื่อง​หอม​สำหรับ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขา​ต้อง​ทำ​ทุกอย่าง​นี้​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้าไว้”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="13">“ให้​เจ้า​บอก​กับ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ว่า ‘พวกเจ้า​จะ​ต้อง​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ของเรา​ไว้ เพราะ​มัน​จะ​เป็น​เครื่อง​เตือนใจ​ถึง​ข้อตกลง​ระหว่าง​เรา​กับ​พวกเจ้า ตลอด​ชั่ว​ลูกหลาน​ของ​พวกเจ้า เพื่อ​พวกเจ้า​จะได้​ระลึก​ถึง​ว่า เรา ยาห์เวห์ ทำ​ให้​พวกเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​ต้อง​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ไว้ เพราะ​มัน​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า ใคร​ก็ตาม​ที่​ทำ​ให้​วันหยุด​นี้​หมด​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป คนๆนั้น​จะต้อง​ถูก​ฆ่า ใคร​ที่​ทำงาน​ใน​วันนี้ จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​คน​ของเขา</verse>
				<verse number="15">ให้​เจ้า​ทำงาน​ได้​ใน​หก​วัน แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด จะ​ต้อง​รักษา​ไว้​ให้​เป็น​วันหยุด​ทาง​ศาสนา มัน​เป็น​วัน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​อุทิศ​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คน​ที่​ทำงาน​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​จะ​ถูกฆ่า</verse>
				<verse number="16">ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​นี้​ไว้ พวกเขา​จะต้อง​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​นี้​เอาไว้​ตลอดไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน มัน​เป็น​คำมั่น​สัญญา​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="17">มัน​จะ​เป็น​เครื่อง​เตือนใจ​ตลอดไป​ระหว่าง​เรา​กับ​ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล เพราะ​ใน​หกวัน​พระยาห์เวห์​สร้าง​สวรรค์​และ​โลก และ​ใน​วัน​ที่เจ็ด พระองค์​หยุด​พักผ่อน’”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​เสร็จสิ้น​แล้ว​บน​ภูเขา​ซีนาย พระองค์​ก็​มอบ​แผ่นหิน​สองแผ่น​ที่​ถูก​จารึก​ไว้​ด้วย​นิ้วมือ​ของ​พระเจ้า ให้​กับ​โมเสส​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​ว่า​โมเสส​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​นาน ไม่ยอม​ลง​มา​สักที พวกเขา​จึง​พากัน​ไป​หา​อาโรน และ​พูด​ว่า “ลุกขึ้นมา​สร้าง​พระต่างๆ​ให้​กับ​พวกเรา​หน่อย เพื่อ​พระ​พวกนั้น​จะได้​มา​นำหน้า​พวกเรา เพราะ​ไม่รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​โมเสส ชาย​คน​ที่​นำ​พวกเรา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="2">อาโรน​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไป​ถอด​ต่างหู​ทองคำ จาก​หู​ของเมีย​พวกท่าน จาก​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​พวกท่าน และ​เอา​มา​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น ประชาชน​จึง​ถอด​ต่างหู​ทองคำ​ออก และ​เอา​มา​ให้​อาโรน</verse>
				<verse number="4">อาโรน​ก็​รับ​ทองคำ​จาก​มือ​ของ​พวกเขา แล้ว​เอา​เครื่องมือ​มา​ตี​ทอง​ที่​หลอม​แล้วนั้น​ขึ้น​เป็น​ลูกวัว พวกเขา​พูด​ว่า “ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย นี่​คือ​พวก​พระ​ของ​พวกท่าน ผู้ที่​นำ​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อาโรน​เห็นเข้า เขา​ก็​สร้าง​แท่นบูชา​ไว้​ตรงหน้า​ลูกวัว​ตัวนั้น อาโรน​ประกาศ​ว่า “พรุ่งนี้​จะ​มี​งาน​เทศกาล​เฉลิม​ฉลอง​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">วันรุ่งขึ้น​ประชาชน​ก็​ลุกขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา แล้ว​พวกเขา​ก็​นั่งลง​ดื่ม​กิน และ​ลุกขึ้น​ร้องรำ​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ลงไป​ได้แล้ว ตอนนี้​คน​ของเจ้า ที่​เจ้า​ได้​พา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​นั้น กำลัง​ทำตัว​เสื่อม​เสีย</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ได้​หัน​ไป​จาก​ทาง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกเขา​ไว้ พวกเขา​ได้​หล่อ​ลูกวัว​ขึ้นมา​สำหรับ​ตัว​พวกเขา​เอง พวกเขา​ได้​กราบไหว้​มัน และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับมัน พวกเขา​ยัง​พูด​อีก​ว่า ‘ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย นี่​คือ​พวก​พระ​ของ​พวกท่าน ที่​ได้​นำ​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์’”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​ได้​เห็น​ชนชาติ​นี้​แล้ว มัน​ดื้อดึง​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้ อย่า​มา​ยุ่ง​กับเรา เพื่อ​ความโกรธ​ของเรา​จะ​ได้​เผาผลาญ​กลืนกิน​พวกมัน​จนหมด แล้ว​เรา​จะ​สร้าง​เจ้า​ขึ้นมา​เป็น​ชนชาติ​ใหม่”</verse>
				<verse number="11">โมเสส​ได้​อ้อนวอน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่า​ปล่อย​ให้​ความโกรธ​ของ​พระองค์ เผาผลาญ​ประชาชน​ของ​พระองค์​เลย พระองค์​เป็น​ผู้​ที่​พา​คน​พวกนี้​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ด้วย​พลัง​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​มือ​ของ​พระองค์​ที่​ยื่น​ออก​มา​ช่วย</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​พูด​ได้​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มี​แผนชั่ว​ในใจ ถึง​ได้​พา​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ฆ่า​พวกเขา​ที่​ภูเขา​และ​ทำลาย​พวกเขา​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​โลกนี้’ ขอให้​หัน​จาก​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด และ​ขอให้​พระองค์​เปลี่ยนใจ อย่า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="13">ขอให้​พระองค์​ระลึก​ถึง​อับราฮัม อิสอัค และ​อิสราเอล พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​พวกเขา​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​เอง​ว่า ‘เรา​จะ​ทำให้​ลูกหลาน​ของ​พวกเจ้า​เพิ่มทวี อย่าง​กับ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า และ​เรา​ได้​สัญญา​ว่า​เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวกเจ้า และ​พวกเขา​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​มัน​ตลอดไป’”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​เปลี่ยนใจ เกี่ยวกับ​เรื่อง​เลวร้าย​ที่​พระองค์​บอก​ว่า​จะ​ทำ​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โมเสส​ก็​กลับ​ลงมา​จาก​ภูเขา พร้อมกับ​ถือ​แผ่นหิน​แห่ง​ข้อตกลง​สองแผ่น​ที่​มี​คำสั่ง เขียน​อยู่​ทั้ง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง</verse>
				<verse number="16">แผ่นหิน​นั้น​เป็น​ผลงาน​ของ​พระเจ้า ตัวหนังสือ​บน​แผ่นหิน​ก็​เป็น​ลายมือ​ของ​พระเจ้า สลัก​อยู่​บน​แผ่นหิน​ทั้ง​สอง​นั้น</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​โยชูวา​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ตะโกน​ของ​ประชาชน เขา​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “มี​เสียง​ของ​สงคราม​อยู่​ใน​ค่าย”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​ตอบ​ว่า “เสียง​ที่​เรา​ได้ยิน​นั้น มัน​ไม่ใช่​เสียง​ร้อง​ตะโกน​แห่ง​ชัยชนะ​หรือ​พ่ายแพ้ แต่​เป็น​เสียง​ร้องเพลง”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​โมเสส​เข้ามา​ใกล้​ค่าย เขา​ก็​เห็น​ลูกวัว​ทองคำ​และ​การ​ร้องรำ​ทำเพลง โมเสส​ก็​โกรธ​มาก จึง​ขว้าง​หิน​ทั้ง​สองแผ่น​นั้น​จาก​มือ ทำ​ให้​มัน​แตก​เป็น​ชิ้นๆ​อยู่​ที่​ตีนเขา​นั้น</verse>
				<verse number="20">แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​ลูกวัว ที่​ประชาชน​สร้าง​ขึ้นมา เผาไฟ และ​บด​จน​เป็น​ผง แล้ว​โปรย​ลง​ใน​น้ำ และ​บังคับ​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ดื่ม​มัน</verse>
				<verse number="21">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “คน​พวกนี้​ไป​ทำ​อะไร​ให้​กับ​พี่​หรือ พี่​ถึง​ได้​นำ​พวกเขา​ไป​ทำ​บาป​อัน​ยิ่งใหญ่​มหาศาล​นี้”</verse>
				<verse number="22">อาโรน​ตอบ​ว่า “ขอ​เจ้านาย อย่า​ได้​โกรธ​เลย ท่าน​ก็​รู้จัก​คน​พวกนี้​ดี​อยู่แล้ว มัน​มี​ใจ​เอนเอียง​ที่​จะ​ทำชั่ว​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​มา​พูด​กับ​ผม​ว่า ‘สร้าง​พวกพระ​ขึ้นมา​ให้​กับเรา เพื่อ​มัน​จะ​ได้​นำหน้า​พวกเรา​ไป เพราะ​ไม่รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​โมเสส ชาย​คน​ที่​นำ​พวกเรา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์’</verse>
				<verse number="24">ผม​ก็​เลย​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘ใคร​ที่​มี​ทองคำ ก็​ให้​ถอด​มา​ให้​กับ​ผม’ แล้ว​ผม​ก็​โยน​มัน​เข้าไป​ใน​กองไฟ แล้ว​ลูกวัว​ตัวนี้​ก็​ออกมา”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​โมเสส​เห็น​ว่า​ประชาชน​วุ่นวาย​มาก ไม่​สามารถ​ควบคุม​ได้แล้ว เพราะ​อาโรน​ได้​ปล่อย​พวกเขา​จน​ไม่​สามารถ​ควบคุม​ได้ และ​นี่​จะ​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​พวก​ศัตรู​หัวเราะ​เยาะ​ได้</verse>
				<verse number="26">โมเสส​จึง​ไป​ยืน​อยู่​ตรง​ประตู​เข้า​ค่าย​และ​พูด​ว่า “ใคร​ที่​อยู่​ฝ่าย​พระยาห์เวห์​มา​หา​เรา” ชาว​เลวี​ทั้งหมด​ได้​มา​รวมตัว​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="27">โมเสส​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ให้​ทุกคน​พก​ดาบ​ไว้​ข้างตัว แล้ว​เข้า​ไป​ใน​ค่าย แล้ว​ให้​เดิน​กลับไป​กลับมา​จาก​ประตู​ด้านนี้​ไป​สุด​ด้านโน้น ฆ่า​คน​พวกนั้น​ให้​หมด ไม่ว่า​จะ​เป็น​พี่น้อง เพื่อนฝูง หรือ​เพื่อน​บ้าน​ของท่าน​ก็ตาม’”</verse>
				<verse number="28">ชาว​เลวี​ก็​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​พูด มี​ประชาชน​ตาย​ประ​มาณ​สามพัน​คน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="29">โมเสส​พูด​ว่า “ให้​อุทิศ​ตัว​ของ​พวกท่าน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​วันนี้ รวมทั้ง​ลูกชาย​และ​พี่น้อง​ของท่าน แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​พวกท่าน​ใน​วันนี้”</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​ต่อมา โมเสส​ได้​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “ท่าน​ได้​ทำ​บาป​ที่​ยิ่งใหญ่​มาก ตอนนี้​เรา​จะ​ขึ้น​ไปหา​พระยาห์เวห์ เผื่อ​ว่า​เรา​อาจ​จะ​ทำ​อะไร​สักอย่าง เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ยก​โทษ​บาป​ให้​กับ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="31">แล้ว​โมเสส​ก็​กลับ​ไป​หา​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า “ได้​โปรด​เถิด คน​เหล่านี้​ได้​ทำ​บาป​อัน​ใหญ่หลวง โดย​สร้าง​พวกพระ​ทองคำ​ให้​กับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="32">เพราะ​อย่างนี้ ขอ​ได้โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ของ​พวกเขา​ด้วย​เถิด ถ้า​พระองค์​ไม่ยอม ก็​ให้​ลบ​ชื่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​สมุด ​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​ได้​เขียน​ไว้​เถิด”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ใคร​ทำ​บาป​ต่อ​เรา เรา​จะ​ลบ​ชื่อ​ของ​คนนั้น​ออก​จาก​สมุด​ของเรา</verse>
				<verse number="34">ตอนนี้​เจ้า​ไป​ได้แล้ว ไป​นำ​ประชาชน​พวกนั้น​ไป​ยัง​ที่​ที่​เรา​ได้​บอก​กับ​เจ้า​ไว้ ทูตสวรรค์​ของเรา​จะ​นำหน้า​เจ้า​ไป แต่​เมื่อ​เรา​ลงโทษ เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​เพราะ​บาป​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​ทำ​ให้​เกิด​โรคระบาด​อย่าง​ร้ายแรง​กับ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​บอก​ให้​อาโรน​ทำ​ลูกวัว​ทองคำ​ขึ้นมา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​จาก​ที่นี่ ทั้งเจ้า​และ​ประชาชน​ที่​เจ้า​ได้​พา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ​ว่า ‘เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​นั้น​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของเจ้า’</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​นำหน้า​เจ้าไป และ​เรา​จะ​ขับไล่​ชาว​คานาอัน ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส ออก​จาก​ที่​แห่งนั้น</verse>
				<verse number="3">ให้​พวกเจ้า​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ นั้น แต่​เรา​จะ​ไม่ไป​กับ​พวกเจ้า เพราะ​พวกเจ้า​เป็น​คน​หัวแข็ง ดื้อรั้น เรา​เกรง​ว่า​เรา​จะ​ทำลาย​พวกเจ้า​ใน​ระหว่าง​ทาง”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ประชาชน​ได้ยิน​ข่าวร้าย​นี้ พวกเขา​ก็​เศร้าโศก​เสียใจ และ​ไม่มี​ใคร​สวมใส่​เครื่อง​ประดับ​เลย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​บอก​กับ​ประชาชน​อิสราเอล​ว่า ‘พวกเจ้า​เป็น​คน​หัวแข็ง ดื้อรั้น ถ้า​เรา​ไป​กับเจ้า​แค่​ครู่เดียว เรา​จะ​ต้อง​ทำลาย​เจ้า​แน่ ตอนนี้​ให้​ถอด​เครื่อง​ประดับ​ออก และ​เรา​จะ​ตัดสินใจ​ว่า เรา​จะ​จัดการ​กับ​พวกเจ้า​ยังไงดี’”</verse>
				<verse number="6">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​จึง​ถอด​เครื่อง​ประดับ​ของ​พวกเขา ตั้งแต่​อยู่​ที่​ภูเขา​โฮเรบ​เป็น​ต้นมา</verse>
				<verse number="7">โมเสส​เคย​ตั้ง​เต็นท์​หลังหนึ่ง​นอกค่าย ห่าง​ออกไป​จาก​ค่าย และ​เขา​เรียก​มัน​ว่า​เต็นท์​นัดพบ ใคร​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์ ก็​จะ​ออก​มา​ที่​เต็นท์​หลังนี้​ที่​อยู่​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​โมเสส​ออกไป​ที่​เต็นท์​นัดพบ ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​จะ​ลุกขึ้น และ​ยืน​อยู่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​ของ​แต่ละคน พวกเขา​จะ​เฝ้าดู​โมเสส จนกระทั่ง​โมเสส​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​โมเสส​เข้าไป​ใน​เต็นท์ เสาเมฆ​ก็​จะ​ลอย​ลงมา​อยู่​ตรง​ทางเข้า​ของ​เต็นท์​นัดพบ​นั้น และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​พูด​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ประชาชน​ทุกคน​เห็น​เสาเมฆ​ลอย​ลงมา​อยู่​ตรง​ทางเข้า​ของ​เต็นท์​นัดพบ พวกเขา​ทั้งหมด​ก็​จะ​ก้ม​กราบ​ลง​ที่​ตรง​ทางเข้า​เต็นท์​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​แบบ​ซึ่งๆ​หน้า เหมือนกับ​ที่​คน​คุย​กับ​เพื่อน​ของเขา และ​เมื่อ​โมเสส​กลับ​มา​ที่​ค่าย โยชูวา​ผู้ช่วย​ของเขา ลูก​ของ​นูน ก็​จะ​ยังคง​อยู่​ที่​เต็นท์​นั้น</verse>
				<verse number="12">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ดูสิ พระองค์​บอก​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ให้​นำ​ประชาชน​เหล่านี้​ขึ้นไป’ แต่​พระองค์​ไม่ได้​เปิดเผย​ว่า​พระองค์​จะ​ส่ง​ใคร​ไป​กับ​ข้าพเจ้า​บ้าง พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​รู้จัก​เจ้า​ดี และ​เรา​ก็​ชื่นชอบ​เจ้า​ด้วย’</verse>
				<verse number="13">ตอนนี้ ถ้า​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ ขอ​พระองค์​เปิดเผย​ทาง​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​รู้จัก​ด้วยเถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รู้จัก​พระองค์ และ​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ อย่าลืม​ว่า​ประชาชน​พวกนี้​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระองค์​เอง”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ตัวเรา​จะ​ไป​กับเจ้า และ​นำทาง​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ถ้า​พระองค์​ไม่ไป ก็​ขอ​อย่า​ได้​นำ​พวก​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​ที่นี่​เลย</verse>
				<verse number="16">ถ้า​พระองค์​ไม่ไป​กับ​พวก​ข้าพเจ้า แล้ว​จะ​มี​อะไร​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พระองค์​พอใจ​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​และ​คน​ของ​พระองค์ แล้ว​ข้าพเจ้า​และ​คน​ของ​พระองค์​จะ​แตกต่าง​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ​บน​พื้น​แผ่นดิน​โลกนี้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​พูด​มานี้ เพราะ​เรา​ชอบใจ​ใน​ตัวเจ้า และ​เรา​รู้จัก​เจ้าดี”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​พูด​ว่า “ขอ​ได้โปรด​แสดง​รัศมี​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ให้​ความดี​ทั้งหมด​ของเรา ผ่าน​ไป​ต่อหน้า​เจ้า และ​เรา​จะ​เรียก​ชื่อ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​เจ้า เรา​อยาก​จะ​ทำดี​กับ​ใคร เรา​ก็​จะ​ทำดี​กับ​คนนั้น เรา​อยาก​จะ​เมตตา​ใคร เรา​ก็​จะ​เมตตา​คนนั้น”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​มอง​หน้า​เรา​ได้ เพราะ​ไม่มี​มนุษย์​คนไหน​ที่​เห็น​หน้า​เรา แล้ว​ยัง​มีชีวิต​อยู่ได้”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มี​ที่​อยู่​แห่งหนึ่ง​ใกล้ๆ​เรา เจ้า​ไป​ยืน​อยู่​บน​ก้อนหิน​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​รัศมี​ของเรา​ผ่านไป เรา​จะ​เอา​เจ้า​ใส่​เข้าไป​ใน​ซอกหิน และ​เรา​จะ​เอา​มือเรา​ปิด​เจ้า​ไว้​ที่นั่น จนกว่า​เรา​ได้​ผ่านไป</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เมื่อ​เรา​เอา​มือ​ออก​จาก​เจ้า เจ้า​ก็​จะ​ได้เห็น​หลัง​ของเรา แต่​จะ​ไม่เห็น​หน้า​ของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​ตัด​หิน​มา​สองแผ่น เหมือนกับ​สองแผ่น​แรก เรา​จะ​เขียน​บัญญัติ​ลง​บน​แผ่นหิน​สองแผ่น​นี้ เป็น​บัญญัติ​เดียว​กับ​ที่​ได้​เขียน​ไว้แล้ว​บน​แผ่นหิน​สองแผ่น​แรก ที่​เจ้า​ได้​ทำ​แตก​เป็น​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="2">ให้​เตรียม​พร้อม​ใน​ตอนเช้า ให้​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​ซีนาย และ​คอย​เรา​อยู่​บน​ยอดเขา​นั้น</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ใคร​ขึ้นมา​กับเจ้า อย่า​ให้​เรา​เห็น​ใคร​บน​ภูเขานั้น และ​อย่า​ให้​ฝูงแกะ ฝูงวัว​ไป​กินหญ้า​ที่​เชิงเขา​นั้น​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​โมเสส​ก็​ได้​ตัด​หิน​มา​สองแผ่น เหมือนกับ​หิน​สองแผ่น​แรก โมเสส​ลุกขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​ขึ้นไป​ยัง​ภูเขา​ซีนาย ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ไว้ และ​นำ​แผ่นหิน​สองแผ่น​นั้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ลงมา​ใน​เมฆ​และ​ยืน​อยู่​กับเขา​ที่นั่น และ​โมเสส​เรียก​ชื่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผ่าน​หน้า​โมเสส​ไป และ​ประกาศ​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์ ยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้ซึ่ง​เห็นอก​เห็นใจ​และ​เมตตา​กรุณา ผู้ซึ่ง​โกรธช้า เต็ม​ไปด้วย​ความ​จงรัก​ภักดี​และ​ความ​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="7">ผู้ซึ่ง​เก็บ​ความ​จงรัก​ภักดี​ไว้​ให้​กับ​คน​เป็น​พันๆ​รุ่น และ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความผิด​ทั้งหลาย การกบฏ​ต่างๆ​รวมทั้ง​พวก​บาป​ของ​พวกเขา แต่​เรา​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​คนผิด​พ้นโทษ​เป็น​อันขาด เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​ไป​สามสี่​ชั่วคน​สำหรับ​ความผิด​ที่​พ่อแม่​เขา​ทำ”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​รีบ​ก้ม​กราบ​ลง​กับพื้น และ​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">โมเสส​พูด​ว่า “ถ้า​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ใน​สายตา​พระองค์ ขอให้​พระองค์​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ถึงแม้​ว่า​ประชาชน​เหล่านั้น​จะ​เป็น​คน​ดื้อรั้น​หัวแข็ง ขอให้​พระองค์​ยกโทษ​ให้​กับ​ความ​ชั่วช้า​และ​ความบาป​ของ​พวก​ข้าพเจ้า และ​รับ​พวก​ข้าพเจ้า​ไว้​เป็น​มรดก​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ข้อตกลง เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่อ​หน้า​คน​ของเจ้า​ทั้งหมด เป็น​สิ่ง​มหัศจรรย์​ที่​ไม่เคย​ทำ​มาก่อน​ในโลก​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ประชาชน​ทั้งหมด​ที่อยู่​กับเจ้า จะ​ได้​เห็น​ผลงาน​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​สิ่ง​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ทำ​กับเจ้า​นั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​น่าทึ่ง</verse>
				<verse number="11">ให้​เชื่อฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ใน​วันนี้ แล้ว​คอยดู เรา​จะ​ขับไล่​ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส ไป​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ระวัง​ตัว​ให้ดี อย่าได้​ไป​ทำ​ข้อตกลง​ใดๆ​กับ​ชาวเมือง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​กำลัง​จะ​ไป​นั้น เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไม่​เป็น​กับดัก​ท่ามกลาง​เจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​รื้อ​แท่นบูชา​ของ​พวกเขา ทุบ​พวก​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พวกเขา​ให้​แตก​เป็น​ชิ้นๆ​และ​โค่น​บรรดา​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะต้อง​ไม่​ก้มกราบ​พระ​อื่นใด เพราะ​ชื่อ​ของเรา​คือ ยาห์เวห์​ผู้​หึงหวง เรา​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง</verse>
				<verse number="15">พวกเจ้า​ต้อง​ระวัง​ที่​จะ​ไม่​ไป​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ชาวเมือง​ใน​แผ่นดิน​นั้น เพราะ​ถ้า​เจ้า​ทำ​อย่างนั้น เจ้า​ก็​จะ​นอกใจ​พระเจ้า ไป​ติดตาม​และ​เซ่นไหว้​พวก​พระ​ของ​พวกเขา และ​เมื่อ​พวกเขา​เชิญ​เจ้า​ไป​กิน​อาหาร เจ้า​ก็​จะ​ไป​กิน​อาหาร​ที่​เขา​เอา​ไป​เซ่นไหว้​พระ​ของเขา​มา</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ก็​จะ​ไป​เอา​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​มา​เป็น​เมีย​ลูกชาย​ของ​พวกเจ้า แล้ว​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​ไป​นมัสการ​พวก​พระ​ของ​พวกเขา และ​จะ​พลอย​ทำ​ให้​ลูกชาย​ของเจ้า​ไป​นมัสการ​พวก​พระ​เหล่านั้น​ด้วย ซึ่ง​เป็น​การ​นอกใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ต้อง​ไม่​สร้าง​พวก​พระ​ที่​หล่อ​ขึ้น​จาก​เหล็ก</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​รักษา​เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู เจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ตาม​วัน​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ไว้​ใน​เดือน​อาบีบ เพราะ​เดือน​อาบีบ​เป็น​เดือน​ที่​เจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ทุกคน​ที่​เกิด​ออกมา​เป็น​ท้องแรก จะ​เป็น​ของเรา ลูก​ตัวผู้​ของ​สัตว์​ทุกตัว ที่​เกิด​ออกมา​เป็น​ท้องแรก จะ​เป็น​ของเรา ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูก​ของ​วัวควาย​หรือ​แกะ</verse>
				<verse number="20">ลูกลา​ที่​เกิด​ออกมา​เป็น​ท้องแรก ถ้า​เจ้า​อยาก​จะ​ซื้อคืน​ก็​ให้​เอา​แกะ​มา​แลก แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ต้องการ​ซื้อ​ลูกลา​ตัวนั้น​คืน เจ้า​ต้อง​หักคอ​มัน เจ้า​จะ​ต้อง​ซื้อ​ลูกชาย​หัวปี​ของ​พวกเจ้า​คืน​ทุกคน อย่า​ให้​ใคร​เข้า​มาหา​เรา​มือเปล่า</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทำงาน​ได้​ใน​หกวัน แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด เจ้า​ต้อง​พักผ่อน ถึง​จะ​เป็น​ช่วง​ทำนา​หรือ​ช่วง​เก็บเกี่ยว​ก็ตาม เจ้า​ก็​ต้อง​พักผ่อน</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ต้อง​รักษา​เทศกาล​แห่ง​สัปดาห์ ให้​ใช้​ผลผลิต​แรก​ที่​ได้​จาก​การ​เก็บเกี่ยว​ข้าวสาลี​ใน​เทศกาล​นี้ และ​ใน​ฤดู​ใบไม้ร่วง ให้​ฉลอง​เทศกาล​เก็บเกี่ยว​ปลายปี</verse>
				<verse number="23">พวกผู้ชาย​ทุกๆคน​ท่ามกลาง​เจ้า​จะต้อง​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ปีละ​สามครั้ง</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​อื่น​ออกไป​จาก​เจ้า และ​จะ​ขยาย​เขตแดน​ของเจ้า เมื่อ​เจ้า​ขึ้นไป​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ปีละ​สามครั้ง​นั้น จะ​ไม่มี​ใคร​พยายาม​มา​แย่ง​ที่ดิน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="25">ห้าม​เอา​เลือด​ของ​เครื่อง​เซ่นไหว้​เรา มา​ถวาย​พร้อมกับ​ของ​ที่​ใส่​เชื้อฟู และ​เครื่อง​เซ่นไหว้​ใน​เทศกาล​ปลดปล่อย​นั้น ห้าม​เหลือ​ค้างคืน​จนถึง​วันรุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="26">ทุกๆ​ปี เจ้า​ต้อง​เอา​ผลผลิต​ที่​ดี​ที่สุด ที่​เก็บเกี่ยว​ครั้งแรก​ใน​ปีนั้น​ไป​ยัง​สถานที่​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ต้ม​ลูกแพะ​ใน​น้ำนม​ของ​แม่มัน”</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​เขียน​คำสั่ง​พวกนี้​ลงไป เพราะ​คำสั่ง​พวกนี้ เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ข้อตกลง​ที่​เรา​ทำ​กับเจ้า​และ​กับ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="28">โมเสส​อยู่​ที่นั่น​กับ​พระยาห์เวห์​สี่สิบ​วัน สี่สิบ​คืน เขา​ไม่ได้​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่มน้ำ​เลย เขา​เขียน​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​ข้อตกลง​ทั้ง​สิบข้อ​ลง​บน​แผ่นหิน​สองแผ่น​นั้น</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​โมเสส​ลงมา​จาก​ภูเขา​ซีนาย เขา​ถือ​แผ่นหิน​คำสอน สองแผ่น​แห่ง​ข้อตกลง​นั้น​ใน​มือ โมเสส​ไม่รู้​ว่า​ผิวหน้า​ของเขา​เรืองแสง​ออกมา เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับเขา</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​อาโรน​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เห็น​โมเสส พร้อมกับ​ใบหน้า​ที่​สว่างจ้า พวกเขา​ไม่กล้า​เข้า​มาหา​โมเสส</verse>
				<verse number="31">โมเสส​จึง​เรียก​พวกเขา อาโรน​และ​พวก​ผู้นำ​ทั้งหมด​ของ​ที่ชุมนุม​ก็​มาหา​โมเสส โมเสส​พูด​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="32">หลังจากนั้น ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ก็​เข้า​มาหา​โมเสส แล้ว​โมเสส​ก็​ได้​สั่ง​พวกเขา​ถึง​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอกเขา​บน​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​โมเสส​พูด​กับ​พวกเขา​เสร็จ เขา​ก็​เอา​ผ้าคลุม​มา​ปิดหน้า​ไว้</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​โมเสส​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ โมเสส​ก็​เอา​ผ้าคลุมหน้า​ออก จนกว่า​เขา​จะ​ออกมา​จาก​เต็นท์​นัดพบ เขา​ก็​จะ​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ถึง​สิ่ง​ที่​เขา​ได้รับ​คำสั่ง​มา</verse>
				<verse number="35">พวก​คน​อิสราเอล​เห็น​ว่า​ผิว​ของ​โมเสส​ส่องแสง ดังนั้น โมเสส​จึง​เอา​ผ้า​มา​คลุมหน้า​ไว้ จนกว่า​เขา​กลับ​ไป​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โมเสส​ได้​รวบรวม​ที่ชุมนุม​ทั้งหมด​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “นี่​คือ​คำสั่ง​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ทำ</verse>
				<verse number="2">ให้​ทำงาน​หกวัน แต่​ใน​วัน​ที่เจ็ด พวกท่าน​จะต้อง​มี​วันหยุด​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใคร​ก็ตาม​ที่​ทำงาน​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​จะต้อง​ถูกฆ่า</verse>
				<verse number="3">ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​นี้ ท่าน​ต้อง​ไม่​ก่อไฟ​ใน​ที่อยู่​อาศัย​ของท่าน​เลย”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​พูด​กับ​ที่ชุมนุม​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า “นี่​คือ​คำสั่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​มา​บอก คือ</verse>
				<verse number="5">‘ให้​รวบรวม​พวก​ของถวาย​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ทุกคน​ที่​อยาก​จะ​ถวาย​อะไร ก็​ให้​เอา​ของขวัญ​นั้น​มา​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์ ทั้ง​ทองคำ เงิน ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม ผ้าลินิน​อย่างดี และ​ขนแพะ</verse>
				<verse number="7">หนัง​ที่​ทำ​จาก​แกะ​ตัวผู้ หนัง​ปลาโลมา ไม้กระถิน</verse>
				<verse number="8">น้ำมัน​สำหรับ​จุดไฟ เครื่องเทศ​เพื่อ​ทำ​น้ำมัน​เจิม และ​ทำ​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="9">หิน​จำพวก​นิล​และ​พลอย​อื่นๆ​ที่​จะ​ฝัง​ใน​เอโฟด​และ​ถุงผ้า​ทับอก</verse>
				<verse number="10">ใคร​ก็ตาม​ที่​มี​ฝีมือ​ใน​หมู่​พวกท่าน ก็​ให้​มา​สร้าง​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="11">คือ เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ เต็นท์ ผ้าคลุม​เต็นท์ ตะขอ​เกี่ยว กรอบ​เต็นท์ กลอน เสา และ​ฐาน​รอง​เสา​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="12">หีบ​ศักดิ์สิทธิ์ คานหาม ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ และ​ผ้าม่าน​กั้น</verse>
				<verse number="13">โต๊ะ​กับ​ไม้คาน​หาม​โต๊ะ และ​เครื่องใช้​ทั้งปวง​ที่​ใช้​กับ​โต๊ะ ขนมปัง​ที่​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​เพื่อ​ที่​จะ​ให้​แสงสว่าง และ​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ของมัน พวก​ตะเกียง​ของมัน และ​น้ำมัน​เติม​ตะเกียง​เพื่อ​ให้​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="15">แท่นบูชา​เผา​เครื่อง​หอม​และ​คานหาม​ของมัน น้ำมัน​เจิม เครื่อง​หอม ฉาก​บัง​ประตู​ทางเข้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="16">แท่นบูชา​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​เป็น​ของมัน ไม้คาน​หาม​ของมัน และ​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ของมัน อ่างน้ำ​และ​ฐาน​รอง​ของมัน</verse>
				<verse number="17">ผ้าม่าน​รอบๆ​ลาน พวกเสา​และ​ฐาน​รอง​เสา ฉากกั้น​ตรง​ทางเข้า​ลาน</verse>
				<verse number="18">พวก​หมุด​ยึด​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​หมุด​สำหรับ​ลาน​กับ​เชือก​ของมัน</verse>
				<verse number="19">ผ้า​ที่​ประดับ​ด้วย​เกลียวทอง​เพื่อ​ใช้​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เสื้อผ้า​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​นักบวช​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา เพื่อ​ให้​พวกเขา​เป็น​นักบวช​รับใช้​เรา’”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ที่ชุมนุม​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ออกไป​จาก​โมเสส</verse>
				<verse number="21">ทุกคน​ที่​เต็มใจ​จะ​ช่วย​ก็​มา ทุกคน​ที่​พระวิญญาณ​กระตุ้น​ก็​นำ​ของขวัญ​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ของขวัญ​พวกนี้​เอา​มา​เพื่อ​สร้าง​เต็นท์​นัดพบ และ​เพื่อ​การ​รับใช้​ทั้งหมด​ใน​เต็นท์​นั้น และ​เพื่อ​ทำ​เสื้อผ้า​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ต่าง​พากันมา ทุกคน​ที่​เต็มใจ ก็​เอา​เข็มกลัด ต่างหู แหวนตรา กำไล​ข้อมือ​และ​เครื่อง​ประดับ​ที่​เป็น​ทองคำ​อื่นๆ​มา​ให้ ทุกคน​ก็​เอา​ทองคำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​มี​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง หรือ​สี​แดงเข้ม และ​ผ้าลินิน​อย่างดี ขนแพะ หนัง​แกะ​ตัวผู้ และ​หนัง​ปลาโลมา พวกเขา​ก็​เอา​มา​ให้</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​อยาก​จะ​ให้​เงิน​หรือ​ทอง​สัมฤทธิ์​กับ​พระยาห์เวห์ ก็​เอา​มา​ให้ คน​ที่​มี​ไม้กระถิน​ที่​ใช้​ใน​งาน​นี้ได้​ก็​เอา​มา​ให้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="25">ผู้หญิง​ที่​มี​ความ​สามารถ​ใน​การ​ปั่นด้าย​ด้วยมือ ก็​เอา​ด้าย​ที่​ปั่น​มา​ให้ ทั้ง​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม​และ​ผ้าลินิน​อย่างดี</verse>
				<verse number="26">พวก​ผู้หญิง​ที่​มีใจ​อยาก​จะ​ช่วย และ​มี​ความ​สามารถ​ใน​การ​ปั่น​ขนแพะ​ก็​มา​ช่วย</verse>
				<verse number="27">พวก​ผู้นำ​ก็​นำ​หิน​จำพวก​โมรา​ที่​จะ​ฝัง​ใน​เอโฟด​และ​ถุงผ้า​ทับอก</verse>
				<verse number="28">รวมทั้ง​เครื่องเทศ​และ​น้ำมัน​สำหรับ​จุด​ตะเกียง น้ำมัน​เจิม​และ​น้ำมัน​ทำ​เครื่อง​หอม​มา​ให้</verse>
				<verse number="29">ทั้ง​ชาย​และ​หญิง ทุกคน​ต่าง​ก็​เต็มใจ​เอา​ของ​ต่างๆ​มา​ให้ ที่​จะ​ใช้​สำหรับ​งาน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​ก็​ได้​นำ​ของ​ต่างๆ​มา​ถวาย​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​เต็มใจ</verse>
				<verse number="30">โมเสส​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ดูเถิด พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​เบซาเลล​มา เบซาเลล​เป็น​ลูกชาย​ของ​อุรี อุรี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮอร์ จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ได้​เติมเขา​ให้​เต็ม​ไปด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า พระองค์​ทำ​ให้​เขา​มี​ความ​ชำนาญ ความ​เข้าใจ และ​ความรู้ เพื่อ​จะได้​ทำงาน​ใน​ด้าน​ต่างๆ</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​ออกแบบ​งาน​เครื่องทอง เครื่องเงิน​และ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="33">เขา​สามารถ​เจียระไน​หินประดับ​ชนิด​ต่างๆ​ไว้​ใส่​ใน​ตัวเรือน และ​แกะสลัก​ไม้ เพื่อ​ใช้​ใน​งาน​ประณีต​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​ได้​ให้​เบซาเลล​และ​โอโฮลีอับ มี​ความ​สามารถ​ใน​การสอน​ด้วย โอโฮลีอับ​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิสะมัค จาก​เผ่า​ดาน</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​เขา​ทั้งสอง​เต็ม​ไปด้วย​ความ​เชี่ยว​ชาญ​ใน​งาน​ทุกด้าน ทั้ง​งานฝีมือ งาน​ออกแบบ งาน​เย็บปัก​ด้วย​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม​และ​ผ้าลินิน​อย่างดี และ​งาน​ทอ พวกเขา​สามารถ​ทำได้​ทุกอย่าง และ​สามารถ​วางแผน​ใน​การ​ออกแบบ​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">เบซาเลล​และ​โอโฮลีอับ​กับ​ช่าง​ผู้​ชำนาญ​งาน​ก็​ได้​มา​ทำงาน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ทำ​ทุกอย่าง พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ความ​ชำนาญ​และ​สติปัญญา​กับ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​รู้​วิธี​สร้าง​ทุกอย่าง​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​การ​รับใช้​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น</verse>
				<verse number="2">โมเสส​ได้​เรียก​เบซาเลล โอโฮลีอับ​กับ​ช่าง​ผู้​ชำนาญ​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ความ​สามารถ คือ​ทุกคน​ที่​มีใจ​มา​ช่วย​ทำงาน​นี้</verse>
				<verse number="3">โมเสส​ได้​เอา​ของถวาย​ทั้งหมด​ที่​ลูกหลาน​ชาว​อิสราเอล​เอา​มา​ถวาย​นั้น​ให้​กับ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​เอา​ไป​ใช้​สำหรับ​งาน​รับใช้​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น ชาว​อิสราเอล​ยังคง​เอา​ของ​มา​ถวาย​ให้​ทุกๆเช้า​ด้วย​ความ​เต็มใจ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ช่าง​ผู้​ชำนาญ​ทุกคน จาก​แต่ละ​แผนก ที่​ทำงาน​สร้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ได้​มาหา​โมเสส</verse>
				<verse number="5">และ​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “คน​เอา​ของ​มาให้​มาก​เกิน​ไปแล้ว​สำหรับ​งาน​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ทำ”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​จึง​สั่งการ​ไป และ​พวกเขา​ก็​ประกาศ​ไป​ทั่ว​ค่าย​ว่า “ชายหญิง​ทั้งหลาย ไม่ต้อง​ทำ​ของถวาย​อะไร​อีกแล้ว​สำหรับ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์” ประชาชน​ก็​เลย​หยุด​เอา​ของ​มาให้</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ประชาชน​ได้​เอา​ของ​มาให้​เกินพอ​แล้ว​สำหรับ​งาน​ที่​จะ​ทำ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">ช่าง​ผู้​ชำนาญ​ทั้งหลาย ได้​สร้าง​เต็นท์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ด้วย​ผ้าม่าน​สิบผืน ที่​ทำ​จาก​ผ้าลินิน​ทอ​เนื้อดี และ​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง และ​สี​แดงเข้ม เขา​ได้​ปัก​ลาย​เครูบ ที่​ได้​ออกแบบ​มา​อย่าง​ประณีต​ลง​บน​ผ้าม่าน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">ผ้าม่าน​แต่ละผืน​ยาว​ยี่สิบแปด​ศอก และ​กว้าง​สี่ศอก ทุกผืน​มี​ขนาด​เท่ากันหมด</verse>
				<verse number="10">เบซาเลล​ได้​เอา​ผ้าม่าน​ห้าผืน​มา​เกี่ยว​เข้า​ด้วยกัน และ​เอา​ผ้าม่าน​อีก​ห้าผืน​มา​เกี่ยว​เข้า​ด้วยกัน​อีก​ชุดหนึ่ง</verse>
				<verse number="11">เขา​เอา​ผ้า​สี​น้ำเงิน​มา​ทำ​เป็น​หู ติดไว้​ที่​ขอบ​ของ​ผ้าม่าน​ชุดแรก และ​ทำ​แบบ​เดียวกัน​กับ​ขอบ​ของ​ผ้าม่าน​ชุด​ที่สอง</verse>
				<verse number="12">เขา​ทำ​หู​ห้าสิบหู​สำหรับ​ผ้าม่าน​ชุดแรก และ​ทำ​อีก​ห้าสิบหู​สำหรับ​ผ้าม่าน​ชุด​ที่สอง หู​ของ​ผ้าม่าน​สองชุด​นี้​จะ​อยู่​ตรงข้าม​กัน</verse>
				<verse number="13">เขา​เอา​ทองคำ​มา​ทำ​เป็น​ตะขอ​ห้าสิบอัน เพื่อ​ใช้​เกี่ยว​ผ้าม่าน​สองชุด​นั้น​เข้า​ด้วยกัน เพื่อ​ให้​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​เป็น​ชิ้น​เดียวกัน</verse>
				<verse number="14">เขา​ทำ​ผ้าม่าน​ด้วย​ขนแพะ​สำหรับ​เต็นท์ ที่​จะ​เอา​มา​คลุม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​อีก​ชั้นหนึ่ง เขา​ทำ​ผ้าม่าน​ขนแพะ​ทั้งหมด​สิบเอ็ด​ผืน</verse>
				<verse number="15">ผ้าม่าน​แต่ละผืน​ยาว​สามสิบ​ศอก และ​กว้าง​สี่ศอก ทั้ง​สิบเอ็ด​ผืน​มี​ขนาด​เท่ากันหมด</verse>
				<verse number="16">เขา​เอา​ผ้าม่าน​ห้าผืน​มา​ต่อ​ติดกัน และ​เอา​ผ้าม่าน​อีก​หกผืน​มา​ต่อ​ติดกัน</verse>
				<verse number="17">เขา​ได้​ทำ​หู​ห้าสิบหู​ติด​ไว้​ที่​ขอบ​ของ​ผ้าม่าน​ชิ้น​บนสุด​ของ​ชุดแรก และ​ทำ​อีก​ห้าสิบหู​ติด​ไว้​ที่​ขอบ​ของ​ผ้าม่าน​ชิ้น​บนสุด​ของ​ชุด​ที่สอง</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์ มา​ทำ​ตะขอ ห้าสิบอัน เพื่อ​ใช้​เกี่ยว​ผ้าม่าน​ทั้ง​สองชุด​เข้า​ด้วยกัน เป็น​เต็นท์​หลัง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="19">เขา​ได้​ทำ​ที่​คลุม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้​สองชั้น ชั้นใน​ทำ​จาก​หนังแกะ​ตัวผู้ ชั้นนอก​ทำ​จาก​หนัง​ปลาโลมา</verse>
				<verse number="20">เขา​ได้​สร้าง​กรอบ​ไม้กระถิน​ให้​ตั้งขึ้น​เพื่อ​ค้ำ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="21">กรอบ​แต่ละ​กรอบ​มี​ความยาว​สิบศอก กว้าง​หนึ่งศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="22">กรอบ​ไม้กระถิน​แต่ละ​กรอบ​มี​เดือย​กรอบละ​สองเดือย ซึ่ง​ถูก​ยึด​ประกบ​ติด​กัน​ไว้ เขา​สร้าง​กรอบ​ไม้กระถิน​ทั้งหมด​สำหรับ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ด้วย​วิธี​เดียว​กันนี้</verse>
				<verse number="23">เขา​สร้าง​กรอบ​ไม้กระถิน​ยี่สิบ​กรอบ​สำหรับ​ทาง​ด้านใต้​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ทำ​ฐาน​เงิน​สี่สิบ​ฐาน​ไว้​ใต้​กรอบไม้​ยี่สิบ​กรอบ กรอบไม้​หนึ่ง​กรอบ​มี​ฐาน​สองฐาน​รองรับ​เดือย​สองเดือย​ของมัน</verse>
				<verse number="25">เขา​ยัง​ทำ​กรอบ​ไม้กระถิน​อีก​ยี่สิบ​กรอบ​สำหรับ​ทาง​ทิศเหนือ​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="26">พร้อมทั้ง​ฐานเงิน​อีก​สี่สิบ​ฐาน กรอบไม้​หนึ่ง​กรอบ​ใช้​ฐานเงิน​สองฐาน</verse>
				<verse number="27">ส่วน​ทาง​ทิศ​ตะวันตก ที่​เป็น​ด้านหลัง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น เขา​ก็​ทำ​กรอบไม้​ไว้​หก​กรอบ</verse>
				<verse number="28">เขา​ทำ​กรอบไม้​อีก​สอง​กรอบ​สำหรับ​มุม​ทาง​ด้านหลัง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="29">กรอบไม้​นั้น​มี​มุม​แยกกัน​ข้างล่าง แต่​ตอนบน​มุม​เหล่านั้น​ถูก​ยึด​ติดกัน​ด้วย​ห่วง เขา​ทำ​สองชุด​อย่างนั้น สำหรับ​สองมุม</verse>
				<verse number="30">รวม​ทั้งหมด​มี​กรอบไม้​แปด​กรอบ ฐานเงิน​สิบหก​ฐาน มี​สองฐาน​อยู่​ใต้กรอบ​แต่ละ​กรอบ</verse>
				<verse number="31">เขา​ทำ​ไม้​สำหรับ​ขัดฝา​ห้าอัน​ด้วย​ไม้กระถิน สำหรับ​ขัด​พวก​กรอบไม้​ด้านหนึ่ง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="32">และ​อีก​ห้าอัน​สำหรับ​ขัด​พวก​กรอบไม้​อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​อีก​ห้าอัน​สำหรับ​ขัด​พวก​กรอบ​ด้านหลัง​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="33">เขา​ได้​ทำ​ไม้​สำหรับ​ขัด​ไว้​สอด​เข้า​ช่วงกลาง​ของ​กรอบไม้ ตั้งแต่​ปลาย​ด้านนี้​ไป​สุด​ปลาย​อีก​ด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="34">เขา​ได้​เคลือบ​กรอบไม้​ด้วย​ทองคำ และ​ทำ​ห่วง​ทองคำ​เพื่อ​สอดไม้​สำหรับ​ขัด​เหล่านั้น​เข้าไป และ​เคลือบ​ไม้​สำหรับ​ขัด​เหล่านั้น​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="35">เขา​ทำ​ม่านกั้น​ด้วย​ผ้าทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน ที่​ได้​ปัก​ลาย​เครูบ​ไว้​อย่าง​ประณีต</verse>
				<verse number="36">เขา​ได้​สร้าง​เสา​สี่สิบ​เสา​ด้วย​ไม้กระถิน และ​เคลือบ​เสา​เหล่านั้น​และ​ตะขอ​เกี่ยว​เสา​นั้น​ด้วย​ทองคำ เขา​หล่อ​ฐานเงิน​สี่ฐาน​ด้วย​เพื่อ​รองรับ​เสา</verse>
				<verse number="37">เขา​ทำ​ฉากกั้น​ไว้​ที่​ช่อง​ทางเข้า​เต็นท์ ด้วย​ผ้าทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน</verse>
				<verse number="38">เขา​ทำ​เสา​ห้าเสา​และ​ตะขอ​ของ​เสา​เหล่านั้น เขา​เคลือบ​ยอดเสา​และ​ห่วง​ของมัน​ด้วย​ทองคำ และ​ฐานเสา​ห้าฐาน​นั้น​เป็น​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เบซาเลล​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​หีบ หีบนี้​มี​ความยาว​สองศอก​ครึ่ง กว้าง​หนึ่งศอก​ครึ่ง สูง​หนึ่งศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เขา​ก็​เอา​ทองคำ​บริสุทธิ์​มา​เคลือบ​หีบนี้ ทั้ง​ด้านใน​และ​ด้าน​นอก และ​เอา​ทองคำ​มา​ทำ​ขอบ​รอบๆ​หีบ​ด้วย</verse>
				<verse number="3">เขา​เอา​ทองคำ​มา​ทำ​เป็น​ห่วง​สี่ห่วง เอา​ไว้​ติด​ที่​สี่มุม​ของ​หีบ ด้านละ​สองห่วง</verse>
				<verse number="4">เบซาเลล​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​คานหาม และ​เคลือบ​คาน​ทั้งสอง​นั้น​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​ก็​เอา​คานหาม​สองอัน​นั้น​ไป​สอด​เข้า​กับ​ห่วง​ที่​อยู่​ด้านข้าง​ของ​หีบ​ทั้ง​สองด้าน เพื่อ​เอา​ไว้​หาม​หีบนั้น</verse>
				<verse number="6">เบซาเลล​ทำ​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ ฝา​หีบนี้​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ยาว​สองศอก​ครึ่ง กว้าง​หนึ่งศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="7">เขา​เอา​ค้อน​มา​ทุบ​ทองคำ​ขึ้นรูป​เป็น​รูป​เครูบ​สององค์ แล้ว​เอา​ไป​ติดตั้ง​ไว้​ที่​ปลาย​ทั้ง​สองด้าน​ตรง​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ</verse>
				<verse number="8">เขา​วาง​เครูบ​องค์หนึ่ง​ไว้​ที่​ปลาย​ด้านหนึ่ง และ​อีกองค์​ไว้​อีก​ปลายหนึ่ง แล้ว​เขา​ก็​ทำ​ให้​เครูบ​ทั้งสอง​นี้​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน​กับ​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ</verse>
				<verse number="9">เครูบ​ทั้ง​สององค์​นี้​มีปีก​ทั้ง​สองข้าง​ที่​กาง​ออก ปีก​ด้านหนึ่ง​ของ​เครูบ​นั้น ทำ​ให้​เกิด​เงา​ขึ้น​บน​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ และ​เครูบ​ทั้งสอง​ก็​หันหน้า​เข้า​หากัน ทั้งสอง​ได้​หันหน้า​ไป​ทาง​ที่​ซึ่ง​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ</verse>
				<verse number="10">เบซาเลล​ได้​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​โต๊ะ ขนาด​ยาว​สองศอก กว้าง​หนึ่งศอก และ​สูง​หนึ่งศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="11">เขา​เคลือบ​โต๊ะ​นั้น​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​ประดิษฐ์​ลวดลาย​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์​รอบๆ​โต๊ะ</verse>
				<verse number="12">เขา​ทำ​กรอบ​กว้าง​หนึ่ง​ฝ่ามือ​รอบๆ​โต๊ะ และ​ทำ​ลวดลาย​บน​กรอบ​รอบๆ​โต๊ะ​นั้น</verse>
				<verse number="13">เขา​เอา​ทองคำ​มา​หล่อ​ห่วง​สี่ห่วง และ​ติด​มัน​ไว้​ตรง​มุม​ขาโต๊ะ​ทั้ง​สี่ขา</verse>
				<verse number="14">ห่วง​ทั้ง​สี่ห่วง​จะต้อง​อยู่​ติด​กับ​กรอบ​เพื่อ​ยึด​คาน​ไว้​เวลา​หามโต๊ะ</verse>
				<verse number="15">เขา​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​คานหาม​สองอัน และ​เคลือบ​คาน​ทั้งสอง​ด้วย​ทองคำ คานนี้​เอาไว้​หาม​โต๊ะ</verse>
				<verse number="16">เขา​เอา​ทองคำ​บริสุทธิ์​มา​ทำ​ภาชนะ​ต่างๆ​ที่​จะ​ใช้​บน​โต๊ะนั้น ซึ่ง​ได้แก่ พวก​จาน ชาม อ่าง และ​ไห​ริน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="17">เขา​ทำ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ด้วย จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ เขา​ขึ้นรูป​ฐาน​และ​ลำตัว​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ด้วย​ค้อน ส่วน​ฐานดอก ตัวดอก และ​กลีบดอก​เขา​ทำ​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="18">มี​ก้าน​หกก้าน​ยื่น​ออกมา​จาก​ลำตัว​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น ข้างละ​สาม​ก้าน</verse>
				<verse number="19">แต่ละ​ก้าน​มี​ดอกไม้​สามดอก​ที่​เหมือน​ดอก​อัลมอนด์ ทุกๆ​ดอก​มี​ฐานดอก​และ​กลีบดอก เป็น​อย่างนี้​ทั้ง​หกก้าน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ลำตัว​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น มี​ถ้วย​สี่ใบ​ที่​มี​รูปร่าง​เหมือนกับ​ดอก​อัลมอนต์​และ​มี​ฐานดอก​และ​กลีบดอก</verse>
				<verse number="21">ใต้​กิ่ง​ทุกๆ​คู่ ทั้ง​หกกิ่ง​ที่​ยื่น​ออกมา​จาก​ลำตัว​โคมนั้น​มี​ฐานดอก​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="22">ฐานดอก​และ​ก้าน​เหล่านั้น​ติด​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน ทุก​ชิ้นส่วน​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นั้น ใช้​ค้อน​ตี​ขึ้นรูป​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">เบซาเลล​ได้​ทำ​ตะเกียง เจ็ดดวง กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง​และ​ถาด​ใส่​ไส้​ตะเกียง​ที่​ถูก​ตัด​ออก​นั้น ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">เขา​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​ไป​ทั้งหมด​หนึ่ง​ตะลันต์ ใน​การ​ทำ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​นี้ และ​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ของมัน</verse>
				<verse number="25">เบซาเลล​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​แท่นบูชา​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม ซึ่ง​มี​ความยาว​หนึ่งศอก กว้าง​หนึ่งศอก เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส และ​สูง​สองศอก ส่วน​ปลาย​เชิงงอน​ทำ​จาก​ไม้​ชิ้น​เดียวกัน</verse>
				<verse number="26">เขา​เอา​ทองคำ​บริสุทธิ์​มา​เคลือบ​แท่นบูชา​นี้ ทั้ง​ด้านบน ด้านข้าง​โดยรอบ และ​ที่​ปลาย​เชิงงอน และ​เขา​เอา​ทองคำ​มา​ทำ​ขอบ​โดยรอบ</verse>
				<verse number="27">เขา​ทำ​ห่วง​ทองคำ​สองห่วง​ติด​ไว้​ที่​ใต้ขอบ​ทั้ง​สองด้าน ตรงข้าม​กัน เอาไว้​สำหรับ​สอด​คาน​เวลา​หาม​แท่นบูชา​ขึ้น</verse>
				<verse number="28">เขา​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​คานหาม แล้ว​เคลือบ​ทองคำ​ทับ​อีก​ทีหนึ่ง</verse>
				<verse number="29">เขา​ทำ​น้ำมัน​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​เจิม และ​เครื่อง​หอม​บริสุทธิ์ ทั้ง​สองอย่าง​ทำ​แบบเดียว​กับ​ที่​คน​ทำ​น้ำหอม​เขา​ทำกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เบซาเลล​ได้​เอา​ไม้กระถิน​มา​สร้าง​แท่นบูชา​เพื่อ​เผา​เครื่อง​บูชา ซึ่ง​มี​ความยาว​ห้าศอก กว้าง​ห้าศอก เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส สูง​สามศอก</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​เชิงงอน​ที่​หัวมุม​ทั้งสี่ ติด​เป็น​เนื้อเดียว​กับ​แท่นบูชา​และ​เคลือบ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">เขา​ทำ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​สำหรับ​แท่นบูชา​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์ เช่น พวก​หม้อ ทัพพี ชาม​ประพรม ส้อม และ​กระทะ</verse>
				<verse number="4">เขา​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ทำ​ตะแกรง​หนึ่งอัน และ​เอา​ไป​วาง​ไว้​ใน​แท่น ลึก​จาก​ขอบ​ของ​แท่นบูชา​ลงไป​ครึ่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="5">เขา​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​หล่อ​เป็น​ห่วง​สี่อัน ห่วง​สี่อัน​นี้​ติด​อยู่​ที่​มุม​ทั้งสี่​ของ​ตะแกรง​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​นั้น ห่วงนี้​เอาไว้​สอด​คาน​เวลา​หาม​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="6">เขา​เอา​ไม้กระถิน​มา​ทำ​คานหาม และ​เคลือบมัน​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เอา​ไป​สอด​เข้า​กับห่วง​ที่​ติด​อยู่​ด้านข้าง​ของ​แท่นบูชา เพื่อ​หาม​แท่นบูชา​กับ​คาน​สองอัน​นั้น เขา​ทำ​แท่นบูชา​นี้​ให้​กลวง​ตรงกลาง และ​ด้านข้าง​ปิด​ด้วย​แผ่น​กระดาน</verse>
				<verse number="8">เบซาเลล​ทำ​อ่าง​ทอง​สัมฤทธิ์​หนึ่งใบ​พร้อม​ฐานรอง​ของมัน จาก​กระจกเงา​ของ​พวก​ผู้หญิง ที่​รับใช้​อยู่​ที่​ประตู​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="9">เบซาเลล ใช้​ผ้าทอ​ลินิน ขนาด​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก มา​กั้น​เป็น​ม่าน ทำ​เป็น​ลาน​ขึ้นมา​ทาง​ทิศใต้</verse>
				<verse number="10">เขา​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ทำ​เสา​ยี่สิบต้น​และ​ฐานรอง​ยี่สิบ​ฐาน​สำหรับ​ม่านกั้น​นั้น แต่​ตะขอ​และ​ห่วง​ที่​ติด​อยู่​บน​เสา​ทำ​จาก​เงิน</verse>
				<verse number="11">ทาง​ทิศเหนือ​เขา​ทำ​ม่านกั้น​เหมือน​ลาน​ทาง​ทิศใต้ คือ ขึง​ผ้าทอ​ลินิน ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก​บน​เสา​ยี่สิบ​เสา​ที่​ตั้งอยู่​บน​ฐาน​ทอง​สัมฤทธิ์​ยี่สิบ​ฐาน และ​มี​ตะขอ​และ​ห่วง​ทำ​จาก​เงิน</verse>
				<verse number="12">ทาง​ทิศ​ตะวันตก เขา​ใช้​ผ้าทอ​ลินิน ยาว​ห้าสิบ​ศอก ใช้​เสา​สิบต้น​บน​ฐาน​สิบฐาน ตะขอ​และ​ห่วง​ที่​ติด​อยู่​บน​เสานั้น​ทำ​ด้วย​เงิน</verse>
				<verse number="13">ด้านหน้า​ของ​เต็นท์ ซึ่ง​เป็น​ทิศ​ตะวันออก ยาว​ห้าสิบ​ศอก ช่อง​ทางเข้า​อยู่​ด้านนี้</verse>
				<verse number="14">ด้านข้าง​ของ​ช่อง​ทางเข้า​ด้านหนึ่ง มี​ม่าน​ขนาด​ยาว​สิบห้า​ศอก ​ขึง​อยู่ บน​เสา​สามต้น​ที่​ตั้งอยู่​บน​ฐาน​สามฐาน</verse>
				<verse number="15">อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​ช่อง​ทางเข้า​ก็​ทำ​เหมือนกัน คือ ขึง​ม่าน​ยาว​สิบห้า​ศอก บน​เสา​สามต้น​ที่​อยู่​บน​ฐาน​สามฐาน</verse>
				<verse number="16">ม่าน​ที่​แขวน​ไว้​รอบๆ​ลาน​ทั้งหมด​นั้น ทำ​มา​จาก​ผ้าทอ​ลินิน</verse>
				<verse number="17">ฐาน​ของ​เสา​เหล่านั้น​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์ ตะขอ​และ​ห่วง​ทำ​ด้วย​เงิน ส่วน​ยอด​ของเสา​เคลือบ​ด้วย​เงิน เสา​ทุกต้น​ของ​ลาน จะ​มี​การ​ตกแต่ง​ด้วย​แผ่นเงิน​ใน​ส่วน​ที่​เชื่อม​ติด​กับ​ฐาน</verse>
				<verse number="18">ทางเข้า​ลาน​ใช้​ฉากกั้น​ที่​ทำ​ด้วย​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน มี​ขนาด​ยาว​ยี่สิบ​ศอก สูง​ห้าศอก ซึ่ง​มี​ส่วนสูง​เท่ากับ​ผ้าม่าน​รอบๆ​ลาน</verse>
				<verse number="19">ม่าน​เหล่านี้​ได้​แขวน​ขึ้น​บน​เสา​สี่เสา​ที่​ตั้งอยู่​บน​ฐาน​สี่ฐาน​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์ ส่วน​ตะขอ ห่วง และ​ยอดเสา​ทำ​ด้วย​เงิน</verse>
				<verse number="20">หมุด​ยึด​เต็นท์​และ​หมุด​ยึด​ผ้าม่าน​รอบๆ​ลาน​ทั้งหมด​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="21">ทั้งหมด​นี้​คือ​ของ​ที่​ใช้​ใน​การ​ทำ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ก็​คือ​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง ที่​ถูก​บันทึก​ไว้​ตาม​คำสั่ง​ของ​โมเสส​เพื่อ​งาน​ของ​ชาว​เลวี ที่​อยู่​ใต้​การนำ​ของ​อิธามาร์ ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน</verse>
				<verse number="22">และ​เบซาเลล ลูกชาย​ของ​อุรี อุรี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮอร์ จาก​เผ่า​ยูดาห์ เบซาเลล​ได้​สร้าง​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่งไว้​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="23">ยังมี โอโฮลีอับ​ที่​อยู่​กับ​เบซาเลล​ด้วย โอโฮลีอับ​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิสะมัค จาก​เผ่า​ดาน เขา​เป็น​ช่างฝีมือ นัก​ออกแบบ และ​ยัง​เป็น​ช่างปัก​ที่​มี​ฝีมือ​ใน​การ​ใช้​ผ้าทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าลินิน​เนื้อดี</verse>
				<verse number="24">ทองคำ​ทั้งหมด​ที่​ใช้​ใน​งาน​ก่อสร้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ คือ​ทองคำ​ที่​ได้​มา​จาก​การถวาย ใช้​ไป​ทั้งสิ้น​ยี่สิบเก้า​ตะลันต์​เจ็ดร้อย​สามสิบ​เชเขล ตาม​เชเขล​มาตรฐาน​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="25">เครื่องเงิน​ที่​รวบรวม​ได้​จาก​ชุมชน หนัก​หนึ่งร้อย​ตะลันต์​กับ​หนึ่งพัน​เจ็ดร้อย​เจ็ดสิบห้า​เชเขล ตาม​เชเขล​มาตรฐาน​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="26">โดย​เก็บ​มา​คนละ​หนึ่ง​เบคา (คือ​ครึ่ง​เชเขล) เป็น​เงิน​ที่​เก็บ​มา​จาก​ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบปี​ขึ้นไป และ​ได้​ลงทะเบียน​ไว้ ซึ่ง​มี​จำนวน​หกแสน​สามพัน​ห้าร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="27">เงิน​หนัก​หนึ่งร้อย​ตะลันต์​นั้น ได้​นำ​ไป​ใช้​ใน​การหล่อ​ฐาน​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ฐาน​ของ​ผ้าม่าน ฐาน​หนึ่งร้อย​ฐาน​ใช้​เงิน​หนัก​หนึ่งร้อย​ตะลันต์ หนึ่ง​ตะลันต์​ต่อ​หนึ่ง​ฐาน</verse>
				<verse number="28">เบซาเลล​ใช้​เงิน​หนัก​หนึ่งพัน​เจ็ดร้อย​เจ็ดสิบห้า​เชเขล ทำ​ตะขอ​สำหรับ​เสา และ​เคลือบ​ยอดเสา และ​ใช้​ทำ​ห่วง​สำหรับ​เสา​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="29">ส่วน​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​จาก​การถวาย มี​น้ำหนัก​รวม​เจ็ดสิบ​ตะลันต์ กับ​สองพัน​สี่ร้อย​เชเขล</verse>
				<verse number="30">เบซาเลล​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ทำ​ฐาน​ประตู​เต็นท์​นัดพบ ทำ​แท่นบูชา​ทอง​สัมฤทธิ์ ทำ​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์ ทำ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​แท่นบูชา​นั้น</verse>
				<verse number="31">ทำ​ฐาน​ล้อมรอบ​ลาน ทำ​ฐาน​ประตู​ลาน ทำ​หมุด​ทั้งหมด​รอบๆ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ทำ​หมุด​ทั้งหมด​รอบๆ​ลาน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">พวกเขา​นำ​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม มา​ทำ​เป็น​เสื้อผ้า​ใส่​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ทำ​เสื้อผ้า​ให้​อาโรน​ใส่​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="2">เบซาเลล​ทำ​เอโฟด​ด้วย​ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ดิ้นทอง และ​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน</verse>
				<verse number="3">เขา​ใช้​ค้อน​ทุบ​ทองคำ​จน​เป็น​แผ่น​บางๆ ตัด​มัน​ออก​เป็น​เส้น และ​นำ​ไปใช้​ทอ​ลวดลาย​อย่าง​ประณีต​บน​ผ้า​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม​และ​ผ้าลินิน​เนื้อดี</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ทำ​ผ้า​สองชิ้น​ขึ้น แล้ว​นำ​ไป​เย็บ​เป็น​บ่า​ของ​เอโฟด​ทั้ง​สองข้าง</verse>
				<verse number="5">เขา​ตกแต่ง​ลวดลาย​ของ​ผ้า​คาดเอว ซึ่ง​อยู่​บน​เอโฟด และ​เป็น​ชิ้น​เดียวกัน​กับ​เอโฟด ผ้า​คาดเอว​นี้​ทำ​จาก​ผ้า​ทองคำ ผ้า​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี เหมือนกับ​เอโฟด ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ฝัง​พวกนิล​ลง​บน​ตัวเรือน​ทองคำ​คู่หนึ่ง พวกเขา​จารึก​ชื่อ​พวก​ลูกชาย​อิสราเอล​ไว้​บน​นิล​พวกนั้น</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เบซาเลล​ก็​เอา​นิล​ที่​อยู่​ใน​ตัวเรือน​คู่นั้น​ไป​วาง​ไว้​บน​บ่า​ทั้ง​สองข้าง​ของ​เอโฟด ข้าง​ละอัน นิล​พวกนี้​ทำ​ขึ้นมา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้ เพื่อ​ให้​พระยาห์เวห์​ระลึก​ถึง​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">เบซาเลล​ทำ​ถุงผ้า​ทับอก โดย​ออกแบบ​อย่าง​ประณีต เหมือน​งาน​เอโฟด เขา​ใช้​ผ้า​ทองคำ ผ้า​ที่​ทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง สี​แดงเข้ม และ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี</verse>
				<verse number="9">ถุงผ้า​ทับอก​นั้น​เป็น​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า ขนาด​กว้าง​หนึ่งคืบ ยาว​หนึ่งคืบ โดย​เอา​ผ้า​มา​ทับ​ซ้อนกัน</verse>
				<verse number="10">พวก​ช่างฝีมือ​ได้​ฝัง​พลอย​ประดับ​ไว้​สี่แถว​บน​ถุงผ้า​ทับอก​นั้น แถวแรก​ฝัง​พลอย​สีแดง บุษราคัม​และ​มรกต</verse>
				<verse number="11">แถว​ที่สอง ฝัง​ทับทิม ไพลิน และ​แก้วผลึก</verse>
				<verse number="12">แถว​ที่สาม ฝัง​เพทาย พลอย​สีขุ่น และ​เขี้ยว​แก้ว​หนุมาน</verse>
				<verse number="13">แถว​ที่สี่ ฝัง​พลอย​สีเขียว นิล​และ​แจสเพอร์ พวกเขา​ฝัง​พลอย​ประดับ​พวกนี้​ลง​ใน​ตัวเรือน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ</verse>
				<verse number="14">มี​พลอย​ทั้งหมด​สิบสอง​ก้อน เพื่อ​ใส่​ชื่อ​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล พลอย​ประดับ​แต่ละ​ก้อน​จะ​เหมือน​ตรา​ประทับ จะ​มี​ชื่อ​ของ​เผ่า​ทั้ง​สิบสอง​เผ่า​แกะสลัก​ไว้​ก้อนละ​เผ่า</verse>
				<verse number="15">พวก​ช่างฝีมือ​ได้​ทำ​สายสร้อย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ที่​ถัก​เป็น​เกลียว​เหมือน​เชือก ไว้​ใช้​กับ​ถุงผ้า​ทับอก</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ทำ​ตัวเรือน​ทองคำ​สองชิ้น​และ​ห่วง​ทองคำ​สองห่วง ติด​ห่วงทอง​ทั้ง​สองห่วง​ไว้​ที่​มุมบน​ของ​ถุงผ้า​ทับอก​ทั้ง​สองข้าง</verse>
				<verse number="17">จากนั้น​ก็​เอา​สร้อย​ทองคำ​สอด​เข้าไป​ใน​ห่วงทอง​ทั้ง​สองห่วง​นั้น</verse>
				<verse number="18">และ​นำ​ปลาย​อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​สร้อย​แต่ละ​เส้น​ไป​ติด​เข้ากับ​ตัวเรือน​ทองคำ ที่​อยู่​บน​บ่า​ของ​เอโฟด ตรง​ด้านหน้า</verse>
				<verse number="19">พวก​ช่างฝีมือ​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สองห่วง​ไป​ติด​ไว้​ที่​มุมล่าง​ของ​ถุงผ้า​ทับอก​ด้านใน​ที่​แนบ​อยู่​กับ​เอโฟด</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ทำ​ห่วง​ทองคำ​อีก​สองห่วง​ไป​ติด​ไว้​ริม​เอโฟด​ด้านหน้า ห่วง​ทั้งสอง​นี้​อยู่​ใกล้​กับ​ตะเข็บ เหนือ​ผ้า​คาดเอว​ที่​ทำ​อย่าง​ประณีต​นั้น</verse>
				<verse number="21">ช่างฝีมือ​ก็​เอา​ผ้า​สี​น้ำเงิน​มา​สอด​เข้า​กับ​ห่วง​ทั้งสอง​ที่​อยู่​บน​ถุงผ้า​ทับอก​กับ​เอโฟด​นั้น เพื่อ​ดึง​ให้​มันตึง ถุงผ้า​ทับอก​จะได้​อยู่​เหนือ​ผ้า​คาดเอว​ของ​เอโฟด​ที่​ทำ​อย่าง​ประณีต และ​จะได้​ไม่​เคลื่อนไหว​ไปมา เขา​ได้​ทำ​ทั้งหมด​นี้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="22">เบซาเลล​ทำ​เสื้อ​ชุดยาว​ของ​เอโฟด ด้วย​ผ้าทอ​สี​น้ำเงิน​ล้วน</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ช่อง​ลอดหัว​ของ​เสื้อ​ชุดยาว​อยู่​ตรงกลาง เหมือนกับ​คอเสื้อ​ทหาร มี​ขอบ​เย็บ​โดยรอบ​เพื่อ​กัน​ไม่ให้​มันขาด</verse>
				<verse number="24">ส่วน​ปลาย​ของ​เสื้อ​ชุดยาว​นี้ ช่างฝีมือ​ได้​นำ​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี ผ้าทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง และ​สี​แดงเข้ม​มา​ทำ​เป็น​ลูกทับทิม​ติดไว้</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ทำ​พวก​กระดิ่ง​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​นำ​ไป​ติด​ไว้​ระหว่าง​ลูกทับทิม​แต่ละ​ลูก ซึ่ง​เย็บ​ติด​ไว้​รอบๆ​ปลาย​เสื้อ​ชุดยาว​นี้</verse>
				<verse number="26">ทับทิม​กับ​กระดิ่ง​จะ​อยู่​สลับกัน​ไป​รอบๆ​ปลาย​ของ​เสื้อ​ชุดยาว เสื้อ​ชุดยาว​นี้​เอาไว้​ใส่​รับใช้​พระยาห์เวห์ มัน​ทำขึ้น​ตาม​แบบ​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="27">พวกเขา​ทำ​ผ้าคลุม​จาก​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี ให้​อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="28">พวก​ช่างฝีมือ​ทำ​ผ้า​โพกหัว​กับ​แถบผ้า​สวมหัว​จาก​ผ้าลินิน​เนื้อดี และ​ทำ​เสื้อชั้นใน​จาก​ผ้าทอ​ลินิน​สีขาว</verse>
				<verse number="29">พวกช่าง​ยัง​ใช้​ผ้าทอ​ลินิน​เนื้อดี ผ้าทอ​จาก​ด้าย​สี​น้ำเงิน สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม เย็บ​เป็น​ผ้า​คาดเอว​และ​ปัก​ลวดลาย​ลง​บนนั้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="30">ช่างฝีมือ​ได้​ทำ​แผ่นป้าย​ทองคำ​ของ​มงกุฎ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เขียน​ข้อความ​เหมือน​ที่​เขา​สลัก​ลง​ใน​ตรา​ประทับ​ว่า “ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​ติด​แผ่นป้าย​นี้​เข้า​กับ​แถบผ้า​สี​น้ำเงิน และ​เอา​ไป​ผูกไว้​กับ​ผ้า​โพกหัว​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น งาน​ทุกอย่าง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ก็​คือ​เต็นท์​นัดพบ ก็​ได้​เสร็จสิ้น​ลง ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="33">พวกเขา​ได้​นำ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​มอบ​ให้​โมเสส ทั้ง​ตัว​เต็นท์​กับ​อุปกรณ์​ทุกอย่าง ตะขอ​เกี่ยว กรอบ กลอน เสา ฐาน</verse>
				<verse number="34">หลังคา​ที่​ทำ​จาก​หนังแกะ​และ​หลังคา​ที่​ทำ​จาก​หนัง​ปลาโลมา รวมทั้ง ฉาก</verse>
				<verse number="35">หีบ​ใส่​แผ่นหิน​สองแผ่น​แห่ง​ข้อตกลง กับ​คานหาม​ของมัน ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ</verse>
				<verse number="36">โต๊ะ​กับ​อุปกรณ์​ที่​ใช้​บนนั้น​ทุกอย่าง ขนมปัง​ที่​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="37">ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ และ​ถ้วย​ตะเกียง​ของมัน​ที่​เรียง​เป็นแถว พร้อม​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ที่​ต้อง​ใช้​คู่​กับมัน และ​น้ำมัน​จุด​ตะเกียง</verse>
				<verse number="38">แท่นบูชา​ทองคำ น้ำมัน​เจิม เครื่อง​หอม ฉาก​ที่​ทางเข้า​เต็นท์</verse>
				<verse number="39">แท่นบูชา​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ พร้อม​ตะแกรง​ทอง​สัมฤทธิ์​ของมัน คานหาม​ของมัน​และ​อุปกรณ์​ทุกอย่าง​ที่​ใช้​กับมัน อ่างน้ำ​พร้อม​ฐานรอง​ของมัน</verse>
				<verse number="40">พวก​ม่านกั้น​ที่​ลาน พวก​เสาม่าน ฐาน ม่าน​ที่​ประตู​ลาน เชือก​และ​หมุดยึด และ ยัง​มี​เครื่องใช้​อื่นๆ​ที่​ต้องใช้​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ก็​คือ​เต็นท์​นัดพบ​นั่นเอง</verse>
				<verse number="41">เสื้อผ้า​ปัก​เกลียวทอง​สำหรับ​ผู้รับใช้​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ชุด​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​นักบวช​อาโรน และ​ชุด​สำหรับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา เพื่อ​ใส่​รับใช้​ใน​ฐานะ​นักบวช</verse>
				<verse number="42">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ทุกๆอย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้​ทุก​ประการ</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​โมเสส​เห็น​งาน​ทุกอย่าง​ถูก​สร้าง​ตาม​แบบ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้​จน​เสร็จสิ้น เขา​ก็​อวยพร​ชาว​อิสราเอล​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​บอก​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ใน​วัน​ที่หนึ่ง​ของ​เดือน​แรก ให้​เจ้า​ติดตั้ง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ คือ เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="3">ให้​เอา​หีบ​ใส่​คำสอน​มา​วางไว้​ที่นั่น และ​ให้​เอา​ม่าน​มา​กั้น​เป็น​ฉาก​ปิด​หีบนี้​ไว้</verse>
				<verse number="4">ยก​โต๊ะ​เข้ามา​และ​จัด​ให้​เข้าที่ นำ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​เข้า​มา​ไว้ และ​ติดตั้ง​พวก​ตะเกียง​ของมัน​ให้​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="5">นำ​แท่นบูชา​ทองคำ​สำหรับ​เครื่อง​หอม​มา​ไว้​ตรงหน้า​หีบ​ใส่​คำสอน แล้ว​กั้นฉาก​ไว้​ที่​ทางเข้า​เต็นท์</verse>
				<verse number="6">วาง​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ไว้​ที่​ด้านหน้า​ของ​ทางเข้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ คือ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="7">ตั้ง​อ่างน้ำ​ไว้​ระหว่าง​เต็นท์​นัดพบ​กับ​แท่นบูชา​และ​ใส่​น้ำ​ลง​ใน​อ่าง​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ทำ​ลาน​บริเวณ​รอบๆ​และ​ตั้งฉาก​ไว้​ที่​ประตู​ทางเข้า​ลาน</verse>
				<verse number="9">เอา​น้ำมัน​เจิม ไป​เจิม​ที่​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ของ​ทุกอย่าง​ใน​เต็นท์​นั้น พร้อมกับ​ทำ​พิธี​เพื่อ​ให้​ของ​พวกนี้​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​เจิม​แท่นบูชา​ที่​ใช้​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ข้าวของ​บนนั้น​พร้อมกับ​ทำ​พิธี เพื่อ​ทำ​ให้​แท่นบูชา​ศักดิ์สิทธิ์​มาก</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ต้อง​เจิม​อ่างน้ำ​และ​ฐานรอง​ของมัน เพื่อ​ทำให้​พวกมัน​ศักดิ์สิทธิ์​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ต้อง​พา​อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา ไป​ที่​ประตู​เต็นท์​นัดพบ ให้​ชำระ​ล้าง​พวกเขา​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="13">เอา​เสื้อผ้า​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​มา​แต่งตัว​ให้​กับ​อาโรน เจิมเขา​และ​ทำ​พิธี​ให้เขา​เพื่อ​เขา​จะได้​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​นักบวช</verse>
				<verse number="14">ให้​ลูกชาย​เขา​มา​อยู่​ใกล้​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ เอา​เสื้อคลุม​มา​แต่งตัว​ให้​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​เจิม​พวกเขา​เหมือน​ที่​เจิม​ให้​พ่อ​ของ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​นักบวช การเจิม​นี้​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​มี​สิทธิ์​เป็น​นักบวช​ตลอดไป​ทุกๆ​รุ่น”</verse>
				<verse number="16">โมเสส​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ถึง​วัน​ที่หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง​ใน​ปี​ที่สอง เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ก็​ถูก​ตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="18">โมเสส​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​บน​พวก​ฐาน​ของมัน ตั้ง​กรอบ ใส่​คาน​และ​ยก​เสา​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">โมเสส​กาง​ผ้า​เต็นท์​ออก​เหนือ​เต็นท์​นัดพบ และ​ใส่​ที่คลุม​เหนือ​เต็นท์​นั้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="20">แล้ว​โมเสส​ก็​นำ​แผ่น​ข้อตกลง​สองแผ่น​นั้น​ไป​วาง​ไว้​ใน​หีบ และ​นำ​คาน​มา​สอด​เข้า​กับ​หีบ เขา​วาง​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ​ไว้​เหนือ​หีบ</verse>
				<verse number="21">โมเสส​นำ​หีบ​ใส่​คำสอน​เข้าไป​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​กั้นฉาก​ที่​เป็น​ผ้าม่าน​บัง​หีบ​ใส่​คำสอน​ไว้ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่งเขา</verse>
				<verse number="22">โมเสส​ตั้ง​โต๊ะ​ไว้​ด้านนอก​ของ​ฉาก​ที่​เป็น​ผ้าม่าน ข้างใน​เต็นท์​นัดพบ ไป​ทาง​ทิศเหนือ</verse>
				<verse number="23">โมเสส​วาง​ขนมปัง​ไว้​บนโต๊ะ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="24">โมเสส​วาง​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง​ไว้​ใน​เต็นท์​นัดพบ ไป​ทาง​ทิศใต้​ของ​เต็นท์​ตรงข้าม​กับ​โต๊ะ</verse>
				<verse number="25">เขา​ตั้ง​พวก​ตะเกียง​ไว้​หน้า​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="26">โมเสส​วาง​แท่นบูชา​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​ไว้​ใน​เต็นท์​นัดพบ ข้างหน้า​ผ้าม่าน</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เขา​จึง​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่นบูชา​นั้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="28">โมเสส​เอา​ม่าน​กั้น​ไว้​ตรง​ทางเข้า​เต็นท์</verse>
				<verse number="29">เขา​ตั้ง​แท่นบูชา​สำหรับ​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​ไว้​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ คือ​ด้านหน้า​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ​นั้น แล้ว​เขา​ก็​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​บนนั้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่งไว้</verse>
				<verse number="30">โมเสส​วาง​อ่างน้ำ​ไว้​ระหว่าง​เต็นท์​นัดพบ​กับ​แท่นบูชา และ​เติม​น้ำ​ลง​ใน​อ่าง​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="31">โมเสส อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน ล้างมือ​และ​เท้า​ของ​พวกเขา​ด้วย​น้ำ​ใน​อ่างนั้น</verse>
				<verse number="32">เมื่อใด​ก็ตาม​ที่​พวกเขา​เข้ามา​ใน​เต็นท์​นัดพบ​หรือ​เข้าใกล้​แท่นบูชา พวกเขา​ต้อง​ชำระ​ล้าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="33">โมเสส​ทำ​ลาน​บริเวณ​รอบๆ​เต็นท์​และ​แท่นบูชา และ​แขวน​ม่านกั้น​ไว้​ที่​ประตู​ทางเข้า​ลาน แล้ว​โมเสส​ก็​ได้​ทำงาน​ทุกอย่าง​เสร็จ​สิ้น​ลง</verse>
				<verse number="34">มี​เมฆ​ปกคลุม​เหนือ​เต็นท์​นัดพบ แล้ว​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ส่องสว่าง​ไป​ทั่ว​เต็นท์</verse>
				<verse number="35">โมเสส​ไม่​สามารถ​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ​ได้ เพราะ​ว่า​เมฆ​ได้​ลงไป​ที่นั่น และ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ส่องสว่าง​ไป​ทั่ว​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น</verse>
				<verse number="36">ตลอดเวลา​การ​เดินทาง​ของ​ชาว​อิสราเอล พวกเขา​จะ​คอยดู​เมฆ​ก้อนนี้​เป็นหลัก เมื่อใด​ที่​เมฆ​ลอยตัว​สูงขึ้น​จาก​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ชาว​อิสราเอล​จะ​เริ่ม​ออก​เดินทาง</verse>
				<verse number="37">แต่​ถ้า​เมฆ​ไม่​ลอยตัว​ขึ้น ชาว​อิสราเอล​จะ​ไม่​ออก​เดินทาง​ไปไหน จนกว่า​พวกเขา​จะ​เห็น​เมฆ​ลอยตัว​ขึ้นอีก</verse>
				<verse number="38">เมฆ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​เหนือ​เต็นท์​ใน​ตอน​กลางวัน ส่วน​ตอน​กลางคืน​จะ​มี​ไฟ​อยู่​เหนือ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ได้เห็น​สิ่งนี้ ตลอดเวลา​ที่​พวกเขา​เดินทาง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="3">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​เรียก​โมเสส​มา​และ​พูด​กับ​เขา​จาก​เต็นท์​นัดพบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​ใคร​ก็ตาม​ใน​หมู่​พวกเจ้า​นำ​สัตว์​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้กับ​พระยาห์เวห์ สัตว์​ที่​จะ​เอา​มา​ถวาย​นั้น​จะ​ต้อง​เอา​มา​จาก​ฝูงวัว​หรือ​ฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เครื่อง​บูชา​นั้น​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ที่​เอา​มา​จาก​ฝูงวัว เขา​จะ​ต้อง​เลือก​วัวตัวผู้​ที่​ไม่มี​ตำหนิ แล้ว​ให้​เอา​มัน​ไป​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ เพื่อ​มัน​จะได้​เป็น​ที่​ยอมรับ</verse>
				<verse number="4">เขา​ต้อง​วางมือ​ลง​บน​หัว​ของ​สัตว์​ตัวนั้น​ที่​เอา​มา​ถวาย เพื่อ​ให้​พระยาห์เวห์​ยอมรับ​มัน​จาก​คนนั้น เพื่อ​กำจัด​บาป​ให้​กับ​คนนั้น</verse>
				<verse number="5">เขา​จะต้อง​ฆ่า​วัว​ตัวนั้น​เอง​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​ลูกชาย​ของ​อาโรน​ที่​เป็น​นักบวช​จะ​เป็น​คน​เอา​เลือด​ของ​วัวนั้น​มา​ให้​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ต้อง​สาด​เลือด​นั้น​ไป​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา​ที่​ตั้ง​อยู่​ตรง​ทางเข้า​ของ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="6">หลัง​จากนั้น เจ้า​ของ​จะต้อง​ถลก​หนังวัว​ตัวนั้น​และ​ตัด​เนื้อ​ของมัน​ออก​เป็น​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​นักบวช ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโรน ก็​จะ​ก่อไฟ​ขึ้น​ที่​แท่นบูชา​และ​นำ​ไม้ฟืน​มา​วาง​เรียงกัน​บน​กองไฟ</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ต้อง​เอา​ส่วน​ที่​เป็น​เนื้อ ส่วน​หัว​และ​ไขมัน​ของ​วัว​ตัวนั้น​มา​วาง​เรียงกัน​บน​ฟืน​ที่​สุมไฟ​อยู่​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="9">ส่วน​เครื่องใน​และ​ขา​ของมัน​ให้​เจ้าของ​นำ​ไป​ล้างน้ำ แล้ว​นักบวช​จะ​นำ​ไป​เผา​จนหมด​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่นหอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เขา​เอา​วัว​หรือ​แกะ​หรือ​แพะ มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา เขา​ต้อง​ถวาย​สัตว์​ตัวผู้​ที่​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="11">เขา​ต้อง​เอา​มัน​ไป​ฆ่า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​แท่นบูชา และ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโรน จะ​เอา​เลือด​ของมัน​ไป​สาด​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="12">เจ้าของ​จะ​ต้อง​หั่น​สัตว์​ตัวนั้น​ออก​เป็น​ชิ้นๆ​และ​นักบวช​จะ​เอา​ส่วน​ที่​เป็น​เนื้อ ส่วน​หัว​และ​ไขมัน​ของ​มัน ไป​วาง​เรียง​กัน​บน​ฟืน​ที่​สุมไฟ​อยู่​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="13">ส่วน​เครื่องใน​และ​ขา​ของมัน​ให้​เจ้าของ​เอา​ไป​ล้างน้ำ แล้ว​นักบวช​จะ​เอา​ไป​เผา​จน​หมด​บน​แท่นบูชา มัน​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เขา​เอา​นก​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​ต้อง​ใช้​นกเขา​หรือ​นก​พิราบ​ที่​ยัง​หนุ่มๆ</verse>
				<verse number="15">นักบวช​ต้อง​เป็น​คน​เอา​นกนั้น​ไป​ที่​แท่นบูชา และ​บิดหัว​มัน นำ​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เลือด​ของมัน​จะ​ไหล​ลง​ทาง​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="16">เจ้าของ​ต้อง​ดึง​กระเพาะ​ข้าว และ​ถอน​ขนนก​ออก แล้ว​โยน​ทิ้ง​ไป​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​แท่นบูชา​ซึ่ง​เป็น​ที่​ทิ้ง​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="17">นักบวช​ต้อง​จับ​ปีก​ทั้งสอง​แล้ว​ฉีกนก​ออก​แต่​ต้อง​ไม่​ขาด​จากกัน นักบวช​จะ​นำ​มัน​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา​ที่​มี​ไม้ฟืน​สุม​อยู่​บน​กองไฟ เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​คน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ขอให้​เครื่อง​บูชา​ของเขา​นั้น​เป็น​แป้ง​อย่าง​ดี​ที่สุด และ​เขา​ต้อง​เท​น้ำมัน​ลง​ไป​และ​ใส่​กำยาน ลง​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">จากนั้น เขา​ต้อง​เอา​เครื่อง​บูชา​นี้​ไป​ให้​พวก​นักบวช ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโรน แล้ว​นักบวช​จะ​ต้อง​หยิบ​แป้ง​อย่างดี ที่​มี​น้ำมัน​กับ​กำยาน​นั้น​ขึ้นมา​หนึ่ง​กำมือ แล้ว​ก็​เอา​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​ส่วน​ที่​แทน​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ทั้งหมด เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ส่วน​ที่เหลือ จะ​เป็น​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา เพราะ​มัน​เป็น​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เจ้า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ที่​อบ​จาก​เตา คือ ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู ผสม​น้ำมัน หรือ​ขนมปัง​แผ่น​บางๆ​ไม่ใส่​เชื้อ​ฟู ทา​ด้วย​น้ำมัน เจ้า​ต้อง​ใช้​แป้ง​อย่าง​ดี​ที่สุด​มา​ทำ</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เจ้า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช ที่​ปิ้ง​บน​แผ่น​เหล็ก​กลม เจ้า​ก็​ต้อง​ทำ​จาก​แป้ง​อย่าง​ดี ที่​ผสม​น้ำมัน​และ​ไม่ใส่​เชื้อฟู</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ต้อง​ทำ​ให้​มัน​แตก​เป็น​ชิ้น​เล็กๆ​แล้ว​เท​น้ำมัน​ลง​บน​มัน มัน​คือ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจ้า​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ที่​ทอด​ใน​กระทะ เจ้า​ต้อง​ทำ​จาก​แป้ง​อย่างดี ใน​น้ำมัน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้า​เอา​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​ทำ​ด้วย​วิธีไหน​ก็ตาม​ที่​บอก​มา​แล้ว เจ้า​ต้อง​เอา​มัน​ไป​ให้​กับ​นักบวช แล้ว​นักบวช​ก็​จะ​เอา​ไป​ที่​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="9">หลัง​จากนั้น นักบวช​จะ​หยิบ​ออกมา​บาง​ส่วน เป็น​ส่วน​ที่​แทน​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมด แล้ว​นำ​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ส่วน​ที่​เหลือ จะ​เป็น​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา เพราะ​มัน​เป็น​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ที่​เจ้า​เอา​มา​ถวาย​ให้​พระยาห์เวห์​นั้น ต้อง​ไม่ใส่​เชื้อฟู เพราะ​เจ้า​ไม่​สามารถ​เผา​เชื้อฟู​หรือ​น้ำเชื่อม​จาก​ผลไม้ เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="12">แต่​เจ้า​ใช้​เชื้อฟู​กับ​น้ำหวาน​จาก​ผลไม้ ถวาย​พระยาห์เวห์​ได้ ถ้า​มัน​เป็น​ผลผลิต​ที่​ได้​จาก​การ​เก็บเกี่ยว​ครั้งแรก​ของ​ปี แต่​จะต้อง​ไม่​เอา​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา​เพื่อ​เป็น​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จะ​ต้อง​ปรุง​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ทุกอย่าง​ด้วย​เกลือ เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ลืม​ใส่​เกลือ​ที่​เป็น​เครื่อง​เตือนใจ​ถึง​สัญญา​ที่​เจ้า​กับ​พระเจ้า​ของเจ้า​มี​ต่อกัน ลง​ใน​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ด้วย และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​เกลือ​พร้อมๆ​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ทั้งหมด​ของเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​เอา​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ที่​เก็บเกี่ยว​เป็น​รุ่นแรก มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ต้อง​ถวาย​รวง​ใหม่ๆ​ที่​บด​เมล็ด​จน​ละเอียด​และ​ย่างไฟ​มาแล้ว เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ที่​เก็บเกี่ยว​เป็น​รุ่นแรก</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​ใส่​น้ำมัน​ลง​ไป​ใน​เมล็ดพืช​ที่​บด​แล้วนั้น พร้อม​กับ​กำยาน​บน​มัน​ด้วย มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช</verse>
				<verse number="16">นักบวช​ต้อง​เอา​กำยาน​ทั้งหมด​กับ​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เมล็ดพืช​ที่​บดนี้​และ​น้ำมัน มา​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​ส่วน​ที่​แทน​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ถ้า​เครื่อง​บูชา​ของเขา​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา และ​ถ้า​เขา​ใช้​วัว เขา​สามารถ​ใช้​วัว​ตัวผู้​หรือ​ตัวเมีย​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ก็ได้ แต่​ต้อง​เป็น​วัว​ที่​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="2">เขา​ต้อง​วางมือ​ลง​บน​หัว​ของ​มัน และ​เอา​มัน​ไป​ฆ่า​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ และ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโรน จะ​ต้อง​เอา​เลือด​ของมัน​ไป​สาด​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="3">เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​ใน​เครื่องใน และ​ไขมัน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบๆ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="4">ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​รอบๆ​ไต คือ​ส่วน​ที่​ติด​กับ​กล้ามเนื้อ​หลัง​ส่วน​ล่าง และ​พังผืด​ของ​ตับ เขา​จะ​ต้อง​เอา​มัน​ออก​พร้อม​กับ​ไต</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย​ของ​อาโรน​ต้อง​เอา​มัน​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา​พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา ที่​อยู่​บน​กองฟืน​ที่​สุมไฟ​อยู่ เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ถ้า​คน​เอา​แกะ​หรือ​แพะ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ สัตว์นั้น​จะ​เป็น​ตัวผู้​หรือ​ตัวเมีย​ก็​ได้ แต่​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เขา​ถวาย​แกะ​เป็น​เครื่อง​บูชา เขา​ต้อง​นำ​มัน​ไป​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​วาง​มือ​ของเขา​ลง​บน​หัว​ของ​แกะ​ตัวนั้น แล้ว​เขา​ต้อง​ฆ่า​แกะ​ตัวนั้น​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ และ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโรน ก็​จะ​เอา​เลือด​ของ​มัน​ไป​สาด​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ต้อง​เอา​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา มา​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​ทั้งหมด ตั้งแต่​หาง​ไป​ถึง​ปลาย​สุด​ของ​กระดูก​สันหลัง ไขมัน​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​ส่วน​เครื่องใน และ​ที่​ติด​อยู่​รอบๆ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="10">ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง กับ​ไขมัน​ของ​มัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​กล้ามเนื้อ​หลัง​ส่วน​ล่าง และ​พังผืด​ของ​ตับ เขา​ต้อง​เอา​มัน​ออกไป​พร้อมๆ​กับ​ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง</verse>
				<verse number="11">แล้ว​นักบวช​จะ​เอา​มัน​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เขา​ใช้​แพะ​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เขา​ต้อง​นำ​มัน​มา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​วาง​มือ​ของเขา​ลง​บน​หัว​ของมัน และ​ฆ่า​มัน​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโรน ต้อง​เอา​เลือด​ของมัน​ไป​สาด​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">เขา​ต้อง​นำ​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​นี้​มา​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คือ ส่วน​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน และ​ที่​ติด​อยู่​รอบๆ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง กับ​ไขมัน​ของมัน​ที่​อยู่​ส่วน​ล่าง​ของ​กล้ามเนื้อ​หลัง และ​พังผืด​ของ​ตับ เขา​ต้อง​เอา​มัน​ออก​มา​พร้อมๆ​กับ​ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง</verse>
				<verse number="16">แล้ว​นักบวช​จะ​เป็น​คน​เอา​มัน​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ส่วน​ของ​ไขมัน​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">นี่​จะ​เป็น​กฎ​ที่​เจ้า​ต้อง​ทำ​ตาม​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​ไป​อยู่​ที่ไหน​ก็​ตาม คือ เจ้า​จะต้อง​ไม่​กิน​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​และ​เลือด​ของ​สัตว์’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​มี​ใคร​ทำ​บาป​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ และ​เกิด​ไป​ทำ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ว่า​อย่า​ทำ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​คน​ที่​ทำ​ผิดบาป​นั้น​เป็น​นักบวช​ที่​ได้รับ​การเจิม​มาแล้ว เขา​ก็​จะ​ทำ​ให้​ประชาชน​พลอย​มี​ความผิด​ไปด้วย เขา​จะ​ต้อง​เอา​วัว​ตัวผู้​จาก​ฝูง​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง สำหรับ​บาป​ที่​เขา​ได้​ทำ​ลงไป และ​วัว​ตัวนั้น​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="4">เขา​ต้อง​เอา​วัว​ตัวนั้น​ไป​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​วาง​มือ​ของเขา​ลง​บน​หัว​ของ​มัน แล้ว​ฆ่ามัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">นักบวช​ที่​ได้รับ​การเจิม​นั้น จะ​ต้อง​เอา​เลือด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​วัว​ตัวผู้​นั้น​ไป​ที่​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​จุ่ม​นิ้วมือ​ของเขา​ลง​ใน​เลือด​และ​พรม​เลือด​เจ็ด​ครั้ง​ที่​หน้า​ผ้าม่าน​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">นักบวช​คนนั้น​ต้อง​เอา​เลือด​ป้าย​ตรง​ปลาย​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา​ที่​เผา​เครื่อง​หอม แท่นบูชา​นี้​อยู่​ใน​เต็นท์​นัดพบ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ต้อง​เอา​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​ของ​วัว​ตัวผู้​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้างตัว​นั้น รวมทั้ง​ไขมัน​ที่​อยู่​ใน​เครื่องใน​และ​รอบๆ​เครื่องใน​นั้น</verse>
				<verse number="9">เขา​ต้อง​เอา​ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง​กับ​ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​ไต​นั้น ที่​อยู่​ส่วน​ล่าง​ของ​กล้ามเนื้อ​หลัง และ​เขา​ต้อง​เอา​พังผืด​ของ​ตับ เขา​ต้อง​เอา​มัน​ออกไป​พร้อมๆ​กับ​ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง</verse>
				<verse number="10">เขา​ต้อง​เอา​ส่วน​ไขมัน​ทั้งหมด​ออก​จาก​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เหมือน​กับ​ที่​เขา​เอา​ไขมัน​ออก​จาก​วัว​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา แล้ว​นักบวช​ต้อง​เอา​ไขมัน​พวกนั้น​มา​ถวาย​บน​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="11">แต่​นักบวช​จะ​ต้อง​เอา​ส่วน​ที่เหลือ​ทั้งหมด​ของ​วัว คือ​ส่วน​หนัง ส่วน​เนื้อ​ทั้งหมด ส่วน​หัว ส่วน​ขา ส่วน​เครื่องใน​และ​ขี้​ของมัน​ออก​ไป​นอก​ค่าย ไป​ยัง​ที่​ที่​บริสุทธิ์ คือ​ที่​ทิ้ง​ขี้เถ้า แล้ว​เผา​มัน​บน​กองฟืน​ที่​สุมไฟ​อยู่ ตรง​ที่​ทิ้ง​ขี้เถ้า​นั้น</verse>
				<verse number="12"></verse>
				<verse number="13">ถ้า​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ทำ​ผิดบาป​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ และ​ไม่มี​ใคร​รู้ตัว​ว่า​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม​ไม่ให้​ทำ พวกเขา​ก็​จะ​มี​ความผิด</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวกเขา​รู้​ถึง​ความบาป​ที่​ได้​ทำนั้น คน​ใน​ที่​ประชุม​ต้อง​นำ​วัว​ตัวผู้​มา​ตัวหนึ่ง​จาก​ฝูง มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง พวกเขา​ต้อง​เอา​มัน​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวก​ผู้นำ​ของ​ชุมชน​นั้น​ต้อง​วาง​มือ​ลง​บน​หัว​ของ​มัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ต้อง​ฆ่า​วัว​ตัวนั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">แล้ว​นักบวช​ที่​ได้รับ​การเจิม​มา​แล้ว ต้อง​นำ​เลือด​บาง​ส่วน​ของ​วัว​ตัวผู้​นั้น​ไป​ที่​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​นักบวช​นั้น​ต้อง​จุ่มนิ้ว​ของเขา​ลง​ใน​เลือด แล้ว​พรม​ลงไป​ที่​หน้า​ผ้าม่าน​เจ็ด​ครั้ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เอา​เลือด​ส่วน​หนึ่ง​ทา​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา​ที่​ตั้ง​อยู่​หน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เต็นท์​นัดพบ ส่วน​เลือด​ที่เหลือ​ทั้งหมด ให้​เท​ลง​ไป​ที่​ฐาน​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา ที่​ตั้ง​อยู่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="19">เขา​ต้อง​เอา​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​ทั้งหมด​ออก​มา​และ​นำ​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="20">เขา​ต้อง​ทำ​กับ​วัว​ตัวผู้นี้​เหมือน​กับ​ที่​ทำ​กับ​วัว​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​นักบวช และ​ด้วย​วิธี​นี้​นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​และ​พวกเขา​จะ​ได้รับ​การอภัย</verse>
				<verse number="21">หลัง​จากนั้น ให้​แบก​วัว​ตัวนั้น​ออก​ไป​นอก​ค่าย​และ​เผามัน​เหมือน​กับ​ที่​เผา​วัว​ตัวแรก​นั้น มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​สำหรับ​ชุมชน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ผู้นำ​ทำ​ผิดบาป​และ​ได้​ทำ​สิ่งหนึ่ง​สิ่งใด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา​สั่ง​ห้ามไว้ โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ พวกเขา​ก็​จะ​มี​ความผิด</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​เกิด​รู้ตัว​ขึ้นมา​ว่า​สิ่ง​ที่​เขา​ทำนั้น​เป็น​บาป เขา​ต้อง​เอา​แพะ​ตัวผู้​มา​ตัวหนึ่ง​จาก​ฝูง สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา แพะ​ตัวนี้​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​ต้อง​วางมือ​ลง​บน​หัว​ของมัน และ​นำ​มัน​ไป​ฆ่า​ใน​ที่​สำหรับ​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="25">นักบวช​จะต้อง​เอา​นิ้ว​ป้าย​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นี้ และ​ไป​ทา​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา ส่วน​เลือด​ที่​เหลือ​ทั้งหมด เขา​จะ​นำ​ไป​เท​ที่​ฐาน​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="26">นักบวช​ต้อง​เอา​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​ทั้งหมด​ของ​แพะ​มา​เผา​บน​แท่นบูชา เขา​ต้อง​เผามัน​ให้​เหมือน​ที่​เขา​เผา​ส่วน​ไขมัน​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ด้วย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​ผู้นำ​คนนั้น​เพราะ​บาป​ที่​เขา​ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปดเปื้อน แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การอภัย</verse>
				<verse number="27">ถ้า​คนหนึ่ง​คนใด​ใน​ชุมชน​ทำ​ผิดบาป​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ โดย​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม​ไว้​ไม่ให้​ทำ เขา​ก็​จะ​มี​ความผิด</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เขา​รู้ตัว​ขึ้นมา​ว่า​ทำ​ผิด เขา​ต้อง​นำ​แพะ​ตัวเมีย​จาก​ฝูง​มา​ตัวหนึ่ง เป็น​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​บาป​ที่​เขาทำ แต่​แพะ​ตัวนั้น​จะ​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="29">เขา​ต้อง​วางมือ​ลง​บน​หัว​ของ​สัตว์​ที่​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​นำ​มัน​ไป​ฆ่า​ใน​ที่​สำหรับ​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="30">แล้ว​นักบวช​ต้อง​เอา​นิ้ว​ป้าย​เลือด​บาง​ส่วน​ของ​แพะ เอา​ไป​ทา​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เท​เลือด​แพะ​ส่วน​ที่เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่นบูชา​นั้น</verse>
				<verse number="31">เขา​ต้อง​เลาะ​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​ทั้งหมด​ของ​แพะ​ตัวนั้น​ออก​เหมือน​กับ​ที่​เขา​เอา​ไขมัน​ออก​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา และ​นักบวช​ต้อง​เอา​ไขมัน​เหล่านี้​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ โดย​วิธีนี้ นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​คนๆนั้น​และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="32">ถ้า​เขา​ใช้​แกะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เขา​ต้อง​เอา​แกะ​ตัวเมีย​ที่​ไม่มี​ตำหนิ</verse>
				<verse number="33">แล้ว​เขา​ต้อง​วางมือ​ลง​บน​หัว​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นั้น และ​เอา​มัน​ไป​ฆ่า​ใน​ที่​สำหรับ​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="34">นักบวช​ต้อง​เอา​นิ้ว​ป้าย​เลือด​บาง​ส่วน​ของมัน ไป​ทา​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เท​เลือด​แกะ​ส่วน​ที่เหลือ​ทั้งหมด​ลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่นบูชา​นั้น</verse>
				<verse number="35">แล้ว​นักบวช​ต้อง​เอา​ส่วน​ไขมัน​ทั้งหมด​ของ​แกะ​ออก เหมือน​กับ​ที่​เอา​ไขมัน​ออก​จาก​แกะ​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา และ​นักบวช​ก็​เอา​ไขมัน​ทั้งหมด​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ โดย​วิธีนี้ นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​คนๆนั้น​เพราะ​บาป​ที่​เขา​ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปดเปื้อน​และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ถ้า​คน​ทำ​บาป​ใน​กรณี​ดัง​ต่อไปนี้ คือ ถ้า​คนไหน​ไป​เห็น​หรือ​ได้ยิน​อะไร​มา แต่​ไม่ยอม​พูด ทั้งๆ​ที่​รู้เห็น​เป็น​พยาน เขา​จะ​ต้อง​รับโทษ​จาก​บาปนี้</verse>
				<verse number="2">หรือ​มี​ใคร​ไป​จับ​ต้อง​ถูก​สิ่ง​ที่​ไม่​สะอาด อาจจะ​เป็น​ซาก​ของ​สัตว์ป่า หรือ​ซาก​ของ​สัตว์​ที่​ไม่​สะอาด หรือ​ซาก​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ที่​ไม่​สะอาด โดย​ที่​ตัว​เขาเอง​ก็​ไม่รู้ เขา​ก็​ยังคง​ไม่​สะอาด​และ​มี​ความ​ผิด​อยู่ดี</verse>
				<verse number="3">หรือ​เมื่อ​มี​ใคร​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​สิ่ง​ที่​ไม่​สะอาด​ของ​คนอื่น ไม่​ว่า​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​สะอาด​แบบ​ไหน​ก็ตาม​โดย​ไม่รู้ตัว ซึ่ง​ทำ​ให้​เขา​ไม่​สะอาด แล้ว​สุดท้าย​เขา​ก็​รู้เข้า เขา​ก็​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="4">หรือ​มี​ใคร​สาบาน​แบบ​ชุ่ยๆ​ไม่ได้​คิด​เสีย​ก่อน ไม่​ว่า​สาบาน​ที่​จะ​ทำ​เรื่อง​ร้าย​หรือ​เรื่อง​ดี​ก็ตาม ไม่ว่า​เขา​จะ​สาบาน​ชุ่ยๆ​อะไร​ไป แล้ว​เกิด​ลืม​ขึ้นมา สุดท้าย​ถึง​นึก​ขึ้น​ได้ เขา​ก็​มี​ความ​ผิด</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ใคร​ที่​ทำ​ผิด​ใน​เรื่องใด​เรื่อง​หนึ่ง​ที่​บอก​มา​นี้ ก็​ให้​คนๆนั้น​สารภาพ​บาป​ที่​เขาทำ</verse>
				<verse number="6">เขา​ต้อง​เอา​ค่าปรับ​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ สำหรับ​บาป​ที่​เขา​ทำไป เขา​ต้อง​เอา​แกะ​ตัวเมีย หรือ​แพะ​ตัวเมีย​มา​จากฝูง เพื่อ​เป็น​ของ​ถวาย​ชดใช้ ด้วย​วิธี​นี้​นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​คนๆนั้น​เพราะ​บาป​ที่​เขา​ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปดเปื้อน</verse>
				<verse number="7">ถ้า​คนๆนั้น​ไม่​สามารถ​ซื้อ​แกะ เขา​อาจ​ใช้​นกเขา​สองตัว​หรือ​นก​พิราบ​สองตัว มา​เป็น​ค่าปรับ​สำหรับ​บาป​ที่​เขา​ทำไป นก​ตัวหนึ่ง​ใช้​เป็น​ของถวาย​ชดใช้ อีก​ตัวหนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="8">เขา​ต้อง​เอา​นก​ทั้ง​สองตัว​ไป​ให้​กับ​นักบวช แล้ว​นักบวช​ก็​จะ​ถวาย​ตัว​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ก่อน นักบวช​ต้อง​บิดคอ​มัน แต่​ไม่ให้​ส่วนหัว​หลุด​จาก​ตัว</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ต้อง​พรม​เลือด​บาง​ส่วน​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นี้​ไป​ที่​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่นบูชา เลือด​ส่วน​ที่เหลือ​ให้​เทลง​ที่​ฐาน​ของ​แท่นบูชา มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="10">นก​ตัว​ที่สอง ให้​เอา​ไป​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ตาม​กฎ​ที่​ให้​ไว้ ด้วย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​คนๆนั้น เพราะ​บาป​ที่​เขา​ทำไป​ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปดเปื้อน แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="11">ถ้า​คนๆนั้น​ไม่​สามารถ​ซื้อ​นกเขา​สองตัว​หรือ​นก​พิราบ​สองตัว ก็​ให้​เขา​ใช้​แป้ง​อย่างดี​แปด​ถ้วย มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง แต่​ต้อง​ไม่​เท​น้ำมัน​และ​กำยาน​ลง​ใน​แป้งนั้น เพราะ​มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="12">เขา​ต้อง​นำ​แป้งนั้น​ไป​ให้​นักบวช แล้ว​นักบวช​จะ​หยิบ​แป้ง​ขึ้นมา​หนึ่ง​กำมือ เป็น​ส่วน​ที่​แทน​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมด และ​นำ​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="13">ด้วย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​คนๆนั้น เพราะ​บาปหนึ่ง​บาปใด​ใน​บาป​เหล่านี้​ที่​คนนั้น​ทำไป ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปดเปื้อน แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย ส่วน​แป้ง​ที่เหลือ​จะ​เป็น​ของ​นักบวช เหมือน​กับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="15">“เมื่อ​มี​ใคร​ทำผิด​โดย​ไม่รู้ตัว​ต่อ​สิ่ง​ที่​ได้​สงวน​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​แกะ​ตัวผู้​อย่างดี​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​จาก​ฝูง หรือ​เป็น​จำนวน​เงิน​ที่​เท่าเทียม​กัน โดย​ใช้​น้ำหนัก​มาตรฐาน​ของ​วิหาร มัน​เป็น​ของถวาย​ชดใช้</verse>
				<verse number="16">คนๆนั้น​ต้อง​ชดใช้​สำหรับ​ความ​ผิด​ที่​เขา​ได้​ทำ​ต่อ​สิ่ง​ที่​ได้​สงวน​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​จ่าย​เพิ่ม​อีก​หนึ่ง​ในห้า แล้ว​เอา​ไป​ให้​กับ​นักบวช และ​โดย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​กำจัด​บาป​เพื่อ​เขา โดย​ใช้​แกะ​ตัวผู้​เป็น​ของถวาย​ชดใช้ และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คนๆหนึ่ง​ทำ​บาป​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ห้าม​ไว้​ว่า​อย่า​ทำ โดย​ไม่รู้ตัว เขา​ก็​มี​ความ​ผิด​และ​ต้อง​รับ​โทษ​จาก​บาป​นั้น​อยู่ดี</verse>
				<verse number="18">เขา​ต้อง​นำ​แกะ​ตัวผู้​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​จาก​ฝูง​มา​ให้​นักบวช ให้​มี​มูลค่า​เท่ากับ​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​เป็น​ของถวาย​ชดใช้ โดย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​กำจัด​บาป​เพื่อ​เขา​เพราะ​เขา​ทำ​ผิด​โดย​ไม่รู้ตัว แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย</verse>
				<verse number="19">มัน​เป็น​ของถวาย​ชดใช้​สำหรับ​ความ​ผิด​ที่​เขา​ได้​ทำ​ต่อ​พระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เมื่อ​มี​คนๆหนึ่ง​ทำ​ผิด​และ​ล่วงเกิน​พระยาห์เวห์ ด้วย​การ​ทำ​บาป​ต่อไปนี้ คือ​โกหก​เพื่อน​บ้าน​เกี่ยวกับ​ของ​ที่​เพื่อน​บ้าน​ฝาก​ให้​เขา​ดูแล หรือ​เกี่ยวกับ​ของ​ที่​เอา​มา​วาง​มัดจำ ​ที่​เขา​ได้รับ หรือ​เกี่ยวกับ​สิ่ง​ที่​กู้ยืม​มา หรือ​ของ​ที่​ไป​ปล้น​หรือ​โกง​เพื่อน​บ้าน​มา</verse>
				<verse number="3">หรือ​เจอ​ของหาย​แต่​โกหก​ว่า​ไม่เจอ หรือ​สาบาน​ว่า​ไม่ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ได้ทำ​ลงไป​ซึ่ง​เป็น​บาป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​คนๆนั้น​ได้​ทำ​บาป เขา​มี​ความ​ผิด เขา​ต้อง​คืน​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ปล้นมา หรือ​โกงมา หรือ​ของ​ที่​คนอื่น​ฝาก​ให้​เขา​ดูแล หรือ​ของ​ที่​เขา​เจอ</verse>
				<verse number="5">หรือ​อะไร​ก็​แล้วแต่​ที่​เขา​ได้​สาบาน​เท็จ​ไว้ เขา​ต้อง​ชดใช้​เต็ม​มูลค่า​ของนั้น และ​ต้อง​เพิ่ม​ไป​อีก​หนึ่ง​ในห้า​ของ​มูลค่า​ของนั้น เขา​ต้อง​ชดใช้​ให้​กับ​เจ้าของ ใน​วัน​ที่​พิสูจน์​ได้​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​จริง</verse>
				<verse number="6">และ​เขา​ต้อง​เอา​ของถวาย​ชดใช้​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​แกะ​ตัวผู้​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​จาก​ฝูง ตาม​มูลค่า​ที่​ถูกต้อง​สำหรับ​เป็น​ของถวาย​ชดใช้ แล้ว​เอา​มา​ให้​กับ​นักบวช</verse>
				<verse number="7">และ​โดย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​กำจัด​บาป​เพื่อ​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย​สำหรับ​อะไร​ก็ตาม​ที่​เขา​ทำไป​ซึ่ง​ทำ​ให้​เขา​มี​ความ​ผิด”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="9">“ให้​สั่ง​อาโรน​และ​พวก​ลูกๆ​ของเขา​ว่า ‘นี่​คือ​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​เผา​บูชา​จะต้อง​อยู่​บน​ไฟ​บน​แท่นบูชา​ตลอด​ทั้งคืน​จนถึง​เช้า และ​ไฟ​บน​แท่นบูชา​จะ​ต้อง​เผา​อยู่​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="10">นักบวช​ต้อง​สวม​เสื้อคลุม​ที่​เป็น​ผ้าลินิน และ​สวม​ชุดชั้น​ใน​ที่​เป็น​ผ้าลินิน​ด้วย เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ถูก​ไฟเผา​บน​แท่นบูชา จน​กลาย​เป็น​ขี้เถ้า​นั้น นักบวช​จะ​ต้อง​โกย​เอา​ขี้เถ้า​นั้น​มา​วาง​ไว้​ข้างๆ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="11">จากนั้น​นักบวช​ก็​ถอด​เสื้อผ้า​ออก แล้ว​เปลี่ยน​เสื้อผ้า​ตัวอื่น​แทน แล้ว​เอา​ขี้เถ้า​นั้น​ออกไป​นอก​ค่าย ไป​ไว้​ใน​สถานที่​ที่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">แต่​ไฟ​บน​แท่นบูชา​จะ​ต้อง​เผา​ต่อไป​เรื่อยๆ ระวัง​ให้ดี อย่า​ให้​ไฟนั้น​ดับ นักบวช​จะต้อง​คอย​เติมฟืน​ลงไป​ทุกๆเช้า และ​คอย​จัดการ​เรื่อง​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นนี้ และ​เผา​ส่วน​ไขมัน​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​บน​แท่นบูชา​นี้</verse>
				<verse number="13">ไฟ​บน​แท่นบูชา​ต้อง​เผา​อยู่​ตลอด​เวลา อย่า​ปล่อย​ให้​มันดับ</verse>
				<verse number="14">นี่คือ​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="15">นักบวช​ต้อง​หยิบ​แป้ง​อย่างดี กับ​น้ำมัน จาก​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​มา​หนึ่ง​กำมือ พร้อม​กับ​กำยาน ทั้งหมด แล้ว​ก็​เอา​ส่วนนี้ ซึ่ง​เป็น​ส่วน​ที่​แทน​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมด ไป​เผา​บน​แท่นบูชา เป็น​กลิ่นหอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​กิน​ส่วน​ที่เหลือ​ได้ ต้อง​กิน​มัน​โดย​ไม่มี​เชื้อฟู และ​ต้อง​กิน​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขา​ต้อง​กินมัน​ใน​ลาน​ของ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="17">ต้อง​เอา​มัน​ไป​อบ​โดย​ไม่ใส่​เชื้อฟู เรา​ให้​ส่วนนี้​กับ​พวกเขา​เป็น​ส่วนแบ่ง​จาก​พวก​ของขวัญ มัน​เป็น​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เหมือน​กับ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​และ​เป็น​ของถวาย​ชดใช้</verse>
				<verse number="18">ชาย​ทุกคน​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ก็​กิน​มัน​ได้ มัน​เป็น​ส่วนแบ่ง​จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​นำ​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ ที่​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของเขา​ตลอดไป ใคร​ก็ตาม​ที่​แตะต้อง​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ก็​จะ​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="20">“นี่คือ​เครื่อง​บูชา​ที่​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา ต้อง​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​ที่​อาโรน​ได้รับ​การ​เจิม ให้​เป็น​นักบวช​สูงสุด คือ​แป้ง​อย่างดี​ประมาณ​สองลิตร​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ประจำวัน ถวาย​ครึ่งหนึ่ง​ใน​ตอนเช้า​และ​อีก​ครึ่งหนึ่ง​ใน​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="21">ให้​เอา​แป้ง​ผสม​กับ​น้ำมัน​ให้​เข้ากัน แล้ว​เอา​ไป​เตรียม​บน​กระทะ​เหล็ก และ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ที่​เป็น​ชิ้นๆ​เป็น​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ลูกหลาน​ของ​อาโรน​รุ่น​ต่อไป ที่​ได้รับ​การเจิม​ให้​มา​เป็น​นักบวช​สูงสุด​แทน​อาโรน จะ​ต้อง​เป็น​คน​เตรียม​เครื่อง​บูชา​นี้ มัน​คือ​ส่วนแบ่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ตลอดไป มัน​จะต้อง​เผา​จน​หมด​เกลี้ยง</verse>
				<verse number="23">และ​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมด​ที่​นักบวช​ทำ​ขึ้นมา จะต้อง​เอา​ไป​เผา​ให้​หมด​เกลี้ยง ห้าม​เอา​มา​กิน”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="25">“ให้​บอก​อาโรน​กับ​ลูกๆ​ของเขา​ว่า ‘นี่​เป็น​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง คือ​ให้​ฆ่า​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ตรง​ที่เดียว​กับ​ที่​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ มัน​เป็น​ที่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="26">นักบวช​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง ก็​จะ​ต้อง​กินมัน แต่​ต้อง​กิน​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ใน​ลาน​ของ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="27">ใคร​ก็ตาม​ที่​แตะต้อง​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​นี้ จะต้อง​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ถ้า​เลือด​มัน​กระเด็น​ไป​ถูก​เสื้อผ้า​ของ​ใคร​เข้า คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ล้าง​มัน​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="28">และ​ต้อง​ทุบทิ้ง​หม้อดิน​ทุกใบ​ที่​ใช้​ต้ม​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นั้น แต่​ถ้า​ใช้​หม้อ​ทอง​สัมฤทธิ์​ต้ม ต้อง​ขัด​หม้อนั้น​และ​ล้าง​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="29">ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เป็น​นักบวช​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นี้​ได้ มัน​คือ​สิ่ง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="30">แต่​ถ้า​พวก​นักบวช​นำ​เลือด​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ​เพื่อ​ชำระ​ล้าง​พวก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ห้าม​กิน​เครื่อง​บูชา​นั้น แต่​ให้​เอา​ไป​เผาไฟ​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">นี่คือ​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​ของถวาย​ชดใช้ มัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="2">ให้​ฆ่า​เป็น​ของถวาย​ชดใช้​ตรง​ที่เดียว​กับ​ที่​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ด้วย แล้ว​ให้​นักบวช​สาด​เลือด​ของมัน​ไป​ทุกๆด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="3">นักบวช​ต้อง​ถวาย​ไขมัน​ทั้งหมด​ของมัน ไขมัน​ที่​ส่วน​หาง และ​ที่​ติด​กับ​เครื่องใน</verse>
				<verse number="4">ไต​ทั้ง​สองข้าง​กับ​ไขมัน​ที่​อยู่​รอบๆ​ไต ตรง​ส่วนล่าง​ของ​กล้ามเนื้อ​หลัง และ​พังพืด​ที่​ตับ เขา​ต้อง​เอา​มัน​ออกไป​พร้อมๆ​กับ​ไต​ทั้ง​สอง​ข้าง</verse>
				<verse number="5">นักบวช​ต้อง​เผามัน​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ มัน​เป็น​ของถวาย​ชดใช้</verse>
				<verse number="6">ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เป็น​นักบวช​กิน​ของถวาย​ชดใช้​นี้​ได้ เขา​ต้อง​กินมัน​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ มัน​เป็น​สิ่ง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="7">ของถวาย​ชดใช้​จะ​เหมือน​กับ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง ทั้งสอง​จะ​ใช้​กฎ​ระเบียบ​เดียวกัน เครื่อง​บูชา​นั้น​จะ​ตก​เป็น​ของ​นักบวช​ที่​ถวาย​มัน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​นักบวช​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​คนๆหนึ่ง เขา​ก็​จะได้​ส่วน​ที่​เป็น​หนัง​ของ​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​เขา​ถวาย​นั้น</verse>
				<verse number="9">เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ทุกชนิด​จะ​เป็น​ของ​นักบวช​ที่​ถวาย​มัน ไม่ว่า​จะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​อบ​ใน​เตา หรือ​ที่​เตรียม​ใน​กระทะ​เหล็ก​หรือ​ใน​กระทะ</verse>
				<verse number="10">แต่​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ​ที่​ทำ​จาก​เมล็ดพืช ไม่ว่า​จะ​ผสม​น้ำมัน​หรือ​จะ​แห้ง​ก็​ตาม จะ​เป็น​ของ​พวก​นักบวช​ใน​ครอบครัว​ของ​อาโรน โดย​จะ​แบ่ง​ให้​เท่าๆ​กันหมด</verse>
				<verse number="11">นี่​คือ​กฎ​ระเบียบ​สำ​หรับ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คนๆ​หนึ่ง​เอา​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​มา​ถวาย เพื่อ​เป็น​การ​ขอบ​พระคุณ เขา​ก็​ควร​เอา​ของ​พวกนี้​มาด้วย พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​ขอบ​พระคุณ​นั้น คือ​ขนมปัง​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู ที่​ผสม​กับ​น้ำมัน และ​ขนมปัง​แผ่น​บางๆ​ที่​ไม่ใส่​เชื้อฟู ที่​มี​น้ำมัน​ลาด​อยู่​ด้าน​บน และ​ขนมปัง​ที่​ทำ​จาก​แป้ง​อย่างดี ที่​ผสม​ด้วย​น้ำมัน​คลุกเคล้า​เข้ากัน</verse>
				<verse number="13">เขา​ควร​จะ​ถวาย​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู กับ​ขนมปัง​ที่​ใส่​เชื้อฟู พร้อม​กัน​กับ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​เพื่อ​เป็น​การ​ขอบ​พระคุณ​นั้น</verse>
				<verse number="14">ให้​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​อย่าง​ละ​ชิ้น เพื่อ​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​เอา​มัน​ไป​ให้​กับ​นักบวช​ที่​พรม​เลือด​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา</verse>
				<verse number="15">และ​เนื้อ​ของ​สัตว์​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ที่​เอา​มา​ถวาย เพื่อ​เป็น​การ​ขอบ​พระคุณ​นี้ จะ​ต้อง​กิน​ภายใน​วันที่​เอา​มัน​มา อย่า​ให้​เหลือ​ถึง​วัน​รุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ของถวาย​ที่​เอา​มา​นั้น เป็น​เครื่อง​บูชา​แก้บน หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​สมัครใจ เขา​ต้อง​กิน​มัน​ภายใน​วัน​ที่​เขา​เอา​มา และ​ถ้า​ยัง​เหลือ ก็​ให้​กิน​ใน​วัน​ถัดไป​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ยัง​เหลือ​จนถึง​วัน​ที่​สาม ให้​เผา​มัน​ทิ้ง​ให้หมด</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ใน​วัน​ที่​สาม เขา​เอา​เนื้อ​ที่เหลือ​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​มา​กิน มัน​จะ​ไม่เป็น​ที่​ยอมรับ และ​คน​ที่​เอา​มัน​มา​ถวาย​ก็​จะ​ไม่เป็น​ที่​ยอมรับ​ด้วย เพราะ​มัน​ไม่​สะอาด คน​ที่​กิน​เข้าไป​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​สำหรับ​บาป​ของเขา</verse>
				<verse number="19">อย่า​กิน​เนื้อ​ที่​ไป​ถูก​ของ​ไม่​สะอาด​มา ให้​เอา​ไป​เผาไฟ​ทิ้ง ส่วน​เนื้อ​อื่นๆนั้น คน​ที่​สะอาด ก็​กิน​มัน​ได้</verse>
				<verse number="20">ส่วน​คน​ที่​กิน​เนื้อ​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ที่​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​ขณะที่​ตัวเขา​ยัง​ไม่​สะอาด คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​คนๆหนึ่ง​ไป​แตะ​ต้อง​สิ่ง​ที่​ไม่​สะอาด​มา ไม่​ว่า​จะ​เป็น​คน​ที่​ไม่​สะอาด หรือ​สัตว์​สี่เท้า​หรือ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ชนิดใด​ก็ตาม​ที่​ไม่​สะอาด แล้ว​มา​กิน​เนื้อ​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ที่​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา’”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="23">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​ไขมัน​ของ​วัว​ตัวผู้ ของ​แกะ​หรือ​แพะ</verse>
				<verse number="24">หรือ​ไขมัน​ของ​สัตว์​ที่​ตายแล้ว หรือ​สัตว์​ที่​ถูก​สัตว์ป่า​อื่น​ฉีกทึ้ง​จนตาย พวกเจ้า​เอา​ไป​ทำ​ประโยชน์​อย่างอื่น​ได้ แต่​ต้อง​ไม่เอา​มา​กิน</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ใคร​กิน​ไขมัน​ของ​สัตว์​ที่​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา</verse>
				<verse number="26">ไม่ว่า​พวกเจ้า​จะ​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม ต้อง​ไม่​กิน​เลือด​ของ​นก​หรือ​สัตว์​ใดๆ</verse>
				<verse number="27">ใคร​ที่​กิน​เลือด​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา’”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="29">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘คน​ที่​จะ​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ให้​คนนั้น​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ของ​เขาเอง</verse>
				<verse number="30">ให้​เขา​นำ​ของขวัญ​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ตนเอง ให้​เขา​นำ​ไขมัน​พร้อม​กับ​เนื้อ​ส่วน​หน้าอก​ของ​สัตว์​ไป​ให้​กับ​นักบวช และ​เนื้อ​ส่วน​หน้าอก​นี้​จะ​ต้อง​ถูก​ยื่น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย</verse>
				<verse number="31">นักบวช​จะ​ต้อง​เผา​ไขมัน​บน​แท่นบูชา แต่​เนื้อ​ส่วน​หน้าอก​นั้น​จะ​เป็น​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="32">เนื้อ​ส่วน​ต้นขา​ด้าน​ขวา จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ที่​พวกเจ้า​เอา​มา​ถวาย​นั้น จะต้อง​ให้​กับ​นักบวช​เป็น​ของขวัญ</verse>
				<verse number="33">เนื้อ​ต้นขา​ข้าง​ขวา​นี้​จะ​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​นักบวช ที่​ถวาย​เลือด​และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​นั้น</verse>
				<verse number="34">เพราะ​เรา​ได้​เอา​เนื้อ​ส่วนอก​ของ​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย และ​เนื้อ​ส่วน​ต้นขา​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​แล้ว และ​เรา​ก็​ได้​ให้​พวกมัน​กับ​นักบวช​อาโรน และ​ลูกๆ​ของเขา เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเขา​จาก​ชาว​อิสราเอล​ตลอดไป</verse>
				<verse number="35">นี่คือ​ส่วนแบ่ง​ของ​อาโรน​และ​ส่วนแบ่ง​ของ​ลูกๆเขา จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​วันที่​พวกเขา​ได้รับ​การเจิม​ให้​เป็น​นักบวช​เพื่อ​รับใช้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​เอา​เครื่อง​บูชา​ส่วนนี้ แบ่ง​ให้​กับ​พวกเขา ใน​วัน​ที่​พวกเขา​ได้รับ​การเจิม และ​พวกเขา​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​นี้​จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตลอดไป ชั่วลูก​ชั่วหลาน’”</verse>
				<verse number="37">นี่​คือ​กฎ​ระเบียบ​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เป็น​ของถวาย​ชดใช้ เครื่อง​บูชา​บวช และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา</verse>
				<verse number="38">พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​คำสั่ง​พวกนี้​ให้​กับ​โมเสส​บน​ภูเขา​ซีนาย ใน​วัน​ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​พา​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​ไป​พร้อม​กับ​เขา และ​ให้​เอา​เสื้อผ้า​พิเศษ​สำหรับ​นักบวช น้ำมัน​สำหรับ​เจิม วัว​ตัวผู้​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง แกะ​ตัวผู้​สองตัว และ​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู​หนึ่ง​ตะกร้า</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ให้​เรียก​ชุมชน​ทั้งหมด​ให้​มา​ประชุม​กัน​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​โมเสส​ก็​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง ผู้คน​ต่าง​ก็​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​โมเสส​พูด​กับ​ประชาชน​พวกนั้น​ว่า “นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้ทำ”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​โมเสส​ก็​พา​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​มา​ข้างหน้า และ​ชำระ​ล้าง​พวกเขา​ด้วย​น้ำ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​โมเสส​ก็​สวม​เสื้อ​ชั้นใน​ให้​อาโรน และ​ผูก​ผ้า​คาดเอว​รอบ​ตัวเขา แล้ว​โมเสส​ก็​สวม​เสื้อ​ชุดยาว​ให้​อาโรน หลัง​จากนั้น​ก็​ใส่​เอโฟด​ให้​เขา แล้ว​เอา​ผ้า​คาดเอว​ที่​ตกแต่ง​อย่าง​สวยงาม​มา​ผูก​รอบตัว​อาโรน ผ้า​คาดเอว​ก็​เลย​มัด​เอโฟด​เข้า​กับ​ตัว​อาโรน​อีก​ชั้นหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">จากนั้น​โมเสส​เอา​ถุง​ผ้า​ทับอก​มา​ใส่​ให้​เขา แล้ว​เอา​อูริม​และ​ทูมมิม ใส่​ลง​ใน​กระเป๋า​ของ​ถุง​ผ้า​ทับอก​นั้น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ก็​พัน​ผ้า​โพกหัว​ให้​อาโรน ตรง​ด้าน​หน้า​ของ​ผ้า​โพกหัว โมเสส​ใส่​แผ่น​ทองคำ ซึ่ง​เป็น​มงกุฎ​ศักดิ์สิทธิ์ โมเสส​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม​มา และ​เจิม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ทุกอย่าง​ใน​เต็นท์​นั้น ด้วย​วิธีนี้ โมเสส​ก็​ทำ​ให้​สิ่ง​เหล่านี้​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​โมเสส​ก็​พรม​น้ำมัน​นี้​บน​แท่นบูชา​เจ็ดครั้ง และ​เจิม​แท่นบูชา เครื่องใช้​ไม้สอย​ของมัน ทั้ง​ขัน​อันใหญ่​พร้อม​พาน​รอง​ของมัน เพื่อ​ทำ​ให้​มัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​โมเสส​ก็​เท​น้ำมัน​สำหรับ​เจิมนี้​ลง​บน​หัว​ของ​อาโรน และ​เจิม​เขา​เพื่อ​ทำ​ให้​เขา​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="13">หลัง​จากนั้น โมเสส​ก็​เอา​ตัว​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​มา​ข้างหน้า และ​สวม​เสื้อ​ชั้นใน​ให้​พวกเขา ผูก​ผ้า​คาดเอว​และ​พัน​ผ้า​โพกหัว​ให้​พวกเขา โมเสส​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โมเสส​เอา​วัว​ตัวผู้​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​มา​ข้างหน้า อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​วางมือ​ลง​บน​หัว​วัว​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="15">แล้ว​หลัง​จาก​วัว​ตัวนั้น​ถูก​ฆ่า โมเสส​ก็​เอา​เลือด​ของมัน​มา แล้ว​เอา​นิ้ว​จุ่ม​เลือด​มา​ป้าย​ที่​เชิงงอน​ทั้ง​สี่ด้าน​ของ​แท่นบูชา เขา​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​ทำ​ให้​แท่นบูชา​บริสุทธิ์ และ​เขา​ยัง​เท​เลือด​ที่เหลือ​ลง​ตรง​ฐาน​ของ​แท่นบูชา ด้วย​วิธี​ทั้งหมด​นี้​เขา​ทำ​ให้​แท่นบูชา​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์ พร้อม​ที่​จะ​รับ​เครื่อง​บูชา​ที่​กำจัด​บาป​และ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​ไขมัน​ของ​เครื่องใน พังผืด​ของ​ตับ​และ​ไต​ทั้ง​สองข้าง​กับ​ไขมัน​ของมัน​ออกมา แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​พวกมัน​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ที่เหลือ​ของ​วัว​ตัวผู้นั้น คือ ส่วน​หนัง ส่วน​เนื้อ​และ​ขี้วัว ถูก​นำ​ออกไป​เผา​นอก​ค่าย ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="18">แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​แกะ​ตัวผู้​ที่​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​ข้างหน้า อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​วาง​มือ​ลง​บน​หัว​ของ​แกะ​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​โมเสส​ก็​ฆ่า​แกะ​ตัวนั้น แล้ว​เอา​เลือด​ของ​มัน​สาด​ไป​ที่​แท่นบูชา​ทุกๆ​ด้าน</verse>
				<verse number="20">แล้ว​โมเสส​ก็​หั่น​แกะ​ออก​เป็น​ชิ้นๆ​เอา​เครื่องใน​และ​ขา​ไป​ล้างน้ำ แล้ว​โมเสส​ก็​เผา​แกะ​ตัวผู้นั้น​ทั้งตัว​บน​แท่นบูชา เขา​เผา​ทั้งหัว ชิ้นส่วน​ต่างๆ​และ​ไขมัน เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​อัน​มี​กลิ่น​หอม เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​แกะ​ตัวผู้​ตัว​ที่สอง​ที่​ใช้​สำหรับ​แต่งตั้ง​นักบวช มา​ที่​ด้าน​หน้า อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​วาง​มือ​ลง​บน​หัว​แกะ​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="23">โมเสส​ก็​ฆ่า​แกะ​ตัวนั้น แล้ว​เอา​เลือด​ของมัน​ไป​ป้าย​ที่​ติ่งหู​ข้าง​ขวา​กับ​หัวแม่มือ​ข้าง​ขวา​และ​หัวแม่เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="24">เขา​นำ​ตัว​พวก​ลูกชาย​อาโรน​มา​ที่​ด้าน​หน้า และ​โมเสส​ก็​ป้าย​เลือด​แกะ​ที่​ติ่งหู​ข้าง​ขวา​กับ​หัวแม่มือ​ข้าง​ขวา​และ​หัวแม่เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​พวกเขา แล้ว​โมเสส​ก็​สาด​เลือด​แกะ​ลง​ที่​แท่นบูชา​ทุกๆ​ด้าน</verse>
				<verse number="25">โมเสส​เอา​ไขมัน​ส่วน​หาง ไขมัน​ใน​เครื่องใน พังผืด​ของ​ตับ ไต​สองข้าง​กับ​ไขมัน​ของ​มัน และ​สะโพก​ข้าง​ขวา</verse>
				<verse number="26">โมเสส​หยิบ​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู​มา​หนึ่ง​ก้อน ขนมปัง​ผสม​น้ำมัน​หนึ่ง​ก้อน และ​ขนมปัง​แผ่น​บางๆ​หนึ่งชิ้น จาก​ตะกร้า​ที่​ใส่​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู​ที่​วาง​อยู่​ตรง​หน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​เขา​ก็​เอา​พวกมัน​ไป​วาง​บน​ไขมัน และ​บน​ต้นขา​ข้างขวา​ของ​แกะ​ตัวผู้นั้น</verse>
				<verse number="27">จากนั้น​โมเสส​ก็​เอา​ของ​เหล่านี้​ไป​วาง​บน​ฝ่ามือ​ของ​อาโรน​และ​ฝ่ามือ​ของ​พวก​ลูกชาย​อาโรน แล้ว​โมเสส​ก็​ให้​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ยื่น​ถวาย​อาหาร​เหล่านั้น​ขึ้น ให้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">โมเสส​หยิบ​อาหาร​ส่วน​หนึ่ง​มา​จาก​มือ​พวกเขา แล้ว​เอา​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา​พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา นี่​คือ​เครื่อง​บูชา​บวช เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">แล้ว​โมเสส​ก็​เอา​ส่วน​อก​ของ​แกะ​มา และ​ยื่น​ถวาย​มัน​ขึ้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ส่วน​อกนี้ เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​โมเสส จาก​แกะ​ที่​ใช้​ใน​การ​แต่งตั้ง​นักบวช ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="30">โมเสส​เอา​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม และ​เลือด​บาง​ส่วน​จาก​แท่นบูชา แล้ว​พรม​ลง​บน​ตัว​อาโรน​และ​เสื้อผ้า​ของเขา และ​พรม​ลง​บน​ตัว​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​กับ​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา ด้วย​วิธีนี้ โมเสส​ได้​อุทิศ​อาโรน เสื้อผ้า​ของ​อาโรน พวก​ลูกชาย​อาโรน​พร้อม​กับ​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​ว่า “ให้​เอา​เนื้อ​ไป​ต้ม​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ​และ​กิน​มัน​ที่นั่น พร้อม​กับ​ขนมปัง​ที่​อยู่​ใน​ตะกร้า ขนมปัง​ที่​ใช้​แต่งตั้ง​นักบวช เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้รับ​คำสั่ง​มา​ว่า ‘อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​ต้อง​กินมัน’</verse>
				<verse number="32">เนื้อ​กับ​ขนมปัง​ที่เหลือ พวกท่าน​ต้อง​เอา​ไป​เผาไฟ​ให้หมด</verse>
				<verse number="33">ห้าม​พวกท่าน​ออกไป​จาก​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ เป็น​เวลา​เจ็ดวัน จนกว่า​มัน​จะ​ครบ​กำหนด​เวลา​ของ​การ​แต่งตั้ง​นักบวช เพราะ​พิธี​บวช​นี้​จะ​กิน​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="34">ทุกสิ่ง​ที่​พวกเรา​ทำ​ลงไป​ใน​วันนี้ เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เราไว้ เพื่อ​กำจัด​บาป​และ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ทั้งหลาย​ของ​พวกท่าน​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="35">พวกท่าน​ต้อง​อยู่​แต่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ​ทั้งวัน​ทั้งคืน​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน และ​พวกท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​พวกท่าน​จะได้​ไม่ตาย เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เรา​ไว้​อย่างนี้”</verse>
				<verse number="36">อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​จึง​ได้​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่แปด โมเสส​เรียก​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของเขา​กับ​พวก​ผู้อาวุโส​ชาว​อิสราเอล​มา</verse>
				<verse number="2">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ให้​เอา​ลูกวัว​ตัวหนึ่ง​จาก​ฝูง มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เอา​แกะ​ตัวผู้​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​ตัวหนึ่ง​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา และ​ถวาย​พวกมัน​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และ​ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ให้​เอา​แพะ​ตัวผู้​ตัวหนึ่ง​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​ให้​เอา​ลูกวัว​ตัวหนึ่ง​กับ​ลูกแกะ​ตัวหนึ่ง อายุ​หนึ่งปี​ที่​ไม่มี​ตำหนิ มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="4">ให้​เอา​วัว​ตัวผู้​และ​แกะ​ตัวผู้ มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พร้อมกับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ผสม​น้ำมัน เพราะ​ใน​วันนี้​พระยาห์เวห์​จะ​มา​ปรากฏ​กับ​พวกท่าน’”</verse>
				<verse number="5">อาโรน​กับ​ประชาชน​จึง​นำ​ของ​ที่​โมเสส​สั่ง มา​ไว้​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ ประชาชน​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​ออก​มา​ยืน​กัน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แล้ว​โมเสส​ก็​พูด​ว่า “นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​พวกท่าน​ทำ เพื่อ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ จะได้​ปรากฏ​กับ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​โมเสส​ก็​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ก้าว​มา​ที่​แท่นบูชา และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ท่าน และ​ให้​กำจัด​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​บาป​ทั้งหลาย​ให้​กับ​ตัวท่าน​และ​ประชาชน และ​ให้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​ประชาชน และ​ให้​กำจัด​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​บาป​ทั้งหลาย​ให้​กับ​พวกเขา ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้”</verse>
				<verse number="8">อาโรน​จึง​ไป​ที่​แท่นบูชา และ​ฆ่า​ลูกวัว​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ลูกชาย​ของ​อาโรน​ก็​เอา​เลือด​มาให้​อาโรน แล้ว​อาโรน​ก็​จุ่มนิ้ว​ลง​ใน​เลือด​แล้ว​นำ​ไป​ป้าย​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชา อาโรน​เท​เลือด​ส่วน​ที่เหลือ​ลง​ที่​ฐาน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เขา​ก็​เอา​ไขมัน ไต​สองข้าง​และ​พังผืด​รอบ​ตับ จาก​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นั้น ไป​เผา​บน​แท่นบูชา ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="11">ส่วน​ที่​เป็น​เนื้อ​กับ​หนัง​ถูก​นำ​ไป​เผา​ที่​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อาโรน​ก็​ฆ่า​แกะ​ตัวผู้​ตัว​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​เอา​เลือด​ของมัน​มา​ให้​เขา เขา​นำ​มัน​ไป​สาด​ใส่​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ถูก​หั่น​เป็น​ชิ้นๆ​กับ​ส่วนหัว​มา​ให้​อาโรน ให้​เขา​เอา​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​นำ​เครื่องใน​กับขา​ไป​ล้างน้ำ​และ​นำ​ไป​เผา​รวม​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="15">จากนั้น อาโรน​ก็​นำ​เครื่อง​บูชา​ของ​ประชาชน​มา​ที่​ด้านหน้า รวมทั้ง​แพะ​ตัวผู้ ที่​ประชาชน​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เขา​ฆ่า​แพะ​ตัวนั้น และ​ใช้​มัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​เหมือน​กับ​ตัวแรก</verse>
				<verse number="16">เขา​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​ที่​ด้านหน้า​เพื่อ​ทำ​พิธีบูชา​ตาม​กฎ​ระเบียบ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ตาม​ด้วย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เขา​หยิบ​มัน​ขึ้นมา​กำหนึ่ง นำ​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ตอนเช้า</verse>
				<verse number="18">อาโรน​ฆ่า​วัว​ตัวผู้ และ​แกะ​ตัวผู้ ที่​ประชาชน​เอา​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา พวก​ลูกชาย​อาโรน​นำ​เลือด​ของ​พวกมัน​มา​ให้​อาโรน ให้​เขา​เอา​ไป​สาด​ใส่​ทุกๆ​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​อาโรน​เอา​ไขมัน​ของ​วัว​ตัวผู้​และ​แกะ​ตัวผู้​ทั้ง​ส่วน​หาง ไขมัน​ที่​ติด​อยู่​กับ​เครื่องใน ไต​ทั้ง​สองข้าง และ​พังผืด​รอบ​ตับ</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​วาง​ส่วน​ไขมัน​ไว้​บน​เนื้อ​ส่วน​อก อาโรน​ได้​เผา​ไขมัน​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="21">อาโรน​ยื่น​ถวาย​เนื้อ​ส่วน​อก​และ​สะโพก​ข้าง​ขวา​ขึ้น​ให้​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="22">แล้ว​อาโรน​ก็​ชู​มือ​ทั้งสอง​ขึ้น ไป​ยัง​ประชาชน​และ​อวยพร​ให้​กับ​พวกเขา เมื่อ​เผา​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เสร็จ​เรียบร้อย​แล้ว เขา​ก็​ลง​จาก​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="23">โมเสส​และ​อาโรน​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ เมื่อ​พวกเขา​ออก​มา​ก็​อวยพร​ให้​ประชาชน​เหล่านั้น แล้ว​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ปรากฏ​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="24">มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​ที่​พระยาห์เวห์​อยู่นั้น และ​มา​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ไขมัน​ที่​อยู่​บน​แท่นบูชา เมื่อ​ประชาชน​ทุกคน​เห็น​อย่างนั้น ต่าง​ก็​ร้อง​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​ตอนนั้น นาดับ​และ​อาบีฮู ลูกชาย​สองคน​ของ​อาโรน ต่าง​ก็​เอา​กระถาง​ไฟ​ของเขา​มา​เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม พวกเขา​เอา​ไฟ​ใส่​ใน​กระถาง​นั้น และ​ใส่​เครื่อง​หอม​ลง​ใน​ไฟนั้น แล้ว​เอา​มา​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ใช้​ไฟ​ที่​ผิด​ไป​จาก​ที่​โมเสส​สั่ง​ให้​พวกเขา​ใช้</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​เผา​นาดับ​กับ​อาบีฮู และ​เขา​ก็​ตาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “นี่แหละ​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​หมายถึง เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘นักบวช​ที่​เข้า​มา​ใกล้​เรา จะ​ต้อง​ให้​ความ​เคารพ​เรา​ใน​ฐานะ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ประชาชน​ทั้งหมด​จะต้อง​ให้​เกียรติ​กับเรา’” อาโรน​ก็​นิ่งเงียบ</verse>
				<verse number="4">อุสซีเอล เป็น​ลุง​ของ​อาโรน เขา​มี​ลูกชาย​สองคน​ชื่อ​มิชาเอล​และ​เอลซาฟาน โมเสส​เรียก​เขา​ทั้งสอง​ว่า “มานี่สิ มา​แบก​ร่าง​สอง​คนนี้ ที่​เป็น​ญาติ​ของ​พวกท่าน ออกไป​นอก​ค่าย ไป​ให้​พ้น​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​นี้”</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​เข้ามา ช่วย​กัน​ลาก​ร่าง​ของ​คนตาย​ด้วย​เสื้อ​ที่​ติด​อยู่​กับ​ร่างนั้น ออก​ไป​นอก​ค่าย​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง</verse>
				<verse number="6">แล้ว​โมเสส​ก็​พูด​กับ​อาโรน​และ​ลูกชาย​คนอื่นๆ​ของเขา คือ​เอเลอาซาร์​กับ​อิธามาร์ ว่า “พวกท่าน​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ผม​รุงรัง​หรือ​ฉีก​เสื้อผ้า ของ​พวกท่าน ท่าน​จะ​ได้​ไม่ตาย และ​พระยาห์เวห์​จะได้​ไม่​โกรธ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ด้วย แต่​ญาติ​ของท่าน​คือ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ไว้ทุกข์​ได้ ใน​เรื่อง​ที่​พระยาห์เวห์​เผา​นาดับ​และ​อาบีฮู</verse>
				<verse number="7">พวกท่าน​ต้อง​ไม่​ออกไป​จาก​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ ไม่​อย่างนั้น พวกท่าน​จะ​ต้อง​ตาย เพราะ​พวกท่าน​ได้รับ​การเจิม​ด้วย​น้ำมัน​เจิม ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว” แล้ว​อาโรน เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์​ก็​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​บอก</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เจ้า​และ​ลูกชาย​ของเจ้า​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น หรือ​เบียร์​เมื่อ​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ เพื่อ​เจ้า​จะได้​ไม่ตาย นี่​เป็น​กฎ​ที่​จะ​ใช้​ไป​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​แยก​ให้​เห็น​ชัดเจน​ระหว่าง​สิ่ง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​สิ่ง​ที่​ธรรมดา ระหว่าง​สิ่ง​ที่​บริสุทธิ์​กับ​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​จะ​ต้อง​สอน​กฎ​ทั้งหมด​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล เป็น​กฎ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​พวกเขา​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส”</verse>
				<verse number="12">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน และ​ลูก​ทั้งสอง​ที่เหลือ​อยู่​ของ​อาโรน คือ​เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์ ว่า “ให้​เอา​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ที่เหลือ​จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ แล้ว​กิน​เครื่อง​บูชา​นั้น​ที่​ไม่ได้​ใส่​เชื้อฟู​ข้าง​แท่นบูชา เพราะ​มัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="13">และ​ท่าน​ต้อง​กิน​มัน​ภายใน​บริเวณ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​มัน​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​ท่าน​และ​ลูกๆ​ของท่าน​จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เรา​ได้รับ​คำสั่ง​มา​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​เนื้อ​ส่วน​อก​ของ​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย และ​เนื้อ​สะโพก​ของ​ของขวัญ​บูชา ท่าน​เอา​ไป​กิน​ที่อื่น​ได้ แต่​ต้อง​เป็น​สถานที่​ที่​สะอาด ท่าน ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของท่าน​ก็​กินได้ เพราะ​มัน​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน เป็น​ส่วนแบ่ง​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ที่​ชาว​อิสราเอล​เอา​มา​ถวาย</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​จะต้อง​เอา​ส่วน​ที่​เป็น​สะโพก​ของ​ของขวัญ​บูชา​และ​ส่วน​ที่​เป็น​อก​ของ​เครื่อง​บูชา​ยื่น​ถวาย มา​ยื่น​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ รวม​กับ​พวก​ของขวัญ​ที่​เป็น​ไขมัน ส่วน​เหล่านี้​ก็​จะ​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของท่าน​และ​ลูกหลาน​ท่าน​ตลอดไป ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โมเสส​ก็​ถาม​ถึง​แพะ​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง แต่​มัน​ถูก​เผา​ไปแล้ว โมเสส​จึง​โกรธ​เอเลอาซาร์​กับ​อิธามาร์​ลูกชาย​ที่เหลือ​ของ​อาโรน โมเสส​พูดว่า</verse>
				<verse number="17">“ทำไม​พวกท่าน​ถึง​ไม่กิน​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​เล่า เนื้อนั้น​ศักดิ์สิทธิ์​มาก และ​พระเจ้า​ได้​ให้​มัน​กับ​พวกท่าน​เป็น​ค่าแรง​ที่​ไป​กำจัด​ความ​ผิด​ของ​ชุมชน​โดย​ชำระ​สถาน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​พวกเขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ใน​เมื่อ​ไม่ได้​เอา​เลือด​ของ​แพะ​ตัวนั้น​เข้า​มา​ภายใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ พวกท่าน​ก็​น่า​จะ​กิน​เนื้อ​มัน​ใน​ที่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​นอก​เต็นท์ ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่งไว้”</verse>
				<verse number="19">อาโรน​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ดู​เอาเถอะ วันนี้​พวกเขา​ได้​เอา​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ก็​เกิด​เรื่อง​อย่างนี้​ขึ้น​กับ​พี่ ถ้า​พี่​กิน​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ใน​วันนี้ พระยาห์เวห์​จะ​เห็นดี​ด้วย​หรือเปล่า​ก็​ไม่รู้”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​โมเสส​ได้ยิน​ดังนั้น ก็​เห็น​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ต่อไปนี้​คือ​สัตว์​ที่​พวกเจ้า​กิน​ได้ จาก​ท่ามกลาง​สัตว์​ใหญ่​ทั้งหมด​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="3">สัตว์​อะไร​ก็ตาม​ที่​มี​เท้า​เป็น​กีบ แยก​จาก​กัน​และ​เคี้ยว​เอื้อง เจ้า​ก็​กิน​สัตว์นั้น​ได้</verse>
				<verse number="4">แต่​สัตว์​ที่​มี​เพียง​อย่างใด​อย่างหนึ่ง คือ​เคี้ยว​เอื้อง​หรือ​มี​เท้า​เป็น​กีบ เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​สัตว์นั้น เช่น อูฐ มัน​เคี้ยว​เอื้อง​แต่​เท้า​ไม่​เป็น​กีบ​แยก​ออก มัน​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="5">ตัว​ไฮแรกซ์ เท้า​ไม่​เป็น​กีบ​แยก​ออก ถึงแม้​จะ​เคี้ยว​เอื้อง มัน​จึง​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="6">กระต่าย​ก็​เหมือน​กัน เคี้ยว​เอื้อง​แต่​เท้า​ไม่​เป็น​กีบ​แยก​ออก จึง​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="7">ส่วน​หมู ถึงแม้​เท้า​จะ​เป็น​กีบ แต่​ไม่​เคี้ยว​เอื้อง มัน​จึง​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​เนื้อ​ของ​พวกมัน​และ​ต้อง​ไม่​แตะต้อง​ซาก​ของ​พวกมัน​ด้วย เพราะ​มัน​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="9">จาก​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​ใน​น้ำ เจ้า​กิน​สิ่ง​ต่อไปนี้​ได้ คือ​สิ่งมีชีวิต​ทุกอย่าง​ใน​น้ำ​ที่​มี​ทั้ง​ครีบ​และ​เกล็ด ไม่ว่า​จะ​มี​อยู่​ใน​ทะเล​หรือ​แม่น้ำ​ก็ตาม</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​สิ่งมีชีวิต​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใน​ทะเล​และ​ใน​แม่น้ำ ไม่มี​ครีบ​และ​เกล็ด ไม่ว่า​จะ​เป็น​สิ่งมีชีวิต​ที่​เลื้อย​คลาน​ใน​น้ำ หรือ​สิ่งมีชีวิต​ประเภท​อื่น​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​น้ำ ถือ​เป็น​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​ต้อง​เห็น​พวกมัน​เป็น​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​เนื้อ​ของ​พวกมัน และ​ต้อง​ไม่​แตะ​ต้อง​ซาก​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="12">สิ่งมีชีวิต​ทุกอย่าง​ใน​น้ำ​ที่​ไม่มี​ครีบ​และ​เกล็ด เจ้า​ต้อง​เห็น​มัน​เป็น​สิ่ง​น่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="13">พวก​นก​ต่อไปนี้ เจ้า​จะต้อง​ถือ​ว่า​มัน​น่ารังเกียจ และ​ต้อง​ไม่​กิน​พวกมัน มัน​เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิด​สะเอียน คือ นก​อินทรี นก​แร้ง นก​เหยี่ยว</verse>
				<verse number="14">นก​เหยี่ยว​หาง​ยาว เหยี่ยว​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="15">นก​ที่​มี​ขน​สีดำ​ทุก​ประเภท</verse>
				<verse number="16">นก​กระจอก​เทศ นก​เค้า​โมง นก​นางนวล เหยี่ยว​นกเขา​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="17">นก​ฮูก นกกา​น้ำ นก​แสก</verse>
				<verse number="18">นก​อีโก้ง นก​กระทุง นก​แร้ง</verse>
				<verse number="19">นก​กระสา​ดำ นก​กระสา​ทุกชนิด นก​กะราง​หัวขวาน​และ​ค้างคาว</verse>
				<verse number="20">พวก​แมลง​มี​ปีก​ที่​คลาน เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ยกเว้น​แมลง​มี​ปีก​ที่​คลาน​ต่อไปนี้ เจ้า​กิน​ได้ คือ พวก​ที่​มี​ข้อ​ต่อ​อยู่​เหนือ​ขา​ของ​พวกมัน​เพื่อ​ใช้​กระโดด​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="22">เจ้า​สามารถ​กิน​ตั๊กแตน​ทุกชนิด ตั๊กแตน​ที่​มี​ปีก​ทุกชนิด จิ้งหรีด​ทุกชนิด และ​เรไร​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="23">แต่​แมลง​ที่​คลาน​นอก​เหนือ​ไป​จากนี้ เจ้า​ต้อง​ไม่กิน</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พวกมัน​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ไม่​บริสุทธิ์ ใคร​ที่​ไป​แตะ​ต้อง​ซาก​ของ​สัตว์​ต่อไปนี้​ก็​จะ​เป็น​ผู้ที่​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="25">และ​คน​ที่​ไป​จับ​ส่วนใด​ส่วนหนึ่ง​ของ​ซาก​พวกมัน จะ​ต้อง​เอา​เสื้อ​ไป​ซัก และ​ตัวเขา​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="26">คือ​ซาก​ของ​สัตว์​ทุกชนิด​ที่​มี​เท้า​เป็น​กีบ​แต่​กีบ​ไม่​แยก​ออก​เป็น​สองส่วน​หรือ​ไม่​เคี้ยว​เอื้อง​เป็น​ของ​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​เจ้า ทุกคน​ที่​แตะ​ต้อง​พวกมัน​จะ​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">รวมทั้ง​ซาก​ของ​สัตว์​ที่​เดิน​ด้วย​อุ้งตีน ที่​แบน​ราบ​ทั้ง​สี่ข้าง เป็น​สัตว์​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า ทุกคน​ไป​แตะ​ต้อง​พวกมัน​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="28">และ​ทุกคน​ที่​ถือ​ซาก​ของ​พวกมัน ต้อง​เอา​เสื้อ​ไป​ซัก​และ​ตัวเขา​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น เพราะ​พวกมัน​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="29">สัตว์​ที่​คลาน​ไป​บน​พื้น ที่​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า​คือ ตัวตุ่น หนู สัตว์​เลื้อย​คลาน​ขนาด​ใหญ่</verse>
				<verse number="30">ตุ๊กแก จระเข้ จิ้ง​จก จิ้งเหลน กิ้งก่า</verse>
				<verse number="31">สัตว์​ที่​คลาน​เหล่านี้​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า ทุกคน​ที่​ไป​แตะ​ต้อง​ซาก​ของ​พวกมัน คนๆนั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="32">ถ้า​สัตว์​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​เหล่านี้​ตาย และ​ตก​ไป​บน​อะไร​ก็ตาม ของนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ของ​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้ ผ้า หนัง ขนแพะ หรือ​ภาชนะ​ใด​ก็​แล้วแต่ จะต้อง​เอา​ของนั้น​ไป​แช่น้ำ และ​มัน​จะ​คง​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น หลัง​จากนั้น​มัน​ก็​จะ​บริสุทธิ์​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="33">และ​ถ้า​สัตว์​เหล่านั้น​ตก​ไป​บน​ภาชนะ​ที่​ทำ​จาก​ดิน ของ​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​ภาชนะ​นั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์ และ​เจ้า​ต้อง​ทำลาย​ภาชนะ​ใบนั้น​ทิ้งเสีย</verse>
				<verse number="34">ถ้า​เจ้า​เท​น้ำ​ที่​อยู่​ใน​ภาชนะ​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​นั้น ลงไป​ใน​ของ​ที่​กินได้ ของนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ตาม​ไปด้วย สิ่ง​ที่​ดื่ม​ได้​ถ้า​อยู่​ใน​ภาชนะ​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ มัน​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="35">ถ้า​ส่วนหนึ่ง​ส่วนใด​ของ​ซาก​สัตว์นั้น​ตกลง​บน​อะไร​ก็ตาม ของนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไปด้วย ถ้า​ไป​ตก​บน​เตาอบ​หรือ​เตา ก็​ให้​ทำลาย​ของ​พวกนั้น​เสีย เพราะ​มัน​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="36">แต่​ถ้า​เป็น​ตาน้ำ​หรือ​บ่อ​เก็บน้ำ มัน​จะ​ยังคง​บริสุทธิ์​อยู่ แต่​คน​ที่​ไป​แตะต้อง​ซาก​สัตว์​ที่​อยู่​ในนั้น​จะ​เป็น​ผู้​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="37">และ​ถ้า​ซากสัตว์​เหล่านี้​ตก​ลงไป​ใน​เมล็ดพืช​ที่​กำลัง​จะ​นำ​ไป​ปลูก เมล็ดพืช​เหล่านั้น​จะ​ยัง​บริสุทธิ์​อยู่</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​เจ้า​เท​น้ำ​ลง​บน​เมล็ดพืช​แล้ว​เกิด​มี​ซากสัตว์​เหล่านี้​ตก​ลงไป เมล็ดพืช​เหล่านั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​เจ้า​อีก</verse>
				<verse number="39">ถ้า​สัตว์​ที่​เจ้า​ใช้​เป็น​อาหาร​ตายเอง​ตาม​ธรรมชาติ คน​ที่​ไป​จับต้อง​ซาก​ของมัน​จะ​กลาย​เป็น​ผู้​ไม่​บริสุทธิ์​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="40">ใคร​ที่​ไป​กิน​ซาก​ของมัน ต้อง​เอา​เสื้อ​ไป​ซัก​และ​จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​จนถึง​เย็น และ​ใคร​ที่​ไป​เก็บ​ส่วนใด​ส่วนหนึ่ง​ของ​ซากนั้น​มา เขา​ต้อง​เอา​เสื้อ​ไป​ซัก​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="41">สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุก​ประเภท เจ้า​ต้อง​รังเกียจ​และ​ไม่​กิน​มัน</verse>
				<verse number="42">สัตว์​เลื้อย​คลาน​ทุกชนิด ที่​เลื้อย​ไป​มา​บน​พื้นดิน หรือ​ที่​คลาน​สี่ขา หรือ​ที่​มี​หลาย​ขา เจ้า​ก็​ต้อง​ไม่กิน​พวกมัน เพราะ​พวกมัน​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="43">อย่า​ทำ​ตัวเจ้า​ให้​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​เพราะ​พวกมัน อย่า​ทำ​ให้​ตัวเจ้า​ต้อง​ไม่​บริสุทธิ์​เพราะ​พวกมัน เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​กลาย​เป็น​ผู้​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="44">เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า ให้​รักษา​ตัวเอง​ให้​แตกต่าง​จาก​คนอื่น เพราะ​เราเอง​ก็​แตกต่าง ดังนั้น พวกเจ้า​จึง​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์ ด้วย​สัตว์​ที่​เลื้อย​คลาน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="45">เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ ที่​ได้​นำ​พวกเจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​เรา​จะได้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า พวกเจ้า​จึง​ต้อง​ทำ​ตัว​ให้​แตกต่าง​จาก​คนอื่น เพราะ​เราเอง​ก็​แตกต่าง​จาก​ผู้อื่น’”</verse>
				<verse number="46">นี่​คือ​กฎ​ต่างๆ​เกี่ยวกับ​สัตว์ นก สิ่งมีชีวิต​ใน​น้ำ และ​สิ่งมีชีวิต​ที่​เลื้อย​คลาน​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="47">กฎ​ต่างๆ​เหล่านี้​ช่วย​ให้​คน​รู้​ถึง​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​สัตว์​ที่​สะอาด​และ​ไม่​สะอาด และ​สัตว์​ที่​กินได้​กับ​สัตว์​ที่​กิน​ไม่ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ผู้หญิง​ที่​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูก​มา​เป็น​เด็ก​ผู้ชาย นาง​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน​เหมือน​กับ​ตอน​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​ที่แปด เด็กชาย​จะต้อง​ถูก​ขลิบ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เลือด​ที่​เกิด​จาก​การ​คลอด​บุตร นาง​จะต้อง​คอย​อีก​สามสิบสาม​วัน และ​ต้อง​ไม่​แตะต้อง​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ใดๆ​หรือ​เข้าไป​ใน​พื้นที่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ จนกว่า​ช่วง​เวลานี้​จะ​สิ้นสุด​ลง</verse>
				<verse number="5">ถ้า​นาง​คลอด​ลูกสาว นาง​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​เป็น​เวลา​สิบสี่​วัน เหมือน​กับ​ตอน​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน และ​เพราะ​เลือด​ที่​เกิด​จาก​การ​คลอด​บุตร นาง​จะ​ต้อง​คอย​อีก​หกสิบหก​วัน จนกว่า​นาง​จะ​บริสุทธิ์​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ช่วง​เวลานั้น​หมดลง ไม่ว่า​นาง​จะ​ได้​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว นาง​ต้อง​นำ​ลูกแกะ​อายุ​หนึ่งปี​มา​ตัวหนึ่ง เพื่อ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา และ​นก​พิราบ​หนุ่ม​หรือ​นกเขา​ตัวหนึ่ง​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง แล้ว​เอา​ไป​ให้​นักบวช​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​นักบวช​จะ​นำ​ของ​เหล่านี้​ไป​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ชำระ​แท่นบูชา​แทน​นาง และ​นาง​จะ​บริสุทธิ์​จาก​เลือด​ที่​เกิด​จาก​การ​คลอด​บุตร นี่​คือ​กฎ​สำหรับ​ผู้หญิง​ที่​คลอด​ลูก​ไม่ว่า​จะ​ได้​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว</verse>
				<verse number="8">ถ้า​นาง​ไม่มี​เงิน​ที่​จะ​ซื้อ​แกะ​ตัวผู้ นาง​ก็​ต้อง​ใช้​นกเขา​สองตัว​หรือ​นก​พิราบ​สองตัว ตัวหนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา อีกตัว​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​แท่นบูชา​แทน​นาง แล้ว​นาง​ก็​จะ​บริสุทธิ์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​คนๆ​หนึ่ง​เกิด​มี​แผล ตก​สะเก็ด​หรือ​ตุ่ม​น้ำ​ใสๆ​ขึ้น​บน​ผิวหนัง และ​ลุกลาม​กลาย​เป็น​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง เขา​ต้อง​ถูก​นำตัว​มา​พบ​อาโรน​หรือ​ลูกชาย​อาโรน​ที่​เป็น​นักบวช​คนใด​คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="3">นักบวช​จะ​ตรวจดู​แผล​ที่​ผิวหนัง​ตาม​ร่างกาย​ของเขา ถ้า​ขน​ที่​แผล​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว และ​แผล​ก็​กิน​ลึก​เข้าไป​ใน​เนื้อ​ชั้นใน​แล้ว นั่น​หมายถึง​เขา​เป็น​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง เมื่อ​นักบวช​ตรวจดู​เสร็จ​แล้ว เขา​ต้อง​ประกาศ​ออกมา​ว่า​คนๆนั้น​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">แต่​ถ้า​ผิวหนัง​ตาม​ร่างกาย​ของ​คนๆนั้น​เป็น​จุดขาวๆ​แต่​ไม่มี​แผล​ที่​กิน​ลึก​เข้าไป​ใน​เนื้อ และ​ขน​ก็​ไม่​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว นักบวช​จะ​ต้อง​แยก​คนๆนั้น​ออก​จาก​ประชาชน​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​ที่เจ็ด​นักบวช​ต้อง​กลับ​มา​ตรวจดู​คนๆนั้น​อีกครั้ง ถ้า​รอยแผล​นั้น​ไม่​เปลี่ยน​แปลง​และ​ไม่​ลุกลาม​ไป​บน​ผิวหนัง นักบวช​ต้อง​แยก​คนๆนั้น​ออก​จาก​ประชาชน​อีก​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​ที่เจ็ด​กลับ​มา​ตรวจ​ดู​อีกครั้ง ถ้า​รอยแผล​จางลง​และ​แผล​ไม่​กระจาย​ลุกลาม​บน​ผิวหนัง นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ให้​คนๆนั้น​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ รอยแผล​นั้น​เป็น​เพียง​สะเก็ด​แผล คนๆนั้น​ต้อง​ซัก​ล้าง​เสื้อผ้า​ของเขา หลัง​จากนั้น​เขา​ก็​จะ​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​สะเก็ด​แผล​นั้น​เกิด​ลุกลาม​ไป​บน​ผิวหนัง หลังจาก​ที่​นักบวช​ป่าว​ประกาศ​ให้​คนๆนั้น​บริสุทธิ์​แล้ว เขา​ต้อง​กลับ​ไป​พบ​นักบวช​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="8">ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​แล้ว​พบ​ว่า​แผล​ลุกลาม​จริง นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ใหม่​ว่า​คนๆนั้น​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​คนๆหนึ่ง​เป็น​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง คนๆนั้น​จะ​ถูก​นำตัว​มา​พบ​นักบวช</verse>
				<verse number="10">ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​และ​พบ​แผล​พุพอง​สีขาว​บน​ผิวหนัง ขน​บางส่วน​รอบๆ​กลาย​เป็น​สีขาว​และ​มี​แผ่นเนื้อ​สด​อยู่​ใน​แผล​พุพอง​นั้น</verse>
				<verse number="11">มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​ชนิด​เรื้อรัง นักบวช​จะ​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆ​นั้น​ไม่​บริสุทธิ์ โดย​ไม่​ต้อง​แยก​ออก​มา​คอย​ดู​อาการ เพราะ​เขา​เป็น​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ถ้า​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง​นั้น เกิด​ลุกลาม​ไป​บน​ผิวหนัง​ส่วนอื่น จน​เกิด​เป็น​โรค​ติดเชื้อ​ไป​ทั่ว​ผิวหนัง​ของ​คนๆนั้น ตั้งแต่​หัว​จรด​เท้า นักบวช​ต้อง​ตรวจดู​ทุกส่วน​ของ​ร่างกาย</verse>
				<verse number="13">นักบวช​ต้อง​ดู ถ้าหาก​โรค​มัน​ลุกลาม​จน​ทั่ว​ร่างกาย​ของ​คน​ผู้นั้น จน​ตัวเขา​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​ทั้งหมด นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ให้​คน​ที่​ติด​เชื้อนั้น เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​เพราะ​ตัวเขา​บริสุทธิ์​แล้ว เพราะ​ผิวหนัง​ได้​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="14">แต่​ทันที​ที่​มี​แผลสด​เกิดขึ้น เขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​ทันที</verse>
				<verse number="15">นักบวช​ต้อง​ตรวจดู​แผลสด และ​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​แผลสด​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง</verse>
				<verse number="16">ถ้า​แผลสด​นั้น​หายดี​แล้ว​เหลือ​แต่​จุดขาว คนๆนั้น​ต้อง​ไป​พบ​นักบวช</verse>
				<verse number="17">ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​และ​พบ​ว่า​แผลนั้น​ได้​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​แล้ว นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ให้​คน​ที่​ติด​เชื้อนั้น​เป็น​คน​บริสุทธิ์​และ​คนๆนั้น​ก็​จะ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​มี​ฝี​เกิดขึ้น​บน​ผิวหนัง​ตาม​ร่างกาย​ของ​คนๆหนึ่ง และ​มัน​ก็​ได้รับ​การ​รักษา​จนหาย</verse>
				<verse number="19">และ​มี​รอยแผล​พุพอง​หรือ​จุดขาว​ออก​สีแดง​เรื่อๆ​เกิดขึ้น​ในที่​ที่​เคย​เป็น​ฝี คนๆนั้น​ต้อง​ไป​พบ​นักบวช</verse>
				<verse number="20">นักบวช​จะ​ตรวจดู ถ้า​แผลนั้น​กิน​ลึก​เข้า​ใน​ผิวหนัง และ​ขน​บริเวณ​รอบๆ​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆ​นั้น​เป็น​ผู้​ไม่​บริสุทธิ์ มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง​ที่​เกิด​จาก​ฝี</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​แผล​แล้ว ไม่พบ​ขน​สีขาว แผล​ก็​ไม่กิน​ลึก​ลงไป​และ​ยัง​เริ่ม​จางลง นักบวช​ต้อง​แยก​คนๆนั้น​ออก​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="22">ถ้า​แผล​ยัง​ลุกลาม​ไป​ตาม​ผิวหนัง นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​มัน​คือ​แผล​ติดเชื้อ</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​จุด​ใสๆนั้น​ยัง​มี​อยู่​ที่เดิม​และ​ไม่​กระจาย​ลุกลาม มัน​เป็น​เพียง​สะเก็ด​แผล​จาก​ฝี นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">หรือ​เมื่อ​คนใด​คนหนึ่ง​มี​แผล​ไฟไหม้​บน​ผิวหนัง และ​เกิด​แผล​รอยไหม้​เป็น​จุด​สีขาว​หรือ​สี​ออก​แดง​เรื่อๆ</verse>
				<verse number="25">นักบวช​ต้อง​ตรวจ​แผล​ดู ถ้า​ขน​ที่​บริเวณ​แผล​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​และ​มัน​เกิด​เป็น​แผล​ลึก​เข้าไป​ใน​เนื้อ มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​อันตราย ที่​เกิด​จาก​แผล​ไฟไหม้ นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​อันตราย</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​แล้ว ไม่มี​ขน​สีขาว​บริเวณ​แผล​และ​แผล​ก็​ไม่​กิน​ลึก​ลง​ใน​เนื้อ ทั้ง​ยัง​ค่อยๆ​จางลง นักบวช​ต้อง​แยก​คนๆนั้น​ออกมา​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="27">ใน​วัน​ที่เจ็ด​ถ้า​นักบวช​ไป​ตรวจดู​คนๆนั้น​อีก แล้ว​ถ้า​เห็น​ว่า​แผล​ลุกลาม​ไป​บน​ผิวหนัง นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​แผลนั้น​ยัง​อยู่​แบบเดิม​ไม่​ลุกลาม​ออกไป และ​เริ่ม​จางลง มัน​เป็น​เพียง​แผล​พุพอง​จาก​ไฟไหม้ นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​บริสุทธิ์ เพราะ​นั่น​คือ​สะเก็ด​แผล​ที่​เกิด​จาก​แผล​ไฟไหม้</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​มี​แผล​ติดเชื้อ​บน​หนังหัว​หรือ​ที่​คาง</verse>
				<verse number="30">แล้ว​นักบวช​ดู​ที่​แผล​ติดเชื้อ​นั้น แล้ว​พบ​ว่า​มัน​กิน​ลึก​ลงไป​ถึง​เนื้อ และ​ผม​เริ่ม​บางลง​และ​กลาย​เป็น​สี​เหลือง นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​มัน​คือ​โรคหิด เป็น​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง​ต่อ​หนังหัว​และ​คาง</verse>
				<verse number="31">ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​แผล​หิด​นั้น แล้ว​พบ​ว่า​มัน​ไม่ถึง​กับ​เป็น​แผล​ลึก​เข้าไป​ใน​หนัง และ​ไม่มี​ผม​สีดำ​ใน​แผล นักบวช​ต้อง​แยก​คน​ติดเชื้อ​คนนั้น​ออก​จาก​ประชาชน​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="32">ใน​วัน​ที่เจ็ด​นักบวช​จะ​มา​ตรวจ​ดู​แผล​อีกครั้ง ถ้า​เห็น​แผล​ไม่​ลุกลาม ไม่มี​ผม​สี​เหลืองๆ​ใน​แผล อีกทั้ง​เชื้อหิด​ไม่ได้​กิน​ลึก​เข้าไป​ใน​เนื้อ</verse>
				<verse number="33">คนๆนั้น​ต้อง​โกนผม​หรือ​หนวด​ทิ้ง แต่​อย่าให้​ถูก​แผล แล้ว​นักบวช​ต้อง​แยก​คนๆนั้น​ออกมา​เป็น​เวลา​อีก​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="34">ใน​วัน​ที่เจ็ด​นักบวช​จะ​ตรวจดู​แผลหิด​อีก ถ้า​เห็น​เชื้อ​ไม่​ลุกลาม​ไป​บน​ผิวหนัง​และ​ไม่มี​แผล​กิน​ลึกไป​ใน​เนื้อ นักบวช​จะ​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​บริสุทธิ์ เขา​ต้อง​เอา​เสื้อผ้า​ไป​ซักล้าง แล้ว​เขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="35">แต่​ถ้า​เชื้อหิด​นั้น​เกิด​ลุกลาม​หลัง​จาก​ที่​นักบวช​ได้​ประกาศ​ว่า​เขา​เป็น​คน​บริสุทธิ์​แล้ว</verse>
				<verse number="36">นักบวช​จะ​ต้อง​ตรวจสอบ​คนๆนั้น และ​ถ้า​พบ​ว่า​เชื้อหิด​นั้น​ลุกลาม​กระจาย​ไป​บน​ผิวหนัง​จริง นักบวช​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ตรวจ​หา​ผม​สี​เหลือง​อีก​ต่อไป คนๆนั้น​จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="37">แต่​ถ้า​เชื้อหิด​ไม่มี​การ​เปลี่ยน​แปลง​และ​มี​ผม​สีดำ​เกิดขึ้น​ในนั้น แสดง​ว่า​เชื้อ​นั้น​กำลัง​จะ​หาย คนๆนั้น​จะ​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​และ​นักบวช​จะ​ต้อง​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="38">ถ้า​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​เกิด​มี​จุดขาวๆ​ขึ้น​เต็มตัว</verse>
				<verse number="39">นักบวช​ต้อง​ตรวจสอบ​ดู ถ้า​พบ​ว่า​จุดขาว​เหล่านั้น​เป็น​เพียง​สี​ขาว​หม่นๆ​แสดง​ว่า​เป็น​ผื่น​คัน​ธรรมดา​ที่​ไม่​เป็น​อันตราย​บน​ผิวหนัง และ​คนๆนั้น​ก็​ยังคง​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="40">ถ้า​ผู้ชาย​ผมร่วง​จน​หัวล้าน เขา​จะ​ยังคง​บริสุทธิ์​อยู่</verse>
				<verse number="41">ถ้า​ผม​เขา​ร่วง​จาก​ด้าน​หน้า​ไป​จน​หัว​เขา​เถิก เขา​จะ​ยังคง​บริสุทธิ์​อยู่</verse>
				<verse number="42">แต่​ถ้า​เกิด​มี​แผล​ออก​สี​แดง​เรื่อๆ​เกิดขึ้น​บน​หัว​หรือ​บริเวณ​ที่​ผมร่วง​บน​หน้าผาก มัน​คือ​โรค​ผิวหนัง​เรื้อรัง​ที่​เกิด​บน​หัว​และ​หน้าผาก</verse>
				<verse number="43">นักบวช​ต้อง​ตรวจดู​แผล​เหล่านั้น ถ้า​พบ​ว่า​มี​แผลสด​เกิดขึ้น​บน​หัว​หรือ​บน​หน้าผาก ที่​กลาย​เป็น​สีแดง​เรื่อๆ​และ​มี​ลักษณะ​เหมือน​แผล​ของ​โรค​ผิวหนัง​ชนิด​อันตราย​ที่​เกิด​บน​ร่างกาย​แล้ว</verse>
				<verse number="44">แสดง​ว่า​ชาย​ผู้นั้น​เป็น​โรค​ผิวหนัง​อันตราย เขา​คือ​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ นักบวช​ต้อง​ประกาศ​ว่า​เขา​คือ​คน​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​เขา​ติดเชื้อ​ที่หัว</verse>
				<verse number="45">ถ้า​คนๆหนึ่ง​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ชนิด​อันตราย เขา​ต้อง​ฉีก​เสื้อผ้า​ตัวเอง​ให้​ขาด​และ​ต้อง​ไว้​ผมยาว และ​ปล่อย​ให้​หนวด​ยาว​รุงรัง และ​คอย​ตะโกน​ว่า ‘ไม่​สะอาด ไม่​สะอาด’</verse>
				<verse number="46">คนๆนั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ตลอด​เวลา​ที่​เขา​ยัง​มี​แผล​ติดเชื้อ เขา​จะ​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์ และ​ต้อง​ไป​อยู่​คนเดียว​ที่​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="47">หาก​เกิด​เชื้อรา ขึ้น​บน​เสื้อผ้า ไม่ว่า​จะ​เป็น​เสื้อ​ขนสัตว์​หรือ​ลินิน</verse>
				<verse number="48">ของ​ใด​ก็ตาม​ที่​ถัก​หรือ​ทอ​จาก​ขนสัตว์​หรือ​ลินิน หรือ​แม้กระทั่ง​บน​หนังสัตว์​และ​ของ​ที่​ทำ​จาก​หนังสัตว์</verse>
				<verse number="49">ถ้า​จุด​ที่​เป็น​รา​บน​เสื้อผ้า หรือ​บน​หนัง หรือ​ของ​ที่​ถัก​หรือ​ทอ หรือ​อะไร​ก็ตาม​ที่​ทำ​จาก​หนังสัตว์​นั้น เป็น​สี​เขียว​หรือ​สี​แดง มัน​เป็น​เชื้อ​ที่​กำลัง​ลุกลาม​กระจาย​ไปทั่ว ต้อง​นำ​ของนั้น​ไป​ให้​นักบวช​ดู</verse>
				<verse number="50">นักบวช​จะ​ตรวจสอบ​จุด​ที่​เป็น​เชื้อรา​เหล่านั้น และ​แยก​ของ​สิ่งนั้น​ออกมา​ไว้​ต่างหาก​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="51">ใน​วัน​ที่เจ็ด นักบวช​จะ​ไป​ตรวจสอบ​ดู​จุด​เหล่านั้น​อีกครั้ง ถ้า​มัน​ยัง​กระจาย​ไป​บน​เสื้อผ้า บน​ของ​ถัก​หรือ​ทอ หรือ​บน​หนัง​สัตว์ หรือ​สิ่ง​ที่​ทำ​จาก​หนัง​สัตว์​ก็ตาม โดย​ลุกลาม​เป็น​เชื้อรา มัน​จะ​เป็น​ของ​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="52">นักบวช​ต้อง​เอา​เสื้อผ้า ของ​ถัก​หรือ​ทอ​จาก​ลินิน​หรือ​ขนสัตว์​หรือ​ของ​ที่​ทำ​จาก​หนังสัตว์​ที่​เกิด​เป็น​เชื้อรา​นั้น​ไป​เผาทิ้ง เพราะ​มัน​เป็น​เชื้อรา​ลุกลาม มัน​ต้อง​ถูก​ไฟเผา</verse>
				<verse number="53">ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​พบ​ว่า​เชื้อรา​เหล่านั้น​ไม่ได้​กระจาย​ไป​บน​เสื้อผ้า บน​ของ​ถัก​หรือ​ทอ หรือ​บน​ของ​ที่​ทำจาก​หนัง​สัตว์นั้น​แต่​อย่างใด</verse>
				<verse number="54">นักบวช​ต้อง​สั่ง​ให้​คน​นำ​ผ้านั้น​ไป​ซักล้าง​จุด​เหล่านั้น​ออก และ​นักบวช​ต้อง​แยก​ของนั้น​ออก​มา​ไว้​ต่างหาก​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="55">หลัง​จากนั้น นักบวช​จะ​กลับ​มา​ตรวจดู​อีกครั้ง ถ้า​พบ​ว่า​เชื้อรา​เหล่านั้น​ยัง​ไม่มี​การ​เปลี่ยน​แปลง ถึงแม้​จะ​ไม่​กระจาย​ออก มัน​จะ​เป็น​ของ​ไม่​บริสุทธิ์ ท่าน​ต้อง​เอา​ไป​เผาไฟ ไม่ว่า​จุดนั้น​จะ​อยู่​ด้าน​หน้า​หรือ​ด้าน​หลัง​บน​ของนั้น​ก็ตาม</verse>
				<verse number="56">แต่​ถ้า​นักบวช​ตรวจดู​แล้ว พบ​ว่า​เชื้อรา​เหล่านั้น​เริ่ม​จางลง​หลัง​จาก​ถูก​ซักล้าง ให้​เขา​ตัด​ส่วน​ที่​เป็น​เชื้อรา​ออก​จาก​หนัง​สัตว์ ผ้า หรือ​สิ่งทอ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="57">และ​ถ้า​มัน​ยัง​ปรากฏ​อีก​บน​ผ้า​หรือ​เครื่อง​หนัง​เหล่านั้น และ​ลุกลาม​ไป ท่าน​ต้อง​เอา​ของ​เหล่านั้น​ไป​เผาไฟ​ทิ้ง</verse>
				<verse number="58">แต่​ถ้า​จุดนั้น​หายไป​จาก​ผ้า สิ่งทอ หรือ​เครื่อง​หนัง​ที่​ท่าน​ได้​นำ​ไป​ล้าง ท่าน​ต้อง​เอา​มัน​ไป​ล้าง​ซ้ำ​อีกครั้ง แล้ว​มัน​จะ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="59">นี่​คือ​กฎ​เกี่ยวกับ​เชื้อรา​บน​เสื้อผ้า ทั้ง​ที่​ทำ​จาก​ขนสัตว์​หรือ​ลินิน ทั้ง​ที่​ทำ​โดย​การ​ถัก หรือ​ทอ หรือ​บน​เครื่อง​หนัง เพื่อ​ตัดสิน​ว่า​ของ​เหล่านี้​บริสุทธิ์​หรือไม่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ต่อไปนี้​จะ​เป็น​กฎ​สำหรับ​คน​ที่​เคย​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​แต่​หายดี​แล้ว เขา​ต้อง​ถูก​นำ​ตัว​มาหา​นักบวช</verse>
				<verse number="3">นักบวช​ต้อง​ออกไป​พบ​คนๆนั้น​ที่​นอก​ค่าย และ​ถ้า​เขา​ตรวจดู​คนๆนั้น​แล้ว​พบ​ว่า โรค​ผิวหนัง​ของ​คนๆนั้น​หายดี​แล้ว</verse>
				<verse number="4">นักบวช​ต้อง​สั่ง​ให้​เขา​นำ​นกป่า​บริสุทธิ์​มา​สองตัว ไม้สน​ซีดาร์​หนึ่ง​ชิ้น เชือก​สี​แดง​หนึ่ง​เส้น กิ่งหุสบ หนึ่ง​กิ่ง สำหรับ​ใช้​ใน​พิธี​ชำระ​ล้าง​ให้​เขา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">นักบวช​ต้อง​สั่ง​ให้​เอา​นก​ตัวหนึ่ง​มา​ฆ่า​และ​ให้​เลือด​ของ​มัน​ไหล​ลงไป​ใน​ชาม​ดินเผา​ที่​อยู่​เหนือ​น้ำ​ที่​ไหลอยู่</verse>
				<verse number="6">แล้ว​สั่ง​ให้​เอา​นก​อีกตัว​ที่เหลือ มา​พร้อม​กับ ไม้สน เชือก​แดง และ​กิ่งหุสบ แล้ว​เอา​นก​ตัวนั้น​จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​ของ​นก​ตัว​ที่​ถูกฆ่า ที่​อยู่​เหนือ​น้ำ​ที่​กำลัง​ไหล​นั้น</verse>
				<verse number="7">ให้​พรม​เลือด​ลงไป​เจ็ดครั้ง​บน​ตัว​คน​ที่​เข้า​พิธีชำระ​จาก​โรค​ผิวหนัง​นั้น แล้ว​ประกาศ​ว่า​คนๆนั้น​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์ แล้ว​นักบวช​จะ​ปล่อย​นก​ตัว​ที่เหลือ​อยู่นั้น​เป็น​อิสระ​กลาง​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​คน​ที่​ได้รับ​การ​ประกาศ​ให้​เป็น​คน​บริสุทธิ์​แล้ว ต้อง​เอา​เสื้อ​ของเขา​ไป​ซักล้าง โกนผม​ให้​เกลี้ยง​และ​อาบน้ำ แล้ว​เขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​บริสุทธิ์ หลัง​จากนั้น​เขา​จะ​ได้รับ​อนุญาต​ให้​เข้ามา​ใน​ค่าย​ได้ แต่​ต้อง​อยู่​นอก​เต็นท์​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​ที่เจ็ด​เขา​ต้อง​โกน​ผม โกน​หนวด​และ​ขนคิ้ว​ออก​ให้หมด และ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ใหม่ และ​อาบน้ำ​ชำระ​ร่างกาย แล้ว​เขา​จะ​เป็น​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ที่​แปด คนๆนั้น​ต้อง​เอา​ลูกแกะ​ตัวผู้​สองตัว​ที่​ไม่มี​ตำหนิ และ​ลูกแกะ​ตัวเมีย​อายุ​หนึ่งปี​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​มา​ตัวหนึ่ง แป้งสาลี​อย่างดี​ประมาณ​หกลิตร​ครึ่ง​ผสม​กับ​น้ำมัน​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​น้ำมัน​มะกอก​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สามลิตร</verse>
				<verse number="11">นักบวช​ที่​จะ​ทำ​พิธี​ชำระ​ล้าง ต้อง​นำ​คน​ที่​จะ​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้ มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ตรง​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="12">แล้ว​นักบวช​ต้อง​เอา​ลูกแกะ​ตัวผู้​มา​ตัวหนึ่ง ถวาย​เป็น​ของถวาย​ชดใช้ และ​นำ​น้ำมัน​มะกอก​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สาม​ลิตร มา​ยกขึ้น​ให้​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เขา​ต้อง​ฆ่า​ลูกแกะ​ตัวนั้น​ใน​บริเวณ​พื้นที่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​ใช้​สำหรับ​ฆ่า​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​และ​เครื่อง​เผา​บูชา เพราะ​ของถวาย​ชดใช้​นี้​เป็น​เหมือน​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง มัน​จะ​เป็น​ของ​นักบวช เป็น​สิ่ง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="14">นักบวช​จะ​เอา​เลือด​ส่วน​หนึ่ง​จาก​ของถวาย​ชดใช้ มา​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ข้าง​ขวา พร้อม​กับ​หัวแม่มือ​กับ​หัวแม่เท้า​ข้างขวา​ของ​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="15">นักบวช​จะ​แบ่ง​น้ำมัน​มะกอก​ที่​มี​อยู่​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สาม​ลิตร​นั้น แล้ว​เท​ใส่​ฝ่ามือ​ซ้าย​ของ​ตัว​เขาเอง</verse>
				<verse number="16">แล้ว​นักบวช​จะ​เอา​นิ้ว​ข้าง​ขวา​ของเขา​จุ่ม​ลง​ใน​น้ำมัน​ที่​อยู่​บน​ฝ่ามือ​ซ้าย​ของเขา แล้ว​เอา​ไป​พรม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เจ็ดครั้ง</verse>
				<verse number="17">น้ำมัน​ที่เหลือ​บน​ฝ่ามือ​นักบวช เขา​ก็​จะ​เอา​ไป​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ด้าน​ขวา นิ้ว​หัวแม่มือ​ด้าน​ขวา และ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง โดย​แต้ม​ทับ​รอย​เลือด​จาก​ของถวาย​ชดใช้​ที่​แต้ม​ไว้​ก่อน​หน้านี้​แล้ว</verse>
				<verse number="18">น้ำมัน​ที่เหลือ​ทั้งหมด​บน​ฝ่ามือ​ของ​นักบวช เขา​ก็​จะ​เอา​ไป​ลูบ​บน​หัว​ของ​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง ด้วย​วิธีนี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นักบวช​จะ​กำจัด​บาปหนึ่ง​บาปใด​แทน​คนๆนั้น​ที่​เขา​ได้​ทำไป​ต่อ​พวก​ของศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​นักบวช​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​คนๆนั้น​ที่​กำลัง​ได้รับ​การชำระ​จาก​ความ​ไม่บริสุทธิ์​ของเขา หลังจากนั้น นักบวช​ก็​จะ​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​นักบวช​ก็​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​บน​แท่นบูชา และ​ด้วย​วิธีนี้​นักบวช​จะ​ทำให้​เกิด​การคืนดี​ขึ้น​สำหรับ​คนนั้น และ​คนนั้น​ก็​จะ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง​นั้น​ยากจน ไม่​สามารถ​หา​ของถวาย​พวกนั้น​มาได้ ก็​ให้​เขา​เอา​ลูกแกะ​มา​ตัวหนึ่ง เป็น​ของถวาย​ชดใช้ มัน​จะ​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​สำหรับเขา เพื่อ​กำจัด​บาปหนึ่ง​บาปใด​ที่​เขา​ทำ​ต่อ​พวก​ของศักดิ์สิทธิ์ เขา​ต้อง​เอา​แป้ง​อย่างดี​มา​ประมาณ​สองลิตร ผสม​น้ำมัน เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช พร้อมกับ​น้ำมันมะกอก​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สามลิตร</verse>
				<verse number="22">และ​เอา​นกเขา​สองตัว​หรือ​นกพิราบ​สองตัว อย่างใด​อย่างหนึ่ง​ที่​เขา​สามารถ​ให้ได้ ตัวหนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง อีกตัว​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​มา​ให้​นักบวช​ใน​วัน​ที่แปด เพื่อ​นักบวช​จะ​ทำ​พิธี​ชำระ​ล้าง​ให้​กับเขา ตรง​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">แล้ว​นักบวช​จะ​เอา​ลูกแกะ​มา​เป็น​ของถวาย​ชดใช้ พร้อม​กับ​น้ำมัน​มะกอก​ประมาณ​หนึ่ง​ใน​สาม​ลิตร และ​นักบวช​จะ​ถวาย​พวกมัน​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แล้ว​นักบวช​ก็​จะ​ฆ่า​ลูกแกะ​ที่​เป็น​ของถวาย​ชดใช้​ตัวนั้น นักบวช​จะ​เอา​เลือด​ส่วนหนึ่ง​ของมัน มา​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ข้าง​ขวา หัวแม่มือ​ข้าง​ขวา และ​หัวแม่เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="26">จากนั้น​นักบวช​จะ​เท​น้ำมัน​ส่วนหนึ่ง​ใส่​ฝ่ามือ​ซ้าย​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ใช้​นิ้ว​มือ​ข้าง​ขวา​จุ่ม​น้ำมัน​ที่​อยู่​ใน​ฝ่ามือ​ซ้าย​ของเขา แล้ว​เอา​ไป​พรม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="28">แล้ว​นักบวช​จะ​เอา​น้ำมัน​ส่วน​หนึ่ง​จาก​ฝ่ามือ ไป​แต้ม​ที่​ติ่งหู​ข้าง​ขวา หัวแม่มือ​ข้าง​ขวา​และ​หัวแม่เท้า​ข้าง​ขวา​ของ​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง โดย​แต้ม​ทับ​ไป​บน​รอย​เลือด​ที่​มา​จาก​ของถวาย​ชดใช้ ที่​แต้ม​อยู่​ก่อน​แล้ว</verse>
				<verse number="29">น้ำมัน​ที่​เหลือ​บน​ฝ่ามือ​ของ​นักบวช เขา​จะ​เอา​ไป​ลูบ​บน​หัว​ของ​คน​ที่​จะ​รับ​การ​ชำระ​ล้าง เพื่อ​กำจัด​บาปหนึ่ง​บาปใด​ที่​เขา​ทำ​ต่อ​พวก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">จากนั้น​นักบวช​จะ​ถวาย​นกเขา​สองตัว​หรือ​นก​พิราบ​สองตัว อย่างใด​อย่างหนึ่ง ตาม​ที่​คนนั้น​สามารถ​ให้ได้</verse>
				<verse number="31">ตัวหนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง อีก​ตัวหนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา พร้อมๆ​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ด้วย​วิธีนี้ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นักบวช​จะ​ทำ​ให้​เกิด​การ​คืนดี​กัน​ขึ้น​เพื่อ​เขา​คนนั้น​ที่​กำลัง​ได้รับ​การ​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="32">นั่น​คือ​กฎ​สำหรับ​คน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง ที่​ไม่​สามารถ​หา​เครื่อง​บูชา​ที่​ใช้​กัน​ตาม​ปกติ​สำหรับ​พิธีการ​ชำระ​ล้าง​ของเขา”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="34">“เมื่อ​พวกเจ้า​เข้า​สู่​แผ่นดิน​คานาอัน​ที่​เรา​กำลัง​ให้​เป็น​สมบัติ​ของเจ้า และ​เรา​ได้​ทำให้​เกิด​เชื้อรา ใน​บ้าน​เรือน บน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​เป็น​เจ้าของ​นั้น</verse>
				<verse number="35">เจ้าของ​บ้าน​หลังนั้น​ต้อง​ไป​บอก​นักบวช​ว่า ‘ผม​พบ​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​เชื้อรา​ใน​บ้าน​ของผม’</verse>
				<verse number="36">นักบวช​ต้อง​สั่ง​พวกเขา​ให้​ขนของ​ออก​จากบ้าน​ให้​หมด ก่อน​ที่​นักบวช​จะ​ไป​ตรวจ​ดู​เชื้อรา​นั้น ไม่​อย่างนั้น ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​บ้าน​หลังนั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์ แล้ว​นักบวช​จะ​มา​ตรวจดู​บ้าน​หลังนั้น</verse>
				<verse number="37">เขา​จะ​ตรวจสอบ​ดู​เชื้อรา​นั้น ถ้า​เชื้อรา​บน​กำแพง​บ้าน​เป็น​จุด​สีแดง​หรือ​สีเขียว​และ​ดู​เหมือน​มัน​ฝังลึก​ลง​ใน​กำแพง</verse>
				<verse number="38">นักบวช​ต้อง​ออก​มา​ยืน​ที่​ทางเข้า​บ้าน​หลังนั้น​และ​ปิด​บ้าน​หลังนั้น​ไว้​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="39">ใน​วัน​ที่เจ็ด นักบวช​ต้อง​กลับ​ไป​ตรวจ​ดู​บ้าน​หลังนั้น​ใหม่ ถ้า​เชื้อรา​บน​กำแพง​กระจาย​ออกไป</verse>
				<verse number="40">นักบวช​ต้อง​ออก​คำสั่ง​ให้​คน​กะเทาะ​หิน​ส่วน​ที่​เป็น​เชื้อรา​นั้น​ออก​มา​และ​ขว้าง​ทิ้งไป​ที่​นอก​เมือง​ใน​สถานที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="41">แล้ว​นักบวช​ต้อง​สั่ง​ให้​พวกเขา​ขัดถู​ภายใน​บ้าน​ให้​ทั่ว​และ​นำ​ผงปูน ที่​เขา​ขัด​ออกมา​นั้น ไป​เท​ทิ้ง​นอก​เมือง​ใน​สถานที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="42">แล้ว​หา​หิน​ก้อน​ใหม่​มา​วาง​แทน​หิน​ก้อน​เดิม และ​ฉาบ​ปูน​ทับ​หิน​ก้อน​ใหม่​และ​ทั้งบ้าน</verse>
				<verse number="43">ถ้า​เชื้อรา​กลับ​มา​อีก​และ​กระจาย​ไป​ทั่ว​บ้าน​หลัง​จาก​หิน​ที่​เป็น​เชื้อรา​ถูก​กะเทาะ​ออก​และ​บ้าน​ก็​ถูก​ขัดถู​และ​ฉาบ​ปูน​ใหม่​แล้ว</verse>
				<verse number="44">นักบวช​ต้อง​มา​ตรวจ​สอบ​ดู​อีก ถ้า​รา​กระจาย​ใน​บ้าน มัน​จะ​ทำลาย​ข้าวของ​ใน​บ้าน บ้าน​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="45">บ้าน​หลังนั้น​ต้อง​ถูก​รื้อทิ้ง​ทั้ง​ส่วน​ที่​เป็น​หิน ไม้​และ​ปูน​ที่​ฉาบ​ทั้งหมด และ​นำ​ไป​ทิ้ง​นอก​เมือง​ใน​สถานที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="46">ใคร​ที่​เข้าไป​ใน​บ้าน​ใน​ช่วง​ที่​ถูก​ปิด​อยู่ จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น</verse>
				<verse number="47">ใคร​ที่​เข้าไป​นอน​หรือ​ไป​กิน​ใน​บ้าน​หลังนั้น​ต้อง​เอา​เสื้อ​ที่​ใส่​ไป​ซัก</verse>
				<verse number="48">แต่​ถ้า​นักบวช​มา​ตรวจสอบ​บ้าน​หลังนั้น และ​เห็น​ว่า​รา​ไม่ได้​แพร่​กระจาย​ไป​ใน​บ้าน หลัง​จาก​ที่​ได้​ฉาบ​ปูน​บ้าน​หลังนั้น​แล้ว นักบวช​จะ​ประกาศ​ว่า​บ้าน​หลังนั้น​บริสุทธิ์ เพราะ​เชื้อรา​หาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="49">การ​ทำ​พิธี​ชำระ​ล้าง​ให้​บ้าน นักบวช​ต้อง​ใช้​นก​สองตัว ไม้สน เชือก​สีแดง​และ​กิ่งหุสบ</verse>
				<verse number="50">เขา​ต้อง​ฆ่า​นก​ตัวหนึ่ง​ใน​ชาม​ดินเผา​ที่​อยู่​เหนือ​น้ำ​ที่​ไหล​อยู่</verse>
				<verse number="51">เขา​ต้อง​นำ​ไม้สน กิ่งหุสบ เชือก​แดง​และ​นก​ตัว​ที่​ยัง​มีชีวิต เอา​ทั้งหมด​นี้​จุ่ม​ลง​ใน​เลือด​ของ​นก​ตัว​ที่​ถูก​ฆ่า และ​ใน​น้ำ​ที่​ไหล​นั้น แล้ว​เอา​ไป​พรม​บ้านนั้น​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="52">ด้วย​วิธีนี้ นักบวช​จะ​ทำ​ให้​บ้าน​นั้น​บริสุทธิ์​ด้วย​เลือด​นก ด้วย​น้ำ​ที่​ไหล และ​ด้วย​นก​เป็นๆ​ตัวนั้น ไม้สน กิ่งหุสบ และ​เชือก​แดง</verse>
				<verse number="53">แล้ว​นักบวช​ก็​จะ​ปล่อย​นก​เป็นๆ​ตัวนั้น นอก​เมือง​ใน​ท้องทุ่ง ด้วย​วิธีนี้ นักบวช​จะ​ชำระ​ล้าง​บ้านนั้น แล้ว​มัน​ก็​จะ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="54">นี่​จะ​เป็น​กฎ​สำหรับ​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ทุกชนิด สำหรับ​ขี้กราก</verse>
				<verse number="55">สำหรับ​เชื้อรา​บน​ผ้า​หรือ​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="56">สำหรับ​แผล​บวม​อักเสบ แผล​ตก​สะเก็ด หรือ​ตุ่ม​น้ำใส​บน​ผิวหนัง</verse>
				<verse number="57">กฎ​เหล่านี้ สอน​ให้​รู้​ว่า อะไร​บริสุทธิ์​และ​อะไร​ไม่​บริสุทธิ์ กฎ​พวกนี้​เกี่ยวกับ​โรค​ผิวหนัง​และ​เชื้อรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ไป​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล บอก​พวกเขา​ว่า ‘เมื่อ​ผู้ชาย​คนใด​ก็ตาม​มี​หนอง ไหล​ออก​มา​จาก​อวัยวะ​เพศ เขา​จะ​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​มี​หนอง​ไหล​ออก​มา สิ่งนี้​จะ​ทำ​ให้​เขา​ไม่​บริสุทธิ์ ไม่​ว่า​หนองนี้​จะ​ไหล​ออกมา​หรือ​จะ​คั่ง​อยู่​ใน​อวัยวะ​เพศ​ก็ตาม มัน​เป็น​สิ่ง​ไม่​บริสุทธิ์​ของเขา</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​ออก​มานี้​ไป​นอน​ที่​เตียง​ไหน เตียงนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์ ชาย​คนนี้​ไป​นั่ง​บน​อะไร​ก็​ตาม สิ่งนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">ใคร​ก็​ตาม ที่​ไป​ถูก​เตียง​ของ​ชาย​คนนี้ จะ​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ที่​ใส่​อยู่​ไป​ซัก และ​ต้อง​อาบน้ำ และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="6">ใคร​ที่​ไป​นั่ง​บน​อะไร​ก็ตาม​ที่​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นี้​ไป​นั่ง​มา จะ​ต้อง​เอา​เสื้อผ้า​ที่​ใส่​ไป​ซัก และ​ต้อง​อาบน้ำ​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="7">ใคร​ที่​ไป​ถูก​ต้อง​ร่าง​ของ​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล​นี้ จะ​ต้อง​ถอด​เสื้อ​ไป​ซัก​และ​อาบน้ำ และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหลนี้ ถ่ม​น้ำลาย​ถูก​คน​บริสุทธิ์ คน​ที่​ถูก​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่ จะ​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​มา​ซัก อาบน้ำ และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหลนี้​ไป​นั่ง​บน​หลัง​อาน ​มา อานนั้น​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">ใคร​ที่​ไป​แตะ​ต้อง​อะไร​ก็ตาม​ที่​เคย​อยู่​ใต้​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหลนี้ จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​จนถึง​ตอน​เย็น คน​ที่​ไป​ถือ​ของ​ที่​เคย​อยู่​ใต้​เขา​นั้น ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ออก​ซัก ไป​อาบน้ำ และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหลนี้ ไม่ได้​เอา​น้ำ​ล้างมือ แล้ว​ไป​แตะ​ต้อง​ตัว​คนอื่น​เข้า คน​ที่​ถูก​แตะ​ต้อง​ตัว​จะ​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ออก​ซัก อาบน้ำ และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="12">ภาชนะ​ดินเผา​ที่​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหลนี้ ไป​แตะ​ต้อง จะ​ต้อง​ทุบทิ้ง ส่วน​ภาชนะ​ที่​ทำ​จาก​ไม้​ต้อง​เอา​ไป​ล้างน้ำ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ชาย​คน​ที่​มี​หนอง​ไหลนี้​หาย​จาก​อาการ​หนอง​ไหล​แล้ว เขา​ต้อง​คอย​อยู่​เจ็ดวัน ก่อน​ที่​จะ​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ เขา​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​เขา ชำระ​ร่างกาย​ใน​น้ำ​ที่​ไหล​อยู่ แล้ว​เขา​จะ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">ใน​วัน​ที่​แปด เขา​ต้อง​เอา​นกเขา​หรือ​นก​พิราบ​มา​สองตัว มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ และ​เอา​พวกมัน​ให้​กับ​นักบวช</verse>
				<verse number="15">นักบวช​จะ​ใช้​ตัวหนึ่ง​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง อีก​ตัวหนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ด้วย​วิธีนี้ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นักบวช​จะ​ชำระ​แท่นบูชา​แทน​คนนั้น เพราะ​หนอง​ของเขา​ไป​ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปด​เปื้อน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้ชาย​หลั่ง​น้ำกาม​ออกมา เขา​ต้อง​อาบน้ำ​ชำระ​ร่างกาย​ให้​ทั่ว และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เสื้อผ้า​หรือ​เครื่อง​หนัง​ใดๆ​ไป​โดน​น้ำกาม​เข้า ต้อง​นำ​ไป​ล้าง​ใน​น้ำ​และ​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​และ​หลั่ง​น้ำกาม​ออกมา พวกเขา​ต้อง​อาบน้ำ​ชำระ​ร่าง​กาย​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จน​ถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ผู้หญิง​มี​ประจำเดือน นาง​จะ​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ใคร​ที่​ไป​ถูก​ตัวนาง​จะ​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="20">ใน​ระหว่าง​ที่​มี​ประจำเดือน ไม่ว่า​นาง​ไป​นอน​บน​อะไร หรือ​นั่ง​บน​อะไร สิ่ง​เหล่านั้น​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">ใคร​ที่​ไป​แตะ​ต้อง​เตียง​ของ​นาง ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ไป​ซัก อาบน้ำ​ชำระ​ร่างกาย​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="22">ใคร​ที่​ไป​ถูก​ต้อง​อะไร​ก็ตาม​ที่​นาง​ไป​นั่งมา ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ออก​ซัก ไป​อาบน้ำ​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่า​จะ​เป็น​อะไร​ก็ตาม​ที่​อยู่​บน​เตียง​หรือ​บน​เก้าอี้​ที่​นาง​กำลัง​นั่ง​อยู่ ถ้า​ใคร​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​สิ่งนั้น เขา​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="24">และ​ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ใน​ระหว่าง​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน ชาย​คนนั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน เตียง​ที่​ชาย​คนนี้​นอน​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไปด้วย</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ผู้หญิง​มี​เลือด​ไหล ออก​มา​หลายวัน ไม่ใช่​ช่วง​ที่​มี​ประจำเดือน หรือ​มี​เลือด​ไหล​ออกมา​หลัง​จาก​มี​ประจำเดือน​แล้ว ตลอด​เวลา​ที่​นาง​ยัง​มี​เลือด​ไหล​อยู่นั้น นาง​จะ​ไม่​บริสุทธิ์ เหมือน​กับ​ตอน​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="26">เตียง​ทุก​เตียง​ที่​นาง​นอน​ใน​ช่วง​ที่​เลือด​ยัง​ไหล​อยู่นั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​เหมือน​เตียง​ที่​นาง​นอน​ตอน​มี​ประจำเดือน ทุกสิ่ง​ที่​นาง​นั่ง​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​เหมือน​ใน​ช่วง​เวลา​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="27">ใคร​ที่​ไป​ถูก​ของ​เหล่านี้​จะ​ไม่​บริสุทธิ์ เขา​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ไป​ซัก ไป​อาบน้ำ​และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​นาง​หาย​จาก​เลือด​ไหล​แล้ว นาง​ต้อง​คอย​อยู่​อีก​เจ็ดวัน​จึง​จะ​บริสุทธิ์​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="29">ใน​วัน​ที่​แปด นาง​ต้อง​นำ​นก​เขา​สองตัว​หรือ​นก​พิราบ​สองตัว มา​ให้​นักบวช​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="30">นักบวช​จะ​เอา​นก​ตัวหนึ่ง​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง อีก​ตัวหนึ่ง​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ด้วย​วิธีนี้ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นักบวช​จะ​ชำระ​แท่นบูชา​แทน​นาง​เพราะ​ของเหลว​ของ​นาง​ไป​ทำ​ให้​แท่นบูชา​แปด​เปื้อน</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​แยก​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของ​พวกเขา​นั้น เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไม่ต้อง​ตาย​เพราะ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของ​พวกเขา เนื่อง​จาก​ไป​ทำ​ให้​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="32">นั่น​คือ​พวก​กฎ​สำหรับ​คน​ที่​มี​หนอง​ไหล หรือ​คน​ที่​หลั่ง​น้ำกาม​ออก​มา ซึ่ง​ทำ​ให้​พวกเขา​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="33">และ​สำหรับ​ผู้หญิง​ใน​ช่วง​ที่​มี​ประจำเดือน สำหรับ​คน​ที่​มี​ของ​เหลวไหล​อย่าง​ผิดปกติ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง และ​สำหรับ​ผู้ชาย​ที่​ไป​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ใน​ช่วง​ที่​นาง​ไม่​บริสุทธิ์’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส หลังจาก​ที่​ลูกชาย​สองคน ​ของ​อาโรน​ตายไป พวกเขา​ตาย​เมื่อ​เข้าใกล้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​บอก​กับ​อาโรน​พี่ชาย​ของเจ้า​ว่า หลัง​ม่านนั้น ไม่ใช่​อยาก​จะ​เข้าไป​เวลา​ไหน​ก็​เข้าไป​ได้ เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่างนั้น​เขา​ก็​จะ​ตาย เพราะ​มัน​เป็น​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด มี​หีบ​ข้อตกลง​พร้อม​กับ​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ​วาง​อยู่ และ​เรา​จะ​มา​ปรากฏ​ตัว​ใน​เมฆ​เหนือ​ฝานั้น</verse>
				<verse number="3">อาโรน​จะ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ได้ หลังจาก​ที่​เขา​ถวาย​วัว​ตัวผู้​จาก​ฝูง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​แกะ​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​แล้ว</verse>
				<verse number="4">เขา​ต้อง​สวม​เสื้อ​ลินิน​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้​ด้าน​นอก และ​สวม​เสื้อ​ลินิน​ไว้​ชั้นใน​แนบ​กับตัว​อีก​ชั้นหนึ่ง เขา​ต้อง​เอา​ผ้าลินิน​มา​ผูก​เอว และ​พัน​ผ้า​โพกหัว เนื่อง​จาก​ชุด​พวกนี้​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ เขา​ต้อง​อาบน้ำ​ก่อน แล้ว​ถึง​ค่อย​สวม​พวกมัน</verse>
				<verse number="5">อาโรน​จะ​รับ​เอา​แพะ​ตัวผู้​สองตัว​มา​จาก​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​แกะ​ตัวผู้​หนึ่งตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="6">อาโรน​ต้อง​ถวาย​วัว​ตัวผู้​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​ตัวเอง และ​เขา​จะ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​เพื่อ​ตัวเขา​และ​ครอบครัว​ของเขา</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​ต้อง​เอา​แพะ​ตัวผู้​สองตัว​มา​ถวาย​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="8">อาโรน​จะ​ต้อง​โยน​สลาก เพื่อ​เลือก​ว่า​แพะ​สอง​ตัวนั้น ตัวไหน​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ตัวไหน​เป็น​ของ​อาซาเซล</verse>
				<verse number="9">แพะ​ตัว​ที่​สลาก​บอก​ว่า​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ อาโรน​ก็​จะ​เอา​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="10">ส่วน​แพะ​ตัว​ที่​สลาก​บอก​ว่า​เป็น​ของ​อาซาเซล ต้อง​เอา​มัน​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​กำจัด​บาป​ทั้งหลาย​โดย​ให้​แพะ​รับไป แล้ว​ส่ง​มัน​ไป​ใน​ทะเลทราย​ให้​กับ​อาซาเซล</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อาโรน​จะ​ถวาย​วัว​ตัวผู้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​ตนเอง และ​เขา​จะ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​เพื่อ​ตัวเขา​และ​ครอบครัว​ของเขา เขา​จะ​ฆ่า​วัว​ตัวนั้น​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="12">จากนั้น อาโรน​ต้อง​เอา​ถาด​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ถ่านไฟ​ลุก​แดง​ที่​เอา​มา​จาก​แท่นบูชา​ซึ่ง​อยู่​ตรงหน้า​พระยาห์เวห์ พร้อม​กับ​เครื่อง​หอม​ที่​บด​ละเอียด​มา​สอง​กำมือ แล้ว​เอา​เข้าไป​หลังม่าน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​อาโรน​ก็​เอา​เครื่อง​หอม​ใส่​ลง​ใน​ไฟ​ที่​อยู่​ตรงหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ให้​ควัน​จาก​เครื่อง​หอม​ลอย​ไป​ปกคลุม​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ เพื่อ​เขา​จะได้​ไม่ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อาโรน​ต้อง​เอา​เลือด​วัว​ตัวนั้น​มา​ส่วน​หนึ่ง ใช้​นิ้ว​ของเขา​พรม​เลือดนั้น​ไป​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ​นั้น และ​ใช้​นิ้ว​ของเขา​พรม​เลือด​ไป​ที่​ด้าน​หน้า​ของ​ฝานั้น​อีก​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="15">หลัง​จากนั้น​อาโรน​ต้อง​ฆ่าแพะ​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​ประชาชน และ​เอา​เลือด​ของมัน​เข้า​ไป​ที่​หลัง​ม่าน​นั้น และ​ทำ​กับ​เลือด​แพะ อย่าง​เดียว​กับ​ที่​ทำ​กับ​เลือด​วัว เสร็จ​แล้ว​เอา​เลือด​แพะ​ไป​พรม​บน​ฝาหีบ​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ และ​ที่​ด้าน​หน้า​ของ​ฝานั้น</verse>
				<verse number="16">ด้วย​วิธีนี้ เขา​จะ​ชำระ​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด​จาก​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล รวมทั้ง​การ​กบฏ​ต่างๆ​และ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา อาโรน​ต้อง​ทำ​อย่างนี้​กับ​เต็นท์​นัดพบ​ด้วย เพราะ​มัน​ตั้ง​อยู่​ท่ามกลาง​ประชาชน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="17">ห้าม​ไม่ให้​ใคร​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ ตั้งแต่​ตอน​ที่​อาโรน​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​เพื่อ​ชำระ​มัน​จนกว่า​เขา​จะ​ออกมา เขา​จะ​ชำระ​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​เพื่อ​ตัว​เขาเอง​รวมทั้ง​ครอบครัว​ของเขา และ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="18">หลัง​จากนั้น​อาโรน​จะ​ออก​มา​ที่​แท่นบูชา​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​พระยาห์เวห์ และ​เขา​จะ​ชำระ​แท่นบูชา​นั้น เขา​จะ​เอา​เลือด​วัว​ตัวผู้​ส่วน​หนึ่ง และ​เลือด​แพะ​ส่วน​หนึ่ง มา​ป้าย​ที่​เชิงงอน​ทั้ง​สี่​ด้าน​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="19">แล้ว​อาโรน​จะ​เอา​นิ้ว​พรม​เลือด​ไป​ที่​แท่นบูชา​เจ็ดครั้ง ทำ​ให้​มัน​สะอาด​จาก​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล และ​เตรียม​มัน​สำหรับ​การงาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​อีก​ครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อาโรน​ชำระ​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​สุด เต็นท์​นัดพบ และ​แท่นบูชา​เสร็จ​แล้ว เขา​ก็​จะ​นำ​แพะ​เป็นๆ​มา เขา​ต้อง​วางมือ​ลง​บน​หัว​ของ​แพะ​ตัวนั้น และ​สารภาพ​ความ​ชั่ว​ทั้งหมด​ของ​ชุมชน​อิสราเอล รวมทั้ง​การ​กบฏ​ทั้งหลาย และ​บาป​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">อย่างนี้​อาโรน​จะ​ได้​วาง​บาป​ทั้งหมด​ลง​บน​หัว​แพะ​ตัวนั้น หลัง​จากนั้น​เขา​จะ​ส่ง​แพะ​ตัวนั้น​ออก​ไป​ใน​ทะเลทราย เขา​จะ​มอบ​หมาย​ให้​ชาย​คนหนึ่ง​จูง​มัน​ไป</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​แพะ​ตัวนั้น​ก็​จะ​แบก​บาป​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​โดดเดี่ยว แล้ว​ชาย​คนนั้น​ก็​จะ​ปล่อย​แพะ​ตัวนั้น​ไว้​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="23">หลัง​จากนั้น​อาโรน​จะ​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ และ​ถอด​ชุด​ลินิน​ที่​เขา​ใส่​ตอน​ที่​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​วาง​ชุดนั้น​ไว้​ใน​เต็นท์​นั้น</verse>
				<verse number="24">จากนั้น​เขา​ก็​จะ​อาบน้ำ​ชำระ​ร่าง​กาย​ใน​สถานที่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​สวม​เสื้อ​ตัว​อื่น​ของ​เขา แล้ว​จึง​ออก​ไป​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​เขาเอง และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ประชาชน โดย​วิธีนี้ เขา​จะ​กำจัด​บาป​ทั้งหลาย​ให้​กับ​ตัว​เขาเอง​และ​ประชาชน</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เขา​จะ​เผา​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="26">ชาย​คน​ที่​ปล่อย​แพะ​ให้​เป็น​อิสระ ที่​ส่ง​ไป​ให้​กับ​อาซาเซล​นั้น จะ​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ซัก แล้ว​อาบน้ำ​ชำระ​ร่างกาย หลัง​จากนั้น​เขา​ถึง​จะ​กลับ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ได้</verse>
				<verse number="27">ทั้ง​วัว​ตัวผู้​และ​แพะ​ตัว​ที่​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง ที่​อาโรน​เอา​เลือด​ของ​พวกมัน​เข้า​ไป​ชำระ​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด จะ​ต้อง​ถูก​นำ​ออก​ไป​นอก​ค่าย ส่วน​หนัง เนื้อ​และ​ขี้​ของ​พวกมัน​ต้อง​เอา​ไป​เผา​ให้​หมด​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​เผา​พวกมัน​จะ​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ออก​ซัก​และ​อาบน้ำ​ชำระ​ร่างกาย หลัง​จากนั้น​ถึง​จะ​กลับ​เข้ามา​ใน​ค่าย​ได้</verse>
				<verse number="29">กฎนี้​จะ​ใช้​กับ​พวกเจ้า​ตลอด​ไป ใน​วัน​ที่สิบ​ของ​เดือน​เจ็ด พวกเจ้า​ต้อง​อด​อาหาร​และ​ไม่​ทำงาน ทั้ง​คน​อิสราเอล​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับเจ้า</verse>
				<verse number="30">ใน​วันนั้น นักบวช​จะ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​แทน​พวกเจ้า เพื่อ​ชำระ​พวกเจ้า​ให้​บริสุทธิ์​จาก​บาป​ทั้งหมด​ของ​พวกเจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​สะอาด​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">วันนั้น​จะ​เป็น​วันหยุด​ที่​สำคัญ​มาก​สำหรับ​พวกเจ้า พวกเจ้า​จะ​ต้อง​อด​อาหาร นี่​จะ​เป็น​กฎ​สำหรับ​พวกเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="32">นักบวช​ที่​ได้รับ​เลือก​ให้​เป็น​นักบวช​สูงสุด และ​ได้รับ​การเจิม​แต่งตั้ง​ให้​รับใช้​ใน​ฐานะ​นักบวช​แทนที่​พ่อ​ของเขา เขา​จะ​ต้อง​ทำ​พิธีชำระ​สิ่งต่างๆ เขา​ต้อง​สวม​ชุดลินิน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="33">เขา​ต้อง​ชำระ​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เต็นท์​นัดพบ​และ​แท่นบูชา เขา​ต้อง​ชำระ​สิ่ง​เหล่านี้​เพื่อ​นักบวช​คนอื่นๆ​และ​ผู้คน​ทั้งหมด​ใน​ชุมชนนั้น</verse>
				<verse number="34">นี่​จะเป็น​กฎ​สำหรับ​พวกเจ้า​ตลอดไป เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​แทน​ชาว​อิสราเอล​สำหรับ​บาป​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​ปีละ​ครั้ง” อาโรน​ก็​ได้​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ไป​พูด​กับ​อาโรน พวก​ลูกชาย​ของเขา​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล บอก​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ใคร​ก็ตาม​ที่​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล ฆ่า​วัว แกะ​หรือ​แพะ สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​ค่าย หรือ​ฆ่าสัตว์​พวกนี้​อย่างใด​อย่าง​หนึ่ง​ที่​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ไม่​เอา​มัน​มา​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ เพื่อ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ตรง​หน้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​เลือด​ที่​กระเด็น​ออก​มา​จาก​การฆ่า​ของเขา​นั้น คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา</verse>
				<verse number="5">กฎนี้​มีขึ้น​เพื่อ​ชาว​อิสราเอล​จะ​ได้​เอา​เครื่อง​บูชา​ต่างๆ​ที่​แต่ก่อน​เขา​เคย​ฆ่า​ตาม​ท้องทุ่ง​กัน มา​ให้​พระยาห์เวห์​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ โดย​เอา​มา​ให้​กับ​นักบวช นักบวช​จะ​เป็น​คน​ทำ​หน้าที่​ฆ่า​สัตว์​พวกนั้น​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​นักบวช​จะ​สาด​เลือดนั้น​ใส่​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ และ​เผา​ไขมัน​เป็น​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จะ​ต้อง​ไม่เอา​เครื่อง​เซ่นไหว้ มา​เซ่น​พวก​ปีศาจ​แพะ​อีก​ต่อไป พวกเขา​ไป​ไล่​ตาม​ปีศาจ​พวกนี้​เหมือน​โสเภณี นี่​จะ​เป็น​กฎ​ของ​พวกเขา​ตลอด​ไป​ชั่ว​ลูกหลาน</verse>
				<verse number="8">และ​เจ้า​ต้อง​บอก​พวกเขา​ว่า ใคร​ก็ตาม​จาก​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล หรือ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า ที่​ได้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​เครื่องสัตวบูชา</verse>
				<verse number="9">โดย​ไม่ได้​เอา​เครื่อง​บูชา​พวกนั้น​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ คนๆนั้น​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ใคร​ก็ตาม​จาก​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล หรือ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับเจ้า กิน​เลือด เรา​จะ​ไม่​ยอมรับ​คน​ที่​กิน​เลือดนั้น และ​จะ​ตัดเขา​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ชีวิต​ของ​ร่างกาย​อยู่​ใน​เลือด และ​เรา​ได้​ให้​เลือด​นั้น​กับ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะได้​เอา​ไป​ใช้​บน​แท่นบูชา เพื่อ​ชำระ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​บาป เพื่อ​ตัว​พวก​เจ้าเอง มัน​เป็น​เลือด​นี้เอง​ที่​ชำระ​ล้าง​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​บาป โดย​ชีวิต​ที่​อยู่​ใน​มัน</verse>
				<verse number="12">เพราะ​อย่างนี้ เรา​จึง​ต้อง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ไม่ให้​กิน​เลือด​และ​ห้าม​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า​กิน​เลือด​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ชาว​อิสราเอล​คนใด​หรือ​ชาว​ต่างชาติ​คนใด​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับเจ้า ไป​ล่า​สัตว์ป่า​หรือ​นก​ที่​กินได้​มา จะ​ต้อง​เท​เลือด​ของมัน​ทิ้ง และ​เอา​ดิน​กลบ​เลือด​นั้น</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ชีวิต​ของ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​อยู่​ใน​เลือด​ของมัน ดังนั้น​เรา​จึง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ไม่​ให้​กิน​เลือด​ของ​สิ่งมีชีวิต​ทุกอย่าง เพราะ​ชีวิต​ของ​สิ่งมีชีวิต​อยู่​ใน​เลือด​ของมัน ใคร​ที่​กิน​เลือด​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​คน​ของเขา</verse>
				<verse number="15">และ​ทุกคน​ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ชาว​อิสราเอล​หรือ​ชาว​ต่างชาติ ที่​กิน​สัตว์​ที่​ตาย​เอง​ตาม​ธรรมชาติ หรือ​ถูก​สัตว์​อื่น​ฆ่า คนๆนั้น​ต้อง​ถอด​เสื้อ​ออก​ซัก และ​อาบน้ำ คนๆนั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอน​เย็น หลัง​จากนั้น​ถึง​จะ​บริสุทธิ์​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="16">ถ้า​เขา​ไม่​ถอด​เสื้อผ้า​ซัก​และ​ไม่​อาบน้ำ เขา​จะ​ต้อง​ได้รับ​โทษ​สำหรับ​บาป​ของ​เขานั้น’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ตาม​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​คน​เขา​ทำกัน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ที่​เจ้า​เคย​อยู่นั้น เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ตาม​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ชาว​คานาอัน​ทำ​กัน​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของเขา​ที่​เรา​กำลัง​พา​เจ้า​เข้าไป​อยู่นี้ และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​ใช้​ชีวิต​ตาม​ธรรมเนียม​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ต้อง​ทำ​ตาม​ระเบียบ​ต่างๆ​ของเรา และ​รักษา​กฎ​ต่างๆ​ของเรา เพื่อ​พวกเจ้า​จะ​ได้​ใช้​ชีวิต​ตาม​กฎ​เหล่านั้น เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​และ​ระเบียบ​ของ​เรา ใคร​ที่​เชื่อฟัง​กฎ​เหล่านี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้ เพราะ​กฎเหล่านั้น เราคือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ญาติ​สนิท​ของเจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​พ่อ​ของเจ้า​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​เจ้า​ไป​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​แม่​ของ​เจ้าเอง เพราะ​นาง​คือ​แม่​ของเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมีย​คน​อื่นๆ​ของ​พ่อ ​เจ้า เพราะ​มัน​จะ​ทำ​ให้​พ่อ​ของเจ้า​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ของ​เจ้า ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูกสาว​ของ​พ่อเจ้า​หรือ​ของ​แม่เจ้า ไม่ว่า​เธอ​จะ​เกิด​ใน​บ้าน​เดียว​กับเจ้า​หรือ​ที่อื่น​ก็ตาม</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หลาน​สาว ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ลูกสาว​ของ​ลูกชาย​เจ้า หรือ​ลูกสาว​ของ​ลูกสาว​เจ้า เพราะ​มัน​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูกสาว​ที่​เกิด​จาก​เมีย​คน​อื่นๆ​ของ​พ่อเจ้า เพราะ​นาง​เป็น​น้องสาว​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่น้อง​ของ​พ่อเจ้า เพราะ​นาง​คือ​ญาติ​สนิท​ของ​พ่อเจ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่น้อง​ของ​แม่เจ้า เพราะ​นาง​คือ​ญาติ​สนิท​ของ​แม่เจ้า</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​พี่ชาย​หรือ​น้องชาย​ของ​พ่อเจ้า​ต้อง​อับอาย​ขาย​หน้า โดย​ไป​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมีย​ของเขา เพราะ​นาง​คือ​ป้า​สะใภ้​และ​อาสะใภ้​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูกสะใภ้​ของ​เจ้า เพราะ​นาง​คือ​เมีย​ของ​ลูกชาย​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมีย​ของ​พี่ชาย​หรือ​น้องชาย​เจ้า เพราะ​จะ​ทำ​ให้​พี่ชาย​หรือ​น้องชาย​ของ​เจ้า​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง แล้ว​ยัง​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูกสาว​ของ​นาง​ด้วย เจ้า​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​หลานสาว​ของ​นาง​ด้วย ไม่ว่า​หลาน​คนนั้น​จะ​เป็น​ลูก​ของ​ลูกชาย​หรือ​ลูก​ของ​ลูกสาว​นาง​ก็ตาม เพราะ​พวกนั้น​เป็น​ญาติสนิท​กับ​นาง มัน​เป็น​สิ่ง​ชั่วช้า​ลามก</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ของ​เมียเจ้า และ​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง​ตราบใด​ที่​เมีย​ของเจ้า​ยัง​มีชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ใน​ระหว่าง​ที่​นาง​มี​ประจำ​เดือน​ซึ่ง​เป็น​ช่วง​เวลา​ที่​นาง​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​เจ้าเอง​ไม่​บริสุทธิ์​กับ​นาง</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​ไม่ให้​ลูก​ของเจ้า​ถูก​เผา​ไฟ​สังเวย​ให้​พระโมเลค เจ้า​ต้อง​ไม่​ดูหมิ่น​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า โดย​การ​ทำ​อย่างนี้ เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้ชาย​ด้วยกัน เหมือน​กับ​ที่​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง เพราะ​เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิด​สะเอียน</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์ และ​ทำ​ตัว​ไม่​บริสุทธิ์​กับ​มัน ผู้หญิง​ก็​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์​ด้วย​เหมือนกัน เพราะ​มัน​วิปริต</verse>
				<verse number="24">เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์​ด้วย​การ​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้ เพราะ​ชนชาติ​พวกนี้​ที่​เรา​กำลัง​ขับไล่​ออกไป​จาก​แผ่นดิน​ต่อหน้า​พวกเจ้า เคย​ทำตัว​ไม่​บริสุทธิ์​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="25">แผ่นดิน​ถึง​ได้​ไม่​บริสุทธิ์ ดังนั้น​เรา​จึง​ลงโทษ​มัน​สำหรับ​บาป​ที่​อยู่​ในมัน แผ่นดิน​ก็​เลย​อ้วก​คน​พวกนั้น​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ออกมา</verse>
				<verse number="26">พวกเจ้า​ทั้ง​ชาว​อิสราเอล​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับเจ้า ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​และ​ระเบียบ​ของ​เรา และ​ต้อง​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิด​สะเอียน​พวกนี้</verse>
				<verse number="27">เพราะ​คน​ที่​อาศัย​บน​แผ่นดิน​นั้น​ก่อน​หน้า​เจ้า ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิด​สะเอียน​พวกนี้ แผ่นดิน​ถึง​ได้​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เจ้า​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์ แผ่นดิน​นั้น​จะ​ได้​ไม่​อ้วก​เจ้า​ออกมา เพราะ​ไป​ทำ​ให้​มัน​ไม่​บริสุทธิ์ เหมือน​กับ​ที่​มัน​อ้วก​ชนชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ก่อน​หน้า​เจ้า​ออกมา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ใคร​ก็ตาม​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิด​สะเอียน​พวกนี้ คน​เหล่านั้น​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น พวกเจ้า​ต้อง​รักษา​คำสั่ง​ของเรา ไม่​ไป​ทำ​ตาม​ธรรมเนียม​ที่​น่า​สะอิด​สะเอียน​พวกนี้ ที่​คนอื่น​เขา​ทำ​กัน​อยู่​ก่อน​แล้ว และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​ตัว​เจ้าเอง​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​ไป​ทำ​สิ่ง​พวกนี้ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​พูด​กับ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ทำตัว​ให้​แตกต่าง​จาก​คนอื่น เพราะ​เรา ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า แตกต่าง​จาก​ผู้อื่น</verse>
				<verse number="3">ทุกคน​ต้อง​เคารพ​พ่อแม่​ของตน และ​ต้อง​รักษา​วันหยุด​ต่างๆ​ของเรา​ไว้ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">อย่า​ทิ้ง​เรา​และ​หัน​ไป​กราบ​ไหว้​พวก​รูปเคารพ​และ​อย่า​เอา​เหล็ก​มา​หล่อ​เป็น​พวก​พระ​ต่างๆ​สำหรับ​พวก​เจ้าเอง เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เจ้า​เอา​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ควร​ถวาย​ตาม​วิธี​ที่​ถูกต้อง มัน​จะได้​เป็น​ที่​ยอมรับ​เพื่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เนื้อ​ที่​เจ้า​เอา​มา​ถวาย​นั้น จะ​ต้อง​กิน​ใน​วันนั้น​ที่​เจ้า​ฆ่ามัน หรือไม่​ก็​วัน​ถัดไป แต่​ถ้า​เหลือ​ถึง​วัน​ที่สาม ก็​ให้​เอา​ไป​เผาไฟ​ทิ้ง​ให้หมด</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ยัง​ขืน​เอา​มา​กิน​อีก​ใน​วัน​ที่สาม มัน​ก็​ไม่​สะอาด​แล้ว และ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ​ด้วย</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​กิน​มัน ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​ความ​บาป​ของ​เขาเอง เพราะ​ว่า​เขา​ดูหมิ่น​พวก​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​ต่างๆ​ที่​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​คนๆนั้น​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​เก็บเกี่ยว​พืชผล​จาก​ที่ดิน​ของ​เจ้า อย่า​เก็บ​ไป​จน​สุด​ขอบ​ของ​ทุ่ง​และ​อย่า​กลับ​ไป​เก็บ​พวก​ที่​หล่น​ตาม​พื้น</verse>
				<verse number="10">อย่า​เก็บ​องุ่น​จน​หมด​ทั้งไร่​ของ​เจ้า และ​ต้อง​ไม่​เก็บ​องุ่น​ที่​หล่น​ตาม​พื้น​ใน​ไร่​ด้วย เจ้า​ต้อง​เหลือ​ทิ้งไว้​ให้​คน​ยากจน​หรือ​คน​เดินทาง เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ต้อง​ไม่​ขโมย ไม่​โกง​หรือ​โกหก​ซึ่งกัน​และกัน</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ต้อง​ไม่เอา​ชื่อ​ของ​เรา​ไป​สาบาน​อย่าง​ไม่​จริงใจ นั่น​เป็น​การ​ลบหลู่​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ต้อง​ไม่​โกง​เพื่อน​บ้าน​เจ้า และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​ไป​ปล้น​เขา เจ้า​ต้อง​ไม่​หน่วง​เหนี่ยว​ค่าแรง​ของ​คนงาน​ไว้​จนถึง​วัน​รุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​ไม่​แช่ง​คน​หูหนวก เจ้า​ต้อง​ไม่​แกล้ง​คน​ตาบอด โดย​เอา​ของ​มา​ขวาง​ทาง​เขา ทำ​ให้​เขา​สะดุด​ล้ม เจ้า​ต้อง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ต้อง​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม ไม่​ลำเอียง​เข้าข้าง​ใคร ไม่ว่า​จะ​เป็น​คนจน​หรือ​คน​สำคัญ เจ้า​ต้อง​ตัดสิน​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ต้อง​ไม่​เที่ยว​ใส่ร้าย​คนอื่น และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​สิ่ง​ที่​เสี่ยง​ต่อ​ชีวิต​ของ​เพื่อน​บ้าน เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ต้อง​ไม่​เกลียด​ชัง​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า​อยู่​ในใจ ต้อง​ช่วย​ตักเตือน​เขา​เมื่อ​เขา​ทำผิด เพื่อ​เจ้า​จะได้​ไม่มี​ส่วน​ใน​ความ​ผิด​บาป​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ลืม​สิ่ง​ไม่ดี​ที่​คนอื่น​ทำ​กับ​เจ้า และ​อย่า​แก้แค้น ให้​รัก​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า​เหมือน​รัก​ตัวเอง เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​ทั้งหลาย​ของ​เรา ต้อง​ไม่​ผสม​พันธุ์​สัตว์​ต่าง​ชนิด​กัน ไม่​หว่าน​เมล็ดพืช​ต่าง​ชนิด​ใน​ทุ่งนา​เดียวกัน เจ้า​ต้อง​ไม่​สวม​เสื้อ​ที่​ทำ​จาก​วัสดุ​สอง​ชนิด​ผสมกัน</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ที่​เป็น​ทาส ที่​ถูก​หมั้น​หมาย​ไว้แล้ว​กับ​ชายอื่น แต่​ยัง​ไม่​ได้รับ​การ​ไถ่ตัว หรือ​ปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ พวกเขา​สอง​คน​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ แต่​โทษ​ไม่​ถึงตาย เพราะ​นาง​ยัง​ไม่​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="21">แต่​ชาย​คนนั้น​ต้อง​นำ​แกะ​ตัวผู้​มา​เป็น​ของ​ถวาย​ชดใช้ ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="22">ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นักบวช​จะ​กำจัด​บาป​ให้​กับเขา โดย​ใช้​แกะ​ตัวผู้​ที่​เป็น​ของถวาย​ชดใช้​สำหรับ​บาป​ที่​เขา​ได้ทำ แล้ว​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย​จาก​บาป​ที่​ได้​ทำไป</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เจ้า​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​นั้น​แล้ว และ​ได้​ปลูก​ต้น​ผลไม้​เป็น​อาหาร เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​ผล​ของมัน​ไม่​บริสุทธิ์ ใน​สามปี​แรกนั้น มัน​เป็น​ของ​ต้องห้าม​สำหรับ​เจ้า ห้าม​กิน​มัน</verse>
				<verse number="24">แต่​ใน​ปี​ที่​สี่ ผล​ทั้ง​หมด​ของ​มัน​จะ​เป็น​ของ​ถวาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ใน​ปี​ที่ห้า​เจ้า​ถึง​กิน​ผล​มัน​ได้ ด้วย​วิธีนี้ การ​เก็บเกี่ยว​ของ​เจ้า​ก็​จะ​เพิ่ม​มากขึ้น เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ต้อง​ไม่กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ยัง​มี​เลือด​ของมัน​ติดอยู่ เจ้า​ต้อง​ไม่​พยายาม​ทำนาย​จาก​ลาง​บอก​เหตุ​หรือ​จาก​เวทมนตร์</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ต้อง​ไม่​โกน​จอน​และ​ไม่​โกน​เครา</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ต้อง​ไม่​เฉือน​เนื้อ​ตัวเอง​ใน​พิธี​บูชา​คนตาย และ​ต้อง​ไม่​สัก​เครื่อง​หมาย​ใดๆ​ลง​บน​ตัว เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำลาย​ศักดิ์ศรี​ของ​ลูกสาว​เจ้า โดย​ให้​นาง​เป็น​โสเภณี เพื่อ​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นี้​จะ​ได้​ไม่​นอกใจ​เรา​อย่าง​กับ​โสเภณี และ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เต็ม​ไปด้วย​ความ​ชั่วช้า​ลามก</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ต้อง​รักษา​พวก​วันหยุด​ของ​เรา และ​ต้อง​เคารพ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">อย่า​ไป​หา​คนทรง และ​พ่อมด เพื่อ​ขอ​คำ​แนะนำ และ​ทำ​ให้​เจ้าเอง​ไม่​บริสุทธิ์​เพราะ​พวกมัน เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">เจ้า​ต้อง​ยืนขึ้น​ทำ​ความ​เคารพ​คนแก่ และ​ต้อง​ให้​เกียรติ​กับ​พวกเขา เจ้า​ต้อง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ชาว​ต่างชาติ​มา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​เอา​เปรียบ​เขา</verse>
				<verse number="34">ชาว​ต่างชาติ​ที่​อยู่​กับเจ้า​ต้อง​เป็น​เหมือน​ประชาชน​คนหนึ่ง​ของ​เจ้า และ​เจ้า​ต้อง​รักเขา​เหมือน​รัก​ตัวเอง เพราะ​เจ้า​ก็​เคย​เป็น​ชาว​ต่างชาติ​ใน​อียิปต์​มา​แล้ว​เหมือน​กัน เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="35">เจ้า​ต้อง​ซื่อสัตย์​ใน​การ​ตัดสิน​ความ เมื่อ​เจ้า​วัด​ความ​ยาว ชั่ง​น้ำหนัก​หรือ​วัด​ความจุ</verse>
				<verse number="36">เจ้า​จะ​ต้อง​ใช้​พวก​ตราชั่ง พวก​ตุ้มน้ำหนัก พวก​ที่ตวง​เมล็ด​ข้าว​กับ​ของเหลว อัน​เที่ยงตรง เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า ที่​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="37">เจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​ระเบียบ​ทั้งหมด​ของ​เรา และ​ทำ​ตาม​พวกมัน เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ใคร​ก็​ตาม​ใน​หมู่​ชาว​อิสราเอล​หรือ​ใน​หมู่​ชาว​ต่างชาติ​ที่​มา​อาศัย​ใน​อิสราเอล ที่​เอา​ลูก​ตัวเอง​สังเวย​ให้​กับ​พระโมเลค จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า ประชาชน​ต้อง​เอา​หินขว้าง​เขา​จนตาย</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ต่อต้าน​คนๆนั้น และ​จะ​ตัด​เขา​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา เพราะ​เขา​เอา​ลูก​ตัวเอง​สังเวย​ให้​กับ​พระโมเลค เขา​ได้​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา​แปดเปื้อน และ​เขา​ก็​ได้​ลบหลู่​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">แต่​ถ้า​ประชาชน​ทั้ง​แผ่นดิน​หลับหู​หลับตา ต่อ​คน​ที่​เอา​ลูก​ตัวเอง​ไป​สังเวย​ให้​กับ​พระโมเลค และ​ไม่ยอม​ประหาร​ชีวิต​เขา</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็​จะ​ต่อต้าน​คนๆนั้น​และ​ครอบครัว​ของ​เขา เรา​จะ​ตัด​เขา​และ​ทุกคน​ที่​หลง​ตาม​เขา​ไป​ขายตัว​ให้​กับ​พระโมเลค ออก​จาก​ประชาชน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">ถ้า​มี​ใคร​ไป​หา​คนทรง​และ​พ่อมด เพื่อ​ขอ​คำ​แนะนำ และ​นอกใจ​เรา​เหมือน​กับ​โสเภณี เรา​จะ​ต่อต้าน​คนๆนั้น​และ​จะ​ตัด​เขา​ออก​จาก​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ทำ​ตัว​ให้​แตกต่าง​จาก​คนอื่น และ​รักษา​ความ​แตก​ต่าง​นั้นไว้ เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​เรา​และ​ทำ​ตามนั้น เรา​คือ​ยาห์เวห์​ผู้​ที่​ทำ​ให้​เจ้า​แตก​ต่าง​และ​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ใคร​สาปแช่ง​พ่อแม่ คนนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า คน​ที่​สาปแช่ง​พ่อแม่ เป็น​คน​ที่​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ชาย​คนหนึ่ง​มี​ชู้​กับ​เมีย​คนอื่น ถ้า​เป็น​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน ทั้ง​หญิง​และ​ชาย​ที่​เป็น​ชู้​กัน​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมียพ่อ เขา​ทำ​ให้​พ่อ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า ทั้ง​เขา​และ​เมียพ่อ​ที่​เป็น​ชู้​กัน​ต้อง​ถูก​ฆ่า พวกเขา​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ลูกสะใภ้​ของ​ตัวเอง ทั้งคู่​จะ​ต้อง​ถูกฆ่า พวกเขา​ได้​ทำ​เรื่อง​วิปริต พวกเขา​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้ชาย​ด้วยกัน อย่าง​กับ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง เขา​ทั้งสอง​ได้​ทำ​เรื่อง​น่า​สะอิด​สะเอียน พวกเขา​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า พวกเขา​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ชาย​คนหนึ่ง​ได้​กับ​ผู้หญิง​คนหนึ่ง และ​ยัง​ได้​กับ​แม่​ของ​นาง​ด้วย นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​ชั่วช้า​ลามก ประชาชน​จะ​ต้อง​เอา​ไฟ​เผา​เขา​และ​หญิง​ทั้งสอง​นั้น​ให้​ตาย​ด้วย เพื่อ​ความ​ชั่วช้า​ลามก​นี้​จะได้​ไม่​เกิดขึ้น​อีก​ใน​หมู่​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">ผู้ชาย​ที่​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์ จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ฆ่า​สัตว์​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้หญิง​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สัตว์ เจ้า​ต้อง​ฆ่า​ทั้ง​ผู้หญิง​และ​สัตว์​ด้วย พวกเขา​สมควร​ถูก​ฆ่า พวกเขา​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผู้ชาย​แต่งงาน​กับ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ของ​เขา ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูกสาว​ของ​พ่อ​หรือ​ลูกสาว​ของ​แม่ และ​พวกเขา​มี​เพศ​สัมพันธ์​กัน ถือ​เป็น​เรื่อง​น่า​อัปยศ​อดสู พวกเขา​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของเขา​ต่อ​หน้า​ฝูงชน เพราะ​เขา​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ของ​เขาเอง เขา​ต้อง​ถูก​ทำโทษ​สำหรับ​บาป​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ระหว่าง​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน เขา​เปิดเผย​ที่มา​ของ​เลือด​ของ​นาง และ​นาง​ก็​เปิดเผย​ที่มา​ของ​เลือด​นาง พวกเขา​ทั้งคู่​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​คน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ไม่มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ของ​แม่​หรือ​ของ​พ่อเจ้า เพราะ​ถือ​ว่า​เป็น​การ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ญาติ​สนิท พวก​ที่​ทำ​อย่างนี้​จะ​ต้อง​ถูก​ทำโทษ​สำหรับ​บาป​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมีย​ของ​ลุง​หรือ​อา เขา​ทำ​ให้​ลุง​หรือ​อา​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า ทั้ง​ชาย​คนนั้น​และ​เมีย​ของ​ลุง​หรือ​อา จะ​ต้อง​ถูก​ทำโทษ​สำหรับ​บาป​ของ​พวกเขา พวกเขา​จะ​ตาย​โดย​ไม่มี​ลูกหลาน</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ผู้ชาย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เมีย​ของ​พี่ชาย​หรือ​น้องชาย ถือ​เป็น​การ​ไม่​บริสุทธิ์ เขา​ทำ​ให้​พี่ชาย​หรือ​น้องชาย​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า ทั้ง​หญิง​และ​ชาย​คู่นั้น​จะ​ไม่มี​ลูกหลาน</verse>
				<verse number="22">พวกเจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​และ​ระเบียบ​ของ​เรา และ​ทำตาม เพื่อ​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​นำ​พวกเจ้า​ไป​อาศัย​จะได้​ไม่​อ้วก​พวกเจ้า​ออกมา</verse>
				<verse number="23">พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ชนชาติ​พวกนั้น ที่​เรา​กำลัง​ไล่​ออก​จาก​แผ่นดิน​นั้น​ต่อ​หน้า​พวกเจ้า เพราะ​พวกมัน​ได้​ทำ​บาป​ทั้งหลาย​นี้ เรา​ก็​เลย​เกลียด​พวกมัน</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​เคย​พูด​กับ​เจ้า​แล้ว​ว่า เจ้า​จะได้​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา และ​เรา​จะ​ยก​มัน​ให้​เป็น​ของเจ้า มัน​คือ​ดินแดน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​ได้​แยก​เจ้า​ออกมา​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น พวกเจ้า​ต้อง​แยกแยะ​ระหว่าง​สัตว์​ที่​บริสุทธิ์​กับ​ไม่​บริสุทธิ์ และ​นก​ที่​บริสุทธิ์​กับ​นก​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​แปด​เปื้อน​โดย​กิน​สัตว์ นก​หรือ​สัตว์​เลื้อย​คลาน​บน​พื้นดิน ที่​เรา​ได้​แยก​ไว้​ว่า​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="26">พวกเจ้า​ต้อง​ทำ​ตัว​ให้​แตก​ต่าง​เพื่อ​เรา เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​ผู้​แตก​ต่าง​จาก​ผู้อื่น และ​เรา​ได้​แยก​พวกเจ้า​ออก​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ​เพื่อ​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">ชาย​หรือ​หญิง​ที่​เป็น​ร่าง​ทรง หรือ​เป็น​พ่อมด ต้อง​ถูก​ฆ่า ประชาชน​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​พวกเขา​ให้​ตาย พวกเขา​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​บอก​กับ​พวก​นักบวช ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ว่า ‘นักบวช​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัว​ให้​ไม่​บริสุทธิ์ ด้วย​การ​แตะ​ต้อง​ศพ​ที่​เป็น​ญาติ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">ยกเว้น​แต่​ผู้ตาย​เป็น​ญาติ​สนิท คือ แม่ หรือ พ่อ ลูกชาย ลูกสาว พี่ชาย​หรือ​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="3">พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ที่​ยัง​ไม่​แต่งงาน นาง​ยัง​สนิท​กับ​เขา เพราะ​นาง​ยัง​ไม่ได้​แต่ง​เป็น​ของ​ชายอื่น นักบวช​อาจ​จะ​ทำ​ให้​ตัวเอง​ไม่​บริสุทธิ์​เพื่อ​นาง​ได้</verse>
				<verse number="4">แต่​นักบวช​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์ ถ้า​คนตาย​เป็น​เพียง​ญาติ​ฝ่าย​เมีย การ​แตะ​ต้อง​ร่าง​คนตาย​จะ​ทำ​ให้​นักบวช​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">นักบวช​ต้อง​ไม่​โกนผม​จน​หัวล้าน ต้อง​ไม่​กัน​เครา​และ​ไม่​เชือด​เนื้อ​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">พวก​นักบวช​ต้อง​รักษา​ตัว​ให้​พร้อม​ที่​จะ​ทำ​การ​งาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​เพื่อ​พระเจ้า​ของ​พวกเขา พวกเขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​เสื่อม​เสีย เพราะ​พวกเขา​จะ​ต้อง​ถวาย​พวก​ของขวัญ ที่​เป็น​อาหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ดังนั้น​พวกเขา​จะ​ต้อง​รักษา​ตัว​ให้​พร้อม​ที่​จะ​ทำ​การงาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="7">พวก​นักบวช​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ที่​เสื่อม​เสีย​เพราะ​เคย​ขายตัว​มาก่อน หรือ​ผู้หญิง​ที่​หย่า​กับ​สามี เพราะ​นักบวช​เป็น​ผู้ที่​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ทำ​กับ​นักบวช​แตก​ต่าง​จาก​คน​อื่นๆ​เพราะ​เขา​เป็น​คน​ถวาย​อาหาร​ให้​พระเจ้า​ของ​เจ้า นักบวช​จะ​ต้อง​แตก​ต่าง​ใน​สายตา​เจ้า เพราะ​เรา คือ​ยาห์เวห์ ผู้ที่​แตก​ต่าง​จาก​ผู้อื่น และ​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​แตก​ต่าง​จาก​ผู้​อื่น</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ลูกสาว​ของ​นักบวช​ทำ​ตัว​ไม่​บริสุทธิ์ ด้วย​การ​ไป​ขายตัว เขา​ทำ​ให้​พ่อ​ของ​ตัวเอง​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​ด้วย นาง​จะ​ต้อง​ถูก​เผา​ตาย</verse>
				<verse number="10">นักบวช​คน​ที่​เป็น​ใหญ่​กว่า​พี่น้อง​คน​อื่นๆ​คน​ที่​ได้รับ​การ​เจิม​น้ำมัน​บน​หัว และ​คน​ที่​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​สวม​ชุด​พิเศษ​ของ​นักบวช​ชั้นสูง เขา​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ผม​รุงรัง และ​ต้อง​ไม่​ฉีก​เสื้อผ้า​แสดง​ความ​เศร้า​โศก</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​ศพ ถึง​จะ​เป็น​ศพ​พ่อ​หรือ​แม่​ของเขา​ก็​ตาม เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">เขา​ต้อง​ไม่​ไป​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เขา​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​เขา​ได้​ถูก​แยก​ไว้​ด้วย​น้ำมัน​เจิม​ของ​พระเจ้า​ของ​เขา เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">นักบวช​สูงสุด​ต้อง​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​พรหมจรรย์</verse>
				<verse number="14">นักบวช​สูงสุด​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ต่อไปนี้​คือ แม่​หม้าย หญิง​ที่​หย่า​กับ​สามี หรือ​โสเภณี​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ เขา​จะ​แต่งงาน​ได้​แต่​เฉพาะ​กับ​หญิง​พรหมจรรย์​จาก​คน​ของ​เขา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​เขา​จะได้​ไม่​ทำ​ให้​ลูก​ของ​เขา​ไม่​บริสุทธิ์​ท่ามกลาง​คน​ของ​เขาเอง เพราะ​เรา ยาห์เวห์ ได้​อุทิศ​นักบวช​สูงสุด​นั้น​ไว้​สำหรับ​การ​งาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์’”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="17">“ให้​บอก​อาโรน​ว่า ถ้า​ลูกหลาน​คนไหน​ของ​เจ้า ไม่ว่า​จะ​เป็น​รุ่นไหน​ก็ตาม มี​ร่างกาย​พิการ เขา​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​มา​ใกล้​แท่นบูชา เพื่อ​ถวาย​อาหาร​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​คนไหน​มี​ร่างกาย​ไม่​สมบูรณ์ เขา​จะ​ต้อง​ไม่​เข้ามา​ใกล้​แท่นบูชา ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ตาบอด คน​เป็น​ง่อย คน​ที่​มี​ใบหน้า​ผิดรูป​ไป คน​ที่​มี​ร่าง​ผิด​เพี้ยน​ไป</verse>
				<verse number="19">คน​เท้า​หัก คน​มือ​หัก</verse>
				<verse number="20">คน​หลัง​ค่อม คน​เตี้ย​แคระ คน​ตาเสีย คน​ที่​มี​ผื่น​ขึ้น​ตามตัว คน​เป็น​โรค​ผิวหนัง คน​ที่​ลูก​อัณฑะ​บี้</verse>
				<verse number="21">ลูกหลาน​ทุกคน​ของ​นักบวช​อาโรน ที่​มี​ร่างกาย​พิการ ห้าม​ไม่ให้​เข้า​ใกล้​แท่นบูชา เพื่อ​ถวาย​พวก​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เขา​พิการ เขา​จึง​ไม่​สามารถ​ถวาย​อาหาร​ให้​กับ​พระเจ้า​ของเขา​ได้</verse>
				<verse number="22">แต่​เขา​สามารถ​กิน​อาหาร​ของ​พระเจ้า​ของเขา​ได้ ทั้ง​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​และ​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="23">แต่​เขา​ต้อง​ไม่​เข้ามา​ใกล้​ม่าน และ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​แท่นบูชา เพราะ​เขา​พิการ​ทาง​ร่างกาย เขา​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้ที่​ทำ​ให้​สถานที่​เหล่านี้​ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​โมเสส​จึง​เล่า​เรื่อง​พวกนี้​ให้​อาโรน พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ฟัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​อาโรน​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ว่า ‘พวกเขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​ของขวัญ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ชาว​อิสราเอล​เอา​มา​อุทิศ​ให้​กับ​เรานั้น หมด​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ลบหลู่​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ตั้งแต่​นี้​เป็น​ต้นไป ถ้า​ลูกหลาน​คนใด​ของเจ้า​ใน​ขณะ​ที่​ตัวเขา​ไม่​บริสุทธิ์ ได้​ไป​แตะ​ต้อง​ของขวัญ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ชาว​อิสราเอล​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คนนั้น​จะ​ไม่​ได้รับ​ใช้​เรา​ใน​ฐานะ​นักบวช​อีก​ต่อไป เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ลูกหลาน​คนไหน​ของ​อาโรน เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้าย​แรง หรือ​มี​หนอง​ไหล ออก​จาก​ร่างกาย เขา​ต้อง​ไม่​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​พวกนี้​จนกว่า​ตัวเขา​จะ​บริสุทธิ์ ถ้า​มี​ใคร​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​สิ่ง​ที่​ศพ​ของ​คนตาย​ได้​ทำ​ให้​ไม่​บริสุทธิ์​ไว้ หรือ​ถ้า​มี​ใคร​ที่​หลั่ง​น้ำกาม​ออก​มา</verse>
				<verse number="5">หรือ​ถ้า​มี​ใคร​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ หรือ​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​คน​ที่​จะ​ทำ​ให้​เขา​ไม่​บริสุทธิ์ ไม่​ว่า​เขา​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​เรื่อง​อะไร​ก็ตาม</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​อะไร​ก็ตาม​ใน​ของ​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​พวกนี้ คนๆนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น และ​เขา​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ใดๆ​นอก​เสีย​จาก​ว่า​เขา​จะไป​อาบน้ำ​ก่อน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตกดิน เขา​ก็​จะ​กลับ​เป็น​คน​บริสุทธิ์​อีก​ครั้งหนึ่ง หลัง​จากนั้น​เขา​ก็​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​พวกนั้น​ได้ เพราะ​นั่น​เป็น​อาหาร​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">นักบวช​ต้อง​ไม่​กิน​สัตว์​ที่​ตาย​ตาม​ธรรมชาติ หรือ​ถูก​สัตว์ป่า​ฉีก​เนื้อ​กิน มัน​จะ​ทำ​ให้​เขา​ไม่​บริสุทธิ์ เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ต้อง​รักษา​กฎ​ของ​เรา พวกเขา​จะได้​ไม่มี​ความ​ผิด​เพราะ​มัน และ​ต้อง​ตาย​เพราะ​ไม่​นับถือ​กฎ​พวกนี้​ของ​เรา เรา​คือ​ยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​พวกเขา​แตก​ต่าง​จาก​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="10">คนนอก​ต้อง​ไม่​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ คน​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​นักบวช​และ​คนงาน​ที่​นักบวช​จ้าง​มา ต้อง​ไม่​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​นี้</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​ทาส​คนไหน​ที่​นักบวช​ซื้อ​มา​ด้วย​เงิน​ของ​เขาเอง ทาส​คนนั้น​ก็​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​ได้ รวมทั้ง​ทาส​ที่​เกิด​ใน​บ้าน​ของ​นักบวช ก็​กิน​อาหาร​ของ​นักบวช​นี้ได้</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ลูกสาว​ของ​นักบวช​ไป​แต่งงาน​กับ​คนนอก​ที่​ไม่ได้​อยู่​ใน​ครอบครัว​ของ​นักบวช นาง​ก็​กิน​ของถวาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​เหล่านี้​ไม่ได้​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​ลูกสาว​ของ​นักบวช​กลาย​เป็น​แม่หม้าย​หรือ​หย่าร้าง โดย​ที่​นาง​ไม่มี​ลูก และ​นาง​กลับ​มา​อยู่​บ้าน​พ่อ​เหมือน​ตอน​ที่​เป็น​เด็ก นาง​ก็​กิน​อาหาร​ของ​พ่อนาง​ได้ แต่​คนนอก​ที่​ไม่ได้​อยู่​ใน​ครอบครัว​นักบวช​ห้าม​กิน​มัน</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​เกิด​มี​คนนอก​มา​กิน​อาหาร​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​ค่า​อาหาร​นี้​ให้​นักบวช และ​ต้อง​ชดใช้​เพิ่ม​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​อาหาร​นั้น</verse>
				<verse number="15">นักบวช​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​พวก​ของขวัญ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ หมด​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป</verse>
				<verse number="16">พวก​นักบวช​จะ​ต้อง​ไม่​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทำ​ผิด เพราะ​ไป​กิน​ของขวัญ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​พวกเขา​เอา​มา จน​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​ชดใช้​มา​ถวาย เรา​คือ​ยาห์เวห์​ผู้​ทำ​ให้​เครื่อง​บูชา​พวกนั้น​ศักดิ์สิทธิ์’”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ให้​บอก​อาโรน และ​พวก​ลูกๆ​ของ​เขา และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า ‘เมื่อ​มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล หรือ​ชาว​ต่างชาติ​ใน​อิสราเอล ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา ไม่ว่า​จะ​เป็น​เครื่อง​บูชา​แก้บน หรือ​เครื่อง​บูชา​ที่​เขา​สมัครใจ​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ถ้า​จะ​ให้​เป็น​ที่​ยอมรับ​เพื่อ​เจ้า มัน​จะ​ต้อง​เป็น​สัตว์​ตัวผู้ ที่​ไม่มี​ตำหนิ​อะไร​เลย จาก​ฝูง​วัว ฝูง​แกะ​หรือ​ฝูง​แพะ</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​ไม่​เอา​สัตว์​ที่​พิการ​มา​ถวาย เพราะ​มัน​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ​เพื่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​มี​ใคร​เอา​วัว​หรือ​แกะ​หรือ​แพะ​จาก​ฝูง มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​แก้บน หรือ​ของถวาย​ด้วย​ความ​สมัครใจ สัตว์​ที่​เอา​มา​นั้น​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ​อะไร​เลย เพื่อ​ให้​เป็น​ที่​ยอมรับ มัน​จะ​ต้อง​ไม่​พิการ​ทาง​ร่างกาย</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ต้อง​ไม่​ถวาย​สัตว์​ที่​ตาบอด ขาหัก หรือ​สัตว์​พิการ หรือ​มี​แผล​เปื่อย เป็น​หิด​หรือ​โรค​เรื้อน หรือ​มี​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง เจ้า​ต้อง​ไม่​เอา​สัตว์​พวกนี้​มา​วาง​ไว้​บน​แท่นบูชา เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">แต่​เจ้า​สามารถ​ใช้​วัว​หรือ​ลูกแกะ​ที่​มี​ขนาด​เล็ก​กว่า​ปกติ​หรือ​ผิด​รูปร่าง​ไป​บ้าง มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​ให้​ด้วย​ความ​สมัครใจ​ได้ แต่​จะ​ใช้​มัน​แก้บน​ไม่ได้ มัน​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ต้อง​ไม่​เอา​สัตว์​ที่​มี​ลูก​อัณฑะ​ถลอก บี้ ฉีกขาด​หรือ​ถูก​ตัด มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​อย่างนี้​ใน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ต้อง​ไม่​เอา​สัตว์​อย่างนั้น​จาก​ชาว​ต่างชาติ​มา​ถวาย​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​มัน​เป็น​สัตว์​ที่​มี​ตำหนิ​และ​พิการ​ทาง​ร่างกาย มัน​จะ​ไม่​เป็น​ที่​ยอมรับ​เพื่อ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="27">“เมื่อ​มี​วัว แกะ​หรือ​แพะ​เกิด​ใหม่ ต้อง​ให้​มัน​อยู่​กับ​แม่​ของมัน​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ใน​วัน​ที่แปด​หรือ​ต่อ​จากนั้น ถึง​จะ​เอา​มา​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ที่​พระองค์​จะ​ยอมรับ​ได้</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ต้อง​ไม่​ฆ่า​วัว​หรือ​แกะ พร้อม​กับ​ลูก​ของมัน​ใน​วัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​เจ้า​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย เพื่อ​เป็น​การ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ต้อง​บูชา​มัน​อย่าง​ที่​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​เพื่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="30">คือ​เจ้า​ต้อง​กิน​มัน​ภายใน​วันนั้น และ​ต้อง​ไม่​ให้​เหลือ​ถึง​วัน​รุ่งขึ้น เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​พวก​คำสั่ง​ของ​เรา​และ​ทำ​ตาม เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">เจ้า​ต้อง​ไม่​ลบหลู่​ดูหมิ่น​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​เรา ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​จำไว้​ว่า เรา​แตกต่าง​จาก​ผู้อื่น เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้ที่​ทำ​ให้​พวก​เจ้า​แตกต่าง​จาก​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="33">เรา​คือ​ผู้ที่​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​เรา​จะได้​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘นี่​คือ​เทศกาล​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ไว้ เป็น​เทศกาล​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ประกาศ​ให้​มี​การ​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​ทำงาน​เป็น​เวลา​หกวัน แต่​วัน​ที่เจ็ด​จะ​เป็น​วัน​สำหรับ​การ​หยุด​พักผ่อน คือ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา เป็น​การ​ประชุม​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม เจ้า​ต้อง​รักษา​วัน​หยุด​นี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ต่อไปนี้​เป็น​เทศกาล​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​การ​ประชุม​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​เจ้า​ควร​จะ​ประกาศ ตาม​วันเวลา​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="5">เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ของ​พระยาห์เวห์ ตรง​กับ​วัน​ที่​สิบสี่​ของ​เดือน​แรก จะ​เริ่ม​หลัง​จาก​ดวง​อาทิตย์​ตกดิน​แล้ว​ของ​วันนั้น</verse>
				<verse number="6">เทศกาล​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู ของ​พระยาห์เวห์ จะ​เริ่ม​ใน​วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​แรก​เหมือน​กัน พวกเจ้า​จะ​กิน​ขนมปัง​ไม่ใส่​เชื้อฟู​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="7">ใน​วันแรก​ของ​เทศกาล​นี้ พวกเจ้า​จะ​มี​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้า​จะ​ถวาย​พวก​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ใน​วัน​ที่​เจ็ด ก็​จะ​มี​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์​อีก​ครั้งหนึ่ง พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น’”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​ยก​ให้​กับ​เจ้า​นี้ และ​เมื่อ​เจ้า​เก็บเกี่ยว​พืชผล เจ้า​ต้อง​เอา​ฟ่อนข้าว​ฟ่อน​แรก จาก​การ​เก็บเกี่ยว​นั้น​ไป​ให้​กับ​นักบวช</verse>
				<verse number="11">นักบวช​จะ​ยก​ฟ่อนข้าว​ขึ้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ให้​มัน​เป็น​ที่​ยอมรับ​เพื่อ​เจ้า นักบวช​จะ​ถวาย​ฟ่อนข้าว​ใน​วัน​รุ่งขึ้น หลังจาก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​ที่​เจ้า​ยก​ฟ่อนข้าว​ขึ้น เจ้า​ต้อง​ถวาย​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่งปี​ตัว​หนึ่ง ที่​ไม่มี​ตำหนิ เพื่อ​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​พร้อมๆ​กัน​ด้วย เป็น​แป้ง​อย่างดี​ประมาณ​สี่​ลิตร​ครึ่ง​ที่​คลุก​ด้วย​น้ำมัน เป็น​ของขวัญ​ที่​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ด้วย เป็น​เหล้า​องุ่น​ประมาณ​เกือบ​หนึ่ง​ลิตร</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​นี้ เมล็ด​ข้าว​ที่​ย่าง​ไฟ หรือ​ขนมปัง​ที่​ทำ​จาก​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​นี้ จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​ที่​เจ้า​เอา​เครื่อง​ถวาย​นั้น​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​เจ้า กฎนี้​จะ​ใช้​ตลอดไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของ​เจ้า ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="15">วัน​ต่อมา​หลังจาก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา คือ​วัน​ที่​พวกเจ้า​นำ​ฟ่อนข้าว​มา​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ นับ​จาก​วันนี้​ไป​อีก​เจ็ด​อาทิตย์​เต็มๆ</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ก็​จะ​นับ​เวลา​ไป​ห้าสิบ​วัน วันนี้​จะ​เลย​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ครั้ง​ที่เจ็ด​มา​หนึ่ง​วัน ให้​พวกเจ้า​เอา​เครื่อง​บูชา​จาก​ข้าว​ใหม่​มา​ถวาย​ให้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ให้​พวกเจ้า​เอา​ขนมปัง​สองก้อน​มา​จาก​บ้าน เอา​มา​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา ขนมปัง​พวกนี้​ทำ​มา​จาก​แป้ง​อย่างดี​ประมาณ​สี่​ลิตร​ครึ่ง​ผสม​เชื้อฟู​แล้ว​อบ นั่น​จะ​เป็น​ของขวัญ​จาก​การ​เก็บเกี่ยว​ครั้ง​แรก ที่​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​ถวาย​ขนมปัง​นี้ พร้อม​กับ​ลูกแกะ​ตัวผู้ อายุ​หนึ่งปี เจ็ด​ตัว วัว​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว สัตว์​ทั้งหมด​นี้​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ พวกมัน​จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ที่​ถวาย​พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา พวกมัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวผู้​หนึ่งตัว เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​ลูกแกะ​อายุ​หนึ่งปี สอง​ตัว มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา</verse>
				<verse number="20">นักบวช​จะ​ถวาย​ลูกแกะ​สอง​ตัวนี้ พร้อม​กับ​ขนมปัง​จาก​การ​เก็บเกี่ยว​ครั้ง​แรก​ให้​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พวกมัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​ของ​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​มัน​ก็​จะ​เป็น​ของ​นักบวช</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​เดียวกัน เจ้า​ก็​จะ​เรียก​ประชุม มัน​จะ​เป็น​การ​ประชุม​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น กฎนี้​จะ​ใช้​ตลอดไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของ​เจ้า ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เจ้า​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​จาก​แผ่นดิน​ของ​พวกเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​เก็บเกี่ยว​จน​สุด​ปลาย​ที่นา​ของ​เจ้า และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​ย้อน​กลับ​ไป​เก็บ​เมล็ด​ข้าว​ที่​ตก​ตาม​พื้น​ใน​ทุ่งนา​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​เหลือ​ไว้​สำหรับ​คนจน​และ​คน​ต่าง​ชาติ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="24">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ใน​วันแรก​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด เจ้า​จะ​มี​วันหยุด​พิเศษ เจ้า​จะ​เป่า​แตร​เพื่อ​ระลึก​ถึง​ว่า นี่​เป็น​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น และ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="27">“วัน​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ประชาชน ให้​บริสุทธิ์ จะ​ตรง​กับ​วัน​ที่สิบ​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด เจ้า​จะ​มี​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​อด​อาหาร​และ​ต้อง​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น เพราะ​มัน​เป็น​วัน​สำหรับ​การ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ประชาชน เพื่อ​ทำการ​ชำระ​ล้าง​แทน​พวกเจ้า​ทั้งหลาย​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">ถ้า​มี​ใคร​ที่​ไม่​อด​อาหาร​ใน​วันนั้น เขา​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">ถ้า​มี​ใคร​ทำงาน​ใน​วันนั้น เรา​จะ​ทำลาย​คนๆนั้น​ไป​จาก​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น กฎนี้​จะ​ใช้​ตลอดไป​จน​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของ​เจ้า ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="32">มัน​จะ​เป็น​วันหยุด​พิเศษ​สำหรับ​เจ้า เจ้า​ต้อง​อด​อาหาร เจ้า​ต้อง​รักษา​วันหยุด​พิเศษ​ของ​เจ้า มัน​เริ่ม​ใน​ตอน​เย็น​ของ​วัน​ที่​เก้า แล้ว​ไป​สิ้นสุด​ใน​ตอน​เย็น​ของ​อีก​วันหนึ่ง​ของ​เดือนนั้น ”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="34">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เทศกาล​อยู่เพิง​จะ​เริ่ม​ใน​วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่เจ็ด เทศกาล​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์​นี้ จะ​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​ที่หนึ่ง​จะ​มี​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="36">ตลอด​เจ็ด​วัน​นั้น ให้​เจ้า​ถวาย​พวก​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​ที่แปด​เจ้า​จะ​มี​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เจ้า​ก็​จะ​ถวาย​พวก​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ มัน​คือ​การ​ประชุม​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="37">ทั้งหมด​นี้​เป็น​เทศกาล​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​กำหนด​ไว้ ที่​เจ้า​ต้อง​ประกาศ​ให้​เป็น​การ​ประชุม​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​พวก​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ที่​มี​ทั้ง​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช เครื่อง​บูชา​จาก​สัตว์ และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา ให้​ถวาย​แต่ละ​ชนิด​ตาม​วัน​ที่​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="38">นี่​เป็น​เทศกาล​ต่างๆ​ที่​มีขึ้น นอก​เหนือ​จาก​วันหยุด​ประจำ​อาทิตย์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เครื่อง​บูชา​พวกนี้​ก็​จะ​แยก​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​เจ้า​เอา​มา​แก้บน หรือ​ที่​เจ้า​สมัครใจ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น​ใน​วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่เจ็ด หลังจาก​ที่​เจ้า​ได้​เก็บ​เกี่ยว​ผลผลิต​จาก​ที่ดิน​ของ​เจ้า​แล้ว เจ้า​จะ​ฉลอง​เทศกาล​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ใน​วันแรก​และ​วัน​ที่แปด​จะ​เป็น​วันหยุด​พิเศษ</verse>
				<verse number="40">ใน​วันแรก เจ้า​จะ​เก็บ​ผล​จาก​ต้น​ผลไม้ แล้ว​จะ​เก็บ​กิ่ง​จาก​ต้น​ปาล์ม จาก​ต้นไม้​ที่​มี​ใบ​เป็น​พุ่ม และ​จาก​ต้นหลิว​ที่​ขึ้น​ตาม​ลำธาร และ​เจ้า​ก็​จะ​เฉลิม​ฉลอง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="41">เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​นี้​ให้​เป็น​เทศกาล​ของ​ผู้​อพยพ เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ของ​ทุกๆปี กฎนี้​จะ​ใช้​ตลอดไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​เฉลิม​ฉลอง​มัน​ใน​เดือน​ที่เจ็ด</verse>
				<verse number="42">เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เพิง​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เพิง</verse>
				<verse number="43">เพื่อ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า เรา​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​เพิง เมื่อ​เรา​นำ​พวกเขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="44">โมเสส​จึง​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เกี่ยวกับ​เทศกาล​ต่างๆ​เหล่านี้​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​สั่ง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ให้​เอา​น้ำมัน​บริสุทธิ์​ที่​คั้น​จาก​มะกอก มา​ใส่​พวก​ตะเกียง​เพื่อ​จุดไฟ​ให้​สว่าง​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="3">อาโรน​ต้อง​ตั้ง​ตะเกียง​นั้น​ไว้​ด้าน​นอก​ม่าน​ที่​กั้น​อยู่​ตรง​หน้า​หีบ​ข้อตกลง​ที่​อยู่​ใน​เต็นท์​นัดพบ เพื่อ​ให้​มัน​จุด​สว่าง​ตั้งแต่​เย็น​จนถึง​เช้า​วันรุ่งขึ้น เป็น​ประจำ​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ กฎนี้​จะ​ใช้​ไป​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">อาโรน​ต้อง​ตั้ง​ตะเกียง​บน​ขาตั้ง​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ให้​มัน​จุด​สว่าง​อย่าง​สม่ำเสมอ</verse>
				<verse number="5">ให้​เอา​แป้ง​อย่างดี​มา​อบ​เป็น​ขนมปัง​สิบสอง​ก้อน โดย​ใช้​แป้ง​ประมาณ​สี่ลิตร​ครึ่ง​ต่อ​ขนมปัง​หนึ่ง​ก้อน</verse>
				<verse number="6">ให้​วาง​ขนมปัง​นั้น​เป็น​สอง​แถว แถวละ​หก​ก้อน บน​โต๊ะ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ให้​วาง​กำยาน บริสุทธิ์​ไว้​ใน​แต่ละ​แถว เป็น​ส่วน​ที่​ใช้​เผา​แทน​ขนมปัง กำยาน​นั้น​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">จะ​ต้อง​จัด​วาง​ขนมปัง​พวกนี้​ไว้​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​ประจำ​ทุกๆ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา ชาว​อิสราเอล​จะ​จัดหา​สิ่ง​เหล่านี้​มา​ให้ เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ข้อตกลง​ที่​พวกเขา​มี​ต่อ​เรา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">ขนมปัง​นี้​จะ​เป็น​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา พวกเขา​จะ​กิน​มัน​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​ขนมปัง​นี้​เป็น​ของเขา เป็น​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ขนมปัง​นี้​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ของ​อาโรน​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="10">ชาย​คน​หนึ่ง​มี​แม่​เป็น​ชาว​อิสราเอล มี​พ่อ​เป็น​ชาว​อียิปต์ วัน​หนึ่ง​เขา​ได้​ออก​ไป​ท่ามกลาง​คน​อิสราเอล แล้ว​เกิด​มี​การ​ต่อสู้​กัน​ขึ้น​ระหว่าง​ลูก​ของ​หญิง​ชาว​อิสราเอล​คนนี้ กับ​ชาว​อิสราเอล​อีก​คนหนึ่ง​ใน​ค่าย​นั้น</verse>
				<verse number="11">ลูก​ของ​หญิง​อิสราเอล​ได้​พูด​สาปแช่ง​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ ดัง​นั้น ประชาชน​จึง​นำ​ตัวเขา​ไป​หา​โมเสส แม่​ของ​ชาย​คนนี้​ชื่อ​เชโลมิท นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ดิบรี มา​จาก​เผ่า​ดาน</verse>
				<verse number="12">ชาย​คนนี้​ถูก​ควบคุม​ตัว​ไว้ จนกว่า​พวกเขา​จะ​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ต้องการ​ให้​ทำ​ยังไง​กับเขา</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="14">“นำ​ตัว​ชาย​คน​ที่​พูด​สาปแช่ง​เรา ออก​ไป​นอก​ค่าย ให้​คน​ที่​ได้ยิน​เขา​พูด​วางมือ​ลง​บน​หัว ​ของ​ชาย​คนนั้น แล้ว​ให้​คน​ใน​ชุมชน​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​ใคร​สาปแช่ง​พระเจ้า​ของเขา เขา​ต้อง​ถูก​ทำโทษ​สำหรับ​บาป​ที่​เขา​ทำนั้น</verse>
				<verse number="16">และ​ถ้า​ใคร​พูด​ดูหมิ่น​เหยียด​หยาม​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า คน​ทั้ง​ชุมชน​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​คน​อิสราเอล จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​เหมือน​กัน​หมด ถ้า​เขา​พูด​ดูหมิ่น​เหยียด​หยาม​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ใคร​ฆ่า​คนตาย เขา​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ใคร​ที่​ฆ่า​สัตว์​ของ​คนอื่น เขา​ต้อง​ชดใช้​มัน ชีวิต​ต่อ​ชีวิต</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​ใคร​ทำ​ให้​เพื่อน​บ้าน​บาดเจ็บ​ไม่ว่า​จะ​ด้วย​วิธีใด ก็​ให้​ทำ​กับ​เขา​อย่างนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="20">กระดูก​หัก​ต่อ​กระดูก​หัก ตา​ต่อตา ฟัน​ต่อฟัน ใคร​ที่​ทำ​คน​อื่น​บาดเจ็บ ต้อง​บาดเจ็บ​ใน​แบบ​เดียว​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ใคร​ที่​ฆ่า​สัตว์​ต้อง​ชดใช้​มัน​คืน และ​ใคร​ที่​ฆ่า​คน ต้อง​ถูก​ฆ่า​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="22">จะ​ใช้​กฎ​เดียว​กัน​หมด สำหรับ​พวกเจ้า ไม่​ว่า​จะ​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​ประชาชน​ของ​เจ้า เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="23">โมเสส​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พวกเขา​จึง​นำ​ตัว​ชาย​คน​ที่​สาปแช่ง​คนนั้น​ออก​ไป​นอก​ค่าย และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​จน​ตาย ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​บน​ภูเขา​ซีนาย​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​ยก​ให้​เจ้านี้ เจ้า​ต้อง​ปล่อย​ให้​ผืนดิน​ได้​พักผ่อน​เจ็ดปี​ครั้ง เพื่อ​เป็น​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ใน​เวลา​หกปี​เจ้า​จะ​ปลูก​พืช​ใน​ทุ่งนา​ได้ หก​ปีนี้​เจ้า​อาจ​ตัดแต่ง​ต้นองุ่น​ของ​เจ้า และ​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​ได้</verse>
				<verse number="4">แต่​ใน​ปี​ที่เจ็ด จะ​เป็น​เวลา​พิเศษ สำหรับ​ให้​แผ่นดิน​หยุดพัก​อย่าง​เต็มที่ เป็น​การ​หยุดพัก​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​ต้อง​ไม่​หว่าน​พืช​ใน​ทุ่ง เจ้า​ต้อง​ไม่​ตัดแต่ง​ต้นองุ่น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​ไม่​เก็บเกี่ยว​พืชผล​ที่​เกิด​ขึ้น​มาเอง และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​เก็บ​องุ่น​จาก​ต้นองุ่น​ที่​ไม่ได้​ตัดแต่ง มัน​จะ​เป็น​ปี​ที่​แผ่นดิน​จะได้​หยุดพัก​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="6">แต่​ใน​ปี​แห่ง​การ​หยุดพัก​นี้ ถ้า​ผืนดิน​นั้น​ให้​ผลผลิต​อะไร​ออกมา​ก็​ตาม สิ่งนั้น​ก็​จะ​เป็น​ของ​พวกเจ้า​เอา​ไว้​กิน สำหรับ​ตัว​เจ้าเอง คน​รับใช้​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า คน​งาน​ที่​เจ้า​จ้าง​มา และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">รวมทั้ง​วัว​ของ​เจ้า​และ​สัตว์ป่า​ที่​อยู่​บน​ที่ดิน​ของ​เจ้า ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ผลผลิต​ของ​แผ่นดิน​นั้น ก็​เอา​มา​เป็น​อาหาร​ได้</verse>
				<verse number="8">ให้​นับ​ไป​เจ็ดปี​คือ​ปี​แห่ง​การ​หยุดพัก แล้ว​ให้​นับ​ปี​แห่ง​การ​หยุดพัก​ไป​เจ็ดครั้ง คือ​เจ็ด​คูณ​เจ็ด รวม​เป็น​เวลา​สี่สิบเก้า​ปี</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​ต้อง​เป่า​แตร​ที่​ทำ​จาก​เขาแกะ​ให้​ดัง​ใน​วัน​ที่สิบ​ของ​เดือน​เจ็ด ซึ่ง​เป็น​วัน​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์ เจ้า​ต้อง​เป่า​แตร​ที่​ทำ​จาก​เขาแกะ​ให้​ดัง​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​อุทิศ​ปี​ที่​ห้าสิบ​ให้​กับ​พระเจ้า และ​เจ้า​ต้อง​ประกาศ​อิสรภาพ​ใน​แผ่นดิน​ให้​กับ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น เจ้า​ต้อง​เรียก​ปีนี้​ว่า ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ทุกคน​จะ​กลับ​สู่​ที่ดิน​ของ​ตน และ​ทุกคน​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ตระกูล​ของตน</verse>
				<verse number="11">ใน​ปี​ที่​ห้าสิบ​จะ​เป็น​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​สำหรับ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​เพาะ​ปลูก​และ​ไม่​เก็บ​เกี่ยว​สิ่ง​ที่​เติบโต​เอง​ตาม​ธรรมชาติ และ​เจ้า​ต้อง​ไม่​เก็บ​องุ่น​จาก​ต้นองุ่น​ที่​ยัง​ไม่ได้​ตัด​แต่ง</verse>
				<verse number="12">เพราะ​มัน​เป็น​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย เป็น​ปี​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พวกเจ้า เจ้า​จะ​กิน​ได้​แต่​ผลผลิต​ที่​เกิด​ขึ้น​มาเอง​จาก​ทุ่งนา​นั้น</verse>
				<verse number="13">ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ทุกคน​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ที่ดิน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เมื่อ​เจ้า​ขาย​ที่ดิน​ให้​เพื่อน​บ้าน หรือ​ซื้อ​ที่ดิน​จาก​เพื่อน​บ้าน​มา ก็​อย่า​โกง​กัน</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เจ้า​ต้อง​การ​ซื้อ​ที่ดิน​จาก​เพื่อน​บ้าน ก็​ให้​นับ​ดู​ว่า​ผ่าน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​ครั้ง​หลังสุด​นี้​มา​กี่ปี​แล้ว และ​เพื่อน​บ้าน​ก็​ต้อง​ดู​ว่า​จะ​เพาะ​ปลูก​ได้​อีก​กี่ปี ก่อน​จะ​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​ครั้ง​ต่อไป แล้ว​ก็​ซื้อ​ขาย​กัน​ตาม​จำนวน​ปี​ที่เหลือ​นั้น</verse>
				<verse number="16">ยิ่ง​เหลือ​เวลา​อีก​หลาย​ปี ราคา​ของ​ที่ดิน​ก็​จะ​ยิ่ง​สูงขึ้น ยิ่ง​เหลือ​เวลา​น้อย ราคา​ก็​จะ​ยิ่ง​ถูก​ลง เพราะ​เขา​กำลัง​ขาย​จำนวน​ปี​ที่​จะ​ใช้​ปลูก​พืชผล​ได้</verse>
				<verse number="17">อย่า​ได้​โกง​กัน แต่​ให้​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​เหล่านั้น​ของ​เรา และ​รักษา​ระเบียบ​ต่างๆ​ของ​เรา และ​ทำ​ตาม​พวกมัน เพื่อ​พวกเจ้า​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="19">แล้ว​แผ่นดิน​จะ​ให้​ผลผลิต​ของมัน และ​เจ้า​จะ​มี​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ และ​จะ​อยู่​กัน​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="20">ถ้า​เจ้า​พูด​ว่า “แล้ว​เรา​จะ​เอา​อะไร​กิน​กัน​ใน​ปี​ที่เจ็ด ถ้า​เรา​ไม่​เพาะ​ปลูก​และ​ไม่​เก็บ​เกี่ยว​ผลผลิต​ใน​ที่ดิน​นั้น”</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​ใน​ปี​ที่หก แผ่นดิน​จะ​ให้​ผลผลิต​กับ​เจ้า​พอ​สำหรับ​สามปี</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เจ้า​เริ่ม​เพาะ​ปลูก​ใน​ปี​ที่แปด เจ้า​จะ​ยัง​สามารถ​กิน​ผลผลิต​เก่า​ที่​เก็บ​ไว้​ได้ จนกว่า​จะ​ถึง​ปี​ที่เก้า​ซึ่ง​ผลผลิต​ใหม่​จะ​เริ่ม​ออกมา</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จะ​ขาย​ที่ดิน​กัน​อย่าง​ถาวร​ไม่ได้ เพราะ​แผ่นดิน​นี้​เป็น​ของ​เรา เจ้า​เป็น​เพียง​คน​ต่างด้าว​ที่​มา​อาศัย​อยู่ และ​เป็น​คนเช่า​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับเรา</verse>
				<verse number="24">ทั่ว​ทั้ง​ประเทศ​ที่​พวกเจ้า​เป็น​เจ้าของ​อยู่ พวกเจ้า​ต้อง​ยินยอม​ให้​คน​ที่​ขาย​ที่ดิน​นั้น​ให้​กับ​เจ้า ไถ่​ที่ดิน​นั้น​กลับ​คืน​ไปได้</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ญาติ​ของเจ้า​ยากจน​และ​ขาย​ที่ดิน​บาง​ส่วน​ไป ญาติ​สนิท​ของ​เขา​ต้อง​มา​ไถ่​ที่​ผืนนั้น​ของ​ญาติ​เขา​กลับ​คืน</verse>
				<verse number="26">ถ้า​เขา​ไม่มี​ญาติ​สนิท​ที่​จะ​มา​ไถ่​คืน แต่​ตัว​เขาเอง​หา​เงิน​มา​ได้​เพียงพอ​ที่​จะ​ไถ่​ที่ดิน​ของ​เขา​คืน</verse>
				<verse number="27">เขา​ต้อง​นับ​ดู​ว่า​เขา​ขาย​ที่ดิน​ไป​กี่ปี​แล้ว เขา​ก็​จ่าย​เงิน​คืน​ให้​กับ​ผู้ซื้อ​ใน​ส่วน​ที่​ผู้ซื้อ​จ่าย​เกินมา แล้ว​เขา​ก็​จะได้​ที่ดิน​กลับ​คืน</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​สามารถ​ซื้อ​กลับคืน​ได้ ที่ดิน​ผืนนั้น​จะ​คงอยู่​กับ​คน​ที่​ซื้อ​มัน​ไป​จาก​เขา จน​กระทั่ง​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​นี้ ที่ดิน​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย และ​เจ้าของ​ที่ดิน​ดั้งเดิม​จะ​ได้​ที่ดิน​ของเขา​กลับ​คืน​ไป</verse>
				<verse number="29">ถ้า​คนหนึ่ง​ขาย​บ้าน​ที่​เขา​อยู่​อาศัย​ภาย​ใน​เขต​กำแพง​เมือง เขา​สามารถ​ไถ่คืน​ภายใน​เวลา​หนึ่งปี​หลัง​จาก​ที่​เขา​ขาย​มัน สิทธิ​ใน​การ​ไถ่​นี้​จะ​ถูก​จำกัด​เพียง​หนึ่งปี​เท่านั้น</verse>
				<verse number="30">ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​ไถ่​คืน​หลัง​จาก​หนึ่ง​ปี​เต็ม บ้าน​ที่​อยู่​ใน​เขต​กำแพง​เมือง​หลังนั้น จะ​ตก​เป็น​ของ​ผู้ซื้อ​และ​ลูกหลาน​ของเขา​อย่าง​ถาวร และ​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​ด้วย</verse>
				<verse number="31">แต่​บ้าน​ใน​หมู่บ้าน​เล็กๆ​ที่​ไม่มี​กำแพง​ล้อม​รอบ จะ​ใช้​กฎ​เดียว​กับ​ที่ดิน คือ​คนขาย​สามารถ​ไถ่​คืน​ได้ และ​มัน​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​เป็น​เมือง​ของ​ชาว​เลวี ชาว​เลวี​มี​สิทธิ​ไถ่​บ้าน​ของ​พวกเขา​ที่​อยู่​ใน​เมือง​กลับ​คืน​ได้​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="33">แต่​ถ้า​ชาว​เลวี​ไม่ได้​ไถ่​บ้าน​ของเขา​คืน บ้าน​ที่​เขา​ขาย​ไปนั้น​ก็​จะ​กลับ​มา​เป็น​ของ​เขา ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย เพราะ​บ้าน​ของ​พวก​เลวี​ที่​อยู่​ใน​เมืองนั้น เป็น​สมบัติ​ถาวร​ของ​พวกเขา​ท่ามกลาง​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="34">แต่​ทุ่งหญ้า​ที่​อยู่​รอบๆ​เมือง​ของ​ชาว​เลวี​นั้น จะ​ขาย​ไม่ได้ เพราะ​มัน​จะ​เป็น​สมบัติ​ของ​พวกเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พี่น้อง​ของเจ้า​เกิด​ยากจน​ขึ้นมา และ​เขา​ไม่​สามารถ​เลี้ยงดู​ตนเอง​ได้ ก็​ให้​ช่วยเหลือ​เขา เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ช่วยเหลือ​ชาว​ต่างชาติ​หรือ​คน​ผ่าน​ทาง เพื่อ​เขา​จะได้​อยู่​ต่อไป​ท่ามกลาง​เจ้า</verse>
				<verse number="36">เจ้า​ต้อง​ไม่​คิด​ดอกเบี้ย​ทบต้น​จาก​เขา แต่​ให้​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า เพื่อ​พี่น้อง​ของเจ้า​จะได้​อยู่​กับ​เจ้า​ต่อไป</verse>
				<verse number="37">เจ้า​ต้อง​ไม่​คิด​ดอกเบี้ย​จาก​เงิน​ที่​เจ้า​ให้​เขา​กู้ยืม และ​ไม่​คิด​ดอกเบี้ย​ทบต้น​จาก​อาหาร​ที่​เจ้า​ให้​เขา​กิน</verse>
				<verse number="38">เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า ที่​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​ยก​แผ่นดิน​คานาอัน​นี้​ให้​กับเจ้า และ​เพื่อ​จะได้​เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="39">ถ้า​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​ของเจ้า​ยากจน และ​ขาย​ตัวเอง​ให้​กับ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่ให้​เขา​ทำงาน​ของ​ทาส</verse>
				<verse number="40">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​คนงาน​รับจ้าง​หรือ​คนงาน​ผู้​อยู่​อาศัย​กับเจ้า เขา​จะ​รับใช้​เจ้า​จนถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="41">แล้ว​เขา​และ​ลูกๆ​ของเขา​จะ​ไป​จาก​เจ้า และ​กลับ​ไป​ยัง​ตระกูล​ของเขา​และ​ที่ดิน​ของ​บรรพบุรุษ​เขา</verse>
				<verse number="42">เพราะ​พวกเขา​คือ​ทาส​ของเรา เรา​ได้​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ พวกเขา​ต้อง​ไม่​ถูก​ขาย​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="43">เจ้า​ต้อง​ไม่​ปกครอง​เขา​อย่าง​โหดร้าย​ทารุณ แต่​เจ้า​ต้อง​ยำเกรง​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="44">ทาส​ชาย​และ​ทาส​หญิง​ของ​เจ้า ต้อง​มา​จาก​ชนชาติ​ที่​อยู่​รอบๆ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ซื้อ​ทาส​ชาย​และ​ทาส​หญิง​จาก​พวกเขา</verse>
				<verse number="45">เจ้า​อาจ​ซื้อ​ทาส​จาก​ลูกๆ​ของ​พวก​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า หรือ​จาก​ครอบครัว​ของ​เขา​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​และ​เกิด​บน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า พวกนี้​จะ​กลาย​เป็น​สมบัติ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="46">และ​เมื่อ​เจ้า​ตาย คน​เหล่านี้​ก็​จะ​เป็น​มรดก​ตกทอด​ไป​สู่​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ตลอดไป คน​พวกนั้น​เจ้า​สามารถ​เอา​มา​เป็น​ทาส​ได้ แต่​เจ้า​ต้อง​ไม่​ปกครอง​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​ของ​เจ้า ที่​เป็น​ชาว​อิสราเอล​อย่าง​โหดร้าย​ทารุณ</verse>
				<verse number="47">ถ้า​ชาว​ต่างชาติ​หรือ​แขก​ผู้​มา​เยือน​ของเจ้า​เป็น​คนรวย​และ​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​ของเจ้า​ยากจน​และ​ขาย​ตัวเอง​ให้​กับ​ชาว​ต่างชาติ​หรือ​แขก​ผู้​มา​เยือน หรือ​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​ชาว​ต่างชาติ</verse>
				<verse number="48">หลังจาก​ที่​เขา​ขาย​ตัวเอง​ไปแล้ว ญาติ​คนใด​คนหนึ่ง​ก็​มี​สิทธิ​ไถ่​เขา​คืน​มา​ได้</verse>
				<verse number="49">หรือ​ลุง​หรือ​ลูกพี่​ลูกน้อง หรือ​ญาติ​สนิท​จาก​ครอบครัว​เขา ก็​มี​สิทธิ​ไถ่​เขา​คืน​มา​ได้ หรือ​ถ้า​เขา​หา​เงิน​มา​ได้​เพียง​พอ เขา​ก็​สามารถ​ไถ่​ตัวเอง​คืน​ได้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="50">เขา​และ​คน​ซื้อ​เขา​ไป ต้อง​นับ​จำนวน​ปี​ทั้งหมด ตั้งแต่​ปี​ที่​เขา​ขาย​ตัวเอง​ไป​จนถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย และ​ราคา​ของ​ตัวเขา​ก็​จะ​ขึ้น​อยู่​กับ​จำนวน​ปี​ที่เหลือ​นั้น เวลา​ที่​เขา​อยู่​กับ​คน​ที่​ซื้อ​เขา​นั้น​จะ​นับ​เหมือน​เวลา​ของ​ลูกจ้าง​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="51">เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​ค่าไถ่​ให้​กับ​คน​ที่​ซื้อ​เขา​มา จะ​จ่าย​มาก​หรือ​น้อย​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​จำนวน​ปี​ที่เหลือ ตั้งแต่​วัน​ที่​ตกลง​จะ​ไถ่​คืน​จนถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ถ้า​ยัง​เหลือ​อีก​หลายปี ก็​ต้อง​จ่าย​ค่าไถ่​มาก​หน่อย ถ้า​เหลือ​ไม่กี่ปี ก็​จ่าย​ค่าไถ่​น้อย​หน่อย</verse>
				<verse number="52"></verse>
				<verse number="53">คน​ที่​ขาย​ตัวเอง​จะ​อยู่​กับ​ชาว​ต่างชาติ​เหมือน​กับ​คนงาน​รับจ้าง​รายปี ชาว​ต่างชาติ​จะ​ต้อง​ไม่​ปกครอง​เขา​อย่าง​โหดร้าย​ทารุณ​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="54">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ได้รับ​การ​ไถ่ โดย​วิธีใด​วิธี​หนึ่ง​ที่​บอก​นี้ ตัวเขา​และ​ลูกๆเขา​ก็​จะ​เป็น​อิสระ​ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="55">เพราะ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​คือ​ทาส​ของ​เรา พวกเขา​เป็น​ทาส​เรา เรา​ได้​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">อย่า​ทำ​รูป​เคารพ​สำหรับ​ตัว​พวกเจ้า​เอง อย่า​สร้าง​รูปปั้น​หรือ​เสา​ที่ระลึก สำหรับ​ตัว​พวกเจ้า​เอง และ​อย่า​วาง​หิน​ที่​ตกแต่ง​แล้ว​ใน​แผ่นดิน​ของเจ้า​เพื่อ​กราบ​ไหว้​บูชา​ต่อหน้า​มัน เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ต้อง​รักษา​พวก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ของ​เรา เจ้า​ต้อง​เคารพ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เจ้า​ใช้​ชีวิต​ตาม​กฎ​เหล่านั้น​ของ​เรา และ​รักษา​คำสั่ง​ของ​เรา และ​ทำ​ตาม​สิ่ง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ให้​ฝน​กับ​เจ้า​ตาม​ฤดูกาล เพื่อ​แผ่นดิน​จะ​ผลิต​พืชผล และ​ต้นไม้​ก็​จะ​ออก​ผล</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​จะ​เก็บเกี่ยว​พืชผล​มากมาย จะ​มี​เมล็ดข้าว​ให้​นวด เนิ่น​นาน​ไป​จนถึง​เวลา​เก็บ​ผล​องุ่น และ​จะ​มี​ผล​องุ่น​ให้​เก็บ​เนิ่น​นาน​ไป​จนถึง​ฤดู​เพาะ​ปลูก แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​มี​อาหาร​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ และ​เจ้า​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​บน​แผ่นดิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ให้​ประเทศ​เจ้า​มี​ความ​สงบสุข เจ้า​จะ​นอน​ลง​ด้วย​ความ​สงบสุข และ​ไม่ต้อง​กลัว​สิ่งใด เรา​จะ​กำจัด​สัตว์​ร้าย​ต่างๆ​ให้​หมด​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​เจ้า และ​จะ​ไม่มี​กองทัพ​ใดๆ​บุก​มา​โจมตี​ประเทศ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​รุก​ไล่​ศัตรู​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ชนะ​ศัตรู​และ​ฆ่าฟัน​พวกมัน​ล้มลง​ต่อ​หน้า</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้า​ห้าคน​จะ​รุก​ไล่​ศัตรู​ได้​เป็น​ร้อย พวกเจ้า​ร้อยคน​จะ​รุก​ไล่​ศัตรู​ได้​เป็น​หมื่น เจ้า​จะ​ชนะ​ศัตรู​และ​ฆ่าฟัน​พวกมัน​ล้มลง​ต่อ​หน้า</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เรา​จะ​เมตตา​ปรานี​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​มี​ลูกหลาน​เป็น​ทวีคูณ เรา​จะ​รักษา​ข้อตกลง​ที่​เรา​มี​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​มี​พืชผล​เก็บ​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง กิน​ไป​นาน​แสน​นาน จนถึง​กับ​ต้อง​เอา​พืชผล​เก่า​ทิ้ง เพื่อ​ให้​มี​ที่​ว่าง​สำหรับ​พืชผล​ใหม่</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ตั้ง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ท่ามกลาง​พวกเจ้า เรา​จะ​ไม่​หัน​ไป​จาก​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​เดิน​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​เจ้า​จะได้​ไม่​ต้อง​เป็น​ทาส​พวกเขา​อีก​ต่อไป เรา​ได้​ทำลาย​คาน​ของ​แอก​บน​ตัวเจ้า และ​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เดิน​เชิด​หน้า​ได้อีก</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​เรา​และ​ไม่​ทำ​ตาม​คำสั่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เจ้า​ทอดทิ้ง​กฎ​ต่างๆ​ของ​เรา และ​เจ้า​เกลียด​ระเบียบ​ต่างๆ​ของ​เรา จน​ไม่ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา แต่​ได้​ทำลาย​ข้อตกลง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">เรา​ก็​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับ​เจ้า คือ เรา​จะ​ทำ​ให้​เรื่อง​เลวร้าย​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า ทั้ง​โรค​ระบาด​และ​เจ็บไข้​ได้ป่วย มัน​จะ​ทำลาย​ดวงตา​พวกเจ้า​และ​ทำลาย​ชีวิต​ของเจ้า​ไป เจ้า​จะ​ลงแรง​เพาะ​ปลูก​ไป​เปล่าๆ​เพราะ​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​มา​กิน​พืชผล​นั้น</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ต่อต้าน​เจ้า เจ้า​จะ​พ่ายแพ้​ศัตรู​ของ​เจ้า คน​ที่​เกลียด​เจ้า​จะ​ปกครอง​เหนือ​เจ้า เจ้า​จะ​กลัว​จน​หนี​แม้แต่​ใน​เวลา​ที่​ไม่มี​ใคร​ไล่ล่า​เจ้า</verse>
				<verse number="18">หลัง​จากนั้น ถ้า​เจ้า​ยัง​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​เรา เรา​จะ​ตีสอน​เจ้า​ให้​หนัก​ขึ้น​ไปอีก​ถึง​เจ็ดเท่า​สำหรับ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ทำลาย​ความ​หยิ่งผยอง​ที่​เจ้า​มี​ใน​อำนาจ​ของ​เจ้า โดย​ทำลาย​แผ่นดิน​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ท้องฟ้า​เจ้า​เหมือน​เหล็ก และ​แผ่นดิน​เจ้า​เหมือน​ทองแดง</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จะ​เหน็ด​เหนื่อย​เปล่าๆ​แผ่นดิน​ของเจ้า​จะ​ไม่​งอก​พืชผล​ออก​มา ต้นไม้​บน​แผ่นดิน​จะ​ไม่​ออก​ผล​ของมัน</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เจ้า​ยัง​ใช้ชีวิต​อย่าง​เป็น​ศัตรู​กับ​เรา และ​ไม่​ยอมฟัง​เรา เรา​จะ​ตีสอน​เจ้า​ให้​หนัก​ยิ่งขึ้น​ถึง​เจ็ดเท่า​สำหรับ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ปล่อย​สัตว์​ที่​ดุร้าย​ไป​ทำร้าย​เจ้า พวกมัน​จะ​เอา​ลูกๆ​ของเจ้า​ไป และ​จะ​ทำลาย​ฝูงสัตว์​ของ​เจ้า มัน​จะ​ฆ่า​พวกเจ้า​จน​เหลือ​อยู่​ไม่กี่คน จน​ถนน​หนทาง​ของ​พวกเจ้า​จะ​รกร้าง​ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="23">และ​ถ้า​หลัง​จาก​เกิด​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​แล้ว เจ้า​ยัง​ไม่​ยอมรับ​การ​ตีสอน​ของ​เรา แต่​ยัง​ใช้ชีวิต​อย่าง​ศัตรู​กับเรา</verse>
				<verse number="24">ถ้า​อย่างนั้น เรา​ก็​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​อย่าง​ศัตรู​ด้วย และ​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ให้​หนักขึ้น​ถึง​เจ็ดเท่า​สำหรับ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ให้​กองทัพ​ต่างๆ​มา​ฆ่าฟัน​เจ้า เพื่อ​แก้แค้น​ที่​เจ้า​ไม่​รักษา​ข้อตกลง ถ้า​เจ้า​รวมตัว​กัน​หลบ​อยู่​ใน​เมือง เรา​ก็​จะ​ส่ง​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​มา​ท่ามกลาง​พวกเจ้า และ​เรา​ก็​จะ​ส่ง​มอบ​เจ้า​ให้​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวก​ศัตรู​เจ้า เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ปกครอง​เจ้า</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เรา​ตัด​เสบียง​อาหาร​ของ​เจ้า ขนมปัง​ของ​หญิง​สิบคน​ใช้​แค่​เตาอบ​เดียว​ก็พอ เพราะ​จะ​มี​แป้ง​เหลือ​ให้​ทำ​ขนมปัง​น้อย​มาก เจ้า​จะ​ต้อง​ปัน​ส่วน​ขนมปัง​กัน และ​เมื่อ​กิน​แล้ว ก็​จะ​ยัง​หิว​อยู่</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ถ้า​หลัง​จากนี้ เจ้า​ยัง​ไม่​ยอมฟัง​เรา และ​ยัง​ใช้​ชีวิต​อย่าง​กับ​ศัตรู​กับ​เรา</verse>
				<verse number="28">เรา​ก็​จะ​อยู่​กับ​เจ้า​อย่าง​กับ​ศัตรู​ที่​โกรธ​แค้น และ​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​หนักขึ้น​เป็น​เจ็ดเท่า​สำหรับ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จะ​หิว​จน​ต้อง​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้าเอง</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​ทำลาย​สถาน​นมัสการ​ทั้งหลาย​ของเจ้า และ​จะ​โค่น​พวก​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ของ​เจ้า และ​จะ​เอา​ศพ​ของ​เจ้า​วาง​ทับ​พวก​รูปเคารพ​ที่​ไร้ชีวิต​พวกนั้น​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​เกลียดชัง​เจ้า</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​ต่างๆ​ของ​เจ้า​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง และ​จะ​ทำลาย​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​รู้สึก​เหม็น​ต่อ​เครื่อง​บูชา​ต่างๆ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="32">เรา​จะ​ทำลาย​แผ่นดิน​นี้ จน​ศัตรู​ที่​จะ​เข้ามา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​เห็น​แล้ว​ต้อง​ตะลึงงัน​เพราะ​มัน</verse>
				<verse number="33">เรา​จะ​ทำให้​พวกเจ้า​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​จะ​ชักดาบ​ของเรา​ขึ้น​ต่อต้าน​เจ้า แผ่นดิน​ของเจ้า​จะ​รกร้าง​ว่างเปล่า และ​เมือง​ต่างๆ​ของเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="34">ตลอด​เวลา​ที่​แผ่นดิน​ว่างเปล่า ตอน​ที่​เจ้า​ไป​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวก​ศัตรูเจ้า แผ่นดิน​ก็​จะได้​หยุดพัก ชดเชย​ปี​เหล่านั้น​ที่​เจ้า​ไม่ยอม​ให้​มัน​หยุดพัก</verse>
				<verse number="35">ตลอด​เวลา​ที่​มัน​ถูก​ทอดทิ้ง​นี้ มัน​จะได้​หยุดพัก อย่าง​ที่​มัน​ไม่เคย​ได้​หยุด​มาก่อน​ใน​ปี​แห่ง​การ​หยุดพัก ตอน​ที่​เจ้า​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="36">ส่วน​คน​ที่​รอด​ชีวิต เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​มี​จิตใจ​ที่​ขี้ขลาด​ตาขาว​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู แค่​เสียง​ลมพัด​ใบไม้ พวกเขา​ก็​จะ​วิ่งหนี ราวกับ​มี​ใคร​ไล่ล่า​ด้วย​ดาบ​ใน​สงคราม พวกเขา​จะ​ล้มลง​แม้​ไม่มี​ใคร​ไล่​ตามมา</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​จะ​วิ่ง​ล้มลุก​คลุก​คลาน​สะดุด​กันเอง​ราวกับ​จะ​หลบ​ดาบ แม้​ไม่มี​ใคร​ไล่​ตามมา​ก็ตาม เจ้า​จะ​ไม่มี​เรี่ยวแรง​ยืน​สู้​กับ​ศัตรู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="38">พวกเจ้า​จะ​ล้มหาย​ตายจาก​ไป​ใน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ​และ​แผ่นดิน​ของ​ศัตรู​พวกเจ้า​ก็​จะ​กลืน​กิน​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="39">ส่วน​ผู้ที่​รอด​ตาย ​ก็​จะ​ทรุดโทรม​ตาย ไป​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู เพราะ​ความ​บาป​ของ​พวกเขา และ​เพราะ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ด้วย พวกเขา​จะ​ทรุดโทรม​ตาย​ไป ​เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="40">แต่​ถ้า​หาก​ว่า พวกเขา​ยอม​สารภาพ​บาป​ของ​พวกเขา และ​บาป​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา พวกเขา​ยอมรับ​ว่า​พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา และ​ได้​ใช้ชีวิต​อย่าง​กับ​เป็น​ศัตรู​กับ​เรา</verse>
				<verse number="41">เรา​ถึง​ได้​อยู่​กับ​พวกเขา​อย่าง​ศัตรู และ​นำ​พวกเขา​ไป​สู่​แผ่นดิน​ของ​ศัตรู​พวกเขา และ​ถ้า​พวกเขา​ถ่อมตัว​ลง และ​ยอมรับ​การ​ลงโทษ​สำหรับ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="42">เรา​ก็​จะ​ระลึก​ถึง​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ยาโคบ ระลึก​ถึง​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​อิสอัค และ​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​อับราฮัม แล้ว​เรา​ก็​จะ​ระลึก​ถึง​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="43">แผ่นดิน​นั้น​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง​ให้​รกร้าง​ว่างเปล่า​และ​ใน​เวลา​ที่​พวกนั้น​ไม่อยู่ มัน​จะได้​พัก​ชดใช้​ให้​กับ​ปี​แห่ง​การ​หยุดพัก และ​พวก​ที่​รอด​ชีวิต​ของเจ้า​ก็​จะ​ยอมรับ​การ​ลงโทษ สำหรับ​บาป​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ​ที่​พวกเขา​ได้​ทอดทิ้ง​ระเบียบ​ต่างๆ​ของเรา และ​พวกเขา​ได้​เกลียด​กฎ​ต่างๆ​ของเรา</verse>
				<verse number="44">แต่​หลัง​จาก​เหตุการณ์​นี้​แล้ว ถึงแม้​พวกเขา​จะ​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ศัตรู เรา​ก็​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​พวกเขา และ​จะ​ไม่​เกลียด​พวกเขา จนถึง​กับ​ทำลาย​พวกเขา​อย่าง​ราบคาบ​และ​ทำลาย​ข้อตกลง​ระหว่าง​เรา​กับ​พวกเขา เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="45">แต่​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​ข้อตกลง​ของ​เรา​ที่​เรา​มี​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา ที่​เรา​ได้​นำ​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ต่อหน้า​สายตา​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="46">สิ่ง​เหล่านี้​คือ​กฎ ระเบียบ​และ​คำสอน​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​ขึ้น​ระหว่าง​พระองค์​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ผ่าน​ทาง​โมเสส บน​ภูเขา​ซีนาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​มี​ใคร​บนไว้​ว่า​จะ​ถวาย​สิ่งนั้น​สิ่งนี้​แทน​คนๆหนึ่ง ให้​กับ​พระยาห์เวห์ นักบวช​จะ​ต้อง​ตีค่า​ของ​คนๆนั้น</verse>
				<verse number="3">คือ ผู้ชาย​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ถึง​หกสิบ​ปี จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​ห้าสิบ​เชเขล ตาม​มาตรฐาน​สากล</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ถึง​หกสิบ​ปี จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​สามสิบ​เชเขล</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เป็น​คน​ที่​มี​อายุ​ห้า​ปี​ถึง​ยี่สิบ​ปี ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​ยี่สิบ​เชเขล ถ้า​เป็น​ผู้หญิง​จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​สิบ​เชเขล</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เป็น​เด็ก​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่ง​เดือน​จนถึง​ห้า​ปี เด็ก​ผู้ชาย​จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​ห้า​เชเขล ส่วน​เด็ก​ผู้หญิง​จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​สาม​เชเขล</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​มี​อายุ​มากกว่า​หกสิบ​ปี​ขึ้นไป ถ้า​เป็น​ผู้ชาย​จะ​มี​ราคา​เป็น​เงิน​สิบห้า​เชเขล ส่วน​ผู้หญิง​มี​ราคา​เป็น​เงิน​สิบ​เชเขล</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​คน​ที่​บนไว้​เป็น​คน​ยากจน​มาก​ไม่​สามารถ​จ่าย​ให้​ตาม​ราคา​นั้น คน​ที่​ได้​บน​ไว้ ต้อง​พา​คน​ที่​ได้​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​แล้วนั้น ไปหา​นักบวช และ​นักบวช​จะ​กำหนด​ราคา​ให้​เขา ตามที่​คน​ที่​บนนั้น​จะ​สามารถ​จ่ายได้</verse>
				<verse number="9">ถ้า​มี​ใคร​บนไว้​ว่า​จะ​เอา​สัตว์​มา​เป็น​ของถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ สัตว์​ทุกตัว​ที่​เขา​เอา​มา​ถวาย​ให้​พระยาห์เวห์​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​ของ​พระองค์​โดยเฉพาะ</verse>
				<verse number="10">เขา​ต้อง​ไม่​เอา​สัตว์​ตัวอื่น​มา​แทน​สัตว์​ตัวนั้น ไม่ว่า​จะ​เอา​ตัวดี​มา​แทน​ตัวเลว​หรือ​เอา​ตัวเลว​มา​แทน​ตัวดี และ​ถ้า​เขา​เอา​สัตว์​มา​แทน สัตว์​ทั้ง​สองตัว​จะ​กลาย​เป็น​ของ​พระองค์​โดยเฉพาะ</verse>
				<verse number="11">สัตว์​บาง​ชนิด​ไม่​สามารถ​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ได้ เพราะ​มัน​ไม่​บริสุทธิ์ คนๆนั้น​ก็​ต้อง​เอา​สัตว์​ตัวนั้น​ไปหา​นักบวช</verse>
				<verse number="12">นักบวช​จะ​ตี​ราคา​ของมัน ไม่ว่า​มัน​จะดี​หรือ​เลว ราคา​ของมัน​ก็​จะ​เป็น​ไป​ตามที่​นักบวช​กำหนด​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="13">ถ้า​คนๆนั้น​ต้องการ​ซื้อ​มัน​คืน เขา​ต้อง​เพิ่ม​เงิน​เข้าไป​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​จาก​ราคา​เดิม</verse>
				<verse number="14">ถ้า​คนหนึ่ง​อุทิศ​บ้าน​ของเขา​ให้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ นักบวช​ต้อง​ตั้ง​ราคา ไม่ว่า​บ้าน​นั้น​จะ​ดี​หรือไม่​ก็ตาม เมื่อ​นักบวช​ตั้ง​ราคา​แล้ว​มัน​จะ​มี​ราคา​ตามนั้น</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​คน​ที่​อุทิศ​บ้าน​ให้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ อยาก​จะ​ซื้อ​บ้าน​คืน เขา​ต้อง​จ่ายเงิน​เพิ่ม​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ราคา​ที่​ตั้งไว้ และ​บ้าน​ก็​จะ​กลับ​เป็น​ของเขา</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ใคร​ที่​อุทิศ​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ของเขา​ให้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ราคา​ของมัน​จะ​ขึ้น​อยู่​กับ​จำนวน​เมล็ดพืช​ที่​จะ​ต้อง​ใช้​หว่าน​ใน​ที่ดิน​แปลง​นั้น โดย​คิด​เป็น​เงิน​ห้าสิบ​เชเขล ต่อ​เมล็ด​ข้าว​บาร์เลย์​สามร้อย​เจ็ดสิบ​ลิตร</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เขา​อุทิศ​ที่ดินนั้น​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ราคา​ของมัน​จะ​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​ตัดสินใจ​ของ​นักบวช</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​คนนั้น​อุทิศ​ที่ดิน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ หลังจาก​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย นักบวช​ก็​จะ​ตั้ง​ราคา ตาม​จำนวน​ปี​ที่​เหลือ​อยู่ ก่อน​จะ​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​ครั้ง​ต่อไป และ​ราคา​ก็​จะ​ลดลง​ตาม​จำนวน​ปี​ที่เหลือ</verse>
				<verse number="19">ถ้า​คน​ที่​อุทิศ​ที่ดินนั้น​ต้องการ​ไถ่​ที่ดิน​คืน เขา​ต้อง​เพิ่ม​เงิน​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ราคา​ที่​ตั้งไว้ แล้ว​ที่ดินนั้น​ก็​จะ​กลับ​เป็น​ของเขา​อีก</verse>
				<verse number="20">ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่​ที่ดิน​คืน แล้ว​มี​คนอื่น​มา​ซื้อ​ที่ดินนั้น​ไป เขา​จะ​ไถ่​ที่ดินนั้น​คืนมา​อีก​ไม่ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ที่ดินนั้น​ก็​จะ​เป็น​อิสระ จะ​กลาย​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จะ​ตก​เป็น​ที่ดิน​ของ​พระยาห์เวห์​โดย​สมบูรณ์ มัน​จะ​กลาย​เป็น​สมบัติ​ของ​นักบวช​อย่าง​ถาวร</verse>
				<verse number="22">ถ้า​มี​คน​เอา​ที่ดิน​มา​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ แต่​ที่ดินนี้​ไม่ได้​เป็น​ทรัพย์​สมบัติ​ดั้งเดิม ​ของ​ครอบครัว​เขา แต่​เขา​ซื้อมา</verse>
				<verse number="23">นักบวช​จะ​คำนวณ​ราคา​ของมัน ตาม​จำนวน​ปี​ที่เหลือ​ก่อน​จะ​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย และ​ชาย​คนนั้น​ต้อง​จ่าย​เงิน​จำนวน​นั้น​ใน​วันนั้น​เลย เงินนั้น​จะ​เป็น​เงิน​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ที่ดินนั้น​จะ​กลับ​ไป​เป็น​ของ​เจ้าของ​เดิม​ที่​ชาย​คนนั้น​ซื้อมา กลับ​ไป​ยัง​ครอบครัว​ที่​ถือ​สิทธิ​ใน​ที่ดินนั้น​ตั้งแต่​แรก</verse>
				<verse number="25">ราคา​ที่ตั้ง​ทั้งหมด​จะ​เป็น​ไป​ตาม​มาตรฐาน​สากล คือ​หนึ่ง​เชเขล​จะ​มี​น้ำหนัก​เท่ากับ​ยี่สิบ​เกราห์</verse>
				<verse number="26">ไม่มีใคร​ที่​จะ​เอา​สัตว์​หัวปี​ไม่ว่า​จะ​เป็น​วัว​หรือ​แกะ มา​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ได้ เพราะ​สัตว์​หัวปี​ทั้งหมด​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="27">แต่​ถ้า​เป็น​ลูกหัวปี​ของ​สัตว์​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ เขา​สามารถ​ไถ่คืน​ได้​ใน​ราคา​มาตรฐาน​พร้อม​กับ​เพิ่ม​เงิน​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์ ถ้า​เขา​ไม่​ไถ่​มัน​คืน มัน​จะ​ถูก​ขาย​ตาม​ราคา​มาตรฐาน</verse>
				<verse number="28">ของขวัญ​พิเศษ ใดๆ​ก็ตาม​ที่​คนหนึ่ง​ได้​มอบไว้ เพื่อ​ทำลาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ จะ​เป็น​อะไร​ก็ตาม​ที่​เขา​มีอยู่ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​หรือ​สัตว์​หรือ​ที่นา​ซึ่ง​เป็น​สมบัติ​ของ​ครอบครัว จะ​เอา​ไป​ขายต่อ​ไม่ได้​อีกแล้ว จะ​ไถ่คืน​ก็​ไม่ได้​ด้วย ของ​ทุกอย่าง​ที่​ได้​มอบไว้ เพื่อ​ทำลาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ก็​จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ห้าม​แตะต้อง</verse>
				<verse number="29">คน​ที่​ถูก​มอบไว้​เพื่อ​ทำลาย ให้​กับ​พระยาห์เวห์ จะ​ไม่​สามารถ​ไถ่คืน​ได้อีก เขา​ต้อง​ถูก​ฆ่าตาย</verse>
				<verse number="30">สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​แผ่นดิน​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เมล็ดพืช​จาก​ผืน​ดิน หรือ​ผลไม้​จาก​ต้น มัน​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​โดยเฉพาะ</verse>
				<verse number="31">ถ้า​ใคร​อยาก​ซื้อ​ส่วน​ที่​เป็น​สิบ​เปอร์เซ็นต์​นี้​กลับ​ไป เขา​ต้อง​จ่าย​เพิ่ม​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของมัน​เข้าไป</verse>
				<verse number="32">สัตว์​หนึ่งตัว​ใน​ทุกๆ​สิบตัว​จาก​ฝูงวัว​หรือ​ฝูงแกะ ที่​ผ่าน​ไม้เท้า​ของ​คน​เลี้ยง​สัตว์ ตอนที่​เขา​นับนั้น จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​โดยเฉพาะ</verse>
				<verse number="33">เขา​ต้อง​ไม่​ตรวจดู​ว่า​มัน​ดี​หรือ​เลว และ​ต้อง​ไม่เอา​ตัวอื่น​มา​แทน ถ้า​เขา​เอา​ตัวอื่น​มา​แทน สัตว์​ทั้ง​สองตัว​ก็​จะ​เป็น​ของ​พระองค์​โดยเฉพาะ และ​ไม่​สามารถ​ไถ่คืน​ได้’”</verse>
				<verse number="34">นี่​คือ​คำสั่ง​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​กับ​โมเสส บน​ภูเขา​ซีนาย สำหรับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="4">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โมเสส​ใน​เต็นท์​นัดพบ​ที่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย วันนั้น​เป็น​วัน​ที่หนึ่ง​เดือน​ที่สอง​ของ​ปี​ที่สอง หลังจาก​ที่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ พระองค์​ได้​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ลง​ทะ​เบียน​จำนวน​ชาว​อิสราเอล​ใน​ชุมชนนี้​ทั้งหมด​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว ให้​จด​ราย​ชื่อ ​ของ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว</verse>
				<verse number="3">เจ้า​และ​อาโรน​ต้อง​ขึ้น​ทะเบียน​พวก​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ใน​อิสราเอล ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป ที่​สามารถ​รับใช้​อยู่​ใน​กองทัพ​ของ​อิสราเอล รวบรวม​ราย​ชื่อ​ของ​พวกเขา​ไว้​เป็น​กลุ่ม​เป็น​กอง</verse>
				<verse number="4">จะ​มี​ผู้ชาย​หนึ่ง​คน​จาก​แต่​ละ​เผ่า​มา​ช่วย​เจ้า ผู้ชาย​คนนี้​จะ​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">ต่อไปนี้​เป็น​ราย​ชื่อ​ของ​ผู้ชาย​พวกนั้น​ที่​จะ​มา​ช่วย​เจ้า เอลีซูร์​ลูกชาย​ของ​เชเดเออร์​จาก​เผ่า​รูเบน</verse>
				<verse number="6">เชลูมิเอล​ลูกชาย​ของ​ศูริชัดดัย​จาก​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="7">นาโชน​ลูกชาย​ของ​อัมมีนาดับ​จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">เนธันเอล​ลูกชาย​ของ​ศุอาร์​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="9">เอลีอับ​ลูกชาย​ของ​เฮโลน​จาก​เผ่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="10">จาก​ลูก​หลาน​ของ​โยเซฟ​มี เอลีชามา​ลูกชาย​ของ​อัมมีฮูด​จาก​เผ่า​เอฟราอิม กามาลิเอล​ลูกชาย​ของ​เปดาซูร์​จาก​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="11">อาบีดัน​ลูกชาย​ของ​กิเดโอนี​จาก​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="12">อาหิเยเซอร์​ลูกชาย​ของ​อัมมีชัดดัย​จาก​เผ่า​ดาน</verse>
				<verse number="13">ปากีเอล​ลูกชาย​ของ​โอคราน​จาก​เผ่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="14">เอลียาสาฟ​ลูกชาย​ของ​เรอูเอล จาก​เผ่ากาด</verse>
				<verse number="15">อาหิรา​ลูกชาย​ของ​เอนัน​จาก​เผ่า​นัฟทาลี”</verse>
				<verse number="16">คน​เหล่านี้​คือ​ผู้​ที่​ได้รับ​เลือก​มา​จาก​ชุมชน ให้​มา​เป็น​ผู้นำ​ของ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเขา พวกเขา​เป็น​ผู้​นำ​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​เอา​คน​พวกนี้​ที่​ได้รับ​เลือก​มา</verse>
				<verse number="18">แล้ว​โมเสส​และ​อาโรน​ก็​เรียก​ประชุม​คน​ใน​ชุมชน​ทั้งหมด​ใน​วันแรก​ของ​เดือน​ที่สอง และ​ได้​จด​รายชื่อ​ประชาชน​เหล่านั้น​ไว้​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​ตน และ​ได้​จด​รายชื่อ​ของ​ผู้ชาย​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="19">ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้ โมเสส​จึง​ได้​นับ​ประชาชน​เหล่านั้น​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​รูเบน​ซึ่ง​เป็น​ลูกหัวปี​ของ​อิสราเอล ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="21">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​รูเบน มี​ทั้งหมด​สี่หมื่น​หกพัน​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​สิเมโอน ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ที่​สามารถ​รับ​ใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="23">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​สิเมโอน มี​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​เก้าพัน​สามร้อย​คน</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่ากาด ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="25">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่ากาด มี​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าพัน​หกร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​ยูดาห์ ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="27">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​ยูดาห์ มี​ทั้งหมด​เจ็ดหมื่น​สี่พัน​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="29">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ มี​ทั้งหมด​ห้า​หมื่น​สี่พัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​เศบูลุน ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="31">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​เศบูลุน มี​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​เจ็ดพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="32">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​เอฟราอิม ลูกชาย​ของ​โยเซฟ ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="33">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​เอฟราอิม มี​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="34">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​มนัสเสห์ ลูกชาย​อีก​คน​ของ​โยเซฟ ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​เรียง​ตัว​ทุกคน ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="35">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​มนัสเสห์ มี​ทั้งหมด​สามหมื่น​สองพัน​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​เบนยามิน ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="37">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​เบนยามิน มี​ทั้งหมด​สามหมื่น​ห้าพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="38">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​เผ่า​ดาน ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="39">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​ดาน มี​ทั้งหมด​หกหมื่น​สองพัน​เจ็ดร้อย​คน</verse>
				<verse number="40">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​อาเชอร์ ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="41">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​อาเชอร์ มี​ทั้งหมด​สี่หมื่น​หนึ่งพัน​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="42">พวกเขา​นับ​ลูกหลาน​ของ​เผ่า​นัฟทาลี ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​จด​ราย​ชื่อ​ผู้ชาย​ทุกคน​เรียง​ตัว ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ที่​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="43">จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​เผ่า​นัฟทาลี มี​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​สามพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="44">โมเสส​และ​อาโรน รวมทั้ง​ผู้นำ​สิบสอง​คน​จาก​แต่​ละ​เผ่า​ของ​อิสราเอล​เป็น​ผู้​นับ​จำนวน​คน​เหล่านี้ ผู้นำ​แต่​ละ​คน​ก็​เป็น​ตัวแทน​ของ​แต่​ละ​ครอบครัว</verse>
				<verse number="45">พวกเขา​นับ​ผู้ชาย​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​และ​สามารถ​รับใช้​ใน​กองทัพ ตาม​ครอบครัว​ของ​ตน</verse>
				<verse number="46">รวม​จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​ทั้งหมด​มี​หกแสน​สามพัน​ห้าร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="47">แต่​ชาว​เผ่า​เลวี​ไม่​ได้​ถูก​นับ​รวม​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="48">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="49">“เจ้า​ต้อง​ไม่​นับ​เผ่า​เลวี เจ้า​ต้อง​ไม่​นับ​พวกเขา รวม​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="50">แต่​เจ้า​ต้อง​ตั้ง​ให้​คน​เลวี​รับผิดชอบ​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​และ​เครื่องใช้​ไม้สอย รวมทั้ง​ของ​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของ​เต็นท์นั้น พวกเขา​ต้อง​แบก​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​และ​เครื่องใช้​ใน​นั้น​ทั้งหมด และ​ต้อง​คอยดูแล​ของ​เหล่านั้น พวกเขา​ยัง​ต้อง​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​รอบๆ​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ด้วย</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​มี​การ​ย้าย​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง พวกเขา​จะ​ต้อง​เป็น​ผู้​รื้อ​ถอน​มัน และ​เมื่อ​มี​การ​ตั้ง​เต็นท์ ชาว​เลวี​ก็​จะ​เป็น​ผู้​ติดตั้ง​มัน ถ้า​คนอื่น​ที่​ไม่ใช่​ชาว​เลวี​เข้า​มา​ใกล้​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง คนๆ​นั้น​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="52">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​จะ​ตั้ง​ค่าย​ของ​พวกเขา​แยก​ต่าง​หาก​เป็น​กลุ่ม​เป็น​กอง แต่​ละ​คน​จะ​อยู่​ตาม​หน่วย​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="53">แต่​ชาว​เลวี​ต้อง​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​รอบๆ​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง เพื่อ​ว่า​พระเจ้า​จะ​ได้​ไม่​โกรธ​เคือง​ชาว​อิสราเอล​คนอื่น เพราะ​ชาว​เลวี​จะ​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ไม่​ให้​ชาว​อิสราเอล​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง”</verse>
				<verse number="54">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำ​ทุกสิ่ง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ควร​จัด​ตั้ง​ค่าย​ของ​ตน​เอง แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​เป็น​กอง อยู่​ตาม​หน่วย​ของ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา​เอง โดย​ให้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​รอบๆ​ห่าง​จาก​เต็นท์​นัดพบ”</verse>
				<verse number="3">ค่าย​ทาง​ตะวันออก​หัน​หน้า​เข้า​หา​ดวง​อาทิตย์ ให้​เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​เผ่า​ยูดาห์ โดย​จัด​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​เขา มี​นาโชน​ลูกชาย​ของ​อัมมีนาดับ​เป็น​หัวหน้า​เผ่านี้</verse>
				<verse number="4">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​เจ็ดหมื่น​สี่พัน​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="5">ค่าย​ที่​อยู่​ถัด​จาก​ค่าย​ของ​ยูดาห์​คือ​ค่าย​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ มี​เนธันเอล​ลูกชาย​ของ​ศุอาร์​เป็น​หัวหน้า​เผ่านี้</verse>
				<verse number="6">กลุ่ม​ของ​เขา​นับ​คน​ได้​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​สี่พัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="7">ถัด​จาก​นั้น​คือ​เผ่า​เศบูลุน มี​เอลีอับ​ลูกชาย​ของ​เฮโลน​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="8">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​เจ็ดพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="9">นับ​จำนวน​คน​ที่​ขึ้น​อยู่​กับ​ค่าย​ของ​ยูดาห์​และ​ค่าย​ที่​อยู่​รอบๆ​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​แต่​ละ​ค่าย มี​ทั้งหมด​หนึ่งแสน​แปดหมื่น​หกพัน​สี่ร้อย​คน พวกเขา​ทั้งหมด​จะ​เดินทาง​ออก​จาก​ค่าย​เป็น​ขบวน​แรก</verse>
				<verse number="10">ทาง​ทิศ​ใต้​ให้​เป็น​ที่​ตั้ง​ค่าย​ของ​รูเบน​โดย​ให้​จัด​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​พวกเขา มี​เอลีซูร์​ลูกชาย​ของ​เชเด​เออร์​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="11">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​สี่หมื่น​หกพัน​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="12">ถัด​จาก​ค่าย​ของ​รูเบน​คือ​เผ่า​สิเมโอน มี​เชลูมิเอล​ลูกชาย​ของ​ศูริชัดดัย​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="13">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​เก้าพัน​สามร้อย​คน</verse>
				<verse number="14">ต่อ​จากนั้น​คือ​เผ่ากาด มี​เอลียาสาฟ​ลูกชาย​ของ​เรอูเอล เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="15">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าพัน​หกร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="16">นับ​จำนวน​คน​ที่​ขึ้น​กับ​ค่าย​ของ​รูเบน​และ​ค่าย​ที่​ตั้ง​อยู่​รอบๆ​ตาม​กลุ่ม​ของ​แต่​ละ​เผ่า มี​ทั้งหมด​หนึ่งแสน​ห้าหมื่น​หนึ่งพัน​สี่ร้อย​ห้าสิบ​คน พวกเขา​จะ​ออก​เดินทาง​จาก​ค่าย​เป็น​ขบวน​ที่สอง</verse>
				<verse number="17">ต่อ​ไป​คือ​ขบวน​ของ​ชาว​เลวี ที่​จะ​ออก​มา​พร้อม​กับ​เต็นท์​นัด​พบ พวกเขา​จะ​เดิน​อยู่​ตรง​กลาง​ของ​ขบวน​อื่นๆ​พวกเขา​จะ​เดิน​ออก​มา​เป็น​ขบวน ตาม​ที่​เขา​ได้​ตั้ง​ค่าย​ไว้ ตาม​จุด​ต่างๆ​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="18">ค่าย​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​จะ​เป็น​ค่าย​ของ​เผ่า​เอฟราอิม โดย​จัด​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​พวกเขา มี​เอลีชามา​ลูกชาย​ของ​อัมมีฮูด​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="19">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="20">ค่าย​ที่​ถัด​จาก​ค่าย​เอฟราอิม​คือ​เผ่า​มนัสเสห์ มี​กามาลิเอล​ลูกชาย​ของ​เปดาซูร์​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="21">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​สามหมื่น​สองพัน​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="22">ต่อมา​คือ​เผ่า​เบนยามิน มี​อาบีดัน​ลูกชาย​ของ​กิเดโอนี​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="23">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​สามหมื่น​ห้าพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="24">นับ​จำนวน​คน​ที่​ขึ้น​กับ​ค่าย​ของ​เอฟราอิม​และ​ค่าย​ที่​ตั้ง​อยู่​รอบๆ​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​แต่​ละ​เผ่า มี​ทั้งหมด​หนึ่งแสน​แปดพัน​หนึ่งร้อย​คน พวกเขา​จะ​ออก​เดินทาง​เป็น​ขบวน​ที่สาม</verse>
				<verse number="25">ค่าย​ทาง​เหนือ​จะ​เป็น​ค่าย​ของ​เผ่า​ดาน โดย​จัด​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​พวกเขา มี​อาหิเยเซอร์​ลูกชาย​ของ​อัมมีชัดดัย​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="26">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​หกหมื่น​สองพัน​เจ็ดร้อย​คน</verse>
				<verse number="27">ค่าย​ที่​อยู่​ถัด​จาก​ค่าย​ของ​ดาน​คือ​เผ่า​อาเชอร์ มี​ปากีเอล​ลูกชาย​ของ​โอคราน​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="28">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​สี่หมื่น​หนึ่งพัน​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="29">จากนั้น​คือ​ค่าย​ของ​เผ่า​นัฟทาลี มี​อาหิรา​ลูกชาย​ของ​เอนัน​เป็น​หัวหน้า​เผ่า</verse>
				<verse number="30">กลุ่มนี้​มี​คน​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​สามพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="31">นับ​คน​ทั้งหมด​ที่​ขึ้น​กับ​ค่าย​ของ​ดาน มี​ทั้งหมด​หนึ่งแสน​ห้าหมื่น​เจ็ดพัน​หกร้อย​คน พวกเขา​เหล่านี้​จะ​ออก​เดิน​ทาง​เป็น​ขบวน​สุดท้าย ภาย​ใน​หน่วย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมดนี้​คือ​คน​อิสราเอล ที่​นับ​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวกเขา คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​ค่าย ที่​นับ​ตาม​กลุ่ม​ตาม​กอง​ของ​พวกเขา มี​จำนวน​ทั้งหมด​หกแสน​สามพัน​ห้าร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="33">ไม่​ได้​นับ​ชาว​เลวี​รวม​เข้า​ไป​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ​เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="34">ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้ คือ​แต่​ละ​กลุ่ม​ก็​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ตาม​กอง​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​ก็​ออก​เดินทาง​กัน​เป็น​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อ​ไปนี้​คือ​ประวัติ​ครอบครัว​ของ​อาโรน​และ​โมเสส เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​บน​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="2">อาโรน​มี​ลูกชาย​สี่คน​คือ นาดับ​ลูกชาย​คน​โต ต่อ​จาก​เขา​คือ​อาบีฮู เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="3">ทั้งหมดนั้น​คือ​ชื่อ​ของ​ลูกชาย​อาโรน ที่​ได้รับ​การ​เจิม ให้​เป็น​นักบวช​แล้ว พวกเขา​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​นักบวช​เพื่อ​รับใช้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">แต่​นาดับ​และ​อาบีฮู ตาย​ไป​ใน​ขณะ​ที่​รับใช้​พระยาห์เวห์ เพราะ​พวกเขา​ใช้​ไฟ​ที่​พระยาห์เวห์​ไม่​ให้​ใช้ ตอน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระองค์​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย พวกเขา​ไม่​มี​ลูกชาย ดังนั้น​เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์​จึง​มา​รับใช้​พระยาห์เวห์​ใน​ฐานะ​นักบวช ตอน​ที่​อาโรน​พ่อ​ของ​พวกเขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="6">“ให้​นำ​ชาว​เผ่า​เลวี​มา​และ​พา​พวกเขา​ไป​พบ​นักบวช​อาโรน เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​อาโรน</verse>
				<verse number="7">พวกเลวี​จะ​ช่วย​อาโรน​และ​คน​ใน​ชุมชน โดย​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ไม่​ให้​คน​ใน​ชุมชน​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ และ​พวกเลวี​ยัง​ทำ​งาน​กรรมกร ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ต้อง​คอย​ดูแล​รักษา​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​ใน​เต็นท์​นัดพบ และ​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ไม่​ให้​ชาว​อิสราเอล​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ และ​พวกเลวี​ยัง​ต้อง​ทำ​งาน​กรรมกร​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​มอบ​ชาว​เลวี​ให้​กับ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา ชาว​เลวี​ถูก​เลือก​ออก​มา​จาก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย เพื่อ​มา​ช่วย​เหลือ​อาโรน</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​แต่งตั้ง​อาโรน​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ให้​เป็น​นักบวช และ​ให้​พวกเขา​ทำ​หน้าที่​ของ​นักบวช ส่วน​คน​อื่น​ที่​ไม่​ได้​มา​จาก​ครอบครัว​อาโรน ที่​บุกรุก​เข้า​มา​ใน​เต็นท์​นัดพบ​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ฟัง​ให้​ดี เรา​ได้​เลือก​ชาว​เลวี​ออก​มา​จาก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย ดังนั้น​ชาว​เลวี​จะ​เป็น​ของ​เรา ชาว​อิสราเอล​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ให้​ลูกชาย​หัว​ปี​กับ​เรา เพราะ​เรา​ได้​เลือก​ชาว​เลวี​มา​แทน​ที่​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ลูกหัวปี​ทั้งหมด​เป็น​ของ​เรา ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ลูก​คน​หรือ​ลูก​สัตว์​ก็​ตาม ตอน​ที่​เรา​ฆ่า​ลูกหัวปี​ของ​คน​อียิปต์ รวมทั้ง​สัตว์​หัว​ปี​ของ​เขานั้น เรา​ได้​แยก​ลูกหัวปี​ของ​คน​อิสราเอล และ​สัตว์​หัว​ปี​ของ​เขา​เอา​ไว้​เอง พวกเขา​เป็น​ของ​เรา เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย​ว่า</verse>
				<verse number="15">“ให้​ลง​ทะเบียน​ชาว​เลวี​ตาม​ครอบครัว​และ​ตระกูล เจ้า​ต้อง​นับ ​เด็ก​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่งเดือน​ขึ้น​ไป”</verse>
				<verse number="16">โมเสส​จึง​นับ​พวกเขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เลวี มี​สาม​คน​ชื่อ​เกอร์โชน โคฮาท​และ​เมรารี</verse>
				<verse number="18">ลูกชาย​ของ​เกอร์โชน ชื่อ ลิบนี​และ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​โคฮาท ชื่อ​อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน​และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​เมรารี ชื่อ​มาห์ลี​และ​มูชี ทั้งหมดนั้น​คือ​ตระกูล​ของ​เลวี​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">ตระกูล​ลิบนี​และ​ชิเมอี​เป็น​ของ​เกอร์โชน นี่​คือ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​เกอร์โชน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่งเดือน​ขึ้น​ไป มี​ทั้งหมด​เจ็ดพัน​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="23">ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​เกอร์โชน​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ทาง​ด้านหลัง​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ทาง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="24">มี​เอลียาสาฟ​ลูกชาย​ของ​ลาเอล เป็น​ผู้นำ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">ใน​เต็นท์​นัดพบนั้น ชาว​เกอร์โชน​มี​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ เต็นท์​ด้านนอก หลังคา และ ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="26">รวมทั้ง​ต้อง​เฝ้า​ดูแล​ม่าน​ที่​ขึง​อยู่​ใน​ลาน ม่าน​ตรง​ทาง​เข้า​ลาน​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​และ​แท่นบูชา พวก​เชือก​ต่างๆ รวมทั้ง​งาน​ติดตั้ง​และ​เคลื่อน​ย้าย​เต็นท์</verse>
				<verse number="27">ตระกูล​ของ​อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน​และ​อุสซีเอล เป็น​ของ​โคฮาท นี่​คือ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​โคฮาท</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่งเดือน​ขึ้น​ไป มี​ทั้งหมด​แปดพัน​สามร้อย​คน พวกชาว​โคฮาท​มี​หน้า​ที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ของ​ทั้งหมด​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="29">ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​โคฮาท​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ทาง​ด้านใต้​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="30">มี​เอลีซาฟาน​ลูกชาย​อุสซีเอล เป็น​ผู้นำ​พวกเขา</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​มี​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้าระวัง​ทั้ง​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์ โต๊ะ ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง แท่นบูชา​ต่างๆ ข้าวของ​เครื่องใช้​ใน​เต็นท์นั้น ม่าน รวมทั้ง​งาน​ติดตั้ง​และ​เคลื่อน​ย้าย​เต็นท์</verse>
				<verse number="32">ผู้นำสูงสุด​ของ​ชาวเลวี​คือ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน เขา​มี​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้าระวัง​คนพวกนั้น​ที่​ดูแล​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ต่างๆ</verse>
				<verse number="33">ตระกูล​มาลี​และ​มูชี เป็น​ของ​เมรารี นี่​คือ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เมรารี เมื่อ​นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มีอายุ​ตั้งแต่​หนึ่งเดือน​ขึ้นไป มี​ทั้งหมด​หกพัน​สองร้อยคน</verse>
				<verse number="34"></verse>
				<verse number="35">มี​ศุรีเอล​ลูกชาย​ของ​อาบีฮาอิล เป็น​ผู้นำ​พวกเขา พวกเขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ทาง​ด้าน​เหนือ​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​มี​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​พวก​โครง​ต่างๆ​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ พวก​กลอน พวก​เสาหลัก พวก​ฐาน​ต่างๆ เครื่องไม้​เครื่องมือ​ทุกอย่าง รวมทั้ง​งาน​ติดตั้ง​และ​เคลื่อน​ย้าย​เต็นท์</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​ยัง​ต้อง​ดูแล​เสา​ที่​อยู่​รอบๆ​ลาน​กับ​ฐาน​ของ​มัน รวมทั้ง​หมุด​ยึด​และ​เชือก</verse>
				<verse number="38">โมเสส อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน จะ​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ซึ่ง​อยู่​ด้านหน้า​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​คือ​เต็นท์​นัดพบ พวกเขา​มี​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ไม่​ให้​คน​อิสราเอล​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​เขต​ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​คนอื่น​ที่​ไม่​ใช่​คน​ใน​ครอบครัว​นักบวช​อาโรน ถ้า​เข้า​มา​ใกล้​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="39">โมเสส​และ​อาโรน​ได้​นับ​ชาว​เลวี​ทั้งหมด ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง เมื่อ​นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้ง​แต่​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป รวม​ได้​ทั้งหมด​สองหมื่น​สองพัน​คน</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​นับ​จำนวน​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป และ​ทำ​บัญชี​ราย​ชื่อ​ของ​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="41">เรา​คือ​ยาห์เวห์ ให้​เอา​ชาว​เลวี​มา​ให้​กับ​เรา แทน​ลูก​หัวปี​ทุกคน​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​ให้​เอา​สัตว์​ของ​ชาว​เลวี มา​แทน​ลูก​สัตว์​หัว​ปี​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="42">โมเสส​จึง​นับ​ลูกชาย​หัว​ปี​ทุกคน​ของ​ชาว​อิสราเอล ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="43">จำนวน​ลูกชาย​หัวปี​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป นับ​ตาม​ราย​ชื่อ​แล้ว มี​ทั้งหมด​สองหมื่น​สองพัน​สองร้อย​เจ็ดสิบ​สาม​คน</verse>
				<verse number="44">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="45">“ให้​เอา​ชาว​เลวี มา​แทนที่​ลูกชาย​หัว​ปีทุก​คน​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​ให้​เอา​สัตว์​ของ​ชาว​เลวี มา​แทน​ที่​ลูก​สัตว์​หัว​ปี​ของ​ชาว​อิสราเอล ชาว​เลวี​เป็น​ของ​เรา เรา​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="46">ลูกหัวปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​มี​มาก​กว่า​ชาว​เลวี​อยู่​สองร้อย​เจ็ดสิบ​สาม​คน ส่วน​ต่าง​นี้</verse>
				<verse number="47">ให้​นำ​เงิน​จำนวน​ห้าสิบเจ็ด​กรัม มา​เป็น​ค่า​ไถ่​ของ​แต่​ละ​คน เจ้า​ต้อง​ใช้​น้ำหนัก​กลาง​เป็น​เกณฑ์ โดย​คิด​ยี่สิบ​เกราห์ เท่ากับ​สิบ​เอ็ด​กรัม</verse>
				<verse number="48">เจ้า​ต้อง​นำ​เงิน​นี้​ไป​ให้​อาโรน​และ​ลูกชาย​ของ​เขา​เพื่อ​เป็น​ค่าไถ่​ตัว​ลูกชาย​หัวปี​ทั้ง​สองร้อย​เจ็ดสิบ​สาม​คน​ที่​เกิน​มา​นั้น”</verse>
				<verse number="49">โมเสส​จึง​รับ​เงิน​ค่าไถ่​ตัว​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​พวกนี้​ที่​เป็น​ส่วน​เกิน เพราะ​มี​ชาว​เลวี​ไม่​พอที่​จะ​มา​แทน​ที่​พวกเขา</verse>
				<verse number="50">โมเสส​เก็บ​เงิน​จาก​ลูกชาย​หัว​ปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​มา​ได้​ทั้งหมด​เกือบ​สิบหก​กิโลกรัม ตาม​น้ำ​หนัก​กลาง</verse>
				<verse number="51">โมเสส​ให้​เงิน​ค่าไถ่นั้น​กับ​อาโรน​และ​ลูกชาย​ของ​อาโรน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ขึ้น​ทะเบียน​จำนวน​ลูกหลาน​ของ​โคฮาท​ที่​อยู่​กับ​ชาว​เลวี ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ถึง​ห้าสิบปี​ทุกคน​ที่​สามารถ​ทำงาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="4">งาน​ของ​ชาว​โคฮาท​คือ​ขน​ย้าย​พวก​ของ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ใน​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คน​อิสราเอล​จะ​เดินทาง​ต่อ​ไป อาโรน​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ต้อง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ปลด​ม่าน​ที่​กั้น​ห้อง​ชั้น​ใน​สุด แล้ว​เอา​ม่านนั้น​มา​คลุม​หีบ​ที่​ใส่​ข้อตกลง​ไว้</verse>
				<verse number="6">หลังจากนั้น พวกเขา​ต้อง​คลุม​ของ​พวกนี้​ด้วย​หนัง​อย่าง​ดี แล้ว​เอา​ผ้า​หนาๆ​สี​น้ำเงิน​มา​คลุม​ทับ​บน​หนัง​อีก​ชั้น​หนึ่ง แล้ว​เอา​คาน​มา​สอด​ห่วง​ข้าง​หีบนั้น</verse>
				<verse number="7">จากนั้น​พวกเขา​ต้อง​เอา​ผ้า​สี​น้ำเงิน​มา​กาง​ไว้​บน​โต๊ะ​ศักดิ์สิทธิ์ แล้ว​เอา​พวก​จาน ช้อน ชาม​และ​ไห​ใส่​เครื่อง​ดื่ม​บูชา มา​วาง​ไว้​บน​โต๊ะนั้น และ​ให้​เอา​ขนมปัง​มา​วาง​ด้วย ขนมปังนี้​จะ​ต้อง​อยู่​บน​โต๊ะนั้น​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวกเขา​ต้อง​เอา​ผ้า​สี​แดง​มา​คลุม​ของ​พวกนี้​อีก​ที หลังจากนั้น​ก็​ต้อง​เอา​หนัง​อย่าง​ดี​มา​คลุม​ทับ​อีก​ชั้นหนึ่ง และ​สอด​คาน​หาม​เข้า​ใน​ห่วง​ของ​โต๊ะ</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ต้อง​เอา​ผ้า​สี​น้ำเงิน​มา​คลุม​ขา​ตั้ง​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง พวก​ตะเกียง กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง ถาด​ต่างๆ รวมทั้ง​พวก​ไห​ทั้งหมด​ที่​ใช้​ใส่​น้ำมัน​เอา​มา​ใช้​กับ​ตะเกียง</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​ต้อง​เอา​หนัง​อย่าง​ดี​มา​คลุม​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง และ​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ของ​มัน และ​วาง​ไว้​บน​คาน​หาม</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ต้อง​เอา​ผ้า​สี​น้ำเงิน​มา​กาง​บน​แท่นบูชา​ทองคำ แล้ว​เอา​หนัง​อย่าง​ดี​มา​คลุม​อีก​ชั้น​หนึ่ง แล้ว​เอา​คาน​สอด​เข้า​กับ​ห่วง​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวกเขา​ต้อง​เอา​ผ้า​สี​น้ำเงิน​มา​ห่อ​อุปกรณ์​ทั้งหมด​ที่​ใช้​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ แล้ว​เอา​หนัง​อย่าง​ดี​คลุมทับ แล้ว​เอา​ไป​วาง​ไว้​บน​คาน​หาม</verse>
				<verse number="13">จากนั้น​พวก​เขา​ต้อง​เอา​ขี้เถ้า​ออก​จาก​แท่น​บูชา​แล้ว​เอา​ผ้า​สีม่วง​มา​กาง​บน​แท่นนั้น</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวกเขา​ต้อง​รวบรวม​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​ที่​ใช้​กับ​แท่นบูชานั้น เช่น พวก​ถาด ส้อม พลั่ว​และ​ชาม​ประพรม ให้​เอา​เครื่องใช้​ทุกอย่างนี้​มา​วาง​ไว้​บน​แท่นบูชา แล้ว​เอา​หนัง​อย่าง​ดี​มา​คลุม​ไว้​อีก​ชั้น​หนึ่ง และ​เอา​คาน​หาม​สอด​เข้า​กับ​ห่วง​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​อาโรน​และ​ลูกชาย​จัดการ​คลุม​ข้าว​ของ​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ภาชนะ​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​เรียบร้อย​แล้ว และ​ค่าย​ทั้ง​ค่าย​ก็​พร้อม​ที่​จะ​ออก​เดินทาง​แล้ว ชาว​โคฮาท​ก็​จะ​เข้า​ไป​ข้าง​ใน​เพื่อ​ขน​ย้าย​ของ​เหล่านั้น ด้วย​วิธี​นี้ พวก​เขา​จะ​ได้​ไม่​ไป​จับ​ถูก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​แล้ว​ตาย ชาว​โคฮาท​มี​หน้าที่​ขน​ย้าย​ของ​ใน​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="16">เอเลอาซาร์​ลูกชาย​นักบวช​อาโรน​จะ​รับผิดชอบ​เกี่ยวกับ​น้ำมัน​สำหรับ​จุด​ตะเกียง เครื่อง​หอม เครื่อง​บูชา​ประจำวัน​จาก​เมล็ด​พืช และ​น้ำมัน​สำหรับ​เจิม เขา​จะ​รับผิดชอบ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ทุกอย่าง​ใน​เต็นท์นั้น รวมทั้ง​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ต่างๆ​และ​พวก​ภาชนะ​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="18">“อย่า​ให้​พวก​ตระกูล​ของ​ชาว​โคฮาท​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ไป​จาก​กลุ่ม​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​โคฮาท​จะ​ต้อง​เข้า​ไป​หยิบ​ยก​พวก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดนั้น ให้​ทำ​อย่างนี้​กับ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ไม่​ตาย คือ​ให้​อาโรน​และ​ลูกชาย​เข้า​ไป​กับ​พวก​โคฮาท และ​คอย​บอก​ให้​พวกเขา​ทำโน่น​ทำนี่ แบกนั่น​แบกนี่</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​ว่า​ชาว​โคฮาท​จะ​ได้​ไม่​เข้า​ไป และ​มองเห็น​พวก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​เข้า ถึง​แม้​จะ​มอง​แค่​แวบเดียว​ก็​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="22">“ให้​ลง​ทะเบียน​ชาว​เกอร์โชน​ด้วย โดย​นับ​ตาม​ครอบครัว​และ​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">ให้​ลง​ทะเบียน ​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ถึง​ห้าสิบ​ปี​ทุกคน ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="24">พวก​ชาว​เกอร์โชน​มี​หน้าที่​รับใช้​และ​แบก​หาม</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​จะ​ต้อง​แบก​พวก​ผ้า​ม่าน​ของ​เต็นท์​นัดพบ​และ​หลังคา​ของ​มัน รวมทั้ง​หลังคา​ที่​ทำ​จาก​หนัง​อย่าง​ดี​ซึ่ง​คลุม​อยู่​บน​มัน และ​ม่าน​ที่​กั้น​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​จะ​ต้อง​แบก​ม่าน​ที่​บริเวณ​ลาน ม่าน​กั้น​ทาง​เข้า​ประตู​ลาน​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​แท่นบูชา พวก​เชือก​และ​เครื่องมือ​ต่างๆ​ที่​ใช้​กับ​ม่านนี้ รวมทั้ง​สิ่ง​อื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​ทำ​ขึ้น​มา​ใช้​กับ​พวกมัน พวก​ชาว​เกอร์โชน​ก็​จะ​ทำ​งาน​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​เรื่อง​พวกนี้</verse>
				<verse number="27">งาน​ทั้งหมด​ที่​ชาว​เกอร์โชน​ทำ และ​การ​เคลื่อน​ย้าย รวมทั้ง​การบริการ จะ​ต้อง​อยู่​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​อาโรน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา และ​เจ้า​ต้อง​ให้​พวกเขา​รับผิดชอบ​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​ของ​ที่​พวกเขา​ขน​ย้าย​ด้วย</verse>
				<verse number="28">นี่​เป็น​งาน​ที่​ชาว​เกอร์โชน​ต้อง​ทำ​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ​และ​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง โดย​มี​อิธามาร์​ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน​เป็น​คน​สั่ง​งาน</verse>
				<verse number="29">ให้​เจ้า​ลง​ทะเบียน​ชาว​เมรารี ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">ให้​เจ้า​ลง​ทะเบียน​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี​ทุกคน​ที่​สามารถ​ทำ​งาน​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัดพบ​ได้</verse>
				<verse number="31">นี่​เป็น​งาน​ที่​ชาว​เมรารี​จะ​ต้อง​เฝ้า​ระวัง เมื่อ​พวกเขา​ขน​ย้าย​ของ​ใน​เต็นท์​นัดพบ คือ​พวก​โครง​สร้าง​ของ​เต็นท์ พวก​สลัก​กลอน​ประตู พวก​เสา และ​ฐาน​ของ​มัน</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ต้อง​ขน​เสา​รอบๆ​ลาน กับ​ฐาน​ของ​มัน พวก​หมุด​ยึด​และ​เชือก​กับ​อุปกรณ์​ต่างๆ​ของ​มัน ให้​ทำ​ราย​ชื่อ​ของ​ที่​พวกเขา​ต้อง​เฝ้า​ระวัง​และ​ขน​ย้าย</verse>
				<verse number="33">นั่น​เป็น​งาน​ของ​คน​ใน​ตระกูล​เมรารี รวมถึง​งาน​ทั้งหมด​ที่​พวกเขา​ทำ​เกี่ยวกับ​เต็นท์​นัดพบ โดย​มี​อิธามาร์​ลูกชาย​นักบวช​อาโรน​เป็น​คน​สั่ง​งาน”</verse>
				<verse number="34">โมเสส อาโรน​และ​บรรดา​ผู้นำ​ชุมชน​ได้​ลง​ทะเบียน​ชาว​โคฮาท​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="35">ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="36">นับ​จำนวน​คน​ตาม​ตระกูล​ของ​เขา​ได้​ทั้งหมด​สองพัน​เจ็ดร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="37">นี่​คือ​จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​ตระกูล​โคฮาท ทุกคน​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ โมเสส​และ​อาโรน​นับ​พวกเขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="38">มี​การ​ขึ้น​ทะเบียน​ชาว​เกอร์โชน​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="39">มี​การ​นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="40">นับ​จำนวน​คน​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา​ได้​ทั้งหมด​สองพัน​หกร้อย​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="41">นี่​คือ​จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​ตระกูล​เกอร์โชน ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ​ได้ โมเสส​และ​อาโรน​ได้​นับ​พวกเขา​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="42">มี​การ​ขึ้น​ทะเบียน​ชาว​เมรารี​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="43">มี​การ​นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ​ได้</verse>
				<verse number="44">นับ​จำนวน​คน​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา​ได้​ทั้งหมด​สามพัน​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="45">นี่​คือ​จำนวน​คน​ที่​นับ​ได้​จาก​ตระกูล​เมรารี ทุกคน​ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ​ได้ โมเสส​และ​อาโรน​ได้​นับ​พวกเขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="46">โมเสส อาโรน​และ​บรรดา​ผู้นำ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​นับ​ชาว​เลวี​ตาม​ตระกูล​และ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="47">นับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สามสิบ​ปี​ถึง​ห้าสิบ​ปี ที่​สามารถ​ทำ​งาน​เกี่ยวข้อง​กับ​เต็นท์​นัดพบ คือ​งาน​กรรมกร​และ​งาน​แบก​หาม</verse>
				<verse number="48">รวม​ทั้งหมด​มี​แปดพัน​ห้าร้อย​แปดสิบ​คน</verse>
				<verse number="49">โมเสส อาโรน และ​พวก​ผู้นำ ได้​นับ​พวกเขา​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​สั่ง​ผ่าน​โมเสส​มา แบ่ง​ตาม​งาน​และ​ความ​รับผิดชอบ​ของ​แต่​ละ​คน บางคน​ก็​ห่อของ บางคน​ขน​ย้าย ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ว่า พวกเขา​จะ​ต้อง​ไล่​คน​พวกนี้​ออก​จาก​ค่าย คือ​คน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง คน​ที่​มี​น้ำ​หนอง​ไหล ออก​จาก​ร่างกาย รวมทั้ง​คน​ที่​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์​เพราะ​ไป​แตะ​ต้อง​ศพ</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​ขับไล่​พวกเขา​ออก​ไป ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง ไล่​พวกเขา​ออก​ไป​นอก​ค่าย เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ทำให้​ค่าย​สกปรก เพราะ​เรา​อยู่​ใน​ค่าย​นั้น”</verse>
				<verse number="4">ชาว​อิสราเอล​จึง​ทำ​ตาม ไล่​คน​พวกนั้น​ออก​ไป​นอก​ค่าย ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="6">“ให้​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​ก็​ตาม ไป​ทำ​บาป​ต่อ​คน​อื่น และ​ได้​สาบาน​ว่า​ตัว​เอง​ไม่​ผิด ทั้งๆที่​ผิด อย่างนี้​ถือ​ว่า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระยาห์เวห์ คนๆ​นั้น​ต้อง​รับ​ผิด</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​ต้อง​สารภาพ​ความบาป​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป ต้อง​ชดใช้​ค่า​เสียหาย​ทั้งหมด และ​ยัง​ต้อง​เพิ่ม​อีก​ยี่สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ค่า​เสียหายนั้น ให้​กับ​คน​ที่​เขา​ไป​โกง​มา</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​คน​ที่​ถูก​โกงนั้น​ตาย​ไป​แล้ว และ​ไม่​มี​ญาติ​สนิท​ที่​จะ​รับ​ค่า​ชดใช้นั้น ค่า​ชดใช้นั้น​ก็​จะ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​เอา​ไป​ให้​กับ​นักบวช นอกจากนั้น​แล้ว คนๆ​นั้น​ต้อง​เอา​แกะ​ตัวผู้​มา​ตัวหนึ่ง​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชดใช้ นักบวช​จะ​ถวาย​แกะ​ตัวนี้​แทน​เขา​เพื่อ​กำจัด​บาป ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ชาว​อิสราเอล​เอา​ของขวัญ​พิเศษ​มา​ถวาย​พระเจ้า นักบวช​ที่​รับ​ของขวัญ​นั้น ก็​เก็บ​เอา​ไว้​เอง​ได้ มัน​จะ​เป็น​ของ​นักบวช​คนนั้น</verse>
				<verse number="10">ของขวัญ​พิเศษนี้​จะ​ให้​หรือ​ไม่​ให้​ก็​ได้ แต่​ถ้า​คน​อิสราเอล​จะ​ให้ มัน​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​นักบวช”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ให้​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​เมีย​ของ​ชาย​คนหนึ่ง​ไป​ทำ​ผิด​ศีลธรรม​หรือ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="13">และ​ไป​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ชาย​คนอื่น แล้ว​ปกปิด​ไม่​ให้​สามี​รู้ นาง​เก็บ​เรื่องนี้​ไว้​เป็น​ความลับ ถึง​แม้​นาง​จะ​ทำ​ตัว​เสื่อม​เสีย แต่​ไม่​มี​พยาน​และ​จับ​ไม่​ได้​คาหนังคาเขา</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ใน​สถานการณ์​อย่างนี้ สามี​เกิด​หึงหวง​นาง​ขึ้น​มา และ​นาง​ได้​ทำ​ตัว​เสื่อม​เสีย​จริงๆ หรือ​สามี​หึงหวง​นาง ทั้งๆ​ที่​นาง​ไม่​ได้​ทำ​ตัว​เสื่อม​เสีย</verse>
				<verse number="15">ก็​ให้​ผู้ชาย​คนนี้​พา​ภรรยา​ของ​เขา​ไป​หา​นักบวช และ​เขา​ต้อง​เอา​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ภรรยา​ไป​ด้วย​คือ แป้ง​บาร์เลย์​สอง​ลิตร เขา​ต้อง​ไม่​เท​น้ำมัน​และ​เครื่อง​หอม ลง​ไป​ใน​แป้งนั้น เพราะ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืชนี้​เกิด​มา​จาก​ความ​หึงหวง​ของ​สามี เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืชนี้​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​นาง​ผิด​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="16">จากนั้น​นักบวช​จะ​นำ​ตัว​นาง​เข้า​มา​ใกล้ๆ มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">แล้ว​นักบวช​จะ​เอา​น้ำ​ศักดิ์สิทธิ์​มา​ใส่​ใน​ไห​ดินเหนียว และ​นักบวช​จะ​หยิบ​เอา​ฝุ่น​จาก​พื้น​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ใส่​ลง​ไป​ใน​น้ำนั้น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​นักบวช​จะ​ให้​หญิง​คนนั้น​มา​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ปล่อย​ผม​นาง​ออก​และ​วาง​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ไว้​บน​มือ​นาง เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​นาง​ผิด​หรือ​ไม่ เครื่อง​บูชานี้​เกิด​มา​จาก​ความ​หึงหวง​ของ​สามี​นาง และ​นักบวช​ก็​จะ​ถือ​น้ำ​ที่​จะ​ก่อ​ปัญหา​ที่​จะ​นำ​คำ​สาปแช่ง​มา</verse>
				<verse number="19">นักบวช​จะ​ให้​หญิง​คนนั้น​สาบาน​และ​เขา​จะ​พูด​กับ​นาง​ว่า ‘ถ้า​เจ้า​ไม่​เคย​นอน​กับ​ผู้ชาย​คนอื่น และ​ไม่​เคย​ผิด​ศีลธรรม​จน​ทำ​ให้​เจ้า​เสื่อม​เสีย ตอน​ที่​ยัง​อยู่​กิน​กับ​สามี​ของ​เจ้านั้น น้ำ​ที่​จะ​ก่อ​ปัญหา​ที่​จะ​นำ​คำ​สาปแช่งนี้ ก็​จะ​ไม่​เป็น​อันตราย​ต่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เจ้า​ทำ​ผิด​ศีลธรรม ตอน​ที่​เจ้า​ยัง​อยู่​กิน​กับ​สามี และ​ไป​นอน​กับ​ผู้ชาย​อื่น​จน​ทำ​ให้​เจ้า​เสื่อม​เสีย​แล้ว​ละก็</verse>
				<verse number="21">นักบวช​จะ​ต้อง​ทำ​ให้​ผู้หญิงนั้น​สาบาน​ตาม​คำ​แช่งสาปนี้ และ​พูด​กับ​นาง​ว่า ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ปัญหานั้น​เกิด​กับ​เจ้า จน​เวลา​ที่​คน​ของ​เจ้า​จะ​สาปแช่ง​ใคร ก็​จะ​พูด​ว่า​ขอ​ให้​เป็น​เหมือน​เจ้า เพราะ​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ไม่​มี​ลูก​และ​ถ้า​ท้อง​อยู่​ก็​จะ​แท้ง</verse>
				<verse number="22">และ​ขอ​ให้​น้ำ​ที่​จะ​ก่อ​ปัญหา​และ​นำ​คำ​สาปแช่งนี้ ตก​ลง​ไป​ใน​ท้อง​ของ​เจ้า และ​ทำให้​เจ้า​แท้ง​และ​ไม่​มี​ลูก’ แล้ว​หญิง​ผู้นั้น​ต้อง​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="23">แล้ว​นักบวช​จะ​เขียน​คำ​สาปแช่ง​พวกนี้​ลง​บน​ม้วน​กระดาษ​หนัง และ​นำ​ไป​ล้าง​ใน​น้ำ​ที่​จะ​ก่อ​ให้​เกิด​ปัญหานั้น</verse>
				<verse number="24">แล้ว​นักบวช​จะ​ให้​หญิง​คนนั้น​ดื่ม​น้ำ​ที่​จะ​ก่อ​ให้​เกิด​ปัญหา​ที่​จะ​นำ​คำ​สาปแช่ง​มา น้ำ​นั้น​จะ​เข้า​สู่​ตัว​นาง​และ​ก่อ​ให้​เกิด​ความ​เจ็บปวด​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="25">นักบวช​จะ​เอา​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​จาก​มือ​ของ​นาง เครื่อง​บูชา​ที่​มา​จาก​สามี​ที่​หึงหวง​ของ​นาง และ​ยื่น​ให้​พระยาห์เวห์ แล้ว​นักบวช​จะ​นำ​มัน​ไป​ไว้​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="26">นักบวช​จะ​หยิบ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืชนั้น​มา​หนึ่ง​กำ​มือ เป็น​ส่วน​ที่​แทน​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมด และ​เอา​ไป​เผา​บน​แท่นบูชา หลังจาก​นั้น​ก็​จะ​ให้​หญิงนั้น​ดื่ม​น้ำ</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เขา​ทำ​ให้​หญิง​คน​นั้น​ดื่ม​น้ำ​แล้ว ก็​จะ​รอ​ดู ถ้า​นาง​ทำ​ตัว​เสื่อม​เสีย และ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​สามี​ของ​นาง น้ำ​ที่​นำ​คำ​สาปแช่ง​นั้น​ก็​จะ​เข้า​ไป​ใน​ตัว​นาง​และ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​เจ็บปวด​ยิ่งนัก ทำ​ให้​นาง​ไม่​สามารถ​มี​ลูก​ได้ และ​ถ้า​ท้อง​ก็​จะ​แท้ง และ​หญิงนั้น​ก็​จะ​กลาย​เป็น​คำ​สาปแช่ง​ใน​หมู่​คน​ของ​นาง</verse>
				<verse number="28">ถ้า​หญิง​คนนั้น​ไม่​ได้​ทำ​ตัว​เสื่อม​เสีย แต่​นาง​บริสุทธิ์ นาง​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ตัดสิน​ให้​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​และ​สามารถ​มี​ลูก​ได้</verse>
				<verse number="29">นั่น​คือ​กฎ​สำหรับ​คดี​หึงหวง เมื่อ​ผู้หญิง​ได้​ทำ​ผิด​ศีลธรรม ตอน​ที่​ยัง​อยู่​กิน​กับ​สามี และ​ทำ​ตัว​เสื่อม​เสีย</verse>
				<verse number="30">หรือ​ถ้า​ผู้ชาย​เกิด​หึงหวง​เพราะ​สงสัย​ว่า​เมีย​จะ​ไม่​ซื่อ​กับ​เขา เขา​ต้อง​นำ​ตัว​นาง​ไป​ยืน​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ และ​นักบวช​จะ​ทำ​พิธี​ต่างๆ​นั้น​กับ​เมีย​เขา​เอง</verse>
				<verse number="31">ถ้า​ผู้ชาย​เข้าใจ​ผิด เขา​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ แต่​ถ้า​ผู้หญิง​ผิดจริง นาง​จะ​ต้อง​รับ​โทษ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า ถ้า​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​คน​ใด​ได้​สาบาน​ตน​เป็น​พิเศษ เป็น​การ​สาบาน​เพื่อ​จะ​เป็น​พวก​นาศีร์ คือ​พวก​ที่​แยก​ตัว​ออก​มา​เพื่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​หรือ​เครื่อง​ดื่ม​มึนเมา​อื่นๆ​และ​เขา​ต้อง​ไม่​กิน​น้ำส้มสายชู​ที่​ทำ​จาก​เหล้าองุ่น​หรือ​น้ำส้มสายชู​ที่​ทำ​จาก​เครื่อง​ดื่ม​มึนเมา​ทุก​ชนิด รวมทั้ง​ต้อง​ไม่​ดื่ม​น้ำองุ่น และ​ต้อง​ไม่​กิน​ทั้ง​องุ่น​สด​และ​องุ่น​แห้ง</verse>
				<verse number="4">ตลอด​เวลา​ที่​เขา​เป็น​นาศีร์ เขา​ต้อง​ไม่​กิน​สิ่ง​ใด​ก็​ตาม​ที่​ได้​จาก​ต้น​องุ่น​หรือ​แม้แต่​เมล็ด​หรือ​เปลือก​ของ​องุ่น</verse>
				<verse number="5">ตลอด​ช่วง​เวลา​ที่​เขา​แยก​ตัว​ออก​มา​เพื่อ​พระยาห์เวห์ เขา​ต้อง​ไม่​โกน​ผม เขา​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​โดย​เฉพาะ เขา​ต้อง​ไว้​ผม​ยาว ห้าม​ตัด จน​กว่า​จะ​สิ้นสุด​ช่วง​ที่​เขา​เป็น​นาศีร์นั้น</verse>
				<verse number="6">ตลอด​ช่วง​เวลา​ที่​เขา​แยก​ตัว​ออก​มา​เพื่อ​พระยาห์เวห์ คนๆ​นั้น​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​ศพ</verse>
				<verse number="7">ไม่ว่า​จะ​เป็น​พ่อแม่​หรือ​พี่น้อง​ชายหญิง​ของ​เขา เขา​จะ​ต้อง​ไม่​แตะต้อง​ศพ​นั้น เพื่อ​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ผม​ของ​เขา​เป็น​มลทิน เพราะ​ผม​นั้น​บ่ง​บอก​ให้​รู้​ว่า​เขา​ได้​แยก​ตัว​ออก​มา​ให้​กับ​พระเจ้า​โดย​เฉพาะ</verse>
				<verse number="8">ตลอด​ช่วง​เวลา​ที่​คนๆ​นั้น​เป็น​นาศีร์ เขา​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​โดย​เฉพาะ</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​คน​ที่​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​นาศีร์​นั้น​ตาย​อย่าง​กระทันหัน ผม​ของ​เขา​ที่​ได้​อุทิศ​ให้​กับ​พระเจ้านั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​อีก​ต่อ​ไป หลังจาก​นั้น​อีก​เจ็ด​วัน เขา​จะ​ต้อง​โกน​ผม​ทิ้ง ใน​วัน​เดียว​กับ​ที่​เขา​จะ​ต้อง​ชำระ​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ต่อ​มา เขา​จะ​ต้อง​เอา​นกเขา​สอง​ตัว​หรือ​นก​พิราบ​หนุ่ม​สองตัว​ไป​ให้​นักบวช​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="11">นักบวช​จะ​ใช้​นก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา โดย​วิธี​นี้​นักบวช​จะ​กำจัด​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​ความ​ผิด​ให้​กับ​คนนั้น​ที่​ทำ​ผิดพลาด​ไป​แตะต้อง​ถูก​ศพ ใน​วันนั้น​นาศีร์​คนนั้น​ต้อง​อุทิศ​ผม​บน​หัว​ของ​เขา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใหม่</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ต้อง​สาบาน​ที่​จะ​อุทิศ​ตัวเอง​เพื่อ​พระยาห์เวห์​อีกครั้ง​หนึ่ง ตลอด​เวลา​ที่​เขา​เป็น​นาศีร์ และ​เขา​จะ​ต้อง​เอา​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​มา​เป็น​ของ​ถวาย​ชดใช้ ส่วน​ช่วง​ก่อน​หน้านี้​ก็​ไม่​นับ​อีก​ต่อ​ไป เพราะ​ผม​บน​หัว​ของ​เขา​ที่​ได้​อุทิศ​ให้​พระยาห์เวห์​นั้น​ไม่​บริสุทธิ์​แล้ว</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​กฎ​สำหรับ​พวก​นาศีร์ เมื่อ​เขา​เป็น​นาศีร์​ครบ​ตาม​กำหนด​เวลา​แล้ว ให้​คน​นำ​ตัว​เขา​ไป​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="14">นาศีร์​คนนั้น​จะ​ต้อง​เอา​เครื่อง​บูชา​ต่อ​ไป​นี้​มา​ถวาย​ให้​พระยาห์เวห์ ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ เพื่อ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ลูกแกะ​ตัวเมีย​อายุ​หนึ่ง​ปี​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา</verse>
				<verse number="15">ขนมปัง​ที่​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​หนึ่ง​ตะกร้า ขนมปัง​ที่​ทำ​จาก​แป้ง​อย่าง​ดี​คลุก​ด้วย​น้ำมัน ขนมปัง​แผ่น​บางๆ​ที่​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​และ​ทา​ด้วย​น้ำมัน และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="16">นักบวช​ต้อง​ยื่น​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ทำ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​คนๆนั้น</verse>
				<verse number="17">นักบวช​ต้อง​บูชา​แกะ​ตัวนั้น​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ให้​พระยาห์เวห์​พร้อมๆ​กับ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​ตะกร้านั้น พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="18">นาศีร์​คนนั้น​ต้อง​โกน​ผม​ของ​เขา​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ​และ​เอา​ผม​ที่​เขา​ได้​อุทิศ​นั้น​ใส่​ลง​ใน​กอง​ไฟ​ที่​อยู่​ใต้​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา</verse>
				<verse number="19">หลังจากนั้น​นักบวช​จะ​เอา​เนื้อ​สัน​ขา​หน้า​ของ​แกะ​ตัวผู้​ที่​ต้ม​แล้ว กับ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​หนึ่ง​ก้อน​จาก​ตะกร้า​และ​ขนมปัง​แผ่น​บางๆ​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​หนึ่ง​ชิ้น​มา​วาง​ไว้​บน​ฝ่ามือ​ทั้งสอง​ของ​นาศีร์​คนนั้น หลังจาก​ที่​เขา​โกน​ผม​ที่​ได้​อุทิศ​นั้น​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="20">แล้ว​นักบวช​จะ​ยื่น​ของ​พวกนี้ เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ มัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​นักบวช พร้อม​กับ​เนื้อ​ส่วน​อก​ของ​เครื่อง​ยื่น​บูชา​และ​ส่วน​สะโพก​ของ​เครื่อง​บูชา​ของขวัญ หลังจากนี้ นาศีร์​คนนั้น​ก็​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ได้</verse>
				<verse number="21">นี่​เป็น​กฎ​สำหรับ​คน​ที่​สาบาน​ตัว​เป็น​นาศีร์ และ​นั่น​ก็​คือ​เครื่อง​บูชา​ที่​เขา​จะ​ต้อง​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ สำหรับ​การ​อุทิศ​ตัว​ของ​เขา ถ้า​คนนั้น​สามารถ​ให้​ได้​มาก​กว่านี้ และ​เขา​สาบาน​ว่า​จะ​ให้ ก็​ให้​เขา​ทำ​ตามนั้น แต่​อย่าง​น้อย​เขา​จะ​ต้อง​ให้​ตาม​กฎ​ของ​การ​อุทิศ​ตัว”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="23">“ให้​บอก​อาโรน​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ว่า พวก​เจ้า​ต้อง​อวยพร​ชาว​อิสราเอล​อย่างนี้ ให้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="24">‘ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​อวยพร​เจ้า และ​ปกป้อง​ดูแล​เจ้า</verse>
				<verse number="25">ขอ​ให้​ใบ​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์​ส่อง​ลง​บน​เจ้า และ​เอ็นดู​เจ้า</verse>
				<verse number="26">ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​มอง​เจ้า​ด้วย​ความ​เมตตา​ปรานี และ​ให้​ความ​สงบสุข​กับ​เจ้า’</verse>
				<verse number="27">อย่าง​นั้นแหละ ทั้ง​อาโรน ลูกชาย​ของ​เขา รวมทั้ง​พวก​นักบวช จะ​ใช้​ชื่อ​ของ​เรา​อวยพร​ชาว​อิสราเอล และ​เรา​ก็​จะ​อวยพร​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​วันที่​โมเสส​ตั้งเต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง เสร็จ เขา​ได้​เจิม​เต็นท์นั้น และ​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​เจิม​เต็นท์​นั้น รวมทั้ง​เครื่อง​ใช้​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ภาย​ใน​เต็นท์ เขา​เจิม​แท่นบูชา และ​อุปกรณ์​ที่​ใช้​กับ​แท่นบูชานั้น เมื่อ​เขา​เจิม​พวกมัน​เสร็จ​แล้ว มัน​จึง​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พวก​ผู้นำ​ชาว​อิสราเอล ก็​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ พวกนี้​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว​และ​ผู้นำ​ตระกูล​ของ​เขา เป็น​พวก​เดียว​กับ​ที่​นับ ​ประชาชน</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ มี​เกวียน​ที่​มี​หลังคา​หก​เล่ม​และ​วัว​สิบสอง​ตัว ผู้นำ​สอง​คน​ต่อ​เกวียน​หนึ่งเล่ม และ​ผู้นำ​แต่​ละ​คน​เอา​วัว​มา​คนละ​ตัว พวก​ผู้นำ​ถวาย​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ที่​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ให้​รับ​ของขวัญ​เหล่านี้​จาก​พวก​ผู้นำ​นั้น ทั้ง​เกวียน​และ​วัว​ตัวผู้​พวกนี้ และ​เอา​มา​ใช้​ขน​ของ​ใน​เต็นท์​นัดพบ ให้​แบ่ง​พวก​ของขวัญนี้​กับ​ชาว​เลวี​ตาม​งาน​ของ​แต่​ละ​คน”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​ได้​รับ​เอา​เกวียน​และ​วัว​ตัวผู้​พวกนี้ มา​ให้​กับ​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="7">เขา​ให้​เกวียน​สอง​เล่ม​และ​วัว​สี่​ตัว​กับ​ชาว​เกอร์โชน เพราะ​พวกนี้​ต้อง​ใช้​มัน​ใน​การ​ทำ​งาน</verse>
				<verse number="8">เขา​ให้​เกวียน​สี่​เล่ม​และ​วัว​แปด​ตัว​กับ​ชาว​เมรารี เพราะ​พวกนี้​ต้อง​ใช้​มัน​ใน​การ​ทำ​งาน ทั้งหมดนี้​อยู่​ภาย​ใต้​การ​ดูแล​ของ​อิธามาร์​ลูกชาย​นักบวช​อาโรน</verse>
				<verse number="9">โมเสส​ไม่​ได้​ให้​เกวียน​และ​วัว​กับ​ชาว​โคฮาท​เลย เพราะ​งาน​ของ​พวกนี้​คือ​การ​ขน​ย้าย​พวก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขา​จะ​ต้อง​แบก​ของ​พวกนั้น​ไว้​บน​บ่า​ของ​พวกเขา​เอง</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ที่​โมเสส​เจิม​แท่นบูชานั้น พวก​ผู้นำ​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย สำหรับ​การ​อุทิศ​แท่นบูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ไว้​ตรง​หน้า​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ใน​แต่​ละ​วัน ให้​ผู้​นำ​คน​หนึ่ง​นำ​เครื่อง​บูชา​ของ​เขา​มา​ถวาย​สำหรับ​การ​อุทิศ​แท่น​บูชา”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ผู้นำ​แต่​ละ​เผ่า ทั้ง​สิบสอง​เผ่า ได้​นำ​ของขวัญ​พวกนี้​มา​ถวาย​คือ จาน​เงิน​ที่​มี​น้ำหนัก​หนึ่ง​กิโลกรัม​ครึ่ง ชาม​เงิน​สำหรับ​ประพรม​ขนาด​แปด​ขีด ตาม​มาตรฐาน​การ​วัด​อย่าง​เป็น​ทางการ ทั้ง​สอง​อย่าง​ต้อง​ใส่​แป้ง​อย่าง​ดี​ผสม​น้ำมัน​ที่​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ไว้​เต็ม ทัพพี​ทองคำ​หนึ่ง​อัน​หนัก​หนึ่งร้อย​สิบห้า​กรัม ใส่​เครื่อง​หอม​ไว้ วัว​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​จาก​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง แกะ​หนึ่ง​ตัว ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​หนึ่ง​ตัว​เพื่อ​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​สำหรับ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ใช้​วัว​ตัวผู้​สอง​ตัว แกะ​ห้า​ตัว แพะ​ตัวผู้​ห้า​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่งปี​ห้า​ตัว ผู้นำ​ของ​แต่​ละ​เผ่า ได้​นำ​ของขวัญ​มา​ถวาย ตาม​ลำดับ​ดัง​ต่อไปนี้​คือ วัน​แรก นาโชน​ลูกชาย​อัมมีนาดับ ผู้นำ​เผ่า​ยูดาห์ วันที่​สอง เนธันเอล​ลูกชาย​ศุอาร์ ผู้นำ​เผ่า​อิสสาคาร์ วันที่​สาม เอลีอับ​ลูกชาย​เฮโลน ผู้นำ​เผ่า​เศบูลุน วัน​ที่​สี่ เอลีซูร์​ลูกชาย​เชเดเออร์ ผู้นำ​เผ่า​รูเบน วัน​ที่​ห้า เชลูมิเอล​ลูกชาย​ศูริชัดดัย ผู้นำ​เผ่า​สิเมโอน วัน​ที่​หก เอลียาสาฟ​ลูก​ชาย​เดอูเอล ผู้นำ​เผ่ากาด วัน​ที่​เจ็ด เอลีชามา​ลูกชาย​อัมมีฮูด ผู้นำ​เผ่า​เอฟราอิม วัน​ที่​แปด กามาลิเอล​ลูกชาย​เปดาซูร์ ผู้นำ​เผ่า​มนัสเสห์ วัน​ที่​เก้า อาบีดัน​ลูกชาย​กิเดโอนี ผู้นำ​เผ่า​เบนยามิน วัน​ที่​สิบ อาหิเยเซอร์​ลูกชาย​อัมมีชัดดัย ผู้นำ​เผ่า​ดาน วัน​ที่​สิบ​เอ็ด ปากีเอล​ลูกชาย​โอคราน ผู้นำ​เผ่า​อาเชอร์ วัน​ที่​สิบ​สอง อาหิรา​ลูกชาย​เอนัน ผู้นำ​เผ่า​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="13"></verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15"></verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17"></verse>
				<verse number="18"></verse>
				<verse number="19"></verse>
				<verse number="20"></verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22"></verse>
				<verse number="23"></verse>
				<verse number="24"></verse>
				<verse number="25"></verse>
				<verse number="26"></verse>
				<verse number="27"></verse>
				<verse number="28"></verse>
				<verse number="29"></verse>
				<verse number="30"></verse>
				<verse number="31"></verse>
				<verse number="32"></verse>
				<verse number="33"></verse>
				<verse number="34"></verse>
				<verse number="35"></verse>
				<verse number="36"></verse>
				<verse number="37"></verse>
				<verse number="38"></verse>
				<verse number="39"></verse>
				<verse number="40"></verse>
				<verse number="41"></verse>
				<verse number="42"></verse>
				<verse number="43"></verse>
				<verse number="44"></verse>
				<verse number="45"></verse>
				<verse number="46"></verse>
				<verse number="47"></verse>
				<verse number="48"></verse>
				<verse number="49"></verse>
				<verse number="50"></verse>
				<verse number="51"></verse>
				<verse number="52"></verse>
				<verse number="53"></verse>
				<verse number="54"></verse>
				<verse number="55"></verse>
				<verse number="56"></verse>
				<verse number="57"></verse>
				<verse number="58"></verse>
				<verse number="59"></verse>
				<verse number="60"></verse>
				<verse number="61"></verse>
				<verse number="62"></verse>
				<verse number="63"></verse>
				<verse number="64"></verse>
				<verse number="65"></verse>
				<verse number="66"></verse>
				<verse number="67"></verse>
				<verse number="68"></verse>
				<verse number="69"></verse>
				<verse number="70"></verse>
				<verse number="71"></verse>
				<verse number="72"></verse>
				<verse number="73"></verse>
				<verse number="74"></verse>
				<verse number="75"></verse>
				<verse number="76"></verse>
				<verse number="77"></verse>
				<verse number="78"></verse>
				<verse number="79"></verse>
				<verse number="80"></verse>
				<verse number="81"></verse>
				<verse number="82"></verse>
				<verse number="83"></verse>
				<verse number="84">ใน​วัน​ที่​โมเสส​เจิม​แท่นบูชานั้น พวก​ผู้นำ​ชาว​อิสราเอล​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​มา​ถวาย​คือ จาน​เงิน​สิบสอง​ใบ อ่าง​เงิน​สิบสอง​ใบ ทัพพี​ทองคำ​สิบสอง​อัน</verse>
				<verse number="85">จานเงิน​แต่​ละ​ใบ​หนัก​หนึ่ง​กิโลกรัม​ครึ่ง อ่าง​เงิน​แต่​ละ​ใบ​หนัก​แปด​ขีด รวม​น้ำหนัก​ของ​ภาชนะ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน​ทั้งหมด​ประมาณ​ยี่สิบ​เจ็ด​กิโลกรัม​กับ​หก​ขีด ตาม​มาตรฐาน​การ​วัด​อย่าง​เป็น​ทางการ</verse>
				<verse number="86">ทัพพี​ทองคำ​ทั้ง​สิบสอง​อัน​ที่​ใส่​เครื่อง​หอม​อยู่​เต็ม แต่​ละ​อัน​มี​น้ำหนัก​หนึ่ง​ร้อย​สิบ​ห้า​กรัม​ตาม​มาตรฐาน​การ​วัด​อย่าง​เป็น​ทางการ รวม​น้ำหนัก​ของ​ทัพพี​ทองคำ​ทั้ง​สิบสอง​อัน​ประมาณ​หนึ่ง​กิโลกรัม​สี่​ขีด</verse>
				<verse number="87">รวม​จำนวน​สัตว์​ที่​เอา​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา มี​วัว​หนุ่ม​สิบสอง​ตัว แกะ​สิบสอง​ตัว ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสอง​ตัว เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด และ​แพะ​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว​ที่​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="88">รวม​จำนวน​สัตว์​ที่​เอา​มา​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา มี​วัว​หนุ่ม​ยี่สิบ​สี่​ตัว แกะ​หกสิบ​ตัว แพะ​ตัวผู้​หกสิบ​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​หกสิบ​ตัว พวกนี้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​ใช้​สำหรับ​อุทิศ​แท่น​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ หลังจาก​ที่​โมเสส​เจิม​มัน​แล้ว</verse>
				<verse number="89">เมื่อ​โมเสส​ต้องการ​พูด​กับ​พระเจ้า เขา​ก็​จะ​เข้าไป​ใน​เต็นท์​นัดพบ เมื่อ​พระเจ้า​พูด​กับ​เขา เขา​จะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระเจ้า​ดัง​ออก​มา​จาก​ช่อง​ว่าง​ระหว่าง​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ปีก​สององค์ ที่​อยู่​บน​ฝา ของ​หีบ​ใส่​คำสอน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ​ที่​อยู่​ข้างใน นี่​เป็น​วิธี​ที่​พระเจ้า​พูด​กับ​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บอก​อาโรน​ว่า ตอน​ที่​เจ้า​จัด​วาง​ตะเกียง​ไว้​บน​ขาตั้ง​นั้น ให้​ตะเกียง​ทั้ง​เจ็ด​ส่อง​ออก​ไป​ทาง​ด้าน​หน้า​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง”</verse>
				<verse number="3">อาโรน​จึง​ทำ​ตาม​นั้น เขา​ได้​จัด​วาง​ตะเกียง​ให้​มัน​ส่อง​ออก​ไป​ทาง​ด้าน​หน้า​ของ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="4">วิธี​ที่​เขา​ทำ​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง คือ​ทำ​จาก​ทองคำ​ที่​ใช้​ค้อน​ทุบ ตั้งแต่​ฐาน​ขึ้น​ไป​จน​ถึง​ดอก ทำ​ตาม​แบบ​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​โมเสส​ดู​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="6">“แยก​พวก​เลวี​ออก​จาก​ชาว​อิสราเอล​และ​ทำ​ให้​พวก​เลวี​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">นี่​คือ​วิธี​ที่​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​บริสุทธิ์ คือ​ให้​พรม​น้ำ​สำหรับ​การ​ชำระ​ล้าง ลง​บน​พวกเขา ให้​พวกเขา​โกน​ผม หนวด เครา และ​ขน​ออก​หมด​ทั้ง​ตัว ให้​พวกเขา​ซัก​เสื้อผ้า​และ​อาบ​น้ำ​ชำระ​ตัว​ด้วย</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ต้อง​เอา​วัว​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​จาก​ฝูง และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ที่​ทำ​จาก​แป้ง​อย่าง​ดี​ผสม​น้ำมัน​มา​ด้วย ส่วน​ตัว​เจ้า​ต้อง​นำ​วัว​หนุ่ม​อีก​ตัว​มา​จาก​ฝูง​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="9">จากนั้น​เจ้า​ต้อง​เอา​ชาว​เลวี​มา​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ และ​เรียก​ชุมนุม​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้า​พา​ชาว​เลวี​เหล่านั้น​มา​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​แล้ว ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​วาง​มือ​ลง​บน​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="11">อาโรน​จะ​ถวาย​ชาว​เลวี​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ด้วย​วิธี​นี้​ชาว​เลวี​จะ​ได้​พร้อม​ที่​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ชาว​เลวี​จะ​วางมือ​ของ​พวกเขา​ลง​บน​หัว​วัว​หนุ่ม​ทั้ง​สอง​ตัว​นั้น วัว​ตัว​หนึ่ง​จะ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง อีก​ตัว​หนึ่ง​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ โดย​วิธี​นี้​เครื่อง​บูชา​พวกนี้​จะ​ชำระ​ล้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​กำจัด​บาป ​ให้​กับ​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ต้อง​ให้​ชาว​เลวี​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​อาโรน​และ​ลูกชาย​ของ​เขา และ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​ชาว​เลวี​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​แยก​ชาว​เลวี​ออก​จาก​ชาว​อิสราเอล​อื่นๆ ชาว​เลวี​ทั้งหมด​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เจ้า​ทำ​ให้​พวก​เลวี​บริสุทธิ์ และ​ถวาย​พวกเขา​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​แล้ว ต่อ​จากนั้น พวก​ชาว​เลวี​ก็​เข้า​ไป​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัดพบ​ได้</verse>
				<verse number="16">ชาว​อิสราเอล​ได้​มอบ​ชาว​เลวี​ให้​กับ​เรา​อย่าง​ครบถ้วน​แล้ว เรา​ได้รับ​พวก​ชาว​เลวี​ไว้​แทน​ที่​ลูกชาย​หัว​ปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ลูกชาย​หัว​ปี​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​เป็น​ของ​เรา ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ลูกคน​หรือ​ลูกสัตว์​ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​ได้​ฆ่า​ลูกชาย​หัว​ปี​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​ได้​เลือก​ลูกชาย​หัว​ปี​ของ​อิสราเอล​ไว้​เป็น​ของ​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​เอา​ชาว​เลวี​มา​แทน​ที่​ลูกชาย​หัว​ปี​ของ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="19">ใน​พวก​อิสราเอล​ทั้งหลาย เรา​ได้​มอบ​ชาว​เลวี​ให้​กับ​อาโรน​และ​ลูกชาย​ของ​เขา ชาว​เลวี​จะ​ได้รับ​ใช้​ชาว​อิสราเอล​อยู่​ใน​เต็นท์​นัดพบ และ​ช่วย​จัด​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​ให้​ชาว​อิสราเอล​พ้น​โทษ จะ​ได้​ไม่​เกิด​โรค​ระบาด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ถ้า​พวกเขา​เกิด​ไป​แตะต้อง​ถูก​ของ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​พวกนั้น​เข้า”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​และ​อาโรน รวมทั้ง​ชาว​อิสราเอล​ใน​ชุมชน​ทั้งหมด​ก็​ได้​ทำ​ตามนี้ ชาว​อิสราเอล​ทำ​กับ​ชาว​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้​เกี่ยวกับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">ชาว​เลวี​ต่าง​ชำระ​ล้าง​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​และ​ซัก​เสื้อผ้า​พวกเขา แล้ว​อาโรน​ก็​ถวาย​พวกเขา​เป็น​เครื่อง​ยื่น​บูชา​ต่อ​พระยาห์เวห์ อาโรน​จะ​กำจัด​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​บาป​ให้​กับ​พวกเขา เพื่อ​ทำ​ให้​พวกเขา​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​นั้น ชาว​เลวี​ก็​เข้า​ไป​รับใช้​ใน​เต็นท์​นัดพบ​ได้ ภาย​ใต้​การ​ดูแล​ของ​อาโรน​กับ​ลูกชาย พวกเขา​ทำ​กับ​ชาว​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="24">“นี่​คือ​กฎ​สำหรับ​ชาว​เลวี ผู้ชาย​เลวี​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ห้า​ปี​ขึ้น​ไป จะ​ต้อง​เข้า​ไป​ทำ​งาน​แบก​หาม​อยู่​ใน​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​มี​อายุ​ห้าสิบ​ปี พวกเขา​ต้อง​เกษียณ​จาก​การ​ทำ​งาน​แบก​หาม เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​หนัก​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="26">เขา​อาจ​จะ​ช่วย​งาน​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา​ได้​ใน​เต็นท์​นัดพบ โดย​การ​ยืน​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง แต่​เขา​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​หนัก เจ้า​ต้อง​ทำ​อย่างนี้​เวลา​ที่​เจ้า​มอบ​หมาย​งาน​ให้​คน​เลวี​ทำ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย นี่​เป็น​เดือน​แรก​ของ​ปี​ที่​สอง​หลังจาก​ที่​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย ใน​เวลา​ที่​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​ฉลอง​ใน​เวลา​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ คือ​วัน​ที่​สิบสี่​ของ​เดือนนี้ ใน​ช่วง​เย็น​ก่อน​ค่ำ เจ้า​ต้อง​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​ไป​ตาม​กฎ​และ​ระเบียบ​ต่างๆ​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="4">โมเสส​จึง​บอก​ชาว​อิสราเอล​ให้​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ได้​ฉลอง​เทศกาลนี้​ใน​ตอน​เย็น​ก่อน​ค่ำ ของ​วัน​ที่​สิบ​สี่​ของ​เดือน​แรก ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​บาง​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​ไป​ถูก​ศพ​มา ไม่​สามารถ​ร่วม​ฉลอง​กับ​คน​อื่นๆ​ได้ พวกเขา​จึง​มา​พบ​โมเสส​และ​อาโรน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “พวกเรา​ไม่​บริสุทธิ์​เพราะ​ไป​ถูก​ศพ​มา แต่​ทำไม​ถึง​ห้าม​ไม่​ให้​พวกเรา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใน​เวลา​ที่​กำหนด​นี้ พร้อม​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ​ละ”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​บอก​พวกเขา​ว่า “คอย​เดี๋ยว​นะ เรา​จะ​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า​พระองค์​จะ​เอา​ยังไง​กับ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ให้​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​มี​ใคร​ไม่​บริสุทธิ์​เพราะ​ไป​ถูก​ศพ​มา ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ตัว​เจ้า​เอง​หรือ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ที่​กำลัง​เดินทาง​อยู่ คนๆ​นั้น​ก็​สามารถ​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​ได้</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​สามารถ​ฉลอง​เทศกาล​นี้​ได้​ใน​ตอน​เย็น​ก่อน​ค่ำ ของ​วัน​ที่​สิบสี่ ของ​เดือน​ที่สอง พวกเขา​ต้อง​กิน​แกะ​ของ​เทศกาลนี้ กับ​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู และ​ผัก​ที่​มี​รส​ขม</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​จะ​ต้อง​ไม่​ให้​มี​อาหาร​พวกนี้​เหลือ​ถึง​วันรุ่งขึ้น และ​พวกเขา​ต้อง​ไม่​หัก​กระดูก​ของ​แกะ​ด้วย พวกเขา​ต้อง​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​ไป​ตาม​กฎ​ทุกอย่าง​ของ​เทศกาลนี้</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ที่​บริสุทธิ์ และ​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ระหว่าง​การ​เดินทาง แต่​ไม่​ยอม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อยนี้ คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของ​เขา เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​เวลา​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ลง​โทษ​สำหรับ​ความผิด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">ถ้า​มี​ชาว​ต่างชาติ​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า และ​เขา​อยาก​จะ​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อยนี้​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ก็​ฉลอง​ได้ แต่​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​และ​ระเบียบ​ของ​เทศกาลนี้​ด้วย ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​หรือ​คน​ต่าง​ชาติ​ก็​ใช้​กฎ​เดียวกัน’”</verse>
				<verse number="15">ใน​วัน​ที่​ตั้ง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​เสร็จ​แล้ว ก็​มี​เมฆ​มา​ปกคลุม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ คือ​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลงนี้ ใน​ตอน​เย็น​เมฆ​ที่​ปกคลุม​เต็นท์นั้น​ดู​เหมือน​ไฟ​จน​ถึง​ตอน​เช้า</verse>
				<verse number="16">เมฆนั้น​ได้​ปกคลุม​เต็นท์​อยู่​ตลอด​เวลา ใน​เวลา​กลาง​คืน เมฆนั้น​ดู​เหมือน​ไฟ มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้​ตลอด</verse>
				<verse number="17">เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​เมฆ​ลอย​ขึ้น​จาก​เต็นท์ ชาว​อิสราเอล​จะ​เริ่ม​เคลื่อน​ย้าย และ​ถ้า​เมฆนั้น​ไป​หยุด​อยู่​ที่​ไหน ชาว​อิสราเอล​ก็​จะ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">นี่​เป็น​สัญญาณ​ที่​พระยาห์เวห์​ใช้ เพื่อ​จะ​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า​เมื่อไหร่​จะ​เคลื่อน​ย้าย​และ​เมื่อไหร่​จะ​หยุด​ตั้ง​ค่าย พวกเขา​จะ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​นาน​เท่า​ที่​เมฆ​ยัง​คง​หยุด​อยู่​เหนือ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="19">บาง​ครั้ง​เมฆ​จะ​หยุด​อยู่​เหนือ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​เป็น​เวลา​หลาย​วัน ชาว​อิสราเอล​ก็​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จะ​ไม่​เคลื่อน​ย้าย​ไป​ไหน</verse>
				<verse number="20">บาง​ครั้ง​เมฆ​ปกคลุม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​แค่​สอง​สาม​วัน พวกเขา​ก็​คอย​ดู​สัญญาณ​จาก​พระยาห์เวห์ ว่า​จะ​ให้​พวกเขา​ตั้ง​ค่าย​ต่อ​หรือ​จะ​ให้​พวกเขา​เคลื่อน​ย้าย</verse>
				<verse number="21">บาง​ครั้ง​เมฆ​ปกคลุม​เต็นท์​แค่​ค่ำคืน​เดียว​แล้ว​ก็​ลอย​ไป​ใน​ตอนเช้า พวกเขา​ก็​เคลื่อน​ย้าย​ตาม ไม่​ว่า​จะ​เป็น​กลาง​วัน​หรือ​กลาง​คืน เมื่อ​เมฆ​ลอย​ไป พวกเขา​ก็​เคลื่อน​ย้าย​ตาม</verse>
				<verse number="22">ไม่ว่า​จะ​เป็น​แค่​วัน​สอง​วัน หรือ​เป็น​เดือน​หรือ​เป็น​ปี เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​เมฆ​ยัง​คง​ปกคลุม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่ พวกเขา​ก็​จะ​ตั้ง​ค่าย​อยู่ ไม่​เคลื่อน​ย้าย​ไป​ไหน แต่​เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​เมฆ​ลอย​ไป พวกเขา​ก็​เคลื่อน​ย้าย​ตาม</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ดู​สัญญาณ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า​เมื่อไหร่​จะ​ให้​ตั้ง​ค่าย​และ​เมื่อไหร่​จะ​ให้​เคลื่อน​ย้าย พวกเขา​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ทำ​แตร​เงิน​สอง​อัน​สำหรับ​ตัว​เจ้า ให้​เอา​เงิน​มา​ทุบ​เป็น​แตร​สองอันนั้น แตร​สองอันนี้​เอา​ไว้​เป่า​เรียก​คน​มา​ชุมนุม​กัน หรือ​เป่า​บอก​ให้​คน​เคลื่อน​ย้าย​เต็นท์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เป่า​แตร​ทั้งสอง​ด้วย​เสียง​ยาว ให้​คน​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อ​หน้า​เจ้า​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="4">แต่​ถ้า​เป่า​แค่​อัน​เดียว ก็​ให้​พวก​ผู้นำ ที่​เป็น​หัวหน้า​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อ​หน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวกเจ้า​เป่า​แตร​เสียง​สั้น ให้​ค่าย​ทาง​ตะวันออก​เคลื่อน​ที่</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวกเจ้า​เป่า​แตร​เป็น​เสียง​สั้น​ครั้ง​ที่​สอง ให้​ค่าย​ทาง​ด้าน​ใต้​เคลื่อน​ที่ พวกเขา​ต้อง​เป่า​แตร​เสียง​สั้น​เพื่อ​บอก​ให้​พวกเขา​เคลื่อน​ย้าย</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​เจ้า​จะ​เรียก​ประชุม​เจ้า​ต้อง​เป่า​เสียง​ยาว ไม่​ใช่​เสียง​สั้น</verse>
				<verse number="8">ให้​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​ที่​เป็น​นักบวช​ทั้งหลายนั้น​เป็น​คน​เป่า​แตร นี่​เป็น​กฎ​สำหรับ​เจ้า​ที่​จะ​ใช้​ตลอด​ไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้า​ต้อง​ออก​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ศัตรู​ที่​มา​บุกรุก​แผ่นดิน​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​เป่า​แตร​ทั้งสอง​ด้วย​เสียง​สั้น และ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​จะ​ได้ยิน​และ​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​ปลอดภัย​จาก​ศัตรู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ใน​เวลา​ที่​พวก​เจ้า​มี​งาน​รื่นเริง งาน​เทศกาล​ต่างๆ​และ​งาน​ฉลอง​เริ่ม​เดือน​ใหม่ ให้​พวกเจ้า​เป่า​แตร เมื่อ​พวกเจ้า​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ของ​พวกเจ้า เสียง​แตร​จะ​เป็น​วิธี​ที่​ทำ​ให้​พระเจ้า​นึก​ถึง​เจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​ที่​ยี่สิบ​ของ​เดือน​ที่​สอง​ของ​ปี​ที่​สอง เมฆ​ได้​ลอย​ขึ้น​จาก​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง</verse>
				<verse number="12">ชาว​อิสราเอล​จึง​ออก​เดินทาง​จาก​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย เมฆ​ลอย​มา​หยุด​อยู่​ที่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ปาราน</verse>
				<verse number="13">นี่​จึง​เป็น​ครั้งแรก​ที่​พวกเขา​เคลื่อน​ย้าย ตาม​สัญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="14">ค่าย​แรก​ที่​ออก​นำ​หน้า​คือ​ค่าย​ของ​ยูดาห์ มี​สาม​เผ่า​จาก​ค่ายนี้ คือ​เผ่า​ของ​ยูดาห์ มี​นาโชน​ลูกชาย​ของ​อัมมีนาดับ​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="15">เผ่า​ของ​อิสสาคาร์ มี​เนธันเอล​ลูกชาย​ของ​ศุอาร์​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="16">เผ่า​เศบูลุน​มี​เอลีอับ​ลูกชาย​เฮโลน​เป็น​ผู้นำ​กอง ทั้งหมด​เดิน​อยู่​ภาย​ใต้​กอง​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​รื้อ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ลง ชาว​เกอร์โชน​และ​ชาว​เมรารี​ได้​แบก​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์นั้น​ออก​เดินทาง​เป็น​กอง​ต่อไป</verse>
				<verse number="18">ต่อ​จากนั้น​เป็น​ค่าย​ของ​รูเบน มี​สาม​เผ่า​จาก​ค่ายนี้ คือ​เผ่า​รูเบน มี​เอลีซูร์​ลูกชาย​เชเดเออร์​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="19">เผ่า​สิเมโอน​มี​เชลูมิเอล​ลูกชาย​ศูริชัดดัย​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="20">เผ่ากาด มี​เอลียาสาฟ​ลูกชาย​เดอูเอล​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="21">ต่อ​จากนั้น ก็​เป็น​พวก​ชาว​โคฮาท พวกนี้​แบก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ต่างๆ​ใน​เต็นท์​ตามไป เพื่อ​จะ​ได้​ไป​ถึง​ตอน​ที่​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ตั้ง​เสร็จ​แล้ว​ใน​ที่​ใหม่</verse>
				<verse number="22">ต่อ​จากนั้น​ก็​เป็น​ค่าย​ของ​เอฟราอิม ค่ายนี้​มี​สาม​เผ่า คือ​เผ่า​เอฟราอิม มี​เอลีชามา​ลูกชาย​ของ​อัมมีฮูด​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="23">เผ่า​มนัสเสห์ มี​กามาลิเอล​ลูกชาย​ของ​เปดาซูร์​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="24">เผ่า​เบนยามิน มี​อาบีดัน​ลูกชาย​ของ​กิเดโอนี​เป็น​ผู้นำ​กอง ทั้งหมด​เดิน​อยู่​ภาย​ใต้​กอง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">ค่าย​ที่​คอย​ระวัง​ท้าย​ให้ คือ​ค่าย​ของ​ดาน ค่ายนี้​มี​สาม​เผ่า คือ​เผ่า​ดาน มี​อาหิเยเซอร์​ลูกชาย​อัมมีชัดดัย​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="26">เผ่า​อาเชอร์ มี​ปากีเอล​ลูกชาย​ของ​โอคราน​เป็น​ผู้นำ​กอง</verse>
				<verse number="27">เผ่า​นัฟทาลี มี​อาหิรา​ลูกชาย​ของ​เอนัน​เป็น​ผู้นำ​กอง ทั้งหมด​ก็​เดิน​อยู่​ภาย​ใต้​กอง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">เวลา​ที่​ชาว​อิสราเอล​เคลื่อน​ย้าย พวกเขา​ก็​เคลื่อน​ขบวน เป็น​กองๆ​ตาม​ลำดับ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="29">โมเสส​พูด​กับ​โฮบับ​ลูกชาย​เรอูเอล​ชาว​มีเดียน (เรอูเอล​เป็น​พ่อตา​ของ​โมเสส) ว่า “พวกเรา​กำลัง​เดิน​ทาง​ไป​ยัง​สถานที่​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเรา ไป​กับ​พวกเรา​สิ เรา​จะ​ดี​กับ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​สัญญา​ที่​จะ​ให้​สิ่ง​ดีๆ​กับ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="30">แต่​โฮบับ​ตอบ​โมเสส​ว่า “ผม​ไม่​ไป​หรอก ผม​จะ​กลับ​ไป​แผ่นดิน​ของ​ผม กลับ​ไปหา​ครอบครัว​ของ​ผม”</verse>
				<verse number="31">โมเสส​จึง​พูด​ว่า “อย่า​ได้​ทิ้ง​พวกเรา​ไป​เลย เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​พวกเรา​ควร​จะ​ตั้ง​ค่าย​ที่​ไหน​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง ช่วย​นำทาง​พวกเรา​หน่อย</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ท่าน​ไป​กับ​พวกเรา ไม่​ว่า​พระยาห์เวห์​ให้​สิ่ง​ที่​ดีๆ​อะไร​กับ​เรา เรา​ก็​จะ​แบ่ง​สิ่ง​ดีๆ​นั้น​ให้​กับ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">พวกเขา​จึง​เคลื่อน​ออก​จาก​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เดิน​ทาง​ไป​เป็น​เวลา​สาม​วัน ตลอด​สาม​วันนั้น นักบวช​ได้​แบก​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ใส่​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ เดิน​นำหน้า​พวกเขา​อยู่​ตลอด​เวลา เพื่อ​หา​ที่​ที่​จะ​ให้​พวกเขา​ตั้ง​ค่าย</verse>
				<verse number="34">เมฆ​ของ​พระยาห์เวห์​ลอย​อยู่​เหนือ​พวกเขา​ทุกวัน​ตั้งแต่​ออก​จาก​ค่าย​มา</verse>
				<verse number="35">ทุกครั้ง​ที่​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์​เคลื่อน​ออก​จาก​ค่าย โมเสส​จะ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น​เถิด พระยาห์เวห์ ให้​ศัตรู​ของ​พระองค์​กระจัด​กระจาย​ไป ให้​คน​ที่​เกลียดชัง​พระองค์ วิ่ง​หนี​พระองค์​ไป”</verse>
				<verse number="36">และ​ทุกครั้ง​ที่​เขา​วาง​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์​ลง โมเสส​จะ​พูด​ว่า “กลับ​มา​เถิด พระยาห์เวห์ มา​สู่​ชาว​อิสราเอล​หลาย​หมื่น​คนนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​เริ่ม​บ่น​อย่าง​ขมขื่น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้ยิน​และ​โกรธ พระองค์​จึง​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​เผาผลาญ​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา และ​ไฟนั้น​ได้​เผา​บริเวณ​แถวๆ​ริม​ค่าย​หาย​ไป​ส่วน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">พวก​ประชาชน​ต่าง​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​กับ​โมเสส โมเสส​ได้​อธิษฐาน​กับ​พระยาห์เวห์ และ​ไฟ​ก็​ดับ​ลง</verse>
				<verse number="3">เขา​จึง​ตั้ง​ชื่อ​สถาน​ที่​นั้น​ว่า ทาเบราห์ เพราะ​ไฟ​จาก​พระยาห์เวห์​ได้​เผาผลาญ​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">พวก​ที่​ชอบ​ก่อ​ปัญหา อยาก​ได้​อาหาร​ที่​ดี​กว่า​นี้ และ​ชาว​อิสราเอล​เอง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อีก​ครั้ง พวกเขา​พูด​ว่า “ใคร​จะ​ให้​เนื้อ​เรา​กิน</verse>
				<verse number="5">เรา​คิดถึง​เนื้อ​ปลา​ที่​เรา​ได้​กิน​ใน​อียิปต์ ไม่​ต้อง​จ่าย​อะไร​เลย ยัง​มี​แตงกวา แตงโม ต้น​หอม หัว​หอม​และ​กระเทียม</verse>
				<verse number="6">แต่​ตอนนี้​ชีวิต​ของ​เรา​ช่าง​แห้ง​แล้ง​เสีย​เหลือ​เกิน ไม่​มี​อะไร​เลย นอก​จาก​มานานี้”</verse>
				<verse number="7">(มานา​มี​ลักษณะ​เหมือน​เมล็ด​ผักชี มี​สี​เหมือน​ยาง​ไม้</verse>
				<verse number="8">ผู้คน​จะ​ไป​เก็บ​รวบรวม​มัน​และ​นำ​ไป​บด​ด้วย​โม่​หิน​หรือ​ตำ​ด้วย​ครก​และ​ต้ม​ใน​หม้อ​และ​ทำ​เป็น​แผ่น​ขนมปัง รสชาติ​เหมือน​กับ​ขนมปัง​แผ่น​ที่​อบ​กับ​น้ำมัน</verse>
				<verse number="9">ตอน​กลาง​คืน เมื่อ​น้ำค้าง​ตกใน​ค่าย มานา​จะ​ตก​ลง​มา​พร้อมๆ​กับ​น้ำค้าง​นั้น)</verse>
				<verse number="10">ผู้คน​ใน​แต่​ละ​ตระกูล ต่าง​พา​กัน​ยืน​อยู่​หน้า​เต็นท์​ของ​ตัวเอง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​กัน โมเสส​ได้ยิน​เสียงนั้น พระยาห์เวห์​โกรธ และ​โมเสส​ก็​ไม่​พอใจ</verse>
				<verse number="11">โมเสส​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ทำไม​พระองค์​ถึง​ทำให้​เกิด​ปัญหา​พวกนี้​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ทำไม​พระองค์​ไม่​ชอบ​ข้าพเจ้า ถึง​ได้​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​แบก​ภาระ​ของ​คน​พวกนี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ตั้ง​ท้อง​พวกนี้​มา​หรือ ข้าพเจ้า​คลอด​พวกนี้​มา​หรือ พระองค์​ถึง​ได้​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘อุ้ม​พวกเขา​ไว้​แนบ​อก​เหมือน​คน​เลี้ยง​ที่​อุ้ม​เด็ก​ทารก​ไว้’ เพื่อ​นำ​พวกเขา​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวกเขา​มา​ร้อง​คร่ำครวญ​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า พูด​ว่า ‘ให้​เนื้อสัตว์​พวกเรา​กิน​หน่อย’ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​หา​เนื้อสัตว์​จาก​ที่​ไหน​มา​ให้​คน​พวกนี้</verse>
				<verse number="14">ลำพัง​ข้าพเจ้า​คนเดียว ไม่​สามารถ​แบก​คน​เหล่านี้​ได้​ทั้งหมด​หรอก มัน​มาก​เกิน​ไป​สำหรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พระองค์​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับ​ข้าพเจ้า ฆ่า​ข้าพเจ้า​เลย​ดีกว่า ถ้า​พระองค์​พอใจ​ข้าพเจ้า ก็​ให้​ข้าพเจ้า​ตาย​ไป​ดีกว่า จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เจอ​กับ​ปัญหา​พวกนี้​อีก​ต่อ​ไป”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไป​รวบรวม​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​มา​ให้​เรา​เจ็ดสิบ​คน เอา​คน​ที่​เจ้า​รู้​ว่า​เป็น​ผู้​อาวุโส และ​ผู้นำ​ของ​ประชาชน แล้ว​พา​พวกเขา​มา​ที่​เต็นท์​นัดพบ และ​ให้​พวกเขา​ยืน​อยู่​ที่นั่น​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เรา​จะ​ลง​มา​และ​พูด​กับ​เจ้า​ที่นั่น พระวิญญาณ​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​นี้ เรา​จะ​เอา​ส่วน​หนึ่ง​ไป​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​จะ​ช่วย​แบก​ภาระ​ของ​ประชาชน​กับ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​แบก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="18">ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ว่า ‘ชำระ​ตัว​ของ​เจ้า​ให้​บริสุทธิ์​สำหรับ​วัน​พรุ่งนี้ พรุ่งนี้​เจ้า​จะ​ได้​กิน​เนื้อ เพราะ​เจ้า​ได้​ร้อง​คร่ำครวญ​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ว่า “ใคร​จะ​เอา​เนื้อ​มา​ให้​พวกเรา​กิน อยู่​ที่​อียิปต์​ดี​กว่า​นี้​เยอะ​เลย” พระยาห์เวห์​จะ​ให้​เนื้อ​กับ​พวกท่าน และ​พวกท่าน​จะ​ได้​กิน​มัน</verse>
				<verse number="19">ท่าน​จะ​ไม่​ได้​กิน​แค่​วัน​สอง​วัน​หรือ​ห้า​วัน หรือ​สิบ​วัน​หรือ​ยี่สิบ​วัน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">แต่​ท่าน​จะ​ได้​กิน​ตลอด​ทั้งเดือน จน​มัน​ทะลัก​ออก​มา​ทาง​จมูก ท่าน​จะ​กิน​จน​ขยะแขยง​ไป​เลย มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้ เพราะ​ท่าน​ปฏิเสธ​พระยาห์เวห์​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน และ​มา​ร้อง​คร่ำครวญ​ต่อหน้า​พระองค์​ว่า “ทำไม​เรา​ถึง​ต้อง​ออก​มา​จาก​อียิปต์​กัน”’”</verse>
				<verse number="21">โมเสส​พูด​ว่า “มี​ทหาร​เดิน​เท้า​ตั้ง​หกแสน​คน​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​ที่นี่ แต่​พระองค์​ยัง​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​เนื้อสัตว์​กับ​พวกเขา​กิน​กัน​ทั้ง​เดือน’</verse>
				<verse number="22">ถึง​ฆ่า​แกะ​และ​วัว​หมด​ทั้งฝูง ก็​ยัง​ไม่​พอ​ให้​พวกเขา​กิน​เลย ถึง​จับ​ปลา​มา​หมดทะเล ก็​ยัง​ไม่​พอ​เลี้ยง​พวกเขา​เลย”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​คิด​ว่า​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​สั้น​ไป​หรือ​ยังไง เดี๋ยว​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​ว่า​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​นั้น​จะ​เกิดขึ้น​กับเจ้าไหม”</verse>
				<verse number="24">โมเสส​ออก​ไป​บอก​กับ​ประชาชน​ว่า​พระยาห์เวห์​พูด​อะไร โมเสส​ได้​รวบรวม​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​มา​เจ็ดสิบ​คน โมเสส​ให้​พวกเขา​มา​ยืน​อยู่​รอบๆ​เต็นท์</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​ลง​มา​ใน​เมฆ และ​พูด​กับ​โมเสส พระองค์​เอา​วิญญาณ​บาง​ส่วน​ที่​อยู่​กับ​โมเสส ไป​ใส่​ไว้​ใน​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คนนั้น เมื่อ​พระวิญญาณ​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ตัว​พวกเขา พวกเขา​ก็​ตะโกน​พระคำ​ออก​มา​ด้วย​ความ​ยินดี แต่​หลังจากนั้น​พวกเขา​ก็​ไม่​เคย​ทำ​อย่างนั้น​อีก​เลย</verse>
				<verse number="26">ยัง​มี​ผู้​อาวุโส​สอง​คน​ที่​ไม่​ได้​มา แต่​ยัง​คง​อยู่​ใน​ค่าย คน​หนึ่ง​ชื่อ​เอลดาด อีก​คน​ชื่อ​เมดาด พระวิญญาณ​ก็​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ตัว​พวกเขา พวกเขา​ก็​อยู่​ใน​กลุ่ม​ของ​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คนนั้น​ด้วย แต่​พวกเขา​ไม่​ได้​ไป​ที่​เต็นท์ ดังนั้น พวกเขา​จึง​ตะโกน​พระคำ​ออก​มา​ด้วย​ความ​ยินดี​อยู่​ใน​ค่าย</verse>
				<verse number="27">ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​วิ่ง​ออก​มา​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “เอลดาด​และ​เมดาด​กำลัง​ตะโกน​พระคำ​ด้วย​ความ​ยินดี​อยู่​ใน​ค่าย”</verse>
				<verse number="28">โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน พูด​กับ​โมเสส​ว่า “โมเสส นาย​ท่าน หยุด​พวกเขา​เถิด” โยชูวา เป็น​ผู้ช่วย​ของ​โมเสส​ตั้งแต่​โยชูวา​ยัง​เป็น​หนุ่ม</verse>
				<verse number="29">แต่​โมเสส​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “อิจฉา​แทน​เรา​หรือ เรา​อยาก​จะ​ให้​คน​ของ​พระยาห์เวห์​ทุกคน​ตะโกน​พระคำ​ออก​มา​ด้วย​ความ​ยินดี เรา​อยาก​ให้​พระยาห์เวห์​ใส่​พระวิญญาณ​ลง​ใน​ตัว​พวกเขา”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โมเสส​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ก็​กลับ​เข้า​ค่าย</verse>
				<verse number="31">มี​ลม​พัด​มา​จาก​พระยาห์เวห์ และ​ได้​พา​เอา​นกคุ่ม​มา​จาก​ทะเล​มา​ตก​กระจัด​กระจาย​อยู่​รอบ​ค่าย มี​นกคุ่ม​มากมาย​ทั่ว​ทุกทิศ มี​ระยะทาง​ยาว​เท่ากับ​คน​เดิน​หนึ่ง​วัน และ​มัน​ตก​ทับถม​กัน​สูง​ถึง​สอง​ศอก</verse>
				<verse number="32">ผู้คน​ต่าง​ออก​ไป​เก็บ​นกคุ่ม​พวกนั้น​ตลอด​ทั้งวัน​ทั้งคืน​ไป​จนกระทั่ง​ถึง​อีก​วัน​หนึ่ง​เต็มๆ พวกเขา​เก็บ​ได้​อย่าง​น้อย​คนละ​สองพัน​สองร้อย​ลิตร พวกเขา​ตาก​นกคุ่ม​ไป​ทั่ว​ค่าย</verse>
				<verse number="33">ใน​ระหว่าง​ที่​เนื้อ​ยัง​อยู่​ระหว่าง​ฟัน ยัง​ไม่​ทัน​กัด​กิน​กัน​เลย พระยาห์เวห์​ก็​โกรธ​พวกเขา พระองค์​ทำ​ให้​พวกเขา​เป็น​โรค​ระบาด​อย่าง​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="34">พวกเขา​จึง​ตั้งชื่อ​สถานที่​นั้น​ว่า ขิบโรท-หัทธาอาวาห์ เพราะ​ที่​นั่น​พวกเขา​ได้​ฝังศพ​ของ​คน​ที่​กระหาย​อยาก​กิน​เนื้อสัตว์</verse>
				<verse number="35">ประชาชน​ออก​เดินทาง​จาก​ขิบโรท-หัทธาอาวาห์​ไป​ถึง​ฮาเซโรท และ​พวกเขา​ก็​พัก​อยู่​ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">มิเรียม​และ​อาโรน​พูด​ต่อต้าน​โมเสส เพราะ​ผู้หญิง​ชาว​เอธิโอเปีย ที่​โมเสส​แต่งงาน​ด้วย และ​โมเสส​ก็​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​ชาว​เอธิโอเปีย​นั้น​จริง</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​โมเสส​คน​เดียว​หรือ​ยังไง พระองค์​พูด​ผ่าน​เรา​ด้วย​ไม่ใช่หรือ” พระยาห์เวห์​ได้ยิน​ที่​เขา​พูด</verse>
				<verse number="3">โมเสส​เป็น​คน​ที่​ถ่อมตัว​มาก ถ่อม​กว่า​ใครๆ​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="4">ใน​ทันใดนั้น​เอง พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส อาโรน​และ​มิเรียม​ว่า “พวกเจ้า​ทั้งสาม​คน ออก​มา​ที่​เต็นท์​นัดพบ” พวกเขา​ทั้งสาม​คน​ได้​ออก​มา​ที่​เต็นท์</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ลง​มา​ใน​เสา​เมฆ และ​มา​หยุด​อยู่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์ แล้ว​พระองค์​ก็​ร้อง​เรียกว่า “อาโรน​และ​มิเรียม” ทั้งสอง​คน​ออก​มา</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​ว่า “ฟัง​เรา​ให้​ดี ตอน​ที่​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ท่ามกลาง​เจ้า เรา ยาห์เวห์ จะ​แสดง​ตัว​ของ​เรา​ให้​กับ​เขา​เห็น​ใน​นิมิต เรา​จะ​พูด​กับ​เขา​ใน​ความฝัน</verse>
				<verse number="7">แต่​สำหรับ​โมเสส ผู้รับใช้​ของ​เรา มัน​ไม่​ได้​เป็น​อย่างนั้น เรา​ฝาก​ทั้ง​ครัวเรือน​ของ​เรา​ไว้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="8">เวลา​เรา​พูด​กับ​เขา เรา​ได้​พูด​กับ​เขา​ต่อหน้า และ​บอก​เขา​ชัดเจน​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​ให้​เขา​ทำ ไม่​ต้อง​ใช้​เรื่องเล่า​ต่างๆ​ที่​มี​ความ​หมาย​แอบแฝง​อยู่ และ​เขา​สามารถ​มองเห็น​รูปลักษณ์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​โดย​ตรง พวกเจ้า​กล้าดี​ยังไง​ถึง​ได้​มา​พูด​ต่อต้าน​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​โกรธ​พวกเขา และ​พระองค์​ก็​จาก​ไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เมฆ​ลอย​ไป​จาก​เต็นท์ ก็​มี​เกล็ด​ขาวๆ​เหมือน​หิมะ​โผล่​ขึ้น​มา​ตาม​ผิวหนัง​ของ​มิเรียม เมื่อ​อาโรน​หัน​มา​ที่​มิเรียม ก็​เห็น​เกล็ด​สีขาว​บน​ตัว​นาง</verse>
				<verse number="11">อาโรน​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้านาย​ของ​เรา อย่า​ได้​ลงโทษ​พวกเรา​เลย ที่​เรา​ได้​ทำ​บาป​โง่ๆ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="12">ขอ​อย่า​ให้​นาง​เป็น​เหมือน​เด็ก​ที่​ตาย​ตอน​คลอด​แล้ว​เนื้อ​แหว่ง​ไป​ครึ่ง​หนึ่ง​เลย”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์ “พระเจ้า ขอ​ได้​โปรด​ช่วย​รักษา​นาง​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ถ้า​พ่อ​ของ​นาง​ถุย​น้ำลาย​ใส่​หน้า​นาง นาง​จะ​รู้สึก​อับอาย​ไป​ถึง​เจ็ด​วัน​ใช่​ไหม ถ้า​อย่างนั้น​ให้​ไล่​นาง​ออก​ไป​อยู่​นอก​ค่าย​เจ็ดวัน หลัง​จาก​นั้น ก็​ให้​นำ​นาง​กลับ​มา​ได้”</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​จึง​นำ​ตัว​มิเรียม​ออก​ไป​ไว้​นอก​ค่าย​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน​และ​ประชาชน​ก็​ไม่​ได้​เดิน​ทาง​ต่อ รอ​จน​นำ​มิเรียม​กลับ​มา</verse>
				<verse number="16">หลัง​จาก​นั้น​ประชาชน​ก็​ออก​จาก​ฮาเซโรท และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ปาราน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ส่ง​คน​ของ​เจ้า​ออก​ไป​สำรวจ​แผ่นดิน​คานาอัน แผ่นดิน​ที่​เรา​จะ​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พวกเจ้า​ต้อง​ส่ง​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​ของ​แต่​ละ​เผ่า​เข้า​ไป”</verse>
				<verse number="3">โมเสส​จึง​ส่ง​พวกนี้​ไป​จาก​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ปาราน ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ทุกคน​ล้วน​เป็น​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ต่อ​ไป​นี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​พวกเขา ชัมมุอา​ลูกชาย​ศักเกอร์ จาก​เผ่า​ของ​รูเบน</verse>
				<verse number="5">ชาฟัท​ลูกชาย​โฮรี จาก​เผ่า​ของ​สิเมโอน</verse>
				<verse number="6">คาเลบ​ลูก​ชาย​เยฟุนเนห์ จาก​เผ่า​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">อิกาล​ลูกชาย​โยเซฟ จาก​เผ่า​ของ​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="8">โฮเชยา​ลูกชาย​นูน จาก​เผ่า​ของ​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">ปัลที​ลูกชาย​ราฟู จาก​เผ่า​ของ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="10">กัดเดียล​ลูก​ชาย​โสดี จาก​เผ่า​ของ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="11">กัดดี​ลูกชาย​สุสี จาก​เผ่า​ของ​โยเซฟ ซึ่ง​มา​จาก​เผ่า​ของ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="12">อัมมีเอล​ลูกชาย​เกมัลลี จาก​เผ่า​ของ​ดาน</verse>
				<verse number="13">เสธูร์​ลูกชาย​มีคาเอล จาก​เผ่า​ของ​อาเชอร์</verse>
				<verse number="14">นาบี​ลูกชาย​โวฟสี จาก​เผ่า​ของ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="15">เกอูเอล​ลูกชาย​มาคี จาก​เผ่า​ของ​กาด</verse>
				<verse number="16">ทั้งหมดนั้น​เป็น​ราย​ชื่อ​ของ​คน​ที่​โมเสส​ส่ง​ออก​ไป​สอดแนม แผ่นดิน​นั้น (โมเสส​ได้​เปลี่ยน​ชื่อ​โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​นูน​เป็น​โยชูวา )</verse>
				<verse number="17">ตอน​ที่​โมเสส​กำลัง​จะ​ส่ง​พวกเขา​ไป​สำรวจ​ดินแดน​คานาอัน โมเสส​พูด​ว่า “ไป​ที่​เนเกบ​และ​ขึ้น​ไป​ที่​แถบ​เนินเขานั้น</verse>
				<verse number="18">ไป​ดู​ว่า​แผ่นดินนั้น​เป็น​อย่างไร ให้​ดู​ว่า​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​แข็งแรง​หรือ​อ่อนแอ ให้​ดู​ว่า​พวกเขา​มี​จำนวน​มาก​หรือ​น้อย</verse>
				<verse number="19">ให้​ดู​ว่า​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​อาศัย​อยู่​เป็น​อย่างไร ดี​หรือ​ไม่​ดี ให้​ดู​ว่า​เมือง​ที่​พวกเขา​อยู่​นั้น​เปิด​โล่ง​หรือ​มี​กำแพง​ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="20">ให้​ดู​ว่า​แผ่นดิน​นั้น​อุดม​สมบูรณ์​หรือ​ฝืดเคือง และ​ให้​ดู​ว่า​มี​ต้นไม้​หรือ​เปล่า พยายาม​เอา​ผลไม้​จาก​ดินแดน​นั้น​กลับ​มา​ด้วย” (ช่วงนี้​เป็น​หน้า​องุ่น​สุก​พอดี)</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​จึง​ไป​สำรวจ​ดินแดนนั้น จาก​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน​ถึง​เรโหบ​และ​เลโบ ฮามัท</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​ขึ้น​ไป​ที่​เนเกบ​และ​มา​ถึง​เมือง​เฮโบรน ซึ่ง​มี​ตระกูล​ของ​อาหิมาน เชชัย​และ​ทัลมัย ลูกหลาน​ของ​อานาค​อยู่​ที่นั่น (เมือง​เฮโบรน​สร้าง​ก่อน​เมือง​โศอัน​ใน​ประเทศ​อียิปต์​อยู่​เจ็ดปี)</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พวกเขา​ก็​มา​ถึง​หุบเขา​เอชโคล์ พวกเขา​ได้​ตัด​องุ่น​พร้อม​กิ่ง​มา​พวง​หนึ่ง แล้ว​เอา​คาน​สอด​หาม​กัน​มา​สอง​คน พวกเขา​แบก​มะเดื่อ​และ​ทับทิม​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า หุบเขา​เอชโคล์ เพราะ​มัน​เป็น​สถานที่​ที่​ชาว​อิสราเอล​ไป​ตัด​เถา​องุ่น​นั้น​มา</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​สำรวจ​ดินแดน​นั้น​ได้​สี่สิบ​วัน พวกเขา​ก็​กลับ​มา​ที่​ค่าย</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​มา​หา​โมเสส อาโรน​และ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ปาราน ที่​เคเดช แล้ว​พวกเขา​ได้​รายงาน​ให้​โมเสส อาโรน รวมทั้ง​คน​ใน​ชุมชน​ฟัง พวกเขา​ได้​เอา​ผลไม้​ที่​เก็บ​มา​ได้​มา​ให้​ดู</verse>
				<verse number="27">พวกเขา​บอก​โมเสส​ว่า “พวกเรา​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​ได้​ส่ง​พวกเรา​ไป​มา​แล้ว มัน​เป็น​ดินแดน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ และ​นี่​คือ​ผลไม้​ของ​มัน</verse>
				<verse number="28">แต่​ประชาชน​ที่​อยู่​ที่นั่น​แข็งแรง เมือง​ต่างๆ​ก็​มี​กำแพง​ขนาดใหญ่​ล้อมรอบ พวกเรา​ยัง​เห็น​ชาว​อานาค ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ชาว​อามาเลค​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​เนเกบ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เยบุส​และ​ชาว​อาโมไรต์​อาศัย​อยู่​ตาม​แถบ​เนินเขา ส่วน​ชาว​คานาอัน​อาศัย​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​และ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน”</verse>
				<verse number="30">คาเลบ​บอก​ให้​ประชาชน​ที่​อยู่​ใกล้​โมเสส​เงียบ​ลง และ​เขา​ก็​พูด​ว่า “เรา​ควร​จะ​บุก​ขึ้น​ไป​ยึด​เอา​แผ่นดินนั้น​มา​เป็น​ของ​เรา เพราะ​เรา​จะ​ชนะ​มัน​แน่”</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​อื่น​ที่​ขึ้น​ไป​กับ​คาเลบ​ด้วย​พูด​ว่า “พวกเรา​สู้​พวกมัน​ไม่​ได้​แน่ เพราะ​พวกมัน​แข็งแรง​กว่า​เรา​มาก”</verse>
				<verse number="32">พวกนี้​เอา​แต่​ข่าว​ร้าย​มา​รายงาน​ให้​ประชาชน​อิสราเอล​ฟัง​เกี่ยวกับ​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​ไป​สำรวจ​มานั้น พวกเขา​พูด​ว่า “แผ่นดิน​ที่​พวกเรา​ไป​สำรวจ​มา​นั้น เป็น​แผ่นดิน​ที่​กิน​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น แถม​คน​ที่​เรา​เห็น​ที่​นั่น ก็​ตัว​ใหญ่​เท่ายักษ์</verse>
				<verse number="33">พวกเรา​เห็น​ชาว​เนฟิล ที่​นั่น​ด้วย (ลูกหลาน​ของ​อานาค​ก็​มา​จาก​เนฟิล) พวกเรา​รู้สึก​เหมือน​ตัวเอง​เป็น​ตั๊กแตน และ​พวกเขา​ก็​เห็น​เรา​เหมือน​ตั๊กแตน​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พวก​ประชาชน​ต่าง​โห่ร้อง​เสียงดัง​และ​ใน​คืนนั้น​พวกเขา​ก็​ร้องห่ม​ร้องไห้​กัน</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​บ่น​ต่อว่า​โมเสส​และ​อาโรน พวกเขา​ทั้งหมด​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “น่า​จะ​ปล่อย​ให้​พวกเรา​ตาย​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​หรือ​ไม่ก็​ทิ้ง​ให้​พวกเรา​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้งนี้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พา​พวกเรา​มา​ที่​แผ่นดินนี้ เพื่อ​มา​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ​ทำไม​กัน แล้ว​เมีย​และ​ลูกๆ​ของ​พวกเรา​ก็​จะ​ถูก​จับ​ไป อย่างนี้​พวกเรา​กลับ​ไป​อียิปต์​ไม่​ดี​กว่า​หรือ”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​พูด​กัน​ว่า “ให้​พวกเรา​เลือก​หัวหน้า​คน​ใหม่ มา​นำ​พวกเรา​กลับ​ไป​อียิปต์​กัน​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="5">โมเสส​และ​อาโรน​ก้ม​ลง​กับ​พื้น ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ที่​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​และ​คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์ สอง​คนนี้​ที่​ได้​ไป​สำรวจ​ดินแดน​แห่งนั้น​ด้วย ทั้งสอง​คน​ก็​โกรธ​ฉีกเสื้อผ้า ของ​ตน​ออก</verse>
				<verse number="7">ทั้งสอง​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ที่​ชุมนุม​กัน​อยู่​ว่า “แผ่นดิน​ที่​พวกเรา​เดินทาง​เข้า​ไป​สำรวจนั้น​เป็น​แผ่นดิน​ที่​ดี​มาก​จริงๆ</verse>
				<verse number="8">ถ้า​พระยาห์เวห์​พอใจ​พวกเรา พระองค์​จะ​นำ​พวกเรา​เข้า​ใน​แผ่นดินนั้น และ​พระองค์​จะ​ยก​แผ่นดินนั้น​ให้​กับ​พวกเรา เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น อย่า​ได้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​เลย และ​ไม่​ต้อง​กลัว​คน​ใน​แผ่นดิน​นั้น​ด้วย เพราะ​พวกมัน​เป็น​เหยื่อ​ของ​พวกเรา และ​สิ่ง​ที่​ป้องกัน​พวกมัน​ก็​ไม่​มี​แล้ว แต่​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวกเรา อย่า​กลัว​พวกมัน​เลย”</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ชุมนุม​กัน​นั้น​ขู่​ว่า​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ทั้งสอง แล้ว​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ปรากฏ​ขึ้น​ที่​เต็นท์​นัดพบ ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “พวกนี้​จะ​ดูหมิ่น​เรา​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน พวกเขา​จะ​ไม่​ไว้ใจ​เรา​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน ทั้งๆ​ที่​เรา​ได้​แสดง​การ​อัศจรรย์​มากมาย​ให้​พวกเขา​เห็น​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ให้​เกิด​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​กับ​พวกเขา​และ​เรา​จะ​ทำลาย​พวกเขา และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​เข้มแข็ง​กว่า​คน​พวกนี้”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ถ้า​พระองค์​ทำ​อย่างนี้ ชาว​อียิปต์​จะ​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ เพราะ​พระองค์​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​นำ​ประชาชน​เหล่านี้​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">ชาว​อียิปต์​จะ​บอก​กับ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดินนี้ พวกเขา​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​พระองค์ พระยาห์เวห์ ได้​อยู่​ท่ามกลาง​คน​พวกนี้ และ​รู้​อีก​ว่า​พระองค์ พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​ให้​คน​พวกนี้​เห็น​ด้วย​ตา​เปล่า พวกเขา​รู้​ว่า​เมฆ​ของ​พระองค์​อยู่​เหนือ​คน​พวกนี้ พวกเขา​ก็​รู้​ว่า​ใน​เวลา​กลาง​วัน พระองค์​นำ​หน้า​คน​พวกนี้​ใน​เสา​เมฆ ส่วน​ใน​เวลา​กลาง​คืน​พระองค์​นำ​หน้า​คน​พวกนี้​ใน​เสา​ไฟ</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พระองค์​ฆ่า​คน​พวกนี้​ทั้งหมด ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​พระองค์​ก็​จะ​พูด​กัน​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘เป็น​เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​สามารถ​นำ​คน​พวกนี้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา พระองค์​จึง​ฆ่า​พวกเขา​เสีย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง’</verse>
				<verse number="17">ตอนนี้​ขอให้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่ เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="18">พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา ยาห์เวห์​โกรธ​ช้า แต่​เรา​มี​ความรัก​ยิ่งใหญ่ เรา​อภัย​ให้​กับ​คน​ที่​ทำ​บาป​และ​แหก​กฎ แต่​เรา​จะ​ไม่​เว้น​โทษ​ให้​ทั้งหมด เรา​จะ​ลงโทษ​คน​พวกนั้น รวมทั้ง​ลูก หลาน เหลน ของ​เขา​ด้วย สำหรับ​ความ​ผิดบาป​ที่​พวกเขา​ทำนั้น’</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น ได้​โปรด​ให้​อภัยบาป​ของ​คน​พวกนี้ ด้วย​ความรัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​อภัย​ให้​กับ​พวกเขา​ตั้ง​แต่​ตอน​ที่​พวกเขา​ออก​จาก​อียิปต์​มา​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​อภัย​ให้ ตาม​ที่​เจ้า​ขอ</verse>
				<verse number="21">เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน และ​โลก​ทั้งใบนี้​ปกคลุม​ด้วย​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​อย่าง​แน่นอน​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​สัญญา​ว่า</verse>
				<verse number="22">คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ที่​ได้​เห็น​รัศมี​ของ​เรา​และ​เหตุการณ์​อัน​มหัศจรรย์​ของ​เรา ที่​เรา​ได้​ทำ​ใน​อียิปต์​และ​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง และ​ได้​ลองดี​กับ​เรา​ถึง​สิบครั้ง​และ​ไม่​เชื่อฟัง​เรา</verse>
				<verse number="23">คน​พวกนี้​ทั้งหมด​จะ​ไม่​ได้​เห็น​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา รวมทั้ง​คน​พวกนั้น​ทุกคน​ที่​ไม่​เคารพ​ยำเกรง​เรา จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดินนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="24">แต่​เพราะ​คาเลบ​ผู้รับใช้​เรา คิด​แตกต่าง​จาก​คน​พวกนั้น และ​ติดตาม​เรา​ทุกอย่าง เรา​จะ​นำ​เขา​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เขา​เคย​เข้า​ไป​แล้ว และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ก็​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="25">ชาว​อามาเลค​และ​ชาว​คานาอัน​อาศัย​อยู่​ใน​หุบเขา ดังนั้น​ใน​วัน​พรุ่งนี้ ให้​เดิน​ทาง​กลับ​เข้า​ไป​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง โดย​ใช้​เส้นทาง​ที่​มุ่ง​สู่​ทะเล​แดง”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="27">“ไอ้​พวก​ชั่วช้านี้​จะ​บ่น​ต่อว่า​เรา​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน เรา​ได้ยิน​เสียง​บ่น​ของ​พวก​ชาว​อิสราเอล​ที่​บ่น​ต่อว่า​เรา</verse>
				<verse number="28">ให้​บอก​พวกมัน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​บอก​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ได้​บ่น​ใส่​หู​เรา</verse>
				<verse number="29">พวกเจ้า​จะ​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​นี้ พวกเจ้า​ทุกคน​ที่​ได้​นับ​ไว้​แล้ว ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ที่​ได้​บ่น​ต่อว่า​เรา</verse>
				<verse number="30">เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​ให้​เจ้า​เข้า​ไป​อยู่ ยกเว้น​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์​และ​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน</verse>
				<verse number="31">และ​ลูกๆ​ของ​เจ้า​ที่​เจ้า​บอก​ว่า​จะ​ถูก​จับ​ตัว​ไป เรา​จะ​พา​พวกเขา​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดินนั้น และ​พวกเขา​จะ​รู้จัก​แผ่นดิน​ที่​พวกเจ้า​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="32">แต่​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​อยู่​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​นี้</verse>
				<verse number="33">ลูกๆ​ของ​พวกเจ้า​จะ​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี พวกเขา​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​เพราะ​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​พวกเจ้า จนกว่า​พวกเจ้า​จะ​ตายกัน​หมด​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="34">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ทนทุกข์​เพราะ​บาป​ของ​พวกเจ้า​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี ซึ่ง​เท่ากับ​จำนวน​สี่สิบ​วัน​ที่​พวกเจ้า​เข้า​ไป​สำรวจ​แผ่นดินนั้น หนึ่งปี​ต่อ​หนึ่งวัน แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เมื่อ​เรา​ขัดขวาง​เจ้านั้น มัน​จะ​เป็น​อย่างไร”’</verse>
				<verse number="35">เรา ยาห์เวห์ ได้​พูด​ไว้​แล้ว​ว่า เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับ​ไอ้พวก​ชั่วช้านี้​ทุกคน ที่​ได้​มา​ชุมนุม​กัน​ต่อต้าน​เรา พวกมัน​ทุกคน​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้งนี้”</verse>
				<verse number="36">พวก​ผู้ชาย​ที่​โมเสส​ส่ง​เข้า​ไป​สำรวจ​แผ่นดินนั้น ได้​กลับ​มา และ​รายงาน​เกี่ยวกับ​แผ่นดินนั้น​อย่าง​เสียๆ​หายๆ​ทำ​ให้​ผู้คน​ทั้งหมด​บ่น​ต่อ​ว่า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​ผู้ชาย​พวกนี้​ที่​ได้​รายงาน​เกี่ยวกับ​แผ่นดินนั้น​อย่าง​เสียๆ​หายๆ​ตาย​หมด​ด้วย​โรคระบาด</verse>
				<verse number="38">ผู้ชาย​ทั้งหมด​ที่​เข้า​ไป​สำรวจ​แผ่นดิน​นั้น มี​แต่​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​และ​คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์​เท่านั้น​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​โมเสส​บอก​เรื่องนี้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน พวกเขา​เศร้าโศก​เสียใจ​มาก</verse>
				<verse number="40">วัน​ต่อมา พวกเขา​ตื่น​แต่​เช้าตรู่ และ​เริ่ม​ตรง​ไป​ที่​ยอดเนินเขานั้น พวกเขา​พูด​ว่า “เรา​อยู่​ที่​นี่​แล้ว พวกเรา​จะ​ขึ้น​ไป​ยัง​สถานที่​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้ เพราะ​พวกเรา​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="41">โมเสส​จึง​พูด​ว่า “ตอนนี้​ทำไม​พวกท่าน​ถึง​ขัด​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ มัน​จะ​ไม่​สำเร็จ​หรอก</verse>
				<verse number="42">อย่า​ขึ้น​ไป​เลย พวกท่าน​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ฟาดฟัน​จน​พ่ายแพ้​ต่อหน้า​ศัตรู เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​พวกท่าน</verse>
				<verse number="43">เพราะ​พวก​ชาว​อามาเลค​และ​ชาว​คานาอัน​จะ​ต่อสู้​กับ​ท่าน​ที่นั่น และ​พวกท่าน​จะ​ถูก​ฆ่าฟัน​ล้มลง เพราะ​พวกท่าน​ได้​หัน​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="44">แต่​พวกเขา​ยัง​คง​ดื้อดึง ขึ้น​ไป​บน​ยอด​เนินเขานั้น แม้ว่า​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ใส่​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​โมเสส​ยัง​ไม่​ได้​ออก​ไป​จาก​ค่าย</verse>
				<verse number="45">ชาว​อามาเลค​และ​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​แถบ​เนินเขานั้น​ต่าง​กรู​กัน​ลง​มา และ​เข้า​โจมตี​พวกชาว​อิสราเอล​จน​แตก​กระเจิง​ไป​ถึง​โฮรมาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​กับ​คน​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​จะ​ไป​อาศัย​อยู่ เป็น​แผ่นดิน​ที่​เรา​ยก​ให้​กับ​เจ้านั้น</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​เอา​ของถวาย​ที่​มา​จาก​ฝูง​วัว​หรือ​ฝูง​แกะ​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา หรือ​เครื่อง​สัตว​บูชา​ต่างๆ​ที่​เอา​มา​แก้บน หรือ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​สมัครใจ​เอา​มา​เอง หรือ​เอา​มา​ตอน​มี​งาน​เทศกาล​ต่างๆ​ตาม​ปกติ เพื่อ​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ด้วย คือ​แป้ง​อย่าง​ดี​สอง​ลิตร ผสม​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ลิตร</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เหล้าองุ่น​หนึ่ง​ลิตร​เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ด้วย พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สัตว​บูชา เหล้าองุ่น​หนึ่ง​ลิตร​สำหรับ​แกะ​หนึ่ง​ตัว</verse>
				<verse number="6">หรือ​ใน​กรณี​ที่​เป็น​แกะ​ตัวผู้ เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ด้วย คือ​แป้ง​อย่าง​ดี​สี่​ลิตร​ครึ่ง ผสม​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ลิตร</verse>
				<verse number="7">และ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​เหล้าองุ่น​หนึ่ง​ลิตร​เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา เป็น​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้า​ถวาย​วัว​รุ่น​ตัว​หนึ่ง​จาก​ฝูง​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา หรือ​เครื่อง​สัตว​บูชา​แก้บน หรือ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​พร้อม​กับ​วัว​รุ่น​ตัว​นั้น​ด้วย คือ​แป้ง​อย่าง​ดี​หก​ลิตร​ครึ่ง ผสม​น้ำมัน​มะกอก​หนึ่ง​ลิตร​ครึ่ง</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เหล้าองุ่น​หนึ่ง​ลิตร​ครึ่ง เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา นี่​จะ​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">วัว​ตัวผู้​แต่​ละ​ตัว หรือ​แกะ​ตัวผู้​แต่​ละ​ตัว หรือ​แกะ​หรือ​แพะ​แต่​ละ​ตัว​ที่​เอา​มา​ถวาย ต้อง​เตรียม​อย่างนี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">ไม่​ว่า​เจ้า​จะ​เอา​สัตว์​มา​ถวาย​เท่าไหร่​ก็​ตาม เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างนี้​กับ​สัตว์​แต่​ละ​ตัว ไม่​ว่า​จะ​มาก​แค่ไหน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="13">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างนั้น เมื่อ​ถวาย​พวก​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ต่อ​จากนี้​ไป เมื่อ​ชาว​ต่างชาติ​คน​หนึ่ง​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​พวกเจ้า อยาก​จะ​ถวาย​พวก​ของขวัญ ที่​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เขา​ก็​จะ​ต้อง​ทำ​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ทำ</verse>
				<verse number="15">มัน​จะ​มี​แค่​กฎ​เดียว​สำหรับ​เจ้า​และ​คน​ต่างด้าว​ที่​อยู่​กับ​เจ้า กฎนี้​จะ​ใช้​ตลอด​ไป ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน​ของ​เจ้า เพราะ​ใน​สาย​ตา​ของ​พระยาห์เวห์ เจ้า​และ​ชาว​ต่างชาติ​ก็​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">เจ้า​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า​จะ​ใช้​กฎ​และ​ระเบียบ​เดียวกัน”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ให้​บอก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​นำ​เจ้าไป</verse>
				<verse number="19">และ​เมื่อ​เจ้า​กิน​อาหาร​จาก​แผ่นดินนั้น เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">แป้ง​ดิบ​ก้อน​แรก​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ทำ​เป็น​ขนมปัง​ถวาย​เป็น​ของขวัญ เจ้า​ต้อง​ถวาย​มัน​เหมือน​กับ​ของขวัญ​ที่​มา​จาก​ลานนวด​ข้าว</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​แป้ง​ดิบ​ก้อน​แรก​เป็น​ของขวัญ​กับ​พระยาห์เวห์ ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เจ้า​ทำ​ผิด​โดย​ไม่​ได้​ตั้งใจ​และ​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ทั้งหมดนี้​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​โมเสสไว้</verse>
				<verse number="23">ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เจ้า​ผ่าน​ทาง​โมเสส ตั้งแต่​วันนั้น​ที่​พระองค์​ได้​ให้​กฎ​พวกนั้น​กับ​เจ้า​เป็น​ครั้ง​แรก เรื่อย​มา​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ถ้า​ชุมชน​ของ​พวกเจ้า​ทำ​สิ่งนี้​ไป​โดย​ไม่​ได้​ตั้งใจ​แต่​ทำ​ไป​เพราะ​ไม่รู้ ทั้งชุมชน​ต้อง​นำ​วัว​รุ่น​จาก​ฝูง​วัว​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พร้อม​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​ที่​กฎ​กำหนด​ไว้ และ​พวกเจ้า​ต้อง​นำ​แพะ​ตัวผู้​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="25">ด้วย​วิธีนี้ นักบวช​จะ​ทำ​พิธี​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งชุมชน เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้รับ​การ​ยกโทษ เพราะ​มัน​เป็น​ความ​ผิดพลาด และ​พวกเขา​ก็​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ของ​พวกเขา​มา​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ สำหรับ​ความ​ผิดพลาด​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งชุมชน​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อยู่​ร่วม​กับ​เจ้า​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ยกโทษ เพราะ​ทุกคน​มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​กับ​ความ​ผิด​พลาด​นั้น</verse>
				<verse number="27">แต่​ถ้า​คนๆ​หนึ่ง​ทำ​ผิด​โดย​ไม่​ได้​ตั้งใจ คนๆนั้น​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวเมีย​ตัว​หนึ่ง​อายุ​หนึ่ง​ปี​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="28">แล้ว​นักบวช​จะ​ทำ​พิธี​ชำระ​แท่น​บูชา​แทน​คนๆนั้น​ที่​ทำ​ผิด​โดย​ไม่​ได้​ตั้งใจ นักบวช​จะ​ทำ​พิธีนี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แทน​คนๆนั้น แล้ว​คนๆนั้น​จะ​ได้รับ​การ​ยกโทษ</verse>
				<verse number="29">สำหรับ​ประชาชน​ของ​อิสราเอล​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​พวกเจ้า ก็​ให้​ใช้​กฏ​เดียวกัน​เมื่อ​มี​คน​ทำผิด</verse>
				<verse number="30">แต่​คน​ที่​ทำ​บาป​โดย​ตั้งใจ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​เอง​หรือ​ชาว​ต่างชาติ คนๆนั้น​ได้​ดูหมิ่น​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="31">เพราะ​เขา​ดูหมิ่น​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ฝ่าฝืน​คำสั่ง​ของ​พระองค์ คนๆนั้น​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ประชาชน เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ ’”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​อยู่​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง พวกเขา​พบ​ชาย​คนหนึ่ง​ไป​เก็บ​ฟืน​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="33">คนเหล่านั้น​ที่​เจอ​เขา​เก็บ​ฟืน​อยู่ ได้​นำ​ตัว​เขา​มา​หา​โมเสส อาโรน​และ​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="34">พวกเขา​ควบคุม​ตัว​ชาย​คนนั้น​ไว้​เพราะ​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​เขา</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ชาย​คนนั้น​ต้อง​ถูก​ฆ่า ประชาชน​ทั้งหมด​ต้อง​ฆ่า​เขา​ด้วย​ก้อน​หิน​ที่​นอก​ค่าย”</verse>
				<verse number="36">ประชาชน​จึง​นำ​ตัว​ชาย​คนนั้น​ออก​ไป​นอก​ค่าย​และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​จน​ตาย ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสสไว้</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="38">“ให้​บอก​คน​อิสราเอล​ว่า ให้​พวกเขา​ทำ​พู่​ติด​ไว้​ที่​ชายเสื้อ​ของ​พวกเขา​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน และ​พวกเขา​ต้อง​เอา​เชือก​สีฟ้า​ผูก​บน​พู่​ทุกมุม</verse>
				<verse number="39">เจ้า​จะ​มี​พู่​พวกนี้ เพื่อ​พวกเจ้า​จะ​ได้​เห็น​มัน​และ​จดจำ​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ทุก​ข้อ และ​ทำ​ตาม เพื่อ​พวกเจ้า​จะ​ได้​ไม่​กลาย​เป็น​คน​ไม่​สัตย์ซื่อ เพราะ​ไป​ทำ​ตามใจ​และ​ความอยาก​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="40">เจ้า​จะ​ได้​จดจำ​และ​ทำตาม​คำสั่ง​ของ​เรา​ทุกข้อ และ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ที่​ถูก​แยก​ออก​มา​สำหรับ​พระเจ้า​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="41">เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า ที่​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">โคราห์ ดาธาน อาบีรัม และ​โอน ได้​ต่อต้าน​โมเสส โคราห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสฮาร์ อิสฮาร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคฮาท โคฮาท​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี ส่วน​ดาธาน​และ​อาบีรัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีอับ โอน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เปเลท ดาธาน อาบีรัม​และ​โอน​เป็น​ลูกหลาน​ของ​รูเบน พวกเขา​ได้​พา​คน​หลายคน</verse>
				<verse number="2">ลุก​ขึ้น​ต่อต้าน​โมเสส พวกเขา​รวบรวม​คน​ได้​สองร้อย​ห้าสิบ​คน​จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พวกคน​สองร้อย​ห้าสิบ​คนนี้​เป็น​ผู้นำ​ของ​ชุมชน ที่​ประชาชน​เลือก​ขึ้น​มา เป็น​พวกคน​ที่​มี​ชื่อเสียง</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​รวม​ตัว​กัน​ต่อต้าน​โมเสส​และ​อาโรน พวกเขา​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “พวกท่าน​หลงตัวเอง​เกิน​ไป​แล้ว เพราะ​ประชาชน​ทั้งหมดนี้ ทุกคน​เป็น​คน​พิเศษ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ก็​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา ทำไม​ท่าน​ถึง​ต้อง​ยก​ตัวเอง​ขึ้น​ข่ม​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​โมเสส​ได้ยิน​อย่างนั้น เขา​ก็​ทรุดตัว​กราบลง​กับ​พื้นดิน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พูด​กับ​โคราห์​และ​พรรคพวก​ของ​เขา​ว่า “พรุ่งนี้​เช้า​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​ของ​พระองค์​และ​ใคร​เป็น​คนพิเศษ และ​พระองค์​จะ​นำ​คน​ที่​พิเศษนั้น​มา​อยู่​ใกล้​พระองค์ และ​คน​ที่​พระองค์​เลือก พระองค์​ก็​จะ​นำ​มา​อยู่​ใกล้​พระองค์</verse>
				<verse number="6">โคราห์ ทำ​อย่างนี้สิ ใน​วัน​พรุ่งนี้ ให้​ท่าน​และ​พรรคพวก​ของ​ท่าน​เอา​กระถาง​ไฟ​มา</verse>
				<verse number="7">และ​เอา​ไฟ​ใส่​เข้า​ไป แล้ว​ใส่​เครื่อง​หอม​ลง​ใน​นั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​พรุ่งนี้ แล้ว​คน​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก​จะ​เป็น​คนพิเศษ​ของ​พระองค์ พวกท่าน​เลวี​ต่าง​หาก​ที่​หลง​ตัวเอง​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​พูด​กับ​โคราห์​ว่า “ฟัง​ให้​ดีๆ​พวกชาว​เลวี​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">พวกท่าน​คิด​ว่า​มัน​น้อย​เกินไป​ใช่​ไหม ที่​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​แยก​พวกท่าน​ออก​จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​นำ​พวกท่าน​มา​ใกล้​พระองค์ ให้​มา​รับใช้​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​มา​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​ชุมชน​เพื่อ​บริการ​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ท่าน และ​พรรคพวก​ของ​ท่าน ให้​มา​อยู่​ใกล้​พระองค์ แต่​พวกท่าน​อยาก​จะ​เป็น​นักบวช​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ท่าน และ​พรรคพวก​ของ​ท่าน จึง​ได้​รวมตัวกัน​เพื่อ​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ แล้ว​อาโรน​ทำ​ผิด​อะไร พวกท่าน​ถึง​ได้​บ่น​ต่อว่า​เขา”</verse>
				<verse number="12">โมเสส​ส่ง​คน​ไป​เรียก​ดาธาน​และ​อาบีรัม​ลูกชาย​เอลีอับ​มา แต่​พวกเขา​บอก​ว่า “พวกเรา​จะ​ไม่​มา</verse>
				<verse number="13">แค่นี้​ยัง​ไม่​พอ​อีก​หรือ ที่​ท่าน​นำ​พวกเรา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ เพื่อ​ให้​เรา​มา​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้งนี้ แล้ว​ตอนนี้​ท่าน​ยัง​ทำ​ตัว​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​พวกเรา​อีก</verse>
				<verse number="14">นอกจากนั้น ท่าน​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​พา​พวกเรา​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​อัน​อุดม​สมบูรณ์ แถม​ยัง​ไม่​ยอม​ให้​ที่​นา​และ​ไร่​องุ่น​กับ​พวกเรา​ด้วย ท่าน​จะ​แหก​ตา​พวกนี้​ต่อ​ไป​อีก​หรือ พวกเรา​จะ​ไม่​มา”</verse>
				<verse number="15">โมเสส​โกรธ​มาก เขา​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “อย่า​ไป​รับ​เครื่อง​บูชา​ของ​พวกเขา​เลย ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​ทำ​ผิด​ต่อ​พวกเขา​เลย แม้แต่​ลา​ซักตัว​ก็​ไม่​เคย​เอา​ของ​เขา​มา”</verse>
				<verse number="16">โมเสส​พูด​กับ​โคราห์​ว่า “ท่าน​และ​พรรคพวก​ของ​ท่าน​ต้อง​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​พรุ่งนี้ จะ​มี​ท่าน พรรคพวก​ของ​ท่าน​และ​อาโรน</verse>
				<verse number="17">พวกท่าน​แต่​ละ​คน​จะ​ต้อง​เอา​กระถาง​ไฟ​ของ​ท่าน​ใส่​เครื่อง​หอม แล้ว​แต่​ละ​คน​ต้อง​นำ​กระถาง​ไฟนั้น​มา​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ รวมทั้งหมด​สองร้อย​ห้าสิบ​ใบ ท่าน​และ​อาโรน​ก็​ต้อง​นำ​กระถาง​ไฟ​ของ​ตัว​เอง​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​ทุกคน​ได้​นำ​กระถาง​ไฟ​ของ​ตัวเอง​มา ใส่​ถ่าน​ที่​ติด​ไฟ​อยู่​ลง​ไป​และ​ใส่​เครื่อง​หอม​ลง​ไป แล้ว​มา​ยืน​อยู่​หน้า​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ​พร้อม​กับ​โมเสส​และ​อาโรน</verse>
				<verse number="19">โคราห์​รวบรวม​คน​ใน​ชุมชน​ทั้งหมด​ให้​มา​ต่อต้าน​พวกเขา​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ แล้ว​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ปรากฏ​แก่​คน​ทั้งชุมชน</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="21">“ถอย​ห่าง​จาก​ชุมชนนี้ เรา​จะ​ทำลาย​พวกมัน​ทันที”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​และ​อาโรน​ก้มกราบ​ลง​และ​พูด​ว่า “พระเจ้า พระองค์​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​วิญญาณ​ของ​คน​ทั้งหมด เมื่อ​มี​คนหนึ่ง​ทำ​บาป พระองค์​จะ​โกรธ​คน​ทั้ง​ชุมชน​หรือ”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="24">“ให้​บอก​กับ​คน​ใน​ชุมชน​ว่า ‘ย้าย​ออก​ไป​ให้​ห่าง​จาก​เต็นท์​ของ​โคราห์ ดาธาน​และ​อาบีรัม’”</verse>
				<verse number="25">โมเสส​ยืนขึ้น​และ​ตรง​ไป​ที่​ดาธาน อาบีรัม​และ​พวกผู้ใหญ่​ของ​ชาว​อิสราเอล​ที่​ติดตาม​เขา</verse>
				<verse number="26">โมเสส​บอก​กับ​ชุมชน​ว่า “ย้าย​ออก​ให้​ห่าง​จาก​เต็นท์​ของ​คนชั่ว​พวกนี้ และ​อย่า​ไป​แตะ​ต้อง​อะไรก็​ตาม​ที่​เป็น​ของ​พวกเขา ไม่​อย่างนั้น ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย เพราะ​ความบาป​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="27">ประชาชน​จึง​ย้าย​ออก​ห่าง​จาก​เต็นท์​ของ​โคราห์ ดาธาน​และ​อาบีรัม ตอนนี้ ดาธาน​และ​อาบีรัม​ได้​ออก​มา​ยืน​อยู่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​ของ​พวกเขา พร้อม​กับ​ลูกเมีย​และ​เด็กทารก​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="28">โมเสส​พูด​ว่า “อย่างนี้​พวกท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​เรา​มา​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้ เรา​ไม่​ได้​คิด​พวกมัน​ขึ้น​มา​เอง</verse>
				<verse number="29">คือ ถ้า​คน​พวกนี้​ตาย​ธรรมดาๆ​เหมือน​กับ​ที่​คน​อื่นๆ​เขา​ตายกัน และ​ถ้า​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​คนอื่น​ก็​เกิด​ขึ้น​กับ​พวกเขา​ด้วย แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="30">แต่​ถ้า​พระยาห์เวห์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​เคย​เกิดขึ้น​มา​ก่อน ให้​พื้นดิน​อ้า​ปาก​กลืน​พวกเขา​และ​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​มี​ลง​ไป และ​พวกนี้​ถูก​ฝัง​ทั้ง​เป็น แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​ได้​รู้​ว่า พวกเขา​ได้​ดูหมิ่น​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​โมเสส​พูด​จบ พื้นดิน​ที่​อยู่​ใต้​คน​พวกนั้น​ก็​แยก​ออก</verse>
				<verse number="32">มัน​เหมือน​กับ​พื้นดิน​กำลัง​อ้า​ปาก​ของ​มัน​และ​กลืน​เอา​คน​พวกนั้น ครอบครัว​ของ​พวกเขา​และ​คน​ของ​โคราห์ รวมทั้ง​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">พวกเขา​จึง​ถูกฝัง​ทั้งเป็น​พร้อม​สิ่งของ​ของ​พวกเขา แล้ว​พื้นดิน​ก็​ปิด​ทับ​พวกเขา​และ​พวกเขา​ก็​หาย​ไป​จาก​ชุมชน</verse>
				<verse number="34">คน​อิสราเอล​อื่นๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​ต่าง​วิ่งหนี เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ของ​พวกเขา คน​เหล่านั้น​พูด​ว่า “เดี๋ยว​แผ่นดิน​จะ​กลืน​พวกเรา​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​ทำลาย​สองร้อย​ห้าสิบ​คน​ที่​กำลัง​บูชา​เครื่อง​หอม​อยู่</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="37">“บอก​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน​ว่า ให้​เอา​กระถาง​ไฟ​พวกนั้น​ออก​มา​จาก​กองไฟ​ที่​ยัง​เผา​อยู่ และ​เขี่ย​ถ่าน​ไฟ​และ​ขี้เถ้า​ให้​กระจาย​ไป​ทั่วๆ กระถาง​ไฟ​ได้​กลาย​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​พวกเขา​ได้​เอา​กระถาง​ไฟ​พวกนี้​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ ให้​เอา​กระถาง​ไฟ​ของ​คนพวกนี้​ที่​ทำ​บาป​จน​ทำ​ให้​พวกเขา​ต้อง​ตาย ไป​ตี​ให้​แบนๆ แล้ว​เอา​มา​ทาบ​เข้า​กับ​แท่นบูชา มัน​จะ​เป็น​สิ่ง​เตือนใจ​สำหรับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="38"></verse>
				<verse number="39">นักบวช​เอเลอาซาร์​จึง​เอา​กระถาง​ไฟ​ทอง​สัมฤทธิ์ ที่​คน​พวกนั้น​ที่​ถูก​เผา​ไป​แล้ว​นำ​มา​ถวาย เอา​มา​ตี​เป็น​แผ่น​บางๆ มา​ทาบ​ไป​บน​แท่นบูชา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​เขา​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="40">แผ่น​ทอง​สัมฤทธิ์นี้​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​เตือน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​ไม่​ให้​คน​ที่​ไม่​มี​สิทธิ์ ที่​ไม่​ใช่​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​เข้า​ไป​ใกล้​แท่นบูชา​เพื่อ​เผา​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ จะ​ได้​ไม่​เป็น​เหมือน​โคราห์​และ​พรรคพวก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="41">วัน​ต่อมา ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ต่าง​บ่น​ต่อว่า​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “ท่าน​ได้​ทำ​ให้​คน​ของ​พระยาห์เวห์​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="42">ขณะ​ที่​คน​ใน​ชุมชน​กำลัง​รวม​ตัว​กัน​ต่อต้าน​โมเสส​และ​อาโรน พวกเขา​ได้​หัน​ไป​ทาง​เต็นท์​นัดพบ และ​เห็น​เมฆ​ปกคลุม​เต็นท์นั้น​และ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ปรากฏ​ขึ้น</verse>
				<verse number="43">โมเสส​กับ​อาโรน​ก็​มา​ที่​ด้านหน้า​ของ​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="44">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="45">“ถอย​ไป​ให้​ห่าง​จาก​ชุมชนนี้ เรา​จะ​ได้​ทำลาย​พวกเขา​เดี๋ยวนี้” โมเสส​กับ​อาโรน​จึง​ก้มกราบ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="46">โมเสส​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ไป​เอา​กระถาง​ไฟ และ​เอา​ไฟ​จาก​แท่นบูชา​ใส่​ลง​ไป และ​ใส่​เครื่อง​หอม​ลง​ไป​ด้วย แล้ว​รีบ​เอา​ไป​ที่​ชุมชนนั้น​แทน​ประชาชน เพื่อ​ระงับ​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​โกรธ​พวกเขา โรค​ระบาด​กำลัง​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="47">แล้ว​อาโรน​ก็​ไป​เอา​กระถาง​ไฟ​ตาม​ที่​โมเสส​บอก แล้ว​วิ่ง​เข้า​ไป​กลาง​ชุมชน และ​เขา​เห็น​ว่า​เกิด​โรค​ระบาด​ขึ้น​แล้ว​ใน​หมู่​ประชาชน เขา​เอา​เครื่อง​หอม​ใส่​ลง​ใน​กระถาง​ไฟ​แทน​ประชาชน เพื่อ​ระงับ​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="48">เขา​ยืน​อยู่​ระหว่าง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย และ​โรค​ระบาด​ก็​หยุด​ลง</verse>
				<verse number="49">มี​คน​ตาย​จาก​โรค​ระบาด​ครั้งนี้​ถึง​หนึ่งหมื่น​สี่พัน​เจ็ดร้อย​คน ไม่​รวม​คน​ที่​ตาย​ไป​ก่อน​หน้า​นี้​แล้ว​เพราะ​โคราห์</verse>
				<verse number="50">อาโรน​ได้​กลับ​ไปหา​โมเสส​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ เพราะ​โรค​ระบาด​ได้​หยุด​ลง​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​และ​ให้​หัวหน้า​ของ​แต่​ละ​เผ่า​เอา​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา​มา รวม​เป็น​สิบสอง​อัน และ​ให้​เขียน​ชื่อ​ของ​หัวหน้า​เผ่า​แต่​ละ​คน​ลง​ไป​บน​ไม้เท้า​ของ​เขานั้น</verse>
				<verse number="3">ให้​เขียน​ชื่อ​ของ​อาโรน​ลง​บน​ไม้เท้า​ของ​เผ่า​เลวี เพราะ​จะ​มี​ไม้เท้า​หนึ่ง​อัน​สำหรับ​หัวหน้า​เผ่า​แต่​ละ​เผ่า</verse>
				<verse number="4">ให้​เอา​ไม้เท้า​พวกนี้​มา​วาง​ไว้​ใน​เต็นท์​นัดพบ ตรง​หน้า​หีบ​เก็บ​ข้อตกลง​เป็น​สถานที่​ที่​เรา​พบ​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​เลือก​คน​ไหน ไม้เท้า​ของ​คนนั้น​ก็​จะ​แตก​หน่อ​ออก​มา ด้วย​วิธีนี้ เรา​จะ​ได้​หยุด​การ​บ่น​ต่อว่า​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่​มี​ต่อ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล และ​พวกผู้นำ​ของ​เขา​ทุกคน​ก็​เอา​ไม้เท้า​ของ​ตัวเอง​มา​ให้​กับ​โมเสส รวม​เป็น​สิบสอง​อัน จาก​เผ่า​ละ​อัน ไม้เท้า​ของ​อาโรน​ก็​อยู่​ท่ามกลาง​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">โมเสส​วาง​ไม้เท้า​พวกนั้น​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง</verse>
				<verse number="8">วัน​ต่อมา โมเสส​ได้​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง เขา​เห็น​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​จาก​เผ่า​เลวี​แตก​ใบ แตก​หน่อ​และ​มี​ดอก​บาน พร้อม​กับ​ผล​อัลมอนด์​ด้วย</verse>
				<verse number="9">โมเสส​จึง​เอา​ไม้เท้า​ทั้งหมด​จาก​ด้าน​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์ ออก​มา​ให้​กับ ประชาชน​อิสราเอล หัวหน้า​แต่​ละ​คน​ก็​หา​และ​หยิบ​ไม้เท้า​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เอา​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​กลับ​ไป​วาง​ไว้​ด้าน​หน้า​หีบ​ข้อตกลง เพื่อ​เก็บ​ไว้​ให้​เป็น​สิ่ง​คอย​เตือน​พวกนี้​ที่​ทรยศ​เรา เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​หยุด​บ่น​ต่อว่า​เรา และ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ตาย”</verse>
				<verse number="11">โมเสส​จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="12">แต่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ดูสิ พวกเรา​จะ​ตาย พวกเรา​จะ​ถูก​ทำลาย พวกเรา​จะ​ถูก​ทำลาย​กันหมด</verse>
				<verse number="13">ทุกคน​ที่​แค่​เข้า​ไป​ใกล้​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ต้อง​ตายแล้ว พวกเรา​จะ​ตายกันหมด​หรือ​เปล่านี่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ตัวเจ้า ลูกชาย​ของ​เจ้า​และ​คน​ใน​ตระกูล​ของ​เจ้า จะ​ต้อง​รับโทษ ถ้า​มี​ใคร​มา​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​เสื่อม​เสีย ตัวเจ้า​และ​ลูกชาย​จะ​ต้อง​รับโทษ ถ้า​ทำ​หน้าที่​นักบวช​บกพร่อง​ทำให้​เกิด​ความ​เสื่อม​เสีย</verse>
				<verse number="2">ให้​พา​พี่น้อง​ชาว​เลวี​คนอื่นๆ​ที่​อยู่​เผ่า​พันธุ์​เดียวกับ​พ่อ​ของ​เจ้า​มา​ด้วย พวกเขา​จะ​ได้​มา​ร่วม​งาน​และ​ช่วยเหลือ​เจ้า​ตอน​ที่​เจ้า​และ​ลูกชาย​ของ​เจ้า​อยู่​ต่อหน้า​เต็นท์​เก็บ​ข้อตกลง</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​จะ​ต้อง​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​คอยเฝ้า​ระวัง​ให้​กับ​เจ้า คอย​ดูแล​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง แต่​พวกเขา​ต้อง​ไม่​เข้า​ไป​ใกล้​เครื่องใช้​ต่างๆ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​หรือ​แท่นบูชา​นั้น เพื่อ​ว่า​ทั้ง​พวกเขา​และ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​ร่วม​งาน​กับ​เจ้า​และ​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​คอย​เฝ้า​ระวัง​เต็นท์​นัดพบ รวมทั้ง​งาน​หนัก​ต่างๆ​ที่​เกี่ยวกับ​เต็นท์​ด้วย แต่​ห้าม​คน​ที่​ไม่​มี​สิทธิ์​เข้า​มา​ใกล้​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​คอย​เฝ้า​ระวัง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​แท่นบูชา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไม่​โกรธ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ดูสิ เรา​ได้​เลือก​พวกพี่น้อง​ชาวเลวี​ของเจ้า ออกมา​จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พวกเขา​เป็น​ของขวัญ​สำหรับ​เจ้า ที่​มอบ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ทำงาน​หนัก​ใน​เต็นท์นัดพบ</verse>
				<verse number="7">อาโรน มี​แต่​เจ้า​และ​ลูกชาย​ของเจ้า​เท่านั้น​ที่​จะ​ทำหน้าที่​นักบวช คอย​ดูแล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เกี่ยวกับ​แท่นบูชา​และ​ที่​อยู่​หลัง​ม่านนั้น และ​เจ้า​ก็​ต้อง​ทำงาน​ด้วย เรา​จะ​ให้​งาน​เจ้า​ให้​สม​กับ​ฐานะ​นักบวช แต่​คน​ที่​ไม่มี​สิทธิ์ แล้ว​บุกรุก​เข้ามา​จะ​ต้อง​ถูกฆ่า”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “ดูสิ เรา​เอง​ได้​มอบหมาย​งาน​ให้เจ้า​เป็นยาม​คอย​เฝ้าระวัง​ของขวัญต่างๆ​ที่​คน​เอามา​ให้​กับ​เรา รวมทั้ง​ของขวัญ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​ที่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เอามา เรา​จะ​แบ่ง​สิ่งเหล่านั้น​ให้เจ้า​และ​ลูกชาย​ของเจ้า เป็น​ส่วน​แบ่ง​ที่​พวกเจ้า​จะ​ได้​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="9">ผู้คน​จะ​เอา​เครื่อง​บูชา​ต่างๆ​มา​ถวาย​เรา มี​ทั้ง​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​ชดใช้ เครื่อง​บูชา​พวกนี้​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เจ้า​จะ​ได้​ส่วน​แบ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดนี้ จาก​ส่วน​ที่​เก็บ​ไว้ ที่​ไม่​ได้​เอา​ไป​เผา​บน​แท่น​บูชา ส่วนนี้​จะ​เป็น​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​สำหรับ​เจ้า​และ​พวก​ลูกชาย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ต้อง​กิน​มัน​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ผู้ชาย​ใน​ครอบครัว​เจ้า​กิน​ได้​หมด​ทุกคน มัน​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">และ​ของขวัญ​พิเศษ​อื่นๆ​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำ​มา​ยื่น​ถวาย​กับ​เรา ก็​จะ​เป็น​ของ​เจ้า​ด้วย เรา​จะ​ให้​ของ​พวกนั้น​กับ​เจ้า ลูกชาย​ของ​เจ้า​และ​ลูกสาว​ของ​เจ้า นั่น​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​เจ้า ใน​ครอบครัว​เจ้า ทุกคน​ที่​บริสุทธิ์​ตาม​พิธีกรรม​ก็​กิน​ได้</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​นำ​ผลผลิต​ที่​เก็บเกี่ยว​ได้​เป็น​ครั้งแรก​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ มี​น้ำมัน​มะกอก​อย่างดี เหล้า​องุ่น​ใหม่​และ​เมล็ด​ข้าว​ทั้งหมด เรา​จะ​ยก​ให้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวกเขา​นำ​พืชผล​ที่​สุก​เป็น​ครั้ง​แรก​ใน​ที่ดิน​ของ​พวกเขา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ ของ​ถวายนั้น​ก็​จะ​เป็น​ของ​พวกเจ้า ใน​ครอบครัว​เจ้า ทุกคน​ที่​บริสุทธิ์​ตาม​พิธีกรรม ก็​กิน​ได้</verse>
				<verse number="14">ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​นำ​มา​ถวาย​ใน​อิสราเอล ก็​จะ​เป็น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ลูกหัวปี​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ลูกคน​หรือ​ลูกสัตว์ ที่​พวกเขา​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​รับ​เงิน​ที่​เขา​จ่าย​เป็น​ค่าไถ่​สำหรับ​ลูกหัวปี​ของ​คน และ​ลูกหัวปี​ของ​สัตว์​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ลูกหัวปีนั้น​มี​อายุ​ได้​หนึ่ง​เดือน เจ้า​จะ​ต้อง​มา​ซื้อ​คืน​ไป​เป็น​เงิน​หนัก​ห้า​เชเขล ตายตัว​ตาม​มาตรฐาน​อย่าง​เป็น​ทางการ โดย​คิด​หนึ่ง​เชเขล​เท่ากับ​ยี่สิบ​เกราห์</verse>
				<verse number="17">แต่​ลูก​วัว​หัวปี ลูกแกะ​หัวปี และ​ลูก​แพะ​หัวปี ห้าม​ไม่​ให้​เจ้า​ซื้อ​คืน​ไป พวกมัน​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​เอา​เลือด​ของ​พวกมัน​มา​พรม​ลง​บน​แท่นบูชา​และ​ต้อง​เผา​ไขมัน​ของ​พวกมัน เป็น​ของขวัญ ที่​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แต่​ส่วน​ที่​เป็น​เนื้อ​จะ​เป็น​ของ​เจ้า รวมทั้ง​ส่วน​อก​ของ​เครื่อง​ยื่น​บูชา และ​ส่วน​สะโพก​ข้าง​ขวา ก็​เป็น​ของ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="19">พวก​ของขวัญ​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​ที่​ชาว​อิสราเอล​เอา​มา​ยื่น​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เรา​มอบ​ให้​กับ​เจ้า ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​เจ้า มัน​เป็น​ส่วน​ของ​เจ้า​ตลอดไป มัน​จะ​เป็น​ข้อตกลง ของ​พระยาห์เวห์ สำหรับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​รุ่น​หลังจาก​เจ้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​อาโรน​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​อะไร​เลย​ใน​ที่ดิน​ของ​พวกเขา และ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เป็น​เจ้าของ​ใน​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ท่ามกลาง​พวกเขา เรา​คือ​ส่วนแบ่ง​ของ​เจ้า​และ​มรดก​ของ​เจ้า​ใน​ท่ามกลาง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">พวก​ชาว​อิสราเอล​จะ​ถวาย​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​พืชผล​และ​สัตว์​ที่​เกิด​ใหม่ เรา​ยก​ส่วนนี้​ให้​กับ​ชาว​เลวี นี่​จะ​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเขา เป็น​ค่า​ตอบแทน ที่​พวกเขา​ทำ​งาน​หนัก​ใน​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="22">ตั้งแต่นี้ไป ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ไม่​เข้า​ไป​ใกล้​เต็นท์​นัดพบ ไม่​อย่างนั้น​พวกเขา​จะ​ถูก​ลงโทษ เพราะ​บาป​ของ​พวกเขา​และ​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="23">มี​แต่​ชาว​เลวี​เท่านั้น​ที่​จะ​ทำ​งาน​ให้​เต็นท์​นัดพบ และ​พวกเขา​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​ความ​บาป​ที่​เกิดขึ้น นี่​จะ​เป็น​กฎ​ของ​พวกเจ้า​ตลอดไป และ​พวก​เลวี​ก็​จะ​ไม่​ได้​ส่วนแบ่ง​อะไร​เลย​ใน​ที่ดิน​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">ชาว​อิสราเอล​จะ​ถวาย​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​รายได้​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เรา​จะ​ให้​ส่วนนี้​กับ​ชาว​เลวี เป็น​ส่วนแบ่ง​แทน​ที่ดิน เพราะ​อย่างนี้ เรา​ถึง​ได้​บอก​ชาว​เลวี​ว่า พวกเขา​จะ​ไม่​ได้​ส่วนแบ่ง​อะไร​เลย​ใน​ที่ดิน ท่ามกลาง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="26">“ให้​บอก​ชาว​เลวี​ว่า ‘เมื่อ​คน​อิสราเอล​เอา​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​รายได้​มา​ถวาย​ให้​กับ​เรา เรา​ก็​ได้​มอบ​ส่วนนี้​ให้​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ของ​เจ้า เมื่อ​เจ้า​ได้รับ​ส่วนแบ่งนี้​แล้ว เจ้า​ต้อง​ถวาย​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ส่วน​แบ่งนั้น​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย</verse>
				<verse number="27">ของขวัญ​ของ​เจ้า​นี้ พระเจ้า​ก็​จะ​นับ​ให้​กับ​เจ้า​เหมือน​กับ​ว่า​มัน​เป็น​เมล็ด​ข้าว​จาก​ลานนวด​ข้าว​และ​น้ำ​องุ่น​ที่​เต็ม​ล้น​ใน​บ่อย่ำ​องุ่น</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น เมื่อ​เจ้า​ได้รับ​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ที่​ชาว​อิสราเอล​เอา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ เจ้า​ก็​ต้อง​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เหมือน​กัน จาก​ของขวัญ​ที่​เจ้า​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์นี้ เจ้า​ต้อง​เอา​ไป​ให้​กับ​นักบวช​อาโรน</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จะ​ต้อง​แยก​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​จาก​ของขวัญ​แต่​ละ​อย่าง​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​ได้รับ​มา เอา​ไว้​เป็น​ของขวัญ​จาก​เจ้า​ที่​ให้​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="30">และ​ให้​บอก​กับ​พวก​เลวี​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เอา​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​มัน​มา​ถวาย​แล้ว พระเจ้า​ก็​จะ​ถือ​ว่า​ส่วน​ที่​เหลือนั้น เป็น​ของ​เจ้า​ชาว​เลวี เหมือน​กับ​ตอน​ที่​เอา​ผลผลิต​จาก​ลาน​นวด​ข้าว และ​ผลผลิต​จาก​บ่อ​ย่ำ​องุ่น มา​ถวาย​นั่นเอง</verse>
				<verse number="31">เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า​จะ​กิน​มัน​ที่​ไหน​ก็​ได้ เพราะ​มัน​เป็น​ค่าแรง​ของ​เจ้า​ที่ทำ​งาน​ใน​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="32">และ​ถ้า​เจ้า​ถวาย​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​มัน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​โทษ​บาป​เพราะ​มัน เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​ของขวัญ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เสื่อม​เสีย​ไป เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ตาย’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“นี่​เป็น​กฎ​ข้อ​บังคับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้ ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ให้​พวกเขา​เอา​วัว​ตัวเมีย​สีแดง​หนึ่งตัว​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​หรือ​รอย​ฟกช้ำ​ใดๆ​มา​ให้​กับ​เจ้า และ​ต้อง​เป็น​วัว​ที่​ไม่​เคย​ถูก​เทียม​แอก มา​ก่อน</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​ต้อง​เอา​วัว​ตัวนั้น​มา​ให้​กับ​นักบวช​เอเลอาซาร์ เขา​จะ​จูง​มัน​ออก​ไป​นอก​ค่าย และ​ฆ่า​มัน​ต่อ​หน้า​เขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​นักบวช​เอเลอาซาร์​ต้อง​เอา​นิ้วมือ​จุ่ม​ลง​ไป​ใน​เลือด​ของ​มัน และ​พรม​เลือด​ไป​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ​เจ็ด​ครั้ง</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ต้อง​เผา​วัว​แดงนั้น​ต่อหน้า​เขา ต้อง​เผา​หนัง เนื้อ​และ​เลือด รวมทั้ง​ขี้​ของ​มัน​ไป​พร้อม​ๆกัน</verse>
				<verse number="6">นักบวช​ต้อง​นำ​ไม้สน​ซีดาร์ กิ่ง​หุสบ และ​ด้าย​สี​แดง​เข้ม โยน​ลง​ไป​ใน​ไฟ​ที่​กำลัง​เผา​วัว​แดงนั้น</verse>
				<verse number="7">นักบวช​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​เขา และ​ล้าง​ตัว​ใน​น้ำ หลัง​จาก​นั้น นักบวช​ถึง​กลับ​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ได้ แต่​เขา​จะ​ยัง​ไม่​บริสุทธิ์​ทางพิธีกรรม​จนกว่า​จะ​ถึง​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​เผา​วัว​แดง​ต้อง​เอา​เสื้อผ้า​ไป​ซัก​และ​ล้าง​ตัว​ใน​น้ำ และ​เขา​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม​ไป​จน​ถึง​ตอน​เย็น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ให้​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ยัง​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม​ไป​โกย​ขี้เถ้า​ของ​วัว​แดง และ​เอา​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​ที่​ที่​สะอาด​นอก​ค่าย ขี้เถ้า​นั้น​จะ​ถูก​เก็บ​ไว้ ผสม​น้ำ​สำหรับ​ชำระ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ให้​บริสุทธิ์ มัน​คือ​เครื่อง​บูชา​ที่​ทำ​ให้​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ไป​โกย​ขี้เถ้า​วัว​แดงนั้น ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​เขา และ​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม​ไป​จนถึง​ตอนเย็น นี่​จะ​เป็น​กฎ​ข้อบังคับ​ที่​จะ​ใช้​ตลอดไป ทั้ง​กับ​ชาว​อิสราเอล​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ไป​แตะต้อง​ร่าง​คน​ตาย​มา ไม่ว่า​จะ​เป็น​ร่าง​ของ​ใคร​ก็​ตาม คนๆ​นั้น​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม​ไป​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ต้อง​ล้าง​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม​ด้วย​น้ำ​สำหรับ​ชำระ​ล้าง​นั้น แล้ว​เขา​จะ​บริสุทธิ์ แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ล้าง​ตัว​เอง​ให้​บริสุทธิ์​ใน​วันที่​สาม​และ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด เขา​จะ​ยัง​คง​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ไป​ถูก​ศพ​มา และ​ไม่​ได้​ชำระ​ล้าง​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม เขา​ก็​จะ​ทำ​ให้​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​ด้วย คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​คน​อิสราเอล ถ้า​ไม่​ได้​เอา​น้ำ​สำหรับ​ชำระ​ล้าง​ลาด​ลง​บน​ตัว​เขา เขา​ก็​จะ​ยัง​คง​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม​ต่อ​ไป ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ยัง​คง​ติดตัว​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็น​กฎ​ที่​ใช้ เมื่อ​มี​คน​ตาย​ใน​เต็นท์ คน​ที่​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​นั้น หรือ​คน​ที่​อยู่​ใน​เต็นท์​นั้น จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="15">หม้อ​ทุก​ใบ​ที่​เปิด​ฝา​ทิ้ง​ไว้​หรือ​ไม่​มี​ฝา​ปิด​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">ใคร​ก็​ตาม​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง แล้ว​เกิด​ไป​แตะ​ต้อง​ถูก​คน​ที่​ถูก​ฟัน​ตาย หรือ​คน​ที่​ตาย​ตาม​ธรรมชาติ หรือ​กระดูก​คน​หรือ​หลุมศพ คนๆ​นั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="17">ดัง​นั้น​เจ้า​ต้อง​เอา​ขี้เถ้า​ของ​วัว​แดง​จาก​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​นั้น มา​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​และ​เอา​น้ำ​บริสุทธิ์ มา​เท​ผสม​เข้า​กับ​ขี้เถ้า​นั้น​ที่​อยู่​ใน​ชาม</verse>
				<verse number="18">ให้​คน​ที่​บริสุทธิ์​เอา​กิ่ง​หุสบ​จุ่ม​ลง​ใน​น้ำ​และ​พรม​ไป​ที่​เต็นท์ และ​พวก​ถ้วย​ชาม​ต่างๆ รวมทั้ง​คน​ที่​อยู่​ใน​เต็นท์​นั้น​ด้วย และ​พรม​ให้​กับ​คน​ที่​ไป​แตะต้อง​ถูก​ของ​พวกนี้​คือ​กระดูก​คน​ตาย หรือ​คน​ที่​ถูก​ฟัน​ตาย หรือ​คน​ที่​ตาย​ตาม​ธรรมชาติ หรือ​หลุม​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​บริสุทธิ์​คนนั้น จะ​ต้อง​พรม​น้ำนั้น​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​วัน​ที่​สาม​และ​วัน​ที่​เจ็ด ด้วย​วิธีนี้ เขา​จะ​ทำ​ให้​คนๆ​นั้น​บริสุทธิ์​ใน​วัน​ที่​เจ็ด แล้ว​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์นั้น​ต้อง​ซัก​ล้าง​เสื้อผ้า และ​ล้าง​ตัวเอง​ใน​น้ำ และ​เขา​จะ​บริสุทธิ์​ใน​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​กลาย​เป็น​คน​ไม่​บริสุทธิ์ และ​ไม่​ได้​ทำให้​ตัวเอง​บริสุทธิ์ คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ชุมชน เพราะ​คนๆ​นั้น​ทำให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​บริสุทธิ์ เพราะ​ยัง​ไม่​ได้​เอา​น้ำ​สำหรับ​การ​ชำระ​ล้าง​ราด​บน​ตัวเขา คนๆ​นั้น​ก็​ยัง​ไม่​บริสุทธิ์​อยู่</verse>
				<verse number="21">กฎนี้​จะ​ใช้​กับ​พวกเขา​ตลอด​ไป คน​ที่​พรม​น้ำ​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​คน​อื่นนั้น จะ​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​เขา และ​คน​ที่​แตะ​ถูก​น้ำ​สำหรับ​ชำระ​ล้าง จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​แตะ​ถูก​อะไร​ก็​ตาม สิ่งนั้น​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไปด้วย และ​คน​อื่น​ที่​ไป​แตะ​ถูก​ตัว​เขา​ก็​จะ​ไม่​บริสุทธิ์​ไป​จนถึง​เย็น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ทั้ง​ชุมชน​มา​ถึง​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน​ใน​เดือน​ที่​หนึ่ง ประชาชน​อาศัย​อยู่​ที่​เคเดช มิเรียม​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่นี่</verse>
				<verse number="2">ที่นั่น​ไม่​มี​น้ำ​สำหรับ​ชุมชน ดังนั้น พวกเขา​จึง​รวมตัวกัน​ต่อต้าน​โมเสส​และ​อาโรน</verse>
				<verse number="3">ประชาชน​มา​ถก​เถียง​กับ​โมเสส​และ​พูด​ว่า “พวกเรา​น่า​จะ​ตาย​ไป​พร้อมๆ​กับ​พี่น้อง​ของ​เรา ตอน​ที่​พวกเขา​ตาย​ไป​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">พวกท่าน​พา​ชุมชน​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้งนี้​ทำไม เพื่อ​เรา​และ​สัตว์​ของ​เรา​จะ​ได้​ตาย​กัน​ที่นี่​หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="5">ท่าน​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เพื่อ​มา​อยู่​ใน​ที่​ห่วยๆ​อย่างนี้​ทำไม ที่นี่​ไม่​มี​เมล็ด​พืช มะเดื่อ องุ่น​หรือ​ทับทิม และ​แม้แต่​น้ำ​จะ​ดื่ม​ก็​ยัง​ไม่​มีเลย”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​และ​อาโรน​จึง​จาก​ชุมชน​ไป​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ ทั้ง​สอง​คน​ก้มหน้า​กราบ​ลง และ​รัศมี ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ปรากฏ​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="8">“เจ้า​และ​อาโรน​พี่ชาย​เจ้า ไป​หยิบ​ไม้เท้า​และ​รวบรวม​คน​ใน​ชุมชนนั้น แล้ว​พูด​กับ​ก้อน​หิน​ต่อหน้า​พวกเขา แล้ว​หิน​จะ​ให้​น้ำ​ไหล​ออก​มา ด้วย​วิธีนี้ เจ้า​จะ​ได้​ผลิต​น้ำ​ให้​กับ​พวกเขา​จาก​หินก้อนนั้น และ​เจ้า​ก็​ได้​จัดหา​น้ำ​ดื่ม​ให้​กับ​ชุมชน​และ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​จึง​ไป​หยิบ​ไม้เท้า​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​เขา</verse>
				<verse number="10">โมเสส​และ​อาโรน​ก็​เรียก​ชุมนุม​คน​ที่​หน้า​หิน​ก้อนนั้น โมเสส​พูด​กับ​พวกเขา​ทั้งหลาย​ว่า “ฟัง​ให้​ดี ไอ้พวกแข็งข้อ จะ​ให้​เรา​ทำ​น้ำ​ออก​มา​จาก​หิน​ก้อนนี้​หรือ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​โมเสส​ก็​ยก​มือ​ขึ้น และ​ตี​หิน​ก้อนนั้น​ด้วย​ไม้เท้า​สอง​ครั้ง และ​น้ำ​ก็​พุ่ง​ออก​มา ชุมชน​และ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​เขา​ก็​เข้า​ไป​ดื่ม​กัน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​ว่า “เจ้า​ไม่​ได้​ไว้​วางใจ​เรา​เพียง​พอ เจ้า​ถึง​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​เรา​ใน​ฐานะ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์ ต่อ​หน้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ดังนั้น เจ้า​จะ​ไม่​ได้​นำ​ชุมชนนี้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ให้​กับ​พวกเขานั้น”</verse>
				<verse number="13">สถานที่นี้​ถูก​เรียกว่า​น้ำ​ของ​เมรีบาห์ เป็น​สถานที่​ที่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​แข็งข้อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ได้​แสดง​ให้​พวกเขา​เห็น​ว่า​พระองค์​เป็น​ผู้ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="14">ตอน​ที่​โมเสส​อยู่​ที่​เคเดช เขา​ได้​ส่ง​คนถือสาร​ไป​ถึง​กษัตริย์​ของ​เอโดม​มี​ใจความ​ว่า “น้อง​ชาย​ของ​ท่าน ชาว​อิสราเอล พูด​กับ​ท่าน​ว่า ท่าน​ก็​รู้​เกี่ยวกับ​ความ​ยาก​ลำบาก​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​พบ​มา​แล้ว​ว่า</verse>
				<verse number="15">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​ลง​ไป​อยู่​ที่​อียิปต์​และ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​เป็น​เวลา​ช้านาน และ​ชาว​อียิปต์​ต่าง​ก็​โหดร้าย​กับ​พวกเรา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​ได้​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ก็​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของ​พวกเรา และ​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​มา​นำ​เรา​ออก​จาก​อียิปต์ และ​ดูสิ ตอนนี้​เรา​อยู่​ที่​เคเดช เมือง​ที่​ติด​ทาง​ชายแดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">ได้​โปรด​อนุญาต​ให้​พวกเรา​เดิน​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่าน พวกเรา​จะ​ไม่​เดิน​ผ่าน​ไร่นา​หรือ​ไร่องุ่น พวกเรา​จะ​ไม่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อ​ของ​ท่าน พวกเรา​จะ​เดิน​อยู่​แต่​บน​ทางหลวง​เท่านั้น และ​จะ​ไม่​แวะ​ที่ใด​จนกว่า​จะ​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่านไป”</verse>
				<verse number="18">แต่​กษัตริย์​เอโดม​ตอบ​มา​ว่า “พวกท่าน​ต้อง​ไม่​ผ่าน​เข้า​มา​ใน​ดินแดน​ของ​เรา ไม่อย่างนั้น เรา​จะ​ยกทัพ​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​จึง​บอก​กับ​เขา​ว่า “พวกเรา​จะ​เดิน​อยู่​แต่​บน​ทาง​หลวง​เท่านั้น และ​ถ้า​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเรา​ไป​ดื่ม​น้ำ​ของ​ท่าน​เข้า พวกเรา​จะ​จ่าย​เงิน​ให้ ขอ​เพียง​ท่าน​อนุญาต​ให้​พวกเรา​เดิน​ผ่าน​ไป​เท่านั้น มัน​เป็น​แค่​เรื่อง​เล็กน้อย​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="20">แต่​กษัตริย์​ของ​เอโดม​บอก​ว่า “ห้าม​พวกท่าน​ผ่าน​เข้า​มา” เอโดม​จึง​ยก​กองทัพ​ขนาด​ใหญ่​ที่​เข้มแข็ง​ออก​มา​ต้าน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">เอโดม​ไม่​ยอม​ให้​ชาว​อิสราเอล​ผ่าน​ดินแดน​ของ​พวกเขา ชาว​อิสราเอล​จึง​ต้อง​หัน​ไป​ทาง​อื่น</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ทั้ง​ชุมชน​ก็​จาก​เคเดช และ​มา​ถึง​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​อาโรน​บน​ภูเขา​โฮร์ ซึ่ง​ติด​กับ​ชายแดน​ของ​เอโดม</verse>
				<verse number="24">“อาโรน​จะ​ตาย​และ​จะ​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา เขา​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​จะ​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เพราะ​พวกเจ้า​ขัด​คำสั่ง​เรา​เกี่ยวกับ​น้ำ​ของ​เมรีบาห์</verse>
				<verse number="25">ให้​นำ​ตัว​อาโรน​และ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​เขา ขึ้น​มา​บน​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="26">และ​ถอด​เสื้อ​ของ​อาโรน​ออก แล้ว​เอา​ไป​สวม​ให้​กับ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​เขา แล้ว​อาโรน​จะ​ได้​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ตาย​ที่​บน​ภูเขานั่น”</verse>
				<verse number="27">โมเสส​จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง พวกเขา​เดิน​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​โฮร์ ต่อหน้า​ชุมชน</verse>
				<verse number="28">โมเสส​ถอด​เสื้อ​พิเศษ​ของ​อาโรน​ออก แล้ว​สวม​ให้​กับ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​เขา แล้ว​อาโรน​ก็​ตาย​อยู่​บน​ยอด​เขานั้น โมเสส​และ​เอเลอาซาร์​ลง​มา​จาก​ภูเขา</verse>
				<verse number="29">และ​ชุมชน​ทั้งหมด​ก็​เห็น​ว่า​อาโรน​ตาย​แล้ว ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ก็​ไว้ทุกข์ ให้​อาโรน​สาม​สิบ​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">กษัตริย์​ชาว​คานาอัน​แห่ง​เมือง​อาราด ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เนเกบ ได้ยิน​ว่า​อิสราเอล​กำลัง​เดินทาง​มา​อาธาริม ท่าน​จึง​เข้า​โจมตี​ชาว​อิสราเอล​และ​จับ​ตัว​ชาว​อิสราเอล​บางคนไป</verse>
				<verse number="2">ชาว​อิสราเอล​จึง​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ถ้า​พระองค์​ให้​พวกมัน​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เรา เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​ของ​พวก​มัน​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ฟัง​เสียง​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​ให้​ชาว​คานาอัน​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​อิสราเอล ชาว​อิสราเอล​จึง​ได้​ทำลาย​ชาว​คานาอัน​และ​เมือง​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา พวกเขา​จึง​เรียก​สถานที่นั้น​ว่า​โฮรมาห์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​จาก​ภูเขา​โฮร์ ใช้​เส้น​ทาง​ที่​มุ่ง​ไป​ยัง​ทะเล​ต้น​กก เพื่อ​อ้อม​ดินแดน​ของ​เอโดม ใน​ระหว่าง​ทาง​ประชาชน​เริ่ม​หมด​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​พูด​ต่อว่า​พระเจ้า​และ​โมเสส​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​ถึง​ทำ​ให้​เรา​ต้อง​ออก​จาก​อียิปต์ เพื่อ​มา​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้งนี้ ที่นี่​ไม่​มี​ขนมปัง​และ​น้ำ และ​พวกเรา​ก็​เบื่อ​อาหาร​ที่​ห่วยๆนี้​เต็ม​ทน​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​งู​พิษ​ลง​มา​ท่ามกลาง​พวกเขา งู​พวกนั้น​ได้​กัด​คน​อิสราเอล​ตาย​ไป​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​จึง​มา​หา​โมเสส​และ​พูด​ว่า “พวกเรา​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว ที่​ไป​พูด​ต่อว่า​พระยาห์เวห์​และ​ท่าน ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ให้​พระองค์​ช่วย​เอา​งู​พวกนี้​ไป​จาก​พวกเรา​ด้วย​เถิด” โมเสส​จึง​อธิษฐาน​ให้​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ทำ​งู​พิษ​ขึ้น​มา​ตัวหนึ่ง แล้ว​เอา​ไป​แขวน​ไว้​บน​เสา เมื่อ​คน​ที่​ถูก​งู​กัด มอง​ดู​มัน คนๆ​นั้น​ก็​จะ​หาย”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ทำ​งู​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เอา​ไป​แขวน​ไว้​บน​เสา เมื่อ​งู​ไป​กัด​ใคร​เข้า แล้ว​คนๆ​นั้น​มอง​ไป​ที่​งู​ทอง​สัมฤทธิ์ เขา​ก็​จะ​หาย</verse>
				<verse number="10">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​ออก​จาก​ที่​นั่น และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​โอโบท</verse>
				<verse number="11">จากนั้น​พวกเขา​ได้​ออก​จาก​โอโบท​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​อิเยอาบาริม​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ติด​ชายแดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​โมอับ</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ออก​จาก​ที่นั่น​แล้ว​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หุบเขา​เศเรด</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ออก​จาก​ที่​นั่น​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​แม่น้ำ​อารโนน ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง แม่น้ำ​นี้​เริ่ม​จาก​เขตแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ แม่น้ำ​อารโนน​จึง​เป็น​เส้น​กั้น​เขตแดน​ระหว่าง​โมอับ​และ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="14">ถึง​ได้​มี​คำ​บรรยาย​อยู่​ใน​หนังสือ​สงคราม​ของ​พระยาห์เวห์ ไว้​อย่างนี้​ว่า “และ​วาเฮบ​ใน​เมือง​สุฟาห์ และ​หุบเขา​ของ​แม่น้ำ​อารโนน</verse>
				<verse number="15">และ​เนินเขา​ต่างๆ​ของ​หุบเขา​ที่​นำ​ไป​สู่​ที่ตั้ง​ของ​เมือง​อาร์ และ​ทอด​ยาว​ไป​ตาม​พรมแดน​ของ​โมอับ”</verse>
				<verse number="16">จาก​ที่นั่น พวกเขา​ไป​ต่อ​ถึง​เมือง​เบเออร์ นี่​คือ​บ่อน้ำ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​เรียก​ชุมนุม​ประชาชน และ​เรา​จะ​ให้​น้ำ​กับ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อิสราเอล​ได้​ร้องเพลงนี้ “เจ้า​บ่อน้ำ​เอ๋ย ให้​น้ำ​ไหล​พุ่ง​ออก​มา ให้​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​มัน</verse>
				<verse number="18">บ่อน้ำ​ที่​พวก​ผู้ยิ่งใหญ่​เป็น​ผู้ขุด ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ได้​ขุด​มัน​ขึ้น ด้วย​ไม้คทา​ของ​พวกเขา​และ​ด้วย​ไม้เท้า​ของ​พวกเขา” แล้ว​พวกเขา​ก็​ออก​จาก​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ไป​สู่​มัทธานาห์</verse>
				<verse number="19">จาก​มัทธานาห์ พวกเขา​ไป​ถึง​นาหะลีเอล และ​จาก​นาหะลีเอล​พวกเขา​ก็​ไป​บาโมท</verse>
				<verse number="20">จาก​บาโมท​ไป​ถึง​หุบเขา​ซึ่ง​อยู่​ใน​แคว้น​โมอับ​บน​ยอด​เขา​ปิสกาห์ จาก​บนนั้น สามารถ​มองเห็น​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อิสราเอล​ก็​ได้​ส่ง​พวก​ผู้ถือสาร​ไป​หา​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ พวกเขา​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="22">“ขอ​อนุญาต​ให้​เรา​เดิน​ผ่าน​ประเทศ​ของ​ท่าน​ไป​ด้วยเถิด เรา​จะ​ไม่​เข้า​ไป​ใน​ทุ่งนา​ของ​ท่าน​หรือ​ไร่องุ่น​ของ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​ของ​ท่าน เรา​จะ​เดิน​อยู่​แต่​บน​ถนน​หลวง​ของ​ท่าน จน​กว่า​จะ​ผ่าน​ดินแดน​ของ​ท่าน​ไป”</verse>
				<verse number="23">แต่​สิโหน​ไม่​ยอม​ให้​ชาว​อิสราเอล​เดิน​ผ่าน​ดินแดน​ของ​เขา และ​สิโหน​ก็​ได้​รวบรวม​ประชาชน​ของ​เขา​และ​ยก​ออก​มา​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เขา​มา​ถึง​ยาฮาส​และ​เข้า​โจมตี​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">แต่​ชาว​อิสราเอล​ได้​ฆ่า​เขา​ตาย และ​ยึด​เอา​ดินแดน​ของ​เขา​ตั้งแต่​ลุ่ม​แม่น้ำ​อารโนน​ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​ยับบอก ไกล​ออก​ไป​จน​ถึง​พรมแดน​ของ​ชาว​อัมโมน เพราะ​ชายแดน​ของ​ชาว​อัมโมน​เข้มแข็ง​มาก</verse>
				<verse number="25">ชาว​อิสราเอล​จึง​ยึด​เอา​เมือง​เหล่านี้​ไว้​ทั้งหมด และ​ชาว​อิสราเอล​ก็​เริ่ม​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ใน​เมือง​เฮชโบน​และ​เมือง​รอบๆ</verse>
				<verse number="26">ขณะนั้น เมือง​เฮชโบน​คือ​เมืองหลวง​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์ สิโหน​ได้​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​โมอับ​องค์​ก่อน​และ​ยึด​เอา​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​โมอับ​มา​จน​สุด​แม่น้ำ​อารโนน</verse>
				<verse number="27">ด้วย​เหตุนี้ จึง​มี​พวก​นักร้อง​ร้อง​ว่า “มา​ที่​เฮชโบน มา​สร้าง​มัน​ใหม่​อีก​ครั้ง มา​สร้าง​เมือง​สิโหน​ขึ้น​ใหม่</verse>
				<verse number="28">เพราะ​มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​เมือง​เฮชโบน เปลว​ไฟ​ออก​มา​จาก​เมือง​สิโหน ไฟ​ได้​กลืน​กิน​เมือง​อาร์​ใน​โมอับ มัน​ได้​กลืน​กิน​เนินเขา​เหนือ​แม่น้ำ​อารโนน</verse>
				<verse number="29">เจ้า โมอับ ความ​พินาศ​มา​ถึง​เจ้า​แล้ว ประชาชน​ของ​พระ​เคโมช เจ้า​ถูก​ทำลาย​แล้ว พระ​เคโมช​ทำ​ให้​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ต้อง​วิ่งหนี และ​ทำ​ให้​พวก​ลูกสาว​ของ​เขา​ต้อง​ถูก​จับ​ตัว​ไป​ให้​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="30">	ลูกหลาน​ของ​พวกเขา ถูก​ทำลาย​ตั้ง​แต่​เมือง​เฮชโบน​ไป​จน​ถึง​ดีโบน และ​เรา​ได้​ทำลาย ไป​จน​ถึง​โนฟาห์​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมเดบา”</verse>
				<verse number="31">ชาว​อิสราเอล​จึง​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="32">โมเสส​ส่ง​คน​ไป​สอดแนม เมือง​ยาเซอร์ และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​เข้า​ยึด​เมือง​รอบๆ​มัน​และ​ไล่​ชาว​อาโมไรต์​ที่​เคย​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ออก​ไป</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​ไป​ต่อ​ตาม​ทาง​ที่​ไป​สู่​เมือง​บาชาน กษัตริย์​โอก​ของ​เมือง​บาชาน​กับ​ประชาชน​ของ​เขา​จึง​ออก​มา​ที่​เอเดรอี เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ใน​สนาม​รบ</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ไม่​ต้อง​ไป​กลัว​เขา เพราะ​เรา​จะ​มอบ​เขา ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เขา​และ​ดินแดน​ของ​เขา​ให้​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ทำ​กับ​เขา​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​เคย​ทำ​กับ​สิโหน​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ที่​อยู่​ใน​เฮชโบน”</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ฆ่า​โอก พวก​ลูกชาย​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เขา จน​ไม่​เหลือ​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย​แม้แต่​คนเดียว แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​เข้า​ยึด​ดินแดน​ของ​เขาไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​เดินทาง​ต่อ​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ใน​ที่ราบ​โมอับ ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรง​ข้าม​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="2">บาลาค​ลูกชาย​ศิปโปร์​ได้​เห็น​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​ชาว​อิสราเอล​ทำ​กับ​ชาว​อาโมไรต์ พวก​โมอับ​กลัว​พวก​อิสราเอล​มาก เพราะ​คน​อิสราเอล​มี​จำนวน​มาก คน​โมอับ​หวาดกลัว​คน​อิสราเอล​มาก​จริงๆ</verse>
				<verse number="3"></verse>
				<verse number="4">โมอับ​พูด​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ชาว​มีเดียน​ว่า “ตอนนี้ คน​กลุ่ม​ใหญ่นั้น​จะ​เขมือบ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​รอบๆ​เรา เหมือน​วัว​กิน​หญ้า​หมด​ทุ่ง” ใน​เวลานั้น บาลาค​ลูก​ชาย​ศิปโปร์​เป็น​กษัตริย์​ของ​โมอับ</verse>
				<verse number="5">เขา​ส่ง​พวก​ผู้ถือสาร​ไป​หา​บาลาอัม​ลูกชาย​เบโอร์​ที่​เปโธร์ ที่​อยู่​ติด​กับ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เป็น​ดินแดน​ที่​พวก​ญาติๆ​ของ​เขา​อาศัย​อยู่ บาลาค​ส่ง​คน​ไป​เชิญ​บาลาอัม​มา พวกเขา​พูด​ตาม​ที่​บาลาค​สั่ง​ว่า “ดูสิ มี​ชนชาติ​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​อียิปต์ พวกมัน​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน และ​ยัง​มา​ตั้ง​ค่าย​ติด​กับ​เรา​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้ มา​สาป​แช่ง​คน​พวกนี้​ให้​กับ​เรา​ด้วย เพราะ​พวกมัน​แข็งแกร่ง​กว่า​เรา ไม่​แน่​เรา​อาจ​จะ​สามารถ​ต่อสู้​กับ​พวกมัน​ได้ และ​ขับไล่​พวกมัน​ออก​ไป​จาก​ดินแดนนี้ เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ถ้า​ท่าน​ให้​พร​ใคร คน​นั้น​ก็​จะ​ได้รับ​พร และ​ถ้า​ท่าน​สาปแช่ง​ใคร คน​นั้น​ก็​จะ​ถูก​สาปแช่ง”</verse>
				<verse number="7">พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​ชาว​โมอับ​และ​ของ​ชาว​มีเดียน​จึง​ไป​หา​บาลาอัม พร้อม​กับ​เงิน​สำหรับ​จ่าย​ให้​กับ​บาลาอัม​เป็น​ค่า​บริการ พวกเขา​มา​พบ​บาลาอัม​และ​บอก​กับ​เขา​ใน​สิ่ง​ที่​บาลาค​พูด</verse>
				<verse number="8">บาลาอัม​จึง​บอก​พวกเขา​ว่า “คืนนี้ ค้าง​อยู่​ที่นี่​ก่อน แล้ว​ข้า​จะ​บอก​ท่าน​ว่า​พระยาห์เวห์​บอก​อะไร​กับ​ข้า” ดังนั้น​พวกผู้นำ​ของ​โมอับ​จึง​ค้าง​อยู่​กับ​บาลาอัม</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​มา​หา​บาลาอัม​และ​พูด​ว่า “คน​พวกนี้​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​เป็น​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="10">บาลาอัม​บอก​กับ​พระเจ้า​ว่า “บาลาค​ลูกชาย​ศิปโปร์ กษัตริย์​ของ​โมอับ ส่ง​พวกเขา​มา​หา​ข้าพเจ้า พร้อม​กับ​ข้อความนี้</verse>
				<verse number="11">‘ดูสิ มี​ชนชาติ​หนึ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ได้​มา​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน ช่วย​มา​สาปแช่ง​พวกมัน​ให้​กับ​เรา​ด้วย ไม่​แน่​เรา​อาจ​จะ​สามารถ​ต่อสู้​กับ​พวกมัน​ได้ และ​ขับไล่​พวกมัน​ออก​ไป’”</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “เจ้า​ต้อง​ไม่​ไป​กับ​พวกเขา เจ้า​ต้อง​ไม่​สาปแช่ง​คนพวกนี้ เพราะ​เรา​ได้​อวยพร​พวกเขา”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​เมื่อ​บาลาอัม​ลุกขึ้น​ใน​ตอนเช้า เขา​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​ที่​มา​จาก​บาลาค​ว่า “กลับ​ไป​ประเทศ​ของ​พวกท่าน​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​ให้​เรา​ไป​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้นำ​จาก​โมอับ​จึง​ลุกขึ้น​และ​กลับ​ไปหา​บาลาค พวกเขา​บอก​ว่า “บาลาอัม​ไม่​ยอม​มา​กับ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="15">บาลาค​ได้​ส่ง​พวก​ผู้นำ​ไป​อีก​ครั้งหนึ่ง คราวนี้​เขา​ส่ง​ผู้นำ​มา​มาก​กว่า​ครั้งแรก และ​ผู้นำ​พวกนี้​ก็​สำคัญ​กว่า​พวกแรก​ด้วย</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ไป​หา​บาลาอัม​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​บาลาค​ลูกชาย​ศิปโปร์​พูด ‘โปรด​อย่า​ให้​มี​สิ่ง​ใด​มา​ขัดขวาง​ไม่​ให้​ท่าน​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ให้​รางวัล​ท่าน​อย่าง​งาม และ​เรา​จะ​ทำ​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​บอก​เรา แต่​มา​ช่วย​สาปแช่ง​คน​พวกนี้​ให้​กับ​เรา​ก่อน​เถิด’”</verse>
				<verse number="18">บาลาอัม​ตอบ​คน​ของ​บาลาค​ไป​ว่า “ถึง​แม้​บาลาค​จะ​ยก​วัง​ของ​เขา​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​เงินทอง​มากมาย​ให้​กับ​ข้า ข้า​ก็​ไม่​สามารถ​ฝ่าฝืน​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้า​ได้ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่องเล็ก​หรือ​เรื่องใหญ่</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้​โปรด​ค้าง​คืน​ที่​นี่​เหมือน​กับ​กลุ่ม​ที่​แล้ว และ​ข้า​จะ​ดู​ว่า​พระยาห์เวห์​มี​อะไร​จะ​บอก​กับ​ข้า​เพิ่มเติม​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="20">คืนนั้น​พระเจ้า​มา​หา​บาลาอัม​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เนื่องจาก​คน​พวกนี้​อุตส่าห์​มา​เชิญ​เจ้า ลุกขึ้น​และ​ไป​กับ​พวกเขา​เถอะ แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​บอก​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="21">บาลาอัม​จึง​ลุกขึ้น​ใน​ตอนเช้า เขา​ผูก​อาน​บน​ลา​ของ​เขา แล้ว​เดินทาง​ไป​กับ​ผู้นำ​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​โกรธ​เพราะ​บาลาอัม​กำลัง​ไป ดังนั้น ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ยืน​ขัดขวาง​เขา​อยู่​บน​ถนน บาลาอัม​กำลัง​ขี่​ลา​อยู่ มี​คน​รับใช้​สองคน​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​ลา​เห็น​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​บน​ถนน พร้อม​กับ​ถือ​ดาบ​อยู่​ใน​มือ ลา​จึง​หัน​จาก​ถนน​เข้า​ไป​ใน​ทุ่ง บาลาอัม​จึง​ตี​ลา​เพื่อ​ให้​มัน​หัน​กลับ​ไป​บน​ถนน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ยืน​อยู่​บน​ทาง​แคบๆที่​อยู่​ระหว่าง​ไร่​องุ่น​สอง​แปลง มี​กำแพง​ล้อม​อยู่​ทั้ง​สอง​ข้าง</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ลา​เห็น​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์ มัน​จึง​เดิน​เบียด​กำแพง ทำ​ให้​เท้า​ของ​บาลาอัม​ถู​ไป​กับ​กำแพง บาลาอัม​จึง​ตี​มัน​อีก</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ไป​อยู่​ข้าง​หน้า​อีก ไป​ยืน​อยู่​ใน​ที่​แคบ​ที่​ไม่​มี​ทาง​หลีก​ไป​ทาง​ซ้าย​หรือ​ทาง​ขวา​ได้</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ลา​เห็น​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​หมอบ​ลง​ทั้ง​ที่​บาลาอัม​ยัง​นั่ง​อยู่​บน​หลัง​มัน บาลาอัม​โกรธ​และ​ตี​มัน​ด้วย​ไม้เท้า</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​ได้​เปิด​ปาก​ของ​ลา แล้ว​ลา​ก็​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “ข้าพเจ้า​ไป​ทำ​อะไร​ท่าน ท่าน​ถึง​ได้​ตี​ข้าพเจ้า​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="29">บาลาอัม​จึง​บอก​กับ​ลา​ว่า “เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​เรา​ดู​เหมือน​เป็น​คน​โง่เขลา เรา​อยาก​จะ​มี​ดาบ​สัก​เล่ม​ใน​มือ จะ​ได้​ฆ่า​เจ้า​ซะ​เลย​ตอนนี้”</verse>
				<verse number="30">ลา​จึง​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “นี่​ข้าพเจ้า​ไม่​ใช่​ลา​ของ​ท่าน ที่​ท่าน​ใช้​ขี่​มา​ตลอด​ชีวิต​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้​หรอก​หรือ ข้าพเจ้า​เคย​ทำ​อย่างนี้​กับ​ท่าน​มา​ก่อน​หรือ​เปล่า” บาลาอัม​ตอบ​ว่า “ไม่​เคย”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​จึง​เปิด​ตา​บาลาอัม ทำ​ให้​เขา​เห็น​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ยืน​อยู่​บน​ถนน และ​กำลัง​ถือ​ดาบ​อยู่​ใน​มือ บาลาอัม​ก้ม​หัว​ลง​กราบ</verse>
				<verse number="32">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​ตี​ลา​ของ​เจ้า​ถึง​สาม​ครั้ง​อย่างนี้ นี่​เรา​มา​ยืน​ขวาง​เจ้า เพราะ​เห็น​ว่า​การ​เดินทาง​ของ​เจ้า​มัน​ช่าง​โง่เขลา​นัก</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ลา​เห็น​เรา​มัน​ถึง​ได้​หัน​หนี​ไป​จาก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง นี่​ถ้า​มัน​ไม่​หลบ​เรา ป่านนี้​เรา​ก็​คง​ฆ่า​เจ้า​ไป​แล้ว แต่​เรา​คง​ไว้​ชีวิต​เจ้า​ลา​นั่น”</verse>
				<verse number="34">บาลาอัม​บอก​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​ท่าน​กำลัง​ยืน​ขัดขวาง​ข้าพเจ้า​อยู่​บน​ถนน แต่​ตอนนี้ เนื่อง​จาก​การ​เดินทาง​ของ​ข้าพเจ้า มัน​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ท่าน ข้าพเจ้า​ก็​จะ​กลับ​บ้าน”</verse>
				<verse number="35">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “ไป​กับ​คน​พวกนี้ แต่​ให้​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​เรา​บอก​ให้​เจ้า​พูด” บาลาอัม​จึง​ไป​กับ​พวก​ผู้นำ​ที่​บาลาค​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​บาลาค​ได้ยิน​ว่า​บาลาอัม​กำลัง​มา เขา​จึง​ออก​มา​พบ​บาลาอัม​ที่​เมือง​ของ​ชาว​โมอับ ตรง​พรมแดน ที่​มี​แม่น้ำ​อารโนน​กั้น​อยู่ ซึ่ง​เป็น​ปลายสุด​ของ​พรมแดน</verse>
				<verse number="37">บาลาค​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “เรา​เคย​ส่ง​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​มา​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือ ทำไม​ท่าน​ถึง​ไม่​มาหา​เราละ เรา​ไม่​สามารถ​จ่าย​รางวัล​ให้​กับ​ท่าน​หรือ​ยังไง”</verse>
				<verse number="38">บาลาอัม​จึง​ตอบ​บาลาค​ว่า “ดูสิ ตอนนี้​ข้าพเจ้า​ก็​ได้​มาหา​ท่าน​แล้ว แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​สามารถ​พูด​อะไร​ก็​ได้​ที่​อยาก​พูด ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ใส่​เข้า​มา​ใน​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="39">แล้ว​บาลาอัม​ก็​ไป​กับ​บาลาค และ​พวกเขา​ก็​มา​ถึง​คิริยาท-หุโซท</verse>
				<verse number="40">บาลาค​สังเวย​วัว​และ​แกะ และ​ส่ง​เครื่อง​บูชา​ไป​ให้​บาลาอัม​และ​พวก​ผู้นำ​ที่​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="41">ใน​ตอนเช้า​บาลาค​พา​บาลาอัม​ไป​เมือง​บาโมท-บาอัล จาก​ที่​นั่น​บาลาอัม​สามารถ​มองเห็น​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​ส่วน​หนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">บาลาอัม​พูด​กับ​บาลาค​ว่า “สร้าง​แท่นบูชา​เจ็ด​แท่น​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ที่​นี่​และ​ให้​เตรียม​วัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​และ​แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว​ไว้​ให้​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="2">บาลาค​จึง​ทำ​ตาม​ที่​บาลาอัม​บอก แล้ว​บาลาค​และ​บาลาอัม​ก็​บูชา​วัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา บน​แท่นบูชา​แต่​ละ​แท่น</verse>
				<verse number="3">บาลาอัม​พูด​กับ​บาลาค​ว่า “ไป​ยืน​อยู่​ข้างๆ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​จะ​ปลีก​ตัว​ออก​ไป​อยู่​ตาม​ลำพัง บางที​พระยาห์เวห์​อาจ​จะ​มา​พบ​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​มา​บอก​ท่าน​ว่า​พระองค์​แสดง​อะไร​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​บ้าง” บาลาอัม​จึง​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​เขา</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ได้​มา​พบ​บาลาอัม บาลาอัม​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​แท่นบูชา​ขึ้น​เจ็ด​แท่น และ​ได้​บูชา​วัว​ผู้​ตัว​หนึ่ง​กับ​แกะ​ผู้​ตัว​หนึ่ง​ให้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่น​แต่ละ​แท่น”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้​ใส่​คำพูด​เข้า​ไป​ใน​ปาก​ของ​บาลาอัม พระองค์​บอก​เขา​ว่า “ให้​กลับ​ไป​หา​บาลาค​และ​พูด​สิ่งนี้”</verse>
				<verse number="6">บาลาอัม​จึง​กลับ​ไป​หา​บาลาค บาลาค​ยืน​อยู่​ข้าง​เครื่อง​เผา​บูชา​กับ​บรรดา​ผู้นำ​ของ​โมอับ</verse>
				<verse number="7">บาลาอัม​จึง​พูด​กลอนนี้​ออก​มา​ว่า “บาลาค​นำ​ตัว​ข้าพเจ้า​มา​จาก​อารัม กษัตริย์​ของ​โมอับ​นำ​ข้าพเจ้า​มา​ที่นี่​จาก​ภูเขา​ทาง​ตะวันออก บาลาค​พูด​ว่า ‘มา​เถิด มา​สาปแช่ง​ยาโคบ​ให้​เรา มา​เถิด มา​พูด​ต่อต้าน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล’</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​พูด​สาปแช่ง​คน​ที่​พระเจ้า​ไม่​ได้​สาปแช่ง​ได้อย่างไร จะ​ให้​ข้าพเจ้า​พูด​ต่อต้าน​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​พูด​ต่อต้าน​ได้อย่างไร</verse>
				<verse number="9">เพราะ​จาก​ยอดเขา​ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​พวกเขา และ​จาก​เนินเขา​ข้าพเจ้า​มอง​เห็น​พวกเขา ดูสิ พวกเขา​ตั้ง​เต็นท์​อยู่​แต่​เพียง​ลำพัง และ​ไม่​ได้​เป็น​พันธมิตร​กับ​คน​ชาติ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="10">มี​ใคร​สามารถ​นับ​คน​ของ​ยาโคบ​ได้​บ้าง พวกเขา​มี​จำนวน​มาก​พอๆ​กับ​เม็ด​ฝุ่น หรือ​มี​ใคร​ที่​สามารถ​นับ​จำนวน​แม้​เพียง​หนึ่ง​ใน​สี่​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้บ้าง ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​ตาย​เหมือน​คนดีๆ​พวกนี้​เขา​ตาย​กัน​เถิด และ​ปล่อย​ให้​จุดจบ​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​กับ​จุดจบ​ของ​พวกเขา​เถิด”</verse>
				<verse number="11">บาลาค​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “ท่าน​ทำ​อะไร​กับ​เรานี่ เรา​เอา​ท่าน​มา​ที่​นี่​เพื่อ​สาปแช่ง​ศัตรู​ของ​เรา แต่​ดูสิ ท่าน​กลับ​มา​อวยพร​พวกเขา”</verse>
				<verse number="12">บาลาอัม​จึง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ต้อง​ระวัง​ที่​จะ​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="13">บาลาค​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “ไป​กับ​เรา​อีก​ที่​หนึ่ง ท่าน​จะ​เห็น​คน​เหล่านั้น ท่าน​จะ​มอง​เห็น​พวกเขา​เพียง​บาง​ส่วน ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​พวกเขา​ทั้งหมด สาปแช่ง​พวกเขา​ให้​เรา​จาก​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="14">บาลาค​จึง​พา​บาลาอัม​ไป​ที่​ทุ่ง​โศฟิม บน​ยอดเขา​ปิสกาห์ บาลาค​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​เจ็ด​แท่น และ​บูชา​วัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​กับ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว ให้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่น​บูชา​แต่​ละ​แท่น</verse>
				<verse number="15">บาลาอัม​พูด​กับ​บาลาค​ว่า “ยืน​อยู่​ที่​นี่​ข้างๆ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ท่าน ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ไป​พบ​พระยาห์เวห์​ที่​โน่น”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ได้​มา​พบ​บาลาอัม และ​ใส่​คำพูด​เข้า​ไป​ใน​ปาก​ของ​เขา พระองค์​พูด​ว่า “กลับ​ไป​หา​บาลาค​และ​พูด​สิ่ง​นี้”</verse>
				<verse number="17">บาลาอัม​จึง​ไป​หา​บาลาค ที่นั่น เขา​ยัง​คง​ยืน​อยู่​ข้าง​เครื่อง​เผา​บูชา​พร้อม​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​โมอับ แล้ว​บาลาค​ก็​ถาม​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​อะไร”</verse>
				<verse number="18">บาลาอัม​จึง​พูด​ออก​มา​เป็น​กลอน​ว่า “ยืน​ขึ้น บาลาค และ​ฟัง ฟัง​ข้าพเจ้า ลูกชาย​ของ​ศิปโปร์</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ไม่​ใช่​มนุษย์​ที่​พูด​โกหก และ​ก็​ไม่​ใช่​มนุษย์​ที่​ชอบ​เปลี่ยนใจ มี​หรือ​ที่​พระองค์​พูด​แล้ว​ไม่​ทำ หรือ​สัญญา​แล้ว​ไม่​ทำ​ตาม​สัญญานั้น</verse>
				<verse number="20">ฟังนะ ข้าพเจ้า​ได้รับ​คำสั่ง​ให้​อวยพร พระเจ้า​ได้​อวยพร​อิสราเอล​ไว้ ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​สามารถ​กลับ​คำ​ของ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="21">ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​ความ​โชคร้าย​ใน​ประชาชน​ของ​ยาโคบ ท่าน​จะ​ไม่​เห็น​ความ​ยาก​ลำบาก​ใดๆ​ใน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พระยาห์เวห์​ผู้เป็น​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​จะ​อยู่​กับ​พวกเขา พระองค์​ได้รับ​การ​ยกย่อง​สรรเสริญ​ให้​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ผู้นำ​พวกเขา​ออก​จาก​อียิปต์ เข้มแข็ง​เหมือน​กับ​เขา​ของ​กระทิง​สำหรับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">ไม่​มี​การ​ดู​ฤกษ์​ยาม​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​ยาโคบ ไม่​มี​การ​ทำนาย​โชคชะตา​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​อิสราเอล พระเจ้า​ส่ง​ตัวแทน​พระองค์​มา​พูด​กับ​ยาโคบ และ​บอก​อิสราเอล​ทันที​ว่า​พระองค์​มี​แผน​อะไร</verse>
				<verse number="24">คน​เหล่านี้​ก็​ลุกขึ้น​เหมือน​กับ​สิงห์​ตัวเมีย มัน​ยืน​ขึ้น​ตรง​เหมือน​สิงห์​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง มัน​จะ​ไม่​ยอม​นอน​จนกระทั่ง​มัน​กิน​เหยื่อ​ของ​มัน และ​ดื่ม​เลือด​ของ​สัตว์​ที่​มัน​ฆ่า​แล้ว”</verse>
				<verse number="25">บาลาค​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไม่​สาปแช่ง​พวกเขา ก็​อย่า​อวยพร​พวกเขาสิ”</verse>
				<verse number="26">บาลาอัม​จึง​ตอบ​บาลาค​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​บอก​ท่าน​ก่อน​แล้ว​หรือ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ’”</verse>
				<verse number="27">บาลาค​จึง​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “มาเถิด เรา​จะ​พา​ท่าน​ไป​อีก​ที่​หนึ่ง บางที​อาจ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ​ที่​ท่าน​จะ​สาปแช่ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​เรา​จาก​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="28">บาลาค​จึง​พา​บาลาอัม​ไป​บน​ยอดเขา​เปโอร์​ซึ่ง​มองเห็น​ไป​ทั่ว​ทั้ง​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="29">บาลาอัม​พูด​กับ​บาลาค​ว่า “สร้าง​แท่น​บูชา​เจ็ด​แท่น​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ที่นี่ และ​เตรียม​วัว​ผู้​เจ็ด​ตัว​กับ​แกะ​ผู้​เจ็ด​ตัว​ไว้​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="30">บาลาค​จึง​ทำ​ตาม​ที่​บาลาอัม​บอก และ​เขา​ก็​บูชา​วัว​ผู้​หนึ่ง​ตัว​กับ​แกะ​ผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นบูชา​แต่​ละ​แท่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">บาลาอัม​เห็น​ว่า​พระยาห์เวห์​ต้อง​การ​ให้​อวยพร​ชาว​อิสราเอล ดังนั้น เขา​จึง​ไม่​ได้​ดู​ฤกษ์​ยาม​ใดๆ​เหมือน​ที่​เคย​ทำ​มา แต่​เขา​กลับ​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="2">บาลาอัม​มอง​ไป​ข้าง​หน้า​และ​เห็น​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ตาม​เผ่า​ของ​พวกเขา แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​เข้าไป​สถิต​ใน​ตัวเขา</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ก็​พูด​ออก​มา​เป็น​กลอน​ว่า “นี่​คือ​คำพูด​ของ​บาลาอัม​ลูกชาย​ของ​เบโอร์ เป็น​คำพูด​ของ​ชาย​ที่​มี​ดวงตา​เห็น​แจ่มแจ้ง</verse>
				<verse number="4">เป็น​คำพูด​ของ​คน​ที่​ได้ยิน​คำพูด​ของ​พระเจ้า เป็น​คน​ที่​เห็น​นิมิต​จาก​พระเจ้า​ผู้​มี​อำนาจ​สูงสุด เป็น​คน​ที่​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​พระองค์ แต่​ดวงตา​ก็​ยัง​เปิด​อยู่</verse>
				<verse number="5">	ประชาชน​ของ​ยาโคบ เต็นท์​ของ​พวกท่าน​ช่าง​งดงาม​เหลือเกิน ประชาชน​ของ​อิสราเอล บ้าน​เรือน​ของ​พวกท่าน​สวยงาม​จริงๆ</verse>
				<verse number="6">เต็นท์​ของ​พวกท่าน​เหมือน​กับ​แถว​ของ​ต้น​ปาล์ม​ที่​แผ่​ขยาย​ออก เหมือน​พวก​สวน​ที่​อยู่​ริม​แม่น้ำ เหมือน​ต้น​กฤษณา ที่​พระยาห์เวห์​ปลูก​ไว้ เหมือน​ต้น​สนซีดาร์​ที่​อยู่​ริม​น้ำ</verse>
				<verse number="7">	น้ำ​จะ​ไหล​ล้น​ออก​มา​จาก​ถัง​น้ำ​ของ​เขา และ​จะ​มี​น้ำ​อย่าง​เหลือ​เฟือ​สำหรับ​เมล็ด​พันธุ์​ของ​พวกเขา กษัตริย์​ของ​พวกเขา​จะ​ยิ่งใหญ่​กว่า​กษัตริย์​อากัก และ​อาณาจักร​ของ​พวกเขา​จะ​ยิ่งใหญ่​มาก</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​นำ​พวกเขา​ออก​จาก​อียิปต์ พระองค์​เป็น​เหมือน​เขา​ของ​กระทิง​สำหรับ​พวกเขา พวกเขา​จะ​เอาชนะ​ศัตรู​ของ​พวกเขา พวกเขา​จะ​บดขยี้​กระดูก​ของ​คน​เหล่านั้น และ​โจมตี​พวกนั้น​ด้วย​ลูกธนู</verse>
				<verse number="9">ชาว​อิสราเอล​หมอบ​อยู่ พวกเขา​พัก​อยู่​เหมือน​สิงโต ใครล่ะ​จะ​กล้า​ปลุก​สิงโต​ตัวนั้น ขอ​ให้​คน​ที่​อวยพร​ท่าน​ได้รับ​พร ขอ​ให้​คน​ที่​แช่งสาป​ท่าน​ถูก​แช่งสาป”</verse>
				<verse number="10">บาลาค​โกรธ​บาลาอัม เขา​ตบ​มือ​ผาง​ด้วย​ความ​โกรธ แล้ว​พูด​กับ​บาลาอัม​ว่า “เรา​เรียก​เจ้า​มา​ที่นี่​เพื่อ​สาปแช่ง​ศัตรู​ของ​เรา แต่​ดูสิ เจ้า​กลับ​มา​อวยพร​พวกมัน​ถึง​สามครั้ง</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้​รีบๆ​กลับ​บ้าน​ไป​เลย เรา​บอก​ว่า​จะ​ให้​รางวัล​กับ​เจ้า แต่​ดูสิ พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เจ้า​อด​ได้​รางวัล”</verse>
				<verse number="12">บาลาอัม​พูด​กับ​บาลาค​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​บอก​กับ​คน​ส่งสาร​พวกนั้น​ที่​ท่าน​ส่ง​มาหา​ข้าพเจ้า​แล้ว​ว่า</verse>
				<verse number="13">‘ถึง​แม้​ว่า​บาลาค​จะ​ยก​วัง​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​เงิน​และ​ทอง​ให้​กับ​ข้า ข้า​ก็​ไม่​สามารถ​ฝ่าฝืน​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ทำ​อะไร​ตามใจชอบ ไม่ว่า​จะ​เป็น​สิ่งเลว​หรือ​สิ่งดี แต่​ข้า​ต้อง​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เท่านั้น’</verse>
				<verse number="14">ตอนนี้ ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​ไปหา​คน​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว มาสิ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​บอก​ท่าน​ว่า​คน​พวกนี้​จะ​ทำ​อะไร​กับ​คน​ของ​ท่าน​ใน​อนาคต”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​บาลาอัม​ก็​พูด​เป็น​คำ​กลอน​ว่า “นี่​คือ​คำพูด​ของ​บาลาอัม​ลูกชาย​เบโอร์ เป็น​คำพูด​ของ​ชาย​ที่​มี​ดวงตา​เห็น​แจ่ม​แจ้ง</verse>
				<verse number="16">เป็น​คำพูด​ของ​คน​ที่​ได้ยิน​คำพูด​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า และ​ได้รับ​ความรู้​จาก​พระเจ้า​สูงสุด เขา​เห็น​นิมิต​จาก​พระเจ้า​ผู้​มี​อำนาจ​สูงสุด เขา​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​พระองค์ แต่​ดวงตา​ก็​ยัง​เปิด​อยู่</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​เห็น​เขา ไม่​ใช่​ใน​ขณะนี้ แต่​เป็น​ใน​อนาคต ข้าพเจ้า​เห็น​เขา​กำลัง​มา แต่​ไม่​ใช่​เร็วๆ​นี้ กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​ผู้​เป็น​เหมือน​ดวงดาว​จะ​มา​จาก​ประชาชน​ของ​ยาโคบ ผู้ปกครอง​ผู้​หนึ่ง​จะ​ปรากฏ​ขึ้น​จาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เขา​จะ​บี้​หัว​ของ​ชาว​โมอับ และ​จะ​บี้​กะโหลก​ของ​ชาว​เชท ทั้งหมด</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​แสดง​ความ​แข็ง​แกร่ง แผ่นดิน​ของ​เอโดม​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​พวกเขา แผ่นดิน​ของ​เสอีร์ ศัตรู​ของ​ชาว​อิสราเอล​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="19">ผู้ปกครอง​จะ​มา​จาก​ยาโคบ และ​ทำลาย​คน​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง​เออร์”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​บาลาอัม​มองเห็น​ชาว​อามาเลค​และ​พูด​กลอนนี้​ว่า “อามาเลค​เคย​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่น แต่​จุดจบ​ของ​พวกเขา​คือ​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​สิ้นซาก”</verse>
				<verse number="21">บาลาอัม​มองเห็น​ชาว​เคไนต์ และ​พูด​บท​กลอนนี้​ว่า “สถานที่​ที่​พวกท่าน​อยู่​เป็น​ที่​ที่​ปลอดภัย เหมือน​รังนก​ที่​ตั้งอยู่​บน​หน้าผา​สูง</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​ชาว​เคไนต์ ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง เมื่อ​ชาว​อัสชูร​ทำ​ให้​พวกเขา​กลาย​เป็น​เชลย”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​บาลาอัม​ก็​พูด​กลอน​บทนี้​ว่า “เมื่อ​พระเจ้า​ทำ​อย่างนี้ แล้ว​จะ​มี​ใคร​รอด</verse>
				<verse number="24">	จะ​มี​เรือ​มา​จาก​ชาย​ฝั่ง​ของ​คิทธิม และ​จะ​เอา​ชนะ​ชาว​อัสซีเรีย​และ​เอเบอร์ แต่​พวกคิทธิม​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​ด้วย​เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​บาลาอัม​ก็​ลุกขึ้น​และ​กลับ​บ้าน ส่วน​บาลาค​ก็​กลับ​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ขณะนั้น​ชาว​อิสราเอล​อยู่​ที่​ชิทธิม ใน​เวลานั้น ประชาชน​เริ่ม​ทำ​บาป​ทางเพศ กับ​หญิง​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="2">หญิง​ชาว​โมอับ​ได้​เชิญ​ชาว​อิสราเอล​ร่วม​พิธี​บูชา​พระ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา ดังนั้น ชาว​อิสราเอล​จึง​กิน​เครื่อง​บูชา​เหล่านั้น​และ​ได้​บูชา​พระ​ต่างๆ​ของ​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="3">เพราะ​อย่างนี้​ชาว​อิสราเอล​ถึง​ได้​เริ่ม​บูชา​พระ​บาอัล​ของ​เปโอร์ พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​เอา​ตัว​พวก​หัวหน้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​มา​เสียบ​ไว้​กลาง​แดด​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​โกรธ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">โมเสส​จึง​พูด​กับ​พวก​ผู้​พิพากษา​ของ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “พวก​ท่าน​แต่ละคน​จะ​ต้อง​ฆ่า​คน​ของ​ท่าน​ที่​ไป​บูชา​พระ​บาอัล​ของ​เปโอร์”</verse>
				<verse number="6">ใน​ขณะ​ที่​โมเสส​และ​ผู้นำ​ชาว​อิสราเอล​กำลัง​ชุมนุม​กัน​อยู่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ ก็​มี​ชาว​อิสราเอล​คนหนึ่ง​ได้​พา​หญิง​ชาว​มีเดียน​คน​หนึ่ง​มา​ให้​พวก​พี่น้อง ของ​เขา เขา​ทำ​สิ่งนี้​ต่อหน้า​โมเสส​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด โมเสส​และ​พวก​ผู้นำ​ก็​ร้องไห้​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ฟีเนหัส​ลูกชาย​เอเลอาซาร์ ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน​เห็นเข้า เขา​จึง​จาก​ที่​ชุมนุม​มา​และ​ไป​หยิบ​หอก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">เขา​ตาม​ชาย​อิสราเอล​คนนั้น​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์ และ​เอา​หอก​แทง​ชาย​อิสราเอล​คนนั้น​พร้อม​กับ​หญิง​มีเดียน​คนนั้น​ที่​ท้อง​จน​ตาย และ​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​ใน​หมู่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ก็​หยุด​ลง</verse>
				<verse number="9">มี​คน​ตาย​จาก​โรค​ระบาด​นี้​ถึง​สองหมื่น​สี่พัน​คน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="11">“ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของ​เอเลอาซาร์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน​ได้​ช่วย​ชีวิต​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ไว้​จาก​ความ​โกรธ​ของ​เรา เขา​ทำ​ไป​เพราะ​เขา​โกรธ​ใน​บาป​ของ​ประชาชน​เหล่านั้น​เหมือน​ที่​เรา​โกรธ เรา​จึง​ไม่​ทำลาย​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ด้วย​ความ​โกรธ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุนี้ ให้​ไป​บอก​กับ​ฟีเนหัส​ว่า เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​ที่​เป็น​มิตร​กับ​เขา</verse>
				<verse number="13">ข้อตกลง คือ เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ซึ่ง​มี​ชีวิต​ต่อ​จาก​เขา จะ​ได้​เป็น​นักบวช​ตลอด​ไป เพราะ​เขา​ได้​หันเห​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ไป เขา​ทำ​อย่างนี้​แทน​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="14">ชาย​ชาว​อิสราเอล​ที่​ถูก​ฆ่า​พร้อม​หญิง​มีเดียนนั้น​ชื่อ ศิมรี​ลูกชาย​สาลู สาลู​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว​จาก​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="15">ส่วน​หญิง​ชาว​มีเดียน​นั้น ชื่อ​คสบี เป็น​ลูกสาว​ของ​ศูร์ ศูร์​เป็น​หัวหน้า​ตระกูล​หรือ​ครอบครัว​ของ​มีเดียน</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="17">“ให้​เป็น​ศัตรู​กับ​ชาว​มีเดียน และ​ฆ่า​พวกมัน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พวกมัน​เป็น​ศัตรู​กับ​พวกเจ้า พวกมัน​หลอกลวง​พวกเจ้า​ที่​เปโอร์ และ​ยัง​หลอกลวง​พวกเจ้า​ด้วย​การ​ใช้​น้องสาว​ของ​พวก​มัน​ที่​ชื่อ​คสบี​ลูกสาว​ของ​ผู้นำ​ชาว​มีเดียน ผู้หญิง​ที่​ถูก​ฆ่า​ใน​ขณะ​ที่​เกิด​โรคระบาด​กับ​ชาว​อิสราเอล เพราะ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ที่​เปโอร์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">หลังจาก​โรค​ระบาด​แล้ว พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​และ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​นักบวช​อาโรน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​นับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้ง​ชุมชน​ตาม​ครอบครัว​ของ​พวกเขา ให้​นับ​ชาย​ทุกคน​ใน​อิสราเอล​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ที่​สามารถ​เข้า​รับใช้​ใน​กองทัพ​ได้”</verse>
				<verse number="3">โมเสส​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ใน​ที่ราบ​โมอับ​ติด​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เยริโค​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ให้​นับ​ชาย​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​สั่ง​ให้​โมเสส​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทำ ตอน​ที่​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="5">รูเบน​เป็น​ลูกชาย​คน​โต​ของ​อิสราเอล นี่​คือ​ราย​ชื่อ​ลูกหลาน​ของ​รูเบน จาก​ฮาโนค เป็น​ตระกูล​ฮาโนค จาก​ปัลลู เป็น​ตระกูล​ปัลลู</verse>
				<verse number="6">จาก​เฮสโรน เป็น​ตระกูล​เฮสโรน จาก​คารมี เป็น​ตระกูล​คารมี</verse>
				<verse number="7">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​รูเบน รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​สี่หมื่น​สามพัน​เจ็ดร้อย​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​ปัลลู​คือ​เอลีอับ</verse>
				<verse number="9">เอลีอับ​มี​ลูกชาย​สาม​คน​คือ เนมูเอล ดาธาน​และ​อาบีรัม ดาธาน​และ​อาบีรัม เป็น​สอง​คน​ที่​ชุมชน​เลือก​ขึ้น​มา และ​ได้​ต่อต้าน​โมเสส และ​อาโรน ทั้งสอง​คนนี้​เป็น​สมัคร​พรรคพวก​ของ​โคราห์ ตอน​ที่​พวกเขา​ร่วม​กัน​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">และ​แผ่นดิน​ได้​อ้า​ปาก​กลืน​พวกเขา​และ​โคราห์​ลง​ไป เมื่อ​สมัคร​พรรค​พวก​ของ​โคราห์​ตาย​ไป​และ​ไฟ​ได้​เผาผลาญ​คน​สองร้อย​ห้าสิบ​คนนั้น คนเหล่านี้​ได้​กลาย​เป็น​ตัวอย่าง​เตือนใจ​ประชาชน</verse>
				<verse number="11">แต่​ลูกชาย​ของ​โคราห์​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="12">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​สิเมโอน​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​เนมูเอล เป็น​ตระกูล​เนมูเอล จาก​ยามีน เป็น​ตระกูล​ยามีน จาก​ยาคีน เป็น​ตระกูล​ยาคีน</verse>
				<verse number="13">จาก​เศราห์ เป็น​ตระกูล​เศราห์ จาก​ชาอูล เป็น​ตระกูล​ชาอูล</verse>
				<verse number="14">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​สิเมโอน รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​สองหมื่น​สองพัน​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="15">ต่อ​ไป​คือ​ลูกหลาน​ของ​กาด​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​เศโฟน เป็น​ตระกูล​เศโฟน จาก​ฮักกี เป็น​ตระกูล​ฮักกี จาก​ชูนี เป็น​ตระกูล​ชูนี</verse>
				<verse number="16">จาก​โอสนี เป็น​ตระกูล​โอสนี จาก​เอรี เป็น​ตระกูล​เอรี</verse>
				<verse number="17">จาก​อาโรด เป็น​ตระกูล​อาโรด จาก​อาเรลี เป็น​ตระกูล​อาเรลี</verse>
				<verse number="18">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​กาด รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​ยูดาห์​คือ​เอร์​และ​โอนัน เขา​ทั้งสอง​คน​ตาย​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​ยูดาห์​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​เชลาห์ เป็น​ตระกูล​เชลาห์ จาก​เปเรศ เป็น​ตระกูล​เปเรศ จาก​เศราห์ เป็น​ตระกูล​เศราห์</verse>
				<verse number="20"></verse>
				<verse number="21">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ จาก​เฮสโรน เป็น​ตระกูล​เฮสโรน จาก​ฮามูล เป็น​ตระกูล​ฮามูล</verse>
				<verse number="22">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​เจ็ดหมื่น​หกพัน​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="23">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​อิสสาคาร์​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​โทลา เป็น​ตระกูล​โทลา จาก​ปูวาห์ เป็น​ตระกูล​ปูวาห์</verse>
				<verse number="24">จาก​ยาชูบ เป็น​ตระกูล​ยาชูบ จาก​ชิมโรน เป็น​ตระกูล​ชิมโรน</verse>
				<verse number="25">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อิสสาคาร์ รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​หกหมื่น​สี่พัน​สามร้อย​คน</verse>
				<verse number="26">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​เศบูลุน​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​เสเรด เป็น​ตระกูล​เสเรด จาก​เอโลน เป็น​ตระกูล​เอโลน จาก​ยาเลเอล เป็น​ตระกูล​ยาเลเอล</verse>
				<verse number="27">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เศบูลุน รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​หกหมื่น​ห้าร้อย​คน</verse>
				<verse number="28">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา คือ​มนัสเสห์​และ​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="29">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​มนัสเสห์ จาก​มาคีร์ เป็น​ตระกูล​มาคีร์ (มาคีร์​เป็น​พ่อ​ของ​กิเลอาด) จาก​กิเลอาด เป็น​ตระกูล​กิเลอาด</verse>
				<verse number="30">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​กิเลอาด จาก​อีเยเซอร์ เป็น​ตระกูล​อีเยเซอร์ จาก​เฮเลค เป็น​ตระกูล​เฮเลค</verse>
				<verse number="31">จาก​อัสรีเอล เป็น​ตระกูล​อัสรีเอล จาก​เชเคม เป็น​ตระกูล​เชเคม</verse>
				<verse number="32">จาก​เชมิดา เป็น​ตระกูล​เชมิดา จาก​เฮเฟอร์ เป็น​ตระกูล​เฮเฟอร์</verse>
				<verse number="33">เศโลเฟหัด​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮเฟอร์ แต่​ตัว​เขา​ไม่​มี​ลูกชาย มี​เพียง​ลูกสาว​ชื่อ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์​และ​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="34">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​มนัสเสห์ รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​สองพัน​เจ็ดร้อย​คน</verse>
				<verse number="35">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​เอฟราอิม​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​ชูเธลาห์ เป็น​ตระกูล​ชูเธลาห์ จาก​เบเคอร์ เป็น​ตระกูล​เบเคอร์ จาก​ทาหาน เป็น​ตระกูล​ทาหาน</verse>
				<verse number="36">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​ชูเธลาห์ จาก​เอราน เป็น​ตระกูล​เอราน</verse>
				<verse number="37">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เอฟราอิม รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​สามหมื่น​สองพัน​ห้าร้อย​คน พวกเขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="38">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​เบนยามิน​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​เบลา เป็น​ตระกูล​เบลา จาก​อัชเบล เป็น​ตระกูล​อัชเบล จาก​อาหิรัม เป็น​ตระกูล​อาหิรัม</verse>
				<verse number="39">จาก​เชฟูฟาม เป็น​ตระกูล​เชฟูฟาม จาก​หุฟาม เป็น​ตระกูล​หุฟาม</verse>
				<verse number="40">ลูกชาย​ของ​เบลา​คือ อาร์ด​และ​นาอามาน จาก​อาร์ด เป็น​ตระกูล​อาร์ด จาก​นาอามาน เป็น​ตระกูล​นาอามาน</verse>
				<verse number="41">นั่น​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เบนยามิน รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าพัน​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="42">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​ดาน​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​ชูฮัม เป็น​ตระกูล​ชูฮัม นี่​คือ​ตระกูล​ของ​ดาน</verse>
				<verse number="43">รวม​คน​จาก​ตระกูล​ชูฮัม​ได้​ทั้งหมด​หกหมื่น​สี่พันสี่​ร้อยคน</verse>
				<verse number="44">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​อาเชอร์​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​อิมนาห์ เป็น​ตระกูล​อิมนาห์ จาก​อิชวี เป็น​ตระกูล​อิชวี จาก​เบรียาห์ เป็น​ตระกูล​เบรียาห์</verse>
				<verse number="45">ลูกหลาน​ของ​เบรียาห์​คือ จาก​เฮเบอร์ เป็น​ตระกูล​เฮเบอร์ จาก​มัลคีเอล เป็น​ตระกูล​มัลคีเอล</verse>
				<verse number="46">(ลูกสาว​ของ​อาเชอร์​ชื่อ​เสราห์)</verse>
				<verse number="47">นี่​คือ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อาเชอร์ รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​ห้าหมื่น​สามพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="48">นี่​คือ​ลูกหลาน​ของ​นัฟทาลี​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​ยาเซเอล เป็น​ตระกูล​ยาเซเอล จาก​กูนี เป็น​ตระกูล​กูนี</verse>
				<verse number="49">จาก​เยเซอร์ เป็น​ตระกูล​เยเซอร์ จาก​ชิลเลม เป็น​ตระกูล​ชิลเลม</verse>
				<verse number="50">นี่​คือ​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​นัฟทาลี รวม​คน​ได้​ทั้งหมด​สี่หมื่น​ห้าพัน​สี่ร้อย​คน</verse>
				<verse number="51">รวม​จำนวน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทั้งหมด​หกแสน​หนึ่งพัน​เจ็ดร้อย​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="53">“ให้​แบ่ง​ที่ดิน​ออก​เป็น​ส่วนๆ​สำหรับ​คน​เหล่านี้​ตาม​จำนวน​รายชื่อ</verse>
				<verse number="54">ถ้า​เป็น​กลุ่ม​ใหญ่ ก็​แบ่ง​ให้​มากหน่อย ถ้า​เป็น​กลุ่ม​เล็ก ก็​แบ่ง​ให้​น้อยหน่อย แต่​ละ​กลุ่ม​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ตาม​จำนวน​คน​ที่​ได้​นับไว้</verse>
				<verse number="55">อย่างไร​ก็ตาม ใคร​จะ​ได้​ที่​ดิน​ตรง​ไหน ก็​ต้อง​จับ​สลาก​กัน พวกเขา​จะ​ได้รับ​ที่ดิน​ตาม​ราย​ชื่อ​เผ่า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="56">แต่​ละ​เผ่า​จะ​จับ​สลาก​แบ่ง​ที่ดิน​กัน ไม่ว่า​จะ​เป็น​เผ่า​ใหญ่​หรือ​เผ่า​เล็ก​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="57">ต่อ​ไปนี้​คือ​ชาว​เลวี​ที่​ได้​นับ​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​เกอร์โชน เป็น​ตระกูล​เกอร์โชน จาก​โคฮาท เป็น​ตระกูล​โคฮาท จาก​เมรารี เป็น​ตระกูล​เมรารี</verse>
				<verse number="58">คน​เหล่านี้​อยู่​ใน​ตระกูล​เลวี ตระกูล​ลิบนี ตระกูล​เฮโบรน ตระกูล​มาลี ตระกูล​มูชี ตระกูล​โคราห์ โคฮาท​เป็น​พ่อ​ของ​อัมราม</verse>
				<verse number="59">เมีย​ของ​อัมราม​ชื่อ​โยเคเบด​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เลวี นาง​เกิด​อยู่​ใน​เผ่า​ของ​เลวี​ใน​อียิปต์ นาง​มี​ลูก​กับ​อัมราม คือ​อาโรน โมเสส​และ​มิเรียม​พี่สาว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="60">อาโรน​มี​ลูก​ชื่อ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์</verse>
				<verse number="61">นาดับ​และ​อาบีฮู​ตาย​ไป​แล้ว เมื่อ​ครั้ง​ที่​พวกเขา​ได้​ถวาย​ไฟ​ที่​พระยาห์เวห์​ไม่​อนุญาต​ให้​ถวาย​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="62">รวม​จำนวน​ชาย​ชาว​เลวี​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​หนึ่ง​เดือน​ขึ้น​ไป​สองหมื่น​สามพัน​คน เพราะ​พวกเขา​ไม่​สามารถ​นับ​รวม​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นได้ เพราะ​พวกเขา​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​เหมือน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​คนอื่นๆ</verse>
				<verse number="63">นี่​คือ​คน​ที่​โมเสส​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​นับ​ได้ ใน​ขณะ​ที่​อยู่​ใน​ที่ราบ​โมอับ​ข้าง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตรง​ข้าม​เยริโค</verse>
				<verse number="64">ใน​บรรดา​ประชาชน​เหล่านี้ ไม่​มี​คน​ที่​โมเสส​และ​อาโรน​เคย​นับ​เมื่อ​ครั้ง​อยู่​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย​รอด​ชีวิต​อยู่​เลย</verse>
				<verse number="65">เพราะ​พระยาห์เวห์​เคย​พูด​ถึง​คน​เหล่านั้น​ไว้​ว่า “พวกเขา​จะ​ตาย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง” จึง​ไม่​มี​ใคร​สักคน​ใน​หมู่​พวกเขา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ยกเว้น​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์​และ​โยชูวา​ลูกชาย​นูน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เศโลเฟหัด​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮเฟอร์ เฮเฟอร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​กิเลอาด กิเลอาด​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาคีร์ มาคีร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์ จาก​เผ่า​มนัสเสห์ มนัสเสห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ เศโลเฟหัด​มี​ลูกสาว​ห้าคน คือ มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และ​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="2">พวกนาง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​โมเสส นักบวช​เอเลอาซาร์ บรรดา​ผู้นำ​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ พวกนาง​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“พ่อ​ของ​พวกเรา​ได้​ตาย​ไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เขา​ไม่​ได้​เป็น​พรรคพวก​ของ​โคราห์ ที่​ร่วม​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ แต่​เขา​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​เขาเอง และ​เขา​ไม่​มี​ลูกชาย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ทำไม​ชื่อ​ของ​พ่อ​พวกเรา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​ตระกูล​ของ​เขา เพียง​เพราะ​เขา​ไม่​มี​ลูกชายด้วย โปรด​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​พวกเรา​ให้​เท่าเทียม​กับ​ที่​ท่าน​จะ​แบ่ง​ให้​กับ​พี่น้อง​คน​อื่น​ของ​พ่อ​พวกเรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="5">โมเสส​จึง​ได้​นำ​เรื่องนี้​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="7">“คำร้อง​ขอ​ของ​ลูกสาว​เศโลเฟหัด​ถูกต้อง เจ้า​ต้อง​แบ่ง​ที่ดิน ให้​กับ​พวกนาง​ท่าม​กลาง​พี่น้อง​ของ​พ่อ​พวกนาง พวกนาง​จะ​ได้​มอบ​ที่ดินนั้น​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวกนาง​สืบ​ต่อไป ให้​ส่วนแบ่ง​ของ​พ่อ​พวกนาง​กับ​พวกนาง​ไป</verse>
				<verse number="8">และ​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ถ้า​ชาย​คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​โดย​ที่​ไม่​มี​ลูกชาย พวกเจ้า​ต้อง​ให้​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​เขา​กับ​ลูกสาว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">และ​ถ้า​เขา​ไม่​มี​ลูกสาว เจ้า​ต้อง​ให้​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​เขา​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เขา​ไม่​มี​พี่น้อง ก็​ให้​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​เขา​กับ​พี่น้อง​ของ​พ่อ​เขา</verse>
				<verse number="11">ถ้า​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​มี​พี่น้อง ก็​ให้​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​เขา​กับ​ญาติ​ที่​สนิท​ที่สุด​ของ​เขา ที่​อยู่​ใน​ตระกูล​ของ​เขา และ​คนๆ​นั้น​ก็​จะ​เป็น​เจ้า​ของ​มัน นี่​จะ​เป็น​กฎ​ที่​ใช้​ใน​การ​ตัดสิน สำหรับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสสไว้’”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “ให้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​อาบาริม​และ​มองดู​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เจ้า​ได้​เห็น​มัน​แล้ว เจ้า​ก็​จะ​ได้​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เหมือน​ที่​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ได้​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เจ้าทั้งสอง​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​เรา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน เมื่อ​ครั้ง​ที่​ประชาชน​ถกเถียง​กับ​เรา เพราะ​เจ้าทั้งสอง​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​ว่า​เรา​ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อ​มี​น้ำ​ไหล​ออก​มา​ต่อหน้า​ประชาชน​เหล่านั้น” (น้ำนั้น​คือ​น้ำ​ของ​เมรีบาห์​ที่​เคเดช​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน)</verse>
				<verse number="15">โมเสส​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ขอ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้​รู้​ความคิด​ของ​ประชาชน​ทั้งหมด แต่งตั้ง​คนๆ​หนึ่ง​เป็น​ผู้นำ​ของ​ชุมชนนี้</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​คอยนำ​พวกเขา​ใน​สนามรบ​และ​นำพา​พวกเขา​เข้า​ออก​เหมือน​แกะ เพื่อ​ว่า​ประชาชน​ของ​พระองค์​จะ​ได้​ไม่​เป็น​เหมือน​ฝูง​แกะ​ที่​ไม่​มี​คน​เลี้ยง”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “นำ​ตัว​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน ผู้​มี​พรสวรรค์​มา​และ​วางมือ​ของ​เจ้า​ลง​บน​เขา</verse>
				<verse number="19">ให้​เขา​ยืน​อยู่​หน้า​นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​ชุมชน​ทั้งหมด และ​มอบ​ภารกิจ​ให้​เขา​ต่อ​หน้า​คน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="20">ให้​อำนาจ​ของ​เจ้า​กับ​เขา​เพื่อ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ได้​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​โยชูวา​ต้องการ​ตัดสินใจ​อะไร เขา​จะ​ต้อง​ไปหา​นักบวช​เอเลอาซาร์ และ​เอเลอาซาร์​ก็​จะ​ใช้​อูริม​และ​ทูมมิม​ขอ​คำตอบ​จาก​พระยาห์เวห์ ถ้า​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​บุก โยชูวา ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​คน​ทั้งชุมชน​ก็​จะ​บุก และ​ถ้า​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ถอย พวกเขา​ก็​จะ​ถอย”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขา เขา​พา​โยชูวา​มา​และ​ให้​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​ชุมชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">แล้ว​โมเสส​ก็​วางมือ​ลง​บน​โยชูวา​และ​มอบ​ภารกิจ​ให้​เขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​โมเสส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ออก​คำสั่งนี้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล บอก​พวกเขา​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​เรา อาหาร​ของ​เรา เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​เรา ตาม​เวลา​ที่​ได้​กำหนด​ไว้’</verse>
				<verse number="3">และ​บอก​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​พวก​ของขวัญ​ที่​เจ้า​ต้อง​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​ของถวาย​ตาม​ปกติ​ของ​แต่ละวัน คือ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่งปี​สอง​ตัว​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ต้อง​ถวาย​ลูกแกะ​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​ตอนเช้า และ​ถวาย​ลูกแกะ​อีก​ตัว​หนึ่ง​ใน​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="5">ให้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ด้วย คือ​แป้ง​อย่างดี​สอง​ลิตร ผสม​น้ำมัน​ที่​คั้น​จาก​มะกอก​อย่างดี​หนึ่ง​ลิตร</verse>
				<verse number="6">นี่​คือ​กฎ​ของ​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ตั้ง​ขึ้น​มา​ตอน​อยู่​ที่​ภูเขา​ซีนาย เป็น​พวก​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">และ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​พร้อม​กับ​มัน​โดย​ใช้​เครื่อง​ดื่ม​หนึ่ง​ลิตร​ต่อ​ลูกแกะ​หนึ่ง​ตัว ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​ริน​เหล้า​องุ่น​เก่า​เป็น​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​แก่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​บูชา​ลูกแกะ​ตัว​ที่​สอง​ใน​ตอนเย็น​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา เหมือน​กับ​ที่​บูชา​ใน​ตอนเช้า เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา ให้​ถวาย​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สอง​ตัว​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ​พร้อม​กับ​แป้ง​อย่างดี​สี่ลิตรครึ่ง ผสม​น้ำมัน เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="10">ให้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ใน​ทุก​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พร้อม​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​แต่​ละ​เดือน พวกเจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ดังนี้ คือ​วัว​หนุ่ม​สอง​ตัว​จาก​ฝูง​สัตว์ แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​เจ็ด​ตัว พวกมัน​ต้อง​เป็น​สัตว์​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="12">และ​ต้อง​ถวาย​แป้ง​อย่าง​ดี​หก​ลิตร​ครึ่ง ผสม​น้ำมัน​พร้อม​กับ​วัว​แต่​ละ​ตัว และ​แป้ง​อย่างดี​สี่ลิตรครึ่ง​ผสม​น้ำมัน​พร้อม​กับ​แกะ​ตัวผู้​แต่ละตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช</verse>
				<verse number="13">และ​ต้อง​ถวาย​แป้ง​อย่างดี​สอง​ลิตร ผสม​น้ำมัน​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​พร้อม​กับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว สิ่งเหล่านี้​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ส่วน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​มี​เหล้า​องุ่น​สอง​ลิตร ​สำหรับ​วัว​หนุ่ม​แต่​ละ​ตัว เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ลิตร ​สำหรับ​แกะ​ตัวผู้​แต่​ละ​ตัว​และ​เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ลิตร​สำหรับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว นี่​คือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำเดือน​ทุก​ครั้ง​ที่​ขึ้น​เดือน​ใหม่​ของ​ปี</verse>
				<verse number="15">นอก​เหนือ​ไป​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​แล้ว เจ้า​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​ที่​สิบสี่​ของ​เดือน​แรก เป็น​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือนนั้น​จะ​มี​งาน​เฉลิม​ฉลอง เจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​แรก​จะ​มี​การ​ชุมนุม​พิเศษ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​ที่​ใช้​แรงงาน​ใดๆ​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ถวาย​พวก​ของขวัญ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คือ วัว​หนุ่ม​สอง​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูกแกะ​อายุ​หนึ่ง​ปี​เจ็ด​ตัว พวกมัน​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="20">เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ที่​จะ​บูชา​พร้อม​กับ​สัตว์​เหล่านี้​คือ แป้ง​อย่างดี​ผสม​น้ำมัน เจ้า​ต้อง​ใช้​แป้ง​หก​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​วัว​แต่​ละ​ตัว ใช้​แป้ง​สี่​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​แกะ​แต่​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="21">ให้​ใช้​แป้ง​สอง​ลิตร​กับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว​จาก​ลูกแกะ​ทั้ง​เจ็ด​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="22">ต้อง​ใช้​แพะ​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="23">นอกเหนือ​จาก​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​ใน​ตอนเช้า​แล้ว เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ด้วย</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ซ้ำๆ​กัน​ทุกวัน​ตลอด​เจ็ด​วัน ถวาย​อาหาร​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ นอกเหนือ​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​แล้ว เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​พวกนี้​พร้อม​กับ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ใน​วัน​ที่​เจ็ด จะ​มี​การ​ชุมนุม​พิเศษ​ของ​พวกเจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​ใช้​แรงงาน​ใดๆ</verse>
				<verse number="26">ใน​เทศกาล​เก็บ​เกี่ยว​ผลผลิต​แรก ซึ่ง​เป็น​เทศกาล​เพ็นเทคอสต์​ของ​พวกเจ้า เมื่อ​เจ้า​นำ​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​พระยาห์เวห์ เจ้า​จะ​มี​การ​ชุมนุม​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​ใช้​แรงงาน​ใดๆ</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​มี​กลิ่น​ที่​พระยาห์เวห์​ชอบ โดย​ใช้​วัว​หนุ่ม​สอง​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​เจ็ด​ตัว</verse>
				<verse number="28">และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​โดย​ใช้​แป้ง​อย่างดี​ผสม​น้ำมัน​หก​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​วัว​แต่​ละ​ตัว แป้ง​สี่​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​แกะ​แต่​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="29">และ​แป้ง​สอง​ลิตร​สำหรับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว จาก​ลูกแกะ​ทั้ง​เจ็ด​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="31">นอกเหนือ​ไป​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ของ​มัน​แล้ว เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา พวก​มัน​ต้อง​เป็น​ของ​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่เจ็ด จะ​มี​การ​ชุมนุม​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พวกเจ้า พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใช้​แรงงาน​ใดๆ วันนั้น​จะ​เป็น​วัน​เป่า​แตร ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​ถวาย​สิ่งเหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คือ​วัว​หนุ่ม​หนึ่ง​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูกแกะ​อายุ​หนึ่ง​ปี​เจ็ด​ตัว พวกมัน​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​พร้อม​กับ​พวกมัน โดย​ใช้​แป้ง​อย่างดี​หกลิตร​ครึ่ง ผสม​น้ำมัน​สำหรับ​วัว​แต่​ละ​ตัว แป้ง​สี่ลิตร​ครึ่ง สำหรับ​แกะ​ตัวผู้​แต่​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="4">แป้ง​สอง​ลิตร สำหรับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว​จาก​ลูกแกะ​ทั้ง​เจ็ด​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="5">และ​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา ไม่​นับ​รวม​เครื่อง​เผา​บูชา​ราย​เดือน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ของ​มัน และ​ไม่​รวม​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​ของ​มัน และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ตาม​ที่​กำหนด​ไว้​แต่​ละ​อย่าง พวกมัน​จะ​เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​ที่​สิบ​ของ​เดือน​เจ็ด เจ้า​จะ​มี​การ​ชุมนุม​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​อาหาร​หรือ​ทำ​งาน​ใดๆ</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ถวาย​สิ่งเหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คือ​วัว​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่งปี​เจ็ดตัว เจ้า​ต้อง​แน่ใจ​ว่า​พวกมัน​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="9">และ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​พร้อมๆ​กัน​ด้วย โดย​ใช้​แป้ง​อย่างดี​ผสม​น้ำมัน ใช้​แป้ง​หก​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​วัว​แต่​ละ​ตัว ใช้​แป้ง​สี่​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​แกะ​แต่​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="10">และ​ใช้​แป้ง​สองลิตร​สำหรับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว จาก​ลูกแกะ​ทั้ง​เจ็ด​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ยัง​ต้อง​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้ เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง ที่​ใช้​ใน​วัน​ชำระ​ล้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ของ​มัน และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ที่​มา​ใน​ชุด​เดียว​กัน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​ที่​สิบห้า​เดือน​เจ็ด เจ้า​จะ​มี​การ​ชุมนุม​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​ที่​ใช้​แรงงาน​และ​ต้อง​จัด​เทศกาล​เฉลิม​ฉลอง​ให้​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา เป็น​ของขวัญ​อัน​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คือ​วัว​หนุ่ม​สิบสาม​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสี่​ตัว พวก​มัน​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​พร้อมๆ​กัน​ด้วย โดย​ใช้​แป้ง​อย่าง​ดี​ผสม​น้ำมัน ใช้​แป้ง​หก​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​วัว​แต่​ละ​ตัว​จาก​วัว​ทั้ง​สิบสาม​ตัวนั้น แป้ง​สี่​ลิตร​ครึ่ง​สำหรับ​แกะ​แต่​ละ​ตัว​จาก​แกะ​สอง​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="15">และ​ใช้​แป้ง​สอง​ลิตร​สำหรับ​ลูกแกะ​แต่​ละ​ตัว​จาก​ลูกแกะ​ทั้ง​สิบสี่​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="16">และ​ต้อง​ถวาย​แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง นอกเหนือ​ไป​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ของ​มัน และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="17">ใน​วันที่​สอง ต้อง​ถวาย​วัว​หนุ่ม​สิบสอง​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสี่​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ไป​พร้อม​ๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="19">และ​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="20">ใน​วันที่​สาม ต้อง​บูชา​วัว​หนุ่ม​สิบเอ็ด​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สองตัว และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสี่ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ไป​พร้อมๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​ได้​กำหนดไว้</verse>
				<verse number="22">และ​ต้อง​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​ที่สี่ ต้อง​บูชา​วัว​หนุ่ม​สิบตัว​จาก​ฝูง​แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่งปี​สิบ​สี่ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ไป​พร้อมๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​ได้​กำหนด</verse>
				<verse number="25">และ​ต้อง​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่งตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำวัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​ที่​ห้า ต้อง​บูชา​วัว​หนุ่ม​เก้า​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสี่​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ไป​พร้อมๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="28">และ​ต้อง​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="29">ใน​วัน​ที่​หก ต้อง​บูชา​วัว​หนุ่ม​แปด​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสี่​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ไป​พร้อมๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="31">และ​ต้อง​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="32">ใน​วัน​ที่​เจ็ด ต้อง​บูชา​วัว​หนุ่ม​เจ็ด​ตัว​จาก​ฝูง แกะ​ตัวผู้​สอง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​สิบสี่​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="33">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ไป​พร้อมๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="34">และ​ต้อง​บูชา​แพะ​ตัวผู้​หนึ่งตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา​ต่างหาก​จาก​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="35">ใน​วัน​ที่​แปด เจ้า​จะ​มี​พิธี​ปิด​การ​ประชุม เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​ใช้​แรงงาน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="36">เจ้า​ต้อง​นำ​เครื่อง​บูชา​ต่อ​ไปนี้​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ของถวาย​ที่​มี​กลิ่น​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ คือ มี​วัว​หนึ่ง​ตัว แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​อายุ​หนึ่ง​ปี​เจ็ด​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่​มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="37">และ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ไป​พร้อมๆ​กับ​วัว แกะ​และ​ลูกแกะ​เหล่านั้น​โดย​ใช้​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="38">และ​เจ้า​ต้อง​ถวาย​แพะ​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​ส่วน​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​มา ไม่​รวม​ถึง​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำ​วัน​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ใน​ชุด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="39">เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ให้​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​หยุด​พิเศษ​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​เจ้า เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​ดื่ม​บูชา​และ​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ของ​เจ้า​นอกเหนือ​ไป​จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​เจ้า​สัญญาไว้​และ​ของขวัญ​พิเศษ​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="40">ดังนั้น​โมเสส​จึง​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​เขาไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">โมเสส​พูด​กับ​พวก​หัวหน้า​เผ่า​ต่างๆ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ว่า พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ว่า​อย่างนี้​คือ</verse>
				<verse number="2">“เมื่อ​มี​ผู้ชาย​คนหนึ่ง​ได้​บนไว้​กับ​พระยาห์เวห์ หรือ​สาบาน​ไว้ว่า​จะ​ทำ​หรือ​ไม่​ทำ​บางสิ่ง​บางอย่าง เขา​ต้อง​ไม่​ผิด​คำพูด เขา​ต้อง​รักษา​คำพูด​ของ​เขา​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ผู้หญิง​คนหนึ่ง​ได้​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ที่​จะ​ทำ​หรือ​ไม่​ทำ​บาง​สิ่ง​บาง​อย่าง ตอน​ที่​นาง​อาศัย​อยู่​กับ​พ่อ เพราะ​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่</verse>
				<verse number="4">และ​พ่อ​ของ​นาง​ก็​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​นาง​สาบาน และ​ไม่​ได้​ห้าม​อะไร นาง​ต้อง​รักษา​สิ่ง​ที่​นาง​ได้​สาบาน​ไว้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​พ่อ​ของ​นาง​ห้าม​นาง ตอน​ที่​ได้ยิน​นาง​สาบาน นาง​ก็​ไม่​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​สาบานนั้น พระยาห์เวห์​จะ​ยกโทษ​ให้​นาง เพราะ​พ่อ​ของ​นาง​ได้​ห้าม​นาง​ตั้งแต่​แรก</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​นาง​ได้​สาบาน​หรือ​สัญญา​ต่อ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ไป​แต่งงาน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​สามี​ของ​นาง​รู้เข้า แต่​ไม่​ได้​ว่า​อะไร​ใน​วัน​ที่​เขา​ได้ยิน​เรื่องนี้ นาง​ก็​ต้อง​รักษา​คำ​สาบานนั้น</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​สามี​ของ​นาง​ห้าม​นาง ใน​วัน​ที่​เขา​ได้ยิน​เรื่องนี้ เขา​ก็​ได้​ยกเลิก​คำ​สาบาน​หรือ​คำ​สัญญานั้น​ของ​นาง และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ยกโทษ​ให้​นาง</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​แม่​หม้าย หรือ​หญิง​ที่​หย่า​กับ​สามี สาบาน​อะไร​ไว้​ก็​ตาม พวกเขา​ก็​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​สาบานนั้น​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​หญิง​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ได้​บนไว้ หรือ​ได้​สาบาน​ไว้ว่า​จะทำ​หรือ​ไม่ทำ​บางสิ่ง​บางอย่าง</verse>
				<verse number="11">และ​สามี​นาง​ได้ยิน​เข้า แต่​ไม่ได้​ว่า​อะไร และ​ไม่ได้​ห้าม​ด้วย นาง​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​บนไว้ หรือ​ที่​สาบาน​ไว้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​สามี​นาง​ยกเลิก​คำ​สาบาน​พวกนั้น ใน​วัน​ที่​เขา​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่อง​พวกนั้น นาง​ก็​ไม่​ต้อง​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​นาง​ได้​สาบาน เพราะ​สามี​นาง​ได้​ยกเลิก​พวกมัน​ไป​หมด​แล้ว และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​นาง</verse>
				<verse number="13">สามี​ของ​นาง​อาจ​จะ​ให้​นาง​ทำ​ตาม​คำ​สาบานนั้น หรือ​เขา​อาจ​จะ​ยกเลิก​มัน​ก็ได้</verse>
				<verse number="14">ถ้า​สามี​นาง​ไม่​พูด​อะไร​กับนาง หลังจาก​วัน​ที่​เขา​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​มัน นาง​จะ​ต้อง​รักษา​คำ​สาบาน​ที่​นาง​ทำ​ไว้​ทั้งหมด เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ว่า​อะไร​นาง​ใน​วัน​ที่​เขา​ได้ยิน​เรื่องนั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​สามี​นาง​มา​ยกเลิก​สัญญา​พวกนี้ ภายหลัง​จาก​วัน​ที่​เขา​ได้ยิน​เรื่อง​พวกนี้​แล้ว เขา​จะ​ต้อง​รับ​โทษ​แทน​นาง”</verse>
				<verse number="16">นี่​คือ​กฎ​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ระหว่าง​สามี​และ​ภรรยา​ของ​เขา และ​ระหว่าง​พ่อ​กับ​ลูกสาว​ที่​ยัง​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พ่อ​เพราะ​ยัง​เด็กอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“หา​ทาง​แก้​แค้น​ชาว​มีเดียน​คืน ที่​พวกมัน​ทำ​ไว้​กับ​ชาว​อิสราเอล แล้ว​หลังจาก​นั้น เจ้า​จะ​ตาย​และ​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="3">โมเสส​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “เลือก​คน​ของ​พวกท่าน​มา​จำนวน​หนึ่ง​เพื่อ​ไป​ออก​รบ เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​โจมตี​ชาว​มีเดียน ให้​สม​กับ​แค้น​ที่​พระยาห์เวห์​มี​ต่อ​ชาว​มีเดียน</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ต้อง​ส่ง​คน​หนึ่งพัน​คน จาก​แต่​ละ​เผ่า​ของ​อิสราเอล​เพื่อ​ไป​ทำ​สงครามนี้”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​รวม​คน​อิสราเอล​เผ่า​ละ​หนึ่ง​พัน​คน​จาก​ทุกเผ่า​แล้ว ได้​คน​ที่​จะ​ไป​ทำ​สงคราม​ทั้งหมด​หนึ่งหมื่น​สองพัน​คน</verse>
				<verse number="6">โมเสส​จึง​ส่ง​คน​ไปรบ จาก​เผ่า​ละ​หนึ่ง​พัน​คน โมเสส​ส่ง​พวกเขา​และ​ฟีเนหัส​ลูกชาย​นักบวช​เอเลอาซาร์​ไป​สงคราม ฟีเนหัส​เอา​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ และ​แตร​ให้​สัญญาณ​ติดตัว​ไปด้วย</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จึง​ต่อสู้​กับ​พวก​มีเดียน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้ พวกเขา​ฆ่า​ผู้ใหญ่​ที่​เป็น​ผู้ชาย​ชาว​มีเดียน​ทุกคน​ใน​แคว้นนั้น</verse>
				<verse number="8">พร้อมๆ​กับ​เหยื่อ​อื่นๆ​ด้วย พวกเขา​ฆ่า​พวก​กษัตริย์​ชาว​มีเดียน มี เอวี เรเคม ศูร์ เฮอร์​และ​เรบา ทั้งห้า​คนนี้​เป็น​กษัตริย์​ของ​มีเดียน พวกเขา​ยัง​ฆ่า​บาลาอัม​ลูกชาย​เบโอร์​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="9">ชาว​อิสราเอล​ได้​จับ​ผู้หญิง​และ​เด็กๆ​ชาว​มีเดียน​ไป​ด้วย พวกเขา​ยัง​ยึด​เอา​สัตว์​เลี้ยง​ทั้งหมด ฝูง​วัว​และ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​คน​เหล่านั้น​ไว้</verse>
				<verse number="10">ชาว​อิสราเอล​ได้​เผา​ทิ้ง​บ้านเมือง​ทั้งหมด​ของ​ชาว​มีเดียน​ที่​พวกเขา​ได้​ตั้ง​รกราก​กัน​อยู่ รวมทั้ง​ค่าย​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ได้​ยึด​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ได้​จาก​สงคราม รวมทั้ง​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="12">และ​นำ​เชลย​เหล่านั้น​และ​สิ่งของ​ที่​ยึด​ได้​จาก​สงคราม​ไป​ให้​โมเสส​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล ที่​ค่าย​ใน​ที่ราบ​โมอับ​ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เยริโค</verse>
				<verse number="13">โมเสส นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​บรรดา​ผู้นำ​ชุมชน ต่าง​ออก​มา​พบ​พวกเขา​ที่​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="14">โมเสส​โกรธ​มาก​ต่อ​บรรดา​ผู้นำ​กองทัพ พวก​ผู้บัญชาการ​กองพัน​และ​ผู้บัญชาการ​กองร้อย​ที่​กลับ​จาก​สงคราม</verse>
				<verse number="15">โมเสส​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “นี่​ท่าน​ไว้​ชีวิต​พวกผู้หญิง​หรือ</verse>
				<verse number="16">พวกนี้​นี่แหละ​ที่​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​บาลาอัม ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​ที่​เปโอร์ จน​ทำ​ให้​เกิด​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​มา​ทำลาย​ชุมชน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น ตอนนี้​ฆ่า​เด็ก​ผู้ชาย​ทุกคน​และ​ฆ่า​ผู้หญิง​ทุกคน​ที่​เคย​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="18">แต่​ไว้​ชีวิต​หญิง​สาว​ทุกคน​สำหรับ​พวกท่าน หญิงสาว​ที่​ยัง​ไม่​เคย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้ชาย​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="19">พวกท่าน​ต้อง​อยู่​ที่​นอก​ค่าย​ก่อน​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน พวกท่าน​ทุกคน​หรือ​เชลย​ที่​ได้​ฆ่า​คน​หรือ​แตะต้อง​ร่าง​คน​ตาย​มา ต้อง​ชำระ​ตัวเอง​ใน​วันที่​สาม​และ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ต้อง​ซัก​ล้าง​เสื้อผ้า​ทั้งหมด เครื่อง​หนัง​ทั้งหมด ทุกสิ่ง​ที่​ทำ​จาก​ขน​แพะ รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ที่​ทำ​จาก​ไม้”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​นักบวช​เอเลอาซาร์​ก็​พูด​กับ​พวกผู้ชาย​ที่​ไปรบ​มา​ว่า “นี่​เป็น​กฎ​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้ คือ</verse>
				<verse number="22">ทุกอย่าง​ที่​ทน​ไฟ​ได้ ต้อง​เอา​ไป​วาง​ไว้​ใน​ไฟ ท่าน​ต้อง​เอา ทอง เงิน ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก ดีบุก​และ​ตะกั่ว ไป​วาง​ไว้​ใน​ไฟ แล้ว​นำ​ไป​ล้าง​น้ำ เพื่อ​ทำ​ให้​มัน​บริสุทธิ์ ส่วน​ของ​ทุกอย่าง​ที่​ไม่​ทน​ไฟ ให้​พวกท่าน​นำ​ไป​ล้างน้ำ</verse>
				<verse number="23"></verse>
				<verse number="24">ใน​วัน​ที่​เจ็ด ท่าน​ต้อง​ซัก​เสื้อผ้า​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​สะอาด หลังจากนั้น​ท่าน​ถึง​จะ​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ได้”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="26">“เจ้า​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​พวก​ผู้นำ​ครอบครัว​ของ​ชุมชน ให้​นับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ยึด​มา​ได้​ใน​สงคราม​ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​หรือ​สัตว์</verse>
				<verse number="27">ให้​แบ่ง​สิ่ง​ที่​ยึด​มา​ได้​ทั้งหมด ระหว่าง​ทหาร​ที่​ออก​ไปรบ​กับ​คน​ใน​ชุมชน โดย​แบ่ง​ให้​ฝ่าย​ละ​ครึ่ง</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ต้อง​หัก​ภาษี​ให้​พระยาห์เวห์​ด้วย ครึ่งหนึ่ง​ที่​เป็น​ของ​ทหาร​ที่​ออก​ไปรบนั้น ให้​หัก​ออก​มา​หนึ่ง​ส่วน​จาก​ทุกๆ​ห้าร้อย ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน วัว ลา​หรือ​แกะ</verse>
				<verse number="29">ของ​เหล่านี้​จะ​ถูก​หัก​ออก​จาก​ส่วน​ของ​พวกเขา เพื่อ​ให้​กับ​นักบวช​เอเลอาซาร์ เพื่อ​เป็น​ของขวัญ​แก่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">อีก​ครึ่งหนึ่ง​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ให้​หัก​ออก​มา​หนึ่ง​ส่วน​จาก​ทุกๆ​ห้าสิบ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน วัว ลา​หรือ​แกะ รวมทั้ง​สัตว์​ทุกชนิด เจ้า​ต้อง​นำ​ส่วน​ที่​หัก​ได้​นี้​ไป​ให้​ชาว​เลวี ที่​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​คอย​เฝ้า​ระวัง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="31">โมเสส​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="32">สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พวก​ทหาร​ยึด​มา​ได้​จาก​สงคราม คือ แกะ​หกแสน​เจ็ดหมื่น​ห้าพัน​ตัว</verse>
				<verse number="33">วัว​เจ็ดหมื่น​สองพัน​ตัว</verse>
				<verse number="34">ลา​หกหมื่น​หนึ่งพัน​ตัว</verse>
				<verse number="35">และ​คน​สามหมื่น​สองพัน​คน ทั้งหมดนี้​เป็น​หญิงสาว​ที่​ไม่​เคย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้ชาย​มาก่อน</verse>
				<verse number="36">ส่วนแบ่ง​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ทหาร คือ แกะ​สามแสน​สามหมื่น​เจ็ดพัน​ห้าร้อย​ตัว</verse>
				<verse number="37">เป็น​ภาษี​ของ​พระยาห์เวห์ หกร้อย​เจ็ดสิบห้า​ตัว</verse>
				<verse number="38">วัว​ทั้งหมด​สามหมื่น​หกพัน​ตัว เป็น​ภาษี​ของ​พระยาห์เวห์​เจ็ดสิบสอง​ตัว</verse>
				<verse number="39">ลา​ทั้งหมด​สามหมื่น​ห้าร้อย​ตัว เป็น​ภาษี​ของ​พระยาห์เวห์​หกสิบเอ็ด​ตัว</verse>
				<verse number="40">จำนวน​คน​ทั้งหมด​หนึ่งหมื่น​หกพัน​คน เป็น​ภาษี​ของ​พระยาห์เวห์​สามสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="41">โมเสส​ให้​ภาษี​ส่วน​ที่​เป็น​ของขวัญ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​นักบวช​เอเลอาซาร์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เขาไว้</verse>
				<verse number="42">ส่วนแบ่ง​อีก​ครึ่งหนึ่ง​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่​โมเสส​ได้​จาก​ทหาร</verse>
				<verse number="43">ที่​เป็น​ครึ่งหนึ่ง​ของ​ชุมชน​คือ แกะ​สามแสน​สามหมื่น​เจ็ดพัน​ห้าร้อย​ตัว</verse>
				<verse number="44">วัว​สามหมื่น​หกพัน​ตัว</verse>
				<verse number="45">ลา​สามหมื่น​ห้าร้อย​ตัว</verse>
				<verse number="46">และ​คน​หนึ่งหมื่น​หกพัน​คน</verse>
				<verse number="47">จาก​ครึ่งหนึ่ง​ที่​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล โมเสส​หัก​ออก​มา​หนึ่งส่วน​ใน​ทุกๆ​ห้าสิบ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​หรือ​สัตว์ และ​เอา​ไป​ให้​ชาว​เลวี​ที่​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ระวัง​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="48">แล้ว​บรรดา​ผู้นำ​กองทัพ ผู้บัญชาการ​กองพัน​และ​ผู้​บัญชาการ​กองร้อย​ต่าง​มา​หา​โมเสส</verse>
				<verse number="49">พวกเขา​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “พวกเรา​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​นับ​ทหาร​ที่​อยู่​ใน​มือ​ของ​เรา แล้ว​พบ​ว่า​ไม่​มี​ใคร​หาย​ไป​เลย</verse>
				<verse number="50">เรา​ได้​เอา​พวก​เครื่องทอง​ที่​พวกเรา​เจอ เอา​มา​เป็น​เครื่อง​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​คือ กำไลแขน สร้อยข้อมือ แหวนตรา ตุ้มหู​และ​สร้อยคอ มา​เป็น​ค่าไถ่​ชีวิต​ของ​เรา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="51">โมเสส​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​รับ​ทอง​จาก​พวกเขา ทุกอย่าง​เป็น​ของ​ที่​ทำ​อย่าง​ประณีต</verse>
				<verse number="52">ทอง​ทั้งหมด​ที่​บรรดา​ผู้บัญชาการ​กองพัน​และ​ผู้บัญชาการ​กองร้อย เอา​มา​ถวาย​ให้​เป็น​ของขวัญ​ของ​พระยาห์เวห์นั้น มี​น้ำหนัก​รวม​หนึ่งร้อย​เก้าสิบเอ็ด​กิโลกรัม</verse>
				<verse number="53">ส่วน​ของ​ที่​พลทหาร​ได้​ยึด​เอา​มา พวกเขา​ก็​เก็บ​เอา​ไว้เอง</verse>
				<verse number="54">ดังนั้น​โมเสส​และ​นักบวช​เอเลอาซาร์​จึง​นำ​ทอง​จาก​บรรดา​ผู้บัญชาการ​กองพัน​และ​กองร้อย ไป​ที่​เต็นท์​นัดพบ เพื่อ​เป็น​ที่​ระลึก สำหรับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">เผ่า​ของ​รูเบน​และ​กาด​มี​ฝูง​สัตว์​จำนวน​มากมาย​มหาศาล เมื่อ​พวกเขา​เห็น​ที่ดิน​ของ​ยาเซอร์​และ​ที่ดิน​ของ​กิเลอาด พวกเขา​เห็น​ว่า​มัน​เป็น​ที่​ที่​เหมาะ​กับ​การ​เลี้ยง​สัตว์</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น ประชาชน​ของ​กาด​และ​รูเบน​จึง​ไป​พูด​กับ​โมเสส นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​บรรดา​ผู้นำ​ชุมชน​ว่า</verse>
				<verse number="3">“พวกเรา​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​มี​สัตว์​เลี้ยง​อยู่​มากมาย​มหาศาล​และ​ที่ดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​รบ​ชนะ​เพื่อ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอลนั้น เป็น​แผ่นดิน​ที่​เหมาะ​กับ​การ​เลี้ยง​สัตว์​มาก โดย​เฉพาะ​ที่ดิน​บริเวณ อาทาโรท ดีโบน ยาเซอร์ นิมราห์ เฮชโบน เอเลอาเลห์ เสบาม เนโบ และ​เบโอน”</verse>
				<verse number="4"></verse>
				<verse number="5">พวกเขา​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “ถ้า​ท่าน​พอใจ​พวกเรา ได้​โปรด​ยก​ที่ดินนี้​ให้​กับ​พวกเรา ผู้รับใช้​ของ​ท่าน ไว้​ครอบ​ครอง​ด้วย​เถิด อย่า​ให้​เรา​ต้อง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​เลย”</verse>
				<verse number="6">โมเสส​พูด​กับ​ประชาชน​ของ​กาด​และ​รูเบน​ว่า “จะ​ให้​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ออก​ไป​รบ​ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​นี่​หรือ</verse>
				<verse number="7">ทำไม​พวกท่าน​ถึง​พยายาม​ทำ​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ท้อแท้​หมด​กำลังใจ​ที่​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">รุ่น​พ่อ​ของ​พวกท่าน​ก็​ทำ​อย่างนี้​เหมือนกัน ตอน​ที่​เรา​ส่ง​พวกเขา​จาก​คาเดช-บารเนีย​ให้​ไป​สำรวจ​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ขึ้น​ไป​ไกล​ถึง​หุบเขา​เอชโคล์ และ​ได้​สำรวจ​แผ่นดินนั้น แต่​พวกเขา​กลับ​ทำ​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ท้อแท้​หมด​กำลังใจ ที่​จะ​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="10">จึง​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​ใน​วันนั้น และ​พระองค์​ได้​สาบาน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="11">‘ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้น​ไป จะ​ไม่​มี​สักคนเดียว​ที่​จะ​ได้​เห็น​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ เพราะ​พวกเขา​ไม่​ได้​ติดตาม​เรา​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="12">ยก​เว้น​คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์​และ​โยชูวา​ลูกชาย​นูน เพราะ​พวกเขา​ตาม​พระยาห์เวห์​อย่าง​เต็มที่’</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​ชาว​อิสราเอล พระองค์​ทำ​ให้​พวกเขา​ต้อง​รอนแรม​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ถึง​สี่สิบ​ปี จนกระทั่ง​คน​ใน​รุ่น​ที่​ทำ​ให้​พระองค์​ไม่​พอใจ​ตาย​ไป​จน​หมดเกลี้ยง</verse>
				<verse number="14">และ​ตอนนี้​พวกเจ้า​คน​บาป​อีก​รุ่นหนึ่ง กลับ​จะ​มา​แทน​ที่​พ่อ​ของ​เจ้า เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ​มาก​ขึ้น​ไป​อีก</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เจ้า​เปลี่ยนใจ​ไม่​ติด​ตาม​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ทอดทิ้ง​ชาว​อิสราเอล​ไว้​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ให้​นาน​กว่า​นั้น​อีก แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ถูก​ทำลาย​ไป”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ประชาชน​ของ​รูเบน​และ​กาด​ก็​ไป​พบ​โมเสส​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พวกเรา​สร้าง​รั้ว​สำหรับ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเรา​ที่นี่​และ​สร้าง​เมือง​สำหรับ​ลูก​เมีย​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวกเรา​จะ​เกณฑ์ คน​ของ​พวกเรา​ไป​ร่วม​รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ​จน​กว่า​พวกเขา​จะ​ได้​ดินแดน​ที่​เป็น​ของ​พวกเขาเอง ใน​ขณะ​ที่​ลูก​เมีย​ของ​พวกเรา​ก็​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ที่​มี​กำแพง​ล้อมรอบ จะ​ได้​ปลอดภัย​จาก​คน​อื่น​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="18">พวกเรา​จะ​ไม่​กลับ​บ้าน จน​กว่า​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​จะ​ได้​ส่วน​แบ่ง​ใน​ที่ดิน​เป็น​มรดก ครบ​ทุกคน</verse>
				<verse number="19">แต่​พวกเรา​จะ​ไม่​รับ​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​พวกเขา​ที่​อยู่​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ดินแดน​นอกเหนือ​จาก​นั้น​ด้วย เพราะ​พวกเรา​จะ​เอา​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​พวกเรา​ใน​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​จึง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ถ้า​พวกท่าน​จะ​ทำ​อย่างนี้ คือ​ถ้า​พวกท่าน​จะ​เกณฑ์​คน​ไป​ช่วย​ทำ​สงคราม​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">และ​คน​ที่​ถูก​เกณฑ์​ทั้งหมด​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แทน​พวกท่าน จนกระทั่ง​พระองค์​ขับไล่​ศัตรู​ของ​พระองค์​ไป​จนหมด</verse>
				<verse number="22">และ​แผ่นดิน​สงบลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวกท่าน​ถึง​จะ​กลับ​บ้าน​ได้ พวกท่าน​ก็​ได้​ทำ​หน้าที่​ของ​ตัวเอง​ให้​พระยาห์เวห์​และ​ชาว​อิสราเอล​แล้ว และ​ที่ดินนี้​ก็​จะ​ตก​เป็น​สมบัติ​ของ​พวกท่าน​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​พวกท่าน​ไม่​ได้​ทำ​ตามนี้ ท่าน​ก็​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ ก็​ให้​รู้​ไว้​เลย​ว่า​พวกท่าน​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​บาป​ของ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="24">สร้าง​เมือง​ให้​ลูก​เมีย​ของ​พวกท่าน​และ​สร้าง​รั้ว​ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​พวกท่าน​เถิด และ​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="25">ประชาชน​ชาว​กาด​และ​รูเบน​พูด​ว่า “พวกเรา​คน​รับใช้​ท่าน​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​เรา​สั่ง</verse>
				<verse number="26">ลูก​เมีย​ของ​พวก​เรา ฝูง​แกะ และ​สัตว์​ทุกตัว​ของ​พวกเรา​จะ​อยู่​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="27">พวกเรา​คน​รับใช้​ท่าน​ทุกคน​ที่​ถูก​เกณฑ์​ไป​สงคราม จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ทำ​สงคราม​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​เจ้านาย​ของ​เรา​สั่ง”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​โมเสส​ก็​ออก​คำสั่ง​ใน​เรื่อง​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​นักบวช​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูกชาย​นูน​และ​หัวหน้า​เผ่า​ต่างๆ​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="29">โมเสส​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “ถ้า​ประชาชน​ชาว​กาด​และ​ชาว​รูเบน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​กับ​พวกท่าน คือ​พวกเขา​ทุกคน​ที่​ถูก​เกณฑ์​มา​ทำ​สงคราม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ จน​แผ่นดินนั้น​สงบลง​ต่อหน้า​พวกท่าน​แล้ว ให้​พวกท่าน​ยก​แผ่นดิน​กิเลอาด​ให้​กับ​พวกเขา​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="30">แต่​ถ้า​คน​ที่​ถูก​เกณฑ์นั้น​ไม่​ข้าม​ไป​กับ​ท่าน พวกเขา​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="31">ประชาชน​ชาว​กาด​และ​ชาว​รูเบน​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​พวกเรา คน​รับใช้​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="32">เรา​ที่​ถูก​เกณฑ์​มานี้ จะ​ข้าม​ไป​แผ่นดิน​คานาอัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แต่​แผ่นดิน​ของ​พวกเรา​จะ​อยู่​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน”</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์​และ​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​โอก​จาก​บาชาน รวมทั้ง​แผ่นดิน​พร้อมกับ​เมือง​ต่างๆ​ของ​มัน และ​อาณาเขต​ต่างๆ​ของ​เมือง​ที่​อยู่​รอบๆ โมเสส​ได้​ยก​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​กาด​และ​ชาว​รูเบน​และ​ประชาชน​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​โยเซฟ</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ประชาชน​ชาว​กาด​ก็​สร้าง​เมือง​พวกนี้​ขึ้น​ใหม่ คือ ดีโบน อาทาโรท อาโรเออร์</verse>
				<verse number="35">อัทโรทโชฟาน ยาเซอร์ โยกเบฮาห์</verse>
				<verse number="36">เบธนิมราห์​และ​เบธฮาราน ทั้งกำแพง​เมือง​และ​รั้ว​สำหรับ​ฝูง​แกะ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="37">ประชาชน​ชาว​รูเบน​สร้าง​เมือง​พวกนี้​ขึ้น​ใหม่ คือ​เมือง​เฮชโบน เอเลอาเลห์ คิริยาธาอิม</verse>
				<verse number="38">เนโบ บาอัลเมโอน​และ​สิบมาห์ พวกเขา​ใช้​ชื่อ​เดิม​เรียก​ชื่อ​เมือง​ที่​สร้าง​ขึ้น​ใหม่ ยกเว้น​เมือง​เนโบ​และ​เมือง​บาอัลเมโอน พวกเขา​เปลี่ยน​ชื่อ​ให้​ใหม่</verse>
				<verse number="39">ลูกหลาน​ของ​มาคีร์​ลูกชาย​มนัสเสห์ ได้​บุก​กิเลอาด​และ​ยึด​มัน​ไว้​ได้ พวกเขา​ได้​ขับ​ไล่​ชาว​อาโมไรต์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="40">ดังนั้น โมเสส​จึง​ยก​แคว้น​กิเลอาด​ให้​กับ​ตระกูล​มาคีร์ มาคีร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์ และ​ตระกูล​มาคีร์​ก็​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="41">ยาอีร์​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​มนัสเสห์ เขา​ได้​ยึด​หมู่บ้าน​หลาย​แห่ง​ของ​ชาว​อาโมไรต์ เขา​ได้​เรียก​ชื่อ​หมู่บ้าน​พวกนั้น​ว่า​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​ยาอีร์</verse>
				<verse number="42">โนบาห์​บุก​เข้า​ไป​ยึด​เคนาท​และ​เมือง​รอบๆ​มัน และ​เรียก​มัน​ว่า​โนบาห์​ตาม​ชื่อ​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">โมเสส​และ​อาโรน​ได้​นำ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ใน​รูปแบบ​ของ​กองทัพ นี่​คือ​ลำดับ​การ​เดิน​ทาง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">โมเสส​เขียน​สถานที่​เริ่มต้น​ของ​การ​เดิน​ทาง​ของ​พวกเขา ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ นี่​คือ​ลำดับ​การ​เดิน​ทาง​ของ​พวกเขา​จาก​จุด​เริ่มต้น</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ออก​จาก​ราเมเสส​ใน​วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​แรก วันนั้น​เป็น​วัน​หลัง​วัน​ปลด​ปล่อย​หนึ่งวัน ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ออก​เดิน​ทาง​อย่าง​กล้าหาญ​ท่ามกลาง​สายตา​ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">ชาว​อียิปต์​กำลัง​ฝังศพ​ลูกชาย​หัว​ปี ของ​พวกเขา ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ฆ่า​ตาย พระองค์​ได้​แสดง​ถึง​การ​พิพากษา​ของ​พระองค์​ต่อ​พวก​พระ​ต่างๆ ของ​ชาว​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ราเมเสส​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​สุคคท</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ออก​จาก​สุคคท มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เอธาม ติด​เขต​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ออก​จาก​เอธาม​และ​เลี้ยว​ไป​ทาง​ปิหะหิโรท​ทาง​ตะวันออก​ของ​บาอัล-เซโฟน พวกเขา​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้​มิกดล</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ออก​จาก​ปิหะหิโรท​และ​เดินทาง​ผ่าน​ทะเล​ไป​จน​ถึง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง พวกเขา​เดินทาง​เป็น​เวลา​สามวัน​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​เอธาม และ​พวกเขา​ตั้ง​ค่าย​ที่​มาราห์</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ออก​จาก​มาราห์​และ​ไป​ถึง​เอลิม ที่นั่น​มี​ตาน้ำ​สิบสอง​แห่ง​และ​ต้น​ปาล์ม​เจ็ดสิบ​ต้น ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ตั้ง​ค่าย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​ออก​จาก​เอลิม​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ใกล้​ทะเล​ต้นกก</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ออก​จาก​ทะเล​ต้นกก และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​สีน</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ออก​จาก​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​สีน​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​โดฟคาห์</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ออก​จาก​โดฟคาห์​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​อาลูช</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ออก​จาก​อาลูช​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​เรฟีดิม ที่นั่น​ไม่​มี​น้ำ​ให้​ประชาชน​ดื่ม</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ออก​จาก​เรฟีดิม​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ออก​จาก​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ซีนาย​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ขิบโรท-หัทธาอาวาห์</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​ออก​จาก​ขิบโรท-หัทธาอาวาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ฮาเซโรท</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ออก​จาก​ฮาเซโรท​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริทมาห์</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​ออก​จาก​ริทมาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริมโมน-เปเรศ</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ออก​จาก​ริมโมน-เปเรศ​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ออก​จาก​ลิบนาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ริสสาห์</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​ออก​จาก​ริสสาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​เคเฮลาธาห์</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ออก​จาก​เคเฮลาธาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ภูเขา​เชเฟอร์</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​ออก​จาก​ภูเขา​เชเฟอร์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ฮาราดาห์</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ออก​จาก​ฮาราดาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​มักเฮโลท</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​ออก​จาก​มักเฮโลท​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ทาหัท</verse>
				<verse number="27">พวกเขา​ออก​จาก​ทาหัท​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​เทราห์</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​ออก​จาก​เทราห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​มิทคาห์</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​ออก​จาก​มิทคาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ฮัชโมนาห์</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​ออก​จาก​ฮัชโมนาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​โมเสโรท</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​ออก​จาก​โมเสโรท​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​เบเน-ยาอะคัน</verse>
				<verse number="32">พวกเขา​ออก​จาก​เบเน-ยาอะคัน​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​โฮร์-ฮักกีดกาด</verse>
				<verse number="33">พวกเขา​ออก​จาก​โฮร์-ฮักกีดกาด​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​โยทบาธาห์</verse>
				<verse number="34">พวกเขา​ออก​จาก​โยทบาธาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​อับโรนาห์</verse>
				<verse number="35">พวกเขา​ออก​จาก​อับโรนาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​เอซีโอน-เกเบอร์</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​ออก​จาก​เอซีโอน-เกเบอร์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​เคเดช​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​ออก​จาก​เคเดช​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​โฮร์ ภูเขา​ตรง​ชายแดน​ของ​แผ่นดิน​เอโดม</verse>
				<verse number="38">นักบวช​อาโรน​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​โฮร์​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ตาย​บนนั้น​ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ห้า ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​สี่สิบ​หลังจาก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="39">อาโรน​อายุ​หนึ่ง​ร้อย​ยี่สิบสาม​ปี​ขณะ​ที่​เขา​ตาย​บน​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="40">กษัตริย์​ชาว​คานาอัน​ของ​เมือง​อาราด ที่​อยู่​ใน​เนเกบ ได้ยิน​ว่า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​กำลัง​เดินทาง​มา</verse>
				<verse number="41">พวก​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ภูเขา​โฮร์​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​ที่​ศัลโมนาห์</verse>
				<verse number="42">พวกเขา​ออก​จาก​ศัลโมนาห์​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ปูโนน</verse>
				<verse number="43">พวกเขา​ออก​จาก​ปูโนน​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​โอโบท</verse>
				<verse number="44">พวกเขา​ออก​จาก​โอโบท​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​อิเย-อาบาริม​บริเวณ​ชายแดน​ของ​โมอับ</verse>
				<verse number="45">พวกเขา​ออก​จาก​อิเย-อาบาริม​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​ดีโบน-กาด</verse>
				<verse number="46">พวกเขา​ออก​จาก​ดีโบน-กาด​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ที่​อัลโมน-ดิบลาธาอิม</verse>
				<verse number="47">พวกเขา​ออก​จาก​อัลโมน-ดิบลาธาอิม​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ท่ามกลาง​เทือก​เขา​ต่างๆ​ของ​อาบาริม​ใกล้​เนโบ</verse>
				<verse number="48">พวกเขา​ออก​จาก​ภูเขา​อาบาริม​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​ใน​ที่ราบ​โมอับ​ข้าง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เยริโค</verse>
				<verse number="49">พวกเขา​ตั้ง​ค่าย​ไป​ตาม​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​ที่ราบ​ของ​โมอับ​ตั้งแต่​เบธ-เยชิโมท​ไป​จน​ถึง​อาเบล-ชิทธิม</verse>
				<verse number="50">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ที่ราบ​โมอับ​ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เยริโค พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="51">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​เจ้า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​แล้ว</verse>
				<verse number="52">เจ้า​ต้อง​ขับไล่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดินนั้น​ออก​ไป​ให้​หมด เจ้า​ต้อง​ทำลาย​รูป​แกะสลัก​ของ​พวกเขา​ทั้งหมด และ​ทำลาย​รูปเคารพ​ที่​ทำ​จาก​โลหะ​และ​เจ้า​ต้อง​รื้อ​สถานที่​บวงสรวง ของ​พวกเขา​ออก​ให้​สิ้น​ซาก</verse>
				<verse number="53">แล้ว​ให้​เจ้า​เข้า​ไป​ยึด​เอา​แผ่นดินนั้น​และ​ตั้ง​รกราก​ใน​มัน เพราะ​เรา​ได้​มอบ​แผ่นดินนี้​ให้​เจ้า​เป็น​เจ้าของ​แล้ว</verse>
				<verse number="54">เจ้า​จะ​ต้อง​แบ่ง​ที่ดิน​กัน​ใน​หมู่​พวกเจ้า โดย​การ​ใช้​สลาก​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเจ้า เจ้า​ต้อง​แบ่ง​ให้​ตระกูล​ใหญ่​มาก​หน่อย ตระกูล​เล็ก​น้อยหน่อย สลาก​ของ​ตระกูล​ไหน​ตก​ใน​ที่ดินใด ที่ดิน​ตรงนั้น​ก็​เป็น​ของ​ตระกูลนั้น พวกเจ้า​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ตาม​เผ่า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="55">ถ้า​เจ้า​ไม่​ขับไล่​คน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดินนั้น​ไป​ต่อหน้า​เจ้า คน​เหล่านั้น​จะ​เป็น​เหมือน​เศษ​ผง​ใน​ตา​ของ​เจ้า​และ​เหมือน​หนาม​เสียบ​อยู่​ข้าง​ตัว​เจ้า พวกมัน​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ปัญหา​มากมาย​กับ​เจ้า​บน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="56">แล้ว​เรา​ก็​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​เหมือน​กับ​ที่​เรา​วาง​แผน​จะ​ทำ​กับ​พวกมัน​เหมือน​กัน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​เอา​คำสั่งนี้​ไป​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​พวกเจ้า​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน แผ่นดินนั้น​ที่​จะ​ตก​เป็น​ของ​พวกเจ้า คือ​แผ่นดิน​ของ​คานาอัน​ตาม​เขตแดน​ของ​มัน</verse>
				<verse number="3">ทาง​ทิศใต้​จะ​เริ่ม​ตั้งแต่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน​เรียบ​ไป​ทาง​ข้างๆ​เอโดม เขต​แดน​ทาง​ใต้​จะ​เริ่ม​ที่​ทิศ​ตะวันออก​จาก​ด้าน​ใต้​สุด​ของ​ทะเล​เกลือ</verse>
				<verse number="4">เขตแดน​ของ​พวกเจ้า​จะ​ลาก​ยาว​ไป​ข้าม​ทาง​ใต้​ของ​อาครับบิม​และ​ผ่าน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน​ไป​จน​สุด​ทาง​ใต้​ของ​คาเดช-บารเนีย และ​มัน​จะ​ไป​ต่อ​จน​ถึง​ฮาซารัดดาร์​และ​จะ​ไป​ผ่าน​อัสโมน</verse>
				<verse number="5">จาก​อัสโมน​เขตแดน​จะ​เลี้ยว​ไป​ทาง​แม่น้ำ​อียิปต์ และ​จะ​ไป​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="6">เขตแดน​ทาง​ตะวันตก​จะ​เป็น​ชาย​ฝั่ง​เมดิเตอร์เรเนียน มัน​จะ​เป็น​เขตแดน​ตะวันตก​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="7">ส่วน​เขตแดน​ทาง​เหนือ​จาก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ไป​ตาม​สันเขา​ของ​ภูเขา​โฮร์</verse>
				<verse number="8">จาก​ภูเขา​โฮร์​ไป​เรื่อย​จนถึง​เลโบ-ฮามัท​แล้ว​เขตแดน​จะ​ขยาย​ต่อ​จน​ถึง​เศดัด</verse>
				<verse number="9">เขตแดน​จะ​ต่อ​ไป​เรื่อย​จน​ถึง​ศิโฟรน​และ​จะ​ไป​สิ้นสุด​ที่​ฮาซา-เรนัน นี่​จะ​เป็น​เขตแดน​ทาง​เหนือ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​เขตแดน​ของ​พวกเจ้า​จะ​ไป​ตาม​เส้น​ของ​ฮาซา-เรนัน​จนถึง​เชฟาม</verse>
				<verse number="11">จาก​เชฟาม เขตแดน​จะ​ลง​ไป​ถึง​ริบลาห์​จน​ถึง​ทาง​ตะวันออก​ของ​อายิน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เขตแดน​จะ​ลง​ไป​ต่อ​และ​ไป​บรรจบ​เนิน​เขา​ทาง​ตะวันออก​ของ​ทะเลสาบ​กาลิลี ”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​โมเสส​จึง​นำ​คำสั่งนี้​ไป​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล “นี่​คือ​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​จะ​ได้รับ​โดย​การ​โยน​สลาก พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า​แผ่นดินนี้​จะ​มอบ​ให้​พวกเจ้า​เก้า​เผ่า​ครึ่ง</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เผ่า​ของ​รูเบน​และ​กาด​และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ได้รับ​ส่วน​ของ​พวกเขา​แล้ว​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">คน​ทั้งสอง​เผ่า​ครึ่งนั้น​ได้รับ​ที่ดิน​ส่วน​ของ​พวกเขา​ไป​แล้ว​ใน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​จาก​เยริโค บน​ฝั่ง​ตะวันออก​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="17">“คน​เหล่านี้​จะ​ช่วย​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​พวกเจ้า คือ​นักบวช​เอเลอาซาร์​และ​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน</verse>
				<verse number="18">พวกเจ้า​จะ​เลือก​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​จาก​แต่​ละ​เผ่า​มา​ช่วย​แบ่ง​ที่ดิน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">นี่​เป็น​รายชื่อ​ของ​ผู้นำ​พวกนั้น คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์ จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="20">เชมูเอล​ลูกชาย​อัมมีฮูด จาก​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="21">เอลีดาด​ลูกชาย​คิสโลน จาก​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="22">บุคคี​ลูกชาย​โยกลี จาก​เผ่า​ดาน</verse>
				<verse number="23">จาก​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ ฮันนีเอล​ลูกชาย​เอโฟด จาก​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="24">เคมูเอล​ลูกชาย​ชิฟทาน จาก​เผ่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="25">เอลีซาฟาน​ลูกชาย​ปารนาค จาก​เผ่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="26">ปัลทีเอล​ลูกชาย​อัสซาน จาก​เผ่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="27">อาหิฮูด​ลูกชาย​เชโลมี จาก​เผ่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="28">เปดาเฮล​ลูกชาย​อัมมีฮูด จาก​เผ่า​นัฟทาลี”</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​คน​เหล่านี้​ให้​แบ่ง​แผ่นดิน​คานาอัน​กัน​ใน​หมู่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​ที่ราบ​โมอับ​ข้าง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เยริโค​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​สั่ง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ให้​แบ่ง​เมือง​ที่​พวกเขา​ได้รับ​มา​ให้​กับ​ชาว​เลวี​ส่วน​หนึ่ง รวมทั้ง​ทุ่งหญ้า​เลี้ยง​สัตว์​ที่​อยู่​รอบๆ​เมือง​ของ​พวกเขา​เหล่านั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="3">พวก​เลวี​จะ​ได้​อยู่​ใน​เมือง​พวกนั้น และ​เลี้ยง​วัว​และ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเขา​ใน​ทุ่งหญ้า​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">ทุ่งหญ้า​ที่​จะ​ให้​กับ​พวกเลวีนี้ เริ่ม​ตั้งแต่​กำแพง​เมือง​ทุกๆ​ด้าน ออก​ไป​ข้าง​ละ​หนึ่งพัน​ศอก</verse>
				<verse number="5">และ​ให้​พวกเจ้า​วัด​ออก​ไป​สองพัน​ศอก​ทั้ง​สี่​ทิศ คือ​เหนือ ใต้ ออก ตก บริเวณ​ทั้งหมดนี้​จะ​เป็น​ทุ่งหญ้า​ของ​เมือง​แต่​ละ​เมือง​ของ​พวก​เลวี</verse>
				<verse number="6">เมือง​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​ให้​กับ​ชาว​เลวี จะ​มี​อยู่​หก​เมือง​ที่​ใช้​เป็น​เมือง​ลี้ภัย คน​ที่​ไป​ฆ่า​คน​ตาย​มา​โดย​ไม่​ได้​เจตนา จะ​ได้​หลบหนี​ไป​อยู่​ใน​เมือง​พวกนั้น นอก​จาก​หก​เมืองนั้น​แล้ว เจ้า​ยัง​ต้อง​ให้​อีก​สี่สิบสอง​เมือง​กับ​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ให้​ชาว​เลวี​ทั้งหมด​สี่สิบแปด​เมือง พร้อม​กับ​ทุ่งหญ้า​เลี้ยง​สัตว์</verse>
				<verse number="8">สำหรับ​เมือง​ต่างๆ​ที่​เจ้า​จะ​แบ่ง​ให้​กับ​ชาว​เลวี จาก​ที่ดิน​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอลนั้น เจ้า​ต้อง​แบ่ง​ออก​มา​มากหน่อย​จาก​เผ่า​ใหญ่ และ​แบ่ง​ออก​มา​น้อยหน่อย​จาก​เผ่า​เล็ก แต่​ละ​เผ่า​ก็​จะ​แบ่ง​เมือง​ของ​ตัวเอง​ให้​กับ​ชาว​เลวี​ตาม​สัดส่วน​ของ​เนื้อที่​ที่​พวกเขา​ได้รับ”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า เมื่อ​พวกเจ้า​ข้าม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ให้​เลือก​เมือง​ต่างๆ​ขึ้น​มา​สำหรับ​พวกเจ้า​เอง มัน​จะ​เป็น​เมือง​สำหรับ​ลี้ภัย​สำหรับ​ตัว​เจ้า ใคร​ที่​ไป​ฆ่า​คน​อื่น​ตาย​โดย​ไม่​ได้​เจตนา จะ​ได้​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น​ได้</verse>
				<verse number="12">พวกมัน​จะ​เป็น​เมือง​สำหรับ​พวกเจ้า​ไว้​ลี้ภัย จาก​ญาติ​ของ​ผู้ตาย​ที่​มี​หน้าที่​ต้อง​แก้แค้น​คน​ฆ่า คน​ที่​ฆ่า​คน​อื่น​ตาย​จะ​ไม่​ถูก​ฆ่า จน​กว่า​เขา​จะ​มา​ยืน​อยู่​หน้าที่​ชุมนุม​เพื่อ​ฟัง​การ​ตัดสิน</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​หก​เมือง​ที่​เจ้า​ให้ จะ​เป็น​เมือง​สำหรับ​ลี้ภัย​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​เลือก​สามเมือง​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​อีก​สาม​เมือง​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​ทาง​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน มา​เป็น​เมือง​ลี้ภัย</verse>
				<verse number="15">เมือง​ทั้ง​หก​เมืองนี้​จะ​เป็น​เมือง​สำหรับ​ลี้ภัย​ของ​ประชาชน​อิสราเอล​และ​สำหรับ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​เจ้า คน​ที่​ฆ่า​คน​ตาย​โดย​ไม่​ได้​เจตนา​สามารถ​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น​ได้</verse>
				<verse number="16">ถ้า​เขา​ใช้​เหล็ก ตี​คน​อื่น​จน​ตาย คน​ที่​ตี​จะ​เป็น​ฆาตกร ฆาตกร​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เขา​เอา​หิน​ใน​มือ​ทุบ​คน​อื่น​จน​ตาย คน​ที่​ทุบ​จะ​เป็น​ฆาตกร​และ​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เขา​เอา​ไม้​ที่​อยู่​ใน​มือ​ตี​คน​อื่น​จน​ตาย คน​ที่​ตี​เป็น​ฆาตกร​และ​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ญาติ​ของ​คน​ที่​ตาย​พบ​ฆาตกร​คนนั้น เขา​จะ​ต้อง​ฆ่า​ฆาตกร​คนนั้น</verse>
				<verse number="20">ถ้า​เขา​ผลัก​คน​ด้วย​ความ​เกลียด​หรือ​ขว้าง​สิ่งของ​ใส่​คน​โดย​ตั้งใจ​จน​คนนั้น​ตาย หรือ​ถ้า​เขา​ตี​คน​ด้วย​มือ​เพราะ​ความ​เกลียด​จน​คนนั้น​ตาย คน​ตี​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย​เหมือน​กัน เพราะ​เขา​เป็น​ฆาตกร ญาติ​คน​ตาย​ต้อง​ฆ่า​ฆาตกร​คนนั้น​เมื่อ​พบ​ตัว</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​เขา​ผลัก​คน​โดย​ไม่​ได้​เจตนา ไม่​ได้​เกลียด​คนๆ​นั้น หรือ​โยน​สิ่งของ​ถูก​คน​โดย​ไม่​ได้​เจตนา</verse>
				<verse number="23">หรือ​ทำ​หิน​หล่น​ใส่​โดย​มอง​ไม่​เห็น​คนนั้น แล้ว​ทำ​ให้​คนนั้น​ตาย ตัว​เขา​เอง​ไม่​ได้​เป็น​ศัตรู​กับ​คน​ตาย และ​ไม่​ได้​เจตนา​จะ​ทำร้าย​เขา</verse>
				<verse number="24">ถ้า​เป็น​อย่างนี้ ที่​ชุมนุม​จะ​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ระหว่าง​คน​ฆ่า​กับ​ญาติ​ผู้ตาย​ตาม​กฎ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="25">ที่ชุมนุม​จะ​เป็น​ฝ่าย​ช่วย​เหลือ​คน​ฆ่า​จาก​การ​กล่าว​หา​ของ​ญาติ​ผู้ตาย และ​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​ที่​เมือง​ลี้ภัย ที่​เขา​ได้​หนี​ไป​อยู่​ก่อน​หน้านี้​แล้ว คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​เมือง​ลี้ภัยนั้น จน​กว่า​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ที่​ได้รับ​การเจิม​ด้วย​น้ำมัน​ศักดิ์สิทธิ์​ตาย​ลง</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​คน​ฆ่า​ออก​จาก​เขต​ของ​เมือง​ลี้ภัย ที่​เขา​หลบ​เข้า​ไป​อยู่ และ​ญาติ​ของ​คน​ตาย​ไป​พบ​เขา​นอก​เมือง​ลี้ภัย ญาติ​คน​ตาย​สามารถ​ฆ่า​คนๆ​นั้น​ได้ โดย​ไม่​มี​ความผิด</verse>
				<verse number="27"></verse>
				<verse number="28">เพราะ​เขา​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​เมือง​ลี้ภัย​จน​กว่า​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​จะ​ตาย หลังจาก​นักบวช​สูงสุด​ตาย​แล้ว คน​ที่​หลบ​อยู่​นั้น ก็​กลับ​ไป​ที่ดิน​ของ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="29">กฎ​เหล่านี้​จะ​ใช้​ใน​การ​ตัดสิน​สำหรับ​พวกเจ้า​ตั้งแต่​เดี๋ยวนี้ ใน​ทุก​ที่​ที่​พวกเจ้า​ไป​อยู่</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ใคร​ฆ่า​คน ฆาตกร​จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย ตาม​คำพูด​ของ​พยาน แต่​ห้าม​ฆ่า​เขา​ถ้า​มี​พยาน​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="31">ห้าม​รับ​ค่าไถ่​ชีวิต​ของ​ฆาตกร​ที่​ถูก​ตัดสิน​ให้​ถูก​ฆ่า​แล้ว เพราะ​ยังไง เขา​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="32">ห้าม​รับ​ค่าไถ่​สำหรับ​คน​ที่​หลบหนี​ออก​จาก​เมือง​ลี้ภัย​เพื่อ​จะ​ไป​อยู่​ที่​อื่น เขา​จะ​ต้อง​อยู่​ที่นั่น​จน​กว่า​นักบวช​ชั้น​สูงสุด​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="33">อย่า​ให้​ที่ดิน​ของ​เจ้า​ต้อง​เปื้อน​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์ ถ้า​มี​คน​หนึ่ง​ไป​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์ ไม่​มี​ทาง​ที่​จะ​ไถ่​ให้​แผ่นดินนั้น​พ้น​โทษ​ได้​เพราะ​มัน​เปื้อน​เลือด นอกจาก​จะ​เอา​ชีวิต​ของ​ฆาตกร​คนนั้น</verse>
				<verse number="34">ห้าม​ทำให้​ที่ดิน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​ต้อง​แปดเปื้อน ที่ดินนั้น​เป็น​ที่​ที่​เรา​อาศัย​อยู่ เพราะ​เรา​เป็น​พระยาห์เวห์​ที่​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">กิเลอาด​เป็น​ลูกชาย​มาคีร์ มาคีร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์ มนัสเสห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ พวกผู้นำ​ของ​ตระกูล​กิเลอาด ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ ได้​มา​พูด​กับ​โมเสส​และ​พวกผู้นำ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ท่าน เจ้านาย​ของ​พวกเรา​ให้​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เป็น​มรดก ​ตาม​สลาก​ที่​โยน​ได้ และ​ท่าน เจ้านาย​ของ​พวกเรา​ได้รับ​คำ​สั่ง​จาก​พระยาห์เวห์​ให้​มอบ​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​พวกเรา​ให้​เศโลเฟหัด​ญาติ​ของ​เรา​เพื่อ​ให้​กับ​พวก​ลูกสาว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ลูกสาว​ของ​เขา​ไป​แต่งงาน​กับ​คน​อิสราเอล​เผ่า​อื่น เผ่า​ที่​พวกนาง​ไป​แต่งงาน​ด้วย​ก็​จะ​มี​ที่ดิน​เพิ่ม​ขึ้น ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​ของ​บรรพบุรุษ​เรา​ก็​จะ​น้อย​ลง​เพราะ​ถูก​ตัด​ไป ดังนั้น ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​พวกเรา​ที่​ได้​มา​จาก​การ​โยน​สลาก​ก็​จะ​มี​น้อย​ลง​เพราะ​ถูก​ตัด​ออก​ไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ครบ​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล เผ่า​ที่​พวกนาง​ไป​แต่งงาน​ด้วย​ก็​จะ​มี​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​เพิ่ม​ขึ้น​เพราะ​มา​จาก​ส่วน​แบ่ง​ของ​พวกนาง แล้ว​ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​ของ​เผ่า​ของ​บรรพบุรุษ​เรา​ก็​จะ​น้อย​ลง​เพราะ​ถูก​ตัด​ไป”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​โมเสส​จึง​ออก​คำสั่ง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “สิ่ง​ที่​ลูกหลาน​จาก​เผ่า​ของ​โยเซฟ​พูด​มานั้น​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="6">และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ลง​มา​เกี่ยวกับ​พวก​ลูกสาว​ของ​เศโลเฟหัด พวกนาง​จะ​แต่งงาน​กับ​ใคร​ก็​ได้​ที่​นาง​ต้องการ แต่​ต้อง​เป็น​คน​ใน​ตระกูล​เดียว​กัน​กับ​พ่อ​พวกนาง</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​จะ​ไม่​มี​การ​โอน​มรดก​ที่ดิน​ข้าม​เผ่า​ของ​บรรพบุรุษ​แต่​ละ​คน ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ต้อง​รักษา​มรดก​ของ​เผ่า​ของ​บรรพบุรุษ​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="8">ลูกสาว​ของ​แต่​ละ​เผ่า​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่​รับ​มรดก​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ไป ต้อง​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​อยู่​ใน​ตระกูล​เดียว​กับ​พ่อ​ของ​ตน​เท่านั้น เพื่อ​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​แต่​ละ​เผ่า​สามารถ​รับ​ช่วง​มรดก​ที่ดิน​จาก​พ่อ​ของ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="9">ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ต้อง​ไม่​ถูก​โอน​ข้าม​เผ่า เพราะ​แต่​ละ​เผ่า​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​รักษา​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​ตนไว้”</verse>
				<verse number="10">ลูกสาว​ของ​เศโลเฟหัด​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="11">มาลาห์ ทีรซาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และ​โนอาห์​ลูกสาว​ของ​เศโลเฟหัด​ได้​แต่งงาน​กับ​ลูกชาย​ของ​ลุง​พวกนาง</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​แต่งงาน​กับ​ตระกูล​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​มนัสเสห์​ผู้​เป็น​ลูกชาย​โยเซฟ ดังนั้น​ส่วนแบ่ง​ที่ดิน​ของ​พวกนาง​จึง​ยัง​คง​อยู่​กับ​เผ่า​ที่​เป็น​ตระกูล​ของ​พ่อ​พวกนาง</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​เหล่านี้​คือ​คำสั่ง​และ​ระเบียบ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ผ่าน​ทาง​โมเสส ใน​ที่ราบ​โมอับ​ใกล้​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เยริโค</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="5">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำพูด​ที่​โมเสส​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ตอน​ที่​พวกเขา​อยู่​ที่​หุบเขา​จอร์แดน ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ที่​อยู่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรง​ข้าม​กับ​เมือง​สูฟ และ​อยู่​ระหว่าง​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ปาราน​กับ​เมือง​พวก​นี้​คือ​โทเฟล ลาบัน ฮาเซโรท​และ​ดีซาหับ</verse>
				<verse number="2">การ​เดิน​ทาง​จาก​ภูเขา​ซีนาย ไป​ถึง​คาเดช-บารเนีย ผ่าน​ทาง​ภูเขา​เสอีร์ ใช้​เวลา​เพียง​แค่​สิบเอ็ด​วัน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​สิบเอ็ด ใน​ปี​ที่​สี่สิบ โมเสส​ได้​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เกี่ยวกับ​พวกเขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง</verse>
				<verse number="4">เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น​หลังจาก​ที่​โมเสส​ได้​รบ​ชนะ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​ซึ่ง​ปกครอง​เมือง​เฮชโบน และ​กษัตริย์​โอก​ของ​เมือง​บาชาน​ซึ่ง​ปกครอง​อัชทาโรท​ใน​เอเดรอี</verse>
				<verse number="5">โมเสส​เริ่ม​อธิบาย​กฎ นี้​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล ตอน​ที่​พวกเขา​อยู่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​โมอับ โมเสส​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="6">“ที่​ภูเขา​ซีนาย พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​บอก​พวกเรา​ว่า ‘พวกเจ้า​อยู่​ที่​ภูเขานี้​มา​นาน​พอ​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ให้​เตรียม​ตัว​และ​มุ่งหน้า​เดิน​ไป​ยัง​เนินเขา​ที่​พวก​อาโมไรต์ อยู่ และ​ดินแดน​แถบนั้น​ทั้งหมด​ที่​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​เขา ทั้ง​ใน​หุบเขา​จอร์แดน แถบ​เนินเขา แถบ​ที่​ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก และ​ใน​เนเกบ รวม​ทั้ง​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน เข้า​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน แคว้น​เลบานอน ตลอด​ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​ใหญ่​คือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">ดูสิ เรา​ได้​ยก​ดินแดน​นั้น​ให้​กับ​พวกเจ้า​แล้ว เข้า​ไป​ยึด​เอาซะ เป็น​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า คือ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ รวมทั้ง​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ด้วย’</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โมเสส​ก็​พูด​ว่า ใน​เวลานั้น เรา​ได้​บอก​กับ​พวกท่าน​ว่า ‘ลำพัง​ตัว​เรา​คน​เดียว​ไม่​สามารถ​ดูแล​พวกท่าน​ได้​ทั้งหมด​หรอก</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​เพิ่ม​จำนวน​พวกท่าน​ขึ้น​อย่าง​มากมาย​มหาศาล ตอนนี้​พวก​ท่าน​ก็​มี​จำนวน​มาก​พอๆ​กับ​ดวง​ดาว​บน​ท้องฟ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกท่าน เพิ่ม​จำนวน​พวกท่าน​ขึ้น​อีก​พันเท่า และ​ขอ​ให้​พระองค์​อวยพร​พวกท่าน​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="12">ลำพัง​ตัว​เรา​คน​เดียว​จะ​ไป​แบก​รับ​ภาระ​ต่างๆ​ที่​หนัก​อึ้ง และ​คดีความ​ต่างๆ​ของ​พวก​ท่าน​ไหว​ได้ยังไง</verse>
				<verse number="13">ให้​พวกท่าน​แต่​ละ​เผ่า​ไป​เลือก​คน​ของ​ท่าน​ขึ้น​มา​เอง เลือก​คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด เต็ม​ไป​ด้วย​ความรู้​ความเข้าใจ และ​ประสบการณ์ แล้ว​เรา​จะ​แต่งตั้ง​พวกเขา​ให้​เป็น​หัวหน้า​พวกท่าน’</verse>
				<verse number="14">และ​พวกท่าน​ก็​ได้​บอก​เรา​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ท่าน​บอก​ให้​ทำ​นั้น​ดี​มาก​เลย’</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรา​ได้​เอา​พวก​ผู้นำ​จาก​เผ่า​ต่างๆ​ของ​ท่าน ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เฉลียว​ฉลาด และ​มี​ประสบการณ์​มา และ​แต่งตั้ง​พวกเขา​ให้​เป็น​ผู้นำ​ของ​พวกท่าน มี​ตั้ง​แต่​ผู้นำ คน​พันคน ร้อย​คน ห้าสิบ​คน และ สิบคน รวมทั้ง​แต่งตั้ง​พวก​เจ้าหน้าที่​ด้วย​ใน​แต่ละ​เผ่า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">และ​เรา​ได้​สั่ง​กำชับ​พวก​ผู้พิพากษา​ของ​ท่าน​ด้วย​ว่า ‘ให้​ฟัง​ความ​ของ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​ก่อน แล้ว​ให้​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​อิสราเอล​ด้วย​กัน หรือ​คน​อิสราเอล​กับ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="17">เวลา​พวก​ท่าน​ตัดสิน ห้าม​ลำเอียง ให้​ฟัง​ทั้ง​คนรวย​และ​คนจน​เหมือน​กัน ไม่​ต้อง​กลัว​ใคร​เลย เพราะ​การ​ตัดสินนั้น​มา​จาก​พระเจ้า และ​ถ้า​เรื่อง​ไหน​ยาก​เกิน​ไป​สำหรับ​ท่าน ให้​เอา​มา​บอก​เรา เรา​จะ​ตัดสิน​เอง’</verse>
				<verse number="18">และ​ใน​ตอนนั้น​เรา​ก็​ได้​สั่ง​พวกท่าน​ไป​แล้ว​ทุกเรื่อง​ที่​พวกท่าน​ควร​ทำ</verse>
				<verse number="19">พวกเรา​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พวกเรา​จึง​ออก​เดินทาง​จาก​ภูเขา​ซีนาย ผ่าน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​น่ากลัว อย่าง​ที่​พวกท่าน​ก็​เห็น​มา​แล้ว ใน​ระหว่าง​ทาง​มุ่ง​เดิน​ไป​ตาม​แถบ​เนินเขา​ที่​ชาว​อาโมไรต์​อยู่ แล้ว​เรา​ก็​มา​ถึง​คาเดช-บารเนีย</verse>
				<verse number="20">เรา​ได้​บอก​กับ​พวกท่าน​ว่า ‘พวกท่าน​มา​ถึง​แถบ​เนินเขา​ที่​ชาว​อาโมไรต์​อยู่​แล้ว เป็น​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ยก​ให้​กับ​พวกเรา</verse>
				<verse number="21">ดูสิ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ตั้ง​แผ่นดินนี้​ไว้​ตรง​หน้า​พวกท่าน​แล้ว พวกท่าน​ขึ้น​ไป​ยึด​เอา​ไว้​เลย เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกท่าน​ได้​บอก​ไว้ ไม่​ต้อง​กลัว อย่า​ท้อถอย’</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พวกท่าน​ทั้งหลาย​ได้​มา​หา​เรา พูด​ว่า ‘ให้​พวกเรา​ส่ง​คน​กลุ่มหนึ่ง​ไป​ก่อน ให้​เข้า​ไป​สำรวจ​แผ่นดินนั้น แล้ว​ค่อย​กลับ​ออก​มา​บอก​พวกเรา​ว่า ควร​จะ​ไป​ทาง​ไหน และ​เมือง​ที่​พวกเรา​จะ​เข้าไปนั้น​เป็น​อย่างไร​บ้าง’</verse>
				<verse number="23">เรา​เห็นด้วย​กับ​ความคิดนั้น เรา​จึง​เลือก​สิบสอง​คน​มา​จาก​พวกท่าน เผ่า​ละ​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​ได้​ออก​เดิน​ทาง​ไป​ที่​เนินเขา​แห่งนั้น และ​เข้า​ไป​ที่​หุบเขา​เอชโคล์​แล้ว​ทำการ​สำรวจ ดินแดน​แห่งนั้น</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ได้​นำ​ผลไม้​ติด​มือ​ลง​มา​ให้​พวกเรา และ​มา​รายงาน​ให้​ฟัง​ว่า ‘แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​ให้​กับ​พวกเรานั้น​ดี​มาก’</verse>
				<verse number="26">แต่​พวกท่าน​ไม่​ยอม​ขึ้น​ไป​ที่นั่น พวกท่าน​จึง​ขัด​คำสั่ง​ของ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="27">และ​เข้า​ไป​บ่น​กัน​ใน​เต็นท์​ของ​ท่าน​ว่า ‘เพราะ​พระยาห์เวห์​เกลียด​พวกเรา พระองค์​ถึง​ได้​นำ​พวกเรา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เพื่อ​ให้​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​อาโมไรต์ และ​ถูก​พวก​มัน​ทำลาย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ทีนี้​พวก​เรา​จะ​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ไหน พวก​พี่​น้อง​ที่​เข้า​ไป​สอดแนม​ทำ​ให้​พวกเรา​ท้อถอย​เสีย​แล้ว พวกเขา​บอก​ว่า “พวกนั้น​มี​จำนวน​มาก​กว่า และ​ตัว​สูง​ใหญ่​กว่า​พวกเรา​มาก เมือง​เหล่านั้น​ก็​ใหญ่โต​และ​มี​กำแพง​สูง​เสียด​ฟ้า พวก​เรา​ยัง​เห็น​พวก​ยักษ์ ที่นั่น​ด้วย”’</verse>
				<verse number="29">เรา​ได้​บอก​กับ​พวกท่าน​ว่า ‘ไม่​ต้อง​ขวัญหนี​ดีฟ่อ ไม่​ต้อง​กลัว​พวกมัน​หรอก</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​นำ​หน้า​ท่าน และ​ต่อสู้​แทน​ท่าน เหมือน​กับ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ต่อหน้า​ท่าน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="31">ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ก็​เหมือนกัน ท่าน​ก็​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ได้​อุ้ม​ท่าน​ไว้​เหมือน​พ่อ​อุ้ม​ลูก ตลอด​ทาง​ที่​ท่าน​เดิน​มา​จน​ถึง​ที่นี่’</verse>
				<verse number="32">แต่​ถึง​อย่างนั้น พวก​ท่าน​ก็​ไม่​ได้​ไว้​วางใจ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="33">พระองค์​นำ​หน้า​ท่าน​ใน​การ​เดินทาง เพื่อ​หา​ที่​ตั้ง​เต็นท์​ให้​ท่าน และ​พระองค์​ก็​นำ​หน้า​ท่าน​ใน​ไฟ​ใน​ตอน​กลางคืน และ​ใน​เมฆ​ใน​ตอน​กลางวัน เพื่อ​ให้​พวกท่าน​รู้​ว่า​จะ​ไป​ทาง​ไหน</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ได้ยิน​เสียง​บ่น​ของ​พวก​ท่าน พระองค์​โกรธ และ​สาบาน​ว่า</verse>
				<verse number="35">‘จะ​ไม่​มี​ใคร​สักคน​ใน​รุ่น​ที่​ชั่วร้ายนี้ ที่​จะ​ได้​เห็น​แผ่นดิน​ดีนั้น ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="36">นอกจาก​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์​จะ​ได้​เห็น เรา​จะ​ยก​แผ่นดิน​ที่​เขา​เดิน​อยู่นั้น​ให้​กับ​เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา เพราะ​เขา​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์​อย่าง​แท้จริง’</verse>
				<verse number="37">แม้แต่​เรา พระยาห์เวห์​ยัง​โกรธ​เลย ก็​เพราะ​พวกท่าน​นี่แหละ พระองค์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘แม้​แต่​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ที่​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="38">โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน ผู้ช่วย​ของ​เจ้า​จะ​ได้​เข้าไป​ที่นั่น ให้​กำลังใจ​กับ​เขา เพราะ​เขา​จะ​เป็น​คน​แบ่ง​แผ่นดิน​นั้น​แจกจ่าย​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="39">ส่วน​ลูกๆ​ของ​พวก​เจ้า ที่​พวกเจ้า​พูด​ว่า จะ​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลยนั้น พวก​นี้แหละ​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดินนั้น เพราะ​ใน​วันนี้​พวก​ลูกๆ​ของ​เจ้า​ที่​ยัง​ไร้​เดียงสา และ​ยัง​พึ่ง​ตัวเอง​ไม่​ได้ เรา​จะ​ให้​แผ่นดิน​นั้น​กับ​พวกเขา​และ​พวกเขา​ก็​จะ​ได้​เป็น​เจ้า​ของ​มัน</verse>
				<verse number="40">ส่วน​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​หวน​กลับ​ไป​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง ตาม​เส้นทาง​ที่​มุ่ง​ไป​ทะเล​แดง’</verse>
				<verse number="41">และ​พวกท่าน​ก็​ตอบ​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​แล้ว พวกเรา​จะ​ขึ้น​ไป​สู้รบ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​สั่ง​พวกเรา​ไว้’ แล้ว​พวกท่าน​ก็​เตรียม​ตัว​ไปรบ พวกท่าน​คิด​ว่า​มัน​เป็น​เรื่อง​ง่ายๆ​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​บน​เนินเขา​นั้น</verse>
				<verse number="42">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘บอก​พวกเขา​ว่า ห้าม​ขึ้น​ไป​บนนั้น​และ​ห้าม​ไป​รบ เพราะ​เรา​ไม่​ได้​อยู่​กับ​พวกเจ้า ถ้า​พวกเจ้า​ฟัง​คำเตือน​ของ​เรา พวกเจ้า​จะ​ไม่​ถูก​ฆ่า​ต่อหน้า​ศัตรู​ของ​พวกเจ้า’</verse>
				<verse number="43">และ​เรา​ก็​ได้​บอก​พวกท่าน​แล้ว​ว่า​พระยาห์เวห์​พูด​อะไร แต่​พวกท่าน​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง ขัดขืน​คำเตือน​ของ​พระยาห์เวห์​และ​บุ่มบ่าม​ขึ้น​ไป​บน​เนินเขานั้น</verse>
				<verse number="44">ชาว​อาโมไรต์​ที่​อาศัย​อยู่​บน​เขา​นั้น ก็​ออก​มา​เผชิญหน้า​กับ​พวกท่าน และ​ขับไล่​พวกท่าน​เหมือน​ฝูง​ผึ้ง​ขับไล่​ศัตรู พวกเขา​ได้​ไล่​บี้​พวกท่าน​ที่​เสอีร์ ไป​จน​ถึง​โฮรมาห์</verse>
				<verse number="45">แล้ว​พวกท่าน​ก็​ซมซาน​กลับ​มา​ร้องห่ม​ร้องไห้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​ก็​ไม่​สนใจ​ที่​จะ​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="46">แล้ว​พวก​ท่าน​ก็​อยู่​ที่​เคเดช​เป็น​เวลา​นาน​หลาย​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พวกเรา​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เรา​ไว้ คือ​เรา​ได้​หวน​กลับ​ไป​ยัง​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง โดย​ใช้​เส้นทาง​ที่​มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​ทะเล​แดง และ​พวกเรา​ได้​เดิน​เวียน​ไป​ตาม​แนว​ชายแดน​ของ​ภูเขา​เสอีร์​เป็น​เวลา​นาน​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘พวก​เจ้า​ได้​เดิน​เวียน​อยู่​รอบๆ​เทือกเขานี้​นาน​พอ​แล้ว ให้​เดินทาง​ต่อ​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ให้​สั่ง​ประชาชน​ว่า พวก​เจ้า​กำลัง​จะ​ผ่าน​เขตแดน​ของ​ญาติ​เจ้า พวก​เขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เอซาว ที่​อยู่​ใน​เสอีร์ พวกเขา​จะ​กลัว​เจ้า พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ระวัง​ตัว​ไว้​ให้​ดี</verse>
				<verse number="5">อย่า​ไป​ต่อสู้​กับ​พวกเขา เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยก​ดินแดน​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​เจ้า​แม้แต่​ฝ่าเท้า​เดียว เพราะ​เรา​ได้​ยก​ดินแดน​บน​ภูเขา​เสอีร์​ให้​กับ​เอซาว​เป็น​เจ้าของ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="6">อาหาร​ที่​เจ้า​จะ​กิน​กัน ก็​ต้อง​เอา​เงิน​มา​ซื้อ​จาก​พวกเขา แม้แต่​น้ำ​ที่​เจ้า​จะ​ดื่ม​ก็​ต้อง​เอา​เงิน​มา​ซื้อ​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="7">แน่นอน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อวยพร​ท่าน​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​มา พระองค์​ดูแล​ท่าน​ทุก​ย่างก้าว​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​อัน​กว้าง​ใหญ่ ใน​ช่วง​สี่สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา​นี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​ท่าน​ตลอด ท่าน​ไม่​เคย​ขาดแคลน​อะไรเลย’</verse>
				<verse number="8">พวก​เรา​ได้​เดิน​ทาง​ต่อ ผ่าน​พวกญาติ​ของ​เรา ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เอซาว ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เสอีร์ พวกเรา​ไป​จาก​ถนน​ที่​วิ่ง​ตรง​มา​จาก​หุบเขา​จอร์แดน ไป​ถึง​เมือง​เอลัท​และ​เอซีโอน-เกเบอร์ พวกเรา​ได้​หัน​มา​ใช้​ถนน​ที่​มุ่ง​ไป​สู่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​โมอับ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘อย่า​ไป​รังควาน​พวก​โมอับ​และ​อย่า​ทำ​สงคราม​กับ​พวกเขา เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยก​แผ่นดิน​ของ​พวกโมอับ​ให้​เจ้า​ครอบ​ครอง เพราะ​เรา​ได้​ยก​เมือง​อาร์​ให้​ลูกหลาน​ของ​โลท ครอบ​ครอง​ไป​แล้ว’”</verse>
				<verse number="10">(ชาว​เอมิม​เคย​อยู่​ที่​เมือง​อาร์​มา​ก่อน พวกเขา​เข้มแข็ง มี​จำนวน​มาก และ​รูปร่าง​สูง​ใหญ่​เหมือน​ชาว​อานาค</verse>
				<verse number="11">ชาว​อานาค​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ชาว​เรฟาอิม คน​ก็​เลย​คิด​ว่า​ชาวเอมิม​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ชาว​เรฟาอิม​ด้วย แต่​ชาว​โมอับ​เรียก​พวกเขา​ว่า​ชาว​เอมิม</verse>
				<verse number="12">พวก​ชาว​โฮรี​ก็​เคย​อยู่​ที่​เสอีร์​มา​ก่อน​เหมือน​กัน แต่​ลูก​หลาน​ของ​เอซาว​ได้​ขับ​ไล่​พวกเขา​ออก​ไป พวก​ลูกหลาน​ของ​เอซาว​ได้​ทำลาย​พวก​โฮรี​ที่​เคย​อยู่​ที่นั่น และ​เข้า​ไป​อยู่​แทน เหมือน​กับ​ที่​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​กับ​ประชาชน​ที่​เคย​เป็น​เจ้า​ของ​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ตอนนี้ ลุกขึ้น ข้าม​ไป​อีก​ฝาก​หนึ่ง​ของ​หุบเขา​เศเรด’ พวกเรา​จึง​ข้าม​หุบเขา​เศเรด​ไป</verse>
				<verse number="14">นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​จาก​คาเดช-บารเนีย​มา​จน​ข้าม​หุบเขา​เศเรด​นี้ พวกเรา​ใช้​เวลา​ใน​การ​เดินทาง​สามสิบแปด​ปี ใน​ช่วง​เวลานั้น พวก​นักรบ​รุ่นนั้น​ทั้งหมด​ใน​ค่าย​ของ​เรา​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ตอน​อยู่​ที่​คาเดช-บารเนีย ต่าง​ก็​ล้ม​ตาย​กัน​ไป​หมด​เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">ความ​จริง​แล้ว เป็น​ฝีมือ​ของ​พระยาห์เวห์​เอง​ที่​ทำลาย​พวกนั้น​จน​หมด​สิ้น​ไป​จาก​ค่าย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​นักรบ​เหล่านั้น​ตาย​จาก​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="18">วันนี้​เจ้า​จะ​ข้าม​เขตแดน​ของ​โมอับ​ที่​เมือง​อาร์</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​เข้า​ไป​ใกล้​กับ​ลูกหลาน​ของ​อัมโมน ‘อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​พวกเขา​และ​อย่า​ต่อสู้​กับ​พวกเขา เพราะ​เรา​จะ​ไม่​ยก​แผ่นดิน​ของ​ลูกหลาน​อัมโมน​ให้​เจ้า​ครอบ​ครอง เพราะ​เรา​ได้​ยก​แผ่นดิน​นั้น​ให้​ลูกหลาน​ของ​โลท​ครอบ​ครอง​แล้ว’”</verse>
				<verse number="20">(แผ่นดินนี้​ถือ​ว่า​เป็น​ของ​ชาว​เรฟาอิม​เหมือน​กัน เพราะ​พวกเขา​เคย​อยู่​ที่​นี่​มา​ก่อน และ​ชาว​อัมโมน​ก็​เรียก​พวกเขา​ว่า​ศัมซุมมิม</verse>
				<verse number="21">ชาว​เรฟาอิม​มี​จำนวน​มาก เป็น​คน​กลุ่ม​ใหญ่​และ​มี​รูปร่าง​สูง​ใหญ่​เหมือน​ชาว​อานาค แต่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำลาย​พวกเขา​ต่อหน้า​ชาว​อัมโมน ชาว​อัมโมน​จึง​ได้​ยึด​เอา​ดินแดน​ของ​ชาว​เรฟาอิม และ​เข้า​ไป​อยู่​แทน</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ก็​ทำ​อย่าง​เดียว​กันนี้​ให้​กับ​ลูก​หลาน​ของ​เอซาว​ที่​อยู่​ใน​เสอีร์ ตอน​ที่​พระองค์​ทำลาย​ชาว​โฮรี​ต่อหน้า​พวกเขา พวก​ชาว​เอโดม​จึง​ยึด​เอา​ดินแดน​ของ​ชาว​โฮรี​และ​เข้า​ไป​อยู่​ที่นั่น​แทน​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ชาว​อัฟวิม​ที่​อยู่​ตาม​หมู่บ้าน​ใกล้​กาซา ชาว​คัฟโทร์​ที่​มา​จาก​คัฟโทร์​ได้​มา​ทำลาย​พวกเขา​และ​ชาว​คัฟโทร์​เหล่านั้น​ก็​เข้า​ตั้ง​บ้าน​เรือน​อยู่​ที่นั่น​แทน)</verse>
				<verse number="24">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ลุกขึ้น เตรียม​ตัว และ​ข้าม​หุบเขา​อารโนน​ไป เห็น​แล้ว​หรือ​ยัง​ว่า​เรา​ได้​ให้​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์ กษัตริย์​ของ​เมือง​เฮชโบน ไว้​ใน​กำมือ​เจ้า​แล้ว เข้า​ไป​ยึด​ดินแดน​ของ​มัน และ​ทำ​สงคราม​กับ​มันเลย</verse>
				<verse number="25">วันนี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​ทุกคน​ทั่ว​ใต้​ฟ้านี้​เกรง​กลัว​เจ้า เมื่อ​พวกเขา​ได้ยิน​ข่าว​เกี่ยวกับ​เจ้า พวกเขา​จะ​กลัว​จน​ตัว​สั่น​ต่อหน้า​เจ้า’</verse>
				<verse number="26">ใน​ระหว่าง​ที่​พวกเรา​อยู่​ที่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​เคเดโมท เรา​ได้​ส่ง​พวก​ผู้ถือสาร​ไป​หา​กษัตริย์​สิโหน​ของ​เมือง​เฮชโบน พร้อม​กับ​คำพูด​ที่​เป็น​มิตร​ว่า</verse>
				<verse number="27">‘ขอ​อนุญาต​ให้​เรา​ใช้​เส้นทาง​ใน​ดินแดน​ของ​ท่าน​ด้วย​เถิด เรา​จะ​เดิน​อยู่​แต่​บน​ถนน จะ​ไม่​เลี้ยวขวา​เลี้ยวซ้าย</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​จ่าย​เงิน​ซื้อ​อาหาร​และ​น้ำ​จาก​ท่าน ขอ​แค่​ให้​เรา​ใช้​เส้นทาง​เดิน​ผ่าน​ไป​เท่านั้น</verse>
				<verse number="29">เหมือน​กับ​ที่​ลูกหลาน​ของ​เอซาว​ที่​อยู่​ใน​เสอีร์​และ​ชาว​โมอับ​ที่​อยู่​ใน​อาร์​ได้​ทำ​กับ​เรา​มา​แล้ว เรา​จะ​ต้อง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้​ให้​กับ​พวกเรา​ไว้’</verse>
				<verse number="30">แต่​กษัตริย์​สิโหน​ของ​เฮชโบน​ไม่​ยอม​ให้​พวกเรา​ผ่าน​ทางนั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำ​ให้​เขา​ดื้อดึง​และ​ต่อต้าน เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทำ​ให้​สิโหน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน​อย่าง​ที่​ทำ​อยู่​ตอนนี้</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า ‘เห็น​แล้ว​หรือยัง​ว่า เรา​ได้​ยก​สิโหน​และ​ดินแดน​ของ​เขา​ให้​กับ​เจ้า​แล้ว เข้า​ไป​ยึด​เอา​มา​เป็น​ของ​เจ้า​สิ’</verse>
				<verse number="32">สิโหน​กับ​คน​ของ​เขา​ได้​ออก​มา​ทำ​สงคราม​กับ​พวกเรา​ที่​ยาฮาส</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ให้​เขา​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เรา เรา​จึง​ฆ่า​สิโหน​และ​ลูกๆ​ของ​เขา รวมทั้ง​กองทัพ​ของ​เขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="34">และ​เรา​ได้​เข้า​ยึด​เมือง​ของ​เขา​ไว้​ทั้งหมด​ใน​ตอนนั้น เรา​ได้​ทำลาย​ทุกคน​ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง​และ​เด็กๆ​ใน​ทุกๆ​เมือง​โดย​ไม่​เหลือ​ใครเลย</verse>
				<verse number="35">พวกเรา​เอา​แต่​วัว​ควาย​และ​ของ​มีค่า​มา​จาก​เมือง​ที่​ยึด​มา​ได้นั้น</verse>
				<verse number="36">เรา​ยึด​ได้​ทุกๆ​เมือง​จาก​อาโรเออร์​ที่​ตั้ง​อยู่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ของ​หุบเขา​อารโนน รวมทั้ง​เมือง​ที่​อยู่​ใน​หุบเขา​จน​ถึง​แคว้น​กิเลอาด ไม่​มี​กำแพง​เมือง​ไหน​ที่​สูง​เกิน​เงื้อม​มือ​เรา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ให้​ทุกๆ​เมือง​กับ​เรา</verse>
				<verse number="37">เพียง​แต่​ท่าน​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใกล้​ดินแดน​ของ​ชาว​อัมโมน รวมทั้ง​บริเวณ​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยับบอก​และ​เมือง​ต่างๆ​ตาม​เนินเขา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​สั่ง​ไว้​ไม่​ให้​ทำ​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พวก​เรา​จึง​ออก​เดิน​ทาง​ไป​ตาม​ถนน​ที่​ตรง​ไป​บาชาน กษัตริย์​โอก​ของ​เมือง​บาชาน​และ​กองทัพ​ของ​เขา​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเรา​ที่​เอเดรอี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ไม่​ต้อง​กลัว​มัน เพราะ​เรา​ได้​มอบ​มัน​และ​กองทัพ​ของ​มัน รวมทั้ง​แผ่นดิน​ของ​มัน​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​เจ้า​แล้ว เจ้า​จะ​ทำ​กับ​มัน​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​กับ​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์​ที่​เคย​ปกครอง​เฮชโบน’</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้​ทำ​ให้​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวกเรา พวกเรา​ได้​ฆ่า​เขา​และ​คน​อื่นๆ​จน​ไม่​เหลือ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="4">พวกเรา​ยึด​เมือง​ต่างๆ​ไว้​จน​หมดเกลี้ยง ไม่​เหลือ​แม้แต่​เมือง​เดียว เรา​ยึด​ได้​ทั้ง​หกสิบ​เมือง​ใน​แคว้น​อารโกบ​ทั้งหมด​ที่​เป็น​อาณาจักร​ของ​โอก​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="5">เมือง​พวกนี้​ล้วน​มี​กำแพง​ที่​สูง​ใหญ่​ล้อมรอบ มี​ทั้ง​ประตู​และ​กลอน​เหล็ก นอกจากนี้​ยัง​มี​เมือง​อื่นๆ​อีก​มากมาย​ที่​ไม่​มี​กำแพง​เมือง</verse>
				<verse number="6">พวกเรา​ได้​ทำลาย​พวกเขา​เหมือน​กับ​ที่​ได้​ทำลาย​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เฮชโบน พวกเรา​ทำลาย​ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง​และ​เด็ก​ใน​ทุกๆ​เมือง​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​วัว​ควาย​และ​ของ​มีค่า​ใน​เมือง​ต่างๆ​ที่​ริบ​มา​นั้น พวกเรา​ได้​ยึด​เอา​ไว้​เอง</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น ใน​ตอนนั้น​พวกเรา​ได้​ยึด​เอา​ดินแดน​จาก​มือ​ของ​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​ทั้งสอง เป็น​ดินแดน​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​หุบเขา​อารโนน​ไป​จน​ถึง​ภูเขา​เฮอร์โมน</verse>
				<verse number="9">(ชาว​ไซดอน​เรียก​เฮอร์โมน​ว่า ‘สีรีออน’ แต่​ชาว​อาโมไรต์​เรียก​เฮอร์โมน​ว่า ‘เสนีร์’)</verse>
				<verse number="10">พวกเรา​ยึด​เมือง​ต่างๆ​บน​ที่ราบ​ตอนบน กิเลอาด​ทั้งหมด​และ​บาชาน​ทั้งหมด ขึ้น​ไป​จน​ถึง​สาเลคาห์​และ​เอเดรอี เมือง​พวกนี้​เป็น​ของ​อาณาจักร​โอก​แห่ง​บาชาน”</verse>
				<verse number="11">(มี​ชาว​เรฟาอิม​หลงเหลือ​อยู่​น้อย​มาก กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน​ก็​เป็น​ชาว​เรฟาอิม​คน​หนึ่ง​ที่​ยัง​หลง​เหลือ​อยู่ เตียง ​ของ​เขา​มี​ขนาด​ยาว​เก้า​ศอก กว้าง​สี่​ศอก ตอนนี้​มัน​ยัง​ตั้ง​อยู่​ที่​เมือง​รับบาห์​ของ​ชาว​อัมโมน​อยู่​เลย)</verse>
				<verse number="12">“ใน​ตอนนั้น​พวกเรา​ได้​ยึด​เอา​แผ่นดินนี้​เป็น​ของ​พวกเรา เริ่ม​จาก​อาโรเออร์​ซึ่ง​อยู่​ใน​หุบเขา​อารโนน เรา​ได้​มอบ​ดินแดน​ครึ่งหนึ่ง​บน​เขา​กิเลอาด​และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​มัน ให้​กับ​ชาว​รูเบน​และ​ชาว​กาด</verse>
				<verse number="13">ส่วน​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด​และ​บาชาน​ทั้งหมด​ใน​อาณาจักร​โอก เรา​ได้​มอบ​ให้​กับ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า” (แคว้น​อารโกบ​ทั้งหมด ทั้ง​ส่วน​ของ​เมือง​บาชาน​รวม​เรียกว่า​แผ่นดิน​ของ​ชาว​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="14">ยาอีร์​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​ได้​ยึด​แคว้น​อารโกบ​ทั้งหมด​ไป​จน​ถึง​ริม​เขตแดน​ของ​ชาว​เกชูร์​และ​ชาว​มาอาคาห์ แล้ว​ยาอีร์​ก็​ได้​ตั้งชื่อ​เมือง​ต่างๆ​เหล่านั้น​ตาม​ชื่อ​ของ​เขา​มา​จนถึง​ทุกวันนี้)</verse>
				<verse number="15">“เรา​ได้​มอบ​กิเลอาด​ให้​มาคีร์</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ชาว​รูเบน​และ​ชาว​กาด เรา​ได้​ให้​ดินแดน​ตั้งแต่​กิเลอาด​ลง​ไป​ถึง​หุบเขา​อารโนน ตรง​กลาง​หุบเขา​คือ​เส้น​แบ่ง​แดน ขึ้น​ไป​ถึง​แม่น้ำ​ยับบอก​ซึ่ง​เป็น​เส้น​เขตแดน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="17">หุบเขา​จอร์แดน​และ​แม่น้ำ​จอร์แดน​เอง​เป็น​เส้น​แบ่ง​เขตแดน​ทาง​ตะวันตก เริ่ม​จาก​ทะเล​สาบ​กาลิลี ลง​ไป​จน​ถึง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​ทะเล​ตาย ตรง​ก้น​ของ​หน้า​ผา​ปิสกาห์</verse>
				<verse number="18">ใน​ตอนนั้น​เรา​ได้​สั่ง​พวกท่าน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ยก​แผ่นดิน​ฝั่งนี้​ให้​พวกท่าน​เป็น​เจ้าของ แต่​ตอนนี้​ให้​พวกท่าน​นักรบ​ผู้​กล้า​ที่​ถือ​อาวุธ​พร้อม​มือ นำ​หน้า​ญาติ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ฝั่ง​โน้น</verse>
				<verse number="19">เว้น​แต่​พวก​เมีย​ๆและ​ลูกๆ รวม​ทั้ง​ฝูง​สัตว์​ของ​พวกท่าน (เรา​รู้​ว่า​พวกท่าน​มี​ฝูง​สัตว์​มากมาย) ให้​ยัง​คง​อยู่​ใน​เมือง​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="20">พวกท่าน​ต้อง​ช่วย​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พวกท่าน จน​กว่า​พวกเขา​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของ​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ได้​ยก​ให้​กับ​พวกเขา คือ​ดินแดน​ที่​อยู่​ฝั่ง​โน้น​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ให้​ช่วย​พวกเขา​จน​กว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​สันติสุข​กับ​พวกเขา เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ให้​กับ​พวกท่าน เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น พวกท่าน​จึง​ค่อย​กลับ​มา​ดินแดน​ฝั่งนี้​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​พวกท่าน’</verse>
				<verse number="21">ใน​ตอนนั้น​เรา​ได้​สั่ง​โยชูวา​ว่า ‘ท่าน​ก็​ได้​เห็น​กับ​ตา​แล้ว​ว่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ทำ​ยังไง​กับ​กษัตริย์​สอง​องค์​นั้น พระองค์​ก็​จะ​ทำ​อย่างนั้น​กับ​อาณาจักร​ต่างๆ​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​บุก​เข้า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ไม่​ต้อง​กลัว​พวกมัน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​จะ​ต่อสู้​แทน​ท่าน’</verse>
				<verse number="23">ใน​ตอนนั้น​เรา​ได้​อ้อน​วอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="24">‘ข้า​แต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​เริ่ม​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่ และ​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​อีก​แล้ว​ไม่​ว่า​ใน​สวรรค์​หรือ​บน​โลก ที่​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​หรือ​แสดง​ฤทธิ์​อำนาจ​ได้​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​แสดง</verse>
				<verse number="25">ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ดินแดน​ที่​ดี​ซึ่ง​อยู่​ฝั่ง​โน้น ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​เนินเขา​ที่​สวยงาม​และ​แคว้น​เลบานอน​ด้วย​เถิด’</verse>
				<verse number="26">แต่​พระยาห์เวห์​โกรธ​เรา​มาก ก็​เพราะ​พวกท่าน​นี่แหละ และ​พระองค์​ก็​ไม่​ฟัง​คำขอ​ร้อง​ของ​เรา พระองค์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘พอ​แล้ว อย่า​พูด​เรื่องนี้​ให้​ได้ยิน​อีก</verse>
				<verse number="27">ขึ้น​ไป​บน​ยอดเขา​ปิสกาห์​และ​มอง​ไป​รอบๆ​ทั้ง​ทิศ​ตะวันตก ทิศ​เหนือ ทิศ​ใต้ และ​ทิศ​ตะวันออก แต่​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดนนี้​ไป</verse>
				<verse number="28">ให้​คำแนะนำ​กับ​โยชูวา ทำ​ให้​เขา​กล้าหาญ​และ​เข้มแข็ง เพราะ​เขา​จะ​เป็น​คน​นำ​ประชาชน​พวกนี้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป และ​เขา​จะ​พา​พวกนั้น​ไป​ยึด​เอา​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​เห็น​นั้น’</verse>
				<verse number="29">ดัง​นั้น​พวกเรา​จึง​อยู่​ใน​หุบเขา​ตรง​ข้าม​กับ​เบธเปโอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">บัดนี้ ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​ให้ดี​ถึง​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​ที่​เรา​กำลัง​จะ​สอน​ให้​พวกท่าน​ทำ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่ และ​ได้​เข้า​ไป​ยึดครอง​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ได้​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">พวกท่าน​จะ​ต้อง​ไม่​เพิ่ม​อะไร​เข้า​ไป​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้​แล้ว และ​ต้อง​ไม่​ตัด​อะไร​ออก​ไป​ด้วย เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้</verse>
				<verse number="3">พวก​ท่าน​ก็​ได้​เห็น​กับ​ตา​แล้ว ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ลง​ไป​ที่​บาอัล เปโอร์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทำลาย​คน​ของ​ท่าน​ที่​ไป​บูชา​พระ​บาอัล​เทียม​เท็จ​ที่​เปโอร์</verse>
				<verse number="4">แต่​พวกท่าน​ทุกคน​ที่​ยัง​ผูก​พัน​อยู่​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ก็​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จน​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="5">ดู​เถิด เรา​ได้​สอน​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​กับ​พวก​ท่าน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​สั่ง​เรา​ไว้ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ใน​ดินแดน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="6">พวกท่าน​ต้อง​รักษา​และ​ทำ​ตาม​กฎ​พวกนี้​อย่าง​ระมัดระวัง เพราะ​มัน​จะ​พิสูจน์​ให้​ชนชาติ​อื่นๆ​เห็น​ว่า ท่าน​นั้น​ฉลาด​และ​มี​ความ​เข้าใจ​แค่​ไหน เมื่อ​พวกเขา​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​กฎ​เหล่านี้ พวกเขา​ก็​จะ​พูด​กัน​ว่า ‘ชนชาติ​ที่​ยิ่ง​ใหญ่นี้​ช่าง​ฉลาด​และ​มี​ความ​เข้าใจ​จริงๆ’</verse>
				<verse number="7">จะ​มี​ชนชาติ​ที่​ยิ่ง​ใหญ่​ไหน​บ้าง ที่​มี​พระ​อยู่​ใกล้ชิด เหมือน​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ไม่​ว่า​เมื่อ​ไหร่​ก็​ตาม​ที่​พวกเรา​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ พระองค์​ก็​อยู่​ที่​นั่น ไม่​มี​แน่ ไม่​มี​ชนชาติ​ไหน​หรอก​ที่​มี​พระ​อย่าง​นี้​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="8">จะ​มี​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​ไหน​บ้าง ที่​จะ​มี​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ที่​ยุติธรรม​เหมือน​กับ​คำ​สอน​ทั้งหมด​นี้​ที่​เรา​ให้​กับ​พวกท่าน​ใน​วันนี้ ไม่​มี​แน่​นอน</verse>
				<verse number="9">แต่​ให้​ระวัง​ตัว​เอง​ไว้​ให้​ดี เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ไม่​ลืม​สิ่ง​ที่​ตา​ของ​ท่าน​ได้​เห็น​มา เพื่อ​ว่า​สิ่ง​เหล่านี้​จะ​ได้​ไม่​จาง​หาย​ไป​จาก​ใจ​ของ​ท่าน​จน​ตลอด​ชีวิต ท่าน​ต้อง​สั่งสอน​ลูก​และ​หลาน​ของ​ท่าน​ต่อ​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ต้อง​ไม่​ลืม​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​เห็น​มา วัน​ที่​ท่าน​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​ภูเขา​ซีนาย เมื่อ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ให้​รวบรวม​ประชาชน​มา​หา​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ให้​พวกเขา​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​บอก เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​เกรง​กลัว​เรา​ตลอด​เวลา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​บน​โลกนี้ และ​พวกเขา​จะ​ได้​สอน​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​กับ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​ต่อ​ไป’</verse>
				<verse number="11">พวกท่าน​เข้า​มา​ใกล้​และ​ยืน​อยู่​ที่​ตีนเขา ภูเขา​นั้น​ลุก​ไหม้​เป็น​ไฟ​สูง​เสียด​ฟ้า และ​เกิด​ความ​มืด เมฆ​และ​หมอก​หนาทึบ​เข้า​มา​ปกคลุม</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​พวก​ท่าน​จาก​ท่ามกลาง​ไฟนั้น พวก​ท่าน​ได้ยิน​แต่​เสียง​พูด แต่​มอง​ไม่​เห็น​รูปร่าง​อะไรเลย มี​แต่​เสียง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ได้​ประกาศ​คำสอน​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ได้​สั่ง​ให้​พวกท่าน​ทำ​ตาม​คำสอน​เหล่านั้น ซึ่ง​ก็​คือ​บัญญัติ​สิบ​ประการ และ​พระองค์​ได้​เขียน​มัน​ไว้​บน​แผ่น​หิน​สอง​แผ่น</verse>
				<verse number="14">เวลานั้น​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​เรา​สอน​พวกท่าน ถึง​กฎ​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​ทำ​ตาม​คำสอน​เหล่านั้น​ใน​ดินแดน​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​พวกท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="15">ใน​วันนั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​พวกท่าน​บน​ภูเขา​ซีนาย ตอน​ที่​พระองค์​พูด​ออก​มา​จาก​ท่าม​กลาง​ไฟ​นั้น เพราะ​พวก​ท่าน​ไม่​ได้​เห็น​รูปร่าง​อะไร​เลย ก็​ให้​ระวัง​ตัว​ไว้​ให้​ดี</verse>
				<verse number="16">เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​ไม่​ทำลาย​ตัวเอง ด้วย​การ​ไป​สร้าง​รูปเคารพ​ให้​กับ​ตัวเอง เป็น​รูปร่าง​ต่างๆ​ไม่ว่า​จะ​เป็น​รูปปั้น​ของ​ชาย​หรือ​หญิง</verse>
				<verse number="17">หรือ​รูปปั้น​ของ​สัตว์​ต่างๆ​ที่​อยู่​บน​บก หรือ​รูปปั้น​ของ​นก​ต่างๆ​ที่​บิน​อยู่​ใน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="18">หรือ​รูปปั้น​ของ​พวกสัตว์​เลื้อย​คลาน​บน​ดิน หรือ​รูปปั้น​ของ​พวก​ปลา​ที่​อยู่​ใน​น้ำ</verse>
				<verse number="19">ให้​ระวัง​ตัว​ให้​ดี เวลา​ที่​ท่าน​มองดู​ท้องฟ้า เห็น​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์ ดวง​ดาว รวมทั้ง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​ท้องฟ้า​แล้ว อย่า​ให้​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น​มา​ทำ​ให้​ท่าน​หลง​ผิด แล้ว​ไป​กราบไหว้​และ​รับใช้​พวกมัน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​จัดสรร​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น​ให้​กับ​ทุกๆ​ชนชาติ​ทั่ว​ใต้​ฟ้านี้</verse>
				<verse number="20">แต่​พระยาห์เวห์​ได้รับ​พวกท่าน​และ​นำ​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​เตา​หลอม​เหล็ก คือ​ออก​มา​จาก​อียิปต์ เพื่อ​มา​เป็น​คน​ของ​พระองค์​โดยเฉพาะ เหมือน​กับ​ที่​เป็น​อยู่​ใน​ตอนนี้</verse>
				<verse number="21">เป็น​เพราะ​พวก​ท่าน พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​โกรธ​เรา​มาก พระองค์​จึง​ได้​สาบาน​ไว้​ว่า เรา​จะ​ไม่​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​ดี​แห่งนั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ยก​ให้​ท่าน​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เรา​จะ​ต้อง​ตาย​อยู่​ที่นี่ จะ​ไม่​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน แต่​พวกท่าน​จะ​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​สายนั้น และ​จะ​ได้​เป็น​เจ้า​ของ​แผ่นดิน​ที่​ดี​แห่งนั้น</verse>
				<verse number="23">ระวัง​ตัว​ให้​ดี เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​ไม่​ลืม​ข้อตกลง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ท่าน และ​เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​ไม่​สร้าง​รูป​เคารพ​เป็น​รูปร่าง​ต่างๆ​สำหรับ​ตัวเอง ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ห้าม​ไว้</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​คือ​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​และ​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวกท่าน​มีลูก​มีหลาน​และ​อยู่​บน​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​เวลา​นาน ถ้า​พวกท่าน​ทำ​ตัว​ไม่​ดี​และ​สร้าง​รูป​เคารพ​ที่​เป็น​รูป​อะไรก็​แล้ว​แต่ และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เห็น​ว่า​ชั่วร้าย เป็น​การ​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="26">เรา​ขอ​เรียก​ฟ้า​และ​ดิน​มา​เป็น​พยาน​ต่อต้าน​ท่าน​ใน​วันนี้​ว่า พวกท่าน​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​อย่าง​รวดเร็ว​ไป​จาก​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​เป็น​เจ้าของนั้น พวกท่าน​จะ​ไม่​ได้​อยู่​ใน​แผ่นดินนั้น​นาน​หรอก เพราะ​พวกท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​พวกท่าน​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ​และ​พวกท่าน​ก็​จะ​เหลือ​อยู่​แค่​ไม่​กี่​คน​ใน​ท่าม​กลาง​ชนชาติ​นั้นๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ให้​พวกท่าน​เข้า​ไป​อยู่</verse>
				<verse number="28">ที่นั่น​พวกท่าน​จะ​รับใช้​พระ​ต่างๆ​ที่​มือ​ของ​คน​ทำ​ขึ้น​มา มี​ทั้ง​พระ​ที่​ทำ​จาก​ไม้​และ​หิน ที่​มอง​ก็​ไม่​เห็น ฟัง​ก็​ไม่​ได้ยิน กิน​หรือ​ดม​กลิ่น​ก็​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="29">จาก​ชนชาติ​นั้นๆ​พวกท่าน​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ได้​พบ​พระองค์ ถ้า​ท่าน​ค้นหา​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​สุดจิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ท่าน​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก และ​เจอ​กับ​เรื่อง​ต่างๆ​พวกนี้ ท่าน​ก็​จะ​หัน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่านนั้น​เป็น​พระเจ้า​ที่​มี​เมตตา พระองค์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​ท่าน​และ​พระองค์​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​ท่าน พระองค์​จะ​ไม่​ลืม​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="32">ไป​ถาม​ดูสิ เกี่ยวกับ​วัน​เวลา​ที่​ผ่าน​มา ที่​มี​มา​ก่อน​ท่าน​นาน​แสน​นาน นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ขึ้น​มา​ใน​โลกนี้ ไป​ถาม​ดู​ได้​เลย​จาก​สุด​ปลาย​ฟ้า​ข้างนี้​ไป​ถึง​ข้างโน้น​ว่า เคย​มี​เรื่อง​ที่​ยิ่งใหญ่​อย่างนี้​เกิด​ขึ้น​มา​ก่อน​หรือ​เปล่า หรือ​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​อะไร​อย่างนี้​มา​ก่อน​หรือ​เปล่า</verse>
				<verse number="33">เคย​มี​ชนชาติ​ไหน​บ้าง​ที่​ได้ยิน​เสียง​พระเจ้า​พูด​ออก​มา​จาก​เปลวไฟ​เหมือน​ที่​ท่าน​ได้ยิน แล้ว​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป​ได้</verse>
				<verse number="34">หรือ​เคย​มี​พระ​องค์ไหน​บ้าง ที่​พยายาม​เอา​ชนชาติ​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง เพื่อ​มา​เป็น​ของ​พระองค์​เอง พระองค์​ใช้​การ​ทดลอง​ต่างๆ เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ การ​อัศจรรย์​ต่างๆ รวมทั้ง​สงคราม มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ และ​แขน​อัน​แข็งแกร่ง​ที่​ยื่น​ออก และ​การ​กระทำ​ที่​น่ากลัว​ต่างๆ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​เพื่อ​ท่าน และ​ทำ​ต่อหน้า​ต่อตา​พวกท่าน​ใน​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ทำ​อย่างนี้​ให้​ท่าน​เห็น เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​คือ​พระเจ้า​ที่​แท้จริง และ​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​อีก​แล้ว​นอกจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ทำ​ให้​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​จาก​สวรรค์​เพื่อ​จะ​สั่งสอน​ท่าน และ​ใน​โลก​นี้ พระองค์​ก็​ทำ​ให้​ท่าน​เห็น​ไฟ​ที่​ยิ่งใหญ่ และ​ท่าน​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​ไฟนั้น</verse>
				<verse number="37">เพราะ​พระองค์​รัก​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน พระองค์​ถึง​ได้​เลือก​พวกท่าน​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา และ​พระองค์​เอง​ที่​นำ​ท่าน​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​ความ​แข็ง​แกร่ง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ขับไล่​ชนชาติ​อื่น​ที่​ใหญ่​กว่า​และ​แข็งแรง​กว่า​ท่าน​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา แล้ว​จะ​ได้​นำ​เอา​ท่าน​เข้า​ไป​อยู่​และ​ยก​แผ่นดิน​ของ​คน​เหล่านั้น​ให้​ท่าน​เป็น​เจ้าของ เหมือน​กับ​ที่​เป็น​อยู่​ใน​ตอนนี้</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น​ใน​วันนี้​ให้​รับรู้​และ​จำ​ใส่ใจ​ไว้​เลย​ว่า พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า​ที่​แท้จริง​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​และ​บน​โลก​นี้ ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​อีก</verse>
				<verse number="40">ท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​กฎ​และ​คำสั่ง​ของ​พระองค์​ที่​เรา​ได้​สั่ง​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้ เพื่อ​ว่า​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ยืน​ยาว​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​กับ​ท่าน​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​โมเสส​ได้​เลือก​เมือง​สาม​เมือง​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="42">เอา​ไว้​เป็น​ที่​ลี้ภัย​ของ​คน​ที่​ไป​ฆ่า​คนอื่น​มา​โดย​ไม่​ได้​เจตนา และ​ไม่​เคย​เกลียด​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​มา​ก่อน คนๆ​นั้น​สามารถ​ที่​จะ​หนี​ไป​อยู่​ใน​เมือง​เหล่านั้น​ได้ และ​มี​ชีวิต​ต่อไป</verse>
				<verse number="43">สาม​เมือง​ที่​โมเสส​เลือก​คือ เมือง​เบเซอร์​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​กลาง​ที่​ราบ​สูง​สำหรับ​ชาว​รูเบน เมือง​ราโมท​ใน​กิเลอาด​สำหรับ​ชาว​กาด และ​เมือง​โกลาน​ใน​บาชาน​สำหรับ​ชาว​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="44">นี่​คือ​คำ​สั่งสอน​ที่​โมเสส​ได้​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="45">สิ่ง​เหล่านี้​คือ​คำ​สั่งสอน กฎ​และ​ข้อบังคับ​ที่​โมเสส​ได้​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​เมื่อ​พวกเขา​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="46">โมเสส​ได้​ให้​กฎ​ต่างๆ​เหล่านี้​กับ​พวกเขา ตอน​ที่​พวกเขา​อยู่​ที่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​หุบเขา​ที่​อยู่​ตรง​ข้าม​เบธเปโอร์ บน​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์​ที่​ปกครอง​เฮชโบน และ​ถูก​โมเสส​กับ​ชาว​อิสราเอล​โจมตี​จน​พ่ายแพ้​เมื่อ​ครั้ง​ที่​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="47">ชาว​อิสราเอล​ได้​ยึด​เอา​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​สิโหน และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน ทั้ง​สอง​องค์​นี้​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ที่​ปกครอง​อยู่​ใน​ดินแดน​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="48">ดินแดน​แห่งนี้​เริ่ม​จาก​อาโรเออร์​ซึ่ง​อยู่​ติด​หุบเขา​อารโนน​ไป​จน​ถึง​ภูเขา​สีรีออน (คือ​ภูเขา​เฮอร์โมน)</verse>
				<verse number="49">รวมทั้ง​หุบเขา​จอร์แดน​ทาง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ลง​ไป​ทาง​ใต้​จน​ถึง​ทะเล​ตาย และ​ไป​ทาง​ตะวันออก​ถึง​ตีน​เขา​ปิสกาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">โมเสส​เรียก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​เข้า​มา​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​ให้ดี ฟัง​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ที่​เรา​กำลัง​จะ​พูด​กรอก​หู​ของ​พวก​ท่าน​ใน​วันนี้ ให้​ศึกษา​มัน​และ​ทำ​ตาม​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​พวกเรา​ที่​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ไม่​ได้​ทำ​ข้อตกลง​นี้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา แต่​ทำ​กับ​พวก​เรา ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ทำ​กับ​พวกเรา​ทุก​คน​ที่​อยู่​ที่นี่​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ต่อหน้า​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​ไฟ​บน​ภูเขานั้น</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​ยืน​อยู่​ระหว่าง​พระยาห์เวห์​กับ​พวกท่าน​ใน​ตอนนั้น เพื่อ​จะ​บอก​ท่าน​ว่า​พระยาห์เวห์​พูด​อะไร เพราะ​พวก​ท่าน​กลัว​ไฟนั้น และ​ไม่​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา พระยาห์เวห์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="6">‘เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เรา​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ออก​มา​จาก​การ​เป็น​ทาสนั้น</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ไม่​มี​พระ​อื่น​นอก​จาก​เรา</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​รูปเคารพ​ให้​กับ​ตัวเอง ไม่​ว่า​จะ​เป็น​รูป​อะไร​ก็​ตาม​ที่​อยู่​ใน​ท้องฟ้า หรือ​อยู่​บน​พื้นดิน หรือ​อยู่​ใต้​น้ำ</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ต้อง​ไม่​กราบ​ไหว้​หรือ​รับใช้​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น เพราะ​เรา คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง บาป​ที่​รุ่น​พ่อ​ทำไว้ เรา​จะ​ไป​ลงโทษ​ที่​ลูก​ของ​เขา และ​แม้แต่​หลาน เหลน ของ​คน​พวกนั้น​ที่​เกลียด​เรา</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​ที่รัก​เรา​และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา เรา​ก็​จะ​เมตตาปรานี​ครอบครัว​ของ​เขา​เป็น​พันๆ​รุ่น</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ต้อง​ไม่​อ้าง​ชื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​เล่นๆ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ถือ​ว่า​คนนั้น​มี​ความ​ผิด​ที่​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​มา​สาบาน​กัน​เล่นๆ</verse>
				<verse number="12">ให้​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ไว้​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="13">ใน​ช่วง​หก​วัน​แรก​ของ​แต่​ละ​อาทิตย์ เจ้า​ก็​ทำ​งาน​ได้​ตาม​ปกติ</verse>
				<verse number="14">แต่​วัน​ที่​เจ็ด​เป็น​วัน​หยุด​พักผ่อน ซึ่ง​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำงาน​ใดๆ​ใน​วันนั้น ทั้ง​ตัวเจ้า ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​เจ้า หรือ​ทาส​ชาย​หญิง หรือ​วัว​หรือ​ลา​ของเจ้า หรือ​สัตว์​อื่นๆ​ของ​เจ้า​หรือ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​เจ้า เพื่อ​ว่า​ทาส​ชาย​หญิง​ของ​เจ้า​จะ​ได้​หยุด​พักผ่อน​เหมือน​เจ้า</verse>
				<verse number="15">อย่า​ลืม​ว่า​เจ้า​ก็​เคย​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​มา​ก่อน และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​ที่นั่น​ด้วย​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​แขน​ที่​แข็งแกร่ง​ของ​พระองค์ เพราะ​อย่างนี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ถึง​ได้​สั่ง​ให้​เจ้า​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="16">ให้​เคารพ​พ่อแม่​ของ​เจ้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้ เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​มี​อายุ​ยืนยาว​และ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​กำลัง​ให้​กับ​เจ้านี้</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ต้อง​ไม่​ฆ่า​คน</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​ชู้</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ไม่​ขโมย</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​พยาน​เท็จ ปรัก​ปรำ​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​ไม่​อยาก​ได้​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน เจ้า​ต้อง​ไม่​โลภ​อยาก​ได้​ของ​ของ​เพื่อน​บ้าน ไม่​ว่า​จะ​เป็น​บ้าน ที่นา ทาส​ชายหญิง วัว หรือ​ลา หรือ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​เป็น​ของ​ของ​เพื่อน​บ้าน​เจ้า’”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​พูด​อีก​ว่า “คำสั่ง​พวกนี้ พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​กับ​พวกท่าน​ทั้งหมด​ที่​มา​ประชุม​กัน​อยู่​ที่​ภูเขา พระองค์​พูด​จาก​ท่ามกลาง​ไฟ เมฆ​และ​หมอก​หนาทึบ หลัง​จาก​นั้น พระองค์​ก็​ไม่​พูด​อะไร​อีก​เลย พระองค์​ได้​เขียน​คำสั่งนี้​ไว้​บน​แผ่นหิน​สองแผ่น​และ​เอา​มา​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวกท่าน​ได้ยิน​เสียง​จาก​ความมืด ขณะ​ที่​ภูเขา​ลุกไหม้​เป็น​ไฟ พวกท่าน​ทั้งหลาย ที่​เป็น​หัวหน้า​เผ่า​และ​ผู้​อาวุโส ก็​ได้​เข้า​มา​หา​เรา</verse>
				<verse number="24">และ​พวกท่าน​พูด​ว่า ‘ดูสิ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา ได้​แสดง​สง่าราศี​และ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​ให้​พวกเรา​เห็น และ​พวกเรา​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​ออก​มา​จาก​กลาง​ไฟ​ด้วย วันนี้​พวกเรา​ได้​เห็น​แล้ว​ว่า พระเจ้า​พูด​กับ​คน​ได้​โดย​ที่​คน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ทำไม​เรา​จะ​ต้อง​มา​เสี่ยง​กับ​ความตาย​ตอนนี้​ด้วย ไฟนี้​จะ​ต้อง​ทำลาย​พวกเรา​อย่าง​แน่นอน ถ้า​พวกเรา​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​อีก เรา​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="26">เพราะ​มี​มนุษย์​คนไหน​บ้าง​ที่​เคย​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระเจ้า​เที่ยงแท้ จาก​ท่ามกลาง​ไฟ​เหมือน​พวกเรา แล้ว​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​อีก ไม่​มี​แน่</verse>
				<verse number="27">โมเสส ท่าน​เข้า​ไป​ใกล้ๆ​พระองค์​และ​ให้​ฟัง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​พูด แล้ว​ให้​มา​บอก​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​บอก​ท่าน แล้ว​เรา​จะ​ฟัง​และ​ทำ​ตามนั้น’</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​พวกท่าน​พูด​กับ​เรา พระองค์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘เรา​ได้ยิน​คำพูด​ที่​ประชาชน​พวกนี้​พูด​กับ​เจ้า สิ่ง​ที่​พวกเขา​พูด​นั้น​ดี</verse>
				<verse number="29">เรา​อยาก​ให้​พวกเขา​ทั้ง​หลาย​เกรง​กลัว​เรา และ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ทั้งหมด​ของ​เรา​เสมอ เพื่อ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​จะ​เป็น​ไป​ด้วย​ดี ทั้ง​กับ​ตัว​พวกเขา​เอง​และ​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="30">ไป​บอก​พวกเขา​ว่า “กลับ​ไป​เต็นท์​ของ​พวกเจ้า​ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="31">แต่​เจ้า​อยู่​ที่นี่​กับ​เรา​ก่อน​และ​เรา​จะ​บอก​ถึง​คำสั่ง กฎ​และ​ข้อบังคับ​ทั้งหมด​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​เอา​ไป​สอน​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​เอา​ไป​ทำ​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​จะ​ให้​พวกเขา​เป็น​เจ้าของ’</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น พวกท่าน​ต้อง​ระวัง​ที่​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​ท่านไว้ พวกท่าน​ต้อง​ไม่​หลง​ไป​ทางซ้าย​หรือ​ทางขวา</verse>
				<verse number="33">พวกท่าน​ต้อง​เดิน​ตาม​ทาง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​ท่าน​ไว้ เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​และ​เจริญ​รุ่งเรือง และ​มี​อายุ​ยืน​ยาว​ใน​แผ่นดิน​ที่​พวกท่าน​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำสั่ง กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​สั่ง​ให้​เรา​เอา​มา​สอน​พวกท่าน ให้​พวกท่าน​ทำ​ตาม​กฎ​ต่างๆ​เหล่านี้ ใน​ดินแดน​ที่​พวก​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​ไป​ยึด​เอา​นั้น</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ท่าน และ​ลูกๆ​หลานๆ​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตลอด​ชีวิต และ​รักษา​กฎ​และ​คำสั่ง​ทั้งหมด​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้ แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​มี​อายุ​ยืนยาว</verse>
				<verse number="3">ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​ไว้​ให้ดี และ​ให้​ทำตาม​กฎ​เหล่านี้​ด้วย​ความ​ระมัดระวัง​ด้วย เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง​และ​มี​ลูกหลาน​มากมาย กลาย​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่ บน​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกท่าน​ได้​สัญญาไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​ไว้​ให้​ดี มี​แต่​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ที่​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ต้อง​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ด้วย​การ​ทุ่ม​สุดใจ สุด​ชีวิต และ​สุด​ตัว ของ​ท่าน​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">คำสั่ง​เหล่านี้​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ ให้​จดจำ​ไว้​ใน​ใจ​เสมอ</verse>
				<verse number="7">ท่อง​ให้​กับ​ลูกๆ​ฟัง และ​พูด​ถึง​คำ​สั่ง​เหล่านี้ ไม่ว่า​จะ​นั่ง​อยู่​ใน​บ้าน​หรือ​เดิน​อยู่​บน​ท้องถนน หรือ​นอน​หรือ​ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="8">เขียน​ผูก​ไว้​ที่​แขน​เพื่อ​ย้ำเตือน และ​ผูก​ไว้​ที่​หน้าผาก​เหมือน​ผ้า​โพก​หัว</verse>
				<verse number="9">เขียน​ไว้​ที่​เสา​ประตู​บ้าน​และ​ที่​ประตู​เมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน นำ​ท่าน​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน ว่า​จะ​ให้​กับ​ท่าน เป็น​แผ่นดิน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​เมือง​ที่​ร่ำรวย​ยิ่งใหญ่ ที่​ท่าน​ไม่ได้​สร้าง</verse>
				<verse number="11">และ​บ้าน​เรือน​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ของ​ดีๆ​มากมาย ที่​ท่าน​ไม่​ต้อง​หา​มา​ใส่​ไว้ และ​บ่อน้ำ​ที่​ท่าน​ไม่​ต้อง​ขุด ไร่​องุ่น​และ​ไร่​มะกอก​ที่​ท่าน​ไม่​ต้อง​ปลูก เมื่อ​ท่าน​ได้​กิน​จน​อิ่มหนำ​สำราญ​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ระวัง​ตัว​ให้ดี เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ลืม​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​นำ​ท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​พ้น​จาก​การ​เป็น​ทาสนั้น</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ต้อง​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​รับใช้​พระองค์ และ​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="14">พวกท่าน​จะ​ไม่​ไป​ติดตาม​พระ​อื่น ไม่ว่า​จะ​เป็น​พระองค์​ไหน​ก็​ตาม​ที่​เป็น​ของ​ชนชาติ​ที่​อยู่​รอบข้าง​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง ดังนั้น​ให้​ระวัง​ตัว​ให้​ดี เพื่อ​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​โกรธ​ท่าน​และ​ทำลาย​ท่าน​ไป​จาก​โลกนี้</verse>
				<verse number="16">พวกท่าน​ต้อง​ไม่​ลองดี​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เหมือน​กับ​ที่​พวกท่าน​เคย​ลองดี​กับ​พระองค์​มา​แล้ว​ที่​มัสสาห์</verse>
				<verse number="17">พวกท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน รวมทั้ง​คำสั่ง​และ​กฎ​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​ท่านไว้</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ต้อง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ดี เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง และ​ได้​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ที่​ดี​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">โดย​ที่​พระองค์​จะ​ขับไล่​ศัตรู​ของ​ท่าน​ออก​ไป​ต่อ​หน้า​ท่าน ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="20">ใน​อนาคต​เมื่อ​ลูก​ของ​ท่าน​ถาม​ท่าน​ว่า ‘คำสั่ง กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​สั่ง​พวก​ท่าน​ไว้​มี​ความ​หมาย​ว่า​อะ​ไร’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​ตอบ​กับ​ลูก​ของ​ท่าน​ว่า ‘พวกเรา​เคย​เป็น​ทาส​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​ใน​ประเทศ​อียิปต์​มา​ก่อน แต่​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​พวก​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">เรา​ได้​เห็น​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เกิด​เหตุการณ์​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​น่าสะพรึงกลัว​ต่างๆ รวมทั้ง​สิ่งมหัศจรรย์​กับ​ประเทศ​อียิปต์ กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​และ​กับ​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">และ​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​พวกเรา​ออก​จาก​ที่นั่น เพื่อ​จะ​นำ​พวกเรา​มา​ถึง​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​เคย​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา และ​ยก​แผ่นดินนั้น​ให้​กับ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​พวกเรา​เชื่อฟัง​กฎ​เหล่านี้​ทั้งหมด​และ​ให้​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา เพราะ​มัน​จะ​ดี​สำหรับ​พวกเรา​เสมอ และ​จะ​ทำ​ให้​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​เหมือน​กับ​ที่​เรา​เป็น​อยู่​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="25">ถ้า​พวกเรา​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์​ที่​ได้​สั่ง​เรา​ไว้​อย่าง​ระมัดระวัง พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ก็​จะ​พอใจ​เรา’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​นำ​ท่าน​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของ พระองค์​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​พวกนี้​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน คือ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เกอร์กาชี ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์​และ​ชาว​เยบุส รวม​เจ็ด​ชาติ ที่​ใหญ่​กว่า​และ​แข็งแรง​กว่า​ท่าน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​คน​พวกนั้น​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​ท่าน​และ​ท่าน​ได้​เอา​ชนะ​พวกเขา​แล้ว ท่าน​จะ​ต้อง​ทำลาย​พวกเขา​ให้​หมด​สิ้น ท่าน​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​สัญญา​สงบศึก​ใดๆ​กับ​พวกเขา และ​ท่าน​จะ​ต้อง​ไม่​แสดง​ความ​เมตตา​ใดๆ​กับ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">อย่า​แต่งงาน​กับ​พวกเขา อย่า​ยก​ลูกสาว​ให้​เป็น​เมีย​ของ​ลูกชาย​พวกเขา และ​อย่า​เอา​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​มา​เป็น​เมีย​ลูกชาย​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวกเขา​จะ​ทำ​ให้​ลูกๆ​ของ​ท่าน​หันเห​ไป​จาก​เรา​และ​ลูกๆ​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ไป​รับใช้​พวก​พระ​อื่นๆ และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​โกรธ​พวกท่าน​และ​ทำลาย​ท่าน​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">พวกท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างนี้​กับ​พวก​ชนชาติ​เหล่านั้น คือ พวกท่าน​ต้อง​รื้อ​แท่นบูชา​ของ​พวกเขา​ทิ้ง​และ​ทุบ​เสา​หิน ของ​พวก​เขา​เสีย และ​ตัด​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ของ​พวกเขา​ทิ้ง และ​เผา​พวก​รูป​เคารพ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ท่าน​คือ​ประชาชน​ที่​ถูก​แยก​ออก​มา​เพื่อ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​เลือก​ท่าน​จาก​บรรดา​ชนชาติ​ทั้งหมด​บน​โลกนี้ ให้​เป็น​ของรัก​ของหวง​ที่​มี​ค่า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​รัก​พวกท่าน​และ​เลือก​พวกท่าน​เพราะ​พวกท่าน​มี​จำนวน​มาก​ที่สุด​ใน​บรรดา​ชนชาติ​อื่นๆ​ทั้งหมด เพราะ​ความ​จริง​แล้ว​พวก​ท่าน​มี​จำนวน​น้อย​ที่สุด</verse>
				<verse number="8">แต่​เป็น​เพราะ​พระยาห์เวห์​รัก​พวกท่าน และ​เพราะ​พระองค์​รักษา​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกท่าน​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​พวกท่าน​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์ ด้วย​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ได้​ปล่อย​ให้​ท่าน​เป็น​อิสระ​จาก​การ​เป็น​ทาส จาก​เงื้อมมือ​ของ​ฟาโรห์​กษัตริย์​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​ให้​รู้​ไว้​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​พระเจ้า​แต่​เพียง​องค์​เดียว เป็น​พระเจ้า​ที่​ซื่อสัตย์​ที่​รักษา​คำ​สัญญา พระองค์​รัก​คน​เหล่านั้น​ที่รัก​พระองค์ และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​รัก​พวกเขา​ไป​อีก​เป็น​พันๆ​รุ่น</verse>
				<verse number="10">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​คน​ที่​เกลียดชัง​พระองค์ พระองค์​จะ​ไม่​ลังเล​ที่​จะ​ทำลาย​เขา พระองค์​จะ​ลงโทษ​คน​ที่​เกลียด​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน กฎ และ​ข้อบังคับ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="12">ถ้า​พวกท่าน​เชื่อฟัง​ข้อบังคับ​เหล่านี้ และ​ทำ​ตาม​อย่าง​ระมัดระวัง พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​รักษา​ข้อตกลง​แห่ง​ความรัก​กับ​ท่าน​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​รัก​ท่าน​และ​อวยพร​ท่าน​และ​เพิ่ม​จำนวน​คน​ของ​ท่าน พระองค์​จะ​อวยพร​ให้​ท่าน​มี​ลูกหลาน​มากมาย และ​พระองค์​จะ​อวยพร​ให้​ที่นา​เกิด​ผลดี พระองค์​จะ​อวยพร​ท่าน​ด้วย​เมล็ด​พืช เหล้า​องุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน พระองค์​จะ​อวยพร​ให้​ฝูง​วัว​และ​ฝูง​แพะแกะ​เกิด​ลูก​มากมาย พระองค์​จะ​อวยพร​ทั้งหมดนี้​ให้​กับ​ท่าน ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​ยก​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ท่าน​จะ​ได้รับ​การ​อวยพร​มาก​กว่า​ชนชาติ​อื่น ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​เป็น​หมัน</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ให้​ท่าน​เจ็บป่วย พระองค์​จะ​ไม่​ให้​ท่าน​ติด​โรค​ที่​ร้ายแรง​ทั้งหลาย​ที่​ท่าน​เคย​เห็น​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ แต่​พระองค์​จะ​เอา​สิ่ง​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​เกลียดชัง​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ต้อง​ทำลาย​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​มอบ​ไว้​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​ท่าน อย่า​ไป​สงสาร​พวกเขา และ​อย่า​ไป​บูชา​พวก​พระ​ของ​พวกเขา เพราะ​มัน​จะ​เป็น​กับดัก​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ท่าน​พูด​อยู่​ใน​ใจ​ว่า ‘ชนชาติ​พวกนี้​มี​มาก​กว่า​เรา​มาก เรา​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ออก​ไป​ได้​อย่างไร’</verse>
				<verse number="18">อย่า​กลัว​พวกเขา ให้​จำ​ไว้​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ และ​กับ​ประชาชน​ชาว​อียิปต์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="19">ให้​จำ​ความ​ทุกข์ยาก​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​ท่าน​เห็น และ​ให้​จำ​เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ​และ​การ​อัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ และ​ให้​จำ​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ และ​แขน​ที่​ยื่น​ออก​มา​ช่วย ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใช้​ใน​การ​นำ​ท่าน​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​อย่าง​เดียว​กันนี้​กับ​ทุกๆ​ชนชาติ​ที่​ท่าน​กลัว​อยู่นี้</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ส่ง​ฝูง​แตน มา​ต่อย​พวกเขา จน​กว่า​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​และ​หลบ​ซ่อน​จาก​ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย​หมด</verse>
				<verse number="21">อย่า​กลัว​พวกเขา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​ท่าน และ​พระองค์​คือ​พระเจ้า​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​คน​ก็​กลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ก่อน​หน้า​ท่าน​ออก​ไป​ทีละเล็ก​ทีละน้อย ท่าน​อย่า​เพิ่ง​ทำลาย​พวกเขา​ทีเดียว​หมด ไม่อย่างนั้น​จะ​มี​สัตว์​ป่า​เพิ่ม​มาก​ขึ้น​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​มอบ​ชนชาติ​เหล่านั้น​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​ท่าน และ​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​คน​เหล่านั้น​สับสน​วุ่นวาย จน​พวกเขา​ถูก​ทำลาย​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​กษัตริย์​ของ​พวกเขา​ให้​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ฆ่า​พวกเขา​และ​ทำ​ให้​พวกเขา​สิ้น​ชื่อ​ไป​จาก​ใต้​ฟ้านี้ ไม่​มี​ใคร​จะ​ยืน​ขวาง​ท่าน​ได้ จน​กว่า​ท่าน​จะ​ทำลาย​พวกเขา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="25">พวกท่าน​ต้อง​เอา​รูป​เคารพ​ของ​พวกเขา​ไป​เผา​ไฟ ท่าน​ต้อง​ไม่​โลภ​เงิน​ทอง​ที่​ติด​อยู่​กับ​รูป​เคารพ​เหล่านั้น ท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​เงิน​และ​ทอง​นั้น​มา​เป็น​ของ​ตัวเอง ถ้า​ท่าน​ทำ​อย่างนั้น​ท่าน​จะ​ติด​กับดัก​ของ​มัน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เกลียดชัง​รูป​เคารพ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​รูป​เคารพ​พวกนี้​ไป​ไว้​ใน​บ้าน ไม่​อย่างนั้น​ท่าน​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​หมดสิ้น​เหมือน​รูป​เคารพนั้น ท่าน​ต้อง​เกลียดชัง​และ​ดูถูก​รูป​เคารพนั้น เพราะ​มัน​ต้อง​ถูก​ทำลาย​จน​หมดสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พวกท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ทุกข้อ ที่​เรา​ให้​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้​อย่าง​ระมัดระวัง เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​และ​เพิ่ม​จำนวน​มากขึ้น​และ​ได้​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ต้อง​จดจำ​ถึง​การ​เดินทาง​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ตลอด​สี่สิบ​ปี​ที่​ผ่าน​มา ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​นำ​ท่าน เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ถ่อมตัว​ลง พระองค์​ได้​ทดสอบ​ท่าน เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​ท่าน​คิด​อะไร​อยู่​ในใจ จะ​ได้​รู้​ว่า​ท่าน​จะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระองค์​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ท่าน​ต้อง​ทนทุกข์​จาก​ความหิว​แล้ว​พระองค์​ก็​เลี้ยง​พวกท่าน​ด้วย​มานา ที่​ทั้ง​ท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน เพื่อ​ที่​พระองค์​จะ​ได้​สอน​ท่าน​ว่า คน​เรา​ไม่​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย​อาหาร​เพียง​อย่าง​เดียว แต่​คน​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​ด้วย​ทุกๆ​คำพูด​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เสื้อผ้า​ของ​ท่าน​ก็​ไม่​ขาด เท้า​ของ​ท่าน​ก็​ไม่​บวม​ตลอด​สี่สิบ​ปีนี้</verse>
				<verse number="5">จำ​ไว้​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อบรม​สั่งสอน​เหมือน​พ่อ​ที่​อบรม​สั่งสอน​ลูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ให้​เชื่อฟัง​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ด้วย​การ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​และ​เกรง​กลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​นำ​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ที่​ดี แผ่นดิน​ที่​มี​ลำธาร ตาน้ำ​และ​น้ำ​ใต้ดิน​ที่​ไหล​ทะลัก​ออก​มา​ใน​หุบเขา​และ​เนินเขา</verse>
				<verse number="8">เป็น​แผ่นดิน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ข้าว​สาลี​และ​ข้าว​บาร์เลย์ ไร่​องุ่น ต้น​มะเดื่อ​และ​พวก​ผล​ทับทิม เป็น​แผ่นดิน​ที่​ให้​น้ำมัน​มะกอก​และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้</verse>
				<verse number="9">เป็น​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​อดๆ​อยากๆ​และ​ที่​ที่​ท่าน​จะ​ไม่​ขาด​อะไรเลย แผ่นดิน​ที่​ก้อน​หิน​เป็น​เหล็ก​และ​ที่​ที่​ท่าน​สามารถ​ทำ​เหมือง​ทองแดง​จาก​เนินเขา​ของ​มัน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ได้​กิน​ทุกอย่าง​จน​พอใจ​แล้ว ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สำหรับ​แผ่นดิน​ที่​ดี​ที่​พระองค์​ได้​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน โดย​ไม่​ทำ​ตาม​คำสั่ง กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​กิน​ทุกอย่าง​จน​พอใจ​แล้ว ท่าน​ได้​สร้าง​บ้าน​ที่​สวยงาม​และ​เข้า​ไป​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="13">ฝูง​วัว ฝูง​แพะแกะ​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​เพิ่ม​จำนวน​มาก​ขึ้น ท่าน​มี​เงินทอง​มาก​ขึ้น และ​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​มี​ได้​เพิ่ม​จำนวน​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ได้​หยิ่ง​ผยอง และ​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ผู้ที่​ได้​นำ​ท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ออก​จาก​การ​เป็น​ทาสนั้น</verse>
				<verse number="15">พระองค์​คือ​ผู้ที่​นำ​ท่าน​ไป​สู่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ที่​กว้าง​ใหญ่​และ​น่ากลัว ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​งูพิษ​และ​แมงป่อง ดินแดน​ที่​แห้ง​แล้ง​ไม่​มี​น้ำ พระองค์​คือ​ผู้ที่​ทำ​ให้​น้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​ก้อนหิน​แข็ง​เพื่อ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">พระองค์​คือ​ผู้ที่​เลี้ยงดู​ท่าน​ด้วย​มานา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง มานา​ที่​บรรพบุรุษ​ท่าน​เอง​ก็​ไม่​เคย​รู้จัก เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​ถ่อมตัว​ลง เพื่อ​ทดสอบ​ท่าน แล้ว​ใน​ที่​สุด​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="17">ระวัง​ให้​ดี อย่า​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘เป็น​เพราะ​พลัง​และ​อำนาจ​ของ​ฉัน​เอง ที่​ทำ​ให้​ฉัน​ร่ำรวย​ขนาดนี้’</verse>
				<verse number="18">แต่​อย่า​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​พระองค์​คือ​ผู้ที่​ให้​อำนาจนั้น ที่​ทำ​ให้​ท่าน​ร่ำรวย​ขึ้น​มา เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​รักษา​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน อย่าง​ที่​พระองค์​กำลัง​ทำ​อยู่​ตอนนี้</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ท่าน​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ไป​ติดตาม​พระ​อื่น แล้ว​ยัง​ไป​รับใช้ กราบไหว้​บูชา​พระ​พวกนั้น เรา​ขอ​เตือน​พวกท่าน​ใน​วันนี้​ว่า พวกท่าน​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​แน่ๆ</verse>
				<verse number="20">เหมือน​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​กำลัง​ทำลาย​อยู่​ต่อหน้า​พวกท่าน​เมื่อ​ท่าน​เข้า​ใน​แผ่นดิน​นั้น พวกท่าน​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​แบบนั้น​เหมือน​กัน เพราะ​ท่าน​ไม่​ยอมฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​ให้​ดี วันนี้​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เพื่อ​เข้าไป​ขับไล่​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​และ​เข้มแข็ง​กว่า​ท่าน และ​เมือง​ต่างๆ​ที่​ยิ่งใหญ่​พร้อม​กำแพง​สูง​เสียด​ฟ้า</verse>
				<verse number="2">ชาว​อานาค ที่​แข็งแรง​และ​สูง​ใหญ่ ท่าน​รู้จัก​พวกเขา​และ​เคย​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​พวกเขา​มา​ว่า ‘มี​ใคร​บ้าง​ที่​จะ​หยุด​พวก​อานาค​ได้ ไม่​มี​เลย’</verse>
				<verse number="3">ท่าน​แน่ใจ​ได้เลย​ใน​วันนี้​ว่า เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่านเอง ที่​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ก่อน​ท่าน เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​ทำลาย​ล้าง พระองค์​จะ​กวาดล้าง​พวก​ชนชาติ​เหล่านั้น และ​พระองค์​จะ​เอาชนะ​พวกเขา​เมื่อ​ท่าน​เดินทาง​เข้า​ไป ท่าน​จะ​ไล่​พวกเขา​ออก​ไป​และ​ทำลาย​พวกเขา​อย่าง​รวดเร็ว​เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ขับไล่​พวกนั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน พวกท่าน​ไม่​ต้อง​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘เพราะ​ฉัน​เป็น​คนดี พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​นำ​ฉัน​เข้า​มา​เป็น​เจ้า​ของ​แผ่นดิน​นี้’ แต่​ที่​พระยาห์เวห์​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่านั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​ก็​เพราะ​พวกเขา​เป็น​คนชั่ว​ต่าง​หาก</verse>
				<verse number="5">ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​เป็น​เจ้า​ของ​แผ่นดิน​ของ​คน​พวกนั้น ไม่​ใช่​เพราะ​ท่าน​เป็น​คนดี​และ​ซื่อสัตย์​หรอกนะ แต่​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่านั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน ก็​เพราะ​พวกเขา​เป็น​คนชั่ว และ​พระยาห์เวห์​ต้องการ​รักษา​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ให้​รู้​ไว้​เลย​ว่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไม่​ได้​ให้​แผ่นดิน​ที่​ดีนี้​กับ​ท่าน เพราะ​ท่าน​เป็น​คนดี แต่​ความจริง​แล้ว​ท่าน​เป็น​คน​ที่​ดื้อรั้น</verse>
				<verse number="7">จำ​ไว้​ให้​ดี อย่า​ลืม​ว่า​ท่าน​เคย​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ ตอน​ที่​อยู่​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง พวกท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​ตั้งแต่​วัน​ที่​พวกท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​จน​กระทั่ง​มา​ถึง​ที่นี่</verse>
				<verse number="8">พวกท่าน​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ​ตอน​ที่​อยู่​บน​ภูเขา​ซีนาย พระยาห์เวห์​โกรธ​ถึง​ขนาด​ที่​จะ​ทำลาย​พวกท่าน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เรา​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​รับ​แผ่นหิน​ซึ่ง​เป็น​แผ่นหิน​ของ​ข้อตกลง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ​ไว้​กับ​พวกท่าน เรา​อยู่​บน​ภูเขา​เป็น​เวลา​ถึง​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน ไม่​ได้​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​ให้​แผ่นหิน​สองแผ่น​กับ​เรา เป็น​แผ่นหิน​ที่​พระเจ้า​ใช้​นิ้ว​มือ​ของ​พระองค์​เขียน​ขึ้น​มา บน​แผ่น​หินนั้น​คือ​คำ​สั่งสอน​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​กับ​พวก​ท่าน พระองค์​พูด​ออก​มา​จาก​ไฟ​บน​ภูเขา​ใน​วัน​ที่​พวกท่าน​รวม​ตัว​กัน​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ครบ​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​ให้​แผ่นหิน​สองแผ่น​นั้น​กับ​เรา เป็น​แผ่นหิน​ของ​ข้อตกลง</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ลุกขึ้น​และ​รีบ​ลง​ไป​จาก​ที่นี่ เพราะ​ประชาชน​ของ​เจ้า​ที่​เจ้า​นำ​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์​นั้น ได้​ทำตัว​เสื่อมทราม พวกเขา​ได้​หันเห​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​จาก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​พวกเขา​ทำ พวกเขา​ได้​ทำ​รูป​เคารพ​จาก​โลหะ​สำหรับ​ตัว​เอง’</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ผม​ว่า ‘เรา​ได้​มองดู​คน​พวกนี้ เขา​เป็น​คน​ที่​ดื้อรั้น​จริงๆ</verse>
				<verse number="14">โมเสส เจ้า​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​กับ​เรา เรา​จะ​ทำลาย​พวกเขา และ​จะ​ลบ​ชื่อ​พวกเขา​ออก​จาก​ใต้​ฟ้านี้ และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชาติ​ที่​เข้มแข็ง​และ​มี​จำนวน​มาก​กว่า​พวกเขา’</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรา​ก็​กลับ​ลง​มา​จาก​ภูเขา ภูเขา​กำลัง​ลุกไหม้​เป็น​ไฟ หิน​ของ​ข้อตกลง​ทั้งสอง​แผ่นนั้น​อยู่​ใน​มือ​เรา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เรา​มองดู เห็น​ว่า​พวกท่าน​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ พวกท่าน​ได้​ทำ​รูป​เคารพ​จาก​โลหะ​เป็น​รูป​ลูกวัว​ให้​กับ​ตัว​พวกท่าน​เอง พวกท่าน​หันเห​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​จาก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​สั่ง​ท่านไว้</verse>
				<verse number="17">เรา​จึง​ขว้าง​หิน​ทั้งสอง​แผ่นนั้น​ด้วย​มือ​ทั้งสอง​ของ​เราเอง และ​ทำ​ให้​มัน​แตก​ต่อหน้า​ต่อตา​พวกท่าน</verse>
				<verse number="18">และ​ก็​เหมือน​กับ​ครั้ง​ก่อน เรา​ได้​ก้มหน้า​กราบลง​กับ​พื้นดิน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน ไม่​ได้​กิน​อาหาร​หรือ​ดื่ม​น้ำ เรา​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​นี้​ก็​เพราะ​บาป​ทั้งหมด​ที่​พวกท่าน​ได้​ทำ​ไป คือ​พวกท่าน​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​อย่างนี้​จึง​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="19">เรา​กลัว​ความโกรธ​และ​ความ​เดือดดาล​ของ​พระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​โกรธ​ถึง​ขนาด​ที่​จะ​ทำลาย​พวกท่าน แต่​ตอนนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​โกรธ​อาโรน​ถึง​ขนาด​ที่​จะ​ทำลาย​เขา แต่​เรา​ได้​อธิษฐาน​เผื่อ​อาโรน​เหมือนกัน​ใน​ตอนนั้น</verse>
				<verse number="21">เรา​ได้​เอา​สิ่ง​ที่​เป็น​บาป​ที่​พวกท่าน​ได้​สร้างขึ้น​มา คือ​ลูกวัว​ไป​เผา​ไฟ และ​เรา​ก็​ทำ​ให้​มัน​แตก​เป็น​ชิ้นๆ บด​มัน​จน​ละเอียด​เป็น​ผุยผง แล้ว​เรา​ก็​โปรย​ผงนั้น​ลง​ใน​ลำธาร​ที่​ไหล​ลง​มา​จาก​ภูเขา</verse>
				<verse number="22">ที่​ทาเบราห์ ที่​มัสสาห์ และ​ที่​ขิบโรท-หัทธาอาวาห์​ก็​เหมือน​กัน พวกท่าน​ทำให้​พระยาห์เวห์​โกรธ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ส่ง​พวกท่าน​จาก​คาเดช-บารเนีย และ​พูด​ว่า ‘ขึ้น​ไป​ยึด​เป็น​เจ้า​ของ​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​พวกเจ้า’ พวกท่าน​ขัดขืน​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน พวกท่าน​ไม่​ไว้วางใจ​พระองค์​และ​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="24">พวกท่าน​ได้​ขัดขืน​พระยาห์เวห์​มา​ตลอด ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​รู้จัก​พวกท่าน​เป็น​ครั้งแรก</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เรา​ก้มหน้า​ลง​กราบ​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน เพราะ​พระยาห์เวห์​บอก​ว่า พระองค์​จะ​ทำลาย​พวกท่าน</verse>
				<verse number="26">เรา​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า ‘ข้า​แต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ได้​ทำลาย​คน​ของ​พระองค์​ที่​เป็น​ของรัก​ของหวง​ที่​มี​ค่า​ของ​พระองค์เลย พระองค์​ไถ่​ให้​พวกเขา​เป็น​อิสระ​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ พระองค์​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">โปรด​ระลึกถึง​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ อย่า​ไป​สนใจ​กับ​ความ​ดื้อดึง ความ​ชั่วร้าย​และ​ความ​บาป​ของ​คน​พวกนี้เลย</verse>
				<verse number="28">ไม่​อย่างนั้น​ชาว​อียิปต์​จะ​พูด​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​สามารถ​นำ​พวกเขา​เข้าสู่​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา และ​เพราะ​พระองค์​เกลียด​พวกเขา พระองค์​จึง​นำ​พวกเขา​ออก​ไป​และ​ฆ่า​พวกเขา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง”</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​คือ​คน​ของ​พระองค์ เป็น​สมบัติ​ของ​พระองค์เอง พระองค์​ได้​นำ​พวกเขา​ออก​มา​ด้วย​ความ​แข็ง​แกร่ง​และ​อำนาจ​ของ​พระองค์’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ตัด​หิน​มา​ใหม่​อีก​สองแผ่น​ให้​เหมือน​กับ​สอง​แผ่น​แรก แล้ว​ขึ้น​มา​หา​เรา​บน​ภูเขานี้ และ​ให้​ทำ​หีบ​ไม้​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​เขียน​บัญญัติ​บน​แผ่น​หินนี้ เป็น​บัญญัติ​เดียว​กับ​ที่​ได้​เขียน​ไป​แล้ว​บน​แผ่นหิน​ชุดแรก​ที่​เจ้า​ทำ​แตก​ไปนั้น แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​วาง​พวกมัน​ลง​ใน​หีบไม้’</verse>
				<verse number="3">เรา​จึง​ทำ​หีบ​ไม้​ขึ้น​หนึ่ง​ใบ​จาก​ไม้​กระถินเทศ และ​ตัด​หิน​ใหม่​สองแผ่น​ที่​เหมือน​กับ​หิน​สอง​แผ่น​แรก แล้ว​เรา​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​พร้อม​กับ​หิน​สอง​แผ่นนั้น​ใน​มือ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​เขียน​คำพูด​เดิม​ที่​เคย​เขียน​ไป​แล้ว​ครั้ง​ก่อน​ลง​บน​หิน​สอง​แผ่นนี้ คือ​บัญญัติ​สิบ​ประการ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​พวกท่าน​บน​ภูเขา ที่​พระองค์​พูด​ออก​มา​จาก​ไฟ​ใน​วัน​ที่​พวกท่าน​ไป​อยู่​รวม​กัน​ที่นั่น แล้ว​พระองค์​ก็​ให้​แผ่น​หินนั้น​กับ​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็​กลับ​ลง​มา​จาก​บน​เขา เรา​ได้​วาง​แผ่น​หินนั้น​ไว้​ใน​หีบ​ไม้​ที่​เรา​ได้​ทำ​ขึ้น และ​แผ่น​หิน​พวกนั้น​ก็​ยัง​คง​อยู่​ที่นั่น เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="6">(ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​เดิน​ทาง​จาก​บ่อน้ำ​เบเอโรท-เบเน-ยาอะคัน ไป​ที่​โมเสราห์ อาโรน​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่นั่น เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​เขา​ได้​เป็น​นักบวช​แทน​เขา</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​เดิน​ทาง​จาก​ที่นั่น​ไป​ที่​กุดโกดาห์ จาก​กุดโกดาห์ พวกเขา​เดิน​ทาง​ไป​ถึง​โยทบาธาห์ เป็น​สถานที่​ที่​มี​ลำธาร​มากมาย</verse>
				<verse number="8">ใน​เวลานั้น​พระยาห์เวห์​ได้​แต่งตั้ง​เผ่า​เลวี​ให้​เป็น​ผู้​แบก​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​ยืน​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ให้​อวยพร​ประชาชน​ใน​นาม​ของ​พระองค์ เหมือน​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​อยู่​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เหตุนี้​คน​เผ่า​เลวี​ถึง​ไม่​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​เป็น​ของ​ตัวเอง​เหมือน​เผ่า​อื่นๆ พระยาห์เวห์​คือ​ส่วน​แบ่ง​ของ​ชาว​เลวี ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​คน​เผ่า​เลวี)</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​อยู่​บน​ภูเขา​เป็น​เวลา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน​เหมือน​ครั้งแรก​และ​พระยาห์เวห์​ได้​ฟัง​เรา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ใน​เวลานั้น พระองค์​ไม่​ต้องการ​ทำลาย​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ลุกขึ้น ไป​เดิน​นำ​หน้า​ประชาชน เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​เข้า​ไป​เป็น​เจ้า​ของ​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเขา’</verse>
				<verse number="12">ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ขอ​อะไร​จาก​ท่านหรือ พระองค์​ขอ​เพียง​แต่​ให้​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ให้​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์ ให้​รัก​พระองค์ ให้​รับใช้​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​สุดจิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">และ​ให้​เชื่อฟัง​บัญญัติ​และ​กฎ​ของ​พระองค์ ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ตัว​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="14">ดูสิ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​เจ้า​ของ​สวรรค์​ทั้งสิ้น แม้แต่​สวรรค์​ชั้น​สูงสุด รวมทั้ง​โลก​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​โลก</verse>
				<verse number="15">แต่​พระยาห์เวห์​ยัง​เอา​ใจ​ใส่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​และ​รัก​พวกเขา พระองค์​ได้​เลือก​พวกท่าน​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​พวกท่าน​ก็​ยัง​คง​เป็น​คนพิเศษ​สำหรับ​พระองค์​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="16">ให้​มอบ​ตัว​ท่าน​ทั้งหมด​กับ​พระยาห์เวห์ และ​อย่า​ดื้อดึง​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​คือ​พระเจ้า​เหนือ​พระ​ทั้งปวง และ​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​เหนือ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อื่นๆ​ทั้งหมด พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​ยิ่งใหญ่ ทรงพลัง​และ​น่ากลัว พระองค์​ไม่​เลือก​หน้า​และ​ไม่​รับ​สินบน</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ทำ​ให้​แม่หม้าย​และ​เด็ก​กำพร้า​ได้รับ​การ​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม พระองค์​รัก​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เรา​และ​ให้​อาหาร​และ​เสื้อผ้า​กับ​เขา</verse>
				<verse number="19">พวกท่าน​ต้อง​รัก​ชาว​ต่างชาติ​ด้วย เพราะ​พวกท่าน​ก็​เคย​เป็น​ชาว​ต่างชาติ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="20">ท่าน​ต้อง​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​รับใช้​พระองค์​เท่านั้น ท่าน​ต้อง​ผูกพัน​อยู่​กับ​พระองค์​และ​ท่าน​ต้อง​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​คือ​ผู้ที่​ท่าน​ควร​จะ​ยกย่อง​สรรเสริญ พระองค์​คือ​พระเจ้า​ของ​ท่าน พระองค์​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​น่ากลัว​ต่างๆนี้​เพื่อ​ท่าน ที่​ท่าน​ได้​เห็น​มา​แล้ว​กับ​ตา​ตัวเอง</verse>
				<verse number="22">ตอน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​เข้า​ไป​อยู่​ที่​ประเทศ​อียิปต์นั้น มี​แค่​เจ็ดสิบ​คน​เท่านั้น แต่​ตอนนี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​ท่าน​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​กับ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ท่าน​ต้อง​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​คำสั่ง กฎ ข้อ​บังคับ​และ​บัญญัติ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​เสมอ</verse>
				<verse number="2">ใน​วันนี้ พวกท่าน​ต้อง​จดจำ​ไว้​ว่า เป็น​พวกท่าน​เอง ไม่ใช่​ลูกๆ​ของ​พวกท่าน ที่​รู้จัก​และ​เห็น​บทเรียน​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน เป็น​ท่าน​เอง​ที่​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ อำนาจ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​ความ​แข็ง​แกร่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เป็น​ท่าน​เอง ไม่ใช่​ลูกๆ​ของ​ท่าน ที่​เห็น​เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ​และ​การกระทำ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์ และ​กับ​ประชาชน​ชาว​อียิปต์​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">เป็น​ท่าน​เอง ไม่ใช่​ลูกๆ​ของ​ท่าน ที่​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​กับ​กองทัพ​ของ​อียิปต์ กับ​ม้า​และ​รถรบ​ทั้งหลาย​ของ​อียิปต์ และ​การ​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​น้ำ​ใน​ทะเล​แดง​ไหล​ท่วม​พวกเขา​ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​ไล่​ตาม​พวกท่าน เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​ทำลาย​พวกเขา​จนหมด</verse>
				<verse number="5">เป็น​ท่าน​เอง ไม่ใช่​ลูกๆ​ของ​ท่าน ที่​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​เพื่อ​พวกท่าน​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​จน​กระทั่ง​พวก​ท่าน​มา​ถึง​ที่นี่</verse>
				<verse number="6">เป็น​ท่าน​เอง ไม่ใช่​ลูกๆ​ของ​ท่าน ที่​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​กับ​ดาธาน​และ​อาบีรัม​ลูกชาย​ของ​เอลีอับ​ชาว​รูเบน เมื่อ​แผ่นดิน​อ้า​ปาก​ของ​มัน และ​กลืน​พวกเขา​และ​ครอบครัว​พวกเขา พร้อม​กับ​เต็นท์ คนรับใช้ และ​สัตว์เลี้ยง​ของ​พวกเขา ไป​จาก​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="7">เป็น​ท่านเอง ไม่ใช่​ลูกๆ​ของ​ท่าน ที่​ได้​เห็น​การกระทำ​อัน​ยิ่งใหญ่​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พวก​ท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​เข้มแข็ง​และ​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​เป็น​เจ้าของนี้</verse>
				<verse number="9">และ​เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ที่​ยืนยาว​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกท่าน​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา คือ​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="10">เพราะ​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของนั้น ไม่​เหมือน​แผ่นดิน​อียิปต์​ที่​ท่าน​จาก​มา ที่​แผ่นดิน​อียิปต์นั้น ท่าน​ปลูก​พืช​ของ​ท่าน และ​เอา​เท้า​ขูด​เป็น​ร่องน้ำ​ได้ เหมือน​กับ​รด​สวน​ผัก</verse>
				<verse number="11">แต่​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​ไป​เป็น​เจ้า​ของ​นั้น เป็น​ดินแดน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ภูเขา​และ​หุบเขา​มากมาย และ​พื้นดิน​ก็​จะ​ชุ่มชื้น​ไป​ด้วย​น้ำฝน​ที่​ตก​มา​จาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="12">มัน​เป็น​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ดูแล​เอาใจใส่​อยู่​ตลอด​เวลา​ตั้งแต่​ต้น​ปี​จน​ถึง​ปลาย​ปี</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ถ้า​พวกเจ้า​เชื่อฟัง​บัญญัติ​ของ​เรา​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​กับ​พวกเจ้า​ใน​วันนี้​อย่าง​ระมัดระวัง คือ​ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​และ​รับใช้​พระองค์​ด้วย​สุดใจ​สุดจิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">เรา ยาห์เวห์ จะ​ให้​ฝน​ตกใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเจ้า​ตาม​ฤดูกาล คือ​ฝน​ต้น​ฤดู​และ​ฝน​ปลาย​ฤดู และ​เจ้า​จะ​ได้​เกี่ยว​พืชผล น้ำ​องุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ให้​หญ้า​ขึ้น​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​เจ้า​สำหรับ​ฝูง​สัตว์​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​มี​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="16">ระวัง​ให้​ดี ไม่​อย่างนั้น​ใจ​ของ​พวกท่าน​จะ​ถูก​ล่อลวง​ให้​หันเห​ไป​รับใช้​พระอื่นๆ​และ​ไป​กราบไหว้​พระ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​โกรธ​พวกท่าน พระองค์​จะ​ปิด​ท้องฟ้า​ไม่​ให้​ฝน​ตก แผ่นดิน​จะ​ไม่​มี​พืชผล​งอก​ออก​มา และ​พวกท่าน​ก็​จะ​มี​อายุ​สั้น​ใน​แผ่นดิน​ที่​ดี​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="18">ให้​เอา​คำ​สั่งสอน​พวกนี้​ของ​เรา​ฝัง​ไว้​ใน​จิตใจ​ของ​ท่าน​อยู่​เสมอ และ​ผูก​มัน​ไว้​กับ​มือ​ของ​พวกท่าน​เพื่อ​เตือน​ความจำ และ​ผูก​ไว้​ที่​หน้าผาก​ของ​ท่าน​เหมือน​กับ​ผ้า​โพกหัว</verse>
				<verse number="19">สอน​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​กับ​ลูกๆ​ของ​พวกท่าน ท่อง​พวกมัน​เมื่อ​นั่ง​อยู่​ใน​บ้าน เดิน​อยู่​ตาม​ท้องถนน เมื่อ​นอนลง​และ​ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="20">ให้​เขียน​พวกมัน​ไว้​บน​เสา​ประตู​บ้าน และ​บน​ประตู​เมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="21">ให้​ทำ​ตาม​สิ่ง​เหล่านี้ เพื่อ​พวกท่าน​และ​ลูกๆ​ของ​พวกท่าน จะ​ได้​อยู่​อีก​ยาว​นาน​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเขา​ตราบ​เท่า​ที่​ฟ้า​ยัง​อยู่​เหนือ​ดิน</verse>
				<verse number="22">ถ้า​พวกท่าน​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ทั้งหมดนี้​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​ท่าน​ทำ​อย่าง​ระมัดระวัง คือ​ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์ และ​ผูกพัน​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่านี้​ออก​ไป​ต่อ​หน้า​พวกท่าน และ​พวกท่าน​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​ที่​ใหญ่​กว่า​และ​เข้มแข็ง​กว่า​พวกท่าน​ได้</verse>
				<verse number="24">ใน​ทุกๆ​ที่​ที่​เท้า​ของ​พวกท่าน​เหยียบย่ำ​เข้า​ไป​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​พวกท่าน เขตแดน​ของ​พวกท่าน​จะ​เริ่ม​ตั้งแต่​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ทาง​ตอน​ใต้​ไป​ถึง​เลบานอน​ทาง​ตอน​เหนือ จาก​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ทาง​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ทาง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="25">จะ​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​หยุด​พวกท่าน​ได้ ไม่ว่า​พวกท่าน​จะ​ไป​ที่​ไหน​ก็​ตาม พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​จะ​ทำ​ให้​ประชาชน​กลัว​พวกท่าน เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="26">วันนี้​เรา​ให้​ทาง​เลือก​กับ​พวกท่าน ให้​ท่าน​เลือก​เอา​ระหว่าง​คำ​อวยพร​หรือ​คำ​สาปแช่ง</verse>
				<verse number="27">ท่าน​จะ​ได้รับ​คำ​อวยพร ถ้า​ท่าน​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="28">และ​ท่าน​จะ​ได้รับ​คำ​สาปแช่ง​ถ้า​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​หันเห​ไป​จาก​ทาง​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ และ​หัน​ไป​บูชา​พระ​อื่น​ที่​พวกท่าน​ไม่​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระยาห์เวห์​นำ​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ​แล้ว ท่าน​ต้อง​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​เขา​เกริซิม​แล้ว​อ่าน​คำอวยพร​ให้​ประชาชน​ฟัง และ​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​เขา​เอบาล​แล้ว​อ่าน​คำสาปแช่ง​ให้​ประชาชน​ฟัง​จาก​ยอดเขานั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ท่าน​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า ภูเขา​พวกนี้​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก ภูเขา​พวกนี้​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​คานาอัน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หุบเขา​จอร์แดน อยู่​ไม่​ไกล​จาก​ป่า​โอ๊ค​ของ​โมเรห์ ใกล้ๆ​กับ​เมือง​กิลกาล</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พวกท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ยก​ให้​กับ​ท่าน เมื่อ​พวก​ท่าน​เป็น​เจ้าของ​มัน​และ​ตั้ง​บ้าน​เรือน​อยู่​กัน​แล้ว</verse>
				<verse number="32">พวกท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​ที่​เรา​ให้​กับ​พวกท่าน​ใน​วันนี้​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">นี่​คือ​กฎ​และ​ข้อบังคับ​ที่​พวกท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​อย่าง​ระมัดระวัง​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ท่าน​ได้​ยก​ให้​กับ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​เหล่านั้น​ตราบเท่า​ที่​พวก​ท่าน​ยัง​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวกท่าน​ยึด​เอา​แผ่นดิน​ของ​ชนชาติ​เหล่านี้​มา​ได้​แล้ว พวกท่าน​ต้อง​ทำลาย​สถานที่​ทุกแห่ง​ที่​พวกเขา​ใช้​นมัสการ​พระ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​ให้​หมดเกลี้ยง ตาม​ภูเขา​สูง ตาม​เนินเขา​และ​ตาม​ใต้​ต้นไม้​ทุกต้น</verse>
				<verse number="3">พวกท่าน​ต้อง​รื้อ​แท่น​บูชา​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​ทิ้ง​ให้​หมด พวกท่าน​ต้อง​ทุบ​เสา ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พวกเขา​ให้​แตก​เป็น​ชิ้นๆ พวกท่าน​ต้อง​เผา​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ของ​พวกเขา และ​ต้อง​ตัด​พวก​รูปปั้น​พระ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​ให้​เป็น​ชิ้นๆ เพื่อ​จะ​ได้​ลบ​ชื่อ​ของ​พระ​เทียมเท็จ​เหล่านั้น​ให้​หมด​ไป​จาก​สถานที่นั้น</verse>
				<verse number="4">พวกท่าน​ต้อง​ไม่​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​แบบ​เดียว​กับ​ที่​คน​พวกนั้น​เขา​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="5">แต่​พวกท่าน​ต้อง​ไป​ยัง​สถานที่​แห่ง​หนึ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​เผ่า​ทั้งหลาย​ของ​พวกท่าน พระองค์​จะ​สถิต​อยู่​ที่นั่น​เหมือน​บ้าน​ของ​พระองค์ และ​ท่าน​ต้อง​ไป​นมัสการ​พระองค์​ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ต้อง​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​สัตว​บูชา พืชผล​และ​สัตว์​ต่างๆ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน​จาก​ของ​ที่​ท่าน​หา​มา​ได้ รวม​ทั้ง​ให้​เอา​ของขวัญ​พิเศษ ของ​แก้บน​ที่​ท่าน​เคย​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัคร​ใจ และ​ลูก​ตัว​แรก​จาก​ฝูง​วัว​และ​ฝูง​แพะ​แกะ​ของ​พวกท่าน ไป​ใน​สถานที่นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน​จะ​กินกัน​ที่นั่น​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน พวกท่าน​จะ​ยินดี​กับ​สิ่ง​ดีๆ​ทั้งหมด​ที่​พวกท่าน​ได้​ลงมือ​ลงแรง​ทำ​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อวยพร​ท่าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ถึง​เวลานั้น พวกท่าน​ต้อง​ไม่​นมัสการ​แบบเดียว​กับ​ที่​พวกเรา​กำลัง​ทำ​อยู่​ใน​วันนี้ คือ​แต่ละคน​ก็​ทำ​ตามใจ​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="9">ที่​เป็น​อย่างนี้​เพราะ​พวกท่าน​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​สถานที่​แห่ง​การ​พักผ่อน​และ​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">แต่​อีก​ไม่​ช้า​พวกท่าน​ก็​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​แล้ว พวกท่าน​จะ​ได้​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน พระองค์​จะ​ให้​พวกท่าน​ได้​หยุดพัก​จาก​การ​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​ท่าน และ​พวกท่าน​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวกท่าน​ต้อง​เอา​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกท่าน​ไว้ ไป​ยัง​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ขึ้น​มา​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์ คือ​ท่าน​ต้อง​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​สัตว​บูชา พืชผล​และ​สัตว์​ต่างๆ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน​จาก​ของ​ที่​ท่าน​หา​มา​ได้ รวมทั้ง​ให้​เอา​ของขวัญ​พิเศษ ของ​แก้บน​ที่​ท่าน​เคย​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ให้​พวกท่าน​ชื่นชม​ยิน​ดี​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ทั้ง​พวกท่าน ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกท่าน ทาส​ชาย​หญิง​ของ​พวกท่าน และ​ชาว​เลวี ใน​เมือง​ของ​พวกท่าน​ด้วย เพราะ​พวกนี้​ไม่​มี​ส่วนแบ่ง​ใน​ที่ดิน​เหมือน​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ต้อง​ระวัง​ให้​ดี ที่​จะ​ไม่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ไหน​ก็​ได้​ที่​ท่าน​เห็น</verse>
				<verse number="14">แต่​ให้​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ท่าน​ไป​ถวาย​ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​เผ่า​ใด​เผ่า​หนึ่ง​ของ​ท่าน และ​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้​ให้​เอา​ไป​ทำ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​ท่าน​อยาก​จะ​ฆ่า​สัตว์ และ​เอา​เนื้อ​มา​กิน​ใน​เมืองหนึ่ง​เมืองใด​ของ​ท่าน ท่าน​ก็​ทำ​ได้ ตาม​ขนาด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ท่าน คน​ที่​บริสุทธิ์​และ​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม ก็​กิน​ได้​ทั้งนั้น เหมือน​กิน​เนื้อทราย หรือ​เนื้อ​กวาง</verse>
				<verse number="16">แต่​ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด​ของ​มัน ต้อง​เอา​เลือด​ไป​เท​ทิ้ง​บน​พื้น​เหมือน​เท​น้ำ</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​ของ​พวกนี้​ใน​เมือง คือ พืชผล​ของ​ท่าน​ที่​แบ่ง​ออก​มา​หนึ่ง​ใน​สิบ ​ส่วน หรือ​เหล้าองุ่น​ใหม่​หรือ​น้ำมัน ลูก​สัตว์​ตัว​แรก​ทุกตัว​ที่​เกิด​จาก​ฝูง​วัว​และ​ฝูง​แพะแกะ​ของ​ท่าน และ​ของ​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ได้​บน​ไว้​ว่า​จะ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เครื่อง​บูชา​ตาม​ความ​สมัคร​ใจ​ของ​ท่าน และ​ของขวัญ​พิเศษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จะ​ต้อง​กิน​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​ไว้​เท่านั้น ท่าน​ต้อง​ไป​กิน​กัน​ที่นั่น​กับ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ท่าน ทาส​ชาย​หญิง​ของ​ท่าน และ​ชาว​เลวี​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน ให้​ชื่นชม​ยินดี​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ให้​ชื่นชม​ยินดี​กับ​สิ่ง​ดีๆ​ที่​ท่าน​ได้​ลงมือ​ทำ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="19">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ลืม​ที่​จะ​แบ่ง​อาหารนี้​ให้​กับ​ชาว​เลวี ตราบเท่า​ที่​ท่าน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​บน​แผ่นดิน​ของ​ท่านนั้น</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ขยาย​เขตแดน​ของ​ท่าน​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้ ท่าน​อาจ​จะ​อยู่​ไกล​เกิน​ไป​จาก​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์ แล้ว​ท่าน​เกิด​อยาก​จะ​กิน​เนื้อ​ขึ้น​มา ท่าน​ก็​กิน​เท่าไหร่​ก็ได้​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ ท่าน​สามารถ​ฆ่า​สัตว์​จาก​ฝูง​วัว​และ​ฝูง​แพะ​แกะ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ท่านไว้ ให้​ทำ​ตาม​วิธี​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้​แล้ว และ​ท่าน​ก็​กิน​เท่าไหร่​ก็ได้​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">ท่าน​สามารถ​ที่​จะ​กิน​มัน​ได้​เหมือน​กับ​ที่​ท่าน​กิน​เนื้อทราย​หรือ​เนื้อ​กวาง ทั้ง​คน​ที่​บริสุทธิ์​และ​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม ก็​กิน​ได้​เหมือน​กัน​หมด</verse>
				<verse number="23">แต่​ต้อง​ให้​แน่ใจ​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​กิน​เลือด เพราะ​เลือด​คือ​ชีวิต ดังนั้น​อย่า​ได้​กิน​ชีวิต​พร้อม​กับ​เนื้อ​สัตว์</verse>
				<verse number="24">ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด​ของ​มัน ท่าน​ต้อง​เท​เลือด​ของ​มัน​ลง​บน​พื้น​เหมือน​เท​น้ำ</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด​ของ​มัน​เพื่อ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง เพราะ​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="26">แต่​อย่างไร​ก็ตาม ท่าน​ต้อง​เอา​ของขวัญ​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ของขวัญ​แก้บน​ของ​ท่าน​ไป​ยัง​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="27">ท่าน​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ท่าน รวมทั้ง​เนื้อสัตว์​และ​เลือด​บน​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เลือด​ของ​เครื่อง​สัตว​บูชา​อื่น​ต้อง​ถูก​เท​ลง​บน​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แต่​ท่าน​กิน​เนื้อ​ของ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="28">ท่าน​ต้อง​ระมัดระวัง​ที่​จะ​รักษา​และ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ทั้งหมดนี้​ที่​เรา​ให้​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้ เพื่อ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง​ตลอดไป เพราะ​ท่าน​กำลัง​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เห็น​ว่า​ดี​และ​ถูก​ต้อง</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำลาย​ชนชาติ​ที่​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน เป็น​ชนชาติ​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ขับไล่ และ​เมื่อ​ท่าน​ขับไล่​พวกเขา​ออก​ไป​แล้ว และ​ท่าน​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="30">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ไป​ติด​กับ​โดย​ไป​ลอกเลียน​แบบ​พวกเขา หลังจาก​ที่​พวกเขา​ถูก​ทำลาย​ไป​ต่อหน้า​ท่าน​แล้ว ระวัง​ให้​ดี อย่า​ไป​ถาม​เกี่ยวกับ​พระ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา อย่า​ไป​ถาม​ว่า ‘ชนชาตินี้​เขา​บูชา​พวก​พระ​ของ​พวกเขา​ยังไง เรา​จะ​ได้​ทำ​ตาม’</verse>
				<verse number="31">ท่าน​ต้อง​ไม่​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ตาม​แบบ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ทุก​อย่าง​ถวาย​ให้​กับ​พวก​พระ​ของ​พวกเขา ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เกลียดชัง พวกเขา​ถึง​ขนาด​เผา​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​เป็น​เครื่อง​บูชายัญ​ให้​กับ​พวก​พระ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="32">พวกท่าน​ต้อง​ระวัง ให้​ทำ​ตาม​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​พวกท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​เพิ่ม​อะไร​เข้า​ไป​หรือ​ตัด​อะไร​ออก​ไป​จากนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถ้า​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​หรือ​ผู้​ทำนาย​ฝัน มาหา​ท่าน​และ​เสนอ​ว่า​จะ​ทำ​เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ​และ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">และ​เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ​และ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ที่​เขา​สัญญา​กับ​ท่านนั้น​เกิดขึ้น​จริง และ​เขา​พูด​ว่า ‘ให้​พวกเรา​ไป​ติดตาม​พวก​พระ​อื่นๆ​ที่​พวกท่าน​ไม่​รู้จัก​และ​ไป​บูชา​พระ​พวกนั้น​กัน​เถอะ’</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ต้อง​ไม่​เชื่อ​คำพูด​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั้น หรือ​คน​ที่​ทำนาย​ฝัน​นั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​กำลัง​ทดสอบ​ท่าน​อยู่ เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​พวกท่าน​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​สุดใจ​สุดจิต​ของ​พวกท่าน​หรือ​เปล่า</verse>
				<verse number="4">พวกท่าน​ต้อง​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​เกรง​กลัว​พระองค์ พวกท่าน​ต้อง​รักษา​บัญญัติ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ไว้​และ​เชื่อฟัง​พระองค์ รับใช้​พระองค์​และ​ผูกพัน​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ผู้พูดแทนพระเจ้า​หรือ​ผู้​ทำนายฝัน​นั้น​ต้อง​ถูก​ฆ่า เพราะ​เขา​ได้​บอก​ให้​พวกท่าน​ขัดขืน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ที่​ได้​นำ​พวกท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​ได้​ไถ่​ให้​ท่าน​เป็น​อิสระ​จาก​การ​เป็น​ทาส คนๆ​นั้น​พยายาม​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​หันเห​ไป​จาก​ทาง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​สั่ง​ให้​ท่าน​เดิน ท่าน​ต้อง​กำจัด​เอา​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พวกท่าน​ด้วย​การ​ฆ่า​คนๆนั้นซะ</verse>
				<verse number="6">ถ้า​พี่น้อง​ของ​ท่าน จะ​เป็น​ลูก​ที่​ติด​พ่อ​มา​หรือ​ลูก​ที่​ติด​แม่​มา​ก็​ตาม หรือ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ท่าน หรือ​เมีย​รัก​ของ​ท่าน หรือ​เพื่อน​สนิท​ที่สุด​ของ​ท่าน ได้​แอบ​มา​ชัก​นำ​ท่าน โดย​พูด​ว่า ‘ให้​พวก​เรา​ไป​บูชา​พวก​พระ​อื่นๆ​กัน​เถอะ’ พระ​ที่​ท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="7">เป็น​พระ​ของ​คน​ที่​อยู่​รอบ​ข้าง​พวกท่าน ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​อยู่​ใกล้​หรือ​อยู่​ไกล จาก​สุด​ปลาย​ด้านนี้​ไป​ถึง​อีก​ด้านหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ต้อง​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​คนๆ​นั้น อย่า​ไป​ฟัง​เขา อย่า​ไป​สงสาร​เขา อย่า​ปล่อย​เขา​ไป และ​อย่า​ไป​ปกป้อง​เขา</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ท่าน​ต้อง​ฆ่า​คนๆ​นั้น ท่าน​ต้อง​เป็น​คนแรก​ที่​ลงมือ​ฆ่า​เขา และ​หลังจาก​นั้น​ทุก​คน​ต้อง​มา​ช่วย​กัน​ฆ่า​คนๆ​นั้น</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย เพราะ​เขา​พยายาม​ทำให้​ท่าน​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ผู้ที่​นำ​ท่าน​ออก​จาก​การ​เป็น​ทาส​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​คน​อิสราเอล​จะ​ได้ยิน​และ​จะ​ได้​กลัว พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​อย่าง​นั้น​ใน​ท่ามกลาง​ท่าน​อีก</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​ได้ยิน​คน​พูด​เกี่ยวกับ​เมืองใด​เมืองหนึ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ให้​ท่าน​เข้า​ไป​อยู่​นั้น​ว่า</verse>
				<verse number="13">มี​พวก​คนชั่ว​ออก​ไป​จาก​พวก​ท่าน​และ​ไป​ชัก​นำ​ชาว​เมือง​ของ​เมือง​นั้น​ให้​หันเห​ไป​จาก​พระเจ้า พวกนี้​พูด​ว่า ‘พวกเรา​ไป​นมัสการ​พระ​อื่น ที่​พวกท่าน​ไม่​รู้จัก​กัน​เถอะ’</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ต้อง​ตรวจ​สอบ​ถาม​ไถ่​เรื่องราวนั้น​อย่าง​ละเอียด และ​ถ้า​มัน​เป็น​เรื่อง​จริง​ว่า มี​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​เกลียดชัง​อย่าง​นี้​เกิด​ขึ้น​ท่ามกลาง​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ต้อง​ฆ่า​คน​ที่​อยู่​ใน​เมืองนั้น​ด้วย​ดาบ ทำลาย​เมืองนั้น​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​นั้น​ให้​สิ้นซาก และ​ให้​ฆ่า​สัตว์​ทุกตัว​ทิ้ง​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="16">เก็บ​รวบรวม​ทรัพย์สิน​ที่​มีค่า​ทั้งหมด​ของ​เมืองนั้น​มา​กอง​ไว้​กลาง​เมือง และ​เอา​ไฟ​เผา​เมืองนั้น​และ​ทรัพย์สิน​อัน​มี​ค่า​ทั้งหมด​ของ​เมืองนั้นทิ้ง ให้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​แก่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เมืองนั้น​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​ของ​กองหิน​ตลอดไป และ​อย่า​สร้าง​เมืองนั้น​ขึ้น​มา​ใหม่​อีก</verse>
				<verse number="17">อย่า​ได้​เก็บ​อะไร​ไว้​เลย จาก​สิ่ง​ที่​จะ​เอา​ไป​ทำลาย​เป็น​ของถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​ไม่​โกรธ​อีก​ต่อ​ไป และ​พระองค์​จะ​ได้​เมตตากรุณา​ท่าน และ​ทำ​ให้​ชนชาติ​ของ​ท่าน​ขยาย​ใหญ่​ขึ้น เหมือน​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​อย่างนี้ ถ้า​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​รักษา​บัญญัติ​ทุกข้อ​ของ​พระองค์​ที่​เรา​กำลัง​ให้​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้ และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เห็น​ว่า​ถูกต้อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">พวกท่าน​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เมื่อ​มี​ใคร​ตาย พวกท่าน​ต้อง​ไม่​เชือด​เนื้อ​ตัวเอง​หรือ​โกน​ผม​บน​หน้าผาก​เพื่อ​แสดง​ความ​เศร้าโศก</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ท่าน​คือ​ประชาชน​ที่​ถูก​แยก​ออก​มา​เพื่อ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​ท่าน​ออก​มา​จาก​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​โลก​เพื่อ​มา​เป็น​ของรัก​ของหวง​ที่​มี​ค่า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​ของ​ที่​พระยาห์เวห์​ขยะแขยง</verse>
				<verse number="4">ท่าน​กิน​สัตว์​พวกนี้​ได้ คือ พวก​วัว แกะ แพะ</verse>
				<verse number="5">กวาง เนื้อทราย กวาง​ลาย​จุด​ตัวเมีย แพะ​ป่า แกะ​ป่า ละมั่ง และ​แกะ​ภูเขา</verse>
				<verse number="6">พวกท่าน​กิน​สัตว์​อะไร​ก็​ได้​ที่​มี​เท้า​เป็น​กีบ​แยก​เป็น​สอง​ส่วน​และ​เคี้ยว​เอื้อง</verse>
				<verse number="7">แต่​สัตว์​ที่​มี​แค่​อย่าง​ใด​อย่าง​หนึ่ง คือ​เคี้ยว​เอื้อง​หรือ​มี​กีบ​แยก ท่าน​ห้าม​กิน เช่น​พวก​อูฐ กระต่าย​ป่า ตัว​ไฮแรกซ์ พวก​มัน​เคี้ยว​เอื้อง​ก็​จริง แต่​กีบ​ที่​เท้า​ไม่​แยก​จาก​กัน พวกมัน​ไม่​บริสุทธิ์ สำหรับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="8">พวกท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​หมู หมู​มี​เท้า​เป็น​กีบ​แยก​ออก​ก็​จริง แต่​มัน​ไม่​เคี้ยว​เอื้อง พวกมัน​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกท่าน พวกท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​เนื้อ​หรือ​แตะต้อง​ซาก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="9">สัตว์น้ำ​ทุกชนิด​ที่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด พวกท่าน​สามารถ​กิน​ได้</verse>
				<verse number="10">แต่​อย่า​กิน​สัตว์น้ำ​ที่​ไม่​มี​ครีบ​และ​เกล็ด มัน​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="11">พวก​ท่าน​กิน​นก​อะไร​ก็ได้​ที่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">แต่​พวกท่าน​ห้าม​กิน​นก​ต่อ​ไปนี้​คือ นก​อินทรี แร้งดำ แร้งหนวด</verse>
				<verse number="13">เหยี่ยว​ขนาดเล็ก​และ​เหยี่ยว​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="14">กา​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="15">นกฮูก นกฮูก​หู​สั้น นกฮูก​หู​ยาว​และ​เหยี่ยว​นกเขา​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="16">นกฮูก​เล็ก นก​แสก นกฮูก​ขาว</verse>
				<verse number="17">นกฮูก​ทะเลทราย แร้ง​อียิปต์ นกกา​น้ำ</verse>
				<verse number="18">นก​กระสา​และ​นก​กระสา​ทุกชนิด นก​หัวขวาน​และ​ค้างคาว</verse>
				<verse number="19">พวกท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​แมลง​ที่​มี​ปีก​ทุกชนิด เพราะ​มัน​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="20">นก​ที่​บริสุทธิ์​ทุกชนิด พวก​ท่าน​กิน​ได้</verse>
				<verse number="21">พวกท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​สัตว์​ที่​ตาย​ตาม​ธรรมชาติ แต่​ท่าน​เอา​ไป​ให้​กับ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน​กิน​ได้ หรือ​อาจ​จะ​ขาย​ให้​กับ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​มา​เยี่ยม​เยียน​ท่าน​ได้ แต่​ท่าน​ห้าม​กิน​เพราะ​ท่าน​เป็น​คน​ที่​ถูก​แยก​ออก​มา​เพื่อ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​ต้ม​ลูก​แพะ​ใน​น้ำนม​ของ​แม่​มัน​เอง</verse>
				<verse number="22">ใน​ทุกๆ​ปี ท่าน​ต้อง​แบ่ง​พืชผล​ที่​ปลูก​ได้​จาก​ใน​ทุ่งนา​ของ​ท่าน​ออก​มา​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ต้อง​กิน​พืชผล​หนึ่ง​ใน​สิบ​ที่​แบ่ง​ออก​มานั้น กับ​เหล้า​องุ่นใหม่ น้ำมัน​ของ​ท่าน​และ​สัตว์​ที่​เกิด​เป็น​ตัวแรก​ใน​ฝูง​วัว​และ​ฝูง​แพะ​แกะ​ของ​ท่าน ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​นั้น​ที่​พระองค์​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์ อย่างนี้​ท่าน​จะ​ได้​เรียนรู้​ที่​จะ​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="24">แต่​ถ้า​มัน​ไกล​จน​ทำ​ให้​ท่าน​ไม่​สามารถ​ขน​พืชผล​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน​ของ​พืชผล​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ให้​นั้น เพราะ​สถานที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์​ไกล​จาก​ท่าน​เกิน​ไป</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ก็​เอา​มัน​ไป​แลก​เป็น​เงิน​ได้ แล้ว​เอา​เงินนั้น​ติดตัว​ท่าน​ไป​ยัง​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​ไว้</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เอา​เงินนั้น​ไป​ซื้อ​อะไร​ก็​ได้ เช่น วัว แกะ เหล้า​องุ่น เบียร์​หรือ​อะไร​ก็​ได้​ที่​ท่าน​อยาก​ได้ แล้ว​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ได้​กิน​และ​สนุก​สนาน​กัน​ที่นั่น​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="27">อย่า​ลืม​ชาว​เลวี​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน เพราะ​พวกเขา​ไม่​มี​ที่ดิน​เป็น​ของ​ตัวเอง​เหมือน​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ครบ​ทุกๆ​สาม​ปี ท่าน​ต้อง​เอา​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน​ของ​ผลผลิต​ทั้งหมด​ที่​ท่าน​เก็บเกี่ยว​ได้​จาก​ไร่นา​ของ​ท่าน​ใน​ปีนั้น แล้ว​เอา​มา​เก็บ​ไว้​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="29">ชาว​เลวี​ไม่​มี​ที่ดิน​ของ​ตัวเอง​เหมือน​กับ​ท่าน ทั้ง​ชาว​เลวี ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​และ​แม่​หม้าย​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน จะ​ได้​มา​กิน​กัน​จน​พอใจ เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้​อวยพร​ท่าน​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เมื่อ​ครบ​ทุกๆ​เจ็ด​ปี ท่าน​ต้อง​ยก​หนี้​ต่างๆ​ให้​กับ​ลูกหนี้​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​วิธีนี้​คือ เจ้าหนี้​ทุกคน​ต้อง​ยก​หนี้​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ที่​เขา​ให้​กู้​ยืม​ไป เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทวง​หนี้​คืน​จาก​เพื่อน​บ้าน​หรือ​ญาติ​ของ​เขา เพราะ​พระยาห์เวห์​บอก​ให้​ยกเลิก​หนี้​ใน​ปี​นั้น</verse>
				<verse number="3">ท่าน​สามารถ​ทวง​หนี้​คืน​จาก​ชาว​ต่างชาติ​ได้ แต่​ท่าน​ต้อง​ยก​หนี้​ทั้งหมด​ให้​กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">ไม่​ควร​จะ​มี​คน​จน​ใน​หมู่​พวกท่าน​เลย เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ท่าน​อย่าง​แน่นอน​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="5">เพียง​แต่​ท่าน​จะ​ต้อง​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน โดย​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ทุกๆ​ข้อ​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ท่าน​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ ท่าน​ก็​จะ​มี​เงิน​เหลือเฟือ​ให้​หลายๆ​ชนชาติ​กู้ยืม โดย​ที่​ท่าน​ไม่​ต้อง​ไป​กู้ยืม​จาก​ใคร และ​ท่าน​จะ​ได้​ปกครอง​เหนือ​หลายๆ​ชนชาติ แต่​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ปกครอง​เหนือ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ท่าน​เข้า​ไป​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน​แล้ว ถ้า​เกิด​มี​พี่น้อง​คนหนึ่ง​คนใด​ใน​เมือง​หนึ่ง​ของ​ท่าน​ยากจน​ขึ้น​มา ท่าน​ต้อง​ไม่​เห็นแก่ตัว ต้อง​ไม่​ปฏิเสธ​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​พี่น้อง​ที่​ยากจน​คนนั้น</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ต้อง​ใจกว้าง​กับ​เขา​และ​ให้​เขา​ยืม​ตาม​ที่​เขา​จำ​เป็น​ต้อง​ใช้</verse>
				<verse number="9">ระวัง​ให้​ดี​อย่า​ให้​ความ​คิด​ชั่วร้าย​เข้า​มา​ใน​จิตใจ​ของ​ท่าน​ที่​ว่า ‘มัน​ใกล้​จะ​ถึง​ปี​ที่​เจ็ด ซึ่ง​เป็น​ปี​แห่ง​การ​ยก​หนี้​แล้ว’ ท่าน​ก็เลย​มอง​พี่น้อง​ที่​ยากจน​คนนั้น​อย่าง​ไม่​เป็น​มิตร เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ช่วย​อะไร​เขาเลย และ​เขา​จะ​ไป​บ่นว่า​ท่าน​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​จะ​ตัดสิน​ว่า​ท่าน​ผิด</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ต้อง​ช่วย​เขา​เท่าที่​จะ​ช่วย​ได้ และ​เวลา​ที่​ช่วย ท่าน​ต้อง​ไม่​มี​จิตใจ​ที่​ชั่วร้าย​ด้วย เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​การ​งาน​ทั้งหมด​ของ​ท่าน​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​จะ​มี​คน​จน​อยู่​เสมอ​ใน​ดินแดน​แห่ง​นี้ ดัง​นั้น​เรา​ขอ​สั่ง​ท่าน​ว่า ท่าน​ต้อง​ใจ​กว้าง​กับ​พี่น้อง​ของ​ท่าน และ​กับ​คน​ยากจน​และ​คน​ที่​ขัดสน​ใน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​พี่น้อง​ชาว​ฮีบรู​คน​ใด ไม่ว่า​จะ​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง ได้​ขายตัว​เอง​ให้​กับ​ท่าน คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​รับใช้​ท่าน​หก​ปี และ​ใน​ปี​ที่​เจ็ด​ท่าน​ต้อง​ปล่อย​คนๆ​นั้น​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="13">ตอน​ที่​ท่าน​ปล่อย​เขา​ให้​เป็น​อิสระนั้น ท่าน​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ให้​เขา​ไป​มือ​เปล่าๆ</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ต้อง​ใจกว้าง ให้ แกะ ข้าว และ​เหล้าองุ่น​ของ​ท่าน​กับ​เขา​ไปด้วย ท่าน​ต้อง​ให้​เขา​ตาม​ขนาด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อวยพร​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="15">จำ​เอา​ไว้​ว่า ท่าน​ก็​เคย​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​มา​ก่อน​เหมือนกัน และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ปลดปล่อย​ให้​ท่าน​เป็น​อิสระ นี่​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ถึง​ได้​ให้​คำสั่งนี้​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ทาส​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘ผม​จะ​ไม่​ไป​จาก​ท่าน’ เพราะ​เขา​รัก​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน เพราะ​เขา​รู้สึก​ดี​ที่​ได้​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ต้อง​เอา​เหล็ก​หมาด มา​อัน​หนึ่ง และ​เอา​หู​เขา​แนบ​กับ​ประตู​แล้ว​เจาะ​ติ่งหู​ของ​ทาสนั้น แล้ว​เขา​จะ​เป็น​ทาส​ของ​ท่าน​ตลอด​ไป สำหรับ​ทาส​หญิง​ก็​ให้​ทำ​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="18">ไม่​ต้อง​เสียดาย​ที่​จะ​ปล่อย​ทาส​ของ​ท่าน​ให้​เป็น​อิสระ เพราะ​หก​ปี​ที่​เขา​รับใช้​ท่าน​ก็​คุ้ม​ค่า​แล้ว พอๆ​กับ​ที่​ท่าน​ไป​จ้าง​คน​งาน​หนึ่ง​คน และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="19">ลูก​สัตว์​หัว​ปี​เพศ​ผู้​ทุกตัว​ที่​เกิด​มา​ใน​ฝูง​วัว ฝูง​แพะ​และ​แกะ​ของ​ท่าน ต้อง​แยก​ออก​มา​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​ใช้​งาน​วัวผู้​ที่​เป็น​ลูกหัวปี และ​ท่าน​ต้อง​ไม่​ตัด​ขน​ของ​แกะ​หัว​ปี</verse>
				<verse number="20">ทุกๆ​ปี ท่าน​ต้อง​เอา​สัตว์​หัว​ปี​พวกนี้ ไป​ใน​สถานที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์ แล้ว​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน​จะ​กิน​มัน​ที่นั่น​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​มัน​เป็น​สัตว์​ที่​มี​ตำหนิ ถ้า​เป็น​ง่อย​หรือ​ตาบอด​หรือ​ติด​โรคร้าย ท่าน​ต้อง​ไม่​ถวาย​มัน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ท่าน​เอา​ไป​กิน​กัน​ใน​เมือง​ของ​ท่าน ใครๆ​ก็​กิน​ได้​ทั้งนั้น ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ที่​บริสุทธิ์​หรือ​ไม่​บริสุทธิ์​ทาง​พิธีกรรม เหมือน​กับ​กิน​เนื้อทราย​หรือ​กวาง</verse>
				<verse number="23">แต่​ท่าน​ต้อง​ไม่​กิน​เลือด​ของ​มัน ท่าน​ต้อง​เท​เลือด​ของ​มัน​ลง​บน​พื้น​เหมือน​เท​น้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ให้​จดจำ​เดือน​อาบีบ และ​ให้​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย เพื่อ​เป็น​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​ใน​เดือน​อาบีบ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​นำ​ท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="2">ให้​ฆ่า​สัตว์​ถวาย​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย โดย​เอา​สัตว์​จาก​ฝูง​แพะ​แกะ​หรือ​ฝูง​วัว ไป​ถวาย​ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ท่าน​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​อะไร​ที่​ใส่​เชื้อฟู ตอน​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​เอา​มา​บูชา​พวกนั้น ท่าน​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน (คน​เรียก​ขนมปังนี้​ว่า ‘ขนมปัง​แห่ง​ความ​ทุกข์​ยาก​ลำบาก’) เพราะ​ท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​อย่าง​เร่งรีบ ท่าน​จะ​กิน​ขนมปังนี้​เพื่อ​ตลอด​ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​ได้​จดจำ​วัน​ที่​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">จะ​ต้อง​ไม่​มี​เชื้อฟู​ที่​ไหน​เลย​ใน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​จะ​ต้อง​ไม่​มี​เนื้อ​สัตว์​ที่​ท่าน​ฆ่า​ใน​ตอน​เย็น​ของ​วัน​แรก​เหลือ​ค้าง​คืน​ถึง​วันรุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ไม่​สามารถ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ใน​เมือง​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ต้อง​ไป​ถวาย​ใน​ที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์​เท่านั้น ท่าน​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชานี้​ใน​ตอน​เย็น หลัง​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน​แล้ว มัน​เป็น​เวลา​เดียว​กับ​วัน​ที่​ท่าน​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ต้อง​ทำ​อาหาร​กิน​ใน​สถานที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก แล้ว​ใน​ตอน​เช้า ท่าน​ถึง​ค่อย​กลับ​ไป​เต็นท์​ของ​ท่าน​ได้</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​เป็น​เวลา​หก​วัน และ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด​จะ​มี​การ​ชุมนุม​พิเศษ เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน วันนั้น​ท่าน​ต้อง​ไม่​ทำ​งาน​ใดๆ</verse>
				<verse number="9">นับ​จาก​วัน​ที่​เริ่ม​เก็บเกี่ยว​ข้าว​เป็น​ครั้งแรก​ไป​อีก​เจ็ด​อาทิตย์</verse>
				<verse number="10">ให้​ฉลอง​เทศกาล​สัปดาห์ สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน จำนวน​ของ​เครื่อง​บูชา​ที่​ท่าน​สมัคร​ใจ​จะ​ให้ ก็​เป็น​ไป​ตาม​ขนาด​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​อวยพร​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่าน ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ท่าน ทาส​ชาย​หญิง​ของ​ท่าน ชาว​เลวี ใน​เมือง​ของ​ท่าน ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า และ​แม่​หม้าย​ใน​หมู่​ท่าน ให้​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระ​เจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">จำ​ไว้​ว่า​ท่าน​เคย​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​อียิปต์ และ​ให้​ทำ​ตาม​กฎ​พวก​นี้​ทั้งหมด​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="13">ให้​ฉลอง​เทศกาล​อยู่​เพิง​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน หลังจาก​ที่​ท่าน​ได้​เก็บ​รวบรวม​ผลผลิต​จาก​ลาน​นวด​ข้าว​และ​ที่​บ่อ​ย่ำ​องุ่น ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ใน​ระหว่าง​งาน​เลี้ยง ให้​ท่าน ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ท่าน ทาส​ชาย​หญิง​ของ​ท่าน ชาว​เลวี ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​และ​แม่หม้าย​ใน​เมือง​ของ​ท่าน ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="15">และ​เฉลิม​ฉลอง​งาน​เทศกาล​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน​ใน​สถานที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ไว้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​อวยพร​ท่าน ใน​ผลผลิต​ทั้งหมด​ที่​ท่าน​เก็บเกี่ยว​และ​ใน​งาน​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ทำ และ​ท่าน​จะ​มี​ความสุข​อย่าง​ครบ​ถ้วน</verse>
				<verse number="16">ผู้ชาย​ทุกคน​ต้อง​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ปี​ละ​สาม​ครั้ง ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระองค์​จะ​เลือก​ไว้ คือ​ใน​เทศกาล​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู เทศกาล​สัปดาห์​และ​เทศกาล​อยู่​เพิง ชาย​ทุกคน​ที่​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ต้อง​ไม่​มา​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="17">ชาย​แต่​ละ​คน​จะ​ต้อง​ให้​ตาม​ความ​สามารถ​ที่​เขา​จะ​ทำ​ได้ ตาม​ขนาด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จะ​ต้อง​แต่งตั้ง​ผู้ตัดสิน​และ​เจ้าหน้าที่​สำหรับ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​ท่าน ใน​แต่​ละ​เมือง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน พวกเขา​ต้อง​ตัดสิน​ประชาชน​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="19">ท่าน​ต้อง​ไม่​ตัดสิน​อย่าง​ไม่​เป็น​ธรรม ท่าน​ต้อง​ไม่​ลำเอียง ท่าน​ต้อง​ไม่​รับ​สินบน เพราะ​สินบน​ทำ​ให้​คน​ฉลาด​ต้อง​ตาบอด และ​เปลี่ยน​คนดี​ให้​พูด​หลอกลวง</verse>
				<verse number="20">ความ​ยุติธรรม ท่าน​ต้อง​ให้​แต่​ความ​ยุติธรรม เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​และ​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ท่าน​สร้าง​แท่น​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​ตั้ง​เสา​ไม้​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​พระ​อาเชริม​ที่​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่น​บูชานั้น</verse>
				<verse number="22">ท่าน​ต้อง​ไม่​ตั้ง​เสา​หิน​อุทิศ​ให้​กับ​พระ​เทียมเท็จ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เกลียด​ของ​พวกนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​วัว​ตัวผู้​หรือ​แกะ​ที่​มี​ตำหนิ​หรือ​มี​สิ่ง​ผิดปกติ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เกลียด</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจอ​ว่า​ใน​เมืองหนึ่ง​เมืองใด​ของ​ท่าน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน มี​ชาย​หรือ​หญิง​ใน​หมู่​พวกท่าน​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ของ​ท่าน​เห็น​ว่า​เป็น​สิ่ง​ชั่วร้าย​และ​ฝ่าฝืน​ข้อตกลง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">คือ​ว่า​พวกเขา​ไป​รับใช้​พวก​พระ​อื่นๆ​และ​กราบไหว้​พระ​พวกนั้น ไม่ว่า​จะ​เป็น​ดวง​อาทิตย์ ดวง​จันทร์​หรือ​ดาว​ดวง​ต่างๆ​ซึ่ง​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="4">ถ้า​มี​คน​มา​รายงาน​เรื่องนี้​ให้​ท่าน​ฟัง ท่าน​ต้อง​สืบ​ดู​ให้​แน่นอน เมื่อ​พิสูจน์​ว่า​เป็น​เรื่อง​จริง ที่​มี​คน​ทำ​เรื่อง​ชั่วร้าย​อย่างนี้​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ต้อง​เอา​ตัว​ชาย​หรือ​หญิง​คนนั้น ที่​ทำ​เรื่อง​ชั่วร้ายนี้​มา​ที่​ประตู​เมือง ไม่ว่า​จะ​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง ต้อง​เอา​หินขว้าง​ให้ตาย</verse>
				<verse number="6">แต่​จะ​ต้อง​มี​พยาน​สอง​หรือ​สาม​คน​ขึ้น​ไป​ถึง​จะ​ฆ่า​คนๆ​นั้น​ได้ แต่​ถ้า​มี​พยาน​แค่​คน​เดียว​ก็​ห้าม​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="7">พยาน​พวก​นั้น​จะ​เป็น​พวก​แรก​ที่​เอา​หิน​ขว้าง​เพื่อ​ฆ่า​เขา และ​ตาม​ด้วย​ประชาชน​ทั้งหมด ด้วย​วิธีนี้ ท่าน​จะ​กำจัด​ความ​ชั่วร้าย​ไป​จาก​ท่าม​กลาง​พวกท่าน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​มี​เรื่อง​ที่​ยาก​เกิน​กว่า​ที่​ท่าน​จะ​ตัดสิน​ได้ เช่น การ​ตายนั้น​เกิด​จาก​ความตั้งใจ​หรือ​เป็น​อุบัติเหตุ เป็น​การ​ฆาตกรรม​หรือ​ไม่​ได้​ไตร่ตรอง​ไว้​ก่อน หรือ​เป็น​เรื่อง​ฟ้องร้อง​ว่า​ใคร​เป็น​เจ้าของ​ทรัพย์สิน หรือ​เรื่อง​การ​ทำร้าย​ร่างกายกัน เรื่อง​ทะเลาะ​กัน ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไป​ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​ไว้</verse>
				<verse number="9">ท่าน​ต้อง​ไปหา​นักบวช​ที่​เป็น​ชาว​เลวี​และ​ไปหา​ผู้ตัดสิน​ที่​เข้าเวร​อยู่​ใน​ตอนนั้น บอก​ปัญหา​ที่​เกิดขึ้น​แล้ว​พวกเขา​จะ​ตัดสิน​ปัญหานั้น​ให้</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​บอก​ท่าน จาก​สถานที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก​ไว้ และ​ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พวกเขา​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ที่​พวก​เขา​ให้​กับ​ท่าน​และ​ยอมรับ​คำ​ตัดสิน​ที่​พวกเขา​บอก​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​โยกโย้​คำตัดสิน​ที่​พวกเขา​ได้​ประกาศ​ให้​กับ​ท่าน​ไป​ทางซ้าย​หรือ​ทางขวา</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​นักบวช​ที่​ยืน​อยู่​ที่นั่น ที่​คอย​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน หรือ​ไม่​ยอมฟัง​ผู้ตัดสิน คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย ทำ​อย่างนี้ ท่าน​จะ​ได้​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล​ได้</verse>
				<verse number="13">และ​ทุกคน​จะ​ได้ยิน​เรื่องนั้น แล้ว​จะ​ได้​ไม่​กล้า​เย่อหยิ่ง​จองหอง​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ท่าน​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ให้​ท่าน​และ​ยึด​มัน​เป็น​เจ้าของ​แล้ว และ​ได้​ตั้ง​รกราก​แล้ว และ​ท่าน​ได้​พูด​ว่า ‘ให้​เรา​ตั้ง​กษัตริย์​ปกครอง​เรา​เหมือน​ชนชาติ​อื่นๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​เรา​กัน​เถอะ’</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ต้อง​แน่ใจ​ว่า​กษัตริย์​ที่​ท่าน​จะ​ตั้ง​เหนือ​ท่านนั้น​เป็น​คน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เลือก กษัตริย์​องค์นั้น​จะ​ต้อง​มา​จาก​พี่น้อง​ร่วมชาติ​ของ​ท่าน​เท่านั้น ห้าม​ไม่​ให้​ตั้ง​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​ไม่​ใช่​พี่น้อง​ร่วม​ชาติ​ของ​ท่าน​ขึ้น​มา​เหนือ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">แต่​กษัตริย์​องค์นั้น​จะ​ต้อง​ไม่​สะสม​ม้า​มากมาย​สำหรับ​ตัวเอง และ​เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ส่ง​คน​กลับ​ไป​ซื้อ​ม้า ​ที่​อียิปต์​มา​เพิ่ม เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​พวกท่าน​ไว้​ว่า ‘พวกท่าน​จะ​ต้อง​ไม่​หวน​กลับ​ไป​ทาง​นั้นอีก’</verse>
				<verse number="17">เขา​ต้อง​ไม่​มี​เมีย​หลาย​คน ไม่​อย่างนั้น​เขา​จะ​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ และ​เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​ตน​เอง​ร่ำรวย​ด้วย​เงินทอง</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เขา​ขึ้น​นั่ง​บัลลังก์ เขา​ต้อง​ลอก​คำ​สอนนี้​ไว้​สำหรับ​ตัวเอง เขียน​ลง​บน​ม้วน​กระดาษ​จาก​ต้น​ฉบับ​คำสอน​ที่​พวก​นักบวช​ชาว​เลวี​เก็บรักษา​ไว้</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​ต้อง​เก็บ​หนังสือ​เล่มนั้น​ไว้​กับ​ตัวเขา และ​เขา​ต้อง​อ่าน​มัน​ตลอด​ชีวิต เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เรียนรู้​ที่​จะ​เคารพ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา และ​จะ​ได้​ทำ​ตาม​ทุกๆ​คำพูด​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ และ​ข้อ​บังคับ​พวกนี้​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไม่​คิด​ว่า​ตัว​เขา​ดี​กว่า​พี่น้อง​ร่วมชาติ​ของ​เขา และ​เพื่อ​ที่​เขา​จะ​ได้​ไม่​หันเห​จาก​คำสั่งนั้น​ไป​ทางใด​ทางหนึ่ง เพื่อ​กษัตริย์​องค์นั้น​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​ได้​ปกครอง​เหนือ​อาณาจักร​อิสราเอล​ไป​นานๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">นักบวช​ชาว​เลวี เผ่า​เลวี​ทั้งหมด​จะ​ไม่​มี​ส่วน​แบ่ง​ใน​ที่ดิน​เหมือน​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ ชาว​เลวี​จะ​กิน​จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ นั่น​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเลวี</verse>
				<verse number="2">แต่​เผ่า​เลวี​จะ​ไม่​มี​ส่วนแบ่ง​ใน​ที่ดิน​ใน​หมู่​พี่น้อง​ของ​เขา พระยาห์เวห์​คือ​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเขา​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​กับ​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ท่าน​ฆ่า​วัว​หรือ​แกะ​เพื่อ​เอา​มา​เป็น​เครื่อง​ถวาย ท่าน​จะ​ต้อง​แบ่ง​ส่วน​ต่างๆ​พวกนี้​ให้​กับ​นักบวช คือ​ส่วน​ไหล่ ส่วน​แก้ม และ​ส่วน​ท้อง</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ต้อง​ให้​ข้าว​ที่​เกี่ยว​ชุดแรก เหล้าองุ่น​ใหม่​และ​น้ำมัน รวมทั้ง​ขนแกะ​ที่​ตัด​ครั้งแรก​จาก​แกะ​ของ​ท่าน​กับ​นักบวช</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​เลือก​ชาวเลวี​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ออก​มา​จาก​เผ่า​ทั้งหลาย​ของ​ท่าน เพื่อ​มา​ยืน​รับใช้​พระยาห์เวห์​ใน​ฐานะ​นักบวช​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ชาว​เลวี​คนหนึ่ง​จาก​เมือง​หนึ่ง​ของ​ท่าน​มา ไม่​ว่า​จะ​มา​จาก​ที่​ไหน​ก็​ตาม​ใน​อิสราเอล และ​มา​ยัง​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​ไว้ เขา​อยาก​จะ​มา​เมื่อไหร่​ก็​ได้​ตาม​ที่​เขา​ต้องการ</verse>
				<verse number="7">เขา​ก็​มา​ทำ​หน้าที่​รับใช้​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​ได้ เหมือน​กับ​ที่​พี่น้อง​ชาว​เลวี​ของ​เขา​ยืน​อยู่​ที่นั่น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​อาหาร​เท่าๆ​กัน นอกเหนือ​จาก​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ได้รับ​จาก​การ​ขาย​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ครอบครัว​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​เข้า​มา​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​เลียนแบบ​ชนชาติ​พวกนั้น​ที่​ทำ​แต่​สิ่ง​ชั่วๆ</verse>
				<verse number="10">อย่า​เอา​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ไป​บูชายัญ อย่า​ให้​ใคร​ทำนาย​โชค​ชะตา โหรา​พยากรณ์ หรือ​หมอดู​อนาคต อย่า​ให้​ใคร​ทำ​ตัว​เป็น​พ่อมด​หมอผี</verse>
				<verse number="11">หรือ​พยายาม​ใช้​เวทมนตร์​สะกด​คน​อื่น และ​อย่า​ให้​ใคร​ปรึกษา​กับ​ผี​หรือ​วิญญาณ หรือ​พยายาม​พูด​กับ​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​ทำ​แบบนี้​เป็น​คน​ที่​พระยาห์เวห์​รังเกียจ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่านี้​ออก​ไป​จาก​ดินแดนนั้น​ต่อหน้า​พวก​ท่าน เพราะ​พวกเขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​พวกนี้</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ต้อง​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​ครบถ้วน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ชนชาติ​พวกนี้​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ขับไล่​ออก​ไป​นั้น ไป​ฟัง​พวก​ทำนาย​โชค​ชะตา และ​พวก​โหรา​พยากรณ์ แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไม่​ยอม​ให้​ท่าน​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ส่ง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหมือน​เรา มา​จาก​ท่ามกลาง​พวกท่าน จาก​ท่ามกลาง​พี่น้อง​ของ​ท่าน พวกท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="16">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​ขอ​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​ภูเขา​ซีนาย​ใน​วัน​ที่​ท่าน​ได้​ชุมนุม​กัน ท่าน​พูด​ว่า ‘ขอ​อย่า​ให้​เรา​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​อีกเลย และ​ขอ​อย่า​ให้​เรา​เห็น​ไฟ​ที่​ยิ่งใหญ่​อย่างนี้​อีกเลย เพื่อ​ว่า​เรา​จะ​ได้​ไม่​ตาย’</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ข้อ​เสนอ​ของ​พวกเขา​นั้น​ดี</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ส่ง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหมือน​กับ​เจ้า ที่​มา​จาก​พี่น้อง​ของ​พวกเขาเอง​มา​ให้​พวกเขา และ​เรา​จะ​บอก​เขา​ว่า​จะ​พูด​อะไร และ​เขา​จะ​บอก​คน​พวกนั้น​ทุกอย่าง​ที่​เรา​สั่ง​เขา</verse>
				<verse number="19">ใคร​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​ของ​เรา​ที่​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​เขานั้น เรา​จะ​เป็น​คน​ลง​โทษ​คนนั้น​เอง’</verse>
				<verse number="20">แต่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​ไหน​ที่​บังอาจ​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่​ได้​สั่ง​ให้​เขา​พูด แต่​อ้าง​ว่า​เรา​พูด จะ​ต้อง​ตาย และ​ผู้พูดแทน​พระ​อื่นๆ​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ท่าน​นึก​ใน​ใจ​ว่า ‘แล้ว​พวกเรา​จะ​รู้​ได้​ยังไง​ว่า​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​นั้น​ไม่​ได้​มา​จาก​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั้น​อ้าง​ว่า​เขา​พูด​แทน​พระยาห์เวห์ แต่​สิ่ง​นั้น​ไม่​ได้​เกิด​ขึ้น​และ​มัน​ไม่​เป็น​จริง ท่าน​ก็​รู้เลย​ว่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั้น​พูด​มั่วๆ​เอา​เอง พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​บอก​ให้​เขา​พูด ท่าน​ไม่​ต้อง​ไป​กลัว​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน และ​เมื่อ​ท่าน​ได้​ขับไล่​พวกเขา​ออก​ไป และ​เข้า​ไป​ตั้ง​รกราก​ใน​บ้านเมือง​ของ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ต้อง​แยก​สาม​เมือง​ออก​มา​จาก​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ต้อง​คำนวณ​ระยะ​ทาง​ที่​จะ​ไป​สาม​เมืองนั้น และ​แบ่ง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ยก​ให้​กับ​ท่าน​ออก​เป็น​สาม​ส่วน เพื่อ​คน​ที่​ฆ่า​คน​ตาย​จะ​ได้​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">มี​กฎ​อยู่​ว่า คน​ที่​ฆ่า​คน​อื่น​ตาย​และ​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น​เพื่อ​เอา​ชีวิต​รอดนั้น จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​ฆ่า​คน​อื่น​โดย​ไม่​ได้​เจตนา และ​เขา​ต้อง​ไม่​เคย​เป็น​ศัตรู​กับ​ผู้​ตาย​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="5">ตัวอย่าง​เช่น มี​คนๆ​หนึ่ง​เข้า​ไป​ตัด​ต้น​ไม้​ใน​ป่า​กับ​เพื่อน​อีก​คน ตอน​ที่​เขา​เงื้อ​ขวาน​ขึ้น​เพื่อ​ตัด​ต้นไม้ เผอิญ​หัวขวาน​หลุด​จาก​ด้าม ลอย​ไป​โดน​อีก​คน ทำ​ให้​เพื่อน​เขา​ตาย เขา​ต้อง​หนี​ไป​อยู่​หนึ่ง​ใน​สาม​เมืองนี้ เพื่อ​เอา​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="6">ไม่​อย่างนั้น ญาติ​ของ​คนตาย จะ​ไล่​ตาม​คน​ฆ่า ถ้า​ระยะ​ทาง​ไป​สาม​เมืองนั้น​ไกล​เกิน​ไป เขา​ก็​จะ​จับ​คน​ฆ่านั้น​ได้ และ​ด้วย​ความโกรธ​เขา​ก็​จะ​ฆ่า​คนนั้น ทั้งๆ​ที่​คน​ฆ่า​นั้น​ไม่​สมควร​ได้รับ​โทษ​ถึง​ตาย เพราะ​คน​ฆ่านั้น​ไม่​เคย​เป็น​ศัตรู​กับ​ผู้​ตาย​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="7">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​สั่ง​ให้​ท่าน​แยก​เมือง​ออก​มา​สาม​เมือง</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ขยาย​เขต​แดน​ของ​ท่าน​ออก​ไป เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน และ​พระองค์​ให้​แผ่นดิน​ทั้งหมด​กับ​ท่าน ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ทำ​อย่างนี้ ถ้า​ท่าน​ทำ​ตาม​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้​อย่าง​ระมัดระวัง คือ​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​เสมอ เมื่อ​พระองค์​ขยาย​เขตแดน​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​หา​เมือง​ลี้ภัย​เพิ่ม​ขึ้น​จาก​เดิม​อีก​สาม​เมือง</verse>
				<verse number="10">ด้วย​วิธีนี้ จะ​ได้​ไม่​มี​ผู้​บริสุทธิ์​ถูก​ฆ่า​ใน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน​เป็น​มรดก และ​ท่าน​จะ​ได้​ไม่​มี​ความผิด​เพราะ​ทำ​ให้​คน​บริสุทธิ์​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​มี​คนหนึ่ง​เป็น​ศัตรู​กับ​อีก​คน​หนึ่ง แล้ว​คนนั้น​มา​ดัก​ซุ่ม​คอย​ทำร้าย หลังจาก​ลอบ​ตี​อีก​คน​จน​ตาย​แล้ว ก็​วิ่ง​หนี​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ลี้ภัย​พวกนี้</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้นำ​ของ​เมือง​ที่​เขา​อยู่ จะ​ต้อง​ส่ง​คน​ไป​เอา​ตัว​เขา​ออก​มา​จาก​เมือง​ลี้ภัยนั้น และ​ส่ง​เขา​ไป​ให้​กับ​ญาติ​ของ​ผู้ตาย​เพื่อ​เอา​ไป​ฆ่า</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ต้อง​ไม่​สงสาร​เขา ท่าน​ต้อง​กำจัด​ความ​ผิดบาป​ที่​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​ให้​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล เพื่อ​ทุกสิ่ง​จะ​ได้​เป็น​ไป​ด้วย​ดี​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ต้อง​ไม่​โยก​ย้าย​หลัก​เขต​หิน ที่​แบ่ง​เขตแดน​ของ​เพื่อน​บ้าน​ท่าน ที่​คน​รุ่น​ก่อนๆ​ได้​ปัก​ไว้​ใน​ที่ดิน​ที่​ท่าน​จะ​ได้รับ ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">พยาน​แค่​คน​เดียว​ไม่​เพียง​พอ​ที่​จะ​ตัดสิน​โทษ​คนๆ​หนึ่ง​ที่​อาจ​จะ​ไป​ทำ​ความ​ผิดบาป​มา แต่​จะ​ต้อง​มี​พยาน​สอง​หรือ​สาม​คน​มา​ยืนยัน​เรื่องนั้น​ถึง​จะ​ตัดสินได้</verse>
				<verse number="16">ถ้า​มี​พยาน​เท็จ​เกิด​ขึ้น กล่าว​หา​อีก​คน​หนึ่ง​อย่าง​ผิดๆ</verse>
				<verse number="17">และ​ทั้ง​สอง​คน​ที่​ทะเลาะ​กัน​ได้​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​นักบวช​และ​ผู้​ตัดสิน​ที่​เข้า​เวร​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="18">ผู้​ตัดสิน​จะ​สอบถาม​อย่าง​ละเอียด และ​ถ้า​พยาน​ใส่ร้าย​พี่น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">พวกท่าน​ต้อง​ลงโทษ​เขา​อย่าง​ที่​เขา​วางแผน​จะ​ให้​พี่น้อง​คนนั้น​ถูก​ลงโทษ ท่าน​ต้อง​กำจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​ท่าน</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​เหลือ​จะ​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ แล้ว​จะ​ได้​กลัว และ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​กล้า​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​อย่างนั้น​อีก​ใน​หมู่​พวกท่าน</verse>
				<verse number="21">ท่าน​ต้อง​ไม่​สงสาร​เขา ชีวิต​ต้อง​ชด​ใช้​ด้วย​ชีวิต ตา​ต่อตา ฟัน​ต่อ​ฟัน มือ​ต่อ​มือ เท้า​ต่อ​เท้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​ท่าน​ออก​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ศัตรู และ​ท่าน​เห็น​ม้า​และ​รถรบ และ​กองทัพ​ที่​ใหญ่​กว่า​กองทัพ​ของ​ท่าน ไม่​ต้อง​กลัว​พวกเขา เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​นำ​ท่าน​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ท่าน​เข้า​ใกล้​สนาม​รบ นักบวช​จะ​มา​อยู่​ข้าง​หน้า​และ​พูด​กับ​กองทัพ​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘ชาว​อิสราเอล ฟัง​ให้​ดี พวกท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​สู่​สนาม​รบ​กับ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ใน​วันนี้ อย่า​เสีย​กำลังใจ อย่า​กลัว อย่า​แตกตื่น​และ​อย่า​ตกใจ​กลัว​พวกนั้น</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​จะ​ไป​กับ​พวกท่าน และ​พระองค์​จะ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​แทน​พวกท่าน​และ​จะ​ให้​ท่าน​มี​ชัยชนะ’</verse>
				<verse number="5">เจ้าหน้าที่​จะ​ต้อง​พูด​กับ​กองทัพ​ว่า ‘มี​ใคร​บ้าง​ใน​ที่นี้​ที่​ได้​สร้าง​บ้าน​ใหม่ แต่​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​ไป​อยู่เลย เขา​ควร​จะ​กลับ​บ้าน​ไป ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​อาจ​จะ​ตาย​ใน​สนามรบ​และ​คนอื่น​จะ​เข้า​ไป​อยู่​แทน</verse>
				<verse number="6">หรือ​มี​ใคร​บ้าง​ที่​ปลูก​องุ่น​ไป​แล้ว​แต่​ยัง​ไม่​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน เขา​ควร​จะ​กลับ​บ้าน​ไป ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​อาจ​จะ​ตาย​ใน​สนามรบ​และ​คน​อื่น​จะ​มา​กิน​แทน</verse>
				<verse number="7">หรือ​มี​ใคร​ที่​หมั้น​สาว​ไว้​แต่​ยัง​ไม่​ได้​แต่ง เขา​ควร​จะ​กลับ​บ้าน​ไป ไม่​อย่างนั้น​เขา​อาจ​จะ​ตาย​ใน​สนามรบ และ​คน​อื่น​จะ​มา​แต่งงาน​กับ​นาง​แทน’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เจ้าหน้าที่​จะ​พูด​กับ​กองทัพ​ว่า ‘มี​ใคร​บ้าง​ที่​ขี้ขลาด​และ​กลัว เขา​ควร​จะ​กลับ​บ้าน​ไป จะ​ได้​ไม่​พลอย​ทำ​ให้​คน​อื่น​กลัว​ไป​ด้วย’</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เจ้าหน้าที่​พูด​กับ​กองทัพ​เสร็จ​แล้ว พวกเขา​ควร​แต่งตั้ง​ผู้​บัญชาการ​เพื่อ​มา​นำ​กองทัพ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ใกล้​ถึง​เมือง​ที่​ท่าน​จะ​สู้รบ​ด้วย สิ่ง​แรก​ที่​ท่าน​ต้อง​ทำ​ก่อน คือ​เสนอ​เงื่อนไข​ให้​จำนน</verse>
				<verse number="11">ถ้า​พวก​เขายอม​จำนน และ​เปิด​ประตู​เมือง​ให้​ท่าน ท่าน​ต้อง​บังคับ​ทุกคน​ที่​ท่าน​พบ​ใน​เมืองนั้น​ให้​มา​ทำ​งาน​รับใช้​ท่าน</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​เมืองนั้น​ไม่​ยอม​จำนน ให้​ท่าน​ล้อม​เมืองนั้น​ไว้</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​เมือง​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ท่าน ท่าน​ต้อง​เอา​ดาบ​ฆ่า​ผู้ชาย​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​ทุกคน</verse>
				<verse number="14">แต่​ให้​จับ​เอา​ผู้หญิง เด็กๆ​ฝูง​วัว และ​สิ่ง​อื่นๆ​ที่​อยู่​ใน​เมืองนั้น รวม​ทั้ง​ของ​ที่​มี​ค่า​ทั้งหมด​มา​เป็น​ของ​ท่าน​ได้ และ​ท่าน​ก็​สามารถ​ใช้​สิ่ง​เหล่านี้​ที่​เป็น​ของ​ศัตรู​ท่าน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เมือง​ต่างๆ​ที่​ห่าง​ไกล​จาก​ท่าน​มาก ที่​ไม่​ใช่​เป็น​ของ​พวก​ชนชาติ​แถวนี้ ก็​ให้​ท่าน​ทำ​แบบ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="16">แต่​ท่าน​ต้อง​ไม่​ให้​มี​สิ่งมี​ชีวิต​หลง​เหลือ​อยู่​เลย​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​คน​พวกนี้​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ท่าน​ต้อง​ทำลาย​คน​พวกนี้​ให้​สิ้นซาก คือ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์​และ​ชาว​เยบุส ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ท่านไว้</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ที่​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​สอน​พวกท่าน​ให้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​กับ​พระ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​พวกท่าน​ทำ​บาป​อย่างนั้น​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ท่าน​ล้อม​เมือง​เมืองหนึ่ง​อยู่​หลาย​วัน และ​ต่อสู้​กัน​เพื่อ​จะ​ยึด​เมืองนั้น อย่า​เอา​ขวาน​โค่น​พวก​ต้นไม้ เพราะ​ท่าน​อาจ​จะ​ได้​กิน​ผล​ของ​พวกมัน อย่า​โค่น​พวก​ต้นไม้​ลง พวก​ต้นไม้​ใน​ทุ่งนา​เป็น​คน​หรือ​ยังไง​ถึง​ต้อง​ไป​ต่อสู้​กับมัน</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​ท่าน​รู้​ว่า​ต้นไหน​ไม่​ใช่​ต้น​ผลไม้ ท่าน​ก็​โค่น​ทิ้ง​ได้ แล้ว​เอา​ไม้​พวกมัน​มา​สร้าง​กำแพง​ป้องกัน​ภัย​จาก​เมือง​ที่​ทำ​สงคราม​กับ​ท่าน​อยู่ จน​กว่า​จะ​ยึด​เมืองนั้นได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ถ้า​พบ​คน​ถูก​ฆ่า​ตาย​นอน​อยู่​ใน​ทุ่ง​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน และ​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ฆ่า</verse>
				<verse number="2">พวกผู้นำ​และ​ผู้ตัดสิน​ต้อง​ออก​ไป​ที่นั่น และ​วัด​ระยะ​ทาง​จาก​เมือง​ต่างๆ​ไป​ถึง​ศพนั้น</verse>
				<verse number="3">เมือง​ไหน​ที่​อยู่​ใกล้​ศพ​มาก​ที่สุด พวกผู้นำ​ของ​เมืองนั้น​ต้อง​เอา​วัว​สาว​ตัวหนึ่ง​มา​จาก​ฝูง ต้อง​เป็น​วัว​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ใช้​งาน และ​ไม่​เคย​เทียม​แอก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="4">พวกผู้นำ​ของ​เมืองนั้น​ต้อง​เอา​วัว​สาว​ตัวนี้​ไป​ที่​หุบเขา​ที่​มี​น้ำ​ไหล​อยู่​ตลอด​เวลา หุบเขา​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ไถ​และ​ไม่​เคย​ปลูก​อะไร​มา​ก่อน พวกเขา​ต้อง​หัก​คอ​วัว​สาว​ตัวนี้​ที่​หุบเขานั้น</verse>
				<verse number="5">แล้ว​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เลวี​ต้อง​ออก​มา​ข้างหน้า เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​เลือก​พวกเขา​มา​รับใช้​พระองค์​และ​มา​ให้​พร​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​ยัง​มี​หน้าที่​ตัดสิน​คดี​ทะเลาะ​วิวาท​และ​คดี​ทำร้าย​ร่างกาย</verse>
				<verse number="6">พวกผู้นำ​ทุกคน​ที่​มาจาก​เมือง​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​ศพนั้น​มาก​ที่สุด จะ​ต้อง​ล้าง​มือ​ของ​พวกเขา​บน​วัว​สาว​ตัว​ที่​ถูก​หัก​คอ​ใน​หุบเขา​นั้น</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ต้อง​พูด​ว่า ‘พวกเรา​ไม่​ได้​ฆ่า​คนๆ​นั้น​และ​ไม่​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">ช่วย​ทำ​ให้​พวกเรา​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์ พวก​ที่​พระองค์​ได้​ปลดปล่อย ​ให้​เป็น​อิสระ​แล้ว เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​ด้วย​เถิด อย่า​ให้​เรา​ชาว​อิสราเอล​คน​ของ​พระองค์​ต้อง​มา​รับผิดชอบ​ที่​คน​บริสุทธิ์​คนหนึ่ง​ถูก​ฆ่า​เลย’ เมื่อ​พวกท่าน​ทำ​อย่างนี้ พวกท่าน​จะ​พ้น​ผิด​จาก​การ​ที่​คนหนึ่ง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="9">ท่าน​จะ​ขจัด​ความผิด​ที่​คน​บริสุทธิ์​คนหนึ่ง​ถูก​ฆ่า​ออก​ไป​จาก​กลุ่ม​ของ​ท่านได้ เพราะ​ท่าน​ก็​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ศัตรู และ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จับ​เชลย​มา</verse>
				<verse number="11">และ​ใน​หมู่​เชลยนั้น ท่าน​เห็น​ผู้หญิง​สวย​คนหนึ่ง และ​ท่าน​หลงใหล​นาง​และ​ต้อง​การ​เอา​นาง​มา​เป็น​เมีย</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ได้​พา​นาง​มา​ที่​บ้าน นาง​ต้อง​โกน​หัว​และ​ตัด​เล็บ</verse>
				<verse number="13">ทิ้ง​เสื้อผ้า​ชุด​เชลย​ที่​นาง​ใส่นั้น​และ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ท่าน นาง​ต้อง​ร้องไห้​ให้​กับ​พ่อ​และ​แม่​ของ​นาง​เป็น​เวลา​หนึ่ง​เดือน​เต็ม หลังจากนั้น​ท่าน​ถึง​จะ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง​ได้ และ​ท่าน​จะ​เป็น​สามี​ของ​นาง​และ​นาง​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​เกิด​ว่า​ท่าน​เบื่อ​นาง​แล้ว ท่าน​ต้อง​หย่า​กับ​นาง​และ​ปล่อย​ให้​นาง​ไป​ที่​ไหน​ก็​ได้​ที่​นาง​อยาก​จะ​ไป ท่าน​จะ​ขาย​นาง​แลก​กับ​เงิน​ไม่​ได้ ท่าน​จะ​ทำ​กับ​นาง​เหมือน​สินค้า​ไม่​ได้ เพราะ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​นาง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ชาย​คน​หนึ่ง​มี​เมีย​สอง​คน และ​เขา​รัก​คนหนึ่ง​และ​ไม่​ชอบ​อีก​คนหนึ่ง และ​เมีย​ทั้งสอง คือ​ทั้ง​คน​ที่​เขา​รัก​และ​คน​ที่​เขา​ไม่​ชอบ คลอด​ลูกชาย​ให้​เขา และ​ลูกชาย​คนแรก​เป็น​ของ​เมีย​คน​ที่​เขา​เกลียด</verse>
				<verse number="16">ใน​วัน​ที่​เขา​แบ่ง​สมบัติ​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​เขานั้น เขา​จะ​ลำเอียง​ทำ​กับ​ลูก​ของ​เมีย​ที่​เขา​รัก เหมือน​กับ​ลูก​ของ​เมีย​ที่​เขา​ไม่​ชอบ ซึ่ง​เป็น​ลูกหัวปี​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​เขา​จะ​ต้อง​ยอมรับ​ลูกชาย​หัวปี ลูก​ของ​เมีย​ที่​เขา​ไม่​ชอบ และ​ให้​ส่วนแบ่ง​กับ​ลูกหัวปี​สองเท่า​ของ​สมบัติ​ที่​เขา​ให้​กับ​ลูกชาย​คนอื่นๆ เพราะ​เป็น​ลูกชาย​คนแรก​ของเขา ดังนั้น​สิทธิ​ของ​ลูกชาย​หัวปี​จึง​ตก​เป็น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ถ้า​บางคน​มี​ลูกชาย​ที่​ดื้อรั้น​และ​พยศ ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พ่อแม่ ถึงแม้​จะ​ถูก​พ่อแม่​ลงโทษ​แล้ว​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="19">พ่อแม่​ต้อง​จับ​เขา​ไป​พบ​ผู้นำ​ของ​เมืองนั้น​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="20">พ่อแม่​ต้อง​บอก​ผู้นำ​ของ​เมืองนั้น​ว่า ‘ลูกชาย​ของ​เรา​คนนี้​ดื้อรั้น​และ​พยศ ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​เรา เขา​กิน​เติบ​และ​ขี้เมา’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ชาย​ทุกคน​ใน​เมืองนั้น​ต้อง​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย เมื่อ​ท่าน​ทำ​อย่างนี้ ท่าน​ก็​ได้​ขจัด​คน​ชั่วช้า​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​ท่าน คน​อิสราเอล​จะ​ได้ยิน​เรื่องนี้​กันหมด และ​เกิด​ความกลัว</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คนหนึ่ง​ทำ​ผิดบาป​ถึง​ขั้น​รับ​โทษ​ถึง​ตาย หลังจาก​ที่​เขา​ถูก​ฆ่า​แล้ว ท่าน​ก็​เอา​เขา​ไป​แขวน​บน​ต้นไม้</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ต้อง​ไม่​ปล่อย​ให้​ร่างนั้น​ค้าง​อยู่​บน​ต้นไม้​ข้าม​คืน แต่​ท่าน​ต้อง​ฝัง​เขา​ใน​วันนั้น เพราะ​คน​ที่​ถูก​แขวน​อยู่​บน​ต้นไม้นั้น​ถูก​พระเจ้า​สาปแช่ง ท่าน​ต้อง​ไม่​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​ไม่​บริสุทธิ์ แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน​เป็น​มรดก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เมื่อ​ท่าน​เห็น​วัว​หรือ​แกะ​ของ​เพื่อน​บ้าน​กำลัง​จะ​หลง​หาย​ไป อย่า​ทำ​เป็น​ไม่รู้​ไม่ชี้ ท่าน​ต้อง​จับ​ส่ง​คืน​ไป​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ท่าน</verse>
				<verse number="2">แต่​ถ้า​เจ้า​ของ​สัตว์นั้น​อยู่​ห่างไกล​จาก​ท่าน​หรือ​ท่าน​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ของ​ใคร ก็​ให้​ท่าน​เก็บ​สัตว์นั้น​ไว้​ก่อน จน​กว่า​เพื่อน​บ้าน​คนนั้น​จะ​ออก​มา​ตาม​หา ท่าน​ถึง​ค่อยคืน​สัตว์นั้น​ให้​กับ​เขาไป</verse>
				<verse number="3">ให้​ท่าน​ทำ​แบบ​เดียว​กันนี้​กับ​ลา กับ​เสื้อผ้า​และ​กับ​ของ​อื่นๆ​ที่​เพื่อน​บ้าน​ของ​ท่าน​ทำ​หาย​และ​ท่าน​ไป​พบ​เข้า อย่า​ทำ​เป็น​ไม่รู้​ไม่ชี้</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ท่าน​เห็น​ลา​หรือ​วัว​ของ​เพื่อน​บ้าน​ล้ม​อยู่​ที่​ถนน อย่า​ทำ​เป็น​ไม่รู้​ไม่ชี้ ท่าน​ต้อง​เข้า​ไป​ช่วย​ยก​มัน​ขึ้น​ด้วย​กัน​กับ​เจ้า​ของ​มัน</verse>
				<verse number="5">ผู้หญิง​ต้อง​ไม่​สวม​ใส่​เสื้อผ้า​ของ​ผู้ชาย และ​ผู้ชาย​ต้อง​ไม่​สวม​ใส่​เสื้อผ้า​ผู้หญิง เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ขยะ​แขยง​ทุกคน​ที่​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​กำลัง​เดิน​อยู่ และ​พบ​รัง​นก​บน​ต้นไม้​หรือ​ตก​อยู่​บน​พื้นดิน มี​ลูกนก​หรือ​ไข่นก​อยู่​ในนั้น และ​แม่​นก​กำลัง​กก​ลูก​หรือ​ไข่​ของ​มัน​อยู่ ท่าน​ต้อง​ไม่​จับ​ทั้งแม่​และ​ลูก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="7">ท่าน​อาจ​จะ​เก็บ​ลูก​ของ​มัน​ไว้​ได้ แต่​ต้อง​ปล่อย​แม่​ของ​มัน​ไป เพื่อ​ทุก​อย่าง​จะ​ได้​เป็น​ไป​ด้วย​ดี​สำหรับ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​มี​อายุ​ยืนยาว</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ท่าน​สร้าง​บ้าน​ใหม่ ต้อง​ก่อ​อิฐ​กัน​ตก​รอบ​ดาด​ฟ้า ท่าน​จะ​ได้​ไม่​มี​ความผิด​ที่​ทำ​ให้​คน​ตกลง​มา​ตาย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​ทำ​ไร่​องุ่น ท่าน​ต้อง​ไม่​ปลูก​พืช​อื่น​แซม ไม่​อย่างนั้น​ทั้ง​พืช​ที่​ปลูก​แซม​และ​ผล​องุ่น​จาก​ไร่นั้น​จะ​กลาย​เป็น​สมบัติ​ของ​พระเจ้า ถูก​ส่ง​ไป​ยัง​สถานที่​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ไถ​ดิน ท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​วัว​และ​ลา​มา​ไถ​พร้อมๆ​กัน</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ต้อง​ไม่​สวม​ใส่​เสื้อผ้า​ที่​ทอ​ด้วย​ขน​สัตว์​และ​ลินิน​เข้า​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ต้อง​ทำ​พู่ ห้อย​ที่​ชาย​เสื้อคลุม​ทั้ง​สี่​ด้าน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ชาย​คนหนึ่ง​แต่งงาน​กับ​หญิง​คนหนึ่ง และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง แล้ว​เกิด​เกลียด​นาง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="14">เขา​กล่าวหา​ว่า​นาง​ทำ​ตัว​ไม่​เหมาะ​สม​และ​พูด​ให้​นาง​เสียหาย​ว่า “ผม​ได้​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​คนนี้ แต่​เมื่อ​ผม​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง ผม​พบ​ว่า​นาง​ไม่​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="15">พ่อแม่​ของ​หญิง​สาว​คนนี้​จะ​ต้อง​หา​ข้อ​พิสูจน์​ว่า​นาง​เป็น​สาว​บริสุทธิ์ มา​ให้​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​เมืองนั้น​ที่​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="16">พ่อ​ของ​หญิง​สาว​คนนั้น​ต้อง​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​ว่า “ผม​ได้​ยก​ลูกสาว​ให้​กับ​ชาย​คนนี้​เป็น​เมีย ตอนนี้​เขา​เกลียด​นาง​แล้ว</verse>
				<verse number="17">และ​ดูสิ เขา​ยัง​กล่าวหา​ว่า​นาง​ทำ​ตัว​ไม่​เหมาะสม โดย​บอก​ว่า ‘ผม​พบ​ว่า​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ไม่​บริสุทธิ์ นี่​คือ​ข้อ​พิสูจน์​ว่า​ลูกสาว​ของ​ผม​เป็น​สาว​บริสุทธิ์’” แล้ว​เขา​ต้อง​กาง​ผ้า ผืน​นั้น​ออก​ต่อหน้า​พวก​ผู้นำ​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​ผู้นำ​ของ​เมืองนั้น​ต้อง​เอา​ตัว​ชาย​คนนั้น​มา​เฆี่ยนตี</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​ต้อง​ปรับ​ชาย​คนนั้น​เป็น​เงิน​หนึ่ง​กิโลกรัม และ​นำ​เงิน​นั้น​ไป​ให้​กับ​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​คนนั้น เพราะ​ชาย​คนนั้น​ได้​ทำลาย​ชื่อเสียง​ของ​หญิงบริสุทธิ์​ของ​อิสราเอล นาง​จะ​ยัง​คง​เป็น​เมีย​เขา​ต่อ​ไป​และ​เขา​จะ​หย่า​ขาด​จาก​นาง​ไม่​ได้​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เป็น​จริง​ตาม​ที่​กล่าวหา และ​ไม่​มี​อะไร​มา​พิสูจน์​ว่า​นาง​เป็น​สาว​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">พวก​ผู้นำ​ต้อง​นำ​ตัว​นาง​ไป​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​พ่อ​นาง และ​พวกผู้ชาย​ใน​เมืองนั้น​ก็​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​นาง​จน​ตาย เพราะ​นาง​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​อัปยศ​อดสู​ใน​อิสราเอล ด้วย​การ​ทำ​ตัว​เหมือน​หญิง​โสเภณี​ใน​บ้าน​พ่อ​ของ​นาง เมื่อ​ทำ​อย่างนี้ ท่าน​จะ​ได้​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​คน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="22">ถ้า​พบ​ว่า​ชาย​คนหนึ่ง​นอน​อยู่​กับ​หญิง​อีก​คนหนึ่ง ที่​เป็น​เมีย​ของ​คนอื่น ทั้ง​สอง​คน​คือ​ชาย​คนนั้น​และ​หญิง​ที่​เขา​นอน​ด้วย​ต้อง​ตาย เมื่อ​ทำ​อย่างนี้ ท่าน​จะ​ได้​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">ถ้า​หญิง​สาว​บริสุทธิ์​คนหนึ่ง​ได้รับ​หมั้น​กับ​ผู้ชาย​คนหนึ่ง​แล้ว และ​มี​คน​หนึ่งเจอ​นาง​ที่​ใน​เมือง และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง</verse>
				<verse number="24">พวกท่าน​ต้อง​เอา​ทั้ง​สอง​คน​มา​ที่​ประตู​เมือง​นั้น แล้ว​เอา​หิน​ขว้าง​พวกเขา​ให้​ตาย ที่​ต้อง​ฆ่า​หญิงนั้น​เพราะ​นาง​ไม่​ได้​ร้องให้​คน​ช่วย​ใน​เมือง และ​ที่​ต้อง​ฆ่า​ชายนั้น​ก็​เพราะ​เขา​ทำ​ให้​เมีย​ของ​คน​อื่น​เสียหาย เมื่อ​ทำ​อย่างนี้ ท่าน​จะ​ได้​ขจัด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​จาก​ท่ามกลาง​ท่าน</verse>
				<verse number="25">แต่​ถ้า​ชาย​คนนั้น​พบ​หญิง​ที่​หมั้น​แล้ว​คนนี้​ใน​ที่​โล่ง​นอก​เมือง และ​ชาย​คนนั้น​ก็​จับ​นาง​มา​ข่มขืน มี​แต่​ชาย​คนนี้​เท่านั้น​ที่​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="26">อย่า​ทำ​อะไร​กับ​หญิงสาวนั้น นาง​ไม่​ได้​ทำ​บาป​อะไร​ที่​สมควร​ตาย เพราะ​กรณีนี้​เหมือน​กับ​ชาย​ที่​ทำร้าย​เพื่อน​บ้าน​และ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เขา​พบ​นางใน​ที่​โล่ง​นอก​เมือง หญิง​ที่​หมั้นนี้​อาจ​จะ​ร้องให้​คน​ช่วย​แล้ว แต่​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย</verse>
				<verse number="28">ถ้า​ชาย​คนหนึ่ง​พบ​หญิง​สาว​บริสุทธิ์​ที่​ยัง​ไม่​ได้​หมั้น​และ​จับ​นาง​มา​ข่มขืน และ​พวกเขา​ถูก​จับ​ได้</verse>
				<verse number="29">ชาย​คน​ที่​นอน​กับ​นาง​ต้อง​ให้​เงิน​ครึ่ง​กิโลกรัม กับ​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​คนนั้น และ​นาง​จะ​กลาย​เป็น​เมีย​ของ​เขา เพราะ​เขา​ทำ​ให้​นาง​เสียหาย เขา​ไม่​สามารถ​หย่า​กับ​นาง​ได้​ตลอด​ชีวิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">ผู้ชาย​จะ​แต่งงาน​กับ​เมีย​เก่า​ของ​พ่อ​เขา​ไม่​ได้ เพราะ​จะ​ทำ​ให้​พ่อ​เขา​อับอาย​ขายหน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ชาย​ที่​ลูก​อัณฑะ​ถูก​ทำลาย​หรือ​ถูก​ตัด​อวัยวะ​เพศ จะ​เข้า​ร่วม​นมัสการ​พระยาห์เวห์​กับ​ชาย​อิสราเอล​คน​อื่นๆ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ชาย​คนไหน​ที่​พ่อแม่​แต่งงาน​กัน​ทั้งๆ​ที่​มี​กฎ​ห้ามแต่ง ชาย​คนนั้น​ก็​จะ​ไม่มี​สิทธิ์​ที่จะ​เป็น​คน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​อีก​สิบ​ชั่วรุ่น ก็​จะ​ไม่มี​สิทธิ์​อย่าง​เต็มที่​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="3">ชาว​อัมโมน​หรือ​ชาว​โมอับ​จะ​ไม่​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ประชาชน​อิสราเอล และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​อีก​สิบ​ชั่ว​รุ่น​ก็​จะ​ไม่​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ด้วย​เหมือน​กัน และ​จะ​เป็น​อย่างนี้​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวกเขา​ไม่​ยอม​ให้​อาหาร​และ​น้ำ​ดื่ม​กับ​ท่าน ตอน​ที่​ท่าน​เดินทาง​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​พวกเขา​ยัง​ว่าจ้าง​บาลาอัม​มา​สาป​แช่งท่าน บาลาอัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบโอร์​จาก​เมือง​เปโธร์​ทาง​ตะวันตก​เฉียง​เหนือ​ของ​เมโสโปเตเมีย</verse>
				<verse number="5">แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ไม่​ยอมฟัง​บาลาอัม และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เปลี่ยน​คำ​สาปแช่ง​ให้​เป็น​คำ​อวยพร​สำหรับ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รักท่าน</verse>
				<verse number="6">ตลอด​ชีวิต​ของ​ท่าน อย่า​ไป​ทำ​ให้​คน​พวกนี้​สะดวก​สบาย​หรือ​มั่งคั่ง​เป็น​อันขาด</verse>
				<verse number="7">อย่า​เกลียด​ชาว​เอโดม เพราะ​เขา​คือ​พี่น้อง​ของ​ท่าน อย่า​เกลียด​ชาว​อียิปต์ เพราะ​ท่าน​เคย​เป็น​ชาว​ต่างชาติ​ใน​ประเทศ​ของ​เขา​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="8">ลูก​ของ​ชาว​เอโดม​และ​ชาว​อียิปต์​รุ่น​ที่​สาม สามารถ​เข้า​ร่วม​นมัสการ​พระยาห์เวห์​กับ​ชาย​อิสราเอล​ได้</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​ออก​ไป​ตั้ง​ค่าย​เผชิญหน้า​กับ​ศัตรู ท่าน​ต้อง​อยู่​ห่างไกล​จาก​ทุกสิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​มี​บางคน​ใน​ค่าย​ฝันเปียก​ตอน​กลาง​คืน ทำ​ให้​เขา​ไม่​บริสุทธิ์ เขา​ต้อง​ออก​ไป​นอกค่าย ห้าม​เข้า​มา​ใน​ค่าย</verse>
				<verse number="11">พอ​ตก​เย็น เขา​ต้อง​อาบน้ำ เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน เขา​ถึง​กลับ​เข้า​ค่าย​ได้</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ต้อง​มี​สถานที่​หนึ่ง​นอก​ค่าย​สำหรับ​ออก​ไป​ถ่ายทุกข์</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ต้อง​เอา​ไม้​กับ​อุปกรณ์​ไป​ด้วย เมื่อ​ท่าน​ถ่ายทุกข์​เสร็จ​แล้ว ก็​ให้​เอา​ไม้​นั้น​ขุด​หลุม และ​กลบ​อึ​ของ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับ​ท่าน​ใน​ค่ายนั้น​ด้วย เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​ท่าน​และ​ช่วย​ให้​ท่าน​ชนะ​ศัตรู ดังนั้น​ค่าย​ของ​ท่าน​ต้อง​เตรียม​ไว้​ให้​บริสุทธิ์​สำหรับ​พระองค์ พระองค์​จะ​ได้​ไม่​เห็น​อะไร​ที่​น่า​รังเกียจ​ท่ามกลาง​ท่าน​และ​เลิก​ติดตาม​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="15">ทาส​ที่​หนี​นาย​ของ​เขา​มา​อยู่​กับ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ไม่​ส่ง​ทาสนั้น​คืน​ไป​ให้​นาย​เก่า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ทาสนั้น​จะ​เลือก​อยู่​ที่​ไหน​ก็​ได้​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ท่าน ตามใจ​เขา ห้าม​บังคับ​เขา</verse>
				<verse number="17">ห้าม​ไม่​ให้​ลูกสาว​และ​ลูกชาย​ของ​คน​อิสราเอล​เป็น​โสเภณี</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​ค่า​ตัว​ของ​โสเภณี​หญิง​หรือ​โสเภณี​ชาย มา​แก้บน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ขยะแขยง​ทั้ง​โสเภณี​หญิง​และ​ชาย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​ให้​พี่น้อง​อิสราเอล​กู้​ยืม ท่าน​ต้อง​ไม่​คิด​ดอกเบี้ย ไม่ว่า​จะ​เป็น​ดอกเบี้ย​เงิน​กู้ ดอกเบี้ย​อาหาร​หรือ​ดอกเบี้ย​อะไรก็​แล้ว​แต่​ที่​ท่าน​ให้​กู้​ยืม​ไป</verse>
				<verse number="20">ท่าน​อาจ​คิด​ดอกเบี้ย​กับ​ชาว​ต่างชาติ​ได้ แต่​ต้อง​ไม่​คิด​จาก​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่น เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้​อวยพร​ท่าน​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​ใน​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ยึด​เป็น​เจ้า​ของ</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ท่าน​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน อย่า​ชัก​ช้า​ที่​จะ​แก้บน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทวง​จาก​ท่าน​แน่นอน และ​ท่าน​จะ​มี​ความผิด​เพราะ​บาปนั้น</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ได้​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ ท่าน​ก็​ไม่​มี​ความผิด​เพราะ​บาปนั้น</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​คำพูด​ของ​ตัวเอง​อย่าง​ระมัดระวัง ตาม​ที่​ท่าน​สมัครใจ​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ด้วย​ปาก​ของ​ท่าน​เอง</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​ไร่​องุ่น​ของ​เพื่อน​บ้าน ท่าน​กิน​องุ่น​ได้​เต็มที่​เลย จน​กว่า​จะ​อิ่ม แต่​ห้าม​เก็บ​องุ่น​ใส่​กระเป๋า</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ท่าน​เดิน​ผ่าน​ทุ่งนา​ของ​เพื่อน​บ้าน ท่าน​เอา​มือ​เด็ด​รวงข้าว​กิน​ได้​เลย แต่​ต้อง​ไม่​ใช้​เคียว​เกี่ยว​ข้าว​ของ​คน​อื่น ติด​ตัว​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ถ้า​ชาย​คนไหน​รับ​ผู้หญิง​มา​และ​แต่งงาน​กับ​นาง ต่อมา​เขา​เริ่ม​ไม่​พอใจ​นาง เพราะ​เขา​ค้น​พบ​ว่า​นาง​ได้​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ และ​ถ้า​เขา​เขียน​ใบ​หย่า​ให้​กับ​นาง​และ​ส่ง​นาง​ออก​จาก​บ้าน​เขา​ไป</verse>
				<verse number="2">นาง​ก็​ออก​จาก​บ้าน​เขา​และ​ไป​เป็น​เมีย​ของ​ชาย​คน​อื่น</verse>
				<verse number="3">และ​ถ้า​สามี​คน​ใหม่​ก็​ไม่​ชอบ​นาง​เหมือน​กัน และ​เขียน​ใบ​หย่า​ให้​กับ​นาง​และ​ส่ง​นาง​ออก​จาก​บ้าน​เขา​ไป หรือ​ถ้า​สามี​คน​ใหม่​ตาย</verse>
				<verse number="4">สามี​คนแรก​ที่​ส่ง​นาง​ออก​ไป​จาก​บ้านนั้น จะ​รับ​นาง​กลับ​ไป​เป็น​เมีย​อีก​ไม่​ได้​แล้ว เพราะ​นาง​กลาย​เป็น​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​สำหรับ​เขา​แล้ว เพราะ​พระยาห์เวห์​เกลียด​การ​กระทำนี้ และ​ท่าน​ต้อง​ไม่​นำ​บาป​เข้า​มา​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน​ไว้​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้ชาย​แต่งงาน​ใหม่ๆ เขา​ต้อง​ไม่​ออก​ไป​ทำ​สงคราม และ​ต้อง​ไม่​ให้​งาน​อื่นๆ​กับ​เขา​ทำ​ด้วย เขา​จะ​อยู่​บ้าน​ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​เป็น​เวลา​หนึ่ง​ปี และ​ทำ​ให้​เมีย​ที่​เขา​เพิ่ง​แต่งงาน​ด้วย​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​ให้​ใคร​กู้​ยืม ห้าม​เอา​โม่​หิน​หรือ​แม้แต่​หิน​ก้อน​บน​ของ​โม่​นั้น​เป็น​เครื่อง​ค้ำ​ประกัน เพราะ​เป็น​การ​เอา​ของ​ที่​สำคัญ​ต่อ​ชีวิต​มา​เป็น​ของ​ค้ำ​ประกัน</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เจอ​ว่า​ใคร​ไป​ลักพา​ตัว​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เขา​เอง แล้ว​ทำ​ให้​เขา​กลาย​เป็น​ทาส​หรือ​ขาย​เขา​ไป คน​ที่​ลักพา​ตัวนั้น​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย ท่าน​ต้อง​ขจัด​สิ่ง​ชั่วร้าย​ไป​จาก​ท่ามกลาง​พวกท่าน</verse>
				<verse number="8">ระวัง​ให้​ดี ใน​เรื่อง​เกี่ยวกับ​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง ให้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​นักบวช​อย่าง​ระมัด​ระวัง พวกท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกเขา​ไว้​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="9">จำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​กับ​มิเรียม ใน​ช่วง​การ​เดินทาง​หลังจาก​ที่​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ให้​เพื่อน​บ้าน​กู้ยืม​อะไร​ก็แล้วแต่ ท่าน​ต้อง​ไม่​เข้า​ไป​หยิบ​ของ​ค้ำ​ประกัน​ใน​บ้าน​เขา</verse>
				<verse number="11">ท่าน​ต้อง​ยืน​รอ​อยู่​ข้างนอก และ​ชาย​คน​ที่​กู้ยืม​จาก​ท่าน​จะ​เอา​ของ​ค้ำ​ประกัน​ออก​มา​ให้​กับ​ท่าน​นอก​บ้าน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คน​กู้​ยืม​นั้น​ยากจน ท่าน​ต้อง​ไม่​เก็บ​เสื้อคลุม​ของ​เขา​ข้าม​คืน เสื้อคลุม​ที่​เขา​เอา​มา​ให้​กับ​ท่าน​เป็น​ของ​ค้ำ​ประกัน</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ต้อง​คืน​เสื้อคลุมนั้น​ให้​เขา​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตกดิน เขา​จะ​ได้​ใส่​นอน แล้ว​เขา​จะ​อวยพร​ท่าน พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ยอมรับ​ใน​การ​กระทำ​ของ​ท่าน​ว่า​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ต้อง​ไม่​โกง​คน​งาน​รับจ้าง​ที่​ยากจน​และ​เดือด​ร้อน ไม่ว่า​เขา​จะ​เป็น​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​ท่าน​หรือ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองใด​เมืองหนึ่ง​ใน​ดินแดน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ต้อง​จ่าย​ค่าจ้าง​ให้​เขา​ใน​แต่ละวัน​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน เพราะ​เขา​ยากจน​และ​เขา​ต้องการ​ค่า​จ้าง​นั้น ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​จะมา​ฟ้องร้อง​ท่าน​กับ​พระยาห์เวห์ ท่าน​ก็​จะ​มี​ความผิด​จาก​บาป</verse>
				<verse number="16">ต้อง​ไม่​ฆ่า​พ่อแม่​แทน​ลูกๆ​และ​ต้อง​ไม่​ฆ่า​ลูกๆ​แทน​พ่อแม่ บาป​ของ​ใคร​ของ​มัน คน​ไหน​ทำ​บาป​คนนั้น​ก็​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="17">ท่าน​ต้อง​ไม่​ตัดสิน​คน​ต่าง​ชาติ​หรือ​เด็ก​กำพร้า​ที่​อยู่​ท่าม​กลาง​พวกท่าน​อย่าง​ไม่​ยุติธรรม ท่าน​ต้อง​ไม่​รับ​เสื้อผ้า​ของ​แม่​หม้าย​เป็น​ของ​ค้ำ​ประกัน</verse>
				<verse number="18">ท่าน​ต้อง​จำ​ไว้​ว่า​ท่าน​ก็​เคย​เป็น​ทาส​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​มา​ก่อน และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ปลดปล่อย​ท่าน​จาก​ที่นั่น นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ถึง​ได้​สั่ง​ให้​ท่าน​ทำ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​รวบรวม​พืชผล​ใน​ท้องทุ่ง​ของ​ท่าน และ​ท่าน​ลืม​ฟ่อน​ข้าว​ไว้​ฟ่อนหนึ่ง​ใน​ทุ่ง ท่าน​ต้อง​ไม่​กลับ​ไป​เอา ทิ้ง​มัน​ไว้​ตรงนั้น​สำหรับ​ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​หรือ​แม่หม้าย เพื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ได้​อวยพร​ท่าน​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ท่าน​ตี​กิ่ง​มะกอก​เพื่อ​เอา​ผล​ของ​มัน ท่าน​ต้อง​ไม่​กลับ​ไป​ตี​กิ่ง​มัน​ซ้ำ​อีก ผล​มะกอก​ที่​คา​อยู่​บน​ต้น​จะ​เก็บ​ไว้​ให้​ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​และ​แม่​หม้าย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ท่าน​เก็บ​องุ่น​จาก​ไร่ อย่า​กลับ​ไป​เก็บ​องุ่น​ที่​คา​อยู่​บน​ต้น เหลือ​มัน​ไว้​ให้​ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​และ​แม่​หม้าย</verse>
				<verse number="22">จำ​ไว้​ว่า​ท่าน​ก็​เคย​เป็น​ทาส​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ถึง​ได้​สั่ง​ให้​ท่าน​ทำ​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​คน​สองคน​ทะเลาะกัน พวกเขา​ควร​ไป​ที่​ศาล ให้​ผู้​ตัดสิน​ทำการ​ตัดสิน​ว่า​ใครถูก​ใครผิด</verse>
				<verse number="2">และ​ถ้า​คน​ทำ​ผิด​สมควร​จะ​ถูก​เฆี่ยน ผู้ตัดสิน​ต้อง​จับ​คน​นั้น​นอน​คว่ำ​และ​เฆี่ยน​เขา​ต่อหน้า​ผู้ตัดสิน จะ​เฆี่ยน​กี่​ครั้ง​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​ความผิด​ที่​เขาทำ</verse>
				<verse number="3">แต่​ห้าม​เฆี่ยน​เขา​เกิน​สี่สิบครั้ง ถ้า​เกิน​กว่านี้ แสดง​ว่า​ท่าน​กำลัง​เหยียด​หยาม​เพื่อน​ร่วมชาติ​คนนี้</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​ตะกร้อ​สวม​ปาก​วัว เพื่อ​กัน​ไม่​ให้​มัน​กิน​เมล็ด​ข้าว ตอน​ที่​มัน​กำลัง​ย่ำ​เมล็ด​ข้าว​อยู่</verse>
				<verse number="5">ถ้า​มี​พี่น้อง​สองคน​อยู่​ด้วย​กัน คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​และ​ยัง​ไม่​มี​ลูก เมีย​ของ​คน​ที่​ตาย​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​คน​นอก​ครอบครัว น้อง​ของ​สามี​ต้อง​แต่งงาน​กับ​นาง​และ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​นาง และ​ทำ​หน้าที่​สามี​แทน​พี่ชาย</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เมื่อ​นาง​คลอด​ลูกชาย​คนแรก ก็​ให้​ถือ​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​พี่ชาย​ที่​ตาย​ไป​แล้ว เพื่อ​ว่า​ชื่อ​ของ​พี่​ที่​ตาย​ไป​แล้ว จะ​ได้​ไม่​ถูก​ลบ​ออก​จาก​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​ชาย​คน​นั้น​ไม่​ยอม​แต่งงาน​กับ​เมีย​ของ​พี่ชาย​ที่​ตาย เมีย​ของ​คน​ที่​ตาย​ต้อง​ไปหา​พวกผู้นำ​ที่​ประตู​เมือง​และ​พูด​ว่า ‘น้อง​ของ​สามี​ฉัน​ไม่​ยอม​ช่วย​ให้​ชื่อ​ของ​พี่​เขา​คง​อยู่​กับ​ชาว​อิสราเอล​ต่อ​ไป เขา​ไม่​ยอม​ทำ​หน้าที่​ของ​น้อง​สามี​กับ​ฉัน’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พวกผู้นำ​ของ​เมือง​ต้อง​เรียก​ตัว​เขา​มา​พูด​ด้วย ถ้า​เขา​ยัง​ยืนกราน​และ​พูด​ว่า ‘ผม​ไม่​ต้องการ​แต่งงาน​กับ​นาง’</verse>
				<verse number="9">เมีย​ของ​คน​ที่​ตาย​ต้อง​เข้า​มา​ใกล้​เขา ต่อหน้า​ผู้นำ​พวกนั้น แล้ว​นาง​ก็​ถอด​รองเท้า​ข้าง​หนึ่ง​ออก​จาก​เท้า​ของ​เขา และ​ถุย​น้ำลาย​รด​หน้า​เขา และ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ไม่​ยอม​สืบ​สกุล​ให้​กับ​พี่ชาย​ของ​เขา​จะ​ถูก​ทำ​อย่าง​นี้แหละ’</verse>
				<verse number="10">แล้ว​คนนั้น​จะ​ถูก​ตั้ง​ฉายา​ใน​อิสราเอล​ว่า ‘ครอบครัว​ของ​คน​ที่​ถูก​ดึง​รองเท้า​ออก’</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ชาย​สอง​คน​ต่อสู้​กัน และ​เมีย​ของ​คนหนึ่ง​เข้า​มา​ช่วย​สามี​ของ​นาง​ที่​กำลัง​จะ​แพ้ และ​นาง​ยื่น​มือ​ไป​จับ​ของลับ​ของ​ชาย​คนนั้น</verse>
				<verse number="12">ท่าน​ต้อง​ตัด​มือ​ของ​นาง​ทิ้ง ท่าน​ต้อง​ไม่​สงสาร​นาง</verse>
				<verse number="13">ห้าม​มี​ลูกตุ้ม​ชั่ง​น้ำหนัก​สองชุด​ใน​กระเป๋า ชุด​หนึ่ง​หนัก​กับ​อีก​ชุด​หนึ่ง​เบา</verse>
				<verse number="14">ห้าม​มี​เครื่อง​ตวง​สอง​เครื่อง​ใน​บ้าน เครื่อง​หนึ่ง​ใหญ่​และ​อีก​เครื่อง​หนึ่ง​เล็ก</verse>
				<verse number="15">ท่าน​ต้อง​ใช้​แต่​เครื่อง​ชั่ง​ที่​ถูก​ต้อง​เที่ยงตรง​เท่านั้น และ​ท่าน​ต้อง​ใช้​แต่​เครื่อง​ตวง​ที่​ถูก​ต้อง​เที่ยงตรง​ด้วย เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​มี​อายุ​ยืนยาว​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ขยะแขยง​ทุกคน​ที่​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้ ทุกคน​ที่​ขี้​โกง ไม่ว่า​จะ​โกง​ตราชั่ง หรือ​โกง​เครื่อง​ตวง​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="17">จำ​ได้​หรือเปล่า​ว่า​ชาว​อามาเลค​ทำ​อะไร​ไว้​กับ​ท่าน​บ้าง ตอน​ที่​ท่าน​เดินทาง​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">จำ​ได้​ไหม​ว่า​พวก​เขา​จู่ๆ​ก็​โผล่​มา​ใน​ระหว่าง​ทาง และ​เข้า​โจมตี​ท่าน​จาก​ด้านหลัง ตอน​ที่​ท่าน​เหน็ดเหนื่อย​และ​อ่อนล้า และ​ฆ่า​พวก​ที่​อยู่​ล้าหลัง พวกเขา​ไม่​เกรง​กลัว​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ให้​ท่าน​หยุดพัก​จาก​การ​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​ทั้งหมด​ทุกด้าน ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน​เป็น​เจ้าของ เพื่อ​เป็น​มรดก​ของ​ลูกหลาน​ต่อ​ไป อย่า​ลืม​ว่า​ท่าน​ต้อง​กำจัด​ชาว​อามาเลค​ให้​หมด​ไป​จาก​ใต้​ฟ้านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อ​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน​เป็น​เจ้าของ เมื่อ​ท่าน​ได้​เป็น​เจ้าของ​และ​ตั้ง​รกราก​ใน​แผ่นดินนั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ผลผลิต​ที่​ท่าน​เก็บเกี่ยว​ได้​เป็น​ครั้งแรก​จาก​แผ่นดินนั้น​ของ​ท่าน แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน ท่าน​ต้อง​แบ่ง​ผลผลิตนั้น​มา​ส่วนหนึ่ง แล้ว​นำ​มา​ใส่​ไว้​ใน​ตะกร้า แล้ว​เอา​ไป​ใน​สถานที่นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เลือก​ไว้​สำหรับ​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ให้​ไปหา​นักบวช​ที่​รับใช้​อยู่​ใน​วันนั้น และ​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘วันนี้​ผม​จะ​มา​แจ้ง​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​รู้​ว่า ผม​ได้​มา​ถึง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​เรา​แล้ว’</verse>
				<verse number="4">แล้ว​นักบวช​จะ​รับ​ตะกร้า​จาก​มือ​ของ​ท่าน ไป​ตั้ง​ไว้​หน้า​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ท่าน​จะ​พูด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า ‘บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ชาว​อารัม ที่​เร่ร่อน และ​เขา​ได้​ลง​ไป​ถึง​อียิปต์​และ​อยู่​ที่​นั่น​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​กับ​คน​ใน​ครอบครัว​อีก​ไม่กี่คน แต่​ที่นั่น​เขา​ได้​กลาย​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่ มี​อำนาจ​และ​มี​จำนวน​มหาศาล</verse>
				<verse number="6">ชาว​อียิปต์​โหดร้าย​กับ​พวกเรา และ​ทำ​ให้​พวกเรา​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน พวกเขา​บังคับ​ให้​พวกเรา​ทำ​งาน​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="7">พวกเรา​จึง​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเรา และ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​พวกเรา และ​พระองค์​เห็น​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​พวกเรา เห็น​ถึง​งาน​หนัก​ที่​พวกเรา​ทำ​และ​การ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​นำ​พวกเรา​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ และ​แขน​ที่​ยื่น​ออก​มา​ทำลาย​ศัตรู และ​การ​กระทำ​ที่​น่ากลัว เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ​และ​การ​อัศจรรย์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​ก็​นำ​พวกเรา​มา​ถึง​ที่นี่​และ​ให้​แผ่นดินนี้​กับ​พวกเรา แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="10">และ​ตอนนี้ ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ได้​เอา​พืชผล​ที่​เก็บเกี่ยว​ได้​เป็น​ครั้งแรก​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ยก​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​มา’ แล้ว​ให้​ท่าน​วาง​ตะกร้านั้น​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ก้ม​กราบ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ท่าน​ต้อง​ร่วม​เฉลิม​ฉลอง​ยินดี​กับ​สิ่ง​ดีๆ​เหล่านั้น ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ให้​กับ​ท่าน​และ​ครอบครัว ท่าน​ต้อง​แบ่ง​สิ่ง​ต่างๆ​พวกนั้น​กับ​ชาว​เลวี​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ทุกๆ​สาม​ปี เป็น​ปี​ของ​การ​แบ่ง​ปัน​หนึ่ง​ส่วน​ใน​สิบ​ส่วน ใน​ปี​นั้น​ท่าน​ต้อง​แบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​พืชผล​ที่​เก็บเกี่ยว​ได้​ทั้งหมด​ให้​กับ​ชาว​เลวี ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​และ​แม่​หม้าย เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มี​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ท่าน​ต้อง​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ได้​แยก​ส่วน​ที่​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ ออก​จาก​พืชผล​ที่​เก็บเกี่ยว​ได้ แล้ว​นำ​มัน​ออก​มา​จาก​บ้าน เอา​ไป​ให้​กับ​ชาว​เลวี ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​และ​แม่​หม้าย ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ขัด​คำสั่ง หรือ​ว่า​ลืม​คำสั่ง​ใดๆ​ของ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​กิน​ส่วน​ที่​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​นี้ ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​เศร้า​โศก​เสียใจ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​แยก​ส่วนใด​ส่วนหนึ่ง​ของ​มัน​ออก​มา ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​บริสุทธิ์ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​เอา​ส่วนใด​ส่วนหนึ่ง​ของ​มัน​มา​ไหว้​คน​ตาย ข้าพเจ้า​เชื่อ​ฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​สั่ง​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="15">ได้​โปรด​มอง​ลง​มา​จาก​บ้าน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ จาก​บน​สวรรค์ และ​อวยพร​ชาว​อิสราเอล​คน​ของ​พระองค์ และ​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ยก​ให้​กับ​พวกเรา ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์’</verse>
				<verse number="16">วันนี้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ให้​ท่าน​เชื่อฟัง​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​เหล่านี้ ท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​สิ่ง​เหล่านี้​อย่าง​ระมัดระวัง​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="17">วันนี้​ท่าน​กำลัง​ทำ​ข้อตกลง​กับ​พระยาห์เวห์ ว่า​พระองค์​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์​และ​รักษา​กฎ คำสั่ง​และ​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​และ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="18">และ​ใน​วันนี้ พระยาห์เวห์​กำลัง​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ท่าน ​ว่า ท่าน​จะ​เป็น​ของรัก​ของหวง​ที่​มี​ค่า​ของ​พระองค์ ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​เชื่อฟัง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ทุกข้อ</verse>
				<verse number="19">และ​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​ยิ่งใหญ่​กว่า​ทุกๆ​ชนชาติ​ที่​พระองค์​สร้าง พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​ได้รับ​การ​สรรเสริญ มี​ชื่อเสียง​และ​เกียรติยศ และ​ท่าน​จะ​เป็น​คน​ที่​ถูก​แยก​ออกมา​เพื่อ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ตาม​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โมเสส​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ได้​สั่ง​ประชาชน​ว่า “ให้​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ทั้งหมด​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="2">ทันที​ที่​พวกท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน ท่าน​ต้อง​วาง​พวกหิน​ก้อนใหญ่​ขึ้น​มา​และ​โบก​ปูนขาว​ทับ​หิน​พวกนั้น​ไว้</verse>
				<verse number="3">และ​ท่าน​ต้อง​เขียน​กฎ​ต่างๆ​เหล่านี้​บน​หิน​พวกนั้น​ใน​ทันที​ที่​ท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​ท่าน เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ท่าน​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวกท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​แล้ว พวกท่าน​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ไว้ คือ​ให้​วาง​หิน​พวกนั้น​ที่​บน​ภูเขา​เอบาล โบก​ปูนขาว​ทับ​พวกมัน​ไว้</verse>
				<verse number="5">ท่าน​ต้อง​เอา​หิน​มา​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ที่นั่น​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แต่​ห้าม​ใช้​เครื่องมือ​เหล็ก​ตัด​หิน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ต้อง​เอา​หิน​ทั้ง​ก้อน​เหล่านั้น​มา​สร้าง​แท่นบูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ท่าน​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นนั้น​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​กิน​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ที่นั่น และ​สนุก​สนาน​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ต้อง​เขียน​กฎ​พวกนี้​ทั้งหมด​ลง​บน​หิน​พวกนั้น​ที่​ท่าน​ตั้ง​ขึ้น​มา เขียน​ให้​อ่าน​ง่ายๆ”</verse>
				<verse number="9">โมเสส​และ​นักบวช​ชาว​เลวี​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เงียบๆ​หน่อย​และ​ฟัง​ให้​ดีๆ วันนี้​ท่าน​ได้​กลาย​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ทำตาม​คำสั่ง​และ​กฎ​เหล่านั้น​ของ​พระองค์​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกท่าน​ใน​วันนี้”</verse>
				<verse number="11">วันนั้น​โมเสส​ได้​สั่ง​ประชาชน​ด้วย​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เมื่อ​พวกท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​แล้ว เผ่า​ต่อ​ไปนี้​จะ​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​เกริซิม เพื่อ​อ่าน​คำ​อวยพร​ให้​กับ​ประชาชน คือ​เผ่า​สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ โยเซฟ​และ​เบนยามิน</verse>
				<verse number="13">และ​เผ่า​เหล่านี้​จะ​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​เอบาล​เพื่อ​อ่าน​คำ​สาปแช่ง​ให้​กับ​ประชาชน คือ​เผ่า​รูเบน กาด อาเชอร์ เศบูลุน ดาน​และ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ชาว​เลวี ก็​จะ​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า</verse>
				<verse number="15">‘คน​ที่​แกะสลัก​รูปเคารพ หรือ​ทำ​รูป​เคารพ​จาก​เหล็ก แล้ว​เอา​ไป​แอบ​ไว้​บูชา​จะ​ถูก​สาป​แช่ง เพราะ​พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น​ที่​ช่าง​แกะสลัก​ทำ​ขึ้น​มา​กับ​มือ’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="16">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ไม่​เคารพ​พ่อ​หรือ​แม่​ของ​เขา​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="17">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ย้าย​หลักเขต​ที่ดิน​ของ​เพื่อน​บ้าน​เพื่อ​ขโมย​ที่ดิน​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="18">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​แกล้ง​คน​ตาบอด​ให้​หลง​ทาง จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="19">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ตัดสิน​อย่าง​ไม่​ยุติธรรม​ต่อ​ชาว​ต่างชาติ เด็ก​กำพร้า​หรือ​แม่หม้าย จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="20">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ร่วมเพศ​กับ​เมีย​พ่อ จะ​ถูก​สาปแช่ง เพราะ​ไม่​ให้​เกียรติ​พ่อ​ของ​เขา ’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="21">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ร่วมเพศ​กับ​สัตว์​ใดๆ​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="22">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ร่วมเพศ​กับ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว หรือ​พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ต่างพ่อ​หรือ​ต่างแม่ จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="23">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ร่วมเพศ​กับ​แม่ยาย​ของ​เขา​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="24">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ลอบ​ฆ่า​เพื่อน​บ้าน​ของ​ตน​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="25">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​รับจ้าง​ฆ่า​คน​ที่บริสุทธิ์​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
				<verse number="26">ชาว​เลวี​จะ​พูด​ว่า ‘คน​ที่​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​กฎเหล่านี้​และ​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​จะ​ถูก​สาป​แช่ง’ แล้ว​ทุกคน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​เป็น​อย่างนั้น’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ถ้า​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อย่าง​เต็มที่ คือ​ทำ​ตาม​บัญญัติ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์​อย่าง​ระมัดระวัง บัญญัติ​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เหนือ​กว่า​ชนชาติ​ทั้งหมด​บน​โลก</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน สิ่ง​ดีๆ​พวกนี้​ก็​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​ท่าน คือ</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ท่าน ทั้ง​ใน​เมือง​และ​ใน​ชนบท</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ท่าน และ​ให้​ท่าน​มี​ลูกดก พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​แผ่นดิน​ของ​ท่าน และ​ให้​ผลผลิต​ที่​ดี​กับ​ท่าน พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​พวกสัตว์​ของ​ท่าน และ​ให้​มัน​มี​ลูกดก พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ฝูง​วัว​ของ​ท่าน และ​ให้​พวกมัน​มี​ลูกดก พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ฝูง​แพะ​ของ​ท่าน และ​ให้​พวกมัน​มี​ลูกดก</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ตะกร้า​และ​ชาม​นวดแป้ง​ของ​ท่าน เต็ม​ไป​ด้วย​อาหาร</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ท่าน ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​ให้​ท่าน​ชนะศัตรู​ที่​มา​โจมตี​ท่าน พวกมัน​จะ​บุก​มา​ทางเดียว แต่​จะ​วิ่งหนี​กระเจิด​กระเจิง​ไป​เจ็ด​ทิศทาง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ท่าน ทำให้​มี​ข้าว​เต็ม​ยุ้งฉาง​ท่าน และ​พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ พระองค์​จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ท่าน​จะ​เชื่อฟัง​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ถ้า​ท่าน​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​ก็​จะ​แยก​ท่าน​ออก​มา​เพื่อ​เป็น​คน​ของ​พระองค์​โดย​เฉพาะ ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ทุกชนชาติ​บน​โลก​จะ​รู้​ว่า ท่าน​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวกเขา​จะ​เกรง​กลัว​ท่าน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​ท่าน​มั่งคั่ง​อย่าง​ล้นเหลือ พระองค์​จะ​ให้​ท่าน​มี​ลูกดก ให้​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​เกิด​ลูก​มากมาย ให้​เกิด​ผลผลิต​มากมาย​บน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​จะ​เปิด​คลัง​แห่ง​พระพร​ของ​พระองค์​ให้​กับ​ท่าน พระองค์​จะ​เปิด​ท้องฟ้า​ให้​ฝน​ตกลง​มา​บน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​ตาม​ฤดูกาล และ​อวยพร​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ และ​ท่าน​จะ​มี​เงิน​เหลือเฟือ​ให้​ชาติ​อื่น​ยืม และ​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​ยืม​ใคร</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ท่าน​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​อยู่​ใน​วันนี้ และ​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม​อย่าง​ระมัดระวัง และ​ถ้า​ท่าน​ไม่​หันซ้าย​หันขวา​ไป​จาก​คำสั่ง​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​อยู่​ใน​วันนี้​แล้ว​ไป​ติดตาม​และ​นมัสการ​พระ​อื่น พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เป็น​หัว​ไม่ใช่​หาง และ​ท่าน​จะ​อยู่​บนสุด​ไม่ใช่​อยู่​ที่​ปลาย</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ไม่​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ทำตาม​คำสั่ง​และ​กฎ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์ ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​อยู่​ใน​วันนี้ สิ่ง​ที่​เลวร้าย​พวกนี้​ก็​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​ท่าน คือ</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​จะ​สาปแช่ง​ท่าน ใน​เมือง​และ​ใน​ชนบท</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​จะ​สาป​แช่ง​ตะกร้า​และ​ชาม​นวดแป้ง​ของ​ท่าน ให้​ไม่​มี​อาหาร</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​จะ​สาป​แช่ง​ท่าน ไม่​ให้​มี​ลูกดก พระยาห์เวห์​จะ​สาปแช่ง​ผืน​ดินของ​ท่าน ไม่​ให้​เกิด​พืชผล​ดี พระยาห์เวห์​จะ​สาปแช่ง​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน ไม่​ให้​เกิด​ลูกดก พระยาห์เวห์​จะ​สาปแช่ง​ฝูง​แกะ​ของ​ท่าน ไม่​ให้​เกิด​ลูกดก</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​จะ​สาปแช่ง​ท่าน ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ</verse>
				<verse number="20">ไม่ว่า​ท่าน​จะ​พยายาม​ทำ​อะไร​ก็​ตาม พระยาห์เวห์​จะ​สาปแช่ง​ท่าน ทำ​ให้​ท่าน​สับสน และ​มี​อุปสรรค จน​กระทั่ง​ท่าน​ถูก​ทำลาย​และ​พินาศ​ไป​อย่าง​รวดเร็ว เพราะ​การ​กระทำ​ที่​ชั่วร้าย​ของ​ท่าน ที่​ท่าน​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​ท่าน​เป็น​โรค​ที่​น่ากลัว จน​กระ​ทั่ง​พระองค์​ทำลาย​ท่าน​จาก​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของ​นั้น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ท่าน​ด้วย​เชื้อโรค ทำให้​น้ำหนัก​ท่าน​ลด​อย่าง​รุนแรง มี​ไข้​และ​บวม พระองค์​จะ​ทำ​ให้​อากาศ​ร้อน​ดัง​ไฟ​และ​แห้งแล้ง พระองค์​จะ​ให้​ลม​ร้อน​และ​โรครา​มา​ทำลาย​พืชผล​ของ​ท่าน และ​สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน​จน​กระทั่ง​ท่าน​ตาย</verse>
				<verse number="23">ท้องฟ้า​บน​หัว​ของ​ท่าน​จะ​ส่องสว่าง​จ้า​เหมือน​ทองแดง​เพราะ​ไม่​มี​เมฆ​ฝน และ​พื้นดิน​ใต้​ท่าน​จะ​แข็ง​เหมือน​เหล็ก​เพราะ​ขาด​ฝน</verse>
				<verse number="24">แทน​ที่​จะ​ส่ง​ฝน​มา พระยาห์เวห์​จะ​ส่ง​พายุ​ฝุ่น​และ​พายุ​ทราย​มา​บน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน มัน​จะ​ตกลง​มา​บน​ท่าน​จาก​ท้องฟ้า จน​กระทั่ง​ท่าน​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​จะ​ปล่อย​ให้​ศัตรู​เอาชนะ​ท่าน ท่าน​ใช้​แค่​เส้นทาง​เดียว​ตอน​ออก​ไป​สู้​กับ​เขา แต่​ท่าน​ต้อง​หนี​กระเจิด​กระเจิง​ไป​ถึง​เจ็ด​ทิศทาง ทุกอาณาจักร​บน​โลก​จะ​ต้อง​กลัว​จน​ตัว​สั่น เมื่อ​เห็น​สิ่ง​เลวร้าย​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="26">ศพ​ของ​ท่าน​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​สำหรับ​นก​ทุกชนิด​บน​ท้องฟ้า​และ​สัตว์​ทุกชนิด​บน​พื้นดิน และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​มา​ไล่​พวกมัน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ท่าน​ด้วย​ฝี​แบบ​ชาว​อียิปต์ เนื้องอก โรค​ผิวหนัง​และ​โรคหิด ที่​ท่าน​รักษา​ไม่​หาย</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ท่าน คือ​ทำให้​ท่าน​เป็น​บ้า ตาบอด​และ​ใจสับสน</verse>
				<verse number="29">และ​ท่าน​จะ​ต้อง​คลำ​ทาง​ใน​เวลา​กลางวัน​เหมือน​คน​ตาบอด​คลำ​หา​ทาง​ใน​ที่​มืด และ​ท่าน​จะ​ล้มเหลว​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ ท่าน​จะ​ถูก​ทำร้าย​และ​ถูก​ปล้น​ตลอดเวลา และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ช่วยเหลือ​ท่าน</verse>
				<verse number="30">ท่าน​จะ​หมั้น​กับ​หญิง​คนหนึ่ง แต่​ชาย​อีก​คน​จะ​ข่มขืน​นาง ท่าน​จะ​สร้าง​บ้าน แต่​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​อยู่ ท่าน​จะ​ปลูก​องุ่น แต่​จะ​ไม่​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน</verse>
				<verse number="31">วัว​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​ฆ่า​ต่อ​หน้า​ต่อตา​ท่าน​แต่​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​กิน​มันเลย ลาของ​ท่าน​จะ​ถูก​ขโมย​ไป​ต่อ​หน้า​ท่าน​และ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​คืน ศัตรู​ของ​ท่าน​จะ​เอา​แกะ​ของ​ท่าน​ไป​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ช่วยเหลือ​ท่าน</verse>
				<verse number="32">คน​อื่น​จะ​มา​เอา​พวก​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ไป และ​ท่าน​จะ​ตาม​หา​พวกเขา​วันแล้ว​วันเล่า จน​ตา​ของ​ท่าน​เหนื่อย​อ่อน แต่​ก็​ทำ​อะไร​ไม่ได้</verse>
				<verse number="33">คน​ชาติ​อื่น​ที่​ท่าน​ไม่​รู้จัก​จะ​กิน​พืชผล​ที่​ท่าน​ทุ่ม​ลงแรง​ปลูก​อย่าง​หนัก คน​อื่น​จะ​ทารุณ​ท่าน​และ​กดขี่​ท่าน​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="34">สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ท่าน​เห็น​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เป็น​บ้า</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ท่าน ให้​เป็น​ฝี​ที่​เจ็บ​ปวด​ทรมาน​และ​รักษา​ไม่​หาย ให้​ท่าน​เป็น​ฝี​ที่​หัวเข่า​และ​ขา​ทั้ง​สอง​ข้าง เป็น​ทั่วตัว​ตั้งแต่​ฝ่าเท้า​ขึ้น​มา​จน​ถึง​หัว</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทำให้​ท่าน​และ​กษัตริย์​ที่​ท่าน​จะ​ยก​ขึ้น​เหนือ​ท่าน ต้อง​ไป​อยู่​ยัง​ชนชาติ​ที่​ท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน และ​ที่นั่น​ท่าน​จะ​บูชา​พระ​อื่น​ที่​ทำ​จาก​ไม้​และ​หิน</verse>
				<verse number="37">คน​จะ​ตกใจ​กลัว​ถึง​สิ่ง​เลวร้าย​ต่างๆ​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน คน​จะ​หัวเราะ​เยาะ​ท่าน​และ​ทำให้​ท่าน​เป็น​ตัว​ตลก​ใน​หมู่​ชนชาติ​อื่น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="38">ท่าน​จะ​ปลูก​เมล็ด​พืช​มากมาย​ใน​ทุ่งนา แต่​จะ​เก็บเกี่ยว​ได้​น้อย เพราะ​ตั๊กแตน​จะ​มา​กิน</verse>
				<verse number="39">ท่าน​จะ​ปลูก​องุ่น​และ​ทำ​งาน​อย่างหนัก​ใน​ไร่​นั้น แต่​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จาก​พวกมัน และ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เก็บ​ผลองุ่น​จาก​พวกมัน เพราะ​หนอน​จะ​มา​กิน</verse>
				<verse number="40">ท่าน​จะ​มี​ต้น​มะกอก​มากมาย​ใน​ที่ดิน​ของ​ท่าน แต่​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เอา​น้ำมัน​มะกอก​มา​ชโลม​ตัว​ท่าน​เอง เพราะ​มัน​จะ​ร่วง​และ​เน่าไป</verse>
				<verse number="41">ท่าน​จะ​มี​ลูกชาย​และ​ลูกสาว แต่​พวกเขา​จะ​ไม่​ได้​อยู่​กับ​ท่าน เพราะ​พวกเขา​จะ​ถูก​จับ​เอา​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="42">ตั๊กแตน​จะ​มา​กิน​ต้นไม้​และ​พืชผล​ทั้งหมด​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="43">ชาว​ต่างชาติ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ท่าน​ก็​จะ​ยิ่ง​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้นๆ ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​จะ​มี​อำนาจ​น้อย​ลงๆ</verse>
				<verse number="44">ชาว​ต่างชาติ​จะ​ให้​ท่าน​กู้ยืม แต่​ท่าน​จะ​ไม่​สามารถ​ให้​เขา​กู้ยืม​ได้ เขา​จะ​กลาย​เป็น​หัว​และ​ท่าน​จะ​กลาย​เป็น​หาง</verse>
				<verse number="45">คำ​สาปแช่ง​ทั้งหมด​นี้​จะ​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน และ​พวกมัน​ก็​จะ​ไล่​ตาม​ท่าน​และ​ตะครุบ​ท่านทัน จนกระทั่ง​ท่าน​ถูก​ทำลาย เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ไม่​ได้​รักษา​บัญญัติ​ของ​พระองค์​และ​กฎ​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​ท่าน</verse>
				<verse number="46">คำ​สาป​พวกนี้​จะ​ตก​อยู่​กับ​พวกท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน คำ​สาปนี้​จะ​แสดง​ให้​คน​เห็น​ว่า พระเจ้า​ได้​ตัดสิน​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน ผู้คน​จะ​ตกตะลึง​ตลอด​ไป​กับ​เรื่อง​ร้ายแรง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ท่านนี้</verse>
				<verse number="47">เพราะ​ท่าน​ไม่​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ดีใจ​ที่​มี​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="48">ท่าน​จะ​รับใช้​ศัตรู​ของ​ท่าน ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ส่ง​มา​ต่อสู้​กับ​ท่าน ท่าน​จะ​หิว กระหาย เปลือย​เปล่า​และ​ไม่​มี​อะไร​เลย พระองค์​จะ​เอา​แอก​เหล็ก​มา​ใส่​คอ​ของ​ท่าน จนกระทั่ง​พระองค์​ทำลาย​ท่าน</verse>
				<verse number="49">พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ชาติ​อื่น​จาก​แดน​ไกล จาก​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​โลก​มา​ต่อสู้​กับ​ท่าน เหมือน​นก​อินทรี​ที่​โฉบ​ลง​มา​อย่าง​รวดเร็ว​จาก​ท้องฟ้า จะ​เป็น​ชนชาติ​ที่​ท่าน​ไม่​รู้จัก​ภาษา​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="50">เป็น​ชนชาติ​ที่​โหดร้าย​ที่​ไม่​เคารพ​ผู้ใหญ่​และ​ไม่​มี​ความ​เมตตา​กับ​คน​หนุ่ม​สาว</verse>
				<verse number="51">คน​ชาตินั้น​จะ​กิน​ลูกสัตว์​จาก​ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​และ​พืชผล​จาก​ที่ดิน​ท่าน จนกระทั่ง​ท่าน​ถูก​ทำลาย พวกเขา​จะ​ไม่​ทิ้ง​ข้าว เหล้าองุ่น น้ำมัน ลูกวัว​หรือ​ลูกแกะ​ไว้​ให้​ท่าน​จนกระทั่ง​ท่าน​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="52">คน​ชาตินั้น​จะ​ล้อม​ท่าน​และ​โจมตี​ท่าน​ใน​ทุกเมือง ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ท่าน จนกระทั่ง​กำแพง​พวกนั้น​ที่​ทั้งสูง​และ​แข็งแรง ที่​ท่าน​ไว้วางใจ​ต้อง​พัง​ลง​มา คน​ชาตินั้น​จะ​ล้อม​และ​โจมตี​ท่าน​ใน​ทุกเมือง ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ท่าน ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ยก​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ล้อม​ท่าน​ไว้​และ​ทำให้​ท่าน​ทน​ทุกข์​ทรมาน ท่าน​จะ​กิน​ลูก​ของ​ตัวเอง กิน​เนื้อ​ของ​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ให้​ท่าน​ไว้</verse>
				<verse number="54">แม้แต่​สุภาพบุรุษ คน​ที่​นุ่มนวล​ใน​หมู่​พวกท่าน ที่​ชอบ​เอาอก​เอาใจ​คน​อื่น​ที่สุด ยัง​กลาย​เป็น​คน​โหดร้าย​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา กับ​เมีย​ที่​เขา​รัก​และ​กับ​ลูกๆ​ที่​เขา​ยัง​เหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="55">ดังนั้น​เขา​จะ​ไม่​ยอม​แบ่ง​เนื้อ​ของ​ลูก​เขา ที่​เขา​กำลัง​กิน​อยู่​ให้​ใครเลย เพราะ​เขา​อด​อยาก​ไม่​มี​อะไร​จะ​กินแล้ว สิ่ง​เลวร้าย​ทั้งหมดนี้​จะ​เกิดขึ้น เมื่อ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ล้อม​ท่าน​และ​ทำ​ให้​ท่าน​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ใน​ทุกเมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="56">แม้แต่​กุลสตรี คน​ที่​นุ่มนวล​ใน​หมู่​พวกท่าน ที่​ชอบ​เอาอก​เอาใจ​คนอื่น​ที่สุด แม้​ยามเดิน​ส้นเท้า​ก็​ไม่​เคย​แตะ​พื้น เพราะ​นาง​เป็น​คน​ที่​นุ่มนวล​และ​อ่อน​ช้อย นาง​จะ​กลาย​เป็น​คน​โหดร้าย​กับ​สามี​ที่​นาง​รัก กับ​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​นาง</verse>
				<verse number="57">นาง​จะ​ไม่​ยอม​แบ่ง​เนื้อ​และ​รก​ของ​ลูก​นาง​ที่​เพิ่ง​คลอด​ออก​มา​ให้​กับ​ลูกๆ​คน​อื่น​ของ​นาง เพราะ​นาง​จะ​แอบ​เอา​ไว้​กิน​เอง​เมื่อ​นาง​อด​อยาก​ไม่​มี​อะไร​จะกิน สิ่ง​เลวร้าย​ทั้งหมดนี้​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ล้อม​ท่าน​และ​ทำให้​ท่าน​ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน ใน​ทุกเมือง​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="58">ถ้า​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​กฎ​ทั้งหมด​ที่​เขียน​ใส่​หนังสือนี้​อย่าง​ระมัดระวัง และ​ไม่​ให้​ความ​เคารพ​ยำเกรง​ชื่อ​ที่​มี​เกียรติ​และ​น่า​เกรงขาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="59">พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​อย่าง​น่ากลัว เป็น​การ​ลงโทษ​ที่​รุนแรง​ตลอด​ไป ให้​เกิด​การ​เจ็บป่วย​ที่​แสน​จะ​ทน​ทุกข์​ทรมาน​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="60">พระองค์​จะ​นำ​เชื้อโรค​ต่างๆ​ที่​ท่าน​หวาดกลัว ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​อียิปต์ หวน​กลับ​มาหา​ท่าน และ​มัน​จะ​เกาะ​หนึบ​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="61">เชื้อโรค​และ​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ทุกอย่าง​ที่​ไม่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​กฎนี้ พระองค์​จะ​ทำ​ให้​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน จนกระทั่ง​พระองค์​ทำลาย​ท่าน</verse>
				<verse number="62">พวกท่าน​จะ​หลงเหลือ​อยู่​ไม่​กี่​คน ถึง​แม้​ท่าน​จะ​เคย​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า​ก็​ตาม เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="63">ก็​เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​ตั้งใจ​จะ​ทำ​ให้​พวกท่าน​มี​ความสุข​และ​มี​จำนวน​มาก​ขึ้น​อย่าง​มหาศาล​อย่างไร พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ตั้งใจ​ที่​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​ล่มจม​และ​ทำลาย​พวกท่าน​อย่างนั้น พวกท่าน​จะ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน​จาก​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="64">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​หมู่​ของ​ชนชาติ​อื่น จาก​สุด​ปลาย​ด้านหนึ่ง​ของ​โลก​ไป​สู่​อีก​ด้านหนึ่ง และ​ที่​นั่น​ท่าน​จะ​นมัสการ​พระ​อื่น​ที่​ท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน เป็น​พระ​ที่​ทำ​จาก​ไม้​และ​หิน</verse>
				<verse number="65">ท่าน​จะ​ไม่​มี​ความ​สงบสุข​เลย​ท่ามกลาง​ชนชาติ​เหล่านั้น แม้แต่​ที่​พัก​เท้า​ก็​ยัง​ไม่​มี และ​ที่นั่น พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​มี​จิตใจ​ที่​สั่นผวา สายตา​ที่​อ่อนล้า และ​ลำคอ​ที่​แห้ง​ผาก</verse>
				<verse number="66">ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​เสมอ หวาดกลัว​ทั้ง​กลางคืน​และ​กลางวัน และ​ไม่​แน่ใจ​ว่า​จะ​มี​ชีวิต​ต่อไป​หรือไม่</verse>
				<verse number="67">ใน​ตอนเช้า​ท่าน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​อยู่​ถึง​ตอนเย็น’ และ​ใน​ตอนเย็น​ท่าน​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​อยู่​ถึง​พรุ่งนี้’ เพราะ​ความกลัว​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​ใจ​ของ​ท่าน​และ​สิ่ง​ที่​ตา​ท่าน​จะ​เห็น</verse>
				<verse number="68">พระยาห์เวห์​จะ​ส่ง​ท่าน​กลับ​ไป​อียิปต์​ทาง​เรือ ใช้​เส้นทาง​ที่​เรา​เคย​สัญญา​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​เห็น​มัน​อีก ที่​อียิปต์นั้น​พวกท่าน​จะ​พยายาม​เสนอ​ขายตัว​เอง​ไป​เป็น​ทาส​ชายหญิง​ให้​กับ​พวกศัตรู แต่​จะ​ไม่​มี​ใคร​ซื้อ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">นอก​จาก​ข้อตกลง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ที่​ภูเขา​ซีนาย​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​โมเสส​ทำ​ข้อตกลง​ขึ้น​มา​อีก​ฉบับหนึ่ง​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ใน​แผ่นดิน​โมอับ และ​นี่คือ​คำพูด​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​ข้อตกลงนั้น</verse>
				<verse number="2">โมเสส​เรียก​ชุมนุม​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​พูด​ว่า “พวกท่าน​ก็​ได้​เห็น​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​แล้ว สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์ คน​ของ​ฟาโรห์​และ​ประเทศ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ก็​เห็น​กับ​ตา​แล้ว​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก การ​อัศจรรย์​ต่างๆ รวม​ถึง​สิ่ง​ที่​เหลือเชื่อ​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="4">แต่​จน​ถึง​วันนี้ พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่​ได้​ให้​ความเข้าใจ​กับ​พวกท่าน เพราะ​พวกท่าน​ยัง​ไม่​เข้าใจ​ว่า​เกิด​อะไรขึ้น ทั้งๆที่​เห็น​กับ​ตา ได้ยิน​กับ​หู</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​นำ​พวกเจ้า​เดิน​ผ่าน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี ระหว่างนั้น เสื้อผ้า​ของ​พวกเจ้า​ไม่​เคย​ขาด​หลุด​ออก​จาก​ตัว รองเท้า​ไม่​เคย​สึกกร่อน</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​ไม่​มี​อาหาร​กิน ไม่​มี​เหล้าองุ่น​หรือ​เบียร์​ดื่ม แต่​เรา​เลี้ยงดู​พวกเจ้า อาหาร​และ​น้ำ​ของ​พวกเจ้านั้น​มัน​ไม่​ใช่​ธรรมดา เพื่อ​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวกท่าน​มา​ถึง​ที่นี่ กษัตริย์​สิโหน​ของ​เฮชโบน​และ​กษัตริย์​โอก​ของ​บาชาน​ออก​มา​สู้รบ​กับ​พวกเรา และ​พวกเรา​ชนะ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">ยึด​เอา​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ไว้ และ​พวกเรา​ก็​ยก​แผ่นดินนั้น​ให้​กับ​เผ่า​รูเบน กาด และ​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์ ไว้​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="9">พวกท่าน​ต้อง​เชื่อฟัง​และ​ทำตาม​คำพูด​ทุกคำ​ใน​ข้อตกลงนี้​อย่าง​ระมัดระวัง เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​สำเร็จ​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="10">วันนี้​พวกท่าน​ทั้งหมด​กำลัง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน พวก​หัวหน้า​เผ่า​ต่างๆ พวก​ผู้นำ​อาวุโส พวก​เจ้าหน้าที่ และ​พวก​ผู้ชาย​ทุกคน​ของ​อิสราเอล ต่าง​ก็​ยืน​อยู่​ที่นี่</verse>
				<verse number="11">รวมทั้ง​พวกลูก​ของ​พวกท่าน พวกเมีย​ของ​พวกท่าน​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวกท่าน รวมทั้ง​คน​ตัดไม้​และ​คน​แบกน้ำ</verse>
				<verse number="12">พวกท่าน​มา​อยู่​ที่นี่​เพื่อ​จะ​เข้า​สู่​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​และ​ยอมรับ​คำ​สาปแช่ง​ของ​มัน​สำหรับ​คน​ที่​ฝ่าฝืน คือ​ข้อตกลง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​ทำ​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทำ​ให้​พวกท่าน​เป็น​คน​ของ​พระองค์​ใน​วันนี้ และ​พระองค์​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกท่าน คือ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ทำ​ข้อตกลง​พร้อม​กับ​คำ​สาปแช่งนี้​กับ​พวกท่าน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ทำ​ข้อตกลงนี้​กับ​พวกท่าน​ที่​ยืน​กับ​พวกเรา​ที่​นี่​ใน​วันนี้ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา รวมทั้ง​ลูกหลาน​ของ​พวกเรา​ที่​ไม่​ได้​ยืน​อยู่​ที่นี่​ใน​วันนี้​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พวกท่าน​จำ​ได้​ว่า​เรา​เคย​ใช้​ชีวิต​ยังไง​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​พวกท่าน​จำ​ได้​ว่า​เรา​ผ่าน​ชนชาติ​ที่​เรา​ผ่าน​มา​แล้วนั้น​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="17">พวกท่าน​ได้​เห็น​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​พวกเขา คือ รูปเคารพ​ที่​ทำ​จาก​ไม้ หิน เงิน​และ​ทอง​ที่​อยู่​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ระวัง​ให้​ดี เผื่อ​จะ​มี​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​หรือ​ตระกูล​หรือ​เผ่า​ใด​ของ​พวก​ท่าน ที่​มี​ใจ​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ใน​วันนี้ เพื่อ​ที่​จะ​ไป​รับใช้​พวก​พระ​ของ​ชนชาติ​อื่น ระวัง​ให้​ดี เผื่อ​จะ​มี​ใคร​ใน​หมู่​พวกท่าน​ที่​เป็น​เหมือน​ราก​ที่​งอก​พืช​ที่​ขม​และ​มี​พิษ​ออก​มา</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​คน​ประเภท​นั้น​ได้ยิน​คำสาป​แช่งนี้ เขา​ก็​จะ​พูด​ปลอบใจ​ตัวเอง​ว่า ‘ถึง​แม้​ฉัน​จะ​ทำ​ตามใจ​ที่​ดื้อรั้น​ของ​ฉัน ก็​ไม่​มี​อะไร​เกิดขึ้น​กับ​ฉัน​หรอก’ แล้ว​ผล​สุดท้าย​จะ​เลวร้าย​อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ยอม​ยกโทษ​ให้​เขา เพราะ​ความ​โกรธ​และ​ความ​หึงหวง​ของ​พระองค์​ที่​ลุก​โชติโชน​ต่อ​คนๆ​นั้น คำ​สาปแช่ง​ที่​อยู่​ใน​ข้อตกลงนี้​ทั้งหมด ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​คนๆ​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​ลบ​ชื่อ​ของ​เขา​ออก​ไป​จาก​ใต้​ฟ้านี้ พระยาห์เวห์​จะ​คัด​ตัว​คนนั้น​ออก​มา​จาก​เผ่า​พันธุ์​ของ​อิสราเอล​เพื่อ​เอา​มา​ลงโทษ</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">รุ่น​ต่อ​ไป​จะ​ถาม​กัน พวกลูกๆ​ที่​เกิด​มา​ทีหลัง​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​จะ​มา​จาก​แดน​ไกล​จะ​ถาม​กัน เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ความ​หายนะ​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​ดินแดน​แห่งนี้ และ​โรค​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​มา​ที่นี่</verse>
				<verse number="23">ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​จะ​ลุกไหม้​ด้วย​กำมะถัน​และ​เกลือ แผ่นดินนั้น​จะ​ปลูก​อะไร​ไม่​ได้​เลย ไม่​มี​อะไร​งอก​ขึ้น​มา​ได้ ไม่​มี​แม้แต่​พืช มัน​จะ​เป็น​เหมือน​การ​ทำลาย​โสโดม โกโมราห์ อัดมาห์ และ​เศโบยิม เมือง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำลาย​เมื่อ​พระองค์​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวกเขา​และ​ชนชาติ​อื่นๆ​จะ​พูด​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​ทำ​กับ​แผ่นดินนี้​อย่างนี้ ทำไม​ถึง​ได้​ดุร้าย​และ​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​อย่างนี้’</verse>
				<verse number="25">และ​พวกเขา​ก็​จะ​ตอบ​ว่า ‘เพราะ​พวก​ชนชาติ​อิสราเอล​ได้​ละทิ้ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเขา เป็น​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​พวกเขา ตอน​ที่​พระองค์​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="26">และ​พวกเขา​ก็​หัน​ไป​รับใช้​พวก​พระ​อื่น​และ​ไป​บูชา​พระ​พวกนั้น พระ​ที่​พวกเขา​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน และ​พระยาห์เวห์​ก็​ไม่​เคย​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="27">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​โกรธ​คน​ใน​แผ่นดินนั้น​มาก พระองค์​จึง​ทำให้​แผ่นดินนั้น​ถูก​สาปแช่ง ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่มนี้</verse>
				<verse number="28">เพราะ​พระยาห์เวห์​โกรธ​แค้น เดือด​ดาล​พวกเขา​เป็น​อย่าง​มาก พระองค์​จึง​ถอนราก​ถอนโคน​พวกเขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา แล้ว​โยน​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดินอื่น​ที่​พวกเขา​อยู่​กัน​ทุกวันนี้’</verse>
				<verse number="29">สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เป็น​ความลับ​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา แต่​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​เปิดเผย เป็น​ของ​เรา​และ​ลูกหลาน​ของ​เรา​ตลอดไป เพื่อ​ว่า​เรา​จะ​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ทุกข้อ​ที่​อยู่​ใน​กฎนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เมื่อ​สิ่ง​ต่างๆ​ทั้งหมด​ที่​เรา​พูด​มานี้ เกิดขึ้น​กับ​ท่าน ทั้ง​คำ​อวยพร​และ​คำ​สาปแช่ง และ​ถ้า​ท่าน​หวน​คิดถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เกิดขึ้นนี้ ตอน​ที่​ท่าน​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​บังคับ​ให้​ท่าน​ไป​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ท่าน​หัน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ถ้า​ตัว​ท่าน​และ​ลูกๆ​ของ​ท่าน​เชื่อฟัง​พระองค์​อย่าง​สุดจิต​สุดใจ ตาม​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​อยู่​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ทำให้​ท่าน​กลับ​มา​เหมือน​เดิม พระองค์​จะ​สงสาร​ท่าน และ​จะ​รวบรวม​ท่าน​อีกครั้ง​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำให้​ท่าน​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="4">ถึงแม้​ท่าน​จะ​ถูก​บังคับ​ให้​ไป​อยู่​ไกล​สุด​ขอบ​ฟ้า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​จะ​รวบรวม​ท่าน​กลับ​มา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​นำ​ท่าน​กลับ​มา​สู่​แผ่นดิน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​เคย​เป็น​เจ้าของ และ​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​เจ้าของ​มัน และ​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​ยิ่งขึ้น และ​มี​จำนวน​มาก​กว่า​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เตรียม​จิตใจ​ของ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ท่าน​ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​สุดใจ​สุดจิต​ของ​ท่าน เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เอา​คำ​สาปแช่ง​ทั้งหมด​ไป​ให้​กับ​ศัตรู​ของ​ท่าน คน​ที่​เกลียด​ท่าน​และ​คน​ที่​กลั่นแกล้ง​ท่าน</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ท่าน​จะ​กลับ​มา​เชื่อฟัง​พระองค์​อีกครั้ง และ​ทำตาม​คำสั่ง​ทุกข้อ​ของ​พระองค์​ตาม​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​ทำให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​อย่าง​เต็มที่​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ ท่าน​จะ​มี​ลูกดก ฝูง​สัตว์​ของ​ท่าน​จะ​ออก​ลูก​มากมาย และ​ที่ดิน​ของ​ท่าน​จะ​ผลิต​พืชผล​มากมาย เพราะ​พระยาห์เวห์​ยินดี​ที่​จะ​ทำให้​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​อีก เหมือน​ที่​พระองค์​เคย​ยินดี​ที่​ทำ​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​เจริญ​รุ่งเรือง​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​โดย​รักษา​บัญญัติ กฎ​ของ​พระองค์​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​คำสอนนี้ เมื่อ​ท่าน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​สุดใจสุดจิต​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="11">แน่นอน คำสั่งนี้​ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ ไม่​ยาก​เกิน​กว่า​ที่​ท่าน​จะ​เข้าใจ​ได้ มัน​ไม่​ไกล​เกิน​กว่า​ที่​จะ​คว้า​ได้</verse>
				<verse number="12">คำสั่งนี้​ไม่​ได้​อยู่​ใน​สวรรค์ จน​ท่าน​ต้อง​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์ เอา​มัน​ลง​มา​ให้​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ฟัง​และ​ทำตาม​มันล่ะ’</verse>
				<verse number="13">และ​คำสั่งนี้​ก็​ไม่​ได้​อยู่​อีก​ฝั่ง​ของ​ทะเล​จน​ท่าน​ต้อง​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​ข้าม​ทะเล​ไป​ถึง​อีก​ฝั่ง เอา​มัน​กลับ​มา​ให้​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ฟัง​และ​ทำตาม​มันล่ะ’</verse>
				<verse number="14">เพราะ​คำนี้​อยู่​ใกล้​ท่าน​มาก มัน​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​และ​อยู่​ใน​ใจ​ท่าน ท่าน​ถึง​ทำตาม​มัน​ได้</verse>
				<verse number="15">เห็นไหม​ว่า วันนี้​เรา​ให้​ทางเลือก​กับ​ท่าน ระหว่าง​ชีวิต​กับ​ความตาย ความรุ่งเรือง​กับ​ความล่มจม</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ท่าน​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ที่​เรา​กำลัง​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ โดย​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​เดิน​ใน​ทาง​ของ​พระองค์ และ​เชื่อ​ฟัง​คำสั่ง กฎ และ​ข้อ​บังคับ​ของ​พระองค์ แล้ว​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​และ​เพิ่ม​จำนวน​มากขึ้น และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน จะ​อวยพร​ท่าน​ใน​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ใจ​ของ​ท่าน​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์ และ​ถูก​ชักนำ​ไป​ใน​ทาง​ที่​ผิด ไป​บูชา​และ​รับใช้​พระ​อื่น</verse>
				<verse number="18">ถ้า​อย่างนั้น เรา​ขอ​เตือน​พวกท่าน​ใน​วันนี้​ว่า พวกท่าน​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​อย่าง​แน่นอน พวกท่าน​จะ​ไม่​มี​ชีวิต​อยู่​ยืนยาว​ใน​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เพื่อ​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของนั้น</verse>
				<verse number="19">เรา​เรียก​ฟ้า​และ​ดิน​มา​เป็น​พยาน วันนี้​เรา​จะ​ให้​ทาง​เลือก​กับ​ท่าน​ระหว่าง​ชีวิต​กับ​ความตาย คำอวยพร​กับ​คำ​สาปแช่ง ให้​เลือก​ชีวิต​เพื่อ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">โดย​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เชื่อฟัง​พระองค์​และ​ติดสนิท​กับ​พระองค์ เพราะ​การ​ทำ​อย่างนั้น​จะ​ทำให้​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่ และ​ท่าน​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว​บน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน คือ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เมื่อ​โมเสส​พูด​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​กับ​ชาว​อิสราเอล​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="2">โมเสส​ก็​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ตอนนี้​เรา​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​ยี่สิบ​ปี​แล้ว เรา​ไม่​สามารถ​จะ​ไปไหน​มาไหน​กับ​พวกท่าน​ได้​อีกแล้ว และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดนนี้​ไป’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​ผู้นำ​ท่าน​ข้าม​ไป ไม่​ใช่​เรา พระองค์​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​พวกนี้​ต่อหน้า​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ได้​ยึด​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา โยชูวา​จะ​เป็น​คน​ที่​นำ​ท่าน​ข้าม​ไป ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​กับ​พวกเขา เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​กับ​สิโหน​และ​โอก กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​และ​กับ​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา ตอน​ที่​พระองค์​ทำลาย​พวกเขานั้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​ให้​ท่าน​เอาชนะ​ชนชาติ​เหล่านั้น และ​พวกท่าน​ต้อง​ทำ​กับ​พวกเขา​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="6">ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้ ไม่​ต้อง​กลัว​หรือ​ตื่นตกใจ​เพราะ​พวกนั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​คือ​ผู้ที่​จะ​ไป​กับ​ท่าน พระองค์​จะ​ไม่​ละ​ท่าน​ไป​หรือ​ทอดทิ้ง​ท่าน​หรอก”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​โมเสส​ก็​เรียก​โยชูวา​มา​ต่อหน้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล โมเสส​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​นำ​ประชาชน​เหล่านี้​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา และ​เจ้า​จะ​ต้อง​จัดสรร​ปัน​ส่วน​ที่ดินนั้น​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ผู้ที่​นำ​เจ้า พระองค์​จะ​อยู่​กับ​เจ้า พระองค์​จะ​ไม่​ละ​เจ้า​ไป​หรือ​ทอดทิ้ง​เจ้า ไม่​ต้อง​กลัว​หรือ​ตื่นตกใจ”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โมเสส​ได้​เขียน​คำสอนนี้ และ​ให้​ไว้​กับ​พวก​นักบวช ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เลวี และ​ให้​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล พวก​ลูกหลาน​เลวี​มี​หน้าที่​แบก​หีบ​ที่​ใส่​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">โมเสส​สั่ง​พวกเขา​ว่า “ทุกๆ​เจ็ด​ปี ซึ่ง​เป็น​ปี​แห่ง​การ​ยกหนี้ ใน​ช่วง​เทศกาล​อยู่​เพิง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ใน​สถานที่​นั้น​ที่​พระองค์​จะ​เลือกไว้ ท่าน​ต้อง​อ่าน​คำสอนนี้​ต่อหน้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เพื่อ​มัน​จะ​ได้​เข้า​หู​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">ให้​รวบรวม​ประชาชน​มา​ให้​หมด ทั้ง​ผู้ชาย ผู้หญิง เด็กเล็กๆ​และ​ชาวต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ท่าน เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ฟัง และ​จะ​ได้​เรียนรู้ เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน และ​จะ​ได้​เชื่อฟัง​คำสอน​ทั้งหมดนี้​อย่าง​ระมัดระวัง</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ที่​ไม่​เคย​รู้จัก​คำสอนนี้​จะ​ได้​ฟัง​และ​เรียนรู้​ที่​จะ​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน นาน​ตราบเท่า​ที่​ท่าน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของ​นั้น”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เจ้า​ใกล้​จะ​ตาย​แล้ว เรียก​โยชูวา​ให้​มา​ยืน​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มอบหมาย​งาน​ให้​กับ​เขา” โมเสส​และ​โยชูวา​จึง​มา​ยืน​อยู่​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ที่​เต็นท์​ใน​ลำ​เมฆ และ​ลำ​เมฆ​ก็​หยุด​อยู่​ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “อีก​ไม่​นาน​เจ้า​ก็​จะ​ตาย และ​อีก​ไม่​ช้า​คนพวกนี้​จะ​ไม่​ซื่อสัตย์​กับ​เรา และ​ไป​บูชา​พระ​อื่น​ใน​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​กำลัง​จะ​เข้า​ไป พวกเขา​จะ​ทิ้ง​เรา พวกเขา​จะ​ผิด​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">ใน​เวลานั้น​เรา​จะ​โกรธ​พวกเขา​มาก เรา​จะ​ทอดทิ้ง​พวกเขา เรา​จะ​หลบหน้า​ไป​จาก​พวกเขา พวกเขา​จะ​ถูก​กลืน​กิน ความ​หายนะ​ล่มจม และ​ความ​ทุกข์​ยาก​ลำบาก​ต่างๆ​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา ใน​วันนั้น​พวกเขา​จะ​พูด​ว่า ‘ความ​หายนะ​ล่มจม​ทั้งหมดนี้​เกิดขึ้น​กับ​เรา ก็​เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ได้​อยู่​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="18">ใน​วันนั้น​เรา​จะ​หลบหน้า​ไป​จาก​พวกเขา​อย่าง​แน่นอน เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ ที่​หัน​หน้า​ไป​หา​พระ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้​ให้​เขียน​บทเพลงนี้​ลง​ไป และ​ให้​สอน​มัน​กับ​ชาว​อิสราเอล ให้​พวกเขา​ร้อง​จน​ขึ้นใจ เพื่อ​ว่า​เพลงนี้​จะ​ได้​เป็น​พยาน​ให้​กับ​เรา​ต่อว่า​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​เรา​นำ​พวกเขา​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ และ​เขา​ก็​กิน​ทุกอย่าง​ที่​อยาก​กิน​จน​อ้วน แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​หัน​ไปหา​พระ​อื่น​และ​รับใช้​พระ​พวกนั้น พวกเขา​จะ​ปฏิเสธ​เรา และ​ผิด​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เมื่อ​ความ​หายนะ​ล่มจม​และ​ความ​ยาก​ลำบาก​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา ใน​เวลานั้น​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่​ลืม​เพลงนี้ เพลงนี้​จึง​ทำให้​พวกเขา​เห็น​ว่า​พวกเขา​เป็น​คนผิด แม้แต่​เดี๋ยวนี้ ก่อน​ที่​เรา​จะ​พา​พวกเขา​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา เรา​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​เขา​มี​แนวโน้ม​ที่​จะ​ทิ้งเรา”</verse>
				<verse number="22">โมเสส​จึง​เขียน​เพลงนั้น​ใน​วันนั้น และ​เขา​สอน​มัน​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ได้​มอบหมาย​งาน​ให้​กับ​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน พระองค์​พูด​ว่า “ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญไว้ เพราะ​เจ้า​จะ​นำ​ชาว​อิสราเอล​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา และ​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​โมเสส​ได้​เขียน​คำสอนนี้​ลง​ใน​แผ่น​หนัง​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เขา​ได้​สั่ง​ให้​ชาว​เลวี​ที่​ทำ​หน้าที่​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="26">“เอา​แผ่น​หนัง​คำสอนนี้​ไป​วาง​ไว้​ข้าง​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน มัน​จะ​อยู่​ที่​นั่น​เพื่อ​เป็น​พยาน​ว่า​ท่าน​ยอมรับ​ข้อตกลงนี้​แล้ว</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เรา​รู้​ดี​ว่า พวกท่าน​ชอบ​แข็งข้อ​และ​หัวแข็ง นี่ขนาด​เรา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พวกท่าน พวกท่าน​ยัง​แข็งข้อ​พระยาห์เวห์​เลย แล้ว​ถ้า​เรา​ตาย​ไป พวกท่าน​จะ​ยิ่งกว่า​นี้​อีก​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="28">พา​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​เผ่า​ต่างๆ รวมทั้ง​เจ้าหน้าที่​ของ​พวกท่าน​มาหา​เรา​หน่อย เพราะ​เรา​อยาก​จะ​ให้​แน่ใจ​ว่า​พวกเขา​ได้ยิน​เรื่องนี้ เรา​จะ​เรียก​ฟ้า​และ​ดิน​มา​เป็น​พยาน​ต่อว่า​พวกเขา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​หลังจาก​ที่​เรา​ตาย​ไป​แล้ว พวกท่าน​จะ​ทำ​ชั่ว​อย่าง​เต็มที่ และ​จะ​หัน​ไป​จาก​ทาง​ที่​เรา​ได้​สั่งไว้ ความ​หายนะ​ล่มจม​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกท่าน​ใน​อนาคต เพราะ​พวกท่าน​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ชั่วช้า และ​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​เพราะ​สิ่ง​ที่​พวกท่าน​สร้าง​ขึ้น​มา​กับ​มือ”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โมเสส​ก็​ร้อง​บทเพลง​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ฟัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">“ฟ้าเอ๋ย ช่วย​ฟัง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​พูด แผ่นดินเอ๋ย ช่วย​ฟัง​คำพูด​จาก​ปาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">คำสอน​ข้าพเจ้า จะ​ตกลง​มา​เหมือน​ฝน คำพูด​ข้าพเจ้า จะ​ลง​มา​เหมือน​หมอก เหมือน​สายฝน​พรำๆ​บน​หญ้าอ่อน เหมือน​หยาดฝน​บน​พืช​เกิด​ใหม่</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">	พระศิลา งาน​ของ​พระองค์​สมบูรณ์แบบ​ยิ่งนัก ทาง​ทุกทาง​ของ​พระองค์​ถูกต้อง พระเจ้า​ซื่อสัตย์ พระองค์​ไม่​เคย​ทำ​ผิด พระเจ้า​เที่ยงตรง พระองค์​ไว้วางใจ​ได้</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​ไม่​ได้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​พระองค์ เพราะ​ความผิด​ของ​พวกเจ้า พวกเจ้า​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พระองค์ พวกคน​หลอกลวง​และ​เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​จะ​ตอบแทน​พระยาห์เวห์​ด้วย​วิธีนี้​หรือ พวก​คนโง่​และ​ไร้สาระ พระองค์​ไม่ใช่​พ่อ​ของ​เจ้า​ผู้ที่​สร้าง​เจ้า​มา​หรือ พระองค์​ไม่ใช่​ผู้ที่​สร้าง​เจ้า​และ​ทำให้​เจ้า​เกิด​มา​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​หรือ</verse>
				<verse number="7">จำ​วัน​เก่าๆ​เหล่านั้น​ไว้ คิดถึง​ปี​ที่​คน​รุ่น​ก่อนๆ​ได้​ผ่าน​มา ถาม​พ่อ​ของ​เจ้า​และ​เขา​จะ​บอก​เจ้า ถาม​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​เจ้า​และ​พวกเขา​จะ​บอก​เจ้า​เกี่ยวกับ​อดีต</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด​แบ่ง​ชนชาติ​ออก เมื่อ​พระองค์​แบ่ง​แยก​เชื้อชาติ​มนุษย์ พระองค์​กำหนด​เขตแดน​ของ​ประชาชน ให้​เท่าเทียม​กับ​จำนวน​ทูตสวรรค์​ที่​มี​อยู่</verse>
				<verse number="9">แต่​ส่วนแบ่ง​ของ​พระยาห์เวห์​คือ​ประชาชน​ของ​พระองค์ ยาโคบ​คือ​ส่วนแบ่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พบ​เขา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ที่​ร้าง และ​ลม​แรง พระองค์​อยู่​รอบๆ​ตัว​เขา​และ​ดูแล​เขา พระองค์​ปกป้อง​เขา​เหมือน​แก้วตา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">	เหมือน​นก​อินทรี​ที่​คอย​ขยับ​รัง ของ​มัน และ​บิน​โฉบ​ไป​ที่​ลูก​ของ​มัน ดัง​นั้น พระยาห์เวห์​กาง​ปีก​ของ​พระองค์​ออก​และ​จับ​พวกเขา​ไว้ และ​แบก​พวกเขา​ไว้​บน​ปีก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ที่​นำ​พวกเขา​ผ่าน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง ไม่​มี​พระ​อื่น​ใด​ที่​มา​ช่วย​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ทำ​ให้​ยาโคบ​มี​อำนาจ​เหนือ​พื้นที่​ใน​แถบ​ภูเขา และ​เลี้ยง​เขา​ด้วย​พืชผล​ใน​ไร่นา พระองค์​ได้​ให้​เขา​ดูด​น้ำเชื่อม​ผลไม้​จาก​ก้อน​หิน และ​น้ำมัน​มะกอก​จาก​หิน​แข็ง</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ได้​ให้​เนย​จาก​วัว​และ​นม​จาก​แพะ กับ​ไขมัน​จาก​ลูกแกะ​และ​แกะ​ตัวผู้ ฝูง​วัว​จาก​บาชาน​และ​แพะ​ตัวผู้​กับ​ข้าว​สาลี​ที่​ดี​ที่​สุด และ​พวกเจ้า​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​หมัก​เลือด​ของ​องุ่น</verse>
				<verse number="15">	แต่​เยชุรุน อ้วน​ขึ้น​และ​เริ่ม​เตะ​เจ้า​ของ เจ้า​เริ่ม​อ้วน หนา​และ​ตะกละ เยชุรูน​ทอดทิ้ง​พระเจ้า​ที่​สร้าง​เขา​ขึ้น​มา และ​เขา​ไม่​ให้​เกียรติ​พระศิลา​ที่​ช่วย​ชีวิต​เขา</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ทำ​ให้​พระองค์​หึงหวง​ด้วย​พระ​แปลก​หน้า พวกเขา​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​ด้วย​รูปเคารพ​ที่​น่า​รังเกียจ</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​บูชา​วิญญาณ​ที่​ไม่ใช่​พระเจ้า พวกเขา​บูชา​พระ​ที่​พวกเขา​ไม่​รู้จัก​มา​ก่อน เป็น​พระ​ใหม่ มา​ถึง​ไม่​นาน บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ไม่​เคย​เคารพ​ยำเกรง​พระ​เหล่านั้น​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ลืม​พระศิลา​ที่​ให้​กำเนิด​เจ้า เจ้า​ลืม​พระเจ้า​ที่​คลอด​เจ้า​มา​ด้วย​ความ​เจ็บปวด</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​เห็น​สิ่งนี้​และ​ทอดทิ้ง​พวกเขา เพราะ​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="20">และ​พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​หลบหน้า​จาก​พวกเขา เรา​เห็น​จุด​จบ​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​คือ​คน​อกตัญญู เป็น​ลูกหลาน​ที่​ไม่ซื่อ​สัตย์</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ทำ​ให้​เรา​หึงหวง​ด้วย​พวกนั้น​ที่​ไม่​ใช่​พระเจ้า พวกเขา​ทำ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​รูปเคารพ​ที่​ไร้ค่า​ของ​เขา ดังนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​หึงหวง​ด้วย​พวก​ที่​ไม่ใช่​ชนชาติ เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​โกรธ​ด้วย​ชนชาติ​ที่​โง่​เขลา</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ไฟ​ได้​จุด​ขึ้น​แล้ว​จาก​ความโกรธ​ของ​เรา และ​มัน​จะ​เผา​ลง​ไป​ถึง​หลุม​ฝังศพ และ​มัน​จะ​เผา​ไหม้​แผ่นดิน​และ​พืชผล​ของ​มัน และ​มัน​จะ​เผา​ไหม้​ลึก​ลง​ไป​ถึง​ราก​ของ​ภูเขา</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​สุม​ความ​ทุกข์ยาก​ทั้งหลาย​บน​พวกเขา เรา​จะ​ใช้​ลูกธนู​ทั้งหมด​ยิง​ใส่​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​จะ​อ่อนแอ​จาก​ความ​หิวโหย และ​ถูก​ทำลาย​ด้วย​เชื้อโรค​ที่​น่ากลัว และ​โรค​ระบาด​ที่​รุนแรง และ​เรา​จะ​ส่ง​สัตว์​ป่า​มา​ทำร้าย​พวกเขา​พร้อม​กับ​งู​พิษ</verse>
				<verse number="25">พวก​ทหาร​จะ​ฆ่า​พวกเขา​บน​ถนน และ​ความกลัว​จะ​ฆ่า​พวกเขา​ใน​ห้อง​นอน คน​หนุ่ม​สาว​จะ​ตาย รวมทั้ง​เด็กๆ​และ​คน​แก่</verse>
				<verse number="26">เรา​เคย​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำลาย​พวกเขา เรา​จะ​กวาด​ล้าง​พวกเขา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​กลัว​ว่า​ศัตรู​ของ​พวกเขา​จะ​ทำ​ให้​เรา​โกรธ เพราะ​เข้าใจ​ผิด​ใน​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น กลัว​ศัตรู​พวกเขา​จะ​พูด​ว่า ‘พวกเรา​ชนะ​ด้วย​อำนาจ​ของ​พวกเรา​เอง พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​เลย’”</verse>
				<verse number="28">	เพราะ​พวกเขา คือ​ชาติ​ที่​ไม่​มี​ที่ปรึกษา และ​พวกเขา​ไม่​มี​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="29">ถ้า​พวกเขา​ฉลาด เขา​จะ​เข้าใจ​ใน​สิ่งนี้ พวกเขา​จะ​คิด​ถึง​สิ่ง​ที่​ได้​เกิด​ขึ้น​กับ​เขา</verse>
				<verse number="30">คนๆ​หนึ่ง​จะ​ไล่​คน​หนึ่งพัน​คน​ได้​อย่างไร และ​คน​สองคน​จะ​ทำ​ให้​คน​หนึ่งหมื่น​คน​วิ่งหนี​ไป​ได้​อย่างไร นอกจาก​พระศิลา​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​ขาย​พวกเขา​ไป​แล้ว นอกจาก​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="31">เพราะ​ศิลา​ของ​พวกเขา​ไม่​เหมือน​พระศิลา​ของ​เรา และ​ผู้​ปกป้อง​ของ​ศัตรู​เรา​ก็​ไม่​เข้มแข็ง​เท่ากับ​พระศิลา​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="32">ใช่​แล้ว องุ่น​ของ​พวกเขา​มา​จาก​องุ่น​ที่​เก็บ​ไว้​ของ​โสโดม และ​ไร่​องุ่น​ของ​โกโมราห์ องุ่น​ของ​พวกเขา​เป็น​องุ่น​ที่​มีพิษ เถา​องุ่น​ของ​พวกเขา​จะ​มี​รสขม</verse>
				<verse number="33">เหล้า​องุ่น​ของ​พวกเขา​เป็น​เหมือน​พิษงู เป็น​พิษ​งูเห่า​ที่​ร้ายแรง​ถึง​ตาย</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​เก็บ​เหล้าองุ่น​นี้​ไว้ มัน​ถูก​เก็บ​อยู่​ใน​โรงเก็บ​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​ใช้​มัน​ลงโทษ​พวกเขาเอง และ​ตอบแทน​พวกเขา​เมื่อ​เท้า​ของ​พวกเขา​ลื่น​ไถล เพราะ​เวลา​แห่ง​ความ​หายนะ​ล่มจม​ของ​พวกเขา​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว การ​ลงโทษ​พวกเขา​กำลัง​จะ​มา​ใน​เร็วๆ​นี้</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พระองค์​เห็น​ว่า​อำนาจ​ของ​พวกเขา​หมดลง ไม่มี​ผู้ปกครอง​และ​ไม่มี​ผู้ช่วยเหลือ พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​ให้​ความ​เมตตา​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="37">พระองค์​จึง​จะ​พูด​ว่า ‘พระ​ของ​พวกเขา​อยู่​ที่​ไหน​แล้ว หิน​ที่​พวกเขา​ไว้ใจ​ว่า​ปกป้อง​พวกเขา​ได้ อยู่​ที่​ไหน​แล้ว</verse>
				<verse number="38">พระ​ที่​กิน​ไขมัน​ของ​เครื่อง​บูชา​ของ​พวกเขา และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ของ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ของ​พวกเขา ให้​พระ​พวกนั้น​ลุกขึ้น​มา​ช่วย​เจ้าสิ ให้​พวก​มัน​มา​ปกป้อง​เจ้าสิ</verse>
				<verse number="39">ตอนนี้​เห็น​แล้ว​หรือ​ยัง​ว่า เรา​ผู้​เดียว เป็นพระเจ้า ไม่​มี​พระ​อื่น​นอกจาก​เรา เรา​ให้​ความตาย เรา​ให้​ชีวิต เรา​ได้​ทำให้​บาดเจ็บ เรา​จะ​รักษา และ​ไม่​มี​ใคร​ที่​จะ​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="40">ที่​จริง​แล้ว เรา​ได้​ยก​มือ​ขึ้น​บน​สวรรค์ และ​สัญญา​ว่า เรา​มี​ชีวิต​นิรันดร์​ฉันใด สิ่ง​นี้​ก็​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​พวกเขา​แน่ๆ​ฉันนั้น</verse>
				<verse number="41">เรา​ก็​จะ​ลับ​ดาบ​ของ​เรา​ให้​คม​แวววาว เรา​จะ​ใช้​มัน​ลงโทษ​ศัตรู​ของ​เรา คน​ที่​เกลียด​เรา เรา​จะ​ลงโทษ​ตาม​ที่​พวกเขา​สมควร​จะ​ได้รับ</verse>
				<verse number="42">ลูกธนู​ของ​เรา​จะ​อาบ​ไป​ด้วย​เลือด​ของ​ศัตรู ดาบ​ของ​เรา​จะ​กิน​เนื้อหนัง และ​เลือด​ของ​คน​ที่​ถูก​จับ​มา​ฆ่า ดาบ​ของ​เรา​จะ​ตัด​หัว​ของ​ผู้นำ​ของ​ศัตรู​พวกนั้น’</verse>
				<verse number="43">ชนชาติ​ทั้งหลาย​เอ๋ย ให้​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​จะ​ทำ​โทษ​คน​ที่​ฆ่า​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ลงโทษ​ศัตรู​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ชำระ​แผ่นดิน​ของ​พระองค์​ให้​บริสุทธิ์ ”</verse>
				<verse number="44">แล้ว​โมเสส​ก็​มา​ร้องเพลงนี้​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ฟัง โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​ก็​อยู่​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​โมเสส​พูด​คำ​เหล่านี้​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ฟัง​เสร็จแล้ว</verse>
				<verse number="46">โมเสส​จึง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ให้​ใส่ใจ​กับ​คำพูด​เหล่านี้ ที่​เรา​ได้​สั่ง​ท่าน​ใน​วันนี้ ให้​บอก​กับ​ลูกๆ​ว่า​คำพูด​เหล่านี้​เป็น​คำสั่ง เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ระมัดระวัง​ที่​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สอนนี้</verse>
				<verse number="47">นี่​ไม่ใช่​เรื่อง​เล่นๆ มัน​เป็น​เรื่อง​ชีวิต​ของ​พวกท่าน และ​ผ่าน​ทาง​คำสอน​เหล่านี้ พวกท่าน​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ยืนยาว​ใน​แผ่นดิน​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​เป็น​เจ้าของ”</verse>
				<verse number="48">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โมเสส​ใน​วันนั้น​เอง​ว่า</verse>
				<verse number="49">“ขึ้น​ไป​บน​เทือกเขา​อาบาริม ไป​ที่​เขา​เนโบ​ใน​แผ่นดิน​ของ​โมอับ​ตรงข้าม​เมือง​เยริโค และ​มองดู​แผ่นดิน​คานาอัน​ที่​เรา​ได้​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ไว้​เป็น​สมบัติ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="50">เจ้า​จะ​ตาย​บน​ภูเขานั้น​ที่​เจ้า​กำลัง​จะ​ปีน​ขึ้น​ไป และ​เจ้า​จะ​ได้​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เหมือน​กับ​อาโรน​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ที่​ตาย​บน​ภูเขา​โฮร์​และ​ได้​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="51">เพราะ​เจ้า​ทั้งสอง​ไม่​ซื่อสัตย์​กับ​เรา​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ที่​แหล่งน้ำ​เมรีบาห์คาเดช​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​ศิน และ​เพราะ​พวก​เจ้า​ไม่​ให้​เกียรติ​เรา​ว่า​เป็น​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​หมู่​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="52">ดังนั้น​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​แผ่นดินนั้น​จาก​ที่​ไกลๆ แต่​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ยก​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำ​อวยพร​ที่​โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="2">โมเสส​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​มา​จาก​ซีนาย เหมือน​แสง​อาทิตย์​ที่​ส่อง​จาก​เสอีร์​มา​ยัง​เรา เหมือน​แสง​อาทิตย์​ที่​ส่อง​จาก​ภูเขา​ของ​ปาราน และ​มี​ทูตสวรรค์​อีก​หนึ่งหมื่น​องค์​มา​กับ​พระองค์ ทหาร​ของ​พระองค์​อยู่​ข้าง​ขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">แน่นอน พระยาห์เวห์​รัก​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล คน​ที่​ถูก​แยก​ออก​มา​ทั้งหมด​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์ พวกเขา​นั่นเอง​ที่​ก้มกราบ​อยู่​ที่​เท้า​ของ​พระองค์ และ​ให้​ความสนใจ​ใน​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">โมเสส​ได้​ให้​คำสอน​กับ​พวกเรา เป็น​สมบัติ​ของ​ที่​ชุมนุม​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">	แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​กลาย​เป็น​กษัตริย์​ใน​เยชุรูน เมื่อ​บรรดา​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​มา​รวม​กัน เมื่อ​คน​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​มา​รวม​ตัว​กัน”</verse>
				<verse number="6">“ให้​รูเบน​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ไม่​ตาย แต่​ให้​เผ่า​ของ​เขา​มี​คน​น้อย”</verse>
				<verse number="7">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​ของ​ยูดาห์​ว่า “พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ผู้นำ​เผ่า​ยูดาห์ ขอ​ช่วย​นำ​เขา​กลับ​มาหา​คน​ของ​เขา​อย่าง​ปลอดภัย เขา​ต่อสู้​ป้องกัน​ตัวเอง​ด้วย​มือ​ของ​เขา ขอ​ให้​พระองค์​ช่วย​ให้​เขา​เอา​ชนะ​ศัตรู​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="8">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​เลวี​ว่า “เลวี​เป็น​ผู้ติดตาม​ที่​แท้จริง​ของ​พระองค์ เขา​เก็บ​รักษา​ทูมมิม​กับ​อูริม ที่​แถว​มัสสาห์ พระองค์​ได้​ทดสอบ​เขา ที่​แหล่ง​น้ำ​เมรีบาห์ พระองค์​ได้​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​พวกเขา​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ถือ​ว่า​การ​เชื่อ​ฟังคำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์ และ​การ​รักษา​ข้อตกลง​ของ​พระองค์​นั้น​สำคัญ​ยิ่งกว่า​ครอบครัว พวกเขา​พูด​ถึง​พ่อแม่​ว่า เขา​ไม่​รู้จัก พวกเขา​ไม่​รู้จัก​พี่น้อง พวกเขา​ไม่​สนใจ​ลูกๆ</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จะ​สอน​กฎ​ของ​พระองค์​ให้​ยาโคบ พวกเขา​จะ​สอน​คำสอน​ของ​พระองค์​ให้​อิสราเอล พวกเขา​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระองค์ พวกเขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นบูชา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ ขอ​อวยพร​ให้​เขา​ร่ำรวย ขอ​ให้​ยอมรับ​งาน​ที่​เขา​ทำ ขอ​พระองค์​โจมตี​ศัตรู​ที่​เกลียด​เขา เพื่อ​คน​พวกนั้น​จะ​ได้​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​กับ​เขา​อีก”</verse>
				<verse number="12">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​ของ​เบนยามิน​ว่า “พระยาห์เวห์​รัก​เบนยามิน เบนยามิน​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใกล้​พระองค์ พระยาห์เวห์​จะ​ปกป้อง​เขา​ตลอด​เวลา และ​พระยาห์เวห์​จะ​อาศัย​อยู่​ระหว่าง​เส้น​เขตแดน​ของ​เขา ”</verse>
				<verse number="13">โมเสส​พูด​ถึง​ประชาชน​ของ​โยเซฟ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​แผ่นดิน​ของ​โยเซฟ ด้วย​ของขวัญ​ที่​ดีที่สุด​บน​ฟ้า​ข้างบน และ​ของ​น้ำ​ใต้​พื้นดิน</verse>
				<verse number="14">และ​ของขวัญ​ที่​ดีที่สุด​จาก​ผลผลิต​ของ​ดวง​อาทิตย์ และ​ของขวัญ​ที่​ดีที่สุด​จาก​ผลผลิต​ของ​ดวงจันทร์</verse>
				<verse number="15">และ​ที่​ดีที่สุด​ของ​ภูเขา​ที่​เก่าแก่ และ​ของขวัญ​ที่​ดีที่สุด​ของ​เทือกเขา​ที่​ไม่​มี​วัน​จบสิ้น</verse>
				<verse number="16">และ​ของขวัญ​ที่​ดีที่สุด​ของ​แผ่นดิน​และ​ความ​อุดม​สมบูรณ์​ทั้งสิ้น​ของ​มัน และ​ความ​ชื่นชอบ​ของ​พระองค์​ผู้ที่​ปรากฏ​อยู่​ใน​พุ่มไม้​ที่​ลุก​เป็น​ไฟ ขอ​ให้​คำ​อวยพร​ไป​ถึง​หัว​ของ​โยเซฟ บน​หน้าผาก​ของ​หัวหน้า​ใน​หมู่​พี่น้อง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="17">โยเซฟ​เปรียบ​เหมือน​วัว​ตัวผู้​ที่​แข็งแรง ลูก​ทั้งสอง​ของ​เขา​เปรียบ​เหมือน​เขา​ทั้ง​สอง​ข้าง ด้วย​เขา​ทั้งสอง​ข้าง​ของ​มัน เขา​โจมตี​คน​ชาติ​อื่น และ​ดัน​พวกนั้น​ไป​จน​สุด​ขอบ​โลก ใช่แล้ว มนัสเสห์ มี​คน​เป็น​พันๆ และ​เอฟราอิม มี​คน​เป็น​หมื่นๆ”</verse>
				<verse number="18">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​ของ​เศบูลุน​ว่า “เศบูลุน มี​ความสุข​เถิด ใน​การ​เดินทาง​ของ​ท่าน และ​อิสสาคาร์ มี​ความสุข​ใน​เต็นท์​ของ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จะ​เรียก​ประชาชน​ไป​บน​ภูเขา พวก​เขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​สัตว​บูชา​ที่​ถูกต้อง เพราะ​พวกเขา​จะ​ดูด​ความ​มั่งคั่ง​จาก​ทะเล และ​สมบัติ​ที่​ซ่อน​อยู่​จาก​พื้น​ทราย”</verse>
				<verse number="20">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​ของ​กาด​ว่า สรรเสริญ​พระองค์​ผู้ที่​ขยาย​แผ่นดิน​ของ​กาด กาด​หมอบ​ลง​เหมือน​สิงโต​และ​เฝ้าคอย แล้ว​จู่โจม ฉีก​แขน​และ​ถลก​หนัง​หัว</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​เลือก​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​สำหรับ​ตัวเอง เพราะ​ส่วน​ของ​ผู้​บังคับการ​ได้​เก็บ​ไว้เพื่อ​เขา และ​เขา​มา​ใน​ฐานะ​ผู้นำ​ของ​ประชาชน เขา​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ถูกต้อง​แล้ว และ​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​ไว้​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">โมเสส​ได้​พูด​เกี่ยวกับ​เผ่า​ของ​ดาน​ว่า “ดาน​เป็น​เหมือน​ลูก​สิงโต ที่​กระโดด​ออก​จาก​บาชาน”</verse>
				<verse number="23">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​ของ​นัฟทาลี​ว่า “นัฟทาลี​เอ๋ย ท่าน​อุดม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ดีๆ​อย่าง​ล้น​เหลือ พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน​อย่าง​เต็มที่ ท่าน​ได้​แผ่นดิน​ที่​ติด​กับ​ทะเลสาบ​กาลิลี”</verse>
				<verse number="24">โมเสส​พูด​ถึง​เผ่า​ของ​อาเชอร์​ว่า “อาเชอร์​เป็น​ลูกชาย​ที่​ได้รับ​การ​อวยพร​มาก​ที่สุด ขอให้​เขา​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ที่สุด​ใน​บรรดา​พี่น้อง​ของ​เขา และ​ขอให้​เขา​จุ่ม​เท้า​ของ​เขา​ลง​ใน​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="25">ขอให้​กลอน​ประตู​ท่าน​ทำ​ด้วย​เหล็ก​และ​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​ขอ​ให้​ท่าน​แข็งแรง​ตราบเท่า​ที่​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="26">“เยชุรูน​เอ๋ย ไม่​มี​ใคร​เหมือน​พระเจ้า ผู้ที่​ลอย​ผ่านฟ้า​มา​ช่วย​ท่าน และ​ลอย​ผ่าน​เมฆ​มา​ด้วย​ความ​สง่างาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​ผู้​อยู่​ชั่ว​นิรันดร์ เป็น​ที่​ที่​ปลอดภัย แขน​ทั้งสอง​ข้าง​ของ​พระองค์ ผู้ที่​อยู่​ตลอด​กาล จะ​อุ้ม​ท่าน​ไว้ พระองค์​ขับไล่​ศัตรู​ที่​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน และ​พูด​ว่า ‘ทำลาย​มัน’</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น อิสราเอล​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย ยาโคบ​จะ​มี​ชีวิต​อย่าง​สงบ ใน​ดินแดน​แห่ง​ข้าว​และ​เหล้าองุ่น เป็น​ดินแดน​ที่​มี​ฝน​โปรยปราย​จาก​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="29">อิสราเอล ท่าน​จะ​ได้รับ​การ​อวยพร ใคร​จะ​เป็น​เหมือน​ท่าน ประชาชน​ผู้​ได้รับ​การ​ช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า พระยาห์เวห์​คือ​โล่​ที่​ปกป้อง​ท่าน และ​ดาบ​ที่​จะ​ให้​ชัยชนะ​แก่​ท่าน ศัตรู​ของ​ท่าน​จะ​หมอบ​ต่อหน้า​ท่าน​ด้วย​ความกลัว และ​ท่าน​จะ​เหยียบ​บน​หลัง​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">โมเสส​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​เขา​เนโบ จาก​ที่ราบ​โมอับ​ไป​ถึง​ยอด​เขา​ปิสกาห์​ซึ่ง​อยู่​ตรง​ข้าม​เยริโค พระยาห์เวห์​แสดง​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ให้​โมเสส​เห็น ตั้งแต่​กิเลอาด​ไป​จน​ถึง​ดาน</verse>
				<verse number="2">พระองค์​แสดง​ให้​เขา​เห็น​ทั้งหมด​ของ​นัฟทาลี​และ​แผ่นดิน​ของ​เอฟราอิม มนัสเสห์​และ​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​ไป​จน​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ยัง​แสดง​ให้​เขา​เห็น​เนเกบ​และ​ที่ราบ​ที่​อยู่​ใน​หุบเขา​ของ​เยริโค เมือง​ของ​ต้น​ปาล์ม​ไป​ถึง​โศอาร์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “นี่​คือ​แผ่นดิน​ที่​เรา​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ เรา​บอก​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​แผ่นดินนี้​กับ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า’ เรา​ได้​ให้​เจ้า​เห็น​มัน​กับ​ตา​ตัวเอง​แล้ว แต่​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ข้าม​ไป​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​โมเสส ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ก็​ตาย​อยู่​ที่นั่น​ใน​แผ่นดิน​ของ​โมอับ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ฝัง​โมเสส​ไว้​ใน​หุบเขา​ใน​แผ่นดิน​ของ​โมอับ​ใกล้​เบธเปโอร์ แต่​จนกระทั่ง​ทุก​วันนี้​ก็​ยัง​ไม่​มี​ใคร​รู้​เลย​ว่า​หลุม​ฝังศพ​ของ​โมเสส​อยู่​ที่​ไหน​กัน​แน่</verse>
				<verse number="7">ตอน​ที่​โมเสส​ตาย เขา​มี​อายุ​หนึ่ง​ร้อย​ยี่สิบ​ปี ตา​ของ​เขา​ยัง​ไม่​อ่อนล้า​และ​ตัวเขา​ก็​ยัง​ไม่​เหี่ยว​ย่น</verse>
				<verse number="8">ชาว​อิสราเอล​ร้องไห้​ให้​โมเสส​เป็น​เวลา​สามสิบ​วัน​ใน​ที่ราบ​โมอับ จนกระทั่ง​เวลา​แห่ง​การ​ไว้ทุกข์​สิ้นสุด​ลง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​วิญญาณ​ของ​ความ​เฉลียว​ฉลาด เพราะ​โมเสส​ได้​วางมือ​ลง​บน​โยชูวา​และ​แต่งตั้ง​เขา​เป็น​ผู้นำ​คน​ใหม่​แล้ว ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​เชื่อฟัง​เขา และ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="10">แต่​ยัง​ไม่​เคย​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​ไหน​ใน​อิสราเอล​ที่​เหมือน​โมเสส​เลย เพราะ​พระยาห์เวห์​รู้จัก​โมเสส​แบบ​ตัว​ต่อ​ตัว</verse>
				<verse number="11">ไม่​มี​ใคร​เหมือน​โมเสส เพราะ​พระยาห์เวห์​ส่ง​เขา​ไป​ทำ​เหตุการณ์​พิเศษ​ต่างๆ​และ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่อ​ฟาโรห์​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​ต่อ​คน​ของ​ฟาโรห์​และ​ประเทศนั้น​ทั้ง​ประเทศ</verse>
				<verse number="12">และ​ไม่​มี​ใคร​เคย​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​น่า​เกรงขาม​พวกนี้ เหมือน​กับ​ที่​โมเสส​ได้​ทำ​ให้​กับ​ทุกคน​เห็น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="6">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​โมเสส ผู้​รับใช้​ของ​พระเจ้า​ตาย​ไป พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​นูน และ​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​โมเสส​ว่า</verse>
				<verse number="2">“โมเสส​ผู้​รับใช้​ของเรา​ได้​ตาย​ไปแล้ว ตอนนี้ ให้​เจ้า​และ​คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ลุกขึ้น และ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เข้าไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​เรา​กำลัง​ยก​ให้​กับ​พวกเขา คือ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ทุกๆ​ที่​ที่​พวกเจ้า​ย่าง​ก้าว​เข้าไป เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​พวกเจ้า​แล้ว ตาม​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="4">ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​จะ​เป็น​ของ​พวกเจ้า คือ​ตั้งแต่​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​และ​เลบานอน​นี้ ไกล​ไป​จนถึง​แม่น้ำ​สาย​ใหญ่ คือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส รวมถึง​ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ และ​ต่อไป​จนถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ทาง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="5">ตลอด​ชีวิต​ของเจ้า​จะ​ไม่มี​ใคร​สามารถ​ขัดขวาง​เจ้า​ได้ เรา​จะ​อยู่​กับเจ้า​เหมือน​กับ​ที่​เรา​อยู่​กับ​โมเสส เรา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​เจ้า​หรือ​จาก​เจ้า​ไป</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้า​หาญ​ไว้ เพราะ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้นำ​คน​พวก​นี้​ให้​เข้า​ไป​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน​นั้น ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ขอ​เพียง​แต่​ให้​เจ้า​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้ และ​ให้​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ทั้งหมด​อย่าง​เคร่งครัด คือ​คำสั่ง​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของเรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้ เจ้า​ต้อง​ไม่​หัน​ซ้าย​หัน​ขวา​ไป​จาก​คำสอน​นั้น เพื่อ​เจ้า​จะได้​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​เจ้าทำ</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ต้อง​ไม่หยุด​พูด​ถึง​กฎ​ใน​หนังสือ​เล่มนี้ และ​เจ้า​ต้อง​ไตร่ตรอง​มัน​ทั้งวัน​ทั้งคืน เพื่อ​เจ้า​จะได้​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​นั้น​อย่าง​เคร่งครัด แล้ว​เจ้า​จะได้​เจริญ​รุ่งเรือง​และ​ประสบ​ความ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="9">อย่าลืม​ว่า​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้ อย่า​ได้​หวาดกลัว​หรือ​ท้อถอย เพราะ​เรา ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า จะ​อยู่​กับเจ้า​ใน​ทุกที่​ที่​เจ้าไป”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โยชูวา​ได้​สั่ง​พวก​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ว่า</verse>
				<verse number="11">“ให้​เข้าไป​ใน​ค่าย​และ​สั่ง​กับ​ประชาชน​ว่า ‘เตรียม​เสบียง​อาหาร​สำหรับ​ตัวเอง เพราะ​ใน​อีก​สามวัน พวกเรา​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน เพื่อ​เข้า​ไป​ยึดครอง​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​กำลัง​ยกให้​กับเรา’”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​โยชูวา​พูด​กับ​คน​เผ่า​รูเบน คน​เผ่ากาด และ​คน​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​หนึ่ง​ว่า</verse>
				<verse number="13">“อย่าลืม​สิ่ง​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์ ได้​พูด​ไว้​กับ​พวกท่าน ที่​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน จะ​ยก​แผ่นดิน​นี้​ให้​เป็น​ที่อยู่​อัน​สงบ​ปลอดภัย​สำหรับ​พวกท่าน’</verse>
				<verse number="14">พวก​เมียๆ​และ​ลูกๆ​ของท่าน​รวมทั้ง​สัตว์เลี้ยง​ต่างๆ​จะ​อยู่​ใน​ดินแดน​ฝั่งนี้​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​โมเสส​ได้​ยกให้​กับท่าน แต่​พวก​นักรบ​ทั้งหมด​ของท่าน​จะ​ถือ​อาวุธ​พร้อมมือ เป็น​ทัพหน้า นำ​พี่น้อง​ข้าม​ไป​ฝั่งโน้น พวกท่าน​ต้อง​ช่วย​พี่น้อง​ของท่าน</verse>
				<verse number="15">จนกว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ที่อยู่​อัน​สงบ​ปลอดภัย​กับ​พวกเขา เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ให้​กับ​ท่าน และ​จนกว่า​พวกเขา​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​กำลัง​ยก​ให้​กับ​พวกเขา เมื่อนั้น​ท่าน​ถึง​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​ท่าน​ได้​ครอบ​ครอง​ไว้​แล้ว คือ​ดินแดน​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​ให้​กับท่าน เป็น​ดินแดน​ที่​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก”</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ตอบ​โยชูวา​ว่า “พวกเรา​จะ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ท่าน​ทุกอย่าง และ​ไม่ว่า​ท่าน​จะ​ให้​เรา​ไป​ที่ไหน เรา​ก็​จะ​ไป​ที่นั่น</verse>
				<verse number="17">พวกเรา​เคย​เชื่อฟัง​โมเสส​ยังไง ก็​จะ​เชื่อฟัง​ท่าน​อย่างนั้น​ด้วย ขอ​เพียง​แต่​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​อยู่​กับท่าน​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​อยู่​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="18">ใคร​ก็ตาม​ที่​ขัดขืน​คำสั่ง​ท่าน และ​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​สั่ง คนๆนั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่าตาย ขอ​เพียง​แต่​ให้​ท่าน​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อมา​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน จึง​แอบ​ส่ง​ชาย​สองคน ที่​เป็น​ชาว​เมือง​ชิทธิม เข้า​ไป​สอดแนม พร้อม​กำชับ​ว่า “เข้าไป​สำรวจ​แผ่นดิน​นั้น​ให้​ทั่ว โดยเฉพาะ​เมือง​เยริโค” แล้ว​สอง​คนนั้น​ก็​ไป และ​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​หญิง​โสเภณี​ชื่อ​ราหับ และ​ค้างคืน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">มี​คน​ไป​แจ้ง​กับ​กษัตริย์​เมือง​เยริโค​ว่า “มี​ชาย​อิสราเอล​บางคน​ได้​เข้ามา​ใน​เมือง​คืนนี้ เพื่อ​สอดแนม​แผ่นดิน​นี้”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​เมือง​เยริโค​ได้​ส่ง​ข้อความ​นี้​ไป​ถึง​ราหับ​ว่า “ให้​ส่ง​ชาย​พวกนั้น​ที่​มาหา​เจ้า​ที่อยู่​บ้าน​เจ้า​ออกมา เพราะ​พวกมัน​มา​สอดแนม​แผ่นดิน​นี้”</verse>
				<verse number="4">แต่​ราหับ​ได้​พา​ชาย​สอง​คนนั้น​เข้าไป​ข้างใน และ​ซ่อน​พวกเขา​ไว้ นาง​พูด​ว่า “ใช่แล้ว​ค่ะ ชาย​พวกนั้น​ได้​มาหา​ฉัน​จริง แต่​ฉัน​ไม่รู้​ว่า​พวกเขา​มา​จาก​ไหน</verse>
				<verse number="5">และ​ใน​ตอน​กลางคืน​เมื่อ​ถึง​เวลา​ปิด​ประตู​เมือง พวกเขา​ก็​ออกไป ฉัน​ไม่รู้​ว่า​ชาย​พวกนั้น​ไป​ไหนกัน รีบๆ​ตาม​พวกเขา​ไปเถอะ อาจจะ​ไป​ทัน​จับ​พวกเขา​ก็ได้”</verse>
				<verse number="6">(นาง​ได้​พา​ชาย​ทั้งสอง​ขึ้นไป​บน​ดาดฟ้า และ​ให้​ซ่อน​อยู่​ใต้​ต้นป่าน ที่​นาง​ได้​ตัด​เอา​มา​ตาก​เรียง​กัน​ไว้​บน​ดาดฟ้า​นั้น)</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พวก​คน​ของ​กษัตริย์​แห่ง​เยริโค​ก็​ได้​ไป​ไล่ตาม​คน​สอดแนม​ชาว​อิสราเอล​สอง​คนนั้น​ตาม​ถนน จน​ไป​ถึง​บริเวณ​ที่​ตื้นเขิน​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​สามารถ​ลุย​ข้าม​ไป​อีก​ฝั่งหนึ่ง​ได้ เมื่อ​พวก​คน​ที่​ไล่ล่า​ออกไป ประตู​เมือง​ก็​ปิด​ลง​ทันที</verse>
				<verse number="8">ก่อน​ที่​ชาย​ชาว​อิสราเอล​สอง​คนนั้น​จะ​นอน นาง​ราหับ​ได้​ขึ้น​ไป​หา​พวกเขา​ที่​บน​ดาดฟ้า</verse>
				<verse number="9">นาง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ฉัน​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​แผ่นดิน​นี้​ให้​กับ​พวกท่าน พวกเรา​ต่าง​ก็​พากัน​หวาดกลัว​ท่าน และ​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ต่าง​ก็​อ่อน​ปวกเปียก​ไป​เพราะ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พวกเรา​เคย​ได้ยิน​มา​ว่า ตอน​ที่​พวกท่าน​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์​นั้น พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​น้ำ​ใน​ทะเล​แดง​เหือด​แห้ง​ไป​ต่อหน้า​พวกท่าน และ​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​พวกท่าน​ได้​ทำ​ต่อ​กษัตริย์​สององค์​ของ​ชาว​อาโมไรต์​คือ กษัตริย์​สิโหน​และ​กษัตริย์​โอก ที่​พวกท่าน​ได้​ทำลาย​จน​ราบคาบ ที่​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​โน้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวกเรา​ได้ยิน​ข่าว​พวกนี้ พวกเรา​ต่าง​ก็​ขวัญหนี​ดีฝ่อ ไม่มี​ความกล้า​หลงเหลือ​อยู่​ใน​พวกเรา​เลย​สักคน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​องค์นี้​นี่แหละ​ที่​เป็น​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​เบื้องบน​และ​บน​แผ่นดิน​โลก​เบื้องล่าง</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ตอนนี้​ให้​สาบาน​กับ​ฉัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ว่า พวกท่าน​จะ​มี​น้ำใจ​ต่อ​ครอบครัว​ของฉัน​อย่าง​ที่​ฉัน​มี​น้ำใจ​ต่อ​พวกท่าน ขอให้​ปฏิญาณ​กับ​ฉัน​ว่า</verse>
				<verse number="13">พวกท่าน​จะ​ไว้​ชีวิต พ่อแม่ พี่น้อง​ทั้งหลาย​ของฉัน รวมทั้ง​ทุกคน​ที่​เป็น​ของ​พวกเขา และ​ช่วย​พวกเรา​ให้​รอดพ้น​จาก​ความตาย​ด้วย”</verse>
				<verse number="14">ชาย​ทั้งสอง​นั้น​ได้​ตอบ​นาง​ว่า “ขอให้​พระเจ้า​ฆ่า​พวกเรา ถ้า​มี​คนหนึ่ง​ใน​พวกท่าน​เป็น​อะไร​ไป ถ้า​ท่าน​ไม่บอก​เรื่องนี้​ให้​ใครรู้ เรา​จะ​เมตตา​และ​ซื่อสัตย์​กับ​ท่าน​ตอน​ที่​พระเจ้า​มอบ​แผ่นดิน​นี้​ให้​กับ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น นาง​จึง​หย่อน​ทั้งสอง​ลง​ทาง​หน้าต่าง เพราะ​บ้าน​ของนาง​ชิด​กับ​กำแพง​เมือง​และ​ตัวนาง​ก็​อาศัย​อยู่​ที่​ตรง​กำแพง​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="16">นาง​ได้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “ไป​หลบ​อยู่​ที่​แถบ​เนินเขา​ก่อน เพื่อ​คน​ที่​กษัตริย์​ส่ง​มา​ค้นหา​พวกท่าน​จะได้​หา​ไม่เจอ ให้​ซ่อน​อยู่​ที่นั่น​สามวัน จนกว่า​พวก​ที่​ไล่ล่า​กลับ​เข้ามา​ใน​เมือง หลัง​จากนั้น พวกท่าน​ถึง​ค่อย​เดินทาง​ต่อ”</verse>
				<verse number="17">ชาย​ทั้งสอง​นั้น​ได้​พูด​กับ​นาง​ว่า “เรา​จะ​ไม่​รับผิดชอบ​ต่อ​คำ​สาบาน​ที่​ท่าน​ให้​เรา​ทำนี้ หาก​ท่าน​ไม่​ทำ​ตามนี้ คือ</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวกเรา​ยก​เข้ามา​ใน​เมือง ให้​ท่าน​เอา​เชือก​แดง​นี้​ผูก​ไว้​ที่​หน้าต่าง​ที่​ท่าน​หย่อน​เรา​ลงมา และ​ให้​ท่าน​รวบรวม พ่อแม่ พี่น้อง และ​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของท่าน​มา​ไว้​ใน​บ้าน​ท่าน</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ออก​จาก​ประตู​บ้าน​ท่าน​ไป​อยู่​ตาม​ท้อง​ถนน เขา​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​การตาย​ของ​เขาเอง พวกเรา​จะ​ไม่มี​ความผิด​ด้วย แต่​ถ้า​ใคร​ถูก​ทำร้าย​ใน​บ้าน​หลังนี้ พวกเรา​จะ​เป็น​ผู้​รับผิดชอบ​ต่อ​ความตาย​ของ​คนๆนั้น​เอง</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​ท่าน​ไป​บอก​เรื่อง​ของเรา​ให้​คนอื่น​รู้ เรา​ก็​ไม่ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​คำ​สาบาน​ที่​ท่าน​ให้​เรา​ทำ​นี้”</verse>
				<verse number="21">นาง​ราหับ​พูด​ตอบ​ว่า “ตกลง​ตาม​ที่​ท่าน​พูด” แล้ว​นาง​ก็​ส่ง​พวกเขา​จากไป และ​เอา​เชือก​แดง​ผูก​ไว้​ที่​หน้าต่าง</verse>
				<verse number="22">ส่วน​ชาย​ทั้งสอง​นั้น เมื่อ​ออก​จาก​บ้าน​ของ​นาง​ราหับ​แล้ว ก็​ตรง​ไป​ยัง​แถบ​เนินเขา พวกเขา​ได้​หลบซ่อน​อยู่​ที่นั่น​สาม​วัน ขณะที่​พวก​ไล่ล่า​ของ​กษัตริย์​ค้นหา​พวกเขา​ตาม​ถนน​หนทาง แต่​ก็​ไม่พบ จน​ต้อง​กลับ​เข้า​เมือง​ไป</verse>
				<verse number="23">ชาย​สองคน​นั้น​จึง​กลับ​ลงมา​จาก​เนินเขา และ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​กลับ​ไป​หา​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน และ​ได้​เล่า​เหตุการณ์​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา​ให้​โยชูวา​ฟัง</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​ยก​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นั้น​ให้​กับ​พวกเรา​แน่ ยิ่ง​กว่า​นั้น​ผู้คน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​นี้​ล้วน​หวาดกลัว​พวกเรา​เป็น​อย่าง​มาก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เช้าตรู่​วัน​ต่อมา โยชูวา กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ลุกขึ้น และ​เคลื่อน​ย้าย​ออก​จาก​เมือง​ชิทธิม มา​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน พวกเขา​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่นั่น​ก่อน​ที่​จะ​ข้าม​ไป​อีกฝั่ง​ของ​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​ผ่าน​ไป​สาม​วัน พวก​ผู้นำ​ก็​ไป​ทั่ว​ค่าย</verse>
				<verse number="3">และ​สั่ง​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “เมื่อ​พวกท่าน​เห็น​พวก​นักบวช​ชาว​เลวี แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ก็​ให้​พวกท่าน​เคลื่อน​ย้าย​ออก​จาก​ที่นี่​และ​ติดตาม​ไป</verse>
				<verse number="4">โดย​ให้​ทิ้ง​ระยะ​ห่าง​ของ​ท่าน​กับ​หีบ​ประมาณ​สองพัน​ศอก อย่า​เข้า​ใกล้​หีบ​ของ​พระเจ้า​มาก​ไป​กว่านี้ แต่​ให้​คอย​ติดตาม​ไป​เพื่อ​จะได้​รู้​ว่า​จะ​ไป​ทาง​ไหน เพราะ​พวกท่าน​ไม่เคย​ใช้​เส้นทาง​นี้​มาก่อน”</verse>
				<verse number="5">โยชูวา​พูด​กับ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ว่า “ชำระ​ตัว​ของ​พวกท่าน​ให้​บริสุทธิ์ เพราะ​พรุ่งนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่างๆ​ท่ามกลาง​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​สั่ง​พวก​นักบวช​ว่า “ให้​ยก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง และ​เดิน​นำ​ประชาชน​ข้าม​แม่น้ำ​ไป” พวก​นักบวช​จึง​ได้​ยก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​นั้น และ​เดิน​นำ​หน้า​ประชาชน​ไป</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “วันนี้ เรา​จะ​เริ่ม​ยกย่อง​เจ้า​ต่อหน้า​สายตา​ของ​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า เรา​อยู่​กับเจ้า​เหมือน​กับ​ที่​เรา​อยู่​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="8">ให้​เจ้า​สั่ง​พวก​นักบวช​ที่​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​นั้น​ว่า ‘เมื่อ​พวกท่าน​มา​ถึง​ริมฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน ให้​หยุด​ยืน​อยู่​ใน​น้ำ​ที่​ริมฝั่ง​นั้น’”</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​พูด​กับ​พวก​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย เข้ามา​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โยชูวา​พูด​ต่อไป​อีก​ว่า “เรื่องนี้​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​ทั้งหลาย​รู้​ว่า พระเจ้า​ที่​มีชีวิต​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​พวกท่าน และ​พระองค์​จะ​ขับไล่​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​ฮีไวต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เกอร์กาชี ชาว​อาโมไรต์ และ​ชาว​เยบุส ออก​ไป​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="11">บัดนี้ หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​แห่ง​สากล​โลก จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ข้างหน้า​พวกท่าน</verse>
				<verse number="12">ตอนนี้ ให้​คัดเลือก​ชาว​อิสราเอล​มา​สิบสอง​คน​จาก​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เผ่าละ​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​นักบวช ผู้​ทำหน้าที่​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​โลก​ทั้งหมด ก้าว​เท้า​ลงไป​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน น้ำ​ใน​แม่น้ำ​ที่​กำลัง​ไหล​ลงมา​นั้น​จะ​ถูก​ตัดขาด​เหมือน​กับ​มี​เขื่อน​กั้น​น้ำ​ไว้”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ประชาชน​เคลื่อน​ย้าย​ออก​จาก​ค่าย​เพื่อ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ผู้​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ก็​เดิน​นำหน้า​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="15">(น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ล้น​ตลิ่ง​เสมอ​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว) แต่​ทันที​ที่​พวก​นักบวช​ผู้​ทำหน้าที่​แบก​หีบ​นั้น​มาถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน พวกเขา​ได้​ก้าว​ลงไป​ใน​น้ำ</verse>
				<verse number="16">น้ำ​ที่​ไหล​ลงมา​จาก​ข้างบน​ก็​หยุด​ไหล​และ​กอง​สูง​ขึ้น​ราว​กับ​น้ำ​ที่​อยู่​หลัง​เขื่อน​ตรง​เมือง​อาดัม​ที่​ตั้ง​อยู่​ข้างๆ​เมือง​ศาเรธาน ส่วน​น้ำ​ที่​ไหล​ลง​สู่​ทะเล​อาราบาห์ (ทะเล​ตาย) นั้น​ก็​ถูก​ตัดขาด​จน​เกลี้ยง แล้ว​ประชาชน​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​เมือง​เยริโค​ไป</verse>
				<verse number="17">พวก​นักบวช​ที่​ถือ​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ ต่าง​ก็​ยืน​อยู่​บน​พื้นแห้ง​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน จน​ชาว​อิสราเอล​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​จน​หมดสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​ประชาชน​ทั้งหมด​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​เรียบร้อย​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​เลือก​ผู้ชาย​มา​สิบสอง​คน เผ่า​ละ​คน</verse>
				<verse number="3">สั่ง​พวกเขา​ว่า ‘ให้​พวกเจ้า​ไป​แบก​ก้อนหิน​มา​คนละ​ก้อน​จาก​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน ที่​พวก​นักบวช​ยืน​อยู่นั้น ให้​เอา​ขึ้น​มา​วาง​ไว้​ใน​ที่​ที่​พวกเจ้า​จะ​ตั้ง​ค่าย​พัก​คืนนี้’”</verse>
				<verse number="4">โยชูวา​จึง​เรียก​ชาย​สิบสอง​คน ที่​เขา​ได้​เลือก​มา​จาก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย เผ่า​ละ​คน</verse>
				<verse number="5">โยชูวา​สั่ง​พวกเขา​ว่า “ให้​พวกท่าน​ไป​ที่​ด้านหน้า​ของ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ที่​อยู่​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน​นั้น และ​ให้​แต่ละคน​แบก​หิน​มา​คนละ​ก้อน ตาม​จำนวน​เผ่า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​สิ่งนี้​จะได้​เป็น​เครื่อง​เตือนใจ​ใน​หมู่​พวกท่าน ใน​อนาคต​เมื่อ​ลูกๆ​ของ​พวกท่าน​ถาม​ว่า ‘ก้อนหิน​เหล่านี้ มี​ความหมาย​ว่า​อะไร’</verse>
				<verse number="7">พวกท่าน​จะได้​ตอบ​ว่า ‘น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ถูก​ตัดขาด​ไป​ต่อหน้า​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​หีบ​ใบนี้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ก็​หยุด​ไหล ดังนั้น​ก้อนหิน​เหล่านี้​จึง​เป็น​เครื่อง​ย้ำเตือน​ถึง​เหตุการณ์​นี้​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ตลอดไป’”</verse>
				<verse number="8">คน​เหล่านั้น​ก็​ทำ​ตาม​ที่​โยชูวา​สั่ง พวกเขา​ได้​ไป​แบก​ก้อนหิน​จาก​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​จำนวน​สิบสอง​ก้อน เท่ากับ​จำนวน​เผ่า​ของ​อิสราเอล ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โยชูวา พวกเขา​แบก​หิน​เหล่านั้น​ข้าม​แม่น้ำ​มา​กับ​พวกเขา​ไป​ถึง​ที่​ตั้ง​ค่าย​และ​ได้​วาง​พวกมัน​ไว้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">(โยชูวา​ยัง​ได้​ตั้ง​ก้อนหิน​สิบสอง​ก้อน​ไว้​ที่​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน ตรง​ที่​พวก​นักบวช​ผู้​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ยืน​อยู่​อีกด้วย ก้อนหิน​ทั้งหมด​นั้น​ยัง​อยู่​ที่นั่น​จนถึง​ทุกวันนี้)</verse>
				<verse number="10">พวก​นักบวช​ผู้​แบก​หีบ​นั้น​ยังคง​ยืน​อยู่​ที่​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน จนกระทั่ง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​เสร็จ​สิ้น​ลง​ตาม​คำสั่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โยชูวา​ให้​บอก​กับ​ประชาชน เหมือน​กับ​ที่​โมเสส​เคย​สั่ง​โยชูวา​ไว้ ประชาชน​ข้าม​แม่น้ำ​กัน​อย่าง​เร่งรีบ</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ประชาชน​ข้าม​แม่น้ำ​กัน​หมด​แล้ว หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​พวก​นักบวช​ก็​ข้าม​มา และ​มา​นำ​อยู่​ด้านหน้า​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="12">ชน​เผ่า​รูเบน ชน​เผ่า​กาด และ​ชน​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​หนึ่ง​ถือ​อาวุธ​พร้อมมือ นำ​หน้า​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่นๆ​ข้าม​ไป​ตาม​ที่​โมเสส​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="13">มี​ประมาณ​สี่หมื่น​คน​ที่​มี​อาวุธ​พร้อมมือ​ได้​ข้าม​ไป​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ไป​สู่​ที่ราบ​ทั้งหลาย​ของ​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="14">ใน​วันนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​ยกย่อง​โยชูวา​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย พวกเขา​ยำเกรง​โยชูวา​ไป​จน​ชั่วชีวิต​ของท่าน เหมือน​กับ​ที่​พวกเขา​เคย​ยำเกรง​โมเสส</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ให้​สั่ง​พวก​นักบวช​ผู้​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​นั้น ขึ้นมา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="17">โยชูวา​จึง​สั่ง​พวก​นักบวช​ทั้งหลาย​ว่า “พวกท่าน​ทั้งหลาย ขึ้น​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="18">และ​เมื่อ​พวก​นักบวช​ผู้​แบก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ ขึ้น​มา​จาก​กลาง​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ก้าว​ขึ้นมา​บน​ฝั่ง น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ก็​ไหล​กลับมา​ท่วม​ตลิ่ง​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ได้​ขึ้นมา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​วัน​ที่​สิบ​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง และ​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​เมือง​กิลกาล​ทาง​ชายแดน​ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="20">และ​โยชูวา​ได้​ตั้ง​ก้อนหิน​ทั้ง​สิบสอง​ก้อน​ที่​พวกเขา​ได้​นำ​มา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไว้​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="21">โยชูวา​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ใน​อนาคต​เมื่อ​ลูกหลาน​ของ​พวกท่าน​ถาม​พวก​พ่อ​ของ​พวกเขา​ว่า ‘หิน​พวกนี้​หมายถึง​อะไร’</verse>
				<verse number="22">ให้​ท่าน​ตอบ​กับ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ว่า ‘ชาว​อิสราเอล​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​บน​พื้นแห้ง’</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ทำ​ให้​แม่น้ำ​จอร์แดน​แห้ง​ลง​ต่อหน้า​พวกท่าน จน​พวกท่าน​ข้ามไป​ได้​เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​เคย​ทำ​กับ​ทะเล​แดง พระองค์​ทำ​ให้​ทะเล​แดง​นั้น​แห้ง​ลง​ต่อหน้า​พวกเรา จน​พวกเรา​ข้าม​ไป​ได้</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​ประชาชน​ทั้งหมด​บน​แผ่นดิน​จะ​ได้​รู้​ว่า​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ทรงพลัง และ​เพื่อ​พวกท่าน​จะ​ได้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ตลอดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​อาโมไรต์​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​ชาว​คานาอัน​ที่​อยู่​แถบ​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน ได้ยิน​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​น้ำ​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​แห้ง​ลง​ต่อหน้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล จน​พวกเขา​ได้​ข้ามฟาก​ไป​จน​หมด เพราะ​อิสราเอล​นี้​ทำ​ให้​ใจ​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น​ฝ่อ​ไป​และ​หมด​กำลังใจ</verse>
				<verse number="2">เวลานั้น​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ให้​เอา​หิน​เหล็ก​ไฟ​มา​ทำ​พวก​มีด​และ​ทำ​พิธี​ขลิบ​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง ”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โยชูวา​จึง​ทำ​มีด​ขึ้น​หลาย​เล่ม​จาก​หิน​เหล็ก​ไฟ และ​ทำ​พิธี​ขลิบ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ที่​กิเบอัธหะอาราโลท</verse>
				<verse number="4">เหตุผล​ที่​โยชูวา​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​ให้​กับ​พวกเขา เป็น​เพราะ​พวก​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ใน​หมู่​ประชาชน​ที่​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ คือ​ทุกคน​ที่​เป็น​ทหาร​ได้​นั้น ได้​ตาย​ไป​หมด​แล้ว​ใน​ช่วง​ที่​พวกเขา​เดินทาง​อยู่​ใน​ทะเลทราย หลังจาก​ที่​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">ถึง​แม้​ว่า​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ที่​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​กัน​หมด​แล้ว แต่​คน​ที่​เกิด​ใน​ทะเลทราย​ใน​ระหว่าง​การ​เดินทาง หลัง​จาก​ออก​มา​จาก​อียิปต์​แล้ว​นั้น ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​กัน​เลย</verse>
				<verse number="6">ชาว​อิสราเอล​ได้​เดินทาง​ไป​ใน​ทะเลทราย​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี จน​ชนชาติ​ทั้งหมด คือ​พวก​ทหาร​ที่​ได้​ออก​มา​จาก​อียิปต์​เสีย​ชีวิต​กัน​ไปหมด เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​สาบาน​กับ​พวกเขา​ว่า พระองค์​จะ​ไม่ยอม​ให้​พวกเขา​ได้​เห็น​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​เคย​สาบาน​กับ​บรรพบุรุษ ของ​พวกเขา​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเรา ซึ่ง​เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์​มาก</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พระองค์​จึง​ได้​ยก​พวก​ลูกชาย​ของ​พวกเขา​ขึ้น​มา​แทนที่ และ​คน​พวกนี้​นี่แหละ​ที่​โยชูวา​ทำ​พิธี​ขลิบ​ให้ เพราะ​พวกเขา​ยัง​ไม่เคย​เข้า​พิธี​ขลิบ​มา​ก่อน​ใน​ระหว่าง​การ​เดินทาง</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พวกเขา​ทั้งหมด​ได้รับ​การ​ขลิบ​เรียบร้อย​แล้ว ก็​กลับ​ไป​ที่พัก​ของ​ตน​ใน​ค่าย​จนกว่า​จะ​หาย​ดี</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กลับ​โยชูวา​ว่า “วันนี้​เรา​ได้​กลิ้ง​ความ​อดสู​ที่​เกิด​ใน​อียิปต์​พ้น​ไป​จาก​พวกเจ้า​แล้ว” ดังนั้น สถานที่​นี้​จึง​มี​ชื่อ​ว่า กิลกาล มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">ขณะที่​ชาว​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​กิลกาล พวกเขา​ได้​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย ใน​เย็น​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน ตรง​ที่ราบ​ของ​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="11">วัน​รุ่งขึ้น​หลัง​จาก​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย พวกเขา​ได้​กิน​ผลผลิต​ที่​เกิด​จาก​แผ่นดิน คือ ขนมปัง​ไร้เชื้อ​และ​ข้าวคั่ว</verse>
				<verse number="12">ใน​วันนั้น​ที่​พวกเขา​ได้​กิน​ผลผลิต​จาก​แผ่นดิน มานา​ก็​หยุด​ตก ต่อ​จากนั้น​มา​ชาว​อิสราเอล​ก็​ไม่ได้​กิน​มานา​อีกเลย ใน​ปีนั้น​พวกเขา​ได้​กิน​พืชผล​ที่​เก็บเกี่ยว​จาก​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="13">มี​อยู่​ครั้ง​หนึ่ง เมื่อ​โยชูวา​อยู่​แถว​ชาน​เมือง​เยริโค เขา​ได้​เงย​หน้า​ขึ้น​เห็น​ชาย​คนหนึ่ง​ที่​มี​ดาบ​ที่​ชัก​ออก​มา​แล้ว​อยู่​ใน​มือ ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน โยชูวา​เข้า​ไป​หา​ชาย​คนนั้น​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​อยู่​ฝ่าย​เรา​หรือ​ฝ่าย​ศัตรู”</verse>
				<verse number="14">ชาย​คนนั้น​ตอบ​ว่า “ไม่ใช่​ทั้งนั้น แต่​เรา​มา​ที่นี่​ใน​ฐานะ​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​แห่ง​พระยาห์เวห์” ดังนั้น โยชูวา​จึง​ก้มหน้า​กับ​พื้น​กราบไหว้​ชาย​คนนั้น และ​พูด​ว่า “เจ้านาย ​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​จะ​สั่ง​ให้​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ทำ​อะไร​ครับ”</verse>
				<verse number="15">แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​แห่ง​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ถอด​รองเท้า​ของเจ้า​ออก เพราะ​ที่​ที่​เจ้า​ยืน​อยู่​นี้​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์” โยชูวา​ก็​ทำ​ตามนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เป็น​เพราะ​ชาว​อิสราเอล ประตู​เมือง​เยริโค​จึง​ถูก​ปิดลง​และ​มี​การ​ป้องกัน​อย่าง​แน่นหนา ไม่มี​ใคร​เข้า​หรือ​ออก​จาก​เมือง​เลย</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ดูเถิด เรา​ได้​ยก​เมือง​เยริโค​ให้​กับเจ้า​แล้ว ทั้ง​กษัตริย์​และ​เหล่า​ทหาร​กล้า​ของมัน​ด้วย</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า คือ​กองทหาร​ทั้งหมด​ต้อง​เดิน​ขบวน​ไป​รอบๆ​เมือง​หนึ่ง​รอบ เจ้า​ต้อง​ทำ​อย่างนี้​หกวัน</verse>
				<verse number="4">ให้​นักบวช​เจ็ดคน​ถือ​แตร​เขาแกะ​คนละ​อัน เดิน​นำ​หน้า​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์ ใน​วัน​ที่เจ็ด​ให้​พวกเจ้า​เดิน​รอบ​เมือง​เจ็ด​รอบ และ​ให้​พวก​นักบวช​เป่า​แตร​เขาแกะ​ไปด้วย</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​เป่า​แตร​เสียง​ยาว เมื่อ​พวกเจ้า​ทั้งหลาย​ได้ยิน​เสียง​แตร​นั้น ก็​ให้​ประชาชน​ทั้งหมด​โห่ร้อง​เสียงดัง และ​กำแพง​ก็​จะ​พัง​ราบ​ลงมา แล้ว​ทุกคน​ก็​จะ​บุก​เข้าไป​ตรง​หน้า”</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​จึง​ได้​เรียก​พวก​นักบวช​มา​สั่ง​ว่า “ให้​ยก​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ขึ้น และ​ให้​นักบวช​เจ็ด​คน​ถือ​แตร​เขาแกะ​คนละ​อัน นำ​หน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ไป”</verse>
				<verse number="7">โยชูวา​ได้​สั่ง​กับ​ประชาชน​ว่า “ให้​เคลื่อน​ขบวน​ไป​ข้างหน้า​และ​เดินแถว​ไป​รอบๆ​เมือง ให้​ทหาร​ที่​ติด​อาวุธ​เดิน​นำ​หน้า​หีบ​แห่ง​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="8">ทุกอย่าง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​โยชูวา​ได้​สั่ง​กับ​ประชาชน​คือ นักบวช​เจ็ด​คน​ที่​ถือ​แตร​เขาแกะ​คนละ​อัน เดิน​นำ​หน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เป่า​แตร​ไป และ​หีบ​ที่​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​เคลื่อน​ตาม​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="9">พวก​ทหาร​เดิน​นำ​หน้า​พวก​นักบวช​ที่​กำลัง​เป่า​แตร​อยู่ และ​มี​กอง​ระวัง​หลัง​เดิน​รั้งท้าย​หีบ​นั้น และ​เขาแกะ​ก็​เป่า​ต่อไป​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="10">โยชูวา​ได้​สั่ง​ประชาชน​ว่า “อย่า​ได้​โห่ร้อง หรือ​ให้​ใคร​ได้ยิน​เสียง​ของท่าน และ​อย่า​ให้​คำพูด​หลุด​ออก​มา​จาก​ปาก​ท่าน จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​ที่​เรา​จะ​บอก​ให้​พวกท่าน​โห่ร้อง เมื่อนั้น​พวกท่าน​ถึง​ค่อย​โห่ร้อง​ออก​มา”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น โยชูวา​ให้​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​ไป​วน​รอบ​เมือง​หนึ่ง​รอบ แล้ว​พวกเขา​ก็​กลับ​เข้ามา​ใน​ค่าย และ​ค้างคืน​อยู่​ใน​ค่ายนั้น</verse>
				<verse number="12">โยชูวา​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​พวก​นักบวช​ก็​ยก​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​แบก</verse>
				<verse number="13">นักบวช​เจ็ด​คน​ที่​ถือ​แตร​เขาแกะ​คนละ​อัน เดิน​นำ​หน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ไป และ​เป่า​แตร​ไป​เรื่อยๆ​มี​ทหาร​เดิน​อยู่​ข้างหน้า​พวกเขา และ​มี​กอง​ระวัง​หลัง​เดิน​รั้งท้าย​อยู่​หลัง​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ เขาแกะ​ก็​ถูก​เป่า​ไป​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="14">ใน​วันที่​สอง​นั้น พวกเขา​เดิน​รอบ​เมือง​หนึ่ง​รอบ แล้ว​ก็​กลับ​เข้า​ค่าย พวกเขา​ทำ​อย่างนี้​จน​ครบ​หก​วัน</verse>
				<verse number="15">ใน​วัน​ที่เจ็ด พวกเขา​ลุกขึ้น​เมื่อ​ท้องฟ้า​เริ่ม​ทอแสง และ​ได้​เดิน​ขบวน​ไป​รอบๆ​เมือง​อย่าง​เคย แต่​วันนี้​เดิน​เจ็ด​รอบ เฉพาะ​วันนี้​วันเดียว​พวกเขา​เดิน​ไป​รอบ​เมือง​เจ็ด​รอบ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ถึง​รอบ​ที่​เจ็ด พวก​นักบวช​ก็​เป่า​แตร​เขาแกะ​ขึ้น โยชูวา​ได้​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “โห่ร้อง​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​เมืองนี้​ให้​กับ​พวกท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="17">เมือง​ทั้ง​เมือง​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ภายใน​เมืองนี้​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ให้​หมดสิ้น​เพื่อ​เป็น​ของถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เว้น​แต่​โสเภณี​ที่​ชื่อ​ราหับ​และ​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​นาง​ใน​บ้าน​ของนาง​เท่านั้น​ที่​จะ​รอด​ชีวิต เพราะ​นาง​ได้​ให้​ที่​หลบซ่อน​แก่​พวก​ผู้​สอดแนม​ที่​เรา​ได้​ส่ง​ไป</verse>
				<verse number="18">อย่า​ไป​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​จะ​ต้อง​ทำลาย​เพื่อ​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​นั้น เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ไม่​เกิด​ความ​โลภ แล้ว​เก็บ​ส่วนหนึ่ง​ของ​สิ่ง​ที่​จะ​ต้อง​ทำลาย​ให้​หมดสิ้น​นั้น​กลับ​มา ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​ค่าย​ของ​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ไป และ​พวกท่าน​ก็​จะ​เป็น​ต้นเหตุ​ของ​ความ​ทุกข์ยาก​นั้น</verse>
				<verse number="19">แต่​บรรดา​เงิน ทอง และ​สิ่งของ​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​นำ​พวกมัน​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​สมบัติ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ประชาชน​จึง​โห่ร้อง และ​พวก​นักบวช​ก็​ได้​เป่า​แตร​ขึ้น ทันที​ที่​ประชาชน​ได้ยิน​เสียง​แตร พวกเขา​ก็​โห่ร้อง​เสียง​ดัง กำแพง​ก็​พัง​ทลาย​ลง ทหาร​ก็​บุก​ตรง​เข้าไป​ใน​เมือง​และ​ยึด​เมือง​ไว้ได้</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ทำลาย​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​เมือง​ด้วย​คม​ดาบ ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง เด็ก​หรือ​แก่ รวมทั้ง​วัว แกะ​และ​ลา</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​ได้​สั่ง​ชาย​สองคน​ที่​เขา​เคย​ส่ง​เข้า​มา​สอดแนม​ว่า “ให้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​หญิง​โสเภณี​คนนั้น และ​นำ​ตัว​นาง​รวมทั้ง​คนอื่นๆ​ที่​อยู่​กับ​นาง​ออก​มา ดัง​ที่​พวก​ท่าน​ได้​เคย​สัญญา​ไว้​กับ​นาง”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ชาย​หนุ่ม​ทั้งสอง​ที่​เคย​เป็น​ผู้​สอดแนม​จึง​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ราหับ และ​ได้​นำ​ตัว​ราหับ พ่อแม่ พี่น้อง และ​ทุกคน​ที่​อยู่​ที่นั่น​กับ​นาง​ออก​มา พวกเขา​ได้​พา​ญาติๆ​ทั้งหมด​ของ​นาง​ไป​ไว้​ที่​นอก​ค่าย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​จึง​ได้​จุดไฟ​เผา​เมือง และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​เมืองนั้น ส่วน​เงิน ทอง เครื่องใช้​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก พวกเขา​ได้​นำ​มา​ไว้​ใน​คลัง​สมบัติ​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">แต่​โยชูวา​ได้​ไว้​ชีวิต​ราหับ​ที่​เป็น​โสเภณี​และ​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​นาง รวมทั้ง​ทุกคน​ที่​อยู่​กับ​นาง และ​พวก​ลูกหลาน​ของ​นาง ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ เพราะ​นาง​ได้​ซ่อนตัว​พวก​คน​ส่งข่าว​ที่​โยชูวา​ได้​ส่ง​เข้า​ไป​สอดแนม​ใน​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="26">แล้ว​โยชูวา​ได้​สาบาน​ไว้​ว่า “ขอให้​ใคร​ก็ตาม​ที่​พยายาม​สร้าง​เมือง​เยริโค​นี้​ขึ้น​มา​ใหม่ ถูก​สาปแช่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ถ้า​เขา​วาง​รากฐาน​ของ​เมืองนี้ ก็​ขอให้​ลูกชาย​คนแรก​ของเขา​ตาย ถ้า​เขา​ตั้ง​ประตูเมือง​ขึ้น ก็​ขอให้​ลูกชาย​คนเล็ก​ของเขา​ตาย”</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​อยู่​กับ​โยชูวา และ​ชื่อเสียง​ของท่าน​ก็​ได้​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ใน​เรื่อง​สิ่งของ​ที่​ต้อง​ถูก​ทำลาย อาคาน​ลูกชาย​ของ​คารมี​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศับดี​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศราห์​จาก​เผ่า​ยูดาห์ ได้​แอบ​เอา​ของ​บางส่วน​มา​จาก​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ต้อง​ถูก​ทำลาย ดังนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ฝ่าย​โยชูวา​ได้​ส่ง​คน​กลุ่ม​หนึ่ง​ออก​จาก​เมือง​เยริโค​ไป​ยัง​เมือง​อัย ซึ่ง​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​เมือง​เบธาเวน ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​เบธเอล โยชูวา​บอก​พวกเขา​ว่า “ขึ้น​ไป​สอดแนม​แผ่นดิน​นั้น​มา” ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ขึ้น​ไป​สอดแนม​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวกเขา​ได้​กลับ​มา​รายงาน​โยชูวา​ว่า “ไม่​จำเป็น​ต้อง​ให้​ประชาชน​ทั้งหมด​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​เมือง​อัย ให้​ใช้​คน​แค่​สองสาม​พันคน​ขึ้นไป​ตี​เมือง​อัย​ก็พอ อย่า​ให้​ประชาชน​ทั้งหมด​ต้อง​เสียแรง​ขึ้น​ไป​ถึง​ที่นั่น​เลย เพราะ​เมือง​อัย​มี​ประชาชน​น้อย”</verse>
				<verse number="4">ประชาชน​ประมาณ​สามพัน​คน​จึง​ได้​เดินทาง​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​อัย แต่​พวกเขา​ก็​ต้อง​ถูก​ชาว​เมือง​อัย​ตี​จน​แตก​หนี​กลับ​มา</verse>
				<verse number="5">และ​ถูก​ฆ่าตาย​ประมาณ​สามสิบหก​คน และ​ชาว​เมือง​อัย​ยัง​ไล่ล่า​ชาว​อิสราเอล​ตั้งแต่​ที่​หน้า​ประตู​เมือง​ไป​จนถึง​เหมือง​หิน และ​ฆ่า​พวกเขา​ที่​ทาง​ลาด​แห่งนั้น ดังนั้น ชาว​อิสราเอล​จึง​กลัว​จน​จิตใจ​หลอม​ละลาย​ไป​อย่าง​น้ำ</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ของเขา​และ​ซบหน้า​ลง​บน​พื้นดิน​ต่อหน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​จนถึง​เวลา​เย็น พร้อมๆ​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​ชาว​อิสราเอล พวกเขา​ต่าง​ก็​เอา​ฝุ่น​โปรย​ลง​บน​หัว​ตัวเอง</verse>
				<verse number="7">โยชูวา​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​นำ​ประชาชน​ทั้งหมด​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​ทำไม​กัน เพื่อ​ให้​ชาว​อาโมไรต์​ทำลาย​ล้าง​พวกเรา​อย่างนั้น​หรือ เสียดาย​จริงๆ​พวกเรา​น่า​จะ​พอใจ​ที่​จะ​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​มากกว่า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เจ้าข้า ข้าพเจ้า​ไม่รู้​จะ​พูด​อะไร​แล้ว ใน​เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ได้​หันหลัง​หนี​จาก​ศัตรู​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="9">ชาว​คานาอัน และ​บรรดา​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ จะ​ได้ยิน​เรื่องนี้​และ​จะ​พากัน​มา​ปิด​ล้อม​และ​ลบล้าง​พวกเรา​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก เมื่อ​ถึง​ขั้นนั้น พระองค์​จะ​ทำ​อะไร​เพื่อ​กู้​ชื่อเสียง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ลุกขึ้น เจ้า​จะ​ซบหน้า​อยู่​อย่างนี้​ทำไม</verse>
				<verse number="11">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำบาป พวกเขา​ได้​ละเมิด​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกเขา​ไว้ พวกเขา​ได้​เอา​ของ​บางส่วน​ที่​เรา​สั่ง​ให้​ทำลาย พวกเขา​ได้​ขโมย​พวกมัน​ไป​และ​โกหก พวกเขา​ได้​เอา​สิ่ง​เหล่านั้น​ไป​รวม​ไว้​กับ​ของ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">ชาว​อิสราเอล​ก็​เลย​ไม่​สามารถ​ยืนหยัด​ต่อสู้​ศัตรู​ได้ พวกเขา​วิ่งหนี​จาก​ศัตรู เพราะ​พวกเขา​เอง​ได้​กลาย​เป็น​สิ่ง​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ให้​กับเรา เรา​จะ​ไม่อยู่​กับ​พวกเจ้า​อีก​ต่อไป นอกจาก​ว่า​พวกเจ้า​จะ​เอา​ของ​เหล่านั้น​ที่​ต้อง​ทำลาย ออก​ไป​เสีย​จาก​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="13">ให้​ไป​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์​และ​พูด​ว่า ‘ให้​ชำระ​ตัว​ของ​พวกท่าน​ไว้​สำหรับ​วัน​พรุ่งนี้ เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​พูด “ชาว​อิสราเอล ท่ามกลาง​พวกเจ้า​ยัง​มี​สิ่งของ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​ทำลาย​เก็บ​ไว้​อยู่ เจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​ยืนหยัด​ต่อสู้​ศัตรู​ได้ จนกว่า​พวกเจ้า​จะ​เอา​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​ทำลาย​ออก​ไป​เสีย​จาก​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="14">ใน​ตอนเช้า ให้​พวกเจ้า​เข้า​มา​ทีละ​เผ่า และ​เผ่า​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก ก็​ให้​เข้า​มา​ทีละ​ตระกูล ตระกูล​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก ก็​ให้​เข้า​มา​ทีละ​ครอบครัว ครอบครัว​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก ก็​ให้​เข้า​มา​ทีละ​คน</verse>
				<verse number="15">คนใด​ที่​ถูก​จับ​ได้​ว่า​มี​สิ่ง​เหล่านั้น​ที่​ต้อง​ถูก​ทำลาย จะ​ต้อง​ถูก​เผา​ไป​พร้อมๆ​กับ​ทุกสิ่ง​ที่​เป็น​ของเขา เพราะ​เขา​ได้​ละเมิด​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​ละอาย​ใน​อิสราเอล’”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น โยชูวา​จึง​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​ได้​นำ​ชาว​อิสราเอล​เข้า​มา​ทีละ​เผ่า และ​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">เขา​ให้​ตระกูล​ต่างๆ​ใน​เผ่า​ยูดาห์​เข้า​มา และ​ตระกูล​ของ​เศราห์​ถูก​เลือก​ออก​มา เขา​ให้​แต่ละ​ครอบครัว​ใน​ตระกูล​เศราห์​มา ครอบครัว​ของ​ศับดี​ถูก​เลือก​ออก​มา</verse>
				<verse number="18">โยชูวา​ได้​ให้​คน​ใน​ครอบครัว​ศับดี​เข้า​มา​ทีละ​คน และ​คน​ที่​ถูก​เลือก​คือ​อาคาน​ลูกชาย​ของ​คารมี​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศับดี​จาก​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​โยชูวา​ก็​พูด​กับ​อาคาน​ว่า “ลูกเอ๋ย ให้​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​และ​สารภาพ​กับ​พระองค์​เถิด ให้​บอก​เรา​มา​สิ​ว่า เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ลงไป อย่า​ได้​ปิดบัง​อะไร​จาก​เรา​เลย”</verse>
				<verse number="20">อาคาน​ได้​ตอบ​โยชูวา​ว่า “ถูกแล้ว ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ประชาชน​อิสราเอล นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำไป</verse>
				<verse number="21">คือ​ใน​พวก​สิ่งของ​ทั้งหมด​ที่​พวกเรา​ยึด​มา​ได้​นั้น ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​เสื้อคลุม​ตัวงาม​จาก​บาบิโลน เงิน​กว่า​สอง​กิโลกรัม และ​ทองคำ​แท่ง​หนึ่ง​หนัก​ประมาณ​หกร้อย​กรัม ข้าพเจ้า​อยาก​ได้​ของ​เหล่านั้น​มาก จึง​ได้​เอา​มัน​มา​และ​ซ่อน​ไว้​ใน​พื้นดิน​ใต้​เต็นท์​ของ​ข้าพเจ้า โดย​วาง​เงิน​อยู่​ด้านล่าง”</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​จึง​ได้​ส่ง​คน​ไป พวกเขา​วิ่ง​ไป​ที่​เต็นท์​หลังนั้น และ​ได้​พบ​ของ​ที่​ถูก​ซ่อน​ไว้​ใน​เต็นท์​นั้น โดย​มี​เงิน​วาง​อยู่​ด้าน​ล่าง</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​นำ​ของ​เหล่านั้น​ออก​มา​จาก​เต็นท์ และ​นำ​ไป​ที่​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​อยู่ แล้ว​วาง​ของ​เหล่านั้น​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="24">แล้ว​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​พา​อาคาน​ลูกชาย​ของ​เศราห์ พร้อม​กับ​เงิน เสื้อคลุม ทอง​แท่ง พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​ของเขา พวก​วัว ลา​และ​แกะ​ทั้งหลาย รวมทั้ง​เต็นท์​ของเขา และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของเขา ขึ้น​ไป​ที่​หุบเขา​อาโคร์</verse>
				<verse number="25">โยชูวา​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​นำ​ความ​เดือด​ร้อน​นี้​มา​ให้​กับ​พวกเรา วันนี้ พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ความ​เดือด​ร้อน​มา​ให้​กับเจ้า” จากนั้น​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ก็​พา​กัน​เอา​หิน​ขว้าง​ใส่​อาคาน​กับ​ครอบครัว​ของเขา​ให้​ตาย เผา​ครอบครัว​ของ​อาคาน​และ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ของเขา และ​ขว้าง​ก้อนหิน​ใส่​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​เอา​ก้อนหิน​มา​กอง​ทับ​ร่าง​ของเขา​ไว้​และ​มัน​ก็​ยัง​อยู่​จนถึง​ทุกวันนี้ นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เขา​เรียก​สถานที่​แห่งนั้น​ว่า​หุบเขา​อาโคร์ หลัง​จากนั้น​พระยาห์เวห์​ก็​หาย​จาก​ความ​โกรธ​ที่​แผดเผา​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">จากนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “อย่า​ได้​กลัว​หรือ​ท้อถอย ให้​นำ​เหล่า​นักรบ​ทั้งหมด​ไป​กับเจ้า และ​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​อัย ดูเถิด เรา​ได้​มอบ​กษัตริย์​เมือง​อัย ประชาชน​ของ​เขา รวมทั้ง​เมือง​และ​แผ่นดิน​ของเขา​ไว้​ใน​มือ​ของเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​ทำ​กับ​เมือง​อัย​และ​กษัตริย์​ของ​เมืองนี้ อย่าง​กับ​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​กับ​เมือง​เยริโค​และ​กษัตริย์​ของเขา​มา​แล้ว แต่​ครั้งนี้ เจ้า​จะ​ได้รับ​อนุญาต​ให้​เก็บ​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​เมือง​และ​สัตว์เลี้ยง​ไว้​เป็น​ของ​พวกเจ้า​ได้ ให้​จัด​ทหาร​ไว้​ซุ่ม​โจมตี​จาก​ทาง​ด้านหลัง​ของ​เมือง”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โยชูวา​จึง​ได้​นำ​ทหาร​ทั้งหมด​ขึ้น​ไป​เมือง​อัย โยชูวา​ได้​คัด​ทหาร​ชั้นเยี่ยม​ออก​มา​สามหมื่น​คน และ​ส่ง​พวกเขา​ออกไป​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​สั่ง​พวก​ทหาร​กลุ่มนี้​ว่า “ฟัง​ให้ดี ให้​พวกเจ้า​คอย​ดักซุ่ม​อยู่​ทาง​ด้าน​หลัง​ของ​เมือง อย่า​ไป​ไกล​จาก​เมือง​นัก ให้​พวกเจ้า​ทั้งหมด​ตื่นตัว​อยู่​ตลอด</verse>
				<verse number="5">เรา​และ​ประชาชน​ของเรา​จะ​เข้า​ประชิด​ตัวเมือง เมื่อ​พวกเขา​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเรา พวกเรา​ก็​จะ​แกล้ง​ถอยหนี​พวกเขา​เหมือน​ครั้ง​ก่อน</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​จะได้​ตาม​เรา​ออกมา จนกว่า​เรา​ได้​ล่อ​ให้​พวกเขา​ออก​ห่าง​จาก​ตัวเมือง เพราะ​พวกเขา​จะ​พูดว่า ‘พวกนั้น​กำลัง​หนี​พวกเรา​เหมือน​ครั้ง​ก่อน’ ดังนั้น พอ​พวกเรา​หนี​พวกเขา​ออก​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="7">ถึง​ตอนนั้น ก็​ให้​พวกเจ้า​ลุกขึ้น​จาก​ที่ซ่อน และ​เข้า​ยึด​เมือง​ไว้ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​ก็​จะ​มอบ​เมือง​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พวกเจ้า​ยึด​เมือง​ได้ ให้​จุดไฟ​เผา​เมือง​ซะ พวกเจ้า​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้ นี่​คือ​คำสั่ง​ทั้งหลาย​สำหรับ​พวกเจ้า ไป​ลงมือ​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​โยชูวา​ก็​ได้​ส่ง​พวกเขา​ออกไป พวกเขา​ได้​ไป​ยัง​ที่​ซ่อนตัว​ของ​พวกเขา พวกเขา​ได้​แอบ​ซุ่ม​อยู่​ระหว่าง​เมือง​เบธเอล​กับ​เมือง​อัย ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​เมือง​อัย แต่​ใน​คืนนั้น​โยชูวา​ยัง​อยู่​ใน​ค่าย​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="10">วัน​ต่อมา โยชูวา​ตื่น​แต่​เช้าตรู่ และ​ได้​เรียก​ประชาชน​ให้​มา​รวม​ตัว​กัน แล้ว​เขา​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ก็​ได้​นำ​ทัพ​ประชาชน​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="11">พวก​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ได้​เดินทัพ​ขึ้น​ไป และ​เข้า​ใกล้​เมือง​อัย จน​กระทั่ง​พวกเขา​ได้​มา​ถึง​ด้าน​หน้า​ของ​เมือง จึง​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​เมือง​อัย มี​หุบเขา​คั่น​ระหว่าง​พวกเขา​กับ​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="12">โยชูวา ได้​จัด​กำลัง​คน​ประมาณ​ห้าพัน​ให้​แอบ​ซุ่ม​อยู่​ระหว่าง​เมือง​เบธเอล​กับ​เมือง​อัย ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ได้​วาง​กอง​กำลัง​ไว้​ตาม​ที่​ของมัน ค่าย​หลัก​อยู่​ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​เมือง และ​พวก​ที่​ดักซุ่ม​ก็​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​เมือง ใน​คืนนั้น​โยชูวา​ได้​เข้า​ไป​ใน​หุบเขา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​กษัตริย์​เมือง​อัย​เห็น​อย่าง​นั้น เขา​และ​ประชาชน​ใน​เมือง​ก็​รีบ​ออก​มา​แต่​เช้าตรู่ เพื่อ​ต่อสู้​กับ​ชาว​อิสราเอล ปะทะ​กัน​ที่​ด้าน​หน้า​ของ​หุบเขา​จอร์แดน แต่​กษัตริย์​เมือง​อัย​ไม่รู้​ว่า​ยัง​มี​กอง​ทหาร​อีก​หนึ่ง​กอง​แอบ​ซุ่ม​อยู่​ทาง​ด้าน​หลัง​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="15">โยชูวา​และ​พวก​ทหาร​แกล้ง​ทำ​เป็น​พ่ายแพ้​และ​วิ่ง​หนี​ไป​ทาง​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="16">ชาว​เมือง​อัย​ทุกคน​ถูก​สั่ง​ให้​ไล่ตาม​พวกนั้น​ไป เมื่อ​พวกเขา​ไล่​ตาม​โยชูวา​ไป พวกเขา​ก็​ถูก​ล่อ​ให้​ออก​ห่าง​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="17">ไม่มี​ผู้ชาย​เหลือ​เลย​สัก​คนเดียว​ใน​เมือง​อัย​หรือ​เมือง​เบธเอล เพราะ​ผู้ชาย​ทุกคน​ได้​ออก​ไป​ไล่ตาม​ชาว​อิสราเอล​จนหมด พวกเขา​ทิ้ง​ประตู​เมือง​ให้​เปิด​อยู่​และ​ไป​ไล่ตาม​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ให้​ยื่น​หอก​ที่​อยู่​ใน​มือ​ของเจ้า​ไป​ที่​เมือง​อัย เพราะ​เรา​จะ​มอบ​เมือง​อัย​ให้​อยู่​ใน​กำมือ​ของเจ้า” โยชูวา​จึง​ยื่น​หอก​ที่​อยู่​ใน​มือ​ไป​ที่​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="19">ทันใดนั้น ทหาร​ที่​แอบ​ซุ่ม​อยู่​ก็​ออก​มา​จาก​ที่ซ่อน​ของ​พวกเขา​อย่าง​รวดเร็ว และ​รีบ​บุก​ไป​ข้างหน้า​ทันที​ที่​โยชูวา​ยื่น​มือ​ของเขา​ออกไป พวกเขา​ได้​เข้าไป​ใน​เมือง​และ​ยึด​เมือง​ไว้ และ​รีบ​จุดไฟ​เผา​เมือง</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ชาว​เมือง​อัย​เหลียว​หลัง​มา​ดู ก็​เห็น​กลุ่ม​ควัน​ลอย​ออก​มา​จาก​เมือง​พลุ่ง​ขึ้น​สู่​ท้องฟ้า แต่​พวกเขา​ก็​หมด​ทาง​หนี เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ที่​ก่อน​หน้านี้​ได้​หนี​ไป​ทาง​ทะเลทราย ได้​หัน​กลับ​มา​ต่อสู้​กับ​คน​ที่​ไล่ล่า​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">คือ เมื่อ​โยชูวา​กับ​พวก​ชาว​อิสราเอล​เห็น​ว่า​ทหาร​ที่​แอบ​ซุ่ม​อยู่ ได้​เข้า​ยึด​เมือง​และ​ได้​เห็น​ควัน​จาก​ใน​เมือง​กำลัง​พลุ่ง​ขึ้น พวกเขา​ก็​ได้​หัน​กลับ​มา​โจมตี​ชาว​เมือง​อัย</verse>
				<verse number="22">พวก​ทหาร​อิสราเอล​ที่​เคย​แอบซุ่ม​อยู่​ก็​วิ่ง​ออก​มา​จาก​เมือง​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​ชาว​เมือง​อัย ดังนั้น ชาว​เมือง​อัย​จึง​ถูก​ล้อม​อยู่​ใน​ทุกๆ​ด้าน ท่ามกลาง​ชาวอิสราเอล และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​โจมตี​พวกเขา​จน​ไม่มี​ใคร​รอด​ชีวิต​หรือ​หลบหนี​ไปได้</verse>
				<verse number="23">แต่​พวกเขา​ได้​จับ​ตัว​กษัตริย์​ของ​เมือง​อัย​ไว้​และ​ได้​นำตัว​มา​ให้​กับ​โยชูวา</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ชาว​เมือง​อิสราเอล​ได้​ไล่​ฆ่า​ชาว​เมือง​อัย​ที่​วิ่ง​หนี​ไป​ใน​ท้องทุ่ง และ​ใน​ทะเลทราย​จน​หมด​เกลี้ยง​ทุกคน​แล้ว กองทัพ​ชาว​อิสราเอล​ก็​กลับ​เข้า​สู่​เมือง​อัย​และ​โจมตี​คน​ใน​เมือง​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="25">ใน​วันนั้น พวกเขา​ฆ่า​ชาว​เมือง​อัย​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง ตาย​ไป​ทั้งหมด​หนึ่งหมื่น​สองพัน​คน</verse>
				<verse number="26">โยชูวา​ไม่ได้​หด​มือ​ที่​ถือ​หอก​ของเขา​กลับ​เข้ามา จน​กระทั่ง​ประชาชน​ของ​เมือง​อัย​ถูก​ทำลาย​ล้าง​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="27">แต่​คน​อิสราเอล​ได้​ริบ​เอา​สัตว์เลี้ยง​และ​ของ​มีค่า​ของ​เมือง​ไป ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โยชูวา​ไว้</verse>
				<verse number="28">แล้ว​โยชูวา​ได้​เผา​เมือง​อัย และ​ทำ​ให้​มัน​กลาย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="29">และ​ได้​เสียบ​ศพ​ของ​กษัตริย์​เมือง​อัย​บน​ต้นไม้​จน​กระทั่ง​ถึง​ตอนเย็น และ​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ลับ​ขอบฟ้า โยชูวา​จึง​สั่ง​ให้​ปลด​ศพ​ของ​กษัตริย์​ลง​มา​จาก​ต้นไม้​และ​นำ​ไป​ทิ้ง​ไว้​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง แล้ว​พวกเขา​ได้​ยก​เอา​ก้อนหิน​มา​ทับ​ไว้​จน​เป็น​กอง​ใหญ่​และ​มัน​ก็​ยัง​อยู่​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โยชูวา​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล บน​ภูเขา​เอบาล</verse>
				<verse number="31">ดัง​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​ไว้ โยชูวา​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​ของ​โมเสส ที่​ว่า “แท่นบูชา​จะ​ต้อง​ทำ​จาก​พวก​หิน​ที่​ไม่มี​การ​ตัดแต่ง ไม่มี​การ​ใช้​เครื่องมือ​เหล็ก​ใดๆ​บน​แท่นบูชา​นี้” พวกเขา​ได้​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​บน​แท่นบูชา​นี้ และ​ได้​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ด้วย</verse>
				<verse number="32">ตรงนั้น โยชูวา​ได้​คัดลอก​กฎ​ของ​โมเสส​ลง​บน​หิน​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="33">ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ชาว​ต่างชาติ​รวมทั้ง​คน​ที่​เกิด​ใน​อิสราเอล พวก​ผู้นำ​อาวุโส พวก​เจ้าหน้าที่ และ​พวก​ผู้​พิพากษา​ทั้งหลาย ต่าง​ยืน​อยู่​สองข้าง​ของ​หีบ​เก็บ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ หัน​หน้า​ไป​ทาง​พวก​นักบวช​ชาว​เลวี​ที่​แบก​หีบ​นั้น​อยู่ ประชาชน​ครึ่ง​หนึ่ง​ก็​ยืน​อยู่​ด้าน​หน้า​ภูเขา​เกริซิม และ​ประชาชน​อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ก็​ยืน​อยู่​ด้าน​หน้า​ภูเขา​เอบาล ดัง​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​เคย​สั่ง​เอา​ไว้​ก่อน​หน้า​นี้ ตอน​ที่​ท่าน​ให้​คำสั่ง​เกี่ยวกับ​การ​อวยพร​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="34">หลัง​จากนั้น โยชูวา​จึง​อ่าน​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​จาก​กฎ​ข้อ​ปฏิบัติ​นั้น รวมทั้ง​คำ​อวยพร​และ​คำ​สาปแช่ง ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ​ปฏิบัติ​นั้น</verse>
				<verse number="35">โยชูวา​ได้​อ่าน​ทุกๆ​คำ​ที่​โมเสส​ได้​สั่ง​ไว้ ต่อหน้า​ที่​ชุมนุม​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด รวมทั้ง​ผู้หญิง เด็กๆ​และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ทั้ง​หลาย​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ได้ยิน​เรื่อง​นี้ พวก​นี้​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ ชาว​เยบุส ซึ่ง​เป็น​เผ่า​ต่างๆ​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​แถบ​เทือกเขา และ​ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน ขึ้นไป​จนถึง​เทือกเขา​เลบานอน</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​จึง​ได้​รวมตัว​กัน​ขึ้น​และ​วางแผน​ที่​จะ​ต่อสู้​กับ​โยชูวา​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ชาว​กิเบโอน​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​โยชูวา​ได้​ทำ​กับ​เมือง​เยริโค​และ​เมือง​อัย​แล้ว</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ก็​ได้​ออก​กลอุบาย​ขึ้นมา ส่ง​กลุ่ม​ทูต​ออกไป ที่​มี​ลา​แบก​กระสอบ​ขาดๆ​และ​ถุงหนัง​เหล้าองุ่น​ที่​เก่า​และ​ปะ​ไว้</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​สวม​รองเท้า​เก่า​มี​รอยปะ และ​ใส่​เสื้อผ้า​เก่าๆ​ขาดๆ​ส่วน​ขนมปัง​ที่​เตรียม​ไว้​ก็​แห้ง​และ​มี​รา​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​เดินทาง​ไป​หา​โยชูวา​ที่​ค่าย​ใน​เมือง​กิลกาล และ​พูด​กับ​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “พวกเรา​มา​จาก​แผ่นดิน​ที่​อยู่​ห่างไกล ขอ​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับ​พวกเรา​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="7">แต่​ชาว​อิสราเอล​พูด​กับ​ชาว​ฮีไวต์​เหล่านั้น​ว่า “ไม่แน่​พวกเจ้า​อาจจะ​อาศัย​อยู่​แถวๆ​นี้​ก็ได้ แล้ว​พวกเรา​จะ​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับ​พวกเจ้า​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="8">ชาว​ฮีไวต์​จึง​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “พวกเรา​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน” โยชูวา​จึง​ถาม​ว่า “พวกเจ้า​เป็น​ใคร และ​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ตอบ​ว่า “ชื่อเสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ทำให้​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของท่าน เดินทาง​มา​จาก​ดินแดน​อัน​ไกล​โพ้น พวกเรา​ได้ยิน​เรื่องราว​เกี่ยวกับ​พระองค์​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ใน​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="10">และ​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ต่อ​กษัตริย์​สององค์​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน คือ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เมือง​เฮชโบน และ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​แคว้น​บาชาน​ที่​ปกครอง​อยู่​ที่​เมือง​อัชทาโรท</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น พวก​ผู้นำ​อาวุโส​กับ​ชาวเมือง​ทั้งหลาย​ของ​ประเทศ​ของเรา ได้​พูด​กับ​พวกเรา​ว่า ‘ให้​นำ​เสบียง​อาหาร​ติดตัว​ไป และ​เดินทาง​ไป​หา​พวกเขา’ และ​ให้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘พวกเรา​คือ​คน​รับใช้​ของท่าน ขอ​ช่วย​ทำ​ข้อตกลง​เป็น​พันธมิตร​กับ​พวกเรา​ด้วยเถิด’</verse>
				<verse number="12">ขนมปัง​ของ​พวกเรา​นี้ พวกเรา​ห่อ​มัน​ตอน​ที่​มัน​ยัง​อุ่นๆ​ใน​วันที่​พวกเรา​ออก​จาก​บ้าน​เดินทาง​มาหา​ท่าน และ​ตอนนี้ ดูสิ มัน​แห้ง​และ​ขึ้นรา​แล้ว</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​ถุงหนัง​ใหม่ๆ​ของ​พวกเรา ที่​พวกเรา​ได้​เติม​เหล้าองุ่น​ใหม่​ลงไป และ​ดูสิ พวก​มัน​ขาด​เสีย​แล้ว และ​เสื้อผ้า​เหล่านี้​กับ​รองเท้า​ของ​พวกเรา​ก็​เก่า​ลง​จาก​การ​เดินทาง​อัน​ยาวนาน​ของ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="14">ชาว​อิสราเอล​จึง​ชิม​เสบียง​อาหาร​ของ​พวกเขา​ดู แต่​ไม่มี​ใคร​ขอ​คำแนะนำ​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และ​โยชูวา​ก็​ได้​ทำ​ข้อตกลง​เป็น​พันธมิตร​กับ​พวกเขา​ว่า​จะ​ไม่​ฆ่า​พวกเขา และ​พวก​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ได้รับ​รอง​ข้อตกลง​นั้น​ด้วย​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ชาว​กิเบโอน​แล้ว​สาม​วัน ชาว​อิสราเอล​ได้ยิน​ว่า พวกนั้น​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น ชาว​อิสราเอล​จึง​ออก​เดินทาง​และ​ใน​วัน​ที่​สาม​ก็​ได้​มา​ถึง​เมือง​ต่างๆ​ของ​คน​พวกนั้น คือ เมือง​กิเบโอน เมือง​เคฟีราห์ เบเอโรท และ​คิริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="18">แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่ได้​โจมตี​พวกนั้น เพราะ​พวก​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ได้​สาบาน​กับ​พวกนั้น​ไว้​แล้ว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล แต่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​บ่น​ต่อว่า​พวก​ผู้นำ</verse>
				<verse number="19">พวก​ผู้นำ​ทั้งหลาย​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “เรา​ได้​สาบาน​กับ​พวกเขา​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไปแล้ว ดังนั้น ตอนนี้​พวกเรา​จึง​ไม่​สามารถ​แตะต้อง​พวกเขา​ได้</verse>
				<verse number="20">พวกเรา​จะ​ปล่อย​ให้​พวกเขา​มี​ชีวิต​ต่อไป ไม่​อย่างนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​จะ​ตกลง​บน​พวกเรา ที่​ได้​ผิด​คำ​สาบาน​ที่​พวกเรา​ได้​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">ปล่อย​ให้​พวกเขา​มี​ชีวิต​ต่อไป แต่​ให้​มา​เป็น​คน​ตัดฟืน​และ​คน​ตักน้ำ​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล” ดังนั้น​พวก​ผู้นำ​ก็​ได้​ทำ​ตาม​ที่​ได้​สาบาน​ไว้</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​ได้​เรียก​พวก​ชาว​กิเบโอน​เหล่านั้น​มา​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ได้​มา​หลอก​เรา โดย​พูด​ว่า ‘พวกเรา​มา​จาก​ที่​ห่างไกล​จาก​ท่าน​มาก’ ใน​เมื่อ​ความจริง​แล้ว พวกเจ้า​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​พวกเรา​นี่เอง</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ตอนนี้ พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​สาปแช่ง พวกเจ้า​จะ​ต้อง​เป็น​ทาส เป็น​คน​ตัดฟืน และ​เป็น​คน​ตักน้ำ​ให้​กับ​บ้าน​ของ​พระเจ้า ของข้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​ตอบ​โยชูวา​ว่า “มี​คน​บอก​พวกเรา ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ได้​สั่ง​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ให้​มอบ​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นี้​ให้​กับ​ท่าน และ​ให้​กวาดล้าง​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดินนี้​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน’ พวกเรา​กลัว​ว่า​ท่าน​จะ​ฆ่า​พวกเรา พวก​เรา​ก็​เลย​ทำ​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="25">ตอนนี้ พวกเรา​ก็​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน​แล้ว ทำ​กับ​พวกเรา​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ว่า​ดี​และ​ถูกต้อง​เถิด”</verse>
				<verse number="26">โยชูวา​ได้​ทำ​อย่างนี้​กับ​พวกเขา​คือ ช่วย​ชีวิต​ชาว​กิเบโอน​ไว้​จาก​ชาว​อิสราเอล และ​พวก​ชาว​อิสราเอล​ก็​ไม่ได้​ฆ่า​คน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="27">แต่​ใน​วันนั้น โยชูวา​ได้​ทำ​ให้​พวกเขา​เป็น​คน​ตัดฟืน​และ​คน​ตักน้ำ​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล และ​สำหรับ​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​สถานที่​นั้น​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​เลือก และ​พวกเขา​ก็​ยัง​เป็น​ทาส​อยู่​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​อาโดนีเซเดก​แห่ง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้​ข่าว​ว่า โยชูวา​ได้​ยึด​เมือง​อัย​และ​ได้​ทำลาย​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​โยชูวา​ทำ​กับ​เมือง​อัย​และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​อัย​อย่าง​เดียว​กับ​ที่​ได้​ทำ​กับ​เมือง​เยริโค​และ​กษัตริย์​ของ​มัน และ​เขา​ยัง​รู้​อีก​ว่า​ชาว​เมือง​กิเบโอน ได้​ทำ​ข้อตกลง​เป็น​พันธมิตร​กับ​ชาว​อิสราเอล และ​ได้​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​อาโดนีเซเดก​และ​ประชาชน​ของ​ท่าน​ก็​หวาดกลัว​มาก เพราะ​กิเบโอน​เป็น​เมือง​ใหญ่​เมือง​หนึ่ง​เหมือน​กับ​เมือง​หลวง ทั้งหลาย มี​ขนาด​ใหญ่​กว่า​เมือง​อัย และ​ผู้ชาย​ของ​เมือง​นั้น​ก็​เป็น​นักรบ​ที่ดี</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​กษัตริย์​อาโดนีเซเดก​แห่ง​เมือง​เยรูซาเล็ม จึง​ได้​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ไป​ยัง​กษัตริย์​โฮฮัม​แห่ง​เมือง​เฮโบรน กษัตริย์​ปิราม​แห่ง​เมือง​ยารมูท กษัตริย์​ยาเฟีย​แห่ง​เมือง​ลาคีช และ​กษัตริย์​เดบีร์​แห่ง​เมือง​เอกโลน​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ขึ้นมา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ตี​เมือง​กิเบโอน​ด้วย เพราะ​เมือง​นั้น​ได้​เข้า​เป็น​พันธมิตร​กับ​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น กษัตริย์​ของ​อาโมไรต์​ทั้ง​ห้าองค์​คือ กษัตริย์​เมือง​เยรูซาเล็ม เมือง​เฮโบรน เมือง​ยารมูท เมือง​ลาคีช และ​เมือง​เอกโลน จึง​ได้​รวบรวม​กำลัง​พล​และ​ยก​ขึ้น​ไป และ​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ตรงข้าม​กับ​เมือง​กิเบโอน​และ​โจมตี​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="6">ประชาชน​เมือง​กิเบโอน​จึง​ส่งข่าว​ไป​ถึง​โยชูวา​ที่​ค่าย​ใน​กิลกาล​ว่า “อย่า​ได้​ทอดทิ้ง​พวกเรา​เหล่า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน รีบ​ขึ้น​มา​กู้​พวกเรา ช่วย​พวกเรา​ด้วย เพราะ​พวก​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์ ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​เทือกเขา ได้​รวบรวม​พล​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น โยชูวา​จึง​เดินทัพ​จาก​เมือง​กิลกาล ด้วย​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา นักรบ​ชั้นเยี่ยม​ทุกคน​ก็​อยู่​กับเขา</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โยชูวา​ว่า “อย่า​กลัว​พวกมัน เพราะ​เรา​ได้​มอบ​พวกมัน​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​เจ้า​แล้ว จะ​ไม่มี​ใคร​สักคน​ใน​พวกมัน​ที่​จะ​ต่อต้าน​เจ้า​ได้”</verse>
				<verse number="9">หลัง​จาก​เดินทาง​ตลอด​ทั้งคืน​จาก​เมือง​กิลกาล โยชูวา​ก็​ได้​เข้า​โจมตี​ทันที​ไม่ให้​พวกนั้น​รู้ตัว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​พวกนั้น​แตกตื่น​ตกใจ ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล ทำให้​ชาว​อิสราเอล​ได้รับ​ชัยชนะ​ครั้ง​ยิ่งใหญ่​ที่​เมือง​กิเบโอน และ​พวก​อิสราเอล​ได้​ไล่ล่า​พวกนั้น​ไป​ตาม​ถนน​ที่​ขึ้น​ไป​เบธโฮโรน และ​ฆ่าฟัน​พวกเขา​ไป​ตลอด​ทาง​จนถึง​เมือง​อาเซคาห์​และ​มักเคดาห์</verse>
				<verse number="11">ขณะที่​พวกเขา​หนี​อยู่​ข้างหน้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไป​ตาม​เส้นทาง​สู่​เมือง​เบธโฮโรน​นั้น พระเจ้า​ได้​โยน​ลูกเห็บ​ขนาด​ยักษ์​ลง​มา​จาก​ฟ้า ตลอด​ไป​จนถึง​เมือง​อาเซคาห์ พวกเขา​ก็​ตาย คน​ที่​ตาย​ด้วย​ลูกเห็บ​ยัง​มี​มาก​กว่า​คน​ที่​ถูก​ชาว​อิสราเอล​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​เสียอีก</verse>
				<verse number="12">ใน​วันนั้น​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ชาว​อาโมไรต์​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล โยชูวา​ได้​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ดวง​อาทิตย์​เอ๋ย หยุดนิ่ง​ที่​เมือง​กิเบโอน และ​ดวงจันทร์​เอ๋ย หยุด​อยู่​ตรง​หุบเขา​อัยยาโลน​เถิด”</verse>
				<verse number="13">และ​ดวง​อาทิตย์​ก็​หยุด​อยู่​กับที่ และ​ดวงจันทร์​ก็​ไม่​เคลื่อนไหว จน​ประชาชน​อิสราเอล​ได้​ชัยชนะ​เหนือ​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา เรื่องนี้​ได้​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​ยาชาร์ ดวง​อาทิตย์​หยุดนิ่ง​กลาง​ท้องฟ้า และ​ไม่ได้​ตก​ไป​เกือบ​หนึ่งวัน</verse>
				<verse number="14">ไม่เคย​มี​วันไหน​เหมือน​กับ​วันนั้น ไม่ว่า​จะ​ก่อน​หน้า​นั้น​หรือ​หลัง​จากนี้ เป็น​วันที่​พระยาห์เวห์​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​มนุษย์​คนหนึ่ง พระยาห์เวห์​ได้​ต่อสู้​เพื่อ​ชาว​อิสราเอล​แน่</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​กลับ​ไป​ค่าย​ที่​เมือง​กิลกาล</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ทั้ง​ห้าคน​ได้​หลบหนี​ไป​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​ที่​มักเคดาห์</verse>
				<verse number="17">มี​คน​มา​บอก​โยชูวา​ว่า “พวกเรา​ได้​พบ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​หลบซ่อน​อยู่​ใน​ถ้ำ​ที่ มักเคดาห์”</verse>
				<verse number="18">โยชูวา​ได้​พูด​ว่า “กลิ้ง​พวก​หิน​ใหญ่ๆ​ไป​ปิด​ปาก​ถ้ำ​นั้น​ไว้ และ​จัด​คน​ให้​คอย​เฝ้า​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="19">แต่​พวกท่าน​ไม่ต้อง​อยู่​คอย​ที่นั่น ให้​ไล่ตาม​ศัตรู​ของ​พวกท่าน​ไป ให้​โจมตี​พวกเขา​จาก​ข้าง​หลัง อย่า​ยอม​ให้​พวกเขา​กลับ​เข้า​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​ได้อีก เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวกท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​ฆ่า​ทำลาย​พวกนั้น​จน​เกือบ​หมด​เกลี้ยง มี​ไม่​กี่​คน​ที่​หนี​เข้าไป​ใน​เมือง​ของ​พวกเขา​ที่​มี​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="21">ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​กลับ​มาหา​โยชูวา​ที่​ค่าย​พัก​มักเคดาห์​อย่าง​ปลอดภัย และ​ไม่มี​ใคร​กล้า​กระดิก​ลิ้น​ต่อว่า​ชาว​อิสราเอล​อีกเลย</verse>
				<verse number="22">แล้ว​โยชูวา​ได้​พูด​ว่า “เปิด​ปาก​ถ้ำ และ​นำ​ตัว​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​ออก​มา​พบ​เรา”</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​จึง​นำ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​ออก​มา​จาก​ถ้ำ คือ​กษัตริย์​แห่ง​เยรูซาเล็ม แห่ง​เฮโบรน แห่ง​ยารมูท แห่ง​ลาคีช และ​แห่ง​เอกโลน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวกเขา​นำ​ตัว​กษัตริย์​เหล่านั้น​ออก​มา​ยัง​โยชูวา โยชูวา​จึง​เรียก​ประชุม​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​เขา​ได้​พูด​กับ​พวก​แม่ทัพ​ที่​ได้​ร่วม​ออกรบ​กับ​เขา​ว่า “มา​นี่​สิ และ​เอา​เท้า​ของ​พวกท่าน​เหยียบ​คอ​กษัตริย์​เหล่านี้​ไว้” พวกเขา​จึง​เข้า​มา​และ​เอา​เท้า​วาง​ไว้​บน​คอ​ของ​กษัตริย์​ทั้ง​ห้า​คน​นั้น</verse>
				<verse number="25">โยชูวา​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “อย่า​กลัว​หรือ​ท้อแท้ ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับ​ศัตรู​ทั้งหลาย​ที่​ท่าน​กำลัง​จะ​สู้รบ​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">หลัง​จากนั้น โยชูวา​ได้​ฆ่า​กษัตริย์​พวกนั้น​และ​เสียบ​พวกเขา​ไว้​บน​เสาไม้​ห้า​ต้น พวกเขา​ถูก​เสียบ​อยู่​อย่างนั้น​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน โยชูวา​ได้​สั่ง​ให้​เอา​ศพ​ทั้ง​ห้า​ลง​มา และ​นำ​ไป​โยน​ไว้​ใน​ถ้ำ​ที่​พวกเขา​เคย​หลบ​ซ่อนตัว แล้ว​เอา​หิน​ใหญ่ๆ​ปิด​ปาก​ถ้ำ​ไว้ หิน​พวกนั้น​ยัง​อยู่​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="28">ใน​วันนั้น โยชูวา​ได้​ยึด​เมือง​มักเคดาห์ และ​เขา​ได้​ฆ่า​ประชาชน​และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น เขา​ได้​ทำลาย​เมือง​นั้น​อย่าง​ราบคาบ ไม่มี​ใคร​เหลือ​รอด​ชีวิต​เลย เขา​ได้​ทำ​กับ​กษัตริย์​เมือง​มักเคดาห์​อย่าง​กับ​ที่​เขา​เคย​ทำ​กับ​กษัตริย์​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="29">โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​ยกทัพ​ออก​จาก​เมือง​มักเคดาห์​ไป​ถึง​เมือง​ลิบนาห์ และ​ได้​สู้รบ​กับ​เมือง​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​เมือง​และ​กษัตริย์​ของ​เมืองนี้​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​ชาว​อิสราเอล โยชูวา​ได้​ฆ่า​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​เมือง ไม่มี​ใคร​รอด​ชีวิต​ใน​เมือง​นั้น​เลย และ​เขา​ได้​จัดการ​กษัตริย์​ของ​เมืองนี้​อย่าง​กับ​ที่​เขา​เคย​ทำ​กับ​กษัตริย์​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="31">แล้ว​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​เคลื่อน​ทัพ​ต่อ​จาก​เมือง​ลิบนาห์​ไป​ยัง​เมือง​ลาคีช แล้ว​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​เมือง​ไว้​และ​เข้า​โจมตี​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​เมือง​ลาคีช​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​ชาว​อิสราเอล แล้ว​โยชูวา​ยึด​เมือง​ไว้​ได้​ใน​วันที่​สอง เขา​ได้​ฆ่า​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​อย่าง​กับ​ที่​เขา​เคย​ทำ​กับ​เมือง​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​โฮราม​แห่ง​เมือง​เกเซอร์​ได้​ขึ้น​มา​ช่วย​เมือง​ลาคีช แต่​โยชูวา​ก็​ได้​เอา​ชนะ​เขา​กับ​กองทัพ​ของเขา จน​ไม่มี​ใคร​เหลือ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="34">จากนั้น โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ก็​ยกทัพ​ต่อ​จาก​เมือง​ลาคีช​ไป​ยัง​เมือง​เอกโลน พวกเขา​ได้​ตั้ง​ค่าย​ล้อม​เมือง​ไว้​และ​โจมตี​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="35">พวกเขา​ยึด​เมือง​นั้น​ได้ ใน​วันนั้น​พวกเขา​ได้​ใช้​ดาบ​ฆ่าฟัน​ทุกคน​ใน​เมือง โยชูวา​ได้​ฆ่า​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นั้น อย่าง​กับ​ที่​เขา​เคย​ทำ​กับ​เมือง​ลาคีช</verse>
				<verse number="36">แล้ว​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ยกทัพ​ออก​จาก​เมือง​เอกโลน​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​เฮโบรน และ​โจมตี​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​ยึด​เมือง​นั้น​ไว้​ได้ และ​ได้​ฆ่า​กษัตริย์​และ​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นั้น รวมทั้ง​ผู้คน​ที่​อยู่​ใน​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของมัน โยชูวา​ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​รอด​ชีวิต​ไป​ได้ อย่าง​เดียว​กับ​ที่​เขา​เคย​ทำ​กับ​เมือง​เอกโลน เขา​ได้​ทำลาย​เมือง​และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​ลง​อย่าง​ราบคาบ</verse>
				<verse number="38">แล้ว​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​หัน​กลับ​ไป​ทาง​เมือง​เดบีร์ และ​เข้า​โจมตี​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="39">โยชูวา​ได้​เข้า​ยึด​เมือง และ​จับ​ตัว​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น​ไว้ รวมทั้ง​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของมัน พร้อม​กับ​ฆ่า​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​รอด​ชีวิต​ไป​ได้​เลย เขา​จัดการ​กับ​ชาว​เมือง​เดบีร์​และ​กษัตริย์​ของ​เมือง​นี้ อย่าง​กับ​ที่​เขา​เคย​ทำ​กับ​เมือง​เฮโบรน และ​ทำ​กับ​เมือง​ลิบนาห์​กับ​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="40">โยชูวา​ได้​เอา​ชนะ​ดินแดน​ทั้งหมด ได้แก่ แถบ​เนินเขา บริเวณ​เทือกเขา​เนเกบ ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก และ​ที่​ลาด​เขา รวมทั้ง​กษัตริย์​ทั้งหมด​ของ​เมือง​เหล่านั้น เขา​ไม่​ปล่อย​ให้​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย เขา​ได้​ทำลาย​ทุกสิ่ง​ที่​มี​ลม​หายใจ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="41">โยชูวา​มีชัย​เหนือ​พวกเขา​ตั้งแต่​เมือง​คาเดชบารเนีย​ไป​จนถึง​เมือง​กาซา และ​ตั้งแต่​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของ​เมือง​โกเชน​ไป​จนถึง​เมือง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="42">โยชูวา​ได้​ปราบ​กษัตริย์​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​และ​ยึด​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ทั้งหมด​ไว้​ใน​คราว​เดียว​กัน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล ได้​ต่อสู้​เพื่อ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="43">แล้ว​โยชูวา​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ยกทัพ​กลับ​มา​ยัง​ค่าย​ที่​กิลกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ยาบิน​แห่ง​เมือง​ฮาโซร์​ได้ยิน​ข่าวนี้ ก็​ได้​ส่ง​ข่าว​ไป​ถึง​กษัตริย์​โยบับ​แห่ง​เมือง​มาโดน กษัตริย์​เมือง​ชิมโรน และ​กษัตริย์​เมือง​อัคชาฟ</verse>
				<verse number="2">และ​ยัง​ส่ง​ข่าว​ไป​ถึง​พวก​กษัตริย์​ที่​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​ทาง​ตอน​เหนือ ใน​หุบเขา​จอร์แดน​ทาง​ตอน​ใต้​ของ​เมือง​คินเนเรท ใน​แถบ​ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก และ​ใน​ที่ราบสูง​โดร์​ทาง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="3">และ​ส่งข่าว​ไป​ถึง​ชาว​คานาอัน​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​และ​ตะวันตก ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี และ​ชาว​เยบุส​ใน​แถบ​เนินเขา และ​ชาว​ฮีไวต์​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​เชิงเขา​เฮอร์โมน​ใน​แคว้น​มิสปาห์</verse>
				<verse number="4">พวก​กษัตริย์​เหล่านี้​ได้​ยกทัพ​ออก​มา เป็น​กองทัพ​ขนาด​มหึมา เหมือน​เม็ดทราย​ที่​ชายฝั่ง​ทะเล พร้อม​กับ​ม้า​และ​รถรบ​จำนวน​มหาศาล</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ทั้งหมด​มา​รวมทัพ​กัน และ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ลำธาร​เมโรม เพื่อ​จะ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ไม่ต้อง​กลัว​พวกเขา เพราะ​พรุ่งนี้​ใน​เวลา​เดียว​กัน​นี้ เรา​จะ​มอบ​พวกเขา​ทั้งหมด​ให้​ชาว​อิสราเอล​ฆ่า เจ้า​จะต้อง​ตัด​เอ็น​ที่​ขาม้า​ของ​พวกเขา และ​เผา​พวก​รถรบ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น โยชูวา​กับ​ทหาร​อิสราเอล​ก็​ยกทัพ​ขึ้นมา และ​โจมตี​พวกเขา​ที่​ลำธาร​เมโรม โดย​ไม่ให้​พวกนั้น​ได้​ทัน​ตั้งตัว</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวกนั้น​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​ชาว​อิสราเอล พวก​อิสราเอล​ได้​โจมตี​และ​ไล่ล่า​พวกนั้น​ไป​ไกล​ถึง​มหา​ไซดอน​และ​มิสเรโฟทมาอิม และ​ไป​ทาง​ตะวันออก​เลย​ไป​ถึง​หุบเขา​มิสปาห์ จน​ไม่เหลือ​ศัตรู​สักคน​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">โยชูวา​ได้​ทำ​กับ​พวกเขา​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง คือ ตัด​เส้นเอ็น​ขา​ของ​ม้า​ของ​พวกเขา และ​เผา​พวก​รถรบ​ของ​พวกเขา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="10">ใน​เวลา​นั้น โยชูวา​ได้​กลับ​มา​ยึด​เมือง​ฮาโซร์ และ​ได้​ฆ่า​กษัตริย์​ของ​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ เพราะ​แต่​ก่อน​นั้น ฮาโซร์​เคย​เป็น​หัวหน้า​ของ​อาณาจักร​เหล่านี้​ทั้งหมด​ที่​ต่อต้าน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ได้​ฆ่า​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ฮาโซร์ และ​ทำลาย​พวกเขา​ลง​อย่าง​ย่อยยับ ทุกสิ่ง​ที่​มี​ลม​หายใจ​ไม่​เหลือ​รอด​ชีวิต​เลย และ​โยชูวา​ได้​เผา​เมือง​ฮาโซร์​ทิ้ง</verse>
				<verse number="12">โยชูวา​ได้​ยึด​เมือง​ของ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น​ทั้งหมด และ​ได้​จับตัว​กษัตริย์​ของ​เมือง​ต่างๆ​มา​ฆ่า เขา​ได้​ทำลาย​พวกนั้น​ลง​อย่าง​ราบคาบ​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="13">แต่​พวก​ทหาร​ไม่ได้​เผา​พวก​เมือง​ต่างๆ​ที่​อยู่​บน​เนิน ยกเว้น​เมือง​ฮาโซร์ ที่​ถูก​โยชูวา​เผา​ไป</verse>
				<verse number="14">ส่วน​สิ่งของ​ทั้งหมด​ใน​เมือง​เหล่านี้​และ​พวก​สัตว์เลี้ยง ชาว​อิสราเอล​ได้​ยึด​ไว้​เป็น​ของ​พวกเขา แต่​ประชาชน​ใน​เมือง​ถูก​ฆ่า​หมด​ไม่เหลือ​ใคร​รอด​ชีวิต​แม้แต่​คนเดียว</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ผู้รับใช้​พระองค์​ยังไง โมเสส​ก็​สั่ง​โยชูวา​อย่าง​นั้น และ​โยชูวา​ก็​ได้​ทำตาม ไม่มี​สักอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้ แล้ว​โยชูวา​ไม่ได้​ทำตาม</verse>
				<verse number="16">โยชูวา​ยึด​ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​ไว้ คือ ดินแดน​แถบ​เนินเขา เนเกบ​ทั้งหมด แผ่นดิน​โกเชน​ทั้งหมด ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก หุบเขา​จอร์แดน และ​ดินแดน​แถบ​เนินเขา​ของ​อิสราเอล รวมทั้ง​เชิงเขา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​ภูเขา​ฮาลัก​ขึ้นไป​จนถึง​เสอีร์​ไกล​ไป​จนถึง​บาอัลกาด​ใน​หุบเขา​เลบานอน ตอน​ล่าง​ของ​เทือกเขา​เฮอร์โมน และ​โยชูวา​ได้​จับ​กษัตริย์​ของ​เมือง​เหล่า​นั้น​ทั้งหมด​มา​ฆ่า</verse>
				<verse number="18">โยชูวา​ได้​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="19">ชาว​อิสราเอล​รบ​ชนะ​พวกนั้น​ทั้งหมด ไม่มี​สัก​เมือง​ได้​ทำ​ข้อตกลง​เป็น​พันธมิตร​กับ​ชาว​อิสราเอล ยกเว้น​ชาว​ฮีไวต์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="20">เป็น​เพราะ​พระยาห์เวห์​เอง ที่​ทำ​ให้​คน​เหล่านั้น​อยาก​จะ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ถูก​ทำลาย​ลง​อย่าง​สิ้นซาก ไม่​ได้รับ​ความ​เมตตา และ​ถูก​กวาดล้าง​จน​หมดสิ้น ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="21">เวลา​นั้น โยชูวา​ไป​ทำลาย​ล้าง​ชาว​อานาค ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ดินแดน​แถบ​เนินเขา ที่​เฮโบรน ที่​เดบีร์ ที่​อานาบ พื้นที่​ทั้งหมด​แถบ​เนินเขา​ของ​ยูดาห์ และ​พื้นที่​ทั้งหมด​แถบ​เนินเขา​ของ​อิสราเอล โยชูวา​ได้​ทำลาย​ชาว​อานาค​และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="22">ไม่มี​ชาว​อานาค​หลงเหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล มี​เพียง​บางส่วน​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ใน​กาซา กัท และ​อัชโดด</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น โยชูวา​จึง​ได้​ยึด​เอา​ดินแดน​ทั้งหมด​ไว้​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้​กับ​โมเสส​ทุกอย่าง และ​โยชูวา​ก็​ได้​มอบ​ดินแดน​แห่งนั้น​ให้​เป็น​มรดก​กับ​ชาว​อิสราเอล ตาม​สัดส่วน​ของ​เผ่า​ต่างๆ แล้ว​แผ่นดิน​ก็​ได้​หยุด​พัก​จาก​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​พวก​กษัตริย์​ของ​แผ่นดิน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ได้​เอาชนะ และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​ยึดครอง​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น​ที่​อยู่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​หุบเขา​ลึก​อารโนน​ไป​ถึง​ภูเขา​เฮอร์โมน รวม​ทั้ง​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​หุบเขา​จอร์แดน​ด้วย</verse>
				<verse number="2">คือ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์ ที่​ปกครอง​อยู่​เมือง​เฮชโบน เขา​ปกครอง​ตั้งแต่​อาโรเออร์​ซึ่ง​อยู่​ริม​หุบเขา​ลึก​อารโนน เริ่ม​จาก​ตรง​กลาง​ของ​หุบเขา​และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​ยับบอก​ซึ่ง​เป็น​เขตแดน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ปกครอง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​หุบเขา​จอร์แดน จาก​ทะเล​สาบ​กาลิลี​ไป​ถึง​ทะเล​ตาย (ทะเล​เกลือ) ถึง​เบธเยชิโมท​และ​ไป​ถึง​ทาง​ใต้​จน​ถึง​ด้าน​ล่าง​ของ​ที่​ลาด​เขา​ปิสกาห์</verse>
				<verse number="4">ชาว​อิสราเอล​ได้​ยึด​ครอง​เขต​แดน​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​แคว้น​บาชาน ที่​เป็น​คน​เผ่า​เรฟาอิม​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ไม่​กี่​คน เขา​อาศัย​อยู่​แถบ​เมือง​อัชทาโรท และ​เอเดรอี</verse>
				<verse number="5">เขา​ปกครอง​พื้นที่​ภูเขา​เฮอร์โมน สาเลคาห์ และ​ทั่ว​ทั้ง​บาชาน​จนถึง​เขตแดน​เมือง​เกชูร์ และ​เมือง​มาอาคาห์ และ​มาก​กว่า​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กิเลอาด​ไป​จนถึง​เขตแดน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​เมือง​เฮชโบน</verse>
				<verse number="6">โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​พร้อม​ด้วย​ชาว​อิสราเอล ได้​เอา​ชนะ​พวกเขา โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​สิโหน และ​ของ​กษัตริย์​โอก​ให้​เป็น​สมบัติ​ของ​ชน​เผ่า​รูเบน ชน​เผ่ากาด และ​ชน​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="7">ต่อไปนี้​คือ​กษัตริย์​ของ​เมือง​ต่างๆ​ที่​โยชูวา​และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​เอา​ชนะ บน​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ตั้งแต่​บาอัลกาด​ใน​หุบเขา​เลบานอน​ไป​จน​ถึง​ภูเขา​ฮาลัก​ที่​ขึ้น​ไป​ถึง​เสอีร์ (และ​โยชูวา​ได้​ให้​แผ่นดิน​ส่วนนี้​แก่​ชาว​อิสราเอล​เป็น​มรดก​ตาม​สัดส่วน​ของ​เผ่า​ต่างๆ</verse>
				<verse number="8">คือ​ดินแดน​แถบ​เนินเขา ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก ใน​หุบเขา​จอร์แดน ใน​ที่​ลาด​เขา​ทาง​ตะวันออก ใน​ถิ่น​ทะเลทราย ใน​เนเกบ แผ่นดิน​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​คานาอัน ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์ และ​ชาว​เยบุส)</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​เมือง​เยริโค กษัตริย์​เมือง​อัย​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมือง​เบธเอล</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​เมือง​เยรูซาเล็ม กษัตริย์​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​เมือง​ยารมูท กษัตริย์​เมือง​ลาคีช</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​เมือง​เอกโลน กษัตริย์​เมือง​เกเซอร์</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​เมือง​เดบีร์ กษัตริย์​เมือง​เกเดอร์</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เมือง​โฮรมาห์ กษัตริย์​เมือง​อาราด</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​เมือง​ลิบนาห์ กษัตริย์​เมือง​อดุลลัม</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​เมือง​มักเคดาห์ กษัตริย์​เมือง​เบธเอล</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​เมือง​ทัปปูวาห์ กษัตริย์​เมือง​เฮเฟอร์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​เมือง​อาเฟก กษัตริย์​เมือง​ลาชาโรน</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​เมือง​มาโดน กษัตริย์​เมือง​ฮาโซร์</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​เมือง​ชิมโรนเมโรน กษัตริย์​เมือง​อัคชาฟ</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​เมือง​ทาอานาค กษัตริย์​เมือง​เมกิดโด</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​เมือง​เคเดช กษัตริย์​เมือง​โยกเนอัม​ใน​คารเมล</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​เมือง​โดร์​ใน​ที่ราบสูง​ของ​โดร์ กษัตริย์​เมือง​โกยิม​ใน​กิลกาล</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​เมือง​ทีรซาห์ รวม​จำนวน​กษัตริย์​ทั้งหมด​สามสิบเอ็ด​องค์​ด้วยกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​โยชูวา​แก่​มาก​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​แก่​มาก​แล้ว​และ​ยัง​เหลือ​แผ่นดิน​อีก​มาก​ที่​ยัง​ไม่ได้​ยึดครอง</verse>
				<verse number="2">แผ่นดิน​ที่​ยัง​ไม่​ถูก​ยึดครอง​คือ แคว้น​ฟีลิสเตีย​ทั้งหมด และ​เขต​แดน​ทั้งหมด​ของ​เกชูร์</verse>
				<verse number="3">ตั้งแต่​แม่น้ำ​ชิโหร์​ที่​อยู่​ทาง​ตะวันออก​ของ​ประเทศ​อียิปต์ เหนือ​ขึ้น​ไป​จน​ถึง​เขตแดน​ของ​เอโครน (ถือ​เป็น​เขตแดน​ของ​ชาว​คานาอัน) เขตแดน​ของ​ผู้​ปกครอง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทั้ง​ห้า​คน​ใน​เมือง​กาซาม เมือง​อัชโดด เมือง​อัชเคโลน เมือง​กัท​และ​เมือง​เอโครน รวมทั้ง​เขตแดน​ของ​อัฟวิม</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ทาง​ใต้ เจ้า​ยัง​ต้อง​ยึด​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​คานาอัน จาก​เมอาราห์​ซึ่ง​เป็น​ของ​ชาว​ไซดอน ไป​ถึง​เมือง​อาเฟก​ตรง​เขตแดน​ของ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="5">และ​แผ่นดิน​ของ​ชาว​เกบาล และ​เลบานอน​ทั้งหมด ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​จาก​บาอัลกาด ที่​อยู่​เชิงเขา​เฮอร์โมน​ถึง​ชายแดน​ของ​ฮามัท</verse>
				<verse number="6">ส่วน​พวก​ชาว​ไซดอน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​จาก​เลบานอน​ไป​จน​ถึง​มิสเรโฟทมาอิม​นั้น เรา​เอง​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล อย่าลืม​ที่​จะ​แบ่ง​ที่ดิน​เหล่านี้​ให้​เป็น​มรดก​ของ​ชาว​อิสราเอล ตาม​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="7">และ​ตอนนี้​ให้​แบ่ง​แผ่นดิน​นั้น​ออก​ให้​กับ​คน​เก้า​เผ่า​และ​ชาว​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ด้วย”</verse>
				<verse number="8">ส่วน​มนัสเสห์​อีก​ครึ่ง​เผ่า ชน​เผ่า​รูเบน​และ​ชน​เผ่ากาด ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ของ​พวกเขา ซึ่ง​โมเสส​ได้​มอบ​ให้​ทาง​ฟาก​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ส่วน​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​พวกเขา​คือ</verse>
				<verse number="9">ตั้งแต่​อาโรเออร์​ที่​อยู่​ริม​หุบเขา​ลึก​อารโนน และ​เมือง​ที่​อยู่​กลาง​หุบเขา​ลึก​นั้น และ​ที่ราบสูง​เมเดบา​ทั้งหมด​ไป​จน​ถึง​ดีโบน</verse>
				<verse number="10">และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​เคย​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​เฮชโบน ไกล​ออก​ไป​จน​ถึง​เขตแดน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="11">และ​กิเลอาด​กับ​พื้นที่​ของ​ชาว​เกชูร์​กับ​ชาว​มาอาคาห์ พื้น​ที่​ทั้งหมด​ของ​ภูเขา​เฮอร์โมน และ​ทั้งหมด​ของ​บาชาน​ถึง​เมือง​สาเลคาห์</verse>
				<verse number="12">แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​โอก​ใน​บาชาน​ผู้​เคย​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​อัชทาโรท​และ​ใน​เอเดรอี (เขา​เป็น​คน​เผ่า​เรฟาอิม​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ไม่​กี่​คน) โมเสส​รบ​ชนะ​เมือง​เหล่านี้ และ​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป</verse>
				<verse number="13">แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​เกชูร์​และ​ชาว​มาอาคาห์ ทั้ง​สอง​เผ่า​ยัง​อาศัย​อยู่​กับ​ชาว​อิสราเอล​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="14">แต่​ส่วน​เผ่า​เลวี โมเสส​ไม่ได้​แบ่ง​มรดก​ให้ พวก​ของขวัญ​ที่​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ก็​เป็น​มรดก​ของ​พวกเขา อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="15">โมเสส​ได้​มอบ​ที่ดิน​นี้​ให้​เป็น​มรดก​กับ​เผ่า​รูเบน แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">เขตแดน​ของ​พวกเขา​เริ่ม​จาก​อาโรเออร์​ที่​อยู่​ริม​หุบเขา​ลึก​อารโนน และ​เมือง​ที่​อยู่​กลาง​หุบเขา​ลึก​นั้น และ​ที่ราบสูง​เมเดบา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="17">เมือง​เฮชโบน​กับ​เมือง​ต่างๆ​ของมัน​บน​ที่ราบสูง ดีโบน บาโมทบาอัล เบธบาอัลเมโอน</verse>
				<verse number="18">ยาฮาส เคเดโมท เมฟาอาท</verse>
				<verse number="19">คิริยาธาอิม สิบมาห์ เศเรทชาหาร์ ที่​อยู่​บน​เนินเขา​กลาง​หุบเขา​ลึก​นั้น</verse>
				<verse number="20">เบธเปโอร์ เชิงเขา​ปิสกาห์ และ​เมือง​เบธเยชิโมท</verse>
				<verse number="21">นั่น​คือ​เมือง​ทั้งหมด​บน​ที่ราบสูง และ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​สิโหน ของ​ชาว​อาโมไรต์ ผู้​เคย​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​เฮชโบน โมเสส​ได้​เอา​ชนะ​เขา​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​มีเดียน ที่​มี​ชื่อ​ว่า เอวี เรเคม ศูร์ เฮอร์ และ​เรบา พวกเขา​เป็น​เจ้าชาย​ที่​เป็น​พันธมิตร​กับ​กษัตริย์​สิโหน​และ​เคย​อาศัย​อยู่​แผ่นดิน​นั้น​มาก่อน</verse>
				<verse number="22">นอกจาก​คน​ทั้งหลาย​ที่​ถูก​ชาว​อิสราเอล​ฆ่า​ตาย ยัง​มี​ผู้​ทำนาย​อนาคต​ที่​ชื่อ​บาลาอัม​ลูกชาย​เบโอร์​รวม​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เส้น​เขตแดน​ของ​ชน​เผ่า​รูเบน​คือ​แม่น้ำ​จอร์แดน​และ​ชายฝั่ง​ของมัน เมือง​เหล่านี้​และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของมัน​เป็น​มรดก​ของ​ชน​เผ่า​รูเบน​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="24">โมเสส​ยัง​ได้​มอบ​ที่ดิน​นี้​ให้​เป็น​มรดก​กับ​ชน​เผ่ากาด แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">อาณาเขต​ของ​เขา​คือ ยาเซอร์​และ​เมือง​ต่างๆ​ทั้งหมด​ของ​กิเลอาด​และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​แผ่นดิน​ของ​ชาว​อัมโมน​ไป​จน​ถึง​อาโรเออร์ ซึ่ง​อยู่​ใกล้​กับ​รับบาห์</verse>
				<verse number="26">และ​ตั้งแต่​เมือง​เฮชโบน ถึง​รามัทมิสเปห์ และ​เบโทนิม และ​จาก​มาหะนาอิม​ถึง​เขตแดน​เดบีร์</verse>
				<verse number="27">และ​ใน​หุบเขา​เบธฮารัม เบธนิมราห์ สุคคท และ​ศาโฟน อาณาจักร​ส่วน​ที่​เหลือ​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เมือง​เฮชโบน แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ชายฝั่ง​ของมัน ไป​จน​สุด​ทะเล​สาบ​กาลิลี​ทาง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="28">เมือง​เหล่านี้​และ​หมู่บ้าน​ของมัน​เป็น​มรดก​ของ​ชน​เผ่ากาด​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="29">โมเสส​ได้​มอบ​ที่ดิน​นี้​ให้​เป็น​มรดก​กับ​ชน​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">เขตแดน​ของ​พวกเขา​เริ่ม​จาก​มาหะนาอิม ไป​ตลอด​ทั่ว​ทั้ง​บาชาน อาณาจักร​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​เมือง​บาชาน และ​ชุมชน​ยาอีร์​ทั้งหมด​หกสิบ​เมือง​ที่​อยู่​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="31">และ​ครึ่งหนึ่ง​ของ​แคว้น​กิเลอาด เมือง​อัชทาโรท และ​เมือง​เอเดรอี ซึ่ง​สอง​เมือง​นี้​เป็น​เมือง​หลวง​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​บาชาน นั่น​คือ​ส่วนแบ่ง​สำหรับ​ลูกหลาน​ของ​มาคีร์​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์ คือ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​พวก​ลูกหลาน​ของ​มาคีร์ ซึ่ง​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="32">ทั้งหมด​นั้น​คือ​เขต​แดน​ต่างๆ​ที่​โมเสส​ได้​แบ่ง​ออก​ไป อยู่​ใน​ที่ราบ​โมอับ ซึ่ง​อยู่​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="33">แต่​โมเสส​ไม่ได้​มอบ​มรดก​ให้​กับ​ชน​เผ่า​เลวี พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ก็​คือ​มรดก​ของ​พวกเขา อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ต่อไปนี้ เป็น​แผ่นดิน​ใน​คานาอัน ที่​นักบวช​เอเลอาซาร์​กับ​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน และ​พวก​หัวหน้า​ตระกูล​ของ​ชน​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล ได้​แจกจ่าย​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ได้​จับ​สลาก​แจกจ่าย​ที่ดิน​ให้​กับ​ชนเผ่า​ทั้ง​เก้า​เผ่า​และ​ครึ่ง​เผ่า​ของ​มนัสเสห์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="3">เพราะ​โมเสส​ได้​ให้​มรดก​แก่​เผ่า​รูเบน​และ​เผ่ากาด รวมทั้ง​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ไป​แล้ว​บน​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน แต่​เขา​ไม่ได้​แบ่ง​มรดก​ให้​กับ​ชน​เผ่า​เลวี​เหมือน​ที่​ให้​กับ​เผ่า​อื่นๆ</verse>
				<verse number="4">ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​ได้​แบ่ง​ออก​เป็น​สอง​เผ่า คือ​เผ่า​มนัสเสห์ และ​เผ่า​เอฟราอิม เผ่า​เลวี​ไม่มี​ส่วนแบ่ง​ใน​แผ่นดิน​นี้ นอกจาก​เมือง​ต่างๆ​ที่​ใช้​อาศัย​อยู่ กับ​ทุ่งหญ้า​สำหรับ​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​และ​วัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">อย่างนี้ ชาว​อิสราเอล​ได้​แบ่ง​ที่ดิน​กัน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ไว้</verse>
				<verse number="6">ชน​เผ่า​ยูดาห์ ได้​มา​หา​โยชูวา​ที่​กิลกาล คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์​จาก​ตระกูล​เคนัส​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ท่าน​ก็​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​อะไร​กับ​โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า เกี่ยวกับ​ตัวท่าน​และ​ตัว​ข้าพเจ้า ที่​คาเดชบารเนีย</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​มี​อายุ​สี่สิบ​ปี ตอน​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​จาก​คาเดชบารเนีย​มา​สอดแนม​แผ่นดิน​นี้ และ​ข้าพเจ้า​ก็​ได้​กลับ​มา​รายงาน​ท่าน​ตาม​ความ​คิดเห็น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​พี่น้อง​คนอื่น ซึ่ง​ไป​ด้วยกัน​กับ​ข้าพเจ้า​นั้น ได้​ทำ​ให้​ใจ​ของ​ประชาชน​อ่อน​ปวกเปียก​ไป​ด้วย​ความกลัว แต่​ข้าพเจ้า​ยัง​คง​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​สุดใจ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ใน​วันนั้น โมเสส​ได้​สาบาน​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘แผ่นดิน​ที่​ท่าน​ได้​เข้า​ไป​เหยียบ​มา​นั้น​จะ​เป็น​มรดก​ของ​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน​ตลอดไป​อย่าง​แน่นอน เพราะ​ท่าน​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของข้า​อย่าง​สุดใจ’</verse>
				<verse number="10">เดี๋ยวนี้ ดูสิ มัน​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้ พระองค์​ได้​ให้​ข้าพเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​มา​อีก​สี่สิบห้า​ปี ตั้งแต่​เวลา​นั้น​ที่​พระองค์​ได้​พูด​เรื่องนี้​กับ​โมเสส​ตอน​ที่​อิสราเอล​เดินทาง​อยู่​ใน​ทะเลทราย เดี๋ยวนี้ ข้าพเจ้า​ก็​มี​อายุ​แปดสิบห้า​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ยัง​คง​แข็งแรง​เหมือน​วัน​ที่​โมเสส​ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​ออก​ไป ตอนนี้ ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​แข็งแรง​พอ​ที่​จะ​ออก​ไป​สู้รบ​ได้ และ​ยัง​ไป​ทำโน่น​ทำนี่​ได้​เหมือน​เมื่อก่อน</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ตอนนี้ ให้​มอบ​พื้นที่​แถบ​เนินเขา​นี้ ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​วันนั้น เพราะ​ใน​วันนั้น ตัว​ท่าน​เอง​ก็​ได้ยิน​แล้ว​ว่า มี​คน​อานาค อยู่​ที่นั่น และ​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​พวกมัน​นั้น​ทั้ง​ใหญ่​และ​มี​การ​ป้องกัน​อย่าง​แน่นหนา แต่​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ขับไล่​พวกมัน​ออกไป อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น โยชูวา​จึง​อวยพร​คาเลบ​ลูกชาย​เยฟุนเนห์ และ​ยก​เมือง​เฮโบรน​ให้​เป็น​มรดก​ของเขา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เฮโบรน​จึง​กลาย​เป็น​มรดก​ของ​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์​ชาว​เคนัส​กับ​ลูกหลาน​ของเขา​มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้ เพราะ​เขา​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​อย่าง​สิ้นสุดใจ</verse>
				<verse number="15">(ก่อน​หน้า​นั้น เมือง​เฮโบรน​มี​ชื่อ​ว่า คิริยาทอารบา อารบา​คนนี้​เป็น​คน​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ใน​คน​อานาค) แล้ว​แผ่นดิน​ก็​หยุด​พัก​จาก​สงคราม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ที่ดิน​ที่​มอบ​ให้​เผ่า​ยูดาห์ แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ ด้าน​ใต้​ติด​กับ​เขต​แดน​ของ​เอโดม คือ​ไป​ถึง​ทะเลทราย​ศิน​เป็น​ที่​สุดเขต​ด้าน​ใต้</verse>
				<verse number="2">พรมแดน​ทาง​ทิศ​ใต้​นั้น​เริ่ม​จาก​ตรง​ปลาย​ของ​ทะเล​เกลือ จาก​อ่าว​ที่​หัน​หน้า​ออก​ไป​ทาง​ใต้</verse>
				<verse number="3">ยื่น​ลง​ไป​ทาง​ด้าน​ใต้​ของ​เส้น​ผ่าน​ทาง​แมงป่อง และ​ผ่าน​เรื่อย​ไป​ถึง​ศิน แล้ว​ขึ้น​ไป​ทาง​ด้าน​ใต้​ของ​เมือง​คาเดชบารเนีย และ​ผ่าน​ไป​เมือง​เฮสโรน​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​อัดดาร์ และ​เลี้ยว​ไป​ถึง​คารคา</verse>
				<verse number="4">พรมแดน​ผ่าน​เรื่อย​ไป​ถึง​อัสโมน และ​ไล่​ไป​ตาม​ลำธาร​อียิปต์ จน​มา​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​จะ​เป็น​พรมแดน​ทาง​ใต้​ของ​พวก​ยูดาห์</verse>
				<verse number="5">พรมแดน​ด้าน​ตะวันออก คือ​ติด​กับ​ทะเล​เกลือ ขึ้น​ไป​เรื่อย​จน​ถึง​ปาก​แม่น้ำ​จอร์แดน พรมแดน​ทาง​เหนือ เริ่ม​จาก​อ่าว​บริเวณ​ปาก​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">และ​พรมแดน​นั้น​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​เบธฮกลาห์ เรื่อย​ขึ้น​ไป​ทาง​เหนือ​ของ​เบธอาราบาห์ ขึ้น​ไป​ถึง​ก้อนหิน​โบฮัน (โบฮัน​เป็น​ลูกชาย​รูเบน)</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขต​แดน​ทาง​เหนือ ผ่าน​หุบเขา​อาโคร์​ไป​จน​ถึง​เมือง​เดบีร์ แล้ว​เลี้ยว​ขึ้น​ทาง​ทิศ​เหนือ​ไป​ถึง​กิลกาล ซึ่ง​อยู่​ตรงข้าม​เส้น​ผ่าน​ทาง​อดุมมิม​ซึ่ง​อยู่​ทาง​ใต้​ของ​หุบเขา แล้ว​เส้น​เขต​แดน​ก็​อ้อม​ไป​รอบ​พวก​ตาน้ำ​ของ​เอนเชเมช และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​เอนโรเกล</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เขต​แดน​ก็​ผ่าน​หุบเขา​ลูกชาย​ฮินโนม ถึง​ไหล่เขา​ด้าน​ใต้​ของ​เมือง​ชาว​เยบุส (คือ​เมือง​เยรูซาเล็ม) จาก​นั้น เส้น​พรมแดน​ก็​ขึ้น​ไป​ถึง​ยอด​เนินเขา​ซึ่ง​อยู่​ทาง​ตะวันตก​ของ​หุบเขา​ฮินโนม ซึ่ง​อยู่​ทาง​เหนือ​สุด​ของ​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="9">เส้น​เขต​แดน​ก็​เลี้ยว​จาก​จุด​สูงสุด​ของ​เนินเขา​นั้น​ไป​ทาง​ลำห้วย​แห่ง​เนฟโทอาห์ จากนั้น มัน​ก็​เลาะ​ไป​ตาม​หุบเขา​จน​ไป​ถึง​เมือง​ต่างๆ​ของ​ภูเขา​เอโฟรน แล้ว​เขต​แดน​ก็​หัน​ไป​ยัง​เมือง​บาอาลาห์ (หรือ​เมือง​คิริยาทเยอาริม​นั่นเอง)</verse>
				<verse number="10">เขต​แดน​ได้​อ้อม​ไป​ทาง​ตะวันตก​ของ​บาอาลาห์​ไป​ถึง​ภูเขา​เสอีร์ แล้ว​อ้อม​ไป​ทาง​ลาด​เขา​ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​ภูเขา​ยาอาริม (ซึ่ง​ก็​คือ​เคสะโลน) และ​มัน​ก็​ลง​ไป​ทาง​เมือง​เบธเชเมช​แล้ว​อ้อม​ไป​ถึง​เมือง​ทิมนาห์</verse>
				<verse number="11">พรมแดน​ได้​ทอด​ยาว​ไป​ตาม​หุบเขา​ไป​ถึง​เมือง​เอโครน แล้ว​หัน​ไป​ยัง​เมือง​ชิกเคโรน ผ่าน​ไป​ถึง​ภูเขา​บาอาลาห์ และ​ต่อ​ไป​ถึง​เมือง​ยับเนเอล และ​ไป​สิ้นสุด​ลง​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="12">พรมแดน​ด้าน​ตะวันตก​คือ​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​เป็น​พรมแดน​ล้อม​รอบ​คน​ยูดาห์​ตาม​ตระกูล​ของเขา</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​โยชูวา​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์ ซึ่ง​เป็น​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ใน​เขต​ของ​คน​ยูดาห์ คือ คิริยาทอารบา​หรือ​เมือง​เฮโบรน (อารบา เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​อานาค)</verse>
				<verse number="14">และ​คาเลบ​ได้​ขับไล่​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน​ของ​อานาค​ออก​ไป คือ เชชัย อาหิมาน และ​ทัลมัย​ผู้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อานาค</verse>
				<verse number="15">จาก​ที่นั่น คาเลบ​ได้​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​ประชาชน​ชาว​เดบีร์ (เมือง​เดบีร์ เดิม​ชื่อ​ว่า คิริยาทเสเฟอร์)</verse>
				<verse number="16">คาเลบ​พูด​ว่า “ใคร​ตี​เมือง​คิริยาทเสเฟอร์​และ​ยึด​มัน​ไว้​ได้ เรา​จะ​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของเรา​ให้​เป็น​เมีย​คนนั้น”</verse>
				<verse number="17">โอทนีเอล ลูกชาย​เคนัส​น้องชาย​ของ​คาเลบ​ยึด​เมือง​นั้น​ได้ ดังนั้น คาเลบ​จึง​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของเขา​ให้​เป็น​เมีย​ของ​โอทนีเอล</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​อัคสาห์​มา​พบ​โอทนีเอล นาง​ได้​รบเร้า​ให้​เขา ไป​ขอ​ที่นา​แห่ง​หนึ่ง​จาก​พ่อ​ของนาง นาง​ได้​ลง​มา​จาก​หลัง​ลา และ​คาเลบ​ได้​ถาม​นาง​ว่า “ลูก​จะ​เอา​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="19">นาง​พูด​ว่า “ขอ​ของขวัญ​ให้​กับ​ลูก​หน่อย เพราะ​พ่อ​ได้​ให้​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง​ใน​เนเกบ​กับ​ลูก ดังนั้น ขอ​ที่​มัน​มี​พวก​ตาน้ำ​กับ​ลูก​ด้วย” ดังนั้น คาเลบ​จึง​ยก​พวก​ตาน้ำ​ด้าน​บน​และ​ด้าน​ล่าง​ให้​กับ​นาง</verse>
				<verse number="20">ต่อไปนี้​เป็น​มรดก​ของ​ชน​เผ่า​ยูดาห์ ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">เมือง​ต่างๆ​ทั้งหมด​นี้​เป็น​ของ​คน​เผ่า​ยูดาห์ คือ​ใกล้​บริเวณ​ใต้สุด​ที่​ติด​กับ​พรมแดน​ของ​เอโดม คือ​เมือง​ขับเซเอล เอเดอร์ ยากูร</verse>
				<verse number="22">คีนาห์ ดีโมนาห์ อาดาดาห์</verse>
				<verse number="23">เคเดช ฮาโซร์​อิทนาน</verse>
				<verse number="24">ศีฟ เทเลม เบอาโลท</verse>
				<verse number="25">ฮาโซรฮาดัททาห์ เคริโอทเฮสโรน (คือ​เมือง​ฮาโซร์)</verse>
				<verse number="26">อามัม เชมา โมลาดาห์</verse>
				<verse number="27">ฮาซารกัดดาห์ เฮชโมน เบธเปเลต</verse>
				<verse number="28">ฮาซารชูอาล เบเออร์เชบา บิซิโอธิยาห์</verse>
				<verse number="29">บาอาลาห์ อิยิม เอเซม</verse>
				<verse number="30">เอลโทลัด เคสิล โฮรมาห์</verse>
				<verse number="31">ศิกลาก มัดมันนาห์ สันสันนาห์</verse>
				<verse number="32">เลบาโอท ชิลฮิม อายิน และ​ริมโมน ทั้งหมด​ยี่สิบเก้า​เมือง กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="33">ชน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​เมือง​ต่างๆ​ตาม​แถบ​ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก ด้วย คือ​เมือง​เอชทาโอล โศราห์ อัชนาห์</verse>
				<verse number="34">ศาโนอาห์ เอนกันนิม ทัปปูวาห์ เอนาม</verse>
				<verse number="35">ยารมูท อดุลลัม โสโคห์ อาเซคาห์</verse>
				<verse number="36">ชาอาราอิม อดีธาอิม เกเดราห์ (หรือ​เกเดโรธาอิม) รวม​เป็น​สิบสี่​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="37">ชน​เผ่า​ยูดาห์​ยัง​ได้รับ​เมือง​เหล่านี้​ด้วย คือ เศนัน ฮาดัสสาห์ มิกดัลกาด</verse>
				<verse number="38">ดิเลอัน มิสปาห์ โยกเธเอล</verse>
				<verse number="39">ลาคีช โบสคาท เอกโลน</verse>
				<verse number="40">คับโบน ลามัม คิทลิช</verse>
				<verse number="41">เกเดโรท เบธดาโกน นาอามาห์ และ​มักเคดาห์ รวม​ทั้งหมด​สิบหก​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="42">ลิบนาห์ เอเธอร์ อาชัน</verse>
				<verse number="43">อิฟทาห์ อัชนาห์ เนซีบ</verse>
				<verse number="44">เคอีลาห์ อัคซีบ มาเรชาห์ รวม​เป็น​เก้า​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="45">เอโครน​และ​เมือง​ต่างๆ​กับ​ชนบท​ของมัน</verse>
				<verse number="46">ทาง​ตะวันตก​ของ​เอโครน และ​เมือง​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​อัชโดด​และ​ชนบท​ของมัน</verse>
				<verse number="47">อัชโดด​กับ​บรรดา​เมือง​โดย​รอบ​และ​ชนบท​ของ​มัน กาซา​กับ​เมือง​ต่างๆ​โดย​รอบ และ​ชนบท​ของ​มัน ไป​จน​ถึง​ลำธาร​อียิปต์​และ​แนว​ฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="48">ชน​เผ่า​ยูดาห์​ได้รับ​เมือง​ต่างๆ​ใน​แถบ​เนินเขา คือ ชามีร์ ยาททีร์ โสโคห์</verse>
				<verse number="49">ดานนาห์ คิริ​ยาทสันนาห์ (คือ​เมือง​เดบีร์)</verse>
				<verse number="50">อานาบ เอชเทโมห์ อานิม</verse>
				<verse number="51">โกเชน โฮโลน และ​กิโลห์ รวม​เป็น​สิบเอ็ด​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="52">อาหรับ ดูมาห์ เอชาน</verse>
				<verse number="53">ยานิม เบธทัปปูวาห์ อาเฟคาห์</verse>
				<verse number="54">ฮุมทาห์ คิริยาทอารบา (คือ​เมือง​เฮโบรน) และ​เมือง​ศิโยร์ รวม​เป็น​เก้า​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="55">มาโอน คารเมล ศีฟ ยุทธาห์</verse>
				<verse number="56">ยิสเรเอล โยก​เดอัม ศาโนอาห์</verse>
				<verse number="57">คาอิน กิเบอาห์ และ​ทิมนาห์ รวม​เป็น​สิบ​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="58">ฮัลฮูล เบธซูร์ เกโดร์</verse>
				<verse number="59">มาอาราธ เบธอาโนท และ​เอลเทโคน รวม​เป็น​หก​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="60">คิริยาทบาอัล (คือ​เมือง​คิริยาทเยอาริม) และ​รับบาห์ รวม​เป็น​สอง​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="61">เมือง​ใน​ทะเลทราย​คือ เบธอาราบาห์ มิดดีน เสคะคาห์</verse>
				<verse number="62">นิบชาน เมือง​เกลือ และ​เอนเกดี รวม​เป็น​หก​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="63">แต่​ประชาชน​ชาว​ยูดาห์​ไม่​สามารถ​ขับไล่​ชาว​เยบุส​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูเซาเล็ม​ออก​ไป​ได้ ดังนั้น ชาว​เยบุส​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ​ประชาชน​ชาว​ยูดาห์​ใน​เยรูซาเล็ม​มา​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ที่ดิน​ที่​ได้​จับ​สลาก​แบ่ง​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ เริ่ม​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใกล้​เมือง​เยริโค ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​ตาน้ำ​เยริโค เข้า​ไป​ใน​ทะเลทราย แล้ว​จาก​เมือง​เยริโค​ขึ้น​ไป​ถึง​แถบ​เนินเขา​เบธเอล</verse>
				<verse number="2">จาก​เมือง​เบธเอล​ไป​ถึง​ลูส และ​ข้าม​ไป​ถึง​เมือง​อาทาโรท​ตรง​เขต​แดน​ของ​ชาว​อารคี</verse>
				<verse number="3">จากนั้น ก็​ลง​ไป​ทาง​ตะวันตก จน​ถึง​เขต​แดน​ของ​ชาว​ยาเฟล็ท ไกล​ออก​ไป​ถึง​พรมแดน​ของ​เมือง​เบธโฮโรน​ล่าง​และ​ถึง​เมือง​เกเซอร์ และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​ทะเล</verse>
				<verse number="4">ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​คือ ชน​เผ่า​มนัสเสห์ และ​ชน​เผ่า​เอฟราอิม ได้รับ​มรดก​ที่ดิน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">เขต​แดน​ของ​ที่ดิน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​ชน​เผ่า​เอฟราอิม​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของเขา เขต​แดน​มรดก​ด้าน​ตะวันออก​เริ่ม​จาก​เมือง​อาทาโรทอัดดาร์​ไกล​ไป​ถึง​ส่วน​บน​ของ​เบธโฮโรน</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เขต​แดน​ด้าน​ตะวันตก​เริ่ม​จาก​เมือง​มิคเมธัท​ที่​อยู่​ทาง​เหนือ​เลี้ยว​ไป​ทาง​เมือง​ทาอานัทชิโลห์ แล้ว​อ้อม​ผ่าน​ไป​ทาง​ตะวันออก​ของ​เมือง​ยาโนอาห์</verse>
				<verse number="7">มัน​ลง​จาก​ยาโนอาห์​ไป​ถึง​เมือง​อาทาโรท​และ​เมือง​นาอาราห์​ไป​จน​ติด​เมือง​เยริโค และ​สิ้นสุด​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="8">จาก​ทัปปูวาห์ เส้น​เขต​แดน​ไป​ทาง​ตะวันตก​ถึง​ลำธาร​คานาห์ และ​มา​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน นี่​คือ​มรดก​ชน​เผ่า​เอฟราอิม ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">รวมทั้ง​เมือง​ต่างๆ​ซึ่ง​ได้​แบ่งแยก​ไว้​ให้​คน​เอฟราอิม​ใน​ดินแดน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​คน​มนัสเสห์ คือ​ทั้ง​เมือง​และ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้นๆ</verse>
				<verse number="10">แต่​พวกเขา​ไม่ได้​ขับไล่​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เกเซอร์​ออก​ไป ดังนั้น​ชาว​คานาอัน​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ชน​เผ่า​เอฟราอิม​มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้ แต่​พวกเขา​ก็​ถูก​บังคับ​ให้​ทำงาน​อย่าง​ทาส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">แล้ว​ก็​มี​การ​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​แก่​ชน​เผ่า​มนัสเสห์ เพราะ​เขา​เป็น​ลูกชาย​คนแรก​ของ​โยเซฟ เมือง​กิเลอาด​และ​เมือง​บาชาน​เป็น​ของ​ชาว​มาคีร์​อยู่​แล้ว มาคีร์​เป็น​ลูกชาย​คนแรก​ของ​มนัสเสห์ และ​เป็น​พ่อ​ของ​กิเลอาด ชาว​กิเลอาด​เป็น​นักรบ​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น ที่ดิน​ได้​ถูก​แบ่ง​ให้​กับ​ชาว​มนัสเสห์​ที่​เหลือ ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา ลูกหลาน​ของ​อาบีเยเซอร์ เฮเลค อัสรีเอล เชเคม เฮเฟอร์ และ​เชมิดา คน​เหล่านี้​เป็น​ลูกหลาน​ผู้ชาย​ของ​มนัสเสห์ ลูกชาย​ของ​โยเซฟ​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="3">เศโลเฟหัด​ลูกชาย​ของ​เฮเฟอร์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​กิเลอาด ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาคีร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์​นั้น​ไม่มี​ลูกชาย​มี​แต่​ลูกสาว และ​นี่​คือ​ชื่อ​ลูกสาว​ของ​เขา คือ​มาลาห์ โนอาห์ โฮกลาห์ มิลคาห์ และ​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​เข้า​มาหา​นักบวช​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูกชาย​นูน และ​บรรดา​ผู้นำ​แล้ว​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​โมเสส​ให้​มอบ​มรดก​ที่ดิน​ให้​กับ​พวกเรา พร้อมๆ​กับ​ญาติๆ​ผู้ชาย​ของ​พวกเรา” ดังนั้น โยชูวา​จึง​ยก​ที่ดิน​ให้​กับ​พวกนาง​พร้อมๆ​กับ​พี่น้อง​ของ​พ่อ​พวกนาง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้</verse>
				<verse number="5">ชน​เผ่า​มนัสเสห์​จึง​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​ที่ดิน​สิบ​ส่วน นอกเหนือ​จาก​ดินแดน​กิเลอาด และ​บาชาน บน​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ลูกหลาน​ที่​เป็น​ผู้หญิง​ของ​มนัสเสห์​ได้รับ​ที่ดิน​ด้วย แต่​แผ่นดิน​กิเลอาด​เป็น​ของ​ลูกหลาน​กลุ่ม​อื่น​ของ​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="7">เขต​แดน​ของ​มนัสเสห์​ขยาย​จาก​อาเชอร์​ไป​ถึง​มิคเมธัท​ซึ่ง​อยู่​ด้าน​ตรงข้าม​กับ​เมือง​เชเคม แล้ว​เส้น​เขต​แดน​ก็​ลง​ไป​ทาง​ทิศ​ใต้​ถึง​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​ชาว​เอนทัปปูวาห์</verse>
				<verse number="8">แผ่นดิน​ของ​ทัปปูวาห์​เป็น​ของ​มนัสเสห์ แต่​ตัวเมือง​ทัปปูวาห์​ตรง​พรมแดน​มนัสเสห์​เป็น​ของ​ชาว​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เส้น​เขต​แดน​ก็​ลง​ไป​ถึง​หุบเขา​ลึก​คานาห์ เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้​ที่​อยู่​ทาง​ตอน​ใต้​ของ​หุบเขา​ลึก ท่ามกลาง​เมือง​ต่างๆ​ของ​เผ่า​มนัสเสห์ เป็น​ของ​เผ่า​เอฟราอิม แต่​พรมแดน​ของ​มนัสเสห์​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​หุบเขา​ลึก และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="10">แผ่นดิน​ทาง​ใต้​เป็น​ของ​เอฟราอิม ทาง​เหนือ​เป็น​ของ​มนัสเสห์ และ​มี​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​เป็น​พรมแดน​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​มนัสเสห์ ทาง​เหนือ​ไป​ติด​อาเชอร์ และ​ทาง​ตะวันออก​ติด​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="11">มนัสเสห์​ยัง​มี​เมือง​ต่างๆ​อยู่​ใน​เขต​แดน​ของ​อิสสาคาร์​และ​อาเชอร์ คือ​เมือง​เบธชาน เมือง​อิบเลอัม เมือง​โดร์ เมือง​เอนโดร์ เมือง​ทาอานาค เมือง​เมกิดโด และ​เมือง​เล็กๆ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​พวกมัน เมือง​ที่สาม​นั้น​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า นาโฟท (โดร์)</verse>
				<verse number="12">แต่​ชน​เผ่า​มนัสเสห์​ไม่​สามารถ​ยึดครอง​เมือง​เหล่านี้​ได้ เพราะ​ชาว​คานาอัน​ยัง​ขืน​ที่​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​แดน​นั้น​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​เข้มแข็ง​ขึ้น พวกเขา​ได้​บังคับ​ชาว​คานาอัน​ให้​ทำงาน​ให้​กับ​พวกเขา แต่​ไม่ได้​ขับไล่​พวก​คานาอัน​ออก​ไป​จนหมด</verse>
				<verse number="14">คน​เผ่า​โยเซฟ​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ให้​ส่วนแบ่ง​พวกเรา​แค่​ส่วน​เดียว​เป็น​มรดก ทั้งๆที่​เรา​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​ให้​กับ​พวกเรา​ตลอด​มา​นี้”</verse>
				<verse number="15">โยชูวา​ตอบ​ว่า “ถ้า​พวกเจ้า​มี​คน​จำนวน​มาก ก็​ให้​ขึ้น​ไป​ที่​ป่า​ไป​แผ้วถาง​ป่า​เอาเอง​ใน​ที่ดิน​ของ​คน​เปริสซี และ​คน​เรฟาอิม เพราะ​ที่​แถบ​เนินเขา​ของ​คน​เอฟราอิม​คับแคบ​เกินไป​สำหรับ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="16">คน​เผ่า​โยเซฟ​พูด​ว่า “แถบ​เนินเขา​ไม่​เพียงพอ​สำหรับ​พวกเรา แต่​ใน​หุบเขา​นั้น ก็​มี​ชาว​คานาอัน​อาศัย​อยู่ และ​พวกเขา​ก็​มี​รถรบ ที่​ทำ​จาก​เหล็ก ทั้ง​ใน​เบธชาน​กับ​หมู่บ้าน​ของ​มัน และ​ตาม​หมู่บ้าน​ที่​คน​เหล่า​นั้น​อาศัย​อยู่​ใน​หุบเขา​ยิสเรเอล”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น โยชูวา​จึง​พูด​กับ​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ​ซึ่ง​ก็​คือ​เผ่า​เอฟราอิม​และ​เผ่า​มนัสเสห์​ว่า “พวกท่าน​มี​ผู้คน​เป็น​จำนวน​มาก และ​มี​กำลัง​เข้มแข็ง พวกท่าน​จะ​ไม่ได้​ส่วนแบ่ง​แค่​ส่วน​เดียว</verse>
				<verse number="18">แต่​ที่​แถบ​เนินเขา​จะ​เป็น​ของ​พวกท่าน​ด้วย ถึงแม้​มัน​จะ​เป็น​ป่า พวกท่าน​แผ้วถาง​มัน​และ​ยึด​ครอง​มัน​ไป​จน​สุดเขต​เถิด พวกท่าน​จะ​ขับไล่​ชาว​คานาอัน​ออก​ไป แม้ว่า​พวกเขา​จะ​มี​รถรบ​ทำ​ด้วย​เหล็ก​และ​พวกเขา​จะ​เข้มแข็ง​ก็ตาม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​ประชุม​กัน​ที่​ชิโลห์​และ​ตั้ง​เต็นท์นัดพบ​กัน​ที่นั่น ใน​ตอนนั้น แผ่นดิน​ได้​ตก​อยู่​ใน​ครอบ​ครอง​ของ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">แต่​ยังคง​มี​ชาว​อิสราเอล​อีก​เจ็ด​เผ่า ที่​ยัง​ไม่​ได้รับ​มรดก​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โยชูวา​จึง​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “พวกเรา​จะ​รอ​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน กว่า​จะ​เข้า​ไป​ยึดครอง​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ท่าน​ได้​มอบ​ให้​แก่​พวกท่าน</verse>
				<verse number="4">ให้​เลือก​คน​มา​เผ่าละ​สาม​คน ข้าพเจ้า​จะ​ส่ง​พวกเขา​ให้​เดินทาง​ไป​สำรวจ​ทั่ว​แผ่นดิน​นั้น และ​จด​ราย​ละเอียด​ของ​แผ่นดิน​นั้น​มา ตาม​มรดก​ที่​แต่ละ​เผ่า​ได้รับ และ​นำ​กลับ​มา​ให้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​จะ​แบ่ง​มัน​ออก​เป็น​เจ็ด​ส่วน ชน​เผ่า​ยูดาห์​จะ​ยัง​คง​อยู่​ใน​เขต​แดน​ของเขา​ทาง​ตอน​ใต้ และ​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ​จะ​คง​อยู่​ใน​เขต​แดน​ทาง​เหนือ</verse>
				<verse number="6">ให้​พวก​ท่าน​เขียน​ราย​ละเอียด​ของ​ที่ดิน​ทั้ง​เจ็ด​ส่วน และ​นำ​มัน​กลับ​มา​ให้​ข้าพเจ้า​ที่นี่ และ​ข้าพเจ้า​จะ​จับ​สลาก​แบ่ง​ให้​ท่าน​ที่นี่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="7">แต่​ชาว​เลวี​จะ​ไม่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​หมู่​พวกท่าน​ทั้งหลาย เพราะ​ฐานะ​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​คือ​มรดก​ของ​พวกเขา​อยู่​แล้ว ส่วน​ชน​เผ่ากาด รูเบน และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครั้ง​หนึ่ง​ก็​ได้รับ​มรดก​ของ​พวกเขา​ที่​อยู่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​แล้ว ซึ่ง​โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​พวกเขา​ไว้”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น คน​เหล่านั้น​จึง​ออก​เดินทาง โยชูวา​กำชับ​พวกเขา​ให้​จด​ราย​ละเอียด​เกี่ยวกับ​ที่ดิน​ว่า “ให้​เดินทาง​ไป​ให้​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​และ​จด​ราย​ละเอียด​ของมัน​และ​กลับ​มาหา​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​จับ​สลาก​ให้​กับ​พวกท่าน​ที่นี่ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์”</verse>
				<verse number="9">จากนั้น คน​เหล่านี้​ก็​ออก​เดินทาง​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​นั้น และ​ได้​จด​บันทึก​ราย​ละเอียด​ของ​แผ่นดิน​ลง​ใน​หนังสือ​เกี่ยวกับ​เมือง​ต่างๆ​ใน​เจ็ด​ส่วน​นั้น แล้ว​พวกเขา​จึง​กลับ​มาหา​โยชูวา​ที่​ค่าย​ชิโลห์</verse>
				<verse number="10">และ​โยชูวา​ก็​ได้​จับ​สลาก​ให้​กับ​พวกเขา​ที่​ชิโลห์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ โยชูวา​ได้​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ตาม​ส่วนแบ่ง​ของ​แต่ละ​เผ่า</verse>
				<verse number="11">สลาก​อัน​แรก​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​เบนยามิน ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น พวกเขา​ได้​ที่ดิน​ที่​อยู่​ระหว่าง​ชน​เผ่า​ยูดาห์​และ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="12">พรมแดน​ทาง​เหนือ​เริ่มต้น​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ขึ้น​ไป​ถึง​สันเขา​ทาง​ตอน​เหนือ​ของ​เมือง​เยริโค และ​มัน​ก็​ขึ้น​ไป​ถึง​แถบ​เนินเขา​ทาง​ตะวันตก และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​ทะเลทราย​เบธาเวน</verse>
				<verse number="13">จาก​ที่นั่น​พรมแดน​ก็​อ้อม​ไป​ถึง​เมือง​ลูส ไป​ถึง​สันเขา​เมือง​ลูส (เรียก​อีก​อย่าง​ว่า​เบธเอล) แล้ว​เส้น​พรมแดน​ก็​ลง​ไป​จน​ถึง​อาทาโรทอัดดาร์ บน​ภูเขา​ซึ่ง​อยู่​ทาง​ใต้​ของ​เมือง​เบธโฮโรน​ล่าง</verse>
				<verse number="14">พรมแดน​ก็​หักโค้ง​ไป​ทาง​ตะวันตก อ้อม​ลง​ไป​ทาง​ใต้​จาก​ภูเขา​ที่​อยู่​ทาง​ใต้​ของ​เบธโฮโรน และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​คิริยาทบาอัล (คือ​คิริยาทเยอาริม) เมือง​นี้​เป็น​ของ​ชน​เผ่า​ยูดาห์ นี่​คือ​พรมแดน​ทาง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="15">ทาง​ด้าน​ใต้ เริ่ม​ที่​ชาน​เมือง​คิริยาทเยอาริม​ไป​ตาม​ลำธาร​จน​ถึง​ตาน้ำ​ของ​เนฟโทอาห์</verse>
				<verse number="16">ลง​ไป​ถึง​เชิงเขา​ที่​อยู่​ตรง​ข้าม​หุบเขา​ลูกชาย​ฮินโนม ซึ่ง​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​หุบเขา​เรฟาอิม และ​มัน​ก็​ลง​ไป​ที่​หุบเขา​ฮินโนม ใต้​สันเขา​ของ​ชาว​เยบุส​แล้ว​จึง​ลง​ไป​ที่​เมือง​เอนโรเกล</verse>
				<verse number="17">จาก​นั้น มัน​ก็​หักโค้ง​ขึ้น​เหนือ​ไป​ตาม​ลำธาร​จน​ถึง​เมือง​เอนเชเมช และ​ก็​ไป​ตาม​ลำธาร​จน​ไป​ออก​ที่​เกลีโลท ซึ่ง​อยู่​ตรงข้าม​กับ​ทางข้าม​เขา​ชื่อ​อดุมมิม แล้ว​ลง​ไป​ถึง​ก้อนหิน​ของ​โบฮัน​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​รูเบน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เส้น​เขต​แดน​ก็​อ้อม​ขึ้น​ไป​ทาง​เหนือ​ถึง​สันเขา​ที่​หัน​หน้า​เข้าหา​หุบเขา​จอร์แดน แล้ว​ก็​ลง​ไป​ที่​หุบเขา​จอร์แดน</verse>
				<verse number="19">พรมแดน​ได้​อ้อม​ขึ้น​ไป​ที่​สันเขา​ทาง​ด้าน​เหนือ​ของ​เบธฮกลาห์ และ​มา​สิ้นสุด​ที่​อ่าว​ด้าน​เหนือ​ของ​ทะเล​เกลือ​ที่​ตอน​ใต้สุด​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน นี่​คือ​เขต​แดน​ทาง​ด้าน​ใต้</verse>
				<verse number="20">แม่น้ำ​จอร์แดน​เป็น​พรมแดน​ทาง​ตะวันออก นี่​คือ​เขต​แดน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่า​เบนยามิน​ใน​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="21">เมือง​ต่างๆ​ที่​เป็น​ของ​ชน​เผ่า​เบนยามิน​ที่​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ เยริโค เบธฮกลาห์ เอเมคเคซีส</verse>
				<verse number="22">เบธอาราบาห์ เศมาราอิม เบธเอล</verse>
				<verse number="23">อัฟวิม ปาราห์ โอฟราห์</verse>
				<verse number="24">เคฟาอัมโมนี โอฟนี เกบา รวม​เป็น​สิบสอง​เมือง พร้อม​กับ​ชนบท​รอบๆ​เมือง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="25">กิเบโอน รามาห์ เบเอโรท</verse>
				<verse number="26">มิสปาห์ เคฟีราห์ โมซาห์</verse>
				<verse number="27">เรเคม อิรเปเอล ทาระลาห์</verse>
				<verse number="28">เศลา หะเอเลฟ เยบุส (เยรูซาเล็ม) กิเบอาห์ และ​คิริยาท รวม​เป็น​สิบสี่​เมือง​และ​ชนบท​รอบๆ​เมือง​เหล่านั้น นี่​คือ​มรดก​ของ​ชน​เผ่า​เบนยามิน​ที่​แบ่ง​ตาม​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">สลาก​อันที่​สอง​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​สิเมโอน สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น มรดก​ของ​พวกเขา​อยู่​ใน​ที่ดิน​ของ​ชน​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">มี​เมือง​เหล่านี้​เป็น​มรดก คือ เบเออร์เชบา (หรือ​เชบา) โมลาดาห์</verse>
				<verse number="3">ฮาซารชูอาล บาลาห์ เอเซม</verse>
				<verse number="4">เอลโทลัด เบธูล โฮรมาห์</verse>
				<verse number="5">ศิกลาก เบธมารคาโบท ฮาซารสูสาห์</verse>
				<verse number="6">เบธเลบาโอท และ​เมือง​ชารุเฮน รวม​เป็น​สิบสาม​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="7">อายิน ริมโมน เอเธอร์ และ​อาชัน รวม​เป็น​สี่​เมือง​และ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="8">และ​ยัง​มี​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​เมือง​เหล่านี้​ไป​จน​ถึง​บาอาลัทเบเออร์ เมือง​รามาห์​ที่​เนเกบ นี่​คือ​มรดก​ที่​ยก​ให้​กับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="9">มรดก​ของ​คน​เผ่า​สิเมโอน​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ที่ดิน​ของ​คน​เผ่า​ยูดาห์ เพราะ​ส่วนแบ่ง​ของ​คน​เผ่า​ยูดาห์​ใหญ่​เกินไป​สำหรับ​พวกเขา ดังนั้น คน​เผ่า​สิเมโอน​จึง​ได้รับ​มรดก​อยู่​ท่ามกลาง​มรดก​ของ​คน​เผ่า​ยูดาห์</verse>
				<verse number="10">สลาก​อันที่​สาม​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​เศบูลุน​สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น พรมแดน​ของ​ที่ดิน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​พวก​เขา​ไปไกล​ถึง​สาริด</verse>
				<verse number="11">พรมแดน​ขึ้น​ไป​ทาง​ตะวันตก​เรื่อย​ไป​จน​ถึง​มาเรอัล มา​จด​เมือง​ดับเบเชท จน​ถึง​ลำธาร​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​โยกเนอัม</verse>
				<verse number="12">จาก​สาริด พรมแดน​ยื่น​ไป​ใน​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​คือ​ฝั่ง​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ไป​ถึง​พรมแดน​เมือง​คิสโลททาโบร์ แล้ว​ตาม​ลำธาร​ไป​ถึง​เมือง​ดาเบรัท แล้ว​ขึ้น​ไป​ถึง​เมือง​ยาเฟีย</verse>
				<verse number="13">จาก​ที่​นั่น​พรมแดน​อ้อม​ไป​ทาง​ทิศ​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ไป​จน​ถึง​เมือง​กัทเฮเฟอร์ และ​เมือง​เอทคาซิน เรื่อย​ไป​ตาม​ลำธาร​แห้ง​ไป​จน​ถึง​ริม​โมน และ​หัก​โค้ง​เข้า​หา​เมือง​เนอาห์</verse>
				<verse number="14">พรมแดน​ทาง​ทิศ​เหนือ​โค้ง​เข้า​หา​เมือง​ฮันนาโธน และ​สิ้นสุด​ที่​หุบเขา​อิฟทาห์เอล</verse>
				<verse number="15">ได้​รวม​เมือง​ขัทตาท นาหะลาล ชิมโรน อิดาลาห์ และ​เบธเลเฮม รวม​ทั้งหมด​สิบสอง​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="16">นี่​คือ​มรดก​ของ​เผ่า​เศบูลุน​สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ​เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้ และ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="17">สลาก​อัน​ที่​สี่​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น</verse>
				<verse number="18">ดินแดน​ของ​พวกเขา​รวม​เมือง ยิสเรเอล เคสุลโลท ชูเนม</verse>
				<verse number="19">ฮาฟาราอิม ชิโยน อานาหะราท</verse>
				<verse number="20">รับบีท คีชิโอน เอเบส</verse>
				<verse number="21">เรเมท เอนกันนิม เอนหัดดาห์ และ​เบธปัสเซส</verse>
				<verse number="22">พรมแดน​ยัง​ไป​ติด​กับ​เมือง​ทาโบร์ ชาหะซุมาห์ เบธเชเมช และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน รวม​ทั้งหมด​สิบหก​เมือง​กับ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="23">นี่​คือ​มรดก​ที่ดิน​ที่​ให้​กับ​เผ่า​ของ​อิสสาคาร์​สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ​เมือง​ต่างๆ​และ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="24">สลาก​อัน​ที่​ห้า​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​อาเชอร์​สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น</verse>
				<verse number="25">เขต​แดน​ของ​พวกเขา​รวม​ถึง​เมือง​เฮลขัท ฮาลี เบเทน อัคชาฟ</verse>
				<verse number="26">อาลัมเมเลค อามาด มิชอาล ทาง​ตะวันตก​ไป​จด​ภูเขา​คารเมล​และ​เมือง​ชิโห ลิบนาท</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เลี้ยว​ไป​ทาง​ตะวันออก​จน​ถึง​เมือง​เบธดาโกน ไป​จด​เขต​เศบูลุน​และ​หุบเขา​อิฟทาห์เอล​ไป​ทาง​เหนือ ถึง​เมือง​เบธเอเมค​และ​เนอีเอล และ​เรื่อย​ไป​ทาง​เหนือ​ถึง​เมือง​คาบูล</verse>
				<verse number="28">เอโบรน เรโหบ ฮัมโมน และ​คานาห์​ไป​ไกล​ถึง​มหา​ไซดอน</verse>
				<verse number="29">พรมแดน​เลี้ยว​ไป​ถึง​รามาห์ ไป​ไกล​ถึง​เมือง​ไทระ​ที่​มี​กำแพง​ล้อมรอบ แล้ว​เส้น​พรมแดน​ก็​เลี้ยว​ไป​โฮสาห์​และ​ไป​สิ้นสุด​ที่​ทะเล ซึ่ง​รวม​เมือง มาฮารับ อัคซีบ</verse>
				<verse number="30">อุมมาห์ อาเฟก และ​เรโหบ​ไว้​ด้วย รวม​แล้ว​มี​ยี่สิบสอง​เมือง กับ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="31">นี่​คือ​มรดก​ของ​เผ่า​อาเชอร์ สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้​และ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="32">สลาก​อัน​ที่​หก​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​นัฟทาลี​สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น</verse>
				<verse number="33">พรมแดน​ของเขา​เริ่ม​มา​จาก​เฮเลฟ จาก​ต้นก่อ​ใน​ศานันนิม และ​อาดามีเนเขบ ยับเนเอล จน​ถึง​เมือง​ลัคคูม และ​สิ้นสุด​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="34">พรมแดน​ก็​เลี้ยว​ไป​ทาง​ตะวันตก​ไป​ที่​เมือง​อัสโนททาโบร์ และ​มัน​ก็​ออก​จาก​ที่นั่น​ไป​ที่​เมือง​หุกกอก ไป​จด​กับ​เขต​เศบูลุน​ทาง​ทิศ​ใต้​และ​เขต​อาเชอร์​ทาง​ตะวันตก และ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="35">บรรดา​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ คือ ศิดดิม เศอร์ ฮัมมัท รัคคัท คินเนเรท</verse>
				<verse number="36">อาดามาห์ รามาห์ ฮาโซร์</verse>
				<verse number="37">เคเดช เอเดรอี เอนฮาโซร์</verse>
				<verse number="38">ยิโรน มิกดัลเอล โฮเรม เบธอานาท และ​เบธเชเมช รวม​เป็น​สิบเก้า​เมือง กับ​ชนบท​ที่​อยู่​รอบ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="39">นี่​คือ​มรดก​ของ​เผ่า​นัฟทาลี​สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ​เมือง​ต่างๆ​และ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="40">สลาก​อัน​ที่​เจ็ด​ตก​เป็น​ของ​เผ่า​ดาน สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่านั้น</verse>
				<verse number="41">เขต​แดน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​พวกเขา รวม​เมือง​โศราห์ เอชทาโอล อิรเชเมช</verse>
				<verse number="42">ชาอาลับบิน อัยยาโลน ยิทลาห์</verse>
				<verse number="43">เอโลน ทิมนาห์ เอโครน</verse>
				<verse number="44">เอลเทเคห์ กิบเบโธน บาอาลัท</verse>
				<verse number="45">เยฮุด เบเนเบราค กัทริมโมน</verse>
				<verse number="46">เมยารโคน รัคโคน และ​บริเวณ​ที่​อยู่​ใกล้​เมือง​ยัฟฟา</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ชน​เผ่า​ดาน​สูญเสีย​ดินแดน​ของ​พวกเขา​ไป พวกเขา​ได้​ลุกขึ้น​สู้รบ​กับ​เมือง​เลเชม และ​พวกเขา​ก็​ยึด​มัน​ได้​และ​ได้​ฆ่า​ชาว​เมือง​นั้น แล้ว​ยึดครอง​เมือง และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ที่นั่น พวกเขา​ได้​เปลี่ยน​ชื่อ​เมือง​เป็น​เมือง​ดาน​ตาม​ชื่อ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="48">นี่​คือ​มรดก​ของ​เผ่า​ดาน สำหรับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ​เมือง​เหล่านี้​และ​ชนบท​ของ​เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​ได้​แบ่ง​ดินแดน​ส่วน​ต่างๆ​ของ​แผ่นดิน​นั้น​เป็น​มรดก​ตาม​เขต​แดน​ของมัน​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ได้​มอบ​มรดก​ท่ามกลาง​พวกเขา​ให้​กับ​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน</verse>
				<verse number="50">ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ได้​ให้​เมือง​กับ​โยชูวา​ตาม​ที่​เขา​ได้​ขอ​ไว้ คือ เมือง​ทิมนาทเสราห์ ใน​เขต​เทือกเขา​เอฟราอิม โยชูวา​ได้​สร้าง​เมือง​ขึ้น​ใหม่​และ​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="51">นั่น​คือ​ดินแดน​ที่​นักบวช​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน และ​บรรดา​ผู้นำ​ของ​แต่ละ​ตระกูล​ของ​ชน​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล ได้​แจกจ่าย โดย​การ​จับ​สลาก​ที่​เมือง​ชิโลห์ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ที่​ทางเข้า​เต็นท์​นัดพบ ดังนั้น​เขา​ทั้งหลาย​ก็​แบ่งปัน​แผ่นดิน​จน​เสร็จ​เรียบร้อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">จากนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​บอก​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘ให้​ตั้ง​เมือง​ลี้ภัย​ขึ้น สำหรับ​พวกเจ้า​ทั้งหลาย ซึ่ง​เรา​ได้​บอก​กับ​พวกเจ้า​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ใคร​ก็ตาม​ได้​ฆ่า​คนตาย​โดย​อุบัติเหตุ​หรือ​ไม่ได้​ตั้งใจ จะได้​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น เมือง​เหล่านั้น​จะได้​เป็น​ที่​ลี้ภัย​ของ​พวกเจ้า เพื่อ​ให้​พ้น​จาก​ญาติ​ของ​คนตาย​ที่​มี​หน้าที่​ลงโทษ​คนฆ่า</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​คน​ที่​ได้​ฆ่า​คนตาย​นั้น​หนี​ไป​ยัง​เมือง​เหล่านี้ เขา​ต้อง​ยืน​อยู่​ที่​ทางเข้า​ประตู​เมือง​นั้น​และ​อธิบาย​เรื่อง​ของตน​ให้​กับ​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​เมือง​นั้น​ฟัง แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​รับ​คน​ผู้นั้น​เข้าไป​และ​ให้​พัก​อาศัย​ร่วม​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ถ้า​มี​ญาติ​คนตาย​ที่​จะ​แก้แค้น​เขา​ไล่​ติดตาม​เขา​มา พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​ต้อง​ไม่​มอบ​ตัวเขา​ออก​ไป เพราะ​เขา​ผู้นั้น​ได้​ฆ่า​เพื่อน​บ้าน​ตาย​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ​และ​ไม่ได้​บาดหมาง​กัน​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ฆ่า​คนอื่น​นั้น​จะ​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​นั้น​จนกว่า​เขา​จะมา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ชุมชน​เพื่อ​รับ​การ​ตัดสิน และ​ถ้า​ตัดสิน​ว่า​ไม่​ตั้งใจ​ฆ่า เขา​ก็​จะ​อยู่​ที่นั่น​ต่อไป จนกว่า​คน​ที่​เป็น​นักบวช​ชั้น​สูงสุด​ใน​เวลา​นั้น​ได้​ตาย​ไป จากนั้น คน​ที่​ฆ่า​คนอื่น​นั้น​จะ​ได้รับ​อนุญาต​ให้​กลับ​บ้าน ไป​ยัง​เมือง​ที่​เขา​ได้​หลบหนี​มา’”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ได้​กำหนด​เมือง​สำหรับ​ลี้ภัย​ไว้​ดังนี้ คือ เมือง​เคเดช ใน​กาลิลี ใน​แถบ​เนินเขา​นัฟทาลี เมือง​เชเคม​ใน​แถบ​เนินเขา​ของ​เอฟราอิม และ​คิริยาทอารบา (หรือ​เฮโบรน) ใน​แถบ​เนินเขา​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">และ​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ซึ่ง​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยริโค พวกเขา​ได้​เลือก​เมือง​เบเซอร์​ที่​อยู่​ใน​ทะเลทราย​บน​ที่ราบสูง​ของ​ชน​เผ่า​รูเบน กับ​เมือง​ราโมท​ใน​กิเลอาด​ของ​ชน​เผ่ากาด และ​เมือง​โกลาน​ใน​บาชาน ของ​ชน​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="9">เมือง​เหล่านั้น​เป็น​เมือง​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน และ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หมู่​พวกเขา เพื่อ​ว่า​หาก​มี​ใคร​ฆ่า​คน​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ จะได้​หนี​ไป​อยู่​ที่นั่น และ​ไม่ต้อง​ถูก​ฆ่าตาย​ด้วย​มือ​ของ​ญาติ​ผู้ตาย​ที่​มี​หน้าที่​ลงโทษ​คน​ฆ่า จนกว่า​เขา​จะ​ได้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ชุมชน​เพื่อ​การ​ตัดสิน​คดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">จากนั้น​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ใน​เผ่า​เลวี ได้​มา​พบ​นักบวช​เอเลอาซาร์ โยชูวา​ลูก​ของ​นูน​และ​หัวหน้า​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​แต่ละ​เผ่า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">คน​เผ่า​เลวี​ได้​พูด​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เมือง​ชิโลห์​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​โมเสส​ไว้​ว่า พวกเรา​จะ​ได้รับ​เมือง​หลาย​เมือง​เพื่อ​อยู่​อาศัย​พร้อมๆ​กับ​ทุ่งหญ้า​สำหรับ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ชาว​อิสราเอล​จึง​ได้​ยก​เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้​และ​ทุ่งหญ้า​ของ​เมือง​เหล่า​นั้น จาก​มรดก​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​ชาว​เลวี คือ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​สลาก​ออก​มา เพื่อ​ชี้​ว่า​ใคร​ควร​จะ​ได้รับ​เมือง​ไหน สลาก​อัน​แรก​เป็น​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​โคฮาท ดังนั้น ชาว​เลวี​ใน​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​โคฮาท​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของ​นักบวช​อาโรน​ได้รับ​เมือง​สิบสาม​เมือง​จาก​ชน​เผ่า​ยูดาห์ สิเมโอน และ​เบนยามิน ตาม​สลาก​ที่​จับ​ได้</verse>
				<verse number="5">ส่วน​คน​โคฮาท​ที่เหลือ จับ​สลาก​ได้​เมือง​สิบ​เมือง​จาก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่า​เอฟราอิม จาก​เผ่า​ดาน​และ​จาก​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="6">คน​เกอร์โชน​ได้รับ​เมือง​สิบสาม​เมือง จาก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ จาก​เผ่า​อาเชอร์ จาก​เผ่า​นัฟทาลี และ​จาก​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="7">พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​คน​เมรารี ได้รับ​เมือง​สิบสอง​เมือง​จาก​เผ่า​รูเบน จาก​เผ่ากาด และ​จาก​เผ่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="8">ชาว​อิสราเอล​ได้​จับ​สลาก ให้​เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้​และ​ทุ่งหญ้า​ของ​เมือง​เหล่านี้ กับ​ชาว​เลวี​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​รายชื่อ​ของ​เมือง​ต่างๆ​จาก​เผ่า​ยูดาห์ และ​เผ่า​สิเมโอน</verse>
				<verse number="10">ที่​ได้​ยก​ให้​กับ​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาโรน คือ​ตระกูล​หนึ่ง​ของ​ชาว​โคฮาท ซึ่ง​เป็น​ชาว​เลวี เพราะ​ว่า​สลาก​ใบ​แรก​ตก​เป็น​ของ​ตระกูล​นี้</verse>
				<verse number="11">ชาว​อิสราเอล​ให้​เมือง​คิริยาทอารบา (อารบา เป็น​พ่อ​ของ​อานาค) คือ​เมือง​เฮโบรน ใน​แถบ​เนินเขา​ของ​ยูดาห์​พร้อม​กับ​ทุ่งหญ้า​เลี้ยงสัตว์​รอบๆ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="12">แต่​ทุ่งนา​และ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้น​ได้​ยก​ให้​เป็น​มรดก​ของ​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์</verse>
				<verse number="13">สำหรับ​ลูกหลาน​ของ​นักบวช​อาโรน พวกเขา​ได้​ให้​เมือง​เฮโบรน (ซึ่ง​เป็น​เมือง​ลี้ภัย​สำหรับ​ผู้ที่​ได้รับ​การ​กล่าวหา​ว่า​ฆ่า​คนตาย) พร้อม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง​นั้น และ​เมือง​ลิบนาห์​พร้อม​ทุ่งหญ้า</verse>
				<verse number="14">เมือง​ยาททีร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​เอชเทโมอา​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="15">เมือง​โฮโลน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​เดบีร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="16">เมือง​อายิน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​ยุทธาห์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​เบธเชเมช​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​เก้า​เมือง​จาก​เผ่า​สอง​เผ่า​นี้</verse>
				<verse number="17">ชน​เผ่า​เบนยามิน​ได้​ให้​เมือง​กิเบโอน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​เกบา​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="18">เมือง​อานาโธท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​อัลโมน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="19">รวม​เมือง​ทั้งหมด​ที่​เป็น​ของ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน มี​สิบสาม​เมือง​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ชาว​โคฮาท​ที่เหลือ​ของ​พวก​ตระกูล​โคฮาท​ใน​เผ่า​เลวี ได้​เมือง​ต่างๆ​จาก​เผ่า​เอฟราอิม โดย​การ​จับ​สลาก</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ได้รับ​เมือง​เชเคม (เป็น​เมือง​หนึ่ง​ใน​เมือง​ลี้ภัย​สำหรับ​ผู้ที่​ได้รับ​การ​กล่าวหา​ว่า​ฆ่า​คนตาย) กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม และ​เมือง​เกเซอร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="22">เมือง​ขิบซาอิม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​เบธโฮโรน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="23">ชาว​โคฮาท​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​ดาน คือ เมือง​เอลเทเคห์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​กิบเบโธน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="24">เมือง​อัยยาโลน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​กัทริมโมน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="25">ชาว​โคฮาท​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า คือ เมือง​ทาอานาค​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​กัทริมโมน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง​รวม​เป็น​สอง​เมือง</verse>
				<verse number="26">เมือง​ทั้งหมด​รวม​เป็น​สิบ​เมือง กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง​เหล่า​นั้น ซึ่ง​มอบ​ให้​กับ​ตระกูล​อื่นๆ​ที่เหลือ​ของ​โคฮาท</verse>
				<verse number="27">ใน​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ชาว​เลวี คน​เกอร์โชน​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้ คือ คน​เกอร์โชน​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า คือ​เมือง​โกลาน​ใน​บาชาน (เป็น​เมือง​ลี้ภัย​เมือง​หนึ่ง​สำหรับ​ผู้ที่​ได้รับ​การ​กล่าวหา​ว่า​ฆ่า​คนตาย) และ​เมือง​เบเอชเท-ราห์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สอง​เมือง</verse>
				<verse number="28">คน​เกอร์โชน​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ เมือง​คีชิโอน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​ดาเบรัท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="29">เมือง​ยารมูท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​เอนกันนิม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง​รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="30">คน​เกอร์โชน​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​อาเชอร์ คือ เมือง​มิชอาล​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​อับโดน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="31">เมือง​เฮลขัท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​เรโหบ​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="32">คน​เกอร์โชน​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​นัฟทาลี เมือง​เคเดช​ใน​กาลิลี​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง (หนึ่ง​ใน​เมือง​ลี้ภัย​สำหรับ​ผู้ที่​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ฆ่า​คนตาย) เมือง​ฮัมโมทโดร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​คารทาน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สาม​เมือง</verse>
				<verse number="33">พวก​ตระกูล​เกอร์โชน​ได้รับ​สิบสาม​เมือง​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="34">พวก​ตระกูล​เมรารี (คน​เผ่า​เลวี​ที่เหลือ) ได้​เมือง​ต่อไปนี้ คือ พวก​ตระกูล​เมรารี​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​เศบูลุน คือ เมือง​โยกเนอัม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​คารทาห์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="35">เมือง​ดิมนาห์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​นาหะลาล​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="36">พวก​ตระกูล​เมรารี​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่า​รูเบน คือ เมือง​เบเซอร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​ยาฮาส​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="37">เมือง​เคเดโมท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง และ​เมือง​เมฟาอัท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="38">พวก​ตระกูล​เมรารี​ได้รับ​เมือง​ต่อไปนี้​จาก​เผ่ากาด คือ เมือง​ราโมท​ใน​กิเลอาด (หนึ่ง​ใน​เมือง​ลี้ภัย​สำหรับ​ผู้ที่​ถูก​กล่าวหา​ว่า​ฆ่า​คนตาย) กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​มาหะนาอิม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง</verse>
				<verse number="39">เมือง​เฮชโบน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง เมือง​ยาเซอร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบ​เมือง รวม​เป็น​สี่​เมือง</verse>
				<verse number="40">เมือง​ทั้ง​สิบสอง​เมือง​นี้​ได้​มอบ​ให้​กับ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​คน​เมรารี​โดย​การ​จับ​สลาก พวกนี้​เป็น​พวก​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​คน​เผ่า​เลวี​ที่เหลือ</verse>
				<verse number="41">เมือง​ต่างๆ​ของ​เผ่า​เลวี​ที่​อยู่​ใน​อาณาเขต​ของ​ชาว​อิสราเอล​มี​ทั้งหมด สี่สิบแปด​เมือง​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​เมือง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="42">แต่ละ​เมือง​มี​ทุ่งหญ้า​ล้อมรอบ ทุก​เมือง​ก็​เป็น​อย่างนี้</verse>
				<verse number="43">อย่างนี้ พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​แผ่นดิน​ทั้งหมด​แก่​ชาว​อิสราเอล ซึ่ง​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ว่า​จะ​ยก​ให้​กับ​พวกเขา และ​พวกเขา​ก็​เข้า​ไป​ยึดครอง และ​ตั้ง​รกราก​กัน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="44">พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ความ​สงบสุข​กับ​พวกเขา​ใน​ทุก​ด้าน ตาม​ที่​พระองค์​ให้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา ไม่มี​ศัตรู​คนใด​ของ​พวกเขา​ที่​สามารถ​ยืนหยัด​ต่อสู้​พวกเขา​ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ศัตรู​ทั้งสิ้น​ของ​พวกเขา​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="45">ใน​พวก​คำ​สัญญา​ที่​ดีๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล ไม่มี​สัก​เรื่อง​ที่​ล้มเหลว ทุกเรื่อง​สำเร็จ​หมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">จากนั้น​โยชูวา​ก็​ได้​เรียก​เผ่า​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​มา​ประชุม</verse>
				<verse number="2">และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวก​ท่าน​ทั้งหลาย​ได้​ทำ​ตาม​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​พวกท่าน​ไว้ และ​พวกท่าน​ก็​เชื่อฟัง​ข้าพเจ้า​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สั่ง​พวกท่าน</verse>
				<verse number="3">พวกท่าน​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พวกท่าน​ตลอดมา​จน​ถึง​วันนี้ แต่​ท่าน​ได้​รักษา​คำ​กำชับ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="4">บัดนี้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​ได้​ให้​พี่น้อง​ของ​ท่าน​อยู่​อย่าง​สงบสุข​แล้ว อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​ให้​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา​นั้น ดังนั้น ตอนนี้ พวกท่าน​กลับ​ไป​บ้าน​ได้​แล้ว ไป​สู่​แผ่นดิน​ที่​พวกท่าน​เป็น​เจ้าของ​ซึ่ง​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​แก่​พวกท่าน​ที่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​นั้น</verse>
				<verse number="5">แต่​ขอให้​ระวัง​ที่​จะ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​และ​กฎ​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​แก่​พวกท่าน​ไว้ คือ ให้​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ให้​เดิน​ตาม​แนวทาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ให้​เชื่อฟัง​พวก​คำสั่ง​ของ​พระองค์ ให้​ใกล้ชิด​กับ​พระองค์ และ​ให้​รับใช้​พระองค์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​ของท่าน”</verse>
				<verse number="6">โยชูวา​อวยพร​ให้​กับ​พวกเขา​และ​ส่ง​พวกเขา​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="7">(โมเสส​ได้​มอบ​แผ่นดิน​ใน​เมือง​บาชาน​ให้​กับ​คน​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า ส่วน​อีก​ครึ่ง​เผ่า​รวมทั้ง​ญาติ​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของเขา โยชูวา​ได้​มอบ​ที่ดิน​บน​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ให้) เมื่อ​โยชูวา​ส่ง​พวกเขา​กลับ​บ้าน ก็​ได้​อวยพร​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="8">โยชูวา​พูด​ว่า “ให้​กลับ​ไป​ที่บ้าน​ของ​พวกท่าน​พร้อม​ความ​มั่งคั่ง มี​สัตว์เลี้ยง​มากมาย มี​เงิน ทอง ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก และ​มี​เสื้อผ้า​เป็น​จำนวน​มาก ให้​ไป​แบ่ง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ยึด​มา​ได้​จาก​ศัตรู​ของ​พวกท่าน​ใน​สงคราม​ให้​กับ​พี่น้อง​ของ​พวกท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​คน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า จึง​แยก​จาก​ชาว​อิสราเอล​ที่​เมือง​ชิโลห์ ใน​แผ่นดิน​คานาอัน เพื่อ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​กิเลอาด ซึ่ง​เป็น​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​ยึด​มา​ได้ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวกเขา​มา​ถึง​กิเลโลต ซึ่ง​อยู่​ใกล้​กับ​แม่น้ำ​จอร์แดน ใน​แผ่นดิน​คานาอัน ชาว​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​แท่น​หนึ่ง​ใกล้​กับ​แม่น้ำ​จอร์แดน ซึ่ง​เป็น​แท่นบูชา​ขนาด​ใหญ่​มาก</verse>
				<verse number="11">ชาว​อิสราเอล​ที่เหลือ​ได้ยิน​ว่า​คน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ที่​พรมแดน​ของ​แผ่นดิน​คานาอัน ที่​กิเลโลต ใกล้​กับ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ฝั่ง​ที่​เป็น​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">ชุมชน​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​จึง​ยก​กันมา​ที่​ชิโลห์ เพื่อ​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="13">ชาว​อิสราเอล​ส่ง​นักบวช​ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของ​เอเลอาซาร์​ไป​พบ​คน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="14">พร้อม​กับ​ส่ง​ผู้นำ​อีก​สิบ​คน จาก​แต่ละ​เผ่า คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวกเขา​พบ​คน​รูเบน กาด และ​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด พวกเขา​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ชุมชน​ทั้งหมด​ของ​พระยาห์เวห์ พูด​อย่างนี้​ว่า ‘พวกท่าน​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​อย่างนี้​ได้​ยังไง วันนี้ พวกท่าน​หันเห​จาก​พระยาห์เวห์​แล้ว​ไป​สร้าง​แท่นบูชา​เพื่อ​กบฏ​ต่อ​พระองค์​อย่างนี้​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="17">บาป​ที่​เมือง​เปโอร์​ยัง​ไม่​เพียงพอ​สำหรับ​พวกเรา​อีก​หรือ จน​ถึง​วันนี้ พวกเรา​ยัง​ไม่​สามารถ​ล้าง​บาป​นั้น​ให้​หมด​จาก​ตัว​พวกเรา​ได้ แม้ว่า​จะ​มี​โรคระบาด​ลง​มา​ใน​ที่​ชุมชน​ของ​พระยาห์เวห์​ก็ตาม</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ตอนนี้ พวกท่าน​ยัง​จะ​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์​อีก​หรือ​ยังไง ถ้า​พวก​ท่าน​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใน​วันนี้ พรุ่งนี้​พระองค์​จะ​โกรธ​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="19">ถ้า​แผ่นดิน​ของ​พวกท่าน​เสื่อม​ไป ให้​ข้าม​มา​ยัง​แผ่นดิน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​อยู่ และ​มา​แบ่งปัน​แผ่นดิน​ไป​จาก​พวกเรา​เถิด อย่า​ได้​เป็น​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์ หรือ​ต่อ​พวกเรา โดย​การ​สร้าง​แท่นบูชา​อื่น​สำหรับ​พวก​ท่าน​เอง นอกเหนือ​ไป​จาก​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เลย</verse>
				<verse number="20">ที่​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ตก​อยู่​กับ​ชุมชน​อิสราเอล​ทั้งหมด เป็น​เพราะ​อาคาน​ลูกชาย​ของ​เศราห์​ไม่​สัตย์ซื่อ​ใน​เรื่อง​ของ​ที่​ต้อง​ทำลาย​เพื่อ​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ไม่ใช่​หรือ ไม่ใช่​เขา​คนเดียว​ที่​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของเขา​นะ’”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น ชาว​รูเบน ชาว​กาด และ​ชาว​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า​ได้​ตอบ​ผู้นำ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​ว่า</verse>
				<verse number="22">“พระยาห์เวห์​เป็น​พระ​เหนือ​พระ​ทั้งปวง พระยาห์เวห์​เป็น​พระ​เหนือ​พระ​ทั้งปวง พระองค์​รู้​ว่า​ทำไม​เรา​ถึง​ทำ​อย่างนี้ และ​ขอให้​ชาว​อิสราเอล​เอง​ได้​รู้​ด้วย ถ้า​พวกเรา​เป็น​กบฏ​หรือ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ ก็​อย่า​ปล่อย​พวกเรา​ไว้​เลย​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="23">ถ้า​พวกเรา​สร้าง​แท่นบูชา​สำหรับ​พวกเรา​เอง​เพื่อ​ที่​จะ​เลิก​ติดตาม​พระองค์ หรือ​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา หรือ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เมล็ดข้าว หรือ​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​บน​แท่น​นั้น ก็​ขอให้​พระยาห์เวห์​เอง​ลงโทษ​พวกเรา</verse>
				<verse number="24">อันที่จริง​ที่​พวกเรา​ได้​ทำ​สิ่งนี้​ไป ก็​เพราะ​เกรง​ว่า สัก​วันหนึ่ง​ใน​อนาคต ลูกหลาน​ของท่าน​จะ​ถาม​ลูกหลาน​ของเรา​ว่า ‘เจ้า​มา​เกี่ยว​อะไร​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ด้วย</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ได้​สร้าง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ให้​เป็น​พรมแดน​ระหว่าง​พวกเรา​กับ​พวกเจ้า ชาว​รูเบน และ​ชาว​กาด พวกเจ้า​ไม่มี​ส่วน​ใน​พระยาห์เวห์ แล้ว​ถ้า​อย่างนั้น​ลูกหลาน​ของ​พวกท่าน​อาจ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของเรา​หยุด​ยำเกรง​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="26">พวกเรา​ก็​เลย​พูด​กัน​ว่า ให้​พวกเรา​สร้าง​แท่นบูชา​สำหรับ​พวกเรา​เอง​เถิด ไม่ใช่​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="27">แต่​เพื่อ​เป็น​พยาน​ระหว่าง​พวกท่าน​กับ​พวกเรา และ​ระหว่าง​คน​รุ่น​ต่อๆไป ว่า​เรา​จะ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​พระองค์ ด้วย​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา แล้ว​ใน​อนาคต ลูกหลาน​ของ​พวกท่าน​ก็​จะ​ไม่​พูด​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวกเรา​ว่า ‘พวกท่าน​ไม่มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​ใน​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="28">และ​พวกเรา​ก็​ได้​พูด​ว่า ถ้า​พวกเขา​พูด​อย่างนั้น​กับเรา​หรือ​ลูกหลาน​ของเรา​ใน​อนาคต​แล้ว พวกเรา​ก็​จะ​ตอบ​ไป​ว่า ‘ดู​แท่นบูชา​จำลอง​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ได้​สร้าง​ไว้​สิ ไม่ใช่​สร้าง​ไว้​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​ถวาย​เครื่อง​บูชา แต่​เพื่อ​เป็น​พยาน​ระหว่าง​พวกเรา​กับ​พวกท่าน’</verse>
				<verse number="29">พวกเรา​จะ​ไม่มี​วัน​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​หรือ​หันเห​ไป​จาก​การ​ติดตาม​พระองค์ ด้วย​การ​สร้าง​แท่นบูชา​อื่น สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​เครื่อง​บูชา​เมล็ดข้าว หรือ​เครื่อง​บูชา​อื่น นอกจาก​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ที่​อยู่​หน้า​เต็นท์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​นักบวช​ฟีเนหัส และ​พวก​ผู้นำ​ชุมชน คือ​พวก​หัวหน้า​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล ที่​อยู่​กับเขา ได้​ฟัง​คำพูด​ที่​ชาว​รูเบน ชาว​กาด และ​มนัสเสห์​พูด​แล้ว ก็​รู้สึก​พอใจ​มาก</verse>
				<verse number="31">นักบวช​ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของ​เอเลอาซาร์​จึง​ได้​พูด​กับ​ชาว​รูเบน ชาว​กาด และ​ชาว​มนัสเสห์​ว่า “ตอนนี้​พวกเรา​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ยัง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​พวกเรา เพราะ​ท่าน​ไม่ได้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใน​เรื่องนี้ ขณะนี้ พวกท่าน​ได้​ช่วยเหลือ​ชาว​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​การ​ลงโทษ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​นักบวช​ฟีเนหัส​ลูกชาย​เอเลอาซาร์ และ​พวก​ผู้นำ กลับ​ออก​มา​จาก​ชาว​รูเบน​และ​ชาว​กาด​ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​คานาอัน​ไป​หา​ชาว​อิสราเอล​และ​แจ้ง​เรื่อง​ต่างๆ​ให้​พวกเขา​รู้</verse>
				<verse number="33">เรื่อง​นั้น​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ดีใจ พวกเขา​ต่าง​สรรเสริญ​พระเจ้า และ​ไม่​พูด​เรื่อง​การ​ทำ​สงคราม​กับ​คน​สอง​เผ่า​นั้น เพื่อ​ที่​จะ​ทำลาย​ล้าง​แผ่นดิน​ที่​ชาว​รูเบน​และ​ชาว​กาด​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="34">ชาว​รูเบน​และ​ชาว​กาด​ได้​เรียก​แท่นบูชา​นั้น​ว่า “แท่นนี้​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา​ว่า พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​ผ่าน​ไป​หลาย​ปี และ​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ชาว​อิสราเอล​อยู่​อย่าง​สงบสุข ไม่มี​อันตราย​จาก​ศัตรู​รอบ​ด้าน และ​โยชูวา​ก็​แก่​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="2">โยชูวา​ได้​เรียก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พวก​ผู้ใหญ่ ผู้นำ ผู้​พิพากษา และ​เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย​ให้​มา​ชุมนุม​พร้อม​กัน เขา​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ข้าพเจ้า​ก็​แก่​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="3">และ​พวกท่าน​เอง​ก็​ได้​เห็น​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​ทำ​กับ​ชนชาติ​ทั้งหมด​เหล่านี้​เพื่อ​พวกท่าน​แล้ว เพราะ​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ที่​ได้​ต่อสู้​เพื่อ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="4">อย่า​ลืม​ว่า ข้าพเจ้า​ได้​จับ​สลาก​แบ่ง​แผ่นดิน​ของ​ชนชาติ​ที่​เหลือ​อยู่นี้​ให้​เป็น​มรดก​กับ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​พวกท่าน รวม​กับ​แผ่นดิน​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ข้าพเจ้า​เอา​ชนะ​ไป​แล้ว ตั้งแต่​แม่น้ำ​จอร์แดน ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก จน​ถึง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​เอง​ที่​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ไป​จาก​หนทาง​ของท่าน และ​พระองค์​จะ​ผลักดัน​พวกเขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ได้​ยึดครอง​ดินแดน​ของเขา​เหล่านั้น​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="6">ให้​ตั้ง​มั่นคง​ใน​การ​เชื่อฟัง​ทุกสิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​กฎ ของ​โมเสส​อย่าง​เคร่งครัด โดย​ไม่​หันซ้าย​หันขวา</verse>
				<verse number="7">เพื่อ​ว่า​ท่าน​จะ​ไม่​ไป​คบหา​กับ​ชนชาติ​เหล่านี้​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ใน​หมู่​พวกท่าน หรือ​ไป​ออก​ชื่อ​บรรดา​พระ​ของ​พวกเขา หรือ​สาบาน​ใน​นาม​ของ​พระ​ของ​พวกเขา หรือ​ไป​รับใช้​หรือ​กราบไหว้​พระ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ต้อง​ผูกพัน​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​อย่าง​ที่​ทำ​มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​พวก​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มี​อำนาจ​ไป​ต่อหน้า​ท่าน และ​ไม่มี​ผู้ใด​สามารถ​ต่อต้าน​พวกท่าน​ได้​จน​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">คนเดียว​จาก​พวกท่าน​สามารถ​เอาชนะ​ศัตรู​เป็น​พันคน​ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ต่อสู้​เพื่อ​ท่าน​ตามที่​พระองค์​ให้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ให้​ระวัง​ตัว​ให้ดี​ที่​จะ​รัก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​พวกท่าน​หันเห​ไป​และ​ไป​ผูกพัน​กับ​ผู้​รอด​ชีวิต​จาก​ชนชาติ​เหล่านั้น​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ท่ามกลาง​พวกท่าน และ​ถ้า​พวกท่าน​ไป​แต่งงาน​กับ​พวกเขา หรือ​ไป​คบหา​ติดต่อ​กัน</verse>
				<verse number="13">พวกท่าน​ควร​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​จะ​ไม่​ขับไล่​คน​เหล่านั้น​ไป​จาก​หน้า​พวกท่าน​อีก​ต่อไป พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​บ่วง​และ​กับดัก​จับ​พวกท่าน เป็น​หอก​ข้าง​แคร่ และ​เป็น​หนาม​ยอก​ตา​ของ​พวกท่าน จนกว่า​พวกท่าน​พินาศ​ไป​จาก​แผ่นดิน​ที่​ดี​นี้ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ได้​มอบ​ไว้​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="14">ตอนนี้​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​ตาย​แล้ว และ​พวกท่าน​ก็​รู้​อยู่​แก่ใจ​ว่า​ไม่มี​คำ​สัญญา​ดีๆ​อันไหน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​ได้​ให้​ไว้​กับ​ท่าน แล้ว​ต้อง​ล้มเหลว​ไป ทุกอย่าง​สำเร็จ​หมด ไม่มี​แม้แต่​สิ่งเดียว​ที่​ล้มเหลว</verse>
				<verse number="15">อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน เคย​ทำ​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่ดี ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับท่าน เกิดขึ้น​จริง พระยาห์เวห์​ก็​สามารถ​นำ​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหมด​ที่​พระองค์​ได้​เตือน​ท่าน​แล้ว ให้​เกิดขึ้น​ได้​ด้วย​เหมือน​กัน จนกว่า​พระองค์​จะ​ทำลาย​พวกท่าน​ไป​จาก​แผ่นดิน​ที่​ดี​นี้ ที่​พระองค์​ได้​มอบ​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ท่าน​ไม่​รักษา​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้ และ​ไป​รับใช้​พระ​อื่นๆ​แล้ว​ไป​กราบไหว้​พระ​เหล่านั้น ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​เผาผลาญ​พวกท่าน และ​พวกท่าน​จะ​พินาศ​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​จาก​แผ่นดิน​ที่ดี​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้​กับ​พวกท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">แล้ว​โยชูวา​ก็​ได้​รวบรวม​ชาว​อิสราเอล​ทุกเผ่า​มา​ที่​เชเคม เขา​ได้​เรียก​พวก​ผู้​อาวุโส พวก​ผู้นำ พวก​ผู้​พิพากษา และ​เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​มา ทั้งหมด​ได้​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">โยชูวา​ได้​พูด​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​พูด ‘ใน​อดีต​นาน​มา​แล้ว บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า รวมทั้ง​เทราห์​พ่อ​ของ​อับราฮัม​และ​นาโฮร์ ได้​อาศัย​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​และ​ได้รับ​ใช้​พระ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="3">แต่​เรา​ได้​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​คือ อับราฮัม มา​จาก​ฝั่งโน้น​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เรา​ได้​นำ​เขา​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​คานาอัน และ​ให้​เขา​มี​ลูกหลาน​มากมาย เรา​ให้​ลูกชาย​แก่​เขา​คือ​อิสอัค</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​ได้​ให้​ยาโคบ และ​เอซาว​กับ​อิสอัค เรา​ให้​แถบ​เนินเขา​เสอีร์​กับ​เอซาว แต่​ยาโคบ​กับ​ลูกหลาน​ของเขา​ได้​ลง​ไป​ที่​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">ต่อ​จากนั้น เรา​จึง​ส่ง​โมเสส​กับ​อาโรน​มา และ​เรา​ได้​ทำ​ให้​เกิด​ความทุกข์​อย่าง​ใหญ่หลวง​กับ​ประชาชน​อียิปต์ ด้วย​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ลง​ไป​ใน​ประเทศ​นั้น และ​หลัง​จากนั้น​เรา​ได้​นำ​พวกเจ้า​ออกมา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เรา​นำ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์ พวกเจ้า​ก็​มา​ถึง​ทะเล และ​ชาว​อียิปต์​ได้​ไล่ล่า​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​มา ด้วย​รถรบ และ​พลทหาร​ม้า จน​มา​ถึง​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ได้​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ เรา​จึง​เอา​ความมืด​ใส่​ไว้​ระหว่าง​พวกเจ้า​กับ​ชาว​อียิปต์ และ​ทำ​ให้​น้ำทะเล​ท่วม​พวก​อียิปต์​จน​มิด และ​สายตา​ของ​พวกเจ้า​ก็​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ต่อ​ชาว​อียิปต์ แล้ว​พวกเจ้า​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ทะเลทราย​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="8">จากนั้น เรา​ได้​นำ​พวกเจ้า​มา​ถึง​แผ่นดิน​ของ​คน​อาโมไรต์​ซึ่ง​อยู่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน คน​อาโมไรต์​ได้​ต่อสู้​กับ​พวกเจ้า แต่​เรา​ได้​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือเจ้า เรา​ได้​ทำลาย​พวกเขา​ไป​ต่อหน้า​เจ้า และ​เจ้า​ก็​ได้​ยึดครอง​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​บาลาค​ลูกชาย​ของ​ศิปโปร์​แห่ง​เมือง​โมอับ​ได้​ตระเตรียม​ที่​จะ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล เขา​ใช้​บาลาอัม​ลูกชาย​ของ​เบโอร์​มา​สาปแช่ง​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">แต่​เรา​ไม่​ฟัง​บาลาอัม ดังนั้น​เขา​จึง​ได้​อวยพร​พวกเจ้า​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า เรา​ได้​ช่วยเหลือ​พวกเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​อำนาจ​ของเขา</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวกเจ้า​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​และ​มา​ถึง​เมือง​เยริโค ชาว​เมือง​เยริโค​ได้​ต่อสู้​กับเจ้า เหมือน​กับ​คน​อาโมไรต์ คน​เปริสซี คน​คานาอัน คน​ฮิตไทต์ คน​เกอร์กาชี คน​ฮีไวต์ และ​คน​เยบุส และ​เรา​ได้​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​ส่ง​ตัวแตน นำ​หน้า​พวกเจ้า และ​พวกมัน​ได้​ขับไล่​กษัตริย์​ชาว​อาโมไรต์​สอง​คน​นั้น​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า ที่​เจ้า​ชนะ​นั้น​ไม่ใช่​เป็น​เพราะ​คมดาบ​หรือ​ธนู​ของเจ้า​หรอก</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​ยก​แผ่นดิน​ซึ่ง​เจ้า​ไม่ได้​แผ้วถาง​และ​ยก​เมือง​ต่างๆ​ซึ่ง​เจ้า​ไม่ได้​สร้าง​ให้​กับ​พวกเจ้า และ​ให้​พวกเจ้า​ได้​อยู่​อาศัย พวกเจ้า​กิน​ผลไม้​จาก​สวนองุ่น​และ​สวน​มะกอกเทศ ที่​พวกเจ้า​ไม่ได้​ปลูก’</verse>
				<verse number="14">อย่าง​นั้น ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​รับใช้​พระองค์​อย่าง​จริงใจ​และ​สัตย์ซื่อ ให้​ทิ้ง​พระ​ทั้งหลาย​ที่​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​เคย​รับใช้ ตอน​อยู่​อีก​ฝาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​และ​ใน​ประเทศ​อียิปต์ แล้ว​ให้​หัน​มา​รับใช้​พระยาห์เวห์​แทน</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พวกท่าน​ไม่​อยาก​รับใช้​พระยาห์เวห์ ก็​ให้​เลือก​เอา​ใน​วันนี้​ว่า พวกท่าน​จะ​รับใช้​ใคร จะ​เป็น​พวก​พระ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​เคย​รับใช้​ตอน​ที่​อยู่​อีก​ฝาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส หรือ​จะ​เป็น​พวก​พระ​ของ​คน​อาโมไรต์​ที่​เคย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้​ที่​ท่าน​กำลัง​อาศัย​อยู่ แต่​ส่วน​ข้าพเจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ประชาชน​ได้​ตอบ​ไป​ว่า “พวกเรา​จะ​ไม่มี​วัน​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ไป​รับใช้​พระอื่น​อย่าง​เด็ดขาด</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​คือ ผู้ที่​ได้​นำ​พวกเรา​และ​บรรพบุรุษ​ของเรา​ขึ้น​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ที่​เรา​เคย​เป็น​ทาส​นั้น และ​พระองค์​คือ ผู้ที่​ได้​ทำ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่างๆ​อัน​ยิ่งใหญ่​ต่อ​สายตา​ของ​พวกเรา และ​คุ้มครอง​พวกเรา​ตลอด​ทาง​ที่​พวกเรา​ไป และ​ปกป้อง​พวกเรา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พวกเรา​เดิน​ผ่าน​ดินแดน​ของ​พวกเขา​นั้น</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ให้​พ้น​ไป​ต่อหน้า​พวกเรา รวมทั้ง​ชาว​อาโมไรต์​ผู้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ อย่าง​นั้น พวกเรา​ก็​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์​เหมือน​กัน เพราะ​พระองค์​คือ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​โยชูวา​ก็​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “พวกท่าน​ไม่​สามารถ​รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์ เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง พระองค์​จะ​ไม่​อภัย​ต่อ​การกบฏ​ของ​พวกท่าน​และ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ท่าน​ทั้งหลาย​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​และ​ไป​รับใช้​พระ​อื่นๆ พระองค์​จะ​หัน​มา​และ​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​พวกท่าน และ​จะ​ทำลาย​พวกท่าน แม้ว่า​พระองค์​เคย​ทำดี​กับ​พวกท่าน​มา​ก่อน​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="21">ประชาชน​จึง​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “ไม่​หรอก เรา​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">โยชูวา​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “ให้​พวกท่าน​เป็น​พยาน​ต่อ​ตัวเอง​ว่า พวกท่าน​ได้​เลือก​ที่​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์” พวกเขา​ก็​พูด​ว่า “เรา​เป็น​พยาน”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น โยชูวา​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​อย่างนั้น ให้​โยน​พวก​พระ​อื่นๆ​ที่​ยัง​อยู่​ท่ามกลาง​พวกท่าน​ทิ้ง​ไป​เดี๋ยวนี้ และ​ให้​หัน​จิตใจ​ของ​พวกท่าน​เข้าหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="24">ประชาชน​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “เรา​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา และ​เชื่อฟัง​พระองค์”</verse>
				<verse number="25">โยชูวา​จึง​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ประชาชน​ใน​วันนั้น เขา​ได้​วาง​กฎเกณฑ์​และ​กฎหมาย​ให้​กับ​พวกเขา​ที่​เมือง​เชเคม</verse>
				<verse number="26">โยชูวา​ได้​บันทึก​ข้อความ​เหล่านี้​ลง​ใน​หนังสือ​กฎ​ของ​พระเจ้า และ​ได้​เอา​ก้อนหิน​ขนาด​ใหญ่​ก้อน​หนึ่ง​มา​ตั้ง​ไว้​ใต้​ต้นก่อ ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">แล้ว​โยชูวา​ได้​พูด​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “ดูเถิด ก้อนหิน​นี้​จะ​เป็น​พยาน​ฟ้อง​พวกเรา เพราะ​มัน​ได้ยิน​ทุกสิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​พวกเรา​นี้ ดังนั้น มัน​จะ​เป็น​พยาน​ฟ้อง​พวกท่าน ถ้า​พวกท่าน​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​โยชูวา​ก็​ส่ง​ประชาชน​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​พวกเขา​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="29">หลัง​จากนั้น โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ตาย เขา​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​ได้​ฝัง​เขา​ไว้​ใน​ที่ดิน​ที่​เป็น​มรดก​ของเขา​ที่​เมือง​ทิมนาทเสราห์ ซึ่ง​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม ทาง​ทิศ​เหนือ​ของ​ยอดเขา​กาอัช</verse>
				<verse number="31">ชาว​อิสราเอล​ได้​รับใช้​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต​ของ​โยชูวา และ​ตลอด​สมัย​ของ​พวก​ผู้​อาวุโส​ที่​มี​อายุ​ยืนยาว​กว่า​โยชูวา พวก​ผู้​อาวุโส​เหล่านี้​ได้​รู้เห็น​ถึง​ผลงาน​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กับ​คน​อิสราเอล​นั้น</verse>
				<verse number="32">กระดูก​ของ​โยเซฟ​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำ​กลับ​มา​จาก​อียิปต์​ถูก​ฝัง​อยู่​ที่​เมือง​เชเคม ใน​ที่ดิน​ที่​ยาโคบ​ได้​ซื้อ​มา​จาก​ลูกหลาน​ของ​ฮาโมร์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เชเคม ด้วย​แผ่น​เงิน​หนึ่งร้อย​ชิ้น ที่ดิน​แห่งนั้น​ได้​ตก​เป็น​มรดก​ของ​ลูกหลาน​โยเซฟ</verse>
				<verse number="33">เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​อาโรน​ก็​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​กิเบอาห์ ซึ่ง​เป็น​เมือง​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม เป็น​เมือง​ที่​ได้​มอบ​ไว้​ให้​แก่​ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของเขา</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="7">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​โยชูวา​ตาย ชาว​อิสราเอล​ได้​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ใน​พวก​เรา​เผ่า​ไหน​จะ​เป็น​เผ่า​แรก​ที่​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​คานาอัน​หรือ”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ให้​ยูดาห์​ขึ้น​ไป​เป็น​เผ่า​แรก ดู​สิ เรา​ได้​มอบ​แผ่นดิน​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">ชาว​เผ่า​ยูดาห์​จึง​ไป​พูด​กับ​ชาว​เผ่า​สิเมโอน พี่​น้อง​ของ​เขา​ว่า “ไป​ช่วย​พวก​เรา​รบ​กับ​ชาว​คานาอัน ใน​แผ่นดิน​ที่​ได้​จัดสรร​ให้​กับ​พวก​เรา​ด้วย​เถิด แล้ว​พวก​เรา​ก็​จะ​ขึ้น​ไป​ช่วย​พวก​เจ้า​รบ​ใน​แผ่นดิน​ที่​ได้​จัดสรร​ให้​กับ​พวก​เจ้า​เหมือน​กัน” แล้ว​ชาว​สิเมโอน​ก็​ไป​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ยูดาห์​ได้​บุก​ขึ้น​ไป และ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ชาว​คานาอัน​และ​ชาว​เปริสซี ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​ยูดาห์ พวก​เขา​ได้​ฆ่า​พวก​ผู้ชาย​ไป​หนึ่ง​หมื่น​คน​ที่​เมือง​เบเซก</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ที่​นั่น​พวก​เขา​ได้​เจอ​กับ​อาโดนีเบเซก ผู้​เป็น​เจ้า​เมือง​เบเซก และ​ได้​สู้​รบ​กับ​เขา และ​ได้​ฆ่า​คน​คานาอัน​และ​คน​เปริสซี</verse>
				<verse number="6">อาโดนีเบเซก​หนี​ไป แต่​พวก​เขา​ได้​ไล่​ล่า​ตาม​ไป จน​จับ​ตัว​เขา​ไว้​ได้ และ​ตัด​นิ้ว​หัวแม่มือ และ​นิ้ว​หัวแม่เท้า​ของ​เขา​ทิ้ง</verse>
				<verse number="7">อาโดนีเบเซก พูด​ว่า “มี​กษัตริย์​เจ็ด​สิบ​องค์​ที่​ถูก​ตัด​นิ้ว​หัว​แม่มือ​และ​นิ้ว​หัว​แม่เท้า เก็บ​กิน​เศษ​อาหาร​อยู่​ใต้โต๊ะ​ของ​ข้า ข้า​ได้​ทำ​กับ​พวก​เขา​ยังไง พระเจ้า​ก็​ได้​ทำ​กับ​ข้า​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน” พวก​เขา​ได้​คุม​ตัว​อาโดนีเบเซก​ไป​ที่​เยรูซาเล็ม​และ​เขา​ก็​ตาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">ชน​เผ่า​ยูดาห์​เข้า​โจมตี​และ​ยึด​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไว้​ได้ พวก​เขา​ใช้​ดาบ​ไล่​ฆ่า​ฟัน​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เผา​เมือง​ทิ้ง</verse>
				<verse number="9">ต่อมา​ชน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ลง​ไป​สู้รบ​กับ​คน​คานาอัน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แถบ​เทือก​เขา​เนเกบ และ​แถบ​ที่​ลุ่ม​เชิงเขา​ฝั่ง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="10">ชน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ไป​สู้​รบ​กับ​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เฮโบรน (เมือง​เฮโบรน​เดิม​ชื่อ คิริยาทอารบา) และ​พวก​เขา​ได้​รบ​ชนะ​ตระกูล​เชชัย อาหิมาน และ​ทัลมัย</verse>
				<verse number="11">จาก​ที่​นั่น ชาว​ยูดาห์​ได้​บุก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​เมือง​เดบีร์ (เมือง​เดบีร์​เดิม​ชื่อ​ว่า เมือง​คิริยาทเสเฟอร์)</verse>
				<verse number="12">คาเลบ​พูด​ว่า “ใคร​ที่​โจมตี​เมือง​คิริยาทเสเฟอร์​และ​ยึด​มัน​ไว้​ได้ เรา​จะ​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของ​เรา​ให้​เป็น​เมีย​ผู้​นั้น”</verse>
				<verse number="13">โอทนีเอล ลูกชาย​เคนัส ตี​เมือง​นั้น​ได้ เคนัส​เป็น​น้อง​ชาย​ของ​คาเลบ คาเลบ​จึง​ยก​อัคสาห์​ลูกสาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​เมีย​ของ​โอทนีเอล</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​นาง​อัคสาห์​มา​หา​โอทนีเอล โอทนีเอล​ได้​บอก​ให้​นาง​ขอ​ที่​นา​กับ​พ่อ​ของ​นาง</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​นาง​ลง​จาก​หลัง​ลา คาเลบ​จึง​ถาม​นาง​ว่า “ลูก​มี​อะไร​ให้​พ่อ​ช่วย​หรือ” นาง​จึง​ตอบ​ว่า “ขอ​ของ​ขวัญ​ให้​กับ​ลูก​สัก​อย่าง​เถิด ไหนๆ​พ่อ​ก็​ให้​ดินแดน​แห้ง​แล้ง​แถบ​เนเกบ​กับ​ลูก​แล้ว ขอ​พวก​ตาน้ำ​ให้​กับ​ลูก​ด้วย​เถิด” คาเลบ​จึง​ยก​ตาน้ำ​ที่​อยู่​ตอน​บน​กับ​ตาน้ำ​ที่​อยู่​ตอน​ล่าง​ให้​กับ​นาง</verse>
				<verse number="16">ลูก​หลาน​ของ​คน​เคไนต์ (คน​เคไนต์​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​พ่อตา​ของ​โมเสส) ได้​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​ต้น​ปาล์ม​อินทผลัม พร้อม​กับ​ชน​เผ่า​ยูดาห์ พวก​เขา​เข้า​ไป​ถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร​ยูดาห์​ที่​อยู่​ใน​เนเกบ ใกล้​กับ​อาราด แล้ว​พวก​เขา​ก็​ได้​เข้า​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​กับ​คน​อามีลีไค​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="17">ชน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ไป​ร่วม​รบ​กับ​ชน​เผ่า​สิเมโอน​พี่​น้อง​ของ​เขา และ​พวก​เขา​ก็​ได้​ฆ่า​คน​คานาอัน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เศฟัท และ​ทำลาย​เมือง​นั้น​อย่าง​ราบคาบ เขา​จึง​เรียก​ชื่อ​เมือง​นั้น​ว่า “โฮรมาห์”</verse>
				<verse number="18">ชน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ยึด​เมือง​กาซา เมือง​อัชเคโลน​และ​เมือง​เอโครน พร้อม​กับ​อาณาเขต​ของ​สาม​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​อยู่​ด้วย​กับ​ชน​เผ่า​ยูดาห์ และ​พวก​เขา​ได้​ยึดครอง​พื้นที่​แถบ​เทือก​เขา​ไว้​ได้ แต่​ไม่​สามารถ​ขับ​ไล่​ชาว​เมือง​ที่​อยู่​ใน​หุบเขา​ออก​ไป เพราะ​พวก​นั้น​มี​รถรบ​เหล็ก</verse>
				<verse number="20">คาเลบ​ได้รับ​เมือง​เฮโบรน ตาม​ที่​โมเสส​ได้​สัญญา​ไว้ และ​เขา​ได้​ขับไล่​สาม​ตระกูล​ที่​สืบ​เชื้อ​สาย​มา​จาก​อานาค ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="21">แต่​ชน​เผ่า​เบนยามิน​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​ชาว​เยบุส​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ออก​ไป ดังนั้น​คน​เยบุส​จึง​อยู่​ร่วม​กับ​คน​เบนยามิน​ใน​เยรูซาเล็ม​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="22">ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​ได้​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​เมือง​เบธเอล​ด้วย​เหมือน​กัน และ​พระยาห์เวห์​ได้​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="23">คน​ของ​โยเซฟ​ได้​ส่ง​คน​สอดแนม​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เบธเอล (เมือง​นี้​เดิม​ชื่อ​ว่า​ลูส)</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​คน​สอดแนม​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​เมือง พวก​เขา​พูด​กับ​ชาย​คน​นั้น​ว่า “บอก​ทาง​เข้า​เมือง​ให้​กับ​เรา​หน่อย และ​เรา​จะ​ปรานี​เจ้า”</verse>
				<verse number="25">ชาย​คน​นั้น​ก็​บอก​ทาง​เข้า​เมือง​ให้ พวก​คน​สอดแนม​ก็​เอา​ดาบ​ฆ่า​ฟัน​คน​ใน​เมือง แต่​เขา​ปล่อย​ชาย​คน​ที่​บอก​ทาง​คน​นั้น​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="26">ชาย​คน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​ฮิตไทต์ และ​สร้าง​เมือง​ขึ้น เรียกว่า เมือง​ลูส และ​เมือง​นั้น​ก็​ยัง​มี​ชื่อ​ว่า​ลูส​มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="27">เผ่า​มนัสเสห์​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เบธชาน เมือง​ทาอานาค เมือง​โดร์ เมือง​อิบเลอัม เมือง​เมกิดโด และ​ชนบท​รอบๆ​เมือง​เหล่า​นั้น เพราะ​คน​คานาอัน​ไม่​ยอม​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​ขึ้น พวก​เขา​ก็​ได้​บังคับ​ให้​คน​คานาอัน​ทำ​งาน​อย่าง​ทาส แต่​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ได้​ไล่​คน​คานาอัน​ออก​ไป​ให้​หมด</verse>
				<verse number="29">ชน​เผ่า​เอฟราอิม​ก็​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​คน​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เกเซอร์​ออก​ไป แต่​คน​คานาอัน​และ​ชน​เผ่า​เอฟราอิม​ต่าง​ก็​อยู่​ร่วม​กัน​ใน​เมือง​เกเซอร์</verse>
				<verse number="30">ชน​เผ่า​เศบูลุน​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​คิทโรน​กับ​เมือง​นาหะโลล​ออก​ไป แต่​คน​คานาอัน​กับ​คน​เศบูลุน​ก็​ยัง​อยู่​ร่วม​กัน แต่​คน​คานาอัน​ก็​ได้​ถูก​บังคับ​ให้​ทำ​งาน​อย่าง​ทาส</verse>
				<verse number="31">ชน​เผ่า​อาเชอร์​ก็​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​อัคโค เมือง​ไซดอน เมือง​อัคลาบ เมือง​อัคซีบ เมือง​เฮลบาห์ เมือง​อาฟิก และ​เมือง​เรโหบ</verse>
				<verse number="32">คน​เผ่า​อาเชอร์​ก็​อยู่​ร่วม​กับ​คน​คานาอัน​ใน​แผ่นดิน​นั้น เพราะ​คน​อาเชอร์​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​คน​คานาอัน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="33">ชน​เผ่า​นัฟทาลี​ก็​ไม่​ได้​ขับ​ไล่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เบธเชเมช หรือ​ใน​เมือง​เบธอานาท​ออก​ไป แต่​คน​เผ่า​นัฟทาลี​ก็​อยู่​ร่วม​กัน​กับ​คน​คานาอัน​ใน​แผ่นดิน​นั้น แต่​ชาว​เมือง​เบธเชเมช​และ​เมือง​เบธอานาท​ได้​ถูก​บังคับ​ให้​ทำ​งาน​อย่าง​ทาส​ให้​กับ​ชน​เผ่า​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="34">คน​อาโมไรต์​ขับ​ไล่​คน​เผ่า​ดาน​ให้​กลับ​ไป​ที่​แถบ​เทือก​เขา​และ​ไม่​ยอม​ให้​พวก​เขา​ลง​มา​ที่​หุบเขา</verse>
				<verse number="35">คน​อาโมไรต์​ยัง​คง​อาศัย​อยู่​ที่​ภูเขา​เฮเรส ใน​เมือง​อัยยาโลน และ​ใน​เมือง​ชาอัลบิม แต่​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​เข้มแข็ง​กว่า และ​พวก​เขา​ได้​บังคับ​ให้​คน​อาโมไรต์​ทำ​งาน​อย่าง​ทาส</verse>
				<verse number="36">อาณาเขต​ของ​คน​อาโมไรต์ เริ่ม​ตั้ง​แต่​ทาง​ข้าม​แมงป่อง​ไป​ถึง​เมือง​เส-ลา และ​เรื่อย​ขึ้น​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ขึ้น​ไป​จาก​เมือง​กิลกาล​ถึง​เมือง​โบคิม และ​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ได้​นำ​พวก​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​อียิปต์ และ​เรา​ได้​นำ​เจ้า​เข้า​มา​สู่​แผ่นดิน ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เรา​ได้​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​ล้มเลิก​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ทำ​ข้อตกลง​กับ​คน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ ให้​รื้อ​พวก​แท่น​บูชา​ของ​พวก​เขา​ทิ้ง​ไป’ แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​เรา ดู​เอา​เอง​สิ​ว่า​เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น ตอนนี้​เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ต่อหน้า​เจ้า​อีก​แล้ว พวก​เขา​จะ​เป็น​ตัว​ปัญหา ให้​กับ​เจ้า และ​พวก​พระ​ของ​พวก​เขา​ก็​จะ​เป็น​กับดัก​จับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​คำ​เหล่านี้​ให้​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ฟัง พวก​เขา​ก็​ร้องไห้​เสียงดัง</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ตั้ง​ชื่อ​ที่​นั่น​ว่า โบคิม และ​พวก​เขา​ก็​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​โยชูวา​ปล่อย​ให้​ประชาชน​กลับ​ไป ชาวอิสราเอล​ต่างคน​ต่าง​ก็​กลับ​ไป​ใน​ที่ดิน​ที่​ตน​เอง​เป็น​เจ้า​ของ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ได้​รับใช้​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต​ของ​โยชูวา และ​ตลอด​ชีวิต​ของ​ผู้​อาวุโส​ที่​มี​อายุ​ยืนยาว​กว่า​โยชูวา ผู้​อาวุโส​พวก​นี้​คือ​พวก​ที่​ได้​เห็น​งาน​อัน​ยิ่งใหญ่​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​ตาย​ไป​เมื่อ​เขา​มี​อายุ​หนึ่ง​ร้อย​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ได้​ฝัง​โยชูวา​ไว้​ใน​เขต​ที่ดิน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​เขา ใน​เมือง​ทิมนาท-เฮเรส ใน​แถบ​เทือก​เขา​เอฟราอิม ทาง​ตอน​เหนือ​ของ​ภูเขา​กาอัช</verse>
				<verse number="10">ในที่สุด คน​รุ่นนั้น​ทั้งหมด​ก็​ถูก​รวบ​รวม​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา และ​มี​คน​รุ่นใหม่​ขึ้น​มา​แทน​พวก​เขา คน​รุ่นใหม่​นี้​ไม่​มี​ประสบการณ์​กับ​พระยาห์เวห์ หรือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">คน​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไป​รับใช้​พวก​พระ​บาอัล</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา พระเจ้า​ที่​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ พวก​เขา​ไป​ติดตาม​พระ​อื่นๆ​ที่​เป็น​พวก​พระ​ของ​ชนชาติ​ที่​อยู่​รอบ​ข้าง​พวก​เขา และ​กราบ​ไหว้​พระ​เหล่า​นั้น ทำให้​พระยาห์เวห์​โกรธ</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ และ​ไป​รับใช้​พระ​บาอัล​และ​พวก​พระ​อัชทาโรท</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​คน​อิสราเอล พระองค์​จึง​ยก​พวก​อิสราเอล​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​โจร โจร​ได้​มา​ปล้น​ทรัพย์สิน​ของ​พวก​เขา และ​ขาย​พวก​เขา​ให้​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวก​ศัตรู​ที่​อยู่​รอบ​ด้าน​พวก​เขา และ​พวก​เขา​ก็​ไม่​สามารถ​ยืน​หยัด​ต่อ​สู้​พวก​ศัตรู​ของ​พวก​เขา​ได้</verse>
				<verse number="15">ทุก​ครั้ง​ที่​พวก​อิสราเอล​ออก​รบ มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ต่อต้าน​พวก​เขา ทำ​ให้​พวก​เขา​พ่ายแพ้ อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​สาบาน​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​กับ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​เดือด​ร้อน​มาก</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​เลือก​พวก​ผู้นำ​ขึ้น​มา และ​คน​พวก​นี้​ได้​มา​ช่วยกู้​คน​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​ที่​ปล้น​พวก​เขา​นั้น</verse>
				<verse number="17">แต่​ชาว​อิสราเอล​ก็​ไม่​เชื่อฟัง​แม้​แต่​พวก​ผู้นำ​ของ​พวก​เขา เพราะ​คน​อิสราเอล​ได้​ขายตัว​ให้​กับ​พวก​พระ​ต่างๆ​และ​ไป​กราบ​ไหว้​พวก​พระ​เหล่า​นั้น คน​อิสราเอล​ได้​หัน​ไป​จาก​ทาง​ที่​พวก​พ่อ​ของ​เขา​เคย​เดิน​มา​นั้น​อย่าง​รวดเร็ว พวก​พ่อ​ของ​เขา​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​คน​รุ่นใหม่​นี้​ไม่​ได้​ทำตาม</verse>
				<verse number="18">เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​ขึ้น​มา​ให้​กับ​พวก​เขา พระยาห์เวห์​ก็​จะ​อยู่​กับ​ผู้นำ​คน​นั้น และ​พระองค์​ก็​ได้​ช่วย​พวก​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​ศัตรู ตลอด​ชั่ว​ชีวิต​ของ​ผู้นำ​คน​นั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​สงสาร เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ​ของ​พวก​อิสราเอล เพราะ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​ผู้นำ​คน​นั้น​ตาย​ไป พวก​อิสราเอล​ก็​หัน​กลับ​ไป​ทำ​ชั่ว​ยิ่งกว่า​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เสียอีก พวก​เขา​ไป​ติดตาม​รับใช้​และ​กราบไหว้​พวก​พระ​อื่นๆ พวก​อิสราเอล​ไม่​ยอม​ทิ้ง​สิ่ง​ชั่วร้าย​ที่​พวก​เขา​ทำ​กัน​อยู่​หรือ​การ​กระทำ​ที่​ดื้อดึง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​พวก​อิสราเอล​มาก และ​พระองค์​พูด​ว่า “เพราะ​ชนชาติ​นี้​ได้​ฝ่าฝืน​ข้อตกลง​ของ​เรา ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​รักษา และ​พวก​เขา​ก็​ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="21">อย่าง​นั้น เรา​จะ​ไม่​ขับไล่​ชนชาติ​ต่างๆ​ออก​ไป​ต่อหน้า​พวก​เขา​อีก​แล้ว คือ​พวก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ตอน​ที่​โยชูวา​ตาย</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ใช้​ชนชาติ​พวก​นี้​ลองใจ​ชาว​อิสราเอล จะ​ดู​สิ​ว่า พวก​เขา​จะ​เดิน​ใน​เส้นทาง​ของ​พระยาห์เวห์​อย่าง​ระมัด​ระวัง​เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ทำ​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ปล่อย​ให้​พวก​ชนชาติ​เหล่า​นั้น อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ต่อ​ไป พระองค์​ไม่​ได้​ขับไล่​พวก​เขา​ออก​ไป​ทันที พระองค์​ไม่​ได้​มอบ​พวก​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​โยชูวา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ยัง​ปล่อย​ให้​หลงเหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​เพื่อ​ลองใจ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​ไม่​ได้​เข้า​ร่วม​รบ​ตอน​ยึด​แผ่นดิน​คานาอัน​นั้น</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ทำ​อย่าง​นี้​เพื่อ​ให้​คน​อิสราเอล​รุ่น​หลัง​นี้​ที่​ไม่​เคย​มี​ประสบการณ์​ใน​การ​รบ​มา​ก่อน จะ​ได้​เรียนรู้​เกี่ยวกับ​สงคราม</verse>
				<verse number="3">ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ คือ​ผู้​ครอบครอง​ทั้ง​ห้า​คน​ของ​ฟีลิสเตีย คน​คานาอัน​ทั้งหมด คน​ไซดอน และ​คน​ฮีไวต์​ที่​อาศัย​อยู่​แถบ​เนินเขา​เลบานอน ตั้งแต่​ภูเขา​บาอัล-เฮอร์โมน ไป​จน​ถึง​เมือง​เลโบ-ฮามัท</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​เหล่า​นี้ มี​ไว้​สำหรับ​ลองใจ​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า พวก​เขา​จะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​หรือ​ไม่ คือ​คำสั่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ร่วม​กับ คน​คานาอัน คน​ฮิตไทต์ คน​อาโมไรต์ คน​เปริสซี คน​ฮีไวต์​และ​คน​เยบุส</verse>
				<verse number="6">คน​อิสราเอล​ได้​เอา​ลูกสาว​ของ​คน​พวก​นั้น​มา​เป็น​เมีย และ​ยอม​ยก​ลูกสาว​ของ​ตน​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​คน​พวก​นั้น แถม​ไป​รับใช้​พระ​ต่างๆ​ของ​คน​พวก​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ได้​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา และ​ไป​รับใช้​รูป​เคารพ​ของ​พวก​พระ​บาอัล และ​พวก​พระ​อัชทาโรท</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​ชาว​อิสราเอล พระองค์​ขาย​พวก​เขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​กษัตริย์​คูชัน-ริชาธาอิม​แห่ง​อาราม นาชาราอิม ชาว​อิสราเอล​จึง​ต้อง​รับใช้​กษัตริย์​คูชัน-ริชาธาอิม​อยู่​แปด​ปี</verse>
				<verse number="9">แต่​เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ส่ง​ผู้ช่วย​มา​ให้​กับ​คน​อิสราเอล เพื่อ​ช่วยเหลือ​พวก​เขา คน​นั้น​คือ โอทนีเอล​ลูกชาย​ของ​เคนัส เคนัส​เป็น​น้อง​ชาย​ของ​คาเลบ</verse>
				<verse number="10">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ลง​มา​อยู่​กับ​โอทนีเอล และ​เขา​ได้​กลาย​เป็น​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล เขา​ออก​ไป​ทำ​สงคราม และ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กษัตริย์​คูชัน-ริชาธาอิม​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​เขา และ​เขา​มี​ชัย​เหนือ​กษัตริย์​คูชัน</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​แผ่นดิน​ก็​สงบสุข​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี จน​โอทนีเอล​ลูกชาย​เคนัส​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="12">ต่อมา​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก พระองค์​ก็เลย​ทำ​ให้​กษัตริย์​เอกโลน​ของ​เมือง​โมอับ​มี​กำลัง​เข้มแข็ง และ​มา​โจม​ตี​ชาว​อิสราเอล เพราะ​คน​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​เอกโลน​ได้​ชวน​คน​อัมโมน​และ​อามาเลค มา​เข้า​พวก​กับ​เขา และ​ไป​โจม​ตี​อิสราเอล และ​พวก​เขา​ได้​ยึดครอง​เมือง​ดง​อินทผลัม​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ต้อง​รับใช้​กษัตริย์​เอกโลน ของ​เมือง​โมอับ​อยู่​สิบแปด​ปี</verse>
				<verse number="15">ชาว​อิสราเอล​ได้​ร้องขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระองค์​ก็​ได้​ส่ง​ผู้ช่วย​คน​หนึ่ง​มา​ให้​กับ​พวก​เขา คือ​เอฮูด​ลูกชาย​ของ​เกรา​จาก​เผ่า​เบนยามิน เขา​ถูก​ฝึก​ให้​สู้​รบ​ด้วย​มือ​ซ้าย ชาว​อิสราเอล​ให้​เขา​เอา​ส่วย​ไป​ส่ง​ให้​กับ​กษัตริย์​เอกโลน​ของ​เมือง​โมอับ</verse>
				<verse number="16">เอฮูด​ได้​ทำ​ดาบ​สองคม​เล่ม​หนึ่ง​ยาว​ศอก​หนึ่ง เขา​มัด​มัน​ไว้​ที่​ต้น​ขา​ขวา​ใต้​ชุด​ที่​ใส่</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เขา​ได้​นำ​ส่วย​ไป​มอบ​ให้​กับ​กษัตริย์​เอกโลน​ของ​เมือง​โมอับ (กษัตริย์​เอกโลน​เป็น​คน​ที่​อ้วน​มาก)</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เอฮูด​มอบ​ส่วย​เสร็จ​แล้ว เขา​ก็​ไป​ส่ง​คน​ที่​แบก​ส่วย​มา</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เอฮูด​ไป​ถึง​พวก​รูป​หิน​แกะ​สลัก​ที่​กิลกาล เขา​ก็​ย้อน​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​เอกโลน​และ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข้า​แต่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​มี​ความลับ​จะ​แจ้ง​กับ​ท่าน” กษัตริย์​จึง​บอก​ให้​เอฮูด​เงียบ​ก่อน แล้ว​เขา​ก็​สั่ง​ให้​พวก​ผู้รับใช้​ของ​เขา​ออก​ไป​นอก​ห้อง</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เอฮูด​ได้​เข้า​ไป​หา​กษัตริย์​เอกโลน ใน​ขณะ​ที่​เขา​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ที่​ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ที่​ยก​สูง ซึ่ง​เป็น​ของ​เขา​โดย​เฉพาะ เอฮูด​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​ข่าว​จาก​พระเจ้า​มา​แจ้ง​กับ​ท่าน” ใน​ขณะ​ที่​กษัตริย์​เอกโลน​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​นั่ง</verse>
				<verse number="21">เอฮูด​ก็​ยื่น​มือ​ซ้าย​ไป​ชัก​ดาบ​จาก​ต้น​ขา​ขวา​ของ​เขา แล้ว​แทง​เข้า​ไป​ที่​ท้อง​ของ​กษัตริย์​เอกโลน</verse>
				<verse number="22">จม​มิด​ด้าม ไขมัน​ก็​ปิด​คม​ดาบ​ไว้ และ​เอฮูด​ก็​ไม่​ได้​ดึง​ดาบ​ออก​จาก​ท้อง​ของ​กษัตริย์ และ​กษัตริย์​เอกโลน​ก็​อุจจาระ​ราด​ออก​มา</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เอฮูด​ก็​ได้​ปิด​ประตู​ห้อง​บัลลังก์​และ​ลง​กลอน​ข้าง​ใน จาก​นั้น​เขา​ก็​หย่อน​ตัว​ลง​ทาง​ช่อง​ส้วม​ไป​ยัง​ห้อง​ด้าน​ล่าง</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เอฮูด​ก็​ออก​ไป​ทาง​ห้องโถง​ใหญ่ และ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​กษัตริย์​เอกโลน​ก็​เข้า​มา เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​ประตู​ห้อง​บน​ชั้น​สอง​นั้น​ปิด​อยู่ พวก​เขา​ก็​คิด​ว่า​กษัตริย์​เอกโลน​กำลัง​ถ่าย​ทุกข์​อยู่​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​คอย​อยู่​จน​รู้สึก​เป็น​ห่วง จึง​เอา​กุญแจ​มา​ไข​เข้า​ไป​ดู และ​พบ​กษัตริย์​เอกโลน​นอน​ตาย​อยู่​บน​พื้น</verse>
				<verse number="26">เอฮูด​หนี​ออก​มา ใน​ขณะ​ที่​พวก​คน​รับใช้​กำลัง​คอย​อยู่ เขา​เดิน​ผ่าน​พวก​รูปเคารพ​ที่​สลัก​จาก​หิน และ​หนี​ไป​จน​ถึง​เสอีราห์</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เขา​ไป​ถึง​ที่​นั่น เขา​ได้​เป่า​แตร​เขา​สัตว์​ที่​เทือก​เขา​เอฟราอิม แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​ยก​พล​ลง​จาก​เขา​ไป​พร้อม​กับ​เอฮูด ที่​นำ​หน้า​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="28">เอฮูด​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวก​ศัตรู​ของ​พวก​ท่าน คือ​ชาว​โมอับ​ไว้​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​ท่าน​แล้ว” ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​จึง​ตาม​เขา​ไป และ​พวก​เขา​ได้​ยึด​บริเวณ​น้ำ​ตื้น​ที่​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​เมือง​โมอับ​ได้ และ​ไม่​ให้​ใคร​ข้าม​ทั้ง​นั้น</verse>
				<verse number="29">ใน​ครั้ง​นั้น​พวก​เขา​ได้​ฆ่า​ชาย​โมอับ​ที่​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไป​ประมาณ​หนึ่ง​หมื่น​คน ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​นั้น​ชาว​โมอับ​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​เงื้อม​มือ​ของ​คน​อิสราเอล หลังจาก​นั้น​แผ่นดิน​ก็​สงบสุข​เป็น​เวลา​แปดสิบ​ปี</verse>
				<verse number="31">หลังจาก​เอฮูด​แล้ว ก็​มี​ชัมการ์​ลูกชาย​อานาท เขา​ใช้​ปฏัก​วัว​ฆ่า​ชาว​ฟีลีสเตีย​ไป​หก​ร้อย​คน เขา​ก็​เป็น​ผู้ช่วย​ชาว​อิสราเอล​คน​หนึ่ง​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​เอฮูด​ตาย ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่งชั่ว​ร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ก็เลย​ขาย​พวก​เขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​ยาบิน​กษัตริย์​ของ​คานาอัน ผู้​ครอบ​ครอง​เมือง​ฮาโซร์ แม่ทัพ​ของ​เขา​คือ​สิเสรา ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ฮาโรเชท-ฮาโกยิม</verse>
				<verse number="3">ชาว​อิสราเอล​ก็​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​อีก เพราะ​สิเสรา​มี​รถรบ​เหล็ก​ถึง​เก้า​ร้อย​คัน และ​เขา​ได้​กดขี่​ข่มเหง​ชาว​อิสราเอล​อย่าง​โหด​ร้าย​ทารุณ​ถึง​ยี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="4">เดโบราห์​เป็น​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ที่​กำลัง​ทำ​หน้าที่​เป็น​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​อยู่​ใน​เวลา​นั้น นาง​เป็น​เมีย​ของ​ลับปิโดท</verse>
				<verse number="5">เดโบราห์​เคย​นั่ง​ตัดสิน​คดี​อยู่​ใต้​ต้น​อินทผลัม​ของ​นาง ที่​อยู่​ระหว่าง​รามาห์​กับ​เบธเอล​ใน​เขต​เทือก​เขา​เอฟราอิม และ​ชาว​อิสราเอล​ก็​มา​หา​นาง​เพื่อ​ให้​นาง​ตัดสิน​คดี​ให้</verse>
				<verse number="6">นาง​ส่ง​คน​ไป​เรียก​บาราค​ลูก​ชาย​ของ​อาบีโนอัม ให้​มา​จาก​เมือง​คาเดช​ใน​เขตแดน​ของ​นัฟทาลี นาง​พูด​กับ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ไม่​ได้​สั่ง​ท่าน​หรือ​ว่า ให้​ยก​พล​ไป​ตั้ง​อยู่​ที่​ภูเขา​ทาโบร์ และ​เกณฑ์​คน​หนึ่ง​หมื่น​คน​จาก​เผ่า​นัฟทาลี​และ​จาก​เผ่า​เศบูลุน</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ล่อ​สิเสรา แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ยาบิน พร้อม​กับ​รถรบ และ​กอง​ทหาร​ของ​เขา ให้​ออก​มา​พบ​กับ​เจ้า​ที่​แม่น้ำ​คีโชน และ​เรา​จะ​ยก​พวก​เขา​ให้​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="8">บาราค​จึง​ตอบ​เดโบราห์​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไป​กับ​ข้า ข้า​ก็​จะ​ไป แต่​ถ้า​ท่าน​ไม่​ไป​กับ​ข้า ข้า​ก็​ไม่​ไป”</verse>
				<verse number="9">เดโบราห์​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ไป​กับ​ท่าน​แน่ แต่​บอก​ให้​ท่าน​รู้​ไว้​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​ได้รับ​เกียรติ​ใน​ทาง​ที่​ท่าน​จะ​ไป​นี้ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​สิเสรา​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​ผู้หญิง” แล้ว​เดโบราห์​จึง​ลุก​ขึ้น​ไป​กับ​บาราค​ถึง​เมือง​เคเดช</verse>
				<verse number="10">บาราค​ได้​รวบรวม​พล​จาก​เผ่า​เศบูลุน​และ​เผ่า​นัฟทาลี​มา​ที่​เคเดช เขา​รวบรวม​ได้​ทั้งหมด​หนึ่ง​หมื่น​คน​ที่​มา​ติดตาม​เขา และ​เดโบราห์​ก็​ไป​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="11">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เฮเบอร์ ชาว​เคไนต์ เขา​ได้​แยก​ตัว​ออก​มา​จาก​คน​เคไนต์ แล้ว​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ต้น​โอ๊ก​ใน​ศานันนิม ซึ่ง​อยู่​ใกล้​เมือง​เคเดช เคไนต์​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โฮบับ และ​โฮบับ​เป็น​พ่อตา​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="12">มี​คน​บอก​สิเสรา​ว่า บาราค​ลูกชาย​ของ​อาบีโนอัม ได้​ขึ้น​ไป​ที่​ภูเขา​ทาโบร์</verse>
				<verse number="13">สิเสรา​จึง​รวบรวม​รถรบ​เหล็ก​ทั้ง​เก้า​ร้อย​คัน​ของ​เขา​และ​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา เคลื่อน​พล​จาก​เมือง​ฮาโรเชท-ฮาโกยิม ไป​ที่​แม่น้ำ​คีโชน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เดโบราห์​พูด​กับ​บาราค​ว่า “ลุก​ขึ้น เพราะ​วันนี้​เป็น​วัน​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​สิเสรา​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​นำ​หน้า​ท่าน​อย่าง​แน่นอน” ดังนั้น​บาราค​จึง​ลง​มา​จาก​ภูเขา​ทาโบร์​และ​มี​ทหาร​ทั้ง​หมื่น​คน​ติดตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="15">ใน​ขณะ​ที่​บาราค​เข้า​โจม​ตี​นั้น พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​ฝ่าย​ของ​สิเสรา​รวมทั้ง​รถรบ​และ​กองทัพ​ของเขา​สับสน​วุ่นวาย​ใต้​คม​ดาบ​ของ​บาราค สิเสรา​ก็​ลง​จาก​รถรบ​วิ่ง​หนี​ไป</verse>
				<verse number="16">บาราค​ไล่​ตาม​รถรบ​และ​กองทัพ​ทั้งหลาย​ของ​สิเสรา ไป​จน​ถึง​ฮาโรเชท-ฮาโกยิม กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​สิเสรา​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ ไม่​เหลือ​แม้แต่​คน​เดียว</verse>
				<verse number="17">ส่วน​สิเสรา​ได้​วิ่ง​หนี​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​ยาเอล เมีย​ของ​เฮเบอร์​คน​เคไนต์ เพราะ​กษัตริย์​ยาบิน​เมือง​ฮาโซร์​เป็น​พันธมิตร​กับ​ครอบครัว​เฮเบอร์​คน​เคไนต์</verse>
				<verse number="18">ยาเอล​ออก​มา​พบ​กับ​สิเสรา นาง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชิญ​ทาง​นี้​เจ้านาย เชิญ​มา​หา​ดิฉัน​ทาง​นี้ ไม่​ต้อง​กลัว” เขา​จึง​ตรง​เข้า​ไป​หา​นาง เข้า​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​นาง และ​นาง​ก็​เอา​ผ้า​ห่ม​คลุม​ตัว​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​สิเสรา​ก็​พูด​กับ​ยาเอล​ว่า “ขอ​น้ำ​ให้​ข้า​กิน​หน่อย ข้า​หิว​น้ำ” ดังนั้น​นาง​จึง​เปิด​ถุง​น้ำนม​และ​ให้​เขา​ดื่ม และ​เอา​ผ้า​คลุม​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="20">เขา​พูด​กับ​นาง​ว่า “ช่วย​ยืน​เฝ้า​ที่​ประตู​เต็นท์​หน่อย และ​ถ้า​มี​ใคร​ถาม​ว่า ‘มี​ใคร​อยู่​ใน​นี้​หรือ​เปล่า’ ให้​บอก​ว่า ‘ไม่​มี’”</verse>
				<verse number="21">แต่​ยาเอล​เมีย​ของ​เฮเบอร์​หยิบ​หมุด​ขึง​เต็นท์​กับ​ค้อน แล้ว​ค่อยๆ​ย่อง​เข้า​ไปหา​เขา และ​นาง​ก็​ตอก​หมุด​ไป​ตรง​ขมับ​ของ​เขา ทะลุ​ติด​ดิน ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​หลับ​สนิท เพราะ​เหน็ด​เหนื่อย​มาก เขา​จึง​ตาย</verse>
				<verse number="22">ทันใดนั้น บาราค​ที่​กำลัง​ไล่​ล่า​สิเสรา​ก็​มา​ถึง ยาเอล​ออก​มา​พบ​เขา​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เข้า​มา​สิ แล้ว​ฉัน​จะ​ให้​ท่าน​ดู​ชาย​ที่​ท่าน​กำลัง​ตาม​หา​อยู่” เขา​จึง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​กับ​นาง และ​เห็น​สิเสรา​นอน​ตาย​อยู่​ที่​นั่น มี​หมุด​ปัก​เต็นท์​ตอก​อยู่​ที่​ขมับ</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ใน​วัน​นั้น พระเจ้า​ก็​ได้​พิชิต​กษัตริย์​ยาบิน​ของ​คานาอัน​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">ชาว​อิสราเอล​ก็​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​ขึ้น​เรื่อยๆ​เหนือ​กษัตริย์​ยาบิน​ของ​คานาอัน จน​ใน​ที่​สุด​พวก​เขา​ก็​ได้​ทำลาย​กษัตริย์​ยาบิน​ของ​คานาอัน​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​วัน​นั้น เดโบราห์​และ​บาราค​ลูก​ชาย​อาบีโนอัม​ได้​ร้องเพลง​นี้</verse>
				<verse number="2">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด เพราะ​ชาว​อิสราเอล​เป็น​จำนวน​มาก​ได้​อุทิศ​ตัวอย่าง​เต็มที่ กองทัพ​ได้​อาสาสมัคร​เข้า​ร่วม​รบ</verse>
				<verse number="3">ฟัง​ให้​ดี กษัตริย์​ทั้งหลาย สนใจ​หน่อย ผู้​ครอบ​ครอง​ทั้งหลาย ข้า​จะ​ร้องเพลง ตัว​ข้า​เอง​จะ​ร้องเพลง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ข้า​จะ​ร้องเพลง​ไป​กับ​เครื่อง​ดนตรี ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ เมื่อ​พระองค์​ออก​มา​จาก​เทือก​เขา​เสอีร์ เมื่อ​พระองค์​ย่างก้าว​มา​ที่​นี่​จาก​แผ่นดิน​ของ​เอโดม แผ่นดิน​ก็​สั่น​สะท้าน ท้องฟ้า​ก็​เท​ฝน​ลง​มา หมู่​เมฆ​ก็​เท​น้ำ​ลง​มา</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​ต่างๆ​ก็​สั่น​สะเทือน ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระผู้นั้น​ของ​ซีนาย ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">ใน​สมัย​ของ​ชัมการ์​บุตร​อานาท และ​ใน​สมัย​ของ​ยาเอล พวก​ขบวน​คาราวาน​ก็​หยุด​เดิน พวก​คน​เดิน​ทาง​ก็​อ้อม​ไป​ใช้​เส้น​หลัง</verse>
				<verse number="7">คน​ชนบท​ก็​หวาดกลัว​ที่​จะ​ออก​ไป​ทำ​สวน​ทำ​ไร่ ใน​อิสราเอล พวก​เขา​ก็​หลบ​อยู่​แต่​ใน​บ้าน​กัน จน​กระทั่ง​ท่าน​มา เดโบราห์ จน​กระทั่ง​ท่าน​มา​เป็น​เหมือน​แม่​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">	เมื่อ​พระเจ้า​เลือก​พวก​ผู้นำ​คน​ใหม่​ขึ้น​มา สงคราม​ก็​มา​ถึง​ประตู​เมือง ไม่​มี​โล่​หรือ​หอก​สัก​อัน​เดียว ใน​หมู่​ทหาร​อิสราเอล​สี่​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="9">ข้า​รู้สึก​สำนึก​ใน​บุญคุณ​ของ​พวก​ผู้นำ​อิสราเอล และ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​อาสา​ไป​ออก​รบ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
				<verse number="10">พวก​เจ้า​ชาว​คะนาอัน​ที่​ขี่​อยู่​บน​ลา​ตัวเมีย​สี​เหลือง​อม​แดง​ที่​หายาก พวก​เจ้า​คน​ร่ำรวย​ที่​นั่ง​อยู่​บน​อาน​ทำ​จาก​พรม​อัน​มี​ค่า พวก​เจ้า​พ่อค้า​ที่​เดิน​ทาง​อยู่​ตาม​ถนน​หลวง ให้​ทบ​ทวน​และ​เล่า​เกี่ยวกับ​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="11">ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​แจก​น้ำ​อยู่​แถว​บริเวณ​ที่​ตัก​น้ำ ที่นั่น​พวก​เขา​บอกเล่า​ถึง​ชัยชนะ​ทั้งหลาย​ของ​พระยาห์เวห์ คือ​ชัยชนะ​ของ​ชาว​ชนบท​ของ​พระองค์​ใน​อิสราเอล แล้ว​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ลง​ไป​โจม​ตี​ประตู​เมือง​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="12">เดโบราห์ ลุย ลุย ลุย ลุย ร้องเพลง​ปลุกใจ​เถิด ลุก​ขึ้น บาราค​ลูก​ของ​อาบีโนอัม ไป​จับ​ตัว​พวก​ศัตรู​ของ​ท่าน​เถิด</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​คน​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ก็​ลง​ไป​สู้รบ​กับ​ทหาร​ที่​เก่งกาจ กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ลง​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​นักรบ​ให้​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="14">	คน​อิสราเอล​จาก​เผ่า​เอฟราอิม​ที่​อาศัย​อยู่​ท่าม​กลาง​คน​อามาเลค ก็​มา​ด้วย เบนยามิน​เอ๋ย พวก​เขา​เดิน​ตาม​หลัง​ท่าน​และ​ทหาร​ของ​ท่าน​มา จาก​ตระกูล​มาคีร์​ก็​มี​พวก​ผู้​บังคับ​บัญชา ลงมา​ช่วย​รบ​ด้วย จาก​เผ่า​เศบูลุน​ก็​มี​พวก​เจ้าหน้าที่​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">พวก​หัวหน้า​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์​ก็​มา​อยู่​กับ​เดโบราห์ กองทัพ​จาก​อิสสาคาร์​สนับสนุน​บาราค พวก​เขา​ถูก​ส่ง​ลง​ไป​ใน​หุบเขา ภาย​ใต้​คำสั่ง​ของ​บาราค พวก​ตระกูล​แห่ง​เผ่า​รูเบน ตัดสิน​ใจ​อย่าง​เด็ดขาด​ว่า​จะ​ไม่​ออก​ไป​ช่วย​รบ</verse>
				<verse number="16">ทำไม​ท่าน​ถึง​ได้​นั่ง​อยู่​ที่​คอก​แกะ และ​ฟัง​เสียง​ปี่​ที่​เขา​เป่า​ให้​ฝูง​แกะ​ฟัง พวก​ตระกูล​ของ​เผ่า​รูเบน ต่อสู้​ใน​ใจ​ว่า​น่า​จะ​ออก​ไป​ช่วย​รบ​แต่​ไม่​ไป</verse>
				<verse number="17">กิเลอาด​ก็​พัก​อยู่​ที่​บ้าน​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ส่วน​ดาน ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​รับจ้าง​ทำงาน​อยู่​บน​เรือ​ทั้งหลาย ส่วน​อาเชอร์ พวก​เขา​ยัง​คง​อยู่​ที่​ฝั่ง​ทะเล พัก​อยู่​ที่​บ้าน​ตาม​ท่าเรือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">แต่​คน​ของ​เศบูลุน​และ​นัฟทาลี ได้​เสี่ยงชีวิต​สู้รบ​อยู่​บน​ที่ราบ​ที่​ลดหลั่น​ลง​มา</verse>
				<verse number="19">พวก​กษัตริย์​ก็​มา​สู้รบ คือ​พวก​กษัตริย์​ของ​คานาอัน สู้รบ​ที่​ทาอานาค ข้าง​ลำธาร​เมกิดโด แต่​พวก​เขา​ไม่​ได้​ปล้น​เอา​เงิน​ไป</verse>
				<verse number="20">ดวง​ดาว​ต่อสู้​จาก​ฟาก​ฟ้า จาก​เส้นทาง​ของ​พวก​มัน พวก​มัน​ได้​ต่อสู้​กับ​สิเสรา</verse>
				<verse number="21">	แม่น้ำ​คีโชน แม่น้ำ​คีโชน​อัน​เก่าแก่​นั้น ได้​กวาด​พวก​สิเสรา​ไป​เสีย จิตใจ​ข้า​เอ๋ย มุ่ง​ไป​อย่าง​ฮึกเหิม เถิด</verse>
				<verse number="22">แล้ว​กีบ​ม้า​ก็​ตะเกียก​ตะกาย​อยู่​ใน​น้ำ​นั้น ม้า​อัน​ทรง​พลัง​ของ​สิเสรา​ก็​ยก​สอง​เท้า​หน้า​ขึ้น​ตะกาย​ฟ้า​ใน​สนาม​รบ</verse>
				<verse number="23">	ทูต ของ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ให้​สาป​แช่ง​เมือง​เมโรส ให้​สาป​แช่ง​อย่าง​ขมขื่น​ต่อ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้​มา​ช่วย​พระยาห์เวห์ ไม่​ได้​มา​ช่วย​พระยาห์เวห์​สู้รบ​กับ​พวก​นักรบ</verse>
				<verse number="24">หญิง​ที่​สมควร​ได้รับ​รางวัล​มาก​ที่สุด​คือ​ยาเอล นาง​เป็น​เมีย​ของ​เฮเบอร์​ชาว​เคไนต์ ใน​พวก​ผู้หญิง​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​เต็นท์​นั้น นาง​สมควร​ได้รับ​รางวัล​ที่สุด</verse>
				<verse number="25">สิเสรา​ขอ​น้ำ​ดื่ม นาง​ก็​ให้​นม​กับ​เขา นาง​เอา​โยเกิร์ต​ใส่​ชาม​ที่​เหมาะ​สม​กับ​พวก​ผู้นำ​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="26">นาง​เอื้อม​มือ​ซ้าย​ไป​หยิบ​หมุด​ปัก​เต็นท์ และ​มือ​ขวา​ไป​หยิบ​ค้อน นาง​ตอก​มัน​เข้า​ไป​ที่​หัว​ของ​สิเสรา บี้​หัว​ของ​เขา​แตก​เป็น​ชิ้นๆ นาง​ตี​ทะลุ​ขมับ​ของ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="27">เขา​ล้มลง​ที่​เท้า​ของ​ยาเอล เขา​นอน​แผ่หลา​อยู่ เขา​ล้มลง​แทบเท้า​ของ​นาง เขา​ล้มลง​ตาย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="28">แม่​ของ​สิเสรา มอง​ลอด​หน้าต่าง​ออก​ไป นาง​มอง​ผ่าน​ช่อง​หน้าต่าง​แล้ว​ร้อง​ว่า ‘ทำไม​รถรบ​ของ​สิเสรา​ถึง​ได้​มา​ช้า​นัก ทำไม​เสียง​พวก​รถ​ม้า​ของ​เขา​ถึง​ได้​ล่าช้า​นัก’</verse>
				<verse number="29">เพื่อน​ชั้น​สูง​ที่​ฉลาด​ที่สุด​ของ​นาง​ก็​ตอบ​ไป และ​แม่​ของ​สิเสรา​ก็​ตอบ​คำถาม​ตัวเอง​ไปว่า</verse>
				<verse number="30">‘แน่นอน พวก​เขา​กำลัง​ค้นหา​และ​แบ่งปัน​ของ​ที่​ยึด​ได้​กัน​อยู่ นักรบ​แต่​ละ​คน​กำลัง​จับ​หญิง​คน​สอง​คน​มา​ข่มขืน พวก​ของ​ที่​ยึด​ได้​นั้น มี​ทั้ง​ผ้า​ย้อม​สี​เป็น​ของ​สิเสรา และ​ผ้า​ที่​ปัก​ลวดลาย​ทั้ง​สอง​หน้า’</verse>
				<verse number="31">ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​พระองค์​ถูก​ทำลาย​อย่าง​นี้​ทุก​คน แต่​ขอ​ให้​พวก​เพื่อนๆ​ของ​พระองค์ เป็น​เหมือน​ดวง​อาทิตย์​ตอน​ที่​มัน​โผล่​ขึ้น​อย่าง​เต็ม​พลัง​ของ​มัน” และ​แผ่นดิน​ก็​สงบ​สุข​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก และ​พระยาห์เวห์​ก็​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน​อยู่​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="2">ชาว​มีเดียน​มี​กำลัง​มาก​กว่า​ชาว​อิสราเอล ชาว​มีเดียน​ทำให้​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ไป​หา​ที่​หลบซ่อน​อยู่​ตาม​ซอก​เขา ตาม​ภูเขา ตาม​พวก​ถ้ำ และ​ตาม​ที่​เร้นลับ</verse>
				<verse number="3">เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​ชาว​อิสราเอล​ปลูก​พืชผล ชาว​มีเดียน ชาว​อามาเลค หรือ​แม้​แต่​คน​ทาง​ตะวันออก​ก็​จะ​มา​โจมตี​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​บน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​พวก​เขา​ก็​จะ​ทำลาย​พืชผล​ตลอด​ทาง​ไป​จน​ถึง​เมือง​กาซา พวก​เขา​จะ​ไม่​เหลือ​อาหาร​ไว้​เลย ไม่ว่า​จะ​เป็น​แกะ วัว หรือ​ลา</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พวก​เขา​จะ​บุก​มา​พร้อม​กับ​สัตว์​เลี้ยง และ​ครอบครัว​ของ​เขา พวก​เขา​จะ​มา​กัน​มาก​มาย​มหาศาล​เหมือน​ฝูง​ตั๊กแตน นับ​ไม่​ถ้วน​ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​หรือ​อูฐ พวก​เขา​จะ​บุก​เข้า​มา​ใน​แผ่นดิน​และ​ทำลาย​มัน​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="6">ชาว​อิสราเอล​จึง​ยากจน​ข้นแค้น​เพราะ​ชาว​มีเดียน ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">มี​อยู่​ครั้ง​หนึ่ง ชาว​อิสราเอล​ได้​ร้องขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​ต่อ​พระยาห์เวห์ เพราะ​คน​มีเดียน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​มา​ให้​กับ​คน​อิสราเอล และ​เขา​พูด​กับ​คน​อิสราเอล​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​พูด​ไว้​อย่าง​นี้​ว่า ‘เรา​เอง​ได้​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์ และ​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​การ​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​ช่วย​ให้​เจ้า​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​อียิปต์ และ​พ้น​จาก​พวก​ที่​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า​ที่​อยู่​ที่​นี่ และ​เรา​ก็​ได้​ขับไล่​พวก​เขา​ไป​ต่อหน้า​เจ้า และ​ยก​แผ่นดิน​ของ​พวก​เขา​ให้​กับ​เจ้า’</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​บอก​กับ​เจ้า​ว่า ‘เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า เจ้า​ต้อง​ไม่​ยำเกรง​พวก​พระ​ต่างๆ​ของ​คน​อาโมไรต์ เจ้า​ของ​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​นี้ แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​เรา’”</verse>
				<verse number="11">ใน​เวลา​นั้น ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​มา และ​มา​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​โอ๊ก​ที่​โอฟราห์ ซึ่ง​เป็น​ของ​โยอาช ที่​มา​จาก​ตระกูล​อาบีเยเซอร์ ขณะ​นั้น​ลูกชาย​ของ​โยอาช คือ​กิเดโอน กำลัง​นวด​ข้าว​สาลี​อยู่​ใน​บ่อย่ำ​องุ่น เพื่อ​ไม่​ให้​มัน​ตก​เป็น​ของ​ชาว​มีเดียน</verse>
				<verse number="12">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อ​กิเดโอน และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “นักรบ​ผู้​กล้าหาญ พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="13">กิเดโอน​ตอบ​เขา​ว่า “ขอโทษ​ที​เจ้า​นาย ถ้า​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวก​เรา ทำไม​ถึง​ได้​เกิด​เรื่อง​พวก​นี้​กับ​พวก​เรา​ด้วย แล้ว​สิ่ง​มหัศจรรย์​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​เคย​ทำ ที่​บรรพบุรุษ​ได้​เล่า​ให้​พวก​เรา​ฟัง หาย​ไป​ไหน​หมด​แล้ว ไม่​ใช่​พระยาห์เวห์​หรอก​หรือ ที่​นำ​พวก​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ แต่​ตอน​นี้​พระองค์​ได้​ทอดทิ้ง​พวก​เรา​เสีย​แล้ว และ​ให้​พวก​เรา​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​หัน​มา​พูด​กับ​เขา​ว่า “ไป​สิ ไป​ช่วย​ชาว​อิสราเอล​ด้วย​กำลัง​ที่​เจ้า​มี​อยู่ ไป​ช่วย​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​กำ​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน เรา​กำลัง​ส่ง​เจ้า​ไป”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กิเดโอน​ก็​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ขอโทษ​ที​เถิด​ท่าน แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ช่วย​คน​อิสราเอล​ได้​ยังไง ดู​สิ ตระกูล​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อ่อนแอ​ที่สุด​ใน​เผ่า​มนัสเสห์ และ​ข้าพเจ้า​ก็​เป็น​คน​ที่​กระจอก​ที่สุด​ใน​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “แต่​เรา​จะ​อยู่​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​รบ​ชนะ​ชาว​มีเดียน​ทั้งหมด เหมือน​รบ​กับ​คนๆ​เดียว”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​กิเดโอน​ก็​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ถ้า​พระองค์​พอใจ​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า​แล้ว​ละ​ก็ ช่วย​ทำ​อะไร​สัก​อย่าง เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เป็น​พระองค์​จริงๆ​ที่​พูด​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">อย่า​เพิ่ง​ไป​ไหน​นะ จน​กว่า​ข้าพเจ้า​จะ​กลับ​มา ข้าพเจ้า​จะ​ไป​เอา​เครื่อง​ถวาย​มา​ตั้ง​ต่อหน้า​พระองค์” พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​อยู่​ที่​นี่ จน​กว่า​เจ้า​จะ​กลับ​มา”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​กิเดโอน​จึง​กลับ​บ้าน และ​ไป​เตรียม​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง และ​ทำ​ขนมปัง​ไร้เชื้อ​จาก​แป้ง​สาลี​ยี่สิบ​สอง​ลิตร เขา​เอา​เนื้อ​ใส่​ตะกร้า เอา​น้ำ​ซุป​ใส่​หม้อ และ​เขา​ก็​เอา​ของ​พวก​นี้​ไป​ให้​กับ​พระองค์​ที่​ใต้​ต้น​โอ๊ก</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “เอา​เนื้อ​และ​ขนมปัง​ไร้เชื้อ​วาง​ไว้​บน​ก้อน​หิน​นี้ แล้ว​เท​น้ำ​ซุป​ลง​ไป​บน​ของ​พวก​นั้น” กิเดโอน​ก็​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="21">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​ยื่น​ปลาย​ไม้เท้า​ที่​ถือ​อยู่​ใน​มือ ไป​แตะ​ต้อง​เนื้อ​และ​ขนมปัง​นั้น ไฟ​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​จาก​ก้อน​หิน เผา​เนื้อ​และ​ขนมปัง​จน​หมด จาก​นั้น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​หาย​วับ​ไป</verse>
				<verse number="22">กิเดโอน​ถึง​ได้​รู้​ว่า​เขา​เป็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์ กิเดโอน​จึง​ร้อง​ออก​มา​ว่า “แย่​แล้ว พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อหน้า​ต่อตา”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​ว่า “สงบ​สติ​เถิด ไม่​ต้อง​กลัว เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​หรอก”</verse>
				<verse number="24">กิเดโอน​จึง​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ที่​นั่น และ​ตั้งชื่อ​ว่า “พระยาห์เวห์​คือ​ความ​สงบ” จน​ถึง​วันนี้​แท่น​นั้น​ก็​ยัง​อยู่​ที่​โอฟราห์ ซึ่ง​เป็น​ของ​ตระกูล​อาบีเยเซอร์</verse>
				<verse number="25">ใน​คืน​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “ไป​เอา​วัว​ตัวผู้​ของ​พ่อ​เจ้า​คือ​ตัว​ที่​สอง​ที่​มี​อายุ​เจ็ด​ปี​นั้น แล้ว​เอา​ไป​รื้อ​แท่น​พระ​บาอัล​ที่​เป็น​ของ​พ่อ​เจ้า​และ​ให้​โค่น​เสา​พระ​อาเชราห์ ที่​อยู่​ข้างๆ​แท่น​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​ให้​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า ไว้​บน​ที่​สูง​นี้ และ​เอา​วัว​ตัว​ที่​สอง​นั้น ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ให้​เอา​ไม้​อาเชราห์​ที่​เจ้า​จะ​โค่น​ลง​มา​นั้น​เป็น​ฟืน”</verse>
				<verse number="27">กิเดโอน​ก็​เอา​คน​ใช้​ชาย​ของ​เขา​มา​สิบ​คน และ​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​เขา​ไว้ แต่​เพราะ​เขา​กลัว​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เขา​และ​ชาว​เมือง เขา​เลย​ไม่​กล้า​ทำ​ใน​ตอน​กลาง​วัน จึง​แอบ​ทำ​ใน​ตอน​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="28">วันรุ่งขึ้น เมื่อ​ชาว​เมือง​ตื่น​ขึ้น​มา พวก​เขา​ก็​เห็น​แท่น​พระ​บาอัล​ถูก​รื้อ และ​เสา​ไม้​อาเชราห์​ที่​อยู่​ข้างๆ​ก็​ถูก​โค่น และ​มี​วัว​ตัวผู้​ตัว​ที่​สอง​นั้น​ถูก​เผา​อยู่​บน​แท่น​บูชา​ที่​เพิ่ง​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า “ใคร​เป็น​คน​ทำ​อย่าง​นี้” หลังจาก​การ​ค้นหา​และ​สอบ​ถาม มี​คน​บอก​พวก​เขา​ว่า “กิเดโอน​ลูกชาย​ของ​โยอาช​เป็น​คน​ทำ”</verse>
				<verse number="30">ชาว​เมือง​จึง​พูด​กับ​โยอาช​ว่า “เอา​ตัว​ลูกชาย​เจ้า​ออก​มา มัน​จะ​ต้อง​ตาย เพราะ​มัน​ไป​รื้อ​แท่น​บูชา​พระ​บาอัล และ​โค่น​เสา​ไม้​อาเชราห์​ที่​อยู่​ข้างๆ​นั้น”</verse>
				<verse number="31">แล้ว​โยอาช​พูด​กับ​คน​ทั้งหมด​ที่​ยืน​ล้อมรอบ​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​จะ​ฟ้องร้อง​แทน​พระ​บาอัล​หรือ พวก​ท่าน​จะ​ช่วย​ชีวิต​พระ​บาอัล​หรือ ใคร​ก็​ตาม​ที่​ฟ้องร้อง​ให้​กับ​พระ​บาอัล จะ​ถูก​ฆ่า​ก่อน​เช้า​วัน​พรุ่งนี้ ถ้า​พระ​บาอัล​เป็น​พระเจ้า​จริง ก็​ให้​พระ​บาอัล​ฟ้องร้อง​เอา​เอง​เถอะ เพราะ​มี​คน​ไป​รื้อ​แท่น​บูชา​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="32">วัน​นั้น​โยอาช​จึง​ตั้งชื่อ​ใหม่​ให้​กิเดโอน​ว่า “เยรุบบาอัล” เพราะ​เขา​พูด​ว่า “ให้​พระ​บาอัล​ฟ้องร้อง​เพราะ​กิเดโอน​ได้​รื้อ​แท่น​บูชา​ของ​เขา​ลง”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ชาว​มีเดียน ชาว​อามาเลค และ​ชาว​ตะวันออก​รวม​ตัว​กัน ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​หุบเขา​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="34">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​สวมทับ​กิเดโอน และ​เขา​ได้​เป่า​แตร​เพื่อ​เรียก​คน​ใน​ตระกูล​อาบีเยเซอร์​ให้​มา​ติดตาม​เขา</verse>
				<verse number="35">เขา​ได้​ส่ง​พวก​ผู้​ส่งข่าว​ไป​ทั่ว​เผ่า​มนัสเสห์ เรียก​ให้​คน​ใน​เผ่า​นี้​มา​ติดตาม​เขา และ​เขา​ก็​ยัง​ส่ง​พวก​ผู้​ส่งข่าว​ไป​ยัง​เผ่า​อาเชอร์ เศบูลุน และ​นัฟทาลี และ​พวก​นี้​ก็​ได้​ขึ้น​มา​หา​กิเดโอน​และ​คน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="36">กิเดโอน​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ถ้า​มัน​เป็น​จริง ที่​ว่า​พระองค์​จะ​ช่วยกู้​คน​อิสราเอล ผ่าน​ทาง​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ตาม​ที่​พระองค์​บอก​แล้ว​ละก็</verse>
				<verse number="37">ดู​สิ ข้าพเจ้า​ได้​วาง​ขน​แกะ​ไว้​บน​ลาน​นวด​ข้าว ถ้า​มี​น้ำค้าง​เปียก​ชุ่ม​แค่​บน​ขน​แกะ​เท่านั้น และ​พื้นดิน​ส่วน​อื่นๆ​แห้ง​หมด ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ช่วย​เหลือ​คน​อิสราเอล ผ่าน​ทาง​มือ​ข้าพเจ้า ตาม​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้”</verse>
				<verse number="38">และ​มัน​ก็​เกิด​ขึ้น​ตาม​นั้น​ทุก​อย่าง วัน​ต่อมา​เมื่อ​กิเดโอน​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้ามืด เขา​บีบ​ขน​แกะ ก็​ได้​น้ำค้าง​มา​เต็ม​ชาม</verse>
				<verse number="39">จาก​นั้น​กิเดโอน​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “อย่า​โกรธ​ข้าพเจ้า​เลย ข้าพเจ้า​ขอ​พูด​อีก​ครั้ง ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​ลอง​กับ​ขน​แกะ​อีก​สัก​ครั้ง คราว​นี้​ขอ​ให้​ขน​แกะ​แห้ง พื้นดิน​ส่วน​อื่นๆ​เปียก​ชุ่ม​ไป​ด้วย​น้ำค้าง”</verse>
				<verse number="40">ใน​คืน​นั้น​พระเจ้า​ก็​ทำ​ตาม​นั้น คือ​ให้​ขน​แกะ​แห้ง​และ​พื้นดิน​เปียก​ไป​ด้วย​น้ำค้าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เยรุบบาอัล (ซึ่ง​ก็​คือ​กิเดโอน) พร้อม​กับ​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา ก็​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​ตาน้ำ​ฮาโรด ส่วน​ค่าย​ของ​ชาว​มีเดียน​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​เขา อยู่​ใน​หุบ​ตรง​ตีน​เขา​โมเรห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “ทหาร​ที่​อยู่​กับ​เจ้า​มี​มาก​เกิน​กว่า​ที่​เรา​จะ​มอบ​ชาว​มีเดียน​ให้​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​เขา ไม่​อย่าง​นั้น คน​อิสราเอล​จะ​ยก​ตัว​ขึ้น​ต่อหน้า​เรา และ​พูด​ว่า ‘เป็น​มือ​ข้า​เอง ที่​ช่วยกู้​ข้า​ไว้’</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ให้​ประกาศ​อย่าง​นี้​กับ​กองทัพ​ว่า ‘ใคร​ก็​ตาม​ที่​กลัว​จน​ตัว​สั่น ก็​ให้​ไป​จาก​ภูเขา​กิเลอาด กลับ​บ้าน​ไป​ใน​เช้ามืด​วัน​พรุ่งนี้’” แล้ว​ก็​มี​ทหาร​สอง​หมื่น​สอง​พัน​คน​กลับ​บ้าน​ไป เหลือ​อยู่​หนึ่ง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “ยัง​มี​ทหาร​มาก​เกิน​ไป ให้​นำ​พวก​เขา​ลง​ไป​ที่​น้ำ และ​เรา​จะ​แยก​พวก​เขา​ให้​กับ​เจ้า​ที่​นั่น เมื่อ​เรา​บอก​ว่า ‘คน​นี้​จะ​ไป​กับ​เจ้า’ เขา​ก็​จะ​ไป​กับ​เจ้า แต่​ถ้า​คน​ไหน​ที่​เรา​บอก​ว่า ‘คน​นี้​จะ​ไม่​ไป​กับ​เจ้า’ เขา​ก็​จะ​ไม่​ไป”</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​กิเดโอน​ก็​นำ​พวก​เขา​ลง​ไป​ที่​น้ำ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “คน​ที่​ใช้​ลิ้น​เลีย​น้ำ​เหมือน​หมา ก็​ให้​เจ้า​แยก​ออก​มา​ไว้​พวก​หนึ่ง และ​คน​ที่​คุก​เข่า​ลง​ดื่ม​น้ำ​ก็​แยก​ไว้​พวก​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="6">จำนวน​คน​ที่​ใช้​มือ​วัก​น้ำ​ขึ้น​มา​เลีย​มี​ทั้งหมด​สาม​ร้อย​คน ส่วน​คน​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​คุก​เข่า​ลง​ดื่ม​น้ำ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “เรา​จะ​ช่วย​เหลือ​พวก​เจ้า​โดย​ใช้​คน​สาม​ร้อย​คน​นี้​ที่​เลีย​น้ำ และ​เรา​จะ​มอบ​คน​มีเดียน​ไว้​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​เจ้า ส่วน​คน​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​ให้​กลับ​บ้าน​ไป”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ทหาร​สาม​ร้อย​คน​นี้​ก็​ได้​หิ้ว​เสบียง​อาหาร​และ​ถือ​แตร​ไว้​ใน​มือ กิเดโอน​สั่ง​ชาว​อิสราเอล​คน​อื่น​ที่​เหลือ​ให้​กลับ​ไป​เต็นท์​ของ​พวก​เขา แต่​เขา​เก็บ​สาม​ร้อย​คน​นี้​ไว้​กับ​เขา ค่าย​ของ​ชาว​มีเดียน​อยู่​ต่ำ​ลงไป​ใน​หุบเขา</verse>
				<verse number="9">ใน​คืน​นั้น​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ลุก​ขึ้น ลง​ไป​โจมตี​ค่าย​เดี๋ยว​นี้ เพราะ​เรา​ได้​มอบ​มัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​เจ้า​กลัว ก็​อย่า​เพิ่ง​ลง​ไป​โจมตี​ก็​ได้ แต่​ให้​พา​ปูราห์​คน​รับใช้​ของ​เจ้า​ลง​ไป</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​ได้ยิน​ว่า​พวก​เขา​พูด​อะไร​กัน หลังจาก​นั้น​เจ้า​จะ​ได้​เกิด​ความ​กล้า​มาก​ขึ้น แล้ว​ค่อย​ลง​ไป​ตี​ค่าย​นั้น” ดังนั้น​กิเดโอน​และ​ปูราห์​คน​รับใช้​ของ​เขา ก็​ลง​ไป​ที่​ค่าย​ที่​อยู่​ด้าน​นอก​สุด​ของ​ทหาร​ที่​ติด​อาวุธ​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="12">ชาว​มีเดียน ชาว​อามาเลค และ​คน​ตะวันออก​นอน​อยู่​ตาม​หุบเขา มาก​มาย​เหมือน​ตั๊กแตน และ​อูฐ​ของ​พวก​เขา​ก็​มี​มาก​จน​นับ​ไม่​ถ้วน​เหมือน​เม็ด​ทราย​ที่​ชาย​ฝั่ง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​กิเดโอน​มา​ถึง​ค่าย ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​กำลัง​เล่า​ความ​ฝัน​ของ​เขา​ให้​เพื่อน​ฟัง เขา​เล่า​ว่า “ข้า​ฝัน​ไป​ว่า​มี​ขนมปัง​บาร์เลย์​ก้อน​ใหญ่ กลิ้ง​เข้า​มา​ใน​ค่าย​ของ​มีเดียน และ​มัน​ก็​ชน​เต็นท์​จน​ล้ม​ลง​คว่ำ​พัง​ทะลาย​ไป”</verse>
				<verse number="14">เพื่อน​ของ​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “เรื่อง​นี้​เป็น​อย่าง​อื่น​ไป​ไม่​ได้​เลย นอก​จาก​จะ​เป็น​ดาบ​ของ​กิเดโอน​ลูกชาย​โยอาช​ชาว​อิสราเอล พระเจ้า​ได้​มอบ​ชาว​มีเดียน​และ​ทั้ง​กองทัพ​ให้​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​กิเดโอน​ได้ยิน​พวก​เขา​เล่า​ความ​ฝัน​และ​ตีความหมาย​ของ​มัน​แล้ว เขา​ก็​กราบ​ลง​ต่อ​พระเจ้า จาก​นั้น​เขา​ก็​กลับ​ไป​ที่​ค่าย​ของ​อิสราเอล และ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น เพราะ​พระเจ้า​ได้​มอบ​กองทัพ​ของ​มีเดียน​ไว้​ใน​กำ​มือ​ของ​พวก​ท่าน​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">เขา​แบ่ง​คน​สาม​ร้อย​คน ออก​เป็น​สาม​กลุ่ม และ​ให้​ทุก​คน​ถือ​แตร​และ​หม้อ​เปล่า แล้ว​เอา​คบ​เพลิง​ไว้​ด้าน​ใน</verse>
				<verse number="17">เขา​พูด​กับ​พวก​ทหาร​ว่า “ให้​มอง​ผม​และ​ทำ​ตาม เมื่อ​ผม​เข้า​ไป​ถึง​ค่าย​ด้าน​นอก​สุด ผม​ทำ​อะไร​ก็​ให้​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ผม​และ​คน​ทั้ง​หมด​ที่​อยู่​กับ​ผม​เป่า​แตร​ขึ้น ก็​ให้​พวก​ท่าน​เป่า​แตร​รับ​ล้อม​รอบ​ค่าย และ​ร้อง​ว่า สำหรับ​พระยาห์เวห์​และ​กิเดโอน”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​กิเดโอน​กับ​ทหาร​หนึ่ง​ร้อย​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา ก็​ไป​ถึง​ด้าน​นอก​สุด​ของ​ค่าย เพิ่ง​เลย​เที่ยงคืน​ไป เพิ่ง​เปลี่ยน​เวร​ยาม</verse>
				<verse number="20">กิเดโอน​และ​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​เป่า​แตร และ​ทุบ​หม้อ​ที่​อยู่​ใน​มือ​พวก​เขา​จน​แตก และ​ทั้ง​สาม​กลุ่ม​ก็​เป่า​แตร และ​ทุบ​หม้อ​จน​แตก พวก​เขา​ถือ​คบ​เพลิง​ใน​มือ​ซ้าย​และ​ถือ​แตร​ที่​เป่า​ใน​มือ​ขวา และ​ต่าง​ก็​ตะโกน​ว่า “ดาบ​สำหรับ​พระยาห์เวห์​และ​กิเดโอน”</verse>
				<verse number="21">แต่​ละ​คน​ต่าง​ยืน​ประจำ​ที่​ของ​ตน​รอบ​ค่าย และ​พวก​ทหาร​ใน​ค่าย​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​กระ​โดด​ขึ้น​มา แล้ว​ร้อง​ตะโกน​วิ่ง​หนี​ไป</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คน​ของ​กิเดโอน​เป่า​แตร​พร้อมๆ​กัน​ทั้ง​สาม​ร้อย​อัน พระยาห์เวห์​ก็​ทำ​ให้​กองทัพ​ของ​มีเดียน​ทั้งหมด​เอา​ดาบ​ฆ่า​ฟัน​กัน​เอง พวก​ทหาร​ได้​หนี​ไป​ไกล​ถึง​เบธ-ชิทธาห์ ทาง​ไป​เมือง​เศเรราห์ พวก​เขา​หนี​ไป​ไกล​จน​ถึง​พรมแดน​ของ​เมือง​อาเบล-เมโฮลาห์ ที่​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​ทับบาท</verse>
				<verse number="23">คน​อิสราเอล​จาก​เผ่า​นัฟทาลี เผ่า​อาเชอร์ และ​เผ่า​มนัสเสห์ ถูก​เรียก​ให้​ไล่​ตาม​ชาว​มีเดียน​ไป</verse>
				<verse number="24">กิเดโอน​ส่ง​พวก​ผู้​ส่งข่าว​ไป​ทั่ว​หุบเขา​เอฟราอิม ไป​แจ้ง​ว่า “ลง​มา​โจมตี​พวก​มีเดียน และ​ให้​ยึด​แหล่ง​น้ำ​จาก​พวกเขา​ไป​ไกล​ถึง​เบธ-บาราห์​และ​แม่น้ำ​จอร์แดน” ดังนั้น​ทหาร​ของ​เอฟราอิม​ทั้งหมด​ถูก​เรียก​มา และ​พวก​เขา​ก็​ได้​ยึด​แหล่ง​น้ำ​ต่างๆ​ไป​ไกล​ถึง​เบธ-บาราห์​และ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​จับ​แม่ทัพ​ของ​มีเดียน​ได้​สอง​คน คือ​โอเรบ​และ​เศเอบ พวก​เขา​ฆ่า​โอเรบ​ที่​หิน​แห่ง​โอเรบ และ​ฆ่า​เศเอบ​ที่​บ่อย่ำ​องุ่น​แห่ง​เศเอบ พวก​เขา​ยัง​คง​ไล่​ตาม​พวก​มีเดียน​ต่อ​ไป และ​ได้​นำ​หัว​ของ​โอเรบ​และ​เศเอบ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา​ให้​กิเดโอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">คน​เอฟราอิม​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ทำ​กับ​เรา​อย่าง​นี้ ตอน​ที่​ท่าน​ไป​รบ​กับ​ชาว​มีเดียน ทำไม​ท่าน​ถึง​ไม่​เรียก​เรา​ไป​ด้วย” พวก​เขา​โต้เถียง​กับ​กิเดโอน​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="2">กิเดโอน​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “แม้แต่​สิ่ง​เล็กน้อย​ที่​เผ่า​ท่าน​ทำ​นั้น​ก็​ยัง​ยิ่งใหญ่​กว่า​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​ตระกูล​อาบีเยเซอร์​ของ​ผม​ได้​ทำ​เสีย​อีก สิ่ง​ที่​ผม​ทำ​ตอน​นี้ เปรียบเทียบ​กัน​ไม่​ได้​เลย​กับ​สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​ทำ​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​มอบ​โอเรบ​และ​เศเอบ แม่ทัพ​ของ​มีเดียน​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​ท่าน ไม่​มี​อะไร​เลย​ที่​ผม​ทำ​แล้ว​สามารถ​เอา​ไป​เปรียบเทียบ​กับ​ท่าน​ได้” เมื่อ​กิเดโอน​พูด​อย่าง​นี้ พวก​เขา​ก็​หาย​โกรธ​กิเดโอน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กิเดโอน​มา​ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน เขา​และ​พวก​อีก​สาม​ร้อย​คน​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​ไป พวก​เขา​เหนื่อย​ล้า แต่​ก็​ยัง​ไล่​ติดตาม​ศัตรู​ไป</verse>
				<verse number="5">กิเดโอน​พูด​กับ​ชาว​สุคคท​ว่า “ขอ​ขนมปัง​ให้​กับ​ทหาร​ที่​ติดตาม​ข้า​มา​กิน​หน่อย​เถอะ เพราะ​พวก​เขา​หิว​จน​หมด​เรี่ยวแรง​แล้ว ข้า​กำลัง​ไล่​ตาม​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา กษัตริย์​ของ​มีเดียน​อยู่”</verse>
				<verse number="6">แต่​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​สุคคท​พูด​กับ​เขา​ว่า “เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​อยู่​ใน​กำ​มือ​เจ้า​แล้ว​หรือ​ยังไง เรา​ถึง​จะ​ต้อง​ให้​ขนมปัง​กับ​ทหาร​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="7">กิเดโอน​พูด​ว่า “ฝาก​ไว้​ก่อน​เถอะ เมื่อ​ไหร่​ที่​พระยาห์เวห์​มอบ​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้า​แล้ว​ละ​ก็ ข้า​จะ​กลับ​มา​เฆี่ยน​พวก​เจ้า​ด้วย​หนาม​จาก​ทะเลทราย​และ​พวก​ต้น​หนาม​ต่างๆ”</verse>
				<verse number="8">จาก​ที่​นั่น กิเดโอน​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เปนูเอล และ​เขา​ได้​ขอ​พวก​นั้น​อย่าง​เดียว​กัน และ​ชาว​เปนูเอล​ก็​ตอบ​เขา​เหมือน​กับ​ที่​ชาว​สุคคท​ตอบ</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​กิเดโอน​จึง​พูด​กับ​ชาว​เปนูเอล​ด้วย​ว่า “เมื่อ​ข้า​ได้​ชัยชนะ​กลับ​มา ข้า​จะ​รื้อ​หอคอย​นี้​ลง”</verse>
				<verse number="10">ฝ่าย​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​ได้​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​คารโกร​กับ​กองทัพ​ของ​เขา เป็น​กองทัพ​ของ​ชาว​ตะวันออก​ที่​เหลือ​อยู่​ประมาณ​หนึ่ง​หมื่น​ห้า​พัน​คน หลังจาก​ที่​ทหาร​หนึ่ง​แสน​สอง​หมื่น​คน​ที่​ถือ​ดาบ​พร้อม​มือ​ถูก​ฆ่า​ตาย​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="11">กิเดโอน​จึง​ใช้​เส้นทาง​ที่​มี​ชื่อ​ว่า​เต็นท์​ของ​พวก​ผู้​อาศัย ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​โนบาห์​และ​โยกเบฮาห์ และ​เข้า​จู่โจม​ทันที ใน​ขณะ​ที่​กองทัพ​นั้น​ยัง​ไม่​ทัน​ตั้งตัว</verse>
				<verse number="12">เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​ก็​หนี กิเดโอน​ก็​ไล่​ตาม​พวก​เขา​ไป และ​จับ​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา กษัตริย์​ทั้ง​สอง​ของ​มีเดียน​ได้ เขา​ทำ​ให้​ทั้ง​กองทัพ​ขวัญ​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​กิเดโอน​ลูกชาย​โยอาช ก็​กลับ​จาก​การ​สู้รบ โดย​ใช้​เส้น​ทาง​ที่​ชื่อ​ว่า ทาง​ผ่าน​ของ​เฮเรส</verse>
				<verse number="14">เขา​จับ​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​มา ซึ่ง​เป็น​ชาว​เมือง​สุคคท และ​สอบ​ถาม​เขา ชาย​คน​นั้น​จึง​จด​ราย​ชื่อ​ของ​เจ้าหน้าที่​และ​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง​สุคคท​ทั้ง​เจ็ด​สิบ​เจ็ด​คน​ให้​กับ​กิเดโอน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กิเดโอน​ก็​มาหา​ชาว​เมือง​สุคคท และ​พูด​ว่า “นี่​ไง เศบาห์​และ​ศัลมุนนา คน​ที่​พวก​เจ้า​ได้​พูดจา​เยาะเย้ย​ถากถาง​ข้า​ว่า ‘เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว​หรือ​ยังไง เรา​ถึง​จะ​ต้อง​ให้​ขนมปัง​กับ​ทหาร​ที่​เหน็ด​เหนื่อย​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="16">กิเดโอน​จึง​จับ​ผู้​อาวุโส​ของ​เมือง และ​เอา​หนาม​ใน​ทะเลทราย​และ​ต้น​หนาม​ต่างๆ​มา​เฆี่ยน​พวก​เขา​ที่​เป็น​ชาว​เมือง​สุคคท</verse>
				<verse number="17">และ​เขา​ก็​ได้​รื้อ​หอคอย​เมือง​เปนูเอล​ทิ้ง และ​ฆ่า​พวก​ผู้ชาย​ของ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="18">เขา​พูด​กับ​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​ว่า “พวก​คน​ที่​เจ้า​ฆ่า​ที่​ภูเขา​ทาโบร์​นั้น​มี​รูปร่าง​หน้าตา​ยังไง” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “แต่​ละ​คน​ดู​เหมือน​กับ​เจ้า​ทุก​อย่าง พวก​เขา​ดู​ยัง​กับ​เป็น​พวก​ลูกๆ​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="19">กิเดโอน​พูด​ว่า “พวก​เขา​เป็น​พี่​น้อง​ท้อง​เดียว​กับ​ข้า พระเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ถ้า​พวก​เจ้า​ได้​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา ข้า​ก็​คง​ไม่​ฆ่า​พวก​เจ้า​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​กิเดโอน​ก็​บอก​กับ​เยเธอร์ ลูกชาย​คนโต​ของ​เขา​ว่า “ลุก​ขึ้น​มา ฆ่า​พวก​มัน​ซะ” แต่​เยเธอร์​กลัว​จึง​ไม่​ยอม​ชัก​ดาบ​ออก​มา เพราะ​เขา​ยัง​เป็น​เด็ก</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา​ก็​พูด​ว่า “เจ้า​ลุก​ขึ้น​มา​ฆ่า​พวก​เรา​เอง​ดี​กว่า เป็น​ลูกผู้ชาย​แค่​ไหน​ก็​ดู​ที่​กำลัง​นี่​แหละ” กิเดโอน​จึง​ลุก​ขึ้น​มา​ฆ่า​เศบาห์​และ​ศัลมุนนา และ​เขา​ก็​เก็บ​เครื่อง​ประดับ​รูป​จันทร์​เสี้ยว​ที่​อยู่​บน​คอของ​พวก​อูฐ​ของ​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​ชาว​อิสราเอล​พูด​กับ​กิเดโอน​ว่า “ปกครอง​พวก​เรา​เถิด ทั้ง​ท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​ท่าน เพราะ​ท่าน​ช่วย​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน”</verse>
				<verse number="23">กิเดโอน​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผม​จะ​ไม่​ปกครอง​อยู่​เหนือ​พวก​ท่าน​หรอก และ​ลูก​ของ​ผม​ก็​จะ​ไม่​ปกครอง​เหนือ​ท่าน​ด้วย พระยาห์เวห์​จะ​ปกครอง​เหนือ​พวก​ท่าน​เอง”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กิเดโอน​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผม​อยาก​จะ​ขอ​พวก​ท่าน​อย่าง​หนึ่ง ผม​อยาก​จะ​ได้​ตุ้มหู​ที่​พวก​ท่าน​แต่​ละ​คน​ยึด​มา​ได้” (เพราะ​พวก​ศัตรู​ใส่​ตุ้มหู​ทองคำ เพราะ​พวก​เขา​เป็น​ชาว​อิชมาเอล)</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​พูด​ว่า “ได้​เลย เรา​จะ​ให้​สิ่ง​นั้น​กับ​ท่าน” แล้ว​พวก​เขา​ก็​ปู​ผ้า​ลง​และ​ต่าง​ก็​โยน​ตุ้มหู​ที่​ยึด​มา​ได้​ลง​ไป</verse>
				<verse number="26">ตุ้มหู​ทองคำ​ทั้งหมด​ที่​เขา​ขอ​มา​ได้ มี​น้ำหนัก​ประมาณ​สิบเก้า​กิโลกรัม นอกจาก​นี้​ยัง​มี​เครื่อง​ประดับ​รูป​จันทร์​เสี้ยว จี้​เพชร​รูป​หยด​น้ำ เสื้อคลุม​สีม่วง​ที่​กษัตริย์​มีเดียน​สวม​ใส่ และ​สร้อย​คอ​ที่​ห้อย​อยู่​บน​พวก​คอ​อูฐ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="27">กิเดโอน​เอา​ทองคำ​เหล่า​นั้น​มา​ทำ​เป็น​เอโฟด และ​เก็บ​ไว้​ที่​เมือง​ของ​เขา คือ​ใน​เมือง​โอฟราห์ และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า กลับ​ไป​นมัสการ​เอโฟด​ที่​นั่น และ​เอโฟด​นั้น​ก็​กลาย​เป็น​กับดัก​ต่อ​กิเดโอน​และ​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">ชาว​มีเดียน​จึง​อยู่​ภาย​ใต้​การ​ปกครอง​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​พวก​มีเดียน​ก็​ไม่​ได้​เงย​หัว​ขึ้น​มา​ก่อ​ปัญหา​อีก​เลย แผ่นดิน​จึง​เกิด​ความ​สงบสุข​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี​ตลอด​ชีวิต​ของ​กิเดโอน</verse>
				<verse number="29">เยรุบบาอัล (กิเดโอน) ลูกชาย​ของ​โยอาช​ก็​กลับ​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">และ​เขา​มี​ลูกชาย​ทั้ง​หมด​เจ็ด​สิบ​คน เพราะ​เขา​มี​เมีย​หลาย​คน</verse>
				<verse number="31">เมียน้อย​ของ​กิเดโอน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เชเคม​เกิด​ลูกชาย​ให้​กับ​เขา​คน​หนึ่ง เขา​ตั้งชื่อ​เด็ก​นั้น​ว่า อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="32">แล้ว​กิเดโอน​ลูกชาย​โยอาช​ก็​ตาย​ไป​เมื่อ​ถึง​วัย​อัน​สมควร เขา​ถูก​ฝัง​ใน​สุสาน​ของ​โยอาช​พ่อ​ของ​เขา ที่​โอฟราห์​ของ​ตระกูล​อาบีเยเซอร์</verse>
				<verse number="33">ทันที​ที่​กิเดโอน​ตาย ชาว​อิสราเอล​ก็​หัน​ไป​นมัสการ​พวก​พระ​บาอัล​อีก และ​นับถือ​พระ​บาอัล-เบรีท เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​ลืม​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวก​เขา ผู้ที่​ช่วย​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ศัตรู​ใน​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="35">และ​พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​แสดง​ความ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ครอบครัว​ของ​เยรุบบาอัล (กิเดโอน) เป็น​การ​ตอบ​แทน สำหรับ​สิ่ง​ดีๆ​ทั้งหมด​ที่​กิเดโอน​ได้​ทำ​ให้​กับ​พวก​ชาว​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อาบีเมเลค​ลูกชาย​ของ​เยรุบบาอัล ขึ้น​ไป​เมือง​เชเคม เขา​ไป​หา​พี่น้อง​ของ​แม่​เขา และ​พูด​กับ​พวก​เขา​และ​คน​ทั้ง​ตระกูล​ของ​แม่​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ช่วย​ไป​ถาม​พวก​ผู้นำ​ทั้งหมด​ของ​เชเคม​ให้​หน่อย​ว่า ‘แบบ​ไหน​จะ​ดี​กว่า​สำหรับ​พวก​ท่าน ระหว่าง​มี​ลูกชาย​ทั้ง​เจ็ด​สิบ​คน​ของ​เยรุบบาอัล​ปกครอง​เหนือ​พวก​ท่าน หรือ​มี​แค่​คน​คน​เดียว​ปกครอง​พวก​ท่าน’ พวก​ท่าน​อย่า​ลืม​นะ​ว่า ผม​เป็น​เลือด​เนื้อ​เชื้อไข​ของ​พวก​ท่าน​เอง”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวก​พี่น้อง​ฝ่าย​แม่​ของ​เขา​ก็​ไป​พูด​เรื่อง​พวก​นี้​ทั้งหมด​ต่อ​พวก​ผู้นำ​เมือง​เชเคม​แทน​เขา แล้ว​พวก​ผู้นำ​เมือง​เชเคม​ก็​ได้​ตัดสิน​ใจ​ติดตาม​อาบีเมเลค เพราะ​พวก​เขา​พูด​ว่า “เขา​เป็น​ญาติ​ของ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จึง​เอา​เงิน​เจ็ด​สิบ​แผ่น​จาก​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล-เบรีท แล้ว​เอา​มา​ให้​อาบีเมเลค แล้ว​อาบีเมเลค​ก็​เอา​เงิน​พวกนี้​ไป​จ้าง​พวก​นักเลง​ให้​ติดตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="5">เขา​ไป​บ้าน​พ่อ​เขา​ที่​โอฟราห์ และ​ฆ่า​พี่น้อง​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยรุบบาอัล​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​บน​หิน​ก้อน​เดียว แต่​โยธาม​ลูกชาย​คน​สุด​ท้อง​ของ​เยรุบบาอัล​รอด​ชีวิต​ไป​ได้ เพราะ​เขา​ไป​แอบ​อยู่</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​พวก​ผู้นำ​ทั้งหมด​ของ​เชเคม​และ​ของ​เบธ-มิลโล​ต่าง​ก็​มา​รวม​ตัว​กัน และ​ไป​หา​อาบีเมเลค และ​แต่งตั้ง​ให้​เขา​เป็น​กษัตริย์ ที่​ต้น​โอ๊ก​ข้าง​เสา​หิน​ใน​เชเคม</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​มี​คน​ไป​บอก​โยธาม เขา​ก็​ขึ้น​ไป​ยืน​บน​ภูเขา​เกริซิม และ​ร้อง​ตะโกน​เรียก​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ท่าน​ผู้นำ​ของ​เมือง​เชเคม​ทั้งหลาย ฟัง​ผม​หน่อย แล้ว​พระเจ้า​จะ​ฟัง​เสียง​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">วัน​หนึ่ง พวก​ต้น​ไม้​ต่างๆ​ตัดสิน​ใจ​ที่​จะ​เลือก​พระราชา​มา​ปกครอง​เหนือ​พวก​เขา ดังนั้น​พวก​ต้นไม้​เหล่า​นั้น จึง​ไป​เชิญ​ต้น​มะกอกเทศ​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​มา​เป็น​พระราชา​ปกครอง​พวก​เรา​หน่อย’</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ต้น​มะกอกเทศ ก็​ตอบ​ต้นไม้​พวก​นั้น​ไป​ว่า ‘จะ​ให้​ข้า​หยุด​ผลิต​น้ำมัน​ที่​มี​ค่า ที่​พระ​ต่างๆ​และ​มนุษย์​ต่าง​พา​กัน​ยกย่อง​สรรเสริญ เพื่อ​ไป​กวัด​แกว่ง​อยู่​เหนือ​ต้นไม้​อื่นๆ​หรือ’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ต้นไม้​เหล่า​นั้น​จึง​ไป​เชิญ​ต้น​มะเดื่อ​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​มา​เป็น​พระราชา​ปกครอง​พวก​เรา​หน่อย’</verse>
				<verse number="11">แต่​ต้น​มะเดื่อ​ตอบ​ต้นไม้​เหล่า​นั้น​ว่า ‘จะ​ให้​ข้า​หยุด​ผลิตผล​ที่​มี​รส​หวาน​และ​แสนดี​ของ​ข้า เพื่อ​ไป​กวัด​แกว่ง​อยู่​เหนือ​ต้นไม้​อื่นๆ​หรือ’</verse>
				<verse number="12">ต้นไม้​เหล่า​นั้น​จึง​ไป​เชิญ​เถา​องุ่น​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​มา​เป็น​พระราชา​ปกครอง​พวก​เรา​หน่อย​เถิด’</verse>
				<verse number="13">แต่​เถา​องุ่น​ตอบ​ไป​ว่า ‘จะ​ให้​ข้า​หยุด​ผลิต​เหล้า​องุ่น​ของ​ข้า ที่​ทั้ง​พระ​ต่างๆ​และ​มนุษย์​ต่าง​ก็​ชื่นชอบ เพื่อ​ไป​กวัด​แกว่ง​อยู่​เหนือ​ต้นไม้​อื่นๆ​หรือ’</verse>
				<verse number="14">ต้นไม้​เหล่า​นั้น​จึง​ไป​เชิญ​ต้น​หนาม​ว่า ‘เชิญ​ท่าน​มา​เป็น​พระราชา​ปกครอง​พวก​เรา​ด้วย​เถิด’</verse>
				<verse number="15">ต้น​ไม้​หนาม​ตอบ​ต้นไม้​ต่างๆ​ว่า ‘ถ้า​พวก​ท่าน​ต้องการ​จะ​แต่งตั้ง​ข้า​ให้​เป็น​พระราชา​ปกครอง​เหนือ​พวก​ท่าน​จริงๆ​ก็​ให้​พวก​ท่าน​เข้า​มาหาที่​กำบัง​ใต้​ร่มเงา​ของ​ข้า​เถิด แต่​ถ้า​พวก​ท่าน​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น ก็​ขอ​ให้​ไฟ​ออก​มา​จาก​พง​หนาม เผาผลาญ​แม้แต่​ต้นสน​ซีดาร์​จาก​เลบานอน’</verse>
				<verse number="16">ตอน​ที่​พวก​ท่าน​ตั้ง​อาบีเมเลค​เป็น​กษัตริย์​นั้น ท่าน​ได้​ทำ​ไป​ด้วย​ความ​จริงใจ​และ​ซื่อสัตย์​หรือ สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​ทำ​นั้น​มัน​ยุติธรรม​กับ​เยรุบบาอัล​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​หรือ และ​พวก​ท่าน​ได้​ทำ​กับ​เขา​สม​กับ​ความดี​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไว้​หรือ</verse>
				<verse number="17">(เพราะ​พ่อ​ของ​ข้า​ได้​สู้รบ​เพื่อ​พวก​ท่าน และ​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​ช่วย​พวก​ท่าน​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​มีเดียน</verse>
				<verse number="18">แต่​ใน​วันนี้​พวก​ท่าน​ได้​ลุก​ขึ้น​มา​ทำลาย​ครอบครัว​ของ​พ่อ​ข้า และ​ได้​ฆ่า​ลูกชาย​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​ของ​เขา​บน​หิน​ก้อน​เดียว และ​ตั้ง​อาบีเมเลค​ลูกชาย​ของ​ทาส​หญิง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​พวก​ผู้นำ​ชาว​เชเคม เพราะ​เขา​เป็น​ญาติ​ของ​พวก​ท่าน)</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ท่าน​ได้​ทำ​ไป​ด้วย​ความ​จริงใจ​และ​ซื่อสัตย์​ต่อ​เยรุบบาอัล​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​ใน​วันนี้ ก็​ขอ​ให้​มี​ความ​สุข​กับ​อาบีเมเลค และ​ขอ​ให้​เขา​มี​ความ​สุข​กับ​พวก​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น ขอ​ให้​ไฟ​ออก​มา​จาก​อาบีเมเลค และ​เผาผลาญ​พวก​ผู้นำ​เมือง​เชเคม​และ​เบธ-มิลโล และ​ขอ​ให้​ไฟ​ออก​มา​จาก​ผู้นำ​เชเคม​และ​เบธ-มิลโล​เผาผลาญ​อาบีเมเลค”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​โยธาม​ก็​วิ่ง​หนี​ไป เขา​ได้​ไป​ที่​เมือง​เบเออร์​และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น เพราะ​เขา​กลัว​อาบีเมเลค​พี่ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">อาบีเมเลค​ปกครอง​ชาว​อิสราเอล​อยู่​สาม​ปี</verse>
				<verse number="23">แต่​พระเจ้า​ได้​ส่ง​วิญญาณ​ชั่ว​มา​ทำ​ให้​อาบีเมเลค​กับ​พวก​ผู้นำ​ชาว​เชเคม​เกลียด​กัน และ​พวก​ผู้นำ​เชเคม​ก็​ก่อ​การ​กบฏ​ต่อ​เขา</verse>
				<verse number="24">ที่​เป็น​อย่าง​นี้​ก็​เพราะ​พระเจ้า​ต้อง​การ​ให้​เกิด​ความ​รุนแรง​ขึ้น​กับ​พวก​เขา เหมือน​ที่​เขา​ทำ​กับ​ลูก​ของ​เยรุบบาอัล​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​นั้น และ​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​เลือด​ของ​ทั้ง​เจ็ดสิบ​คน​นั้น​ตกลง​บน​อาบีเมเลค​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา เพราะ​อาบีเมเลค​เป็น​คน​ฆ่า​พี่น้อง​พวก​นั้น​ของ​เขา และ​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​เลือด​นั้น​ตก​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​เชเคม​ด้วย เพราะ​มี​ส่วน​สนับสนุน​ให้​อาบีเมเลค​ฆ่า​พวก​พี่น้อง​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​พวก​ผู้นำ​ของ​เชเคม จึง​ได้​วาง​คน​ไว้​ซุ่ม​โจมตี​อาบีเมเลค​บน​พวก​ยอด​เขา และ​พวก​เขา​ก็​ปล้น​ทุก​คน​ที่​ผ่าน​มา​ทาง​นั้น และ​มี​คน​ไป​แจ้ง​เรื่อง​นี้​ให้​อาบีเมเลค​รู้</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กาอัล​ลูกชาย​ของ​เอเบค​กับ​ญาติๆ​ของ​เขา​ย้าย​เข้า​มา​อยู่​ใน​เมือง​เชเคม พวก​ผู้นำ​ของ​เชเคม​ก็​ไว้ใจ​เขา</verse>
				<verse number="27">วัน​หนึ่ง​ชาว​เชเคม​ก็​ออก​ไป​ใน​ทุ่งนา แล้ว​ไป​เก็บ​ผล​องุ่น​จาก​สวนองุ่น​ของ​พวกเขา​และ​ย่ำ​องุ่น​เพื่อ​ทำ​เหล้า​องุ่น และ​พวกเขา​ก็​เฉลิม​ฉลอง​กัน พวกเขา​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ของ​พวกเขา​และ​ดื่ม​กิน​กัน และ​สาป​แช่ง​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="28">กาอัล​ลูกชาย​เอเบค​พูด​ว่า “อาบีเมเลค​เป็น​ใคร​กัน เรา​ชาว​เชเคม​ถึง​ต้อง​ไป​รับใช้​มัน มัน​เป็น​ลูก​ของ​เยรุบบาอัล​ไม่​ใช่​หรือ และ​เศบุล​ก็​เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​มัน มา​รับใช้​คน​ของ​ฮาโมร์ พ่อ​ของ​เชเคม​กัน​ดี​กว่า ทำไม​เรา​ต้อง​ไป​รับใช้​อาบีเมเลค​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ถ้า​คน​เมือง​นี้​อยู่​ใต้​การ​ปกครอง​ของ​ข้า ข้า​จะ​ถอด​อาบีเมเลค” แล้ว​เขา​ก็​ท้า​อาบีเมเลค​ว่า “เตรียม​กองทัพ​ของ​เจ้า แล้ว​ออก​มา​สู้​กับ​ข้า”</verse>
				<verse number="30">เศบุล เจ้า​เมือง​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​กาอัล​ลูกชาย​เอเบค​พูด​ก็​โกรธ</verse>
				<verse number="31">เขา​จึง​ส่ง​พวก​ผู้​ส่งข่าว​ไป​หา​อาบีเมเลค​ที่​เมือง​อารูมาห์ พวก​เขา​บอก​ว่า “ดู​สิ กาอัล​ลูกชาย​เอเบค​และ​พวก​ญาติๆ​ของ​เขา​ได้​มา​เมือง​เชเคม และ​ฟัง​ให้​ดี​นะ พวกเขา​ได้​ยุแหย่​ให้​ชาว​เมือง​ต่อต้าน​ท่าน</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น ตอนนี้ ให้​ท่าน​และ​กองทัพ​ที่​อยู่​กับ​ท่าน ลุก​ขึ้น​ใน​ตอน​กลาง​คืน และ​ให้​มา​นอน​คอย​ดัก​ซุ่ม​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="33">พอ​ถึง​ตอน​เช้า ทันที​ที่​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น ก็​ให้​ท่าน​จัดแจง​รีบ​บุก​เข้า​ไป​ใน​เมือง และ​เมื่อ​กาอัล​กับ​กองทัพ​ที่​อยู่​กับ​เขา ออก​มา​ต่อสู้​กับ​ท่าน ก็​จัดการ​กับ​เขา​ได้​ตาม​ใจ​ชอบ​เลย”</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​อาบีเมเลค​และ​กองทัพ​ของ​เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​ใน​ตอน​กลาง​คืน และ​แบ่ง​ออก​เป็น​สี่​กอง ไป​คอย​ดักซุ่ม​ชาว​เชเคม​อยู่</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​กาอัล​ลูกชาย​เอเบค​ออก​มา​ยืน​ที่​ประตู​ทาง​เข้า​เมือง อาบีเมเลค​และ​กองทัพ​ของ​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่​ซ่อน</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​กาอัล​เห็น​กองทัพ เขา​พูด​กับ​เศบุล​ว่า “ดู​สิ มี​คน​กำลัง​วิ่ง​ลง​มา​จาก​ยอด​เขา” เศบุล​ตอบ​เขา​ว่า “ท่าน​เห็น​เงา​ของ​ภูเขา​เป็น​คน”</verse>
				<verse number="37">กาอัล​พูด​อีก​ว่า “ดู​สิ มี​คน​กำลัง​วิ่ง​ลง​มา​จาก​สะดือ​แผ่นดิน และ​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​กำลัง​วิ่ง​มา​จาก​ต้น​โอ๊ก​ของ​พวก​หมอดู”</verse>
				<verse number="38">เศบุล​พูด​กับ​เขา​ว่า “ปาก​ที่​ขี้​คุย​ของ​ท่าน​หาย​ไป​ไหน​แล้ว ท่าน​พูด​ว่า​อาบีเมเลค​เป็น​ใคร เรา​ถึง​จะ​ต้อง​ไป​รับใช้​มัน คน​พวก​นี้​ไม่​ใช่​หรือ ที่​ท่าน​เยาะเย้ย ออก​ไป​สู้​กับ​พวก​เขา​สิ”</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น​กาอัล​จึง​นำ​หน้า​พวก​ผู้นำ​ของ​เชเคม ออก​ไป​ต่อสู้​กับ​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="40">อาบีเมเลค​ไล่​ตาม​กาอัล และ​กาอัล​ก็​หนี​ไป​ต่อหน้า​เขา มี​คน​ล้ม​ตาย​เป็น​จำนวน​มาก ตลอด​ไป​จน​ถึง​ประตู​ทาง​เข้า​เมือง</verse>
				<verse number="41">ดังนั้น​อาบีเมเลค​จึง​นั่ง​ปกครอง​อยู่​ที่​เมือง​อารูมาห์ และ​เศบุล​ก็​ขับ​ไล่​กาอัล​กับ​พวก​ญาติๆ​ของ​เขา​ออก​ไป​จาก​เชเคม</verse>
				<verse number="42">วัน​ต่อมา​ชาว​เมือง​ได้​ออก​ไป​ที่​ท้องทุ่ง และ​มี​คน​เอา​เรื่อง​นี้​มา​บอก​อาบีเมเลค</verse>
				<verse number="43">เขา​จึง​แบ่ง​กองทัพ​ของ​เขา​ออก​เป็น​สาม​กลุ่ม ไป​คอย​แอบซุ่ม​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง เมื่อ​เขา​มอง​เห็น​ชาว​เมือง​ออก​มา​จาก​เมือง เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​โจมตี​พวก​เขา</verse>
				<verse number="44">อาบีเมเลค​กับ​ทหาร​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​รีบ​บุก​เข้า​ไป และ​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​ทาง​เข้า​เมือง ส่วน​ทหาร​อีก​สอง​กลุ่ม​ก็​รุก​เข้า​โจมตี​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="45">อาบีเมเลค​ได้​ต่อสู้​กับ​เมือง​เชเคม​ตลอด​ทั้ง​วัน ใน​ที่​สุด​เขา​ก็​ยึด​เมือง​ได้ และ​ฆ่า​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นั้น พร้อม​กับ​ทำลาย​เมือง​ทิ้ง​ไป และ​โปรย​เกลือ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​ผู้นำ​ที่​อยู่​ใน​หอ​คอย​เชเคม​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ พวก​เขา​ก็​หนี​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ส่วน​ที่​แข็งแรง​กว่า​ใน​วิหาร​ของ​เอลเบรีท</verse>
				<verse number="47">มี​คน​มา​บอก​อาบีเมเลค​ว่า​พวก​ผู้นำ​ของ​หอคอย​เชเคม​รวม​ตัว​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="48">ดังนั้น​อาบีเมเลค​พร้อม​กับ​ทหาร​ที่​อยู่​กับ​เขา จึง​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ศัลโมน เขา​เอา​พวก​ขวาน​ไป​ด้วย และ​เขา​ก็​ตัด​ไม้​มา​กอง​หนึ่ง แล้ว​แบก​ไว้​บน​บ่า​กลับ​มา เขา​บอก​กับ​ทหาร​ที่​อยู่​กับ​เขา​ว่า “รีบๆ​ทำ​ตาม​อย่าง​ข้า”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​ทหาร​ทุก​คน​ก็​ตัด​ไม้​มา​คนละ​กอง และ​ตาม​อาบีเมเลค​ไป แล้ว​พวก​เขา​ก็​เอา​ไม้​ไป​วาง​พิง​ไว้​ตรง​ห้อง​ที่​แข็งแรง​ที่สุด​ของ​วิหาร​ของ​เอลเบรีท แล้ว​จุด​ไฟ​เผา ทำ​ให้​คน​เชเคม​ที่​อยู่​ใน​ห้อง​ที่​แข็งแรง​นั้น​ตาย​กัน​หมด ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ประมาณ​หนึ่ง​พัน​คน</verse>
				<verse number="50">จาก​นั้น​อาบีเมเลค​ก็​ไป​เมือง​เธเบศ และ​ล้อม​เมือง​และ​ยึด​เมือง​เอา​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="51">แต่​ใน​เมือง​มี​ป้อม​ที่​แข็งแรง​อยู่ ชาว​เมือง​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​รวม​ทั้ง​ผู้นำ​ของ​เมือง​นั้น​ก็​หนี​กัน​ไป​อยู่​ที่​นั่น และ​ปิด​ประตู​ขัง​ตัวเอง​อยู่​ข้าง​ใน และ​พวก​เขา​ก็​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​ดาด​ฟ้า​ของ​ป้อม</verse>
				<verse number="52">อาบีเมเลค​มา​ถึง​ป้อม​และ​ต่อ​สู้​กัน และ​เข้า​ปะชิด​ทางเข้า​ของ​ป้อม​เพื่อ​เอา​ไฟ​เผา​มัน</verse>
				<verse number="53">แต่​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​โยน​โม่​หิน​ลง​มา​บน​หัว​ของ​อาบีเมเลค​และ​ทำ​ให้​กะโหลก​ของ​เขา​แตก</verse>
				<verse number="54">อาบีเมเลค​รีบ​เรียก​ชาย​หนุ่ม​ที่​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​เข้า​มา​และ​บอก​กับ​ชาย​หนุ่ม​นั้น​ว่า “ชัก​ดาบ​ของ​เจ้า​ออก​มา​ฆ่า​เรา​ซะ เพื่อ​คน​จะ​ได้​ไม่​พูด​ถึง​เรา​ว่า ‘เขา​ถูก​ผู้หญิง​ฆ่า​ตาย’” ดังนั้น​คน​รับใช้​หนุ่ม​คน​นั้น​ของ​เขา​ก็​แทง​เขา​และ​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​เห็น​ว่า​อาบีเมเลค​ตาย​แล้ว พวก​เขา​ต่าง​ก็​พา​กัน​แยก​ย้าย​กลับ​ไป​ที่​อยู่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="56">ดังนั้น​พระเจ้า​ได้​ตอบ​แทน​ความ​ชั่วร้าย​ของ​อาบีเมเลค​ที่​เขา​ทำ​ต่อ​พ่อ​ของ​เขา ตอน​ที่​ฆ่า​พี่น้อง​ทั้ง​เจ็ด​สิบ​คน​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="57">และ​พระเจ้า​ได้​ตอบแทน​ความ​ชั่วร้าย​ทั้งหมด​ของ​ชาว​เชเคม คำ​สาปแช่ง​ของ​โยธาม​บุตร​เยรุบบาอัล​ก็​เกิด​ขึ้น​จริง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">หลังจาก​อาบีเมเลค​ตาย​แล้ว โทลา​ก็​ขึ้น​มา​ช่วย​กู้​คน​อิสราเอล โทลา​เป็น​ลูกชาย​ของ​ปูอาห์ ปูอาห์​เป็น​ลูก​ของ​โดโด โทลา​มา​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ เขา​อาศัย​อยู่​ที่​ชามีร์ ใน​แถบ​เทือก​เขา​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="2">เขา​เป็น​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​ยี่สิบ​สาม​ปี แล้ว​ก็​ตาย​ไป และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ที่​ชามีร์</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​โทลา​ตาย ยาอีร์​ก็​ขึ้น​มา​แทน เขา​เป็น​ชาว​กิเลอาด และ​เป็น​ผู้​ตัดสิน​คดี​ให้​กับ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​ยี่สิบ​สอง​ปี</verse>
				<verse number="4">เขา​มี​ลูกชาย​สาม​สิบ​คน ลูก​ทั้ง​สาม​สิบ​คน​นี้​ขี่​ลา​สาม​สิบ​ตัว และ​ดูแล​เมือง​สาม​สิบ​เมือง ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด (เมือง​พวก​นี้​มี​ชื่อ​เรียก​ว่า พวก​หมู่บ้าน​ของ​ยาอีร์ มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้)</verse>
				<verse number="5">ยาอีร์​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ที่​เมือง​คาโมน</verse>
				<verse number="6">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​พระยาห์เวห์​อีก พวก​เขา​ไป​รับใช้​พระ​บาอัล และ​พระ​อัชทาโรท รวมทั้ง​ไป​รับใช้​พระ​ต่างๆ​ของ​ชาว​อาราม ชาว​ไซดอน ชาว​โมอับ ชาว​อัมโมน และ​ชาว​ฟีลิสเตีย พวก​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ก็​เลย​โกรธ​พวก​ชาว​อิสราเอล พระองค์​จึง​ขาย​ชาว​อิสราเอล​ให้​ไป​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="8">พวกนี้​จึง​ข่มเหง​และ​บีบบังคับ​ชาว​อิสราเอล ตั้งแต่​ปี​นั้น​เป็น​ต้น​มา พวก​นี้​ได้​ข่มเหง​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ใน​แผ่นดิน​ของ​คน​อาโมไรต์ ที่​อยู่​ใน​กิเลอาด เป็น​เวลา​ถึง​สิบ​แปด​ปี</verse>
				<verse number="9">และ​ชาว​อัมโมน​ก็​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​สู้​กับ​ชาว​ยูดาห์​ด้วย และ​ยัง​ไป​สู้​กับ​ชาว​เบนยามิน และ​ชาว​เมือง​ของ​เอฟราอิม​ด้วย​เหมือน​กัน ดังนั้น​ชาว​อิสราเอล​จึง​ทุกข์​ร้อน​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="10">ชาว​อิสราเอล​จึง​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​แล้ว ที่​พวก​เรา​ได้​ละทิ้ง​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​ไป​รับใช้​พระ​บาอัล”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ว่า “ไม่​ใช่​เรา​หรอก​หรือ ที่​ได้​ช่วยกู้​พวก​เจ้า​จาก​ชาว​อียิปต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​อัมโมน และ​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ตอน​ที่​พวก​ชาว​ไซดอน ชาว​อามาเลค และ​ชาว​มาโอน ได้​ข่มเหง​เจ้า พวก​เจ้า​ก็​ได้​ร้องขอ​ให้​เรา​ช่วย และ​เรา​ก็​ได้​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​มัน</verse>
				<verse number="13">แต่​พวก​เจ้า​ได้​ละทิ้ง​เรา​ไป และ​ไป​รับใช้​พระ​อื่นๆ อย่าง​นั้น​เรา​จะ​ไม่​ช่วย​เจ้า​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ไป​ร้องขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​จาก​พระ​พวก​นั้น​ที่​เจ้า​ได้​เลือก​สิ ให้​พวก​มัน​มา​ช่วย​พวก​เจ้า ตอน​ที่​พวก​เจ้า​ทุกข์​ร้อน​อยู่​นี้”</verse>
				<verse number="15">ชาว​อิสราเอล​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พวก​เรา​ทำ​บาป​ไป​แล้ว พระองค์​จะ​ทำ​อะไร​กับ​เรา​ก็​ได้ ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​สมควร แต่​ตอน​นี้ ได้​โปรด​ช่วย​เหลือ​พวก​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ก็​เลย​เอา​พระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​พวก​นั้น​ไป​โยน​ทิ้ง และ​หัน​กลับ​มา​รับใช้​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ใจ​อ่อน ทน​ไม่​ไหว​ที่​จะ​เห็น​พวก​อิสราเอล​ต้อง​ทน​ทุกข์​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="17">พวก​ชาว​อัมโมน​ถูก​เรียก​ให้​มา​รวม​ตัว​กัน​เพื่อ​ทำ​สงคราม และ​พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​กิเลอาด ส่วน​ชาว​อิสราเอล​ก็​รวม​ตัว​กัน และ​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="18">พวก​ผู้นำ​ของ​กองทัพ​ของ​กิเลอาด​พูด​กัน​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​นำ​หน้า​พวก​เรา​เข้า​สู้​รบ​กับ​ชาว​อัมโมน เขา​ก็​จะ​ได้​เป็น​หัวหน้า​ของ​ชาว​กิเลอาด​ทั้งหมด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เยฟธาห์​เป็น​ชาว​กิเลอาด เขา​เป็น​นักรบ​ที่​เก่งกล้า แต่​เขา​เป็น​ลูก​ของ​โสเภณี กิเลอาด​เป็น​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เมีย​ของ​กิเลอาด​ก็​เกิด​ลูกชาย​หลาย​คน​ให้​กับ​เขา เมื่อ​ลูกชาย​พวก​นั้น​ของ​นาง​โต​ขึ้น พวก​เขา​ก็​ไล่​เยฟธาห์​ออก​ไป พวก​เขา​พูด​ว่า “เจ้า​ไม่​มี​ส่วน​ใน​มรดก​ของ​บ้าน​พ่อ​เรา เพราะ​เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​หญิง​อื่น”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​เยฟธาห์​จึง​หนี​ไป​จาก​พี่น้อง​ของ​เขา และ​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​โทบ พวก​นักเลง​หัว​ไม้​มั่ว​สุม​อยู่​กับ​เยฟธาห์​และ​ติดตาม​เขา</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​ภายหลัง ชาว​อัมโมน​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ชาว​อัมโมน​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ชาว​อิสราเอล พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ก็​มา​พา​เยฟธาห์​ไป​จาก​แผ่นดิน​โทบ</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​พูด​กับ​เยฟธาห์​ว่า “มา​เป็น​แม่ทัพ​ให้​กับ​พวก​เรา​หน่อย เพื่อ​เรา​จะ​ไป​ต่อสู้​กับ​ชาว​อัมโมน”</verse>
				<verse number="7">เยฟธาห์​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​ได้​รังเกียจ​ข้า​และ​ขับ​ไล่​ข้า​ออก​จาก​บ้าน​ของ​พ่อ​ข้า​หรอก​หรือ แล้ว​ท่าน​จะ​มา​หา​ข้า​ทำไม​เวลา​ที่​ท่าน​มี​ปัญหา”</verse>
				<verse number="8">พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​พูด​กับ​เยฟธาห์​ว่า “สาเหตุ​ที่​พวก​เรา​กลับ​มาหา​ท่าน​ใน​ขณะ​นี้ ก็​เพื่อ​ให้​ท่าน​ไป​กับ​พวก​เรา​และ​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน และ​กลาย​เป็น​หัวหน้า​พวก​เรา​ปกครอง​ชาว​กิเลอาด​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="9">เยฟธาห์​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​ว่า “ถ้า​ข้า​กลับ​ไป​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน และ​ถ้า​พระยาห์เวห์​ยอม​มอบ​พวก​มัน​ให้​กับ​ข้า พวก​ท่าน​จะ​ให้​ข้า​เป็น​หัวหน้า​พวก​ท่าน​จริง​หรือ”</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​กิเลอาด​พูด​กับ​เยฟธาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​พูด​แน่นอน”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เยฟธาห์​จึง​ไป​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​กิเลอาด และ​ประชาชน​ก็​ตั้ง​เขา​เป็น​หัวหน้า​และ​เป็น​แม่ทัพ​ของ​พวก​เขา แล้ว​เยฟธาห์​ก็​พูด​ซ้ำ​คำ​พูด​ของ​เขา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="12">เยฟธาห์​ใช้​คน​ส่งข่าว​ไป​ถึง​กษัตริย์​ของ​ชาว​อัมโมน​ว่า “ท่าน​มี​เรื่อง​อะไร​กับ​ข้า​หรือ ถึง​ได้​ยก​มา​ต่อสู้​กับ​แผ่นดิน​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ของ​ชาว​อัมโมน​ตอบ​คน​ส่งข่าว​ของ​เยฟธาห์​ว่า “เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ได้​ยึดครอง​แผ่นดิน​ของ​ข้า​ทั้งหมด​จาก​แม่น้ำ​อารโนน ถึง​แม่น้ำ​ยับบอก ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน เมื่อ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ บัดนี้​ขอ​ท่าน​คืน​เมือง​เหล่า​นั้น​ให้​กับ​ข้า​ซะ​ดีๆ”</verse>
				<verse number="14">(ดัง​นั้น​ผู้​ส่งข่าว​กลับ​มาหา​เยฟธาห์ ) เยฟธาห์​จึง​ส่ง​คน​ส่งข่าว​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​ของ​ชาว​อัมโมน​ใหม่</verse>
				<verse number="15">เยฟธาห์​แจ้ง​กับ​เขา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เยฟธาห์​พูด ‘อิสราเอล​ไม่​ได้​ยึด​แผ่นดิน​โมอับ​หรือ​แผ่นดิน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์ พวก​เขา​ได้​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​ถึง​ทะเล​แดง​และ​มา​ถึง​คาเดช</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​จึง​ใช้​คน​ส่งข่าว​ไป​ยัง​กษัตริย์​เอโดม​ว่า “โปรด​อนุญาต​ให้​เรา​ผ่าน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​ด้วย​เถิด” แต่​กษัตริย์​เอโดม​ไม่​ยอม​และ​ชาว​อิสราเอล​ก็​ได้​ใช้​คน​ส่งข่าว​ไป​ถึง​กษัตริย์​โมอับ​ด้วย แต่​เขา​ก็​ไม่​ยอม​เหมือน​กัน อิสราเอล​ก็​เลย​ต้อง​อาศัย​อยู่​ที่​คาเดช</verse>
				<verse number="18">จากนั้น​ชาว​อิสราเอล​ได้​เดินทาง​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​และ​อ้อม​แผ่นดิน​เอโดม และ​แผ่นดิน​โมอับ พวก​เขา​มา​ทาง​ตะวันออก​ของ​แผ่นดิน​โมอับ และ​ตั้ง​ค่าย​บน​ฝั่ง​แม่น้ำ​อารโนน พวก​เขา​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​เขตแดน​ของ​โมอับ เพราะ​มี​แม่น้ำ​อารโนน​เป็น​พรมแดน​ของ​โมอับ</verse>
				<verse number="19">ชาว​อิสราเอล​จึง​ใช้​คน​ส่ง​ข่าว​ไป​ถึง​กษัตริย์​สิโหน​ของ​คน​อาโมไรต์ ผู้​ครอง​เมือง​เฮชโบน​และ​แจ้ง​กับ​เขา​ว่า “โปรด​อนุญาต​ให้​เรา​ผ่าน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="20">แต่​สิโหน​ไม่​ไว้ใจ​ที่​จะให้​อิสราเอล​ผ่าน​เข้าไป​ใน​เขตแดน​ของเขา ดังนั้น​เขา​จึง​รวบรวม​ประชาชน​ตั้ง​ค่าย​ที่​ยาฮาส​สู้รบ​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​มอบ​สิโหน​และ​ทหาร​ทั้งหมด​ไว้​ใน​มือ​ของ​อิสราเอล แล้ว​พวก​เขา​ก็​พ่ายแพ้ ดังนั้น​อิสราเอล​จึง​ยึดครอง​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ที่​ชาว​อาโมไรต์​อาศัย​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​ยึด​เขตแดน​ทั้งหมด​ของ​อาโมไรต์ ตั้ง​แต่​แม่น้ำ​อารโนน​ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​ยับบอก และ​ตั้งแต่​ถิ่น​ทุรกันดาร​ไป​จน​ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="23">ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล​ได้​ขับไล่​ชาว​อาโมไรต์​ออก​ไป​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​คน​ของ​พระองค์ แล้ว​ท่าน​จะ​มา​ขับไล่​ชาว​อิสราเอล​เพื่อ​ยึดครอง​แทน​หรือ</verse>
				<verse number="24">แน่นอน​ว่า​ท่าน​จะ​ต้อง​ครอบ​ครอง​ดินแดน​ที่​พระเคโมช​พระเจ้า​ของ​ท่าน​มอบ​ให้​กับ​ท่าน​แน่ อย่าง​นั้น​พวก​เรา​ก็​จะ​ครอบ​ครอง​ดินแดน​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ยึด​มา​ให้​กับ​พวก​เรา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="25">ตัว​ท่าน​จะ​ดี​กว่า​กษัตริย์​บาลาค​ลูก​ชาย​ศิปโปร์ ​แห่ง​เมือง​โมอับ​หรือ กษัตริย์​องค์​นั้น​เคย​โต้แย้ง​หรือ​เคย​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​อิสราเอล​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เฮชโบน​และ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้น รวมทั้ง​เมือง​อาโรเออร์​และ​ชนบท​ของ​เมือง​นั้น และ​เมือง​ต่างๆ​ที่​อยู่​บน​ฝั่ง​แม่น้ำ​อารโนน​ถึง​สาม​ร้อย​ปี ทำไม​ท่าน​ไม่​ยึด​คืน​เสีย​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="27">ข้า​ไม่​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​ท่าน แต่​ท่าน​ได้​ทำ​ผิด​กับ​ข้า โดย​การ​ทำ​สงคราม​กับ​ข้า ขอ​ให้​พระยาห์เวห์ พระผู้​พิพากษา​ได้​ตัดสิน​วันนี้ เรื่อง​ระหว่าง​ชาว​อิสราเอล​กับ​ชาว​อัมโมน​ด้วย​เถิด’”</verse>
				<verse number="28">แต่​กษัตริย์​ของ​ชาว​อัมโมน​ไม่​ฟัง​คำ​พูด​ของ​เยฟธาห์​ที่​เขา​ส่ง​ไป​ให้</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​อยู่​กับ​เยฟธาห์ เขา​จึง​ยกพล​ผ่าน​กิเลอาด​และ​มนัสเสห์ ผ่าน​มิสปาห์​ใน​กิเลอาด และ​บุก​ไป​ถึง​แผ่นดิน​ของ​อัมโมน</verse>
				<verse number="30">เยฟธาห์​สาบาน​ต่อ​พระเจ้า​ว่า “ถ้า​พระองค์​ยอม​ให้​ชาว​อัมโมน​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ข้าพเจ้า​กลับ​มา​อย่าง​มี​ชัย​จาก​อัมโมน​นั้น ข้าพเจ้า​จะ​ยก​สิ่ง​แรก​ที่​ออก​มา​จาก​ประตู​บ้าน​ข้าพเจ้า​เพื่อ​มา​พบ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​สิ่ง​นั้น​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​เยฟธาห์​ก็​ยก​ไป​สู้​กับ​ชาว​อัมโมน และ​พระยาห์เวห์​ก็​มอบ​พวก​อัมโมน​ไว้​ใน​กำ​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">เขา​ได้​โจมตี​พวก​อัมโมน ตั้ง​แต่​อาโรเออร์ ตลอด​ไป​จน​ถึง​เมือง​มินนิท รวม​ยี่สิบ​เมือง และ​ไกล​ไป​จน​ถึง​อาเบล-ครามิม ทำ​ให้​มี​คน​ตาย​จำ​นวน​มาก คน​อัมโมน​จึง​อยู่​ใต้​การ​ปกครอง​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​เยฟธาห์​กลับ​มา​ที่​บ้าน​ใน​มิสปาห์ ลูกสาว​เขา​ก็​ออก​มา​ต้อนรับ​ด้วย​การ​เล่น​กลองรำมะนา​และ​เต้นรำ นาง​เป็น​ลูก​เพียง​คน​เดียว​ของ​เขา เขา​ไม่​มี​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว​อื่น​อีก</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​เขา​เห็น​ลูก เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ตัวเอง​และ​พูด​ว่า “ลูก​พ่อ ลูก​ทำ​ให้​พ่อ​หมด​แรง และ​ลูก​เป็น​สาเหตุ​ให้​พ่อ​เดือด​ร้อน พ่อ​ได้​ให้​คำ​มั่น​สัญญา​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​จะ​คืน​คำ​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="36">เธอ​จึง​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “เมื่อ​พ่อ​สัญญา​ต่อ​พระยาห์เวห์ พ่อ​ก็​ทำ​กับ​ลูก​ตาม​ที่​ได้​สัญญา​ไว้​เถอะ เพราะ​พระยาห์เวห์​ช่วย​กู้​พ่อ​ให้​พ้น​จาก​ชาว​อัมโมน​พวก​ศัตรู​ของ​พ่อ”</verse>
				<verse number="37">เธอ​ยัง​พูด​ต่อ​ไป​อีก​ว่า “แต่​ขอ​อย่าง​หนึ่ง ขอ​ไว้​ชีวิต​ลูก​สัก​สอง​เดือน ปล่อย​ให้​ลูก​ท่อง​ไป​บน​ภูเขา​และ​ร้องไห้​กับ​พวก​เพื่อน​หญิง​ของ​ลูก เพราะ​ลูก​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​แต่งงาน”</verse>
				<verse number="38">เขา​จึง​ตอบ​ว่า “ไป​เถอะ” แล้ว​เขา​ก็​ปล่อย​ให้​นาง​ไป​สอง​เดือน เธอ​และ​เพื่อนๆ​ก็​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ​อยู่​บน​ภูเขา​เพราะ​เธอ​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​แต่งงาน</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ครบ​สอง​เดือน​เธอ​ก็​กลับ​มาหา​พ่อ และ​เขา​ก็​ทำ​กับ​ลูกสาว​ตาม​ที่​เขา​ได้​สาบาน​ไว้ ขณะ​นั้น​ลูกสาว​เขา​ยัง​ไม่​เคย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้ชาย​คน​ไหน​เลย และ​มัน​ได้​กลาย​เป็น​ธรรมเนียม​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="40">ที่​พวก​สาวๆ​ใน​อิสราเอล​จะ​ออก​ไป​ระลึก​ถึง​เรื่อง​ราว​ของ​ลูกสาว​เยฟธาห์​ชาว​กิเลอาด​ปี​ละ​สี่​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ชาว​เอฟราอิม​ได้​รวม​พล แล้ว​ข้าม​ไป​ถึง​ศาโฟน พวก​เขา​พูด​กับ​เยฟธาห์​ว่า “ทำไม​ท่าน​ไป​สู้รบ​กับ​คน​อัมโมน แต่​ไม่​เรียก​พวก​เรา​ไป​ด้วย เรา​จะ​เผา​บ้าน​ท่าน​เสีย”</verse>
				<verse number="2">เยฟธาห์​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “คน​อัมโมน​สร้าง​ปัญหา​ให้​กับ​ข้า​และ​คน​ของ​ข้า​มาก ข้า​ได้​เรียก​พวก​ท่าน แต่​พวก​ท่าน​ไม่​ยอม​มา​ช่วยกู้​ข้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้า​เห็น​พวก​ท่าน​ไม่​ช่วย​ข้า ข้า​ก็​เสี่ยง​ชีวิต​ตัวเอง​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน และ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวก​นั้น​ไว้​ใน​มือ​ข้า แล้ว​วันนี้​พวก​ท่าน​จะ​มา​สู้รบ​กับ​ข้า​ทำไม​กัน​เล่า”</verse>
				<verse number="4">เยฟธาห์​ก็​ได้​รวบ​รวม​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ของ​กิเลอาด มา​สู้รบ​กับ​เอฟราอิม เพราะ​ชาว​เอฟราอิม​เหยียด​หยาม​พวก​เขา​ว่า “พวก​แก​ชาว​กิเลอาด​ก็​เป็น​แค่​ผู้​อพยพ​ใน​เอฟราอิม ที่​มา​เกาะ​กิน​อยู่​ใน​เขตแดน​ของ​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์” แล้ว​คน​ของ​กิเลอาด​ก็​มี​ชัย​เหนือ​ชาว​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="5">ชาว​กิเลอาด​ก็​เข้า​ยึด​ตรง​บริเวณ​น้ำ​ตื้น​ที่​ลุย​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ได้ แล้ว​ไม่​ให้​ชาว​เอฟราอิม​ข้าม​กลับ​ไป เมื่อ​ชาว​เอฟราอิม​ที่​รอด​ชีวิต​พูด​ว่า “ขอ​ข้า​ข้าม​ไป​เถอะ” ชาว​กิเลอาด​ก็​จะ​ถาม​ว่า “ท่าน​เป็น​ชาว​เอฟราอิม​หรือ​เปล่า” พวก​เขา​ก็​บอก​ว่า “ไม่​ใช่”</verse>
				<verse number="6">แต่​ชาว​กิเลอาด​ก็​จะ​บอก​เขา​ว่า ให้​พูด​คำ​ว่า “ชิบโบเลท” พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “สิบโบเลท” คน​เอฟราอิม​จะ​ออก​เสียง​คำ​นี้​ไม่​ชัดเจน ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ถูก​จับ​ฆ่า​ทิ้ง​เสีย​ที่​บริเวณ​น้ำ​ตื้น​นั้น ใน​ครั้ง​นี้​มี​ชาว​เอฟราอิม​ถูก​ฆ่า​ตาย​ทั้งหมด​สี่​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="7">เยฟธาห์​เป็น​ผู้นำ​อยู่​หก​ปี จาก​นั้น​เขา​ก็​ตาย​และ​ศพ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​กิเลอาด</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​เยฟธาห์ อิบซาน​จาก​เบธเลเฮม​ได้​นำ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">เขา​มี​ลูกชาย​สาม​สิบ​คน และ​ลูกสาว​สาม​สิบ​คน เขา​ให้​ลูก​ทั้งหมด​ทั้ง​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​แต่งงาน​กับ​คน​นอก​ตระกูล เขา​เป็น​ผู้นำ​อิสราเอล​อยู่​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​ตาย ศพ​ก็​ถูก​ฝัง​อยู่​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​อิบซาน เอโลน​ชาว​เศบูลุน​ได้​นำ​อิสราเอล​อยู่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​เอโลน​ก็​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ที่​อัยยาโลน ใน​แผ่นดิน​ของ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​เอโลน อับโดน​ลูกชาย​ของ​ฮิลเลล​ชาว​ปิราโธน​ได้​นำ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">เขา​มี​ลูกชาย​สี่สิบ​คน และ​หลาน​ชาย​สาม​สิบ​คน พวก​เขา​ขี่​ลา ​เจ็ด​สิบ​ตัว อับโดน​เป็น​ผู้นำ​อิสราเอล​อยู่​แปด​ปี</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​อับโดน​ลูกชาย​ฮิลเลล​ชาว​ปิราโธน​ก็​ตาย และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​ปิราโธน​ใน​แผ่นดิน​เอฟราอิม​ใน​แถบ​เทือก​เขา​ของ​ชาว​อามาเลค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​อีก พระองค์​ก็​เลย​มอบ​พวก​เขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​เผ่า​ดาน​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มาโนอาห์ มา​จาก​เมือง​โศราห์ เมีย​ของ​เขา​มี​ลูก​ไม่​ได้​เพราะ​เป็น​หมัน</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ต่อหน้า​นาง​และ​พูด​ว่า “ถึง​เจ้า​จะ​เป็น​หมัน​ไม่​มี​ลูก แต่​เจ้า​ก็​จะ​ตั้ง​ท้อง​และ​เกิด​ลูกชาย</verse>
				<verse number="4">ต่อ​จาก​นี้​ไป เจ้า​ต้อง​ระวัง อย่า​ดื่ม​เหล้า​องุ่น เบียร์ รวมทั้ง​ไม่​กิน​ของ​ที่​ทำ​ให้​เป็น​มลทิน</verse>
				<verse number="5">จริงๆ​แล้ว​เจ้า​ตั้ง​ท้อง​อยู่​และ​จะ​คลอด​ลูกชาย อย่า​ให้​มีด​โกน​โดน​หัว​ของ​เขา เพราะ​เด็ก​คน​นี้​จะ​เป็น​พวก​นาศีร์ อุทิศ​ให้​พระเจ้า​ตั้งแต่​ยัง​ไม่​เกิด เขา​จะ​เป็น​คน​หนึ่ง​ที่​ช่วยกู้​ชาว​อิสราเอล​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​นาง​ได้​ไป​เล่า​ให้​สามี​ฟัง​ว่า “มี​คน​ของ​พระเจ้า​มา​หา​ฉัน หน้าตา​ท่าทาง​เขา​เหมือน​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า น่ากลัว​มาก แต่​ฉัน​ไม่​ได้​ถาม​ว่า​เขา​มา​จาก​ไหน เขา​เอง​ก็​ไม่​ได้​บอก​ชื่อ​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">แต่​เขา​พูด​กับ​ฉัน​ว่า ‘เจ้า​ตั้ง​ท้อง​อยู่​และ​จะ​คลอด​ลูกชาย จาก​นี้​ไป​เจ้า​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น เบียร์ หรือ​กิน​ของ​ที่​เป็น​มลทิน เพราะ​ว่า​เด็ก​ชาย​คน​นี้​จะ​มา​เป็น​นาศีร์ อุทิศ​ให้​กับ​พระเจ้า​ตั้งแต่​อยู่​ใน​ท้อง​แม่​จน​วัน​ตาย’”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​มาโนอาห์​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ขอโทษ​ที​พระองค์ ขอ​รบกวน​พระองค์​ช่วย​ส่ง​ชาย​คน​นั้น​มา​หา​พวก​เรา​อีก​ครั้ง​เถิด แล้ว​ให้​เขา​สอน​พวก​เรา​ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​ให้​กับ​เด็ก​ชาย​ที่​กำลัง​จะ​เกิด​มา”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ก็​ทำ​ตาม​ที่​มาโนอาห์​ขอ และ​ทูต​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​มาหา​ภรรยา​ของ​เขา​อีก​ครั้ง ตอน​ที่​เธอ​กำลัง​นั่ง​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง แต่​ว่า​มาโนอาห์​สามี​ของ​นาง​ไม่​ได้​อยู่​กับ​นาง</verse>
				<verse number="10">เธอ​จึง​รีบ​วิ่ง​ไป​บอก​สามี นาง​บอก​เขา​ว่า “ดู​สิ ชาย​คน​ที่​มา​หา​ฉัน​วัน​ก่อน ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ฉัน​เห็น”</verse>
				<verse number="11">มาโนอาห์​เลย​ลุก​ตาม​ภรรยา​ไป​พบ​ทูต​ของ​พระเจ้า​และ​พูด​ว่า “ท่าน​คือ​คน​ที่​เคย​พูด​กับ​หญิง​คน​นี้​ใช่​ไหม” ทูต​ของ​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “ใช่ เรา​เอง”</verse>
				<verse number="12">มาโนอาห์​ถาม​ว่า “เมื่อ​เรื่อง​ที่​ท่าน​พูด​นั้น​เกิด​ขึ้น​จริง จะ​มี​กฎเกณฑ์​อะไร​ให้​กับ​เด็ก​คน​นี้​บ้าง และ​งาน​ของ​เขา​คือ​อะไร”</verse>
				<verse number="13">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ตอบ​มาโนอาห์​ว่า “เมีย​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ได้​บอก​เธอ​ไป​แล้ว​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="14">เธอ​จะ​ต้อง​ไม่​กิน​อะไร​ก็​ตาม​ที่​เกิด​จาก​ต้น​องุ่น ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น เบียร์ หรือ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​เป็น​มลทิน เธอ​ต้อง​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​เธอ​ไว้​แล้ว​อย่าง​เคร่งครัด”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​มาโนอาห์​ได้​พูด​กับ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “รอ​เดี๋ยว​นะ เรา​จะ​ไป​เตรียม​อาหาร​จาก​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​ให้​ท่าน​กิน”</verse>
				<verse number="16">แต่​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ตอบ​มาโนอาห์​ว่า “ถึง​เจ้า​เรียก​ให้​เรา​รอ เรา​ก็​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​ของ​เจ้า​หรอก แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​จัด​เครื่อง​เผา​บูชา ก็​ถวาย​มัน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เถิด” (เพราะ​มาโนอาห์​ไม่​รู้​ว่า​ชาย​คน​นี้​เป็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์)</verse>
				<verse number="17">แล้ว​มาโนอาห์​ได้​ถาม​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “ท่าน​ชื่อ​อะไร เพราะ​เมื่อ​เรื่อง​ที่​ท่าน​พูด​นี้​เกิด​ขึ้น​จริง เรา​จะ​ได้​ให้​เกียรติ​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="18">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ตอบ​เขา​ว่า “ท่าน​ถาม​ชื่อ​เรา​ทำไม ชื่อ​ของ​เรา​วิเศษ​เกิน​กว่า​ที่​ท่าน​จะ​เข้าใจ​ได้”</verse>
				<verse number="19">มาโนอาห์​ก็​เลย​เอา​แพะ​หนุ่ม​กับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช เผา​บน​หิน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ผู้​ทำ​เรื่อง​วิเศษ ใน​ขณะ​ที่​มาโนอาห์​กับ​ภรรยา​กำลัง​ดู​อยู่</verse>
				<verse number="20">เปลว​ไฟ​ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​แท่น​บูชา ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ลอย​ตาม​เปลว​ไฟ​ที่​ลุก​จาก​แท่น​บูชา​นั้น เมื่อ​มาโนอาห์​และ​ภรรยา​เห็น​อย่าง​นั้น พวก​เขา​จึง​ได้​ก้มกราบ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ไม่​เคย​ปรากฏ​ตัว​ให้​มาโนอาห์​และ​ภรรยา​ได้​เห็น​อีก​เลย มาโนอาห์​ถึง​ได้​รู้​ว่า​เขา​เป็น​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">มาโนอาห์​พูด​กับ​ภรรยา​ว่า “เรา​ต้อง​ตาย​แน่ เพราะ​เรา​ได้​เห็น​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="23">แต่​ภรรยา​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “ถ้า​พระยาห์เวห์​ต้องการ​ฆ่า​เรา พระองค์​คงจะ​ไม่​รับ​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช​จาก​เรา และ​จะ​ไม่​แสดง​ปาฏิหาริย์ รวมทั้ง​บอก​สิ่ง​ต่างๆ​กับ​เรา​เมื่อ​กี้​นี้”</verse>
				<verse number="24">นาง​ได้​คลอด​ลูกชาย นาง​ให้​เขา​ชื่อ​ว่า “แซมสัน” เด็ก​ก็​เจริญ​เติบโต​ขึ้น​เรื่อยๆ​และ​พระยาห์เวห์​ก็​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="25">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​เริ่ม​ทำ​งาน​ใน​ตัว​เขา​ที่​ค่าย​ของ​คน​เผ่า​ดาน ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ระหว่าง​เมือง​โศราห์ กับ​เมือง​เอช-ทาโอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แซมสัน​ลง​ไป​ที่​เมือง​ทิมนาห์ และ​ได้​เห็น​สาว​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="2">เขา​ก็​กลับ​มา​บอก​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ว่า “ลูก​ไป​พบ​สาว​ชาว​ฟีลิสเตีย​ใน​เมือง​ทิมนาห์ ช่วย​ไป​ขอ​นาง​มา​เป็น​เมีย​ลูก​หน่อย”</verse>
				<verse number="3">พ่อ​แม่​ของ​เขา​พูด​ว่า “ไม่​มี​ผู้หญิง​ท่าม​กลาง​พวก​ลูกสาว​ของ​ญาติ​ลูก​แล้ว​หรือ หรือ​ท่าม​กลาง​ชน​เผ่า​ของ​เรา​แล้ว​หรือ ลูก​ถึง​ต้อง​ไปหา​เมีย​จาก​ชาว​ฟีลิสเตีย​ที่​ไม่​เคย​เข้า​พิธี​ขลิบ” แซมสัน​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “ไป​ขอ​เธอ​ให้​กับ​ลูก​เถอะ เพราะ​เธอ​เป็น​ที่​ถูก​ใจ​ลูก​มาก”</verse>
				<verse number="4">พ่อ​แม่​ของ​แซมสัน​ไม่​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เกิด​เรื่อง​นี้ เพราะ​พระองค์​หา​ช่อง​ที่​จะ​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ซึ่ง​มี​อำนาจ​เหนือ​ชาว​อิสราเอล​อยู่</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​แซมสัน​และ​พ่อ​แม่​ของ​เขา​จึง​เดิน​ทาง​ไป​ทิมนาห์ เมื่อ​มา​ถึง​ไร่​องุ่น ทัน​ใด​นั้น​มี​สิงโต​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​คำราม​กระโจน​เข้า​ใส่​แซมสัน</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พุ่ง​เข้า​สิง​แซมสัน เขา​ฉีก​สิงโต​ออก​เหมือน​ฉีก​ลูก​แพะ​ด้วย​มือ​เปล่า แต่​เขา​ไม่​ได้​บอก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ให้​พ่อ​แม่​รู้</verse>
				<verse number="7">แซมสัน​ได้​ไป​พูด​กับ​หญิง​คน​นั้น เธอ​ทำ​ให้​เขา​ถูก​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​นั้น​ไม่​นาน แซมสัน​ได้​กลับ​มา​เพื่อ​แต่งงาน​กับ​เธอ เขา​ได้​แวะ​ไป​ดู​ซาก​สิงโต และ​ก็​แปลกใจ เมื่อ​มี​ฝูง​ผึ้ง​อยู่​ใน​ซาก​สิงโต​นั้น​และ​มี​น้ำผึ้ง​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​กวาด​น้ำผึ้ง​มา​ไว้​ใน​มือ​เดิน​กิน​มา​ตาม​ทาง จน​เจอ​พ่อ​แม่​ของ​เขา เขา​จึง​แบ่ง​ให้​พ่อ​แม่​กิน​ด้วย แต่​ไม่​ได้​เล่า​ว่า​เขา​ได้​น้ำผึ้ง​มา​จาก​ซาก​สิงโต</verse>
				<verse number="10">พ่อ​ของ​เขา​ได้​ลง​ไปหา​หญิง​นั้น และ​แซมสัน​ก็​ได้​จัด​งาน​เลี้ยง​ใหญ่โต​ที่นั่น เหมือน​กับ​ที่​ชาย​หนุ่ม​คน​อื่นๆ​เขา​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เห็น​แซมสัน​จัด​งาน​เลี้ยง พวก​เขา​ก็​ได้​ส่ง​ผู้ชาย​สาม​สิบ​คน​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​เขา</verse>
				<verse number="12">แซมสัน​พูด​กับ​ชาย​สาม​สิบ​คน​นั้น​ว่า “ให้​ข้า​เล่า​ปริศนา​ให้​พวก​เจ้าสัก​ข้อ​หนึ่ง ถ้า​พวก​เจ้า​ตอบ​ได้​ภาย​ใน​เจ็ด​วัน​ของ​งาน​เลี้ยง​ฉลอง ข้า​จะ​ให้​เสื้อผ้า​ลินิน​สาม​สิบ​ชุด และ​เสื้อผ้า​ใส่​เที่ยว​งาน​อีก​สาม​สิบ​ชุด</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​พวก​เจ้า​ไม่​สามารถ​อธิบาย​ให้​กับ​ข้า​ได้ ก็​ต้อง​ให้​เสื้อผ้า​ลินิน​สาม​สิบ​ชุด และ​เสื้อ​ใส่​เที่ยว​งาน​สาม​สิบ​ชุด​กับ​ข้า” ชาย​เหล่า​นั้น​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “เล่า​ปริศนา​ของ​เจ้า​ให้​พวก​เรา​ฟัง​สิ”</verse>
				<verse number="14">แซมสัน​ก็​เล่า​ว่า “จาก​ตัว​ที่​กิน มี​ของ​กิน​ออก​มา จาก​ตัว​ที่​แข็งแรง มี​ของ​หวาน​ออก​มา” แต่​ผ่าน​ไป​สาม​วัน​แล้ว พวก​เขา​ก็​ยัง​แก้​ปริศนา​นี้​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="15">ใน​วัน​ที่​สี่ พวก​เขา​ได้​ไป​ขอ​ร้อง​เมีย​ของ​แซมสัน​ว่า “ไป​เกลี้ย​กล่อม​ผัว​ของ​เธอ​ให้​แก้​คำ​ปริศนา​นั้น​กับ​พวก​เรา​ซะ ไม่​อย่าง​นั้น​เรา​จะ​เผา​บ้าน​เธอ​และ​บ้าน​ของ​พ่อ​เธอ​ด้วย เธอ​เชิญ​พวก​เรา​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​พวก​เรา​จน​ลง​หรือ​ยังไง”</verse>
				<verse number="16">เมีย​ของ​แซมสัน​จึง​ซบ​บน​แซมสัน​และ​ร้องไห้ ต่อว่า​เขา​ว่า “เธอ​เกลียด​ฉัน เธอ​ไม่​รัก​ฉัน เธอ​ถึง​ได้​ทาย​คำ​ปริศนา​ให้​กับ​ชาว​เมือง​ของ​ฉัน และ​เธอ​ก็​ไม่​เคย​แก้​คำ​ปริศนา​นั้น​ให้​ฉัน​ฟัง” แซมสัน​ตอบ​ภรรยา​ว่า “ดู​สิ ขนาด​พ่อ​แม่​ฉัน ฉัน​ยัง​ไม่​บอก แล้ว​จะ​บอก​เธอ​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="17">นาง​ก็​เลย​ซบ​แซมสัน​ร้องไห้​ตลอด​เจ็ด​วัน​ที่​เขา​เลี้ยง​ฉลอง​กัน และ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด​แซมสัน​ก็​แก้​ปริศนา​ให้​เธอ​ฟัง เพราะ​นาง​กวนใจ​เขา​เสีย​เหลือ​เกิน และ​นาง​ก็​ได้​อธิบาย​ปริศนา​นั้น​ให้​กับ​คน​ของ​นาง</verse>
				<verse number="18">พวก​ผู้ชาย​ของ​เมือง​นั้น ตอบ​กับ​แซมสัน ใน​วัน​ที่​เจ็ด​ก่อน​ที่​ดวง​อาทิตย์​จะ​ตก​ดิน​ว่า “จะ​มี​อะไร​หวาน​กว่า​น้ำผึ้ง​หรือ และ​มี​อะไร​แข็งแรง​กว่า​สิงโต​หรือ” แซมสัน​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​เจ้า​ไม่​ได้​เอา​แม่​โค​ของ​เรา​ไป​ไถนา เจ้า​ก็​คง​แก้​ปริศนา​เรา​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="19">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​พุ่ง​เข้า​สิง​แซมสัน เขา​ไป​ที่​อัชเคโลน และ​ฆ่า​ชาว​เมือง​ผู้ชาย​ที่​นั่น​สาม​สิบ​คน และ​ยึด​เครื่อง​เทียม​ม้า​และ​เอา​ชุด​เที่ยว​งาน​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​แก้​ปริศนา​ของ​เขา เขา​จึง​กลับ​บ้าน​พ่อ​ของ​เขา​ด้วย​ความ​โกรธ​จัด</verse>
				<verse number="20">และ​เมีย​ของ​แซมสัน​ก็​ถูก​ยก​ไป​ให้​กับ​เพื่อน​เจ้าบ่าว​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น วัน​หนึ่ง​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว​ข้าวสาลี แซมสัน​ไป​เยี่ยม​ภรรยา​ของ​เขา โดย​เอา​ลูก​แพะ​ตัว​หนึ่ง​มา​ฝาก​ด้วย เขา​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​เข้า​ไปหา​เมีย​ของ​ฉัน​ใน​ห้อง” แต่​พ่อ​ของ​นาง​ไม่​ยอม​ให้​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="2">และ​พูด​ว่า “เรา​เข้าใจ​จริงๆ​ว่า เจ้า​เกลียด​ลูกสาว​ของ​เรา เรา​เลย​ยก​นาง​ให้​เพื่อน​เจ้า​บ่าว​ของ​เจ้า​ไป​แล้ว น้อง​สาว​ของ​นาง​สวย​กว่า​นาง​อีก​นะ เอา​นาง​ไป​เป็น​เมีย​แทน​ก็​แล้ว​กัน”</verse>
				<verse number="3">แซมสัน​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “คราว​นี้​ถ้า​เรา​จะ​ทำ​ร้าย​คน​ฟีลิสเตีย ก็​โทษ​เรา​ไม่​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">แซมสัน​จับ​หมา​จิ้งจอก​สาม​ร้อย​ตัว​แล้ว​เอา​คบ​เพลิง​ไป​ด้วย เขา​ผูก​หาง​หมา​จิ้งจอก​เข้า​ด้วย​กัน​เป็น​คู่ๆ​และ​ผูก​คบ​เพลิง​ไว้​ระหว่าง​หาง​ของ​หมา​จิ้งจอก​ทุก​คู่</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​ก็​จุด​ไฟ​ที่​คบ​เพลิง แล้ว​ปล่อย​หมา​จิ้งจอก​ทั้งหมด​ให้​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​ทุ่งนา​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย มัน​เผา​ทุก​อย่าง​จน​เกลี้ยง ไม่ว่า​จะ​เป็น​ข้าว​ที่​มัด​อยู่​เป็น​ฟ่อน ข้าว​ที่​อยู่​ใน​นา ไร่​องุ่น หรือ​สวน​มะกอก</verse>
				<verse number="6">ชาว​ฟีลิสเตีย​ถาม​ว่า “ใคร​เป็น​คน​ทำ​อย่าง​นี้” คน​หนึ่ง​ตอบ​ว่า “แซมสัน​ลูกเขย​ทิมนาห์​ทำ เพราะ​พ่อตา​เขา​ได้​ยก​เมีย​ของ​เขา​ให้​กับ​เพื่อนเจ้า​บ่าว” ชาว​ฟีลิสเตีย​จึง​ไป​เผา​เมีย​และ​พ่อตา​ของ​แซมสัน</verse>
				<verse number="7">แซมสัน​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เมื่อ​พวก​เจ้า​ทั้งหลาย​ทำ​อย่าง​นี้ เรา​สาบาน​ว่า เรา​จะ​ต้อง​แก้​แค้น​พวก​เจ้า​ก่อน เรา​ถึง​จะ​เลิก”</verse>
				<verse number="8">เขา​ก็​ฆ่า​ฟัน​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตาย​เป็น​จำนวน​มาก แล้ว​เขา​ก็​ลง​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ถ้ำ​หิน​ของ​เอตาม</verse>
				<verse number="9">ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​ใน​เขต​ยูดาห์ และ​โจมตี​เมือง​เลฮี</verse>
				<verse number="10">ชาว​ยูดาห์​จึง​ถาม​ว่า “ทำไม​พวก​ท่าน​จึง​ขึ้น​มา​สู้รบ​กับ​พวก​เรา” ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​ตอบ​ว่า “เรา​ขึ้น​มา​มัด​ตัว​แซมสัน เพื่อ​จัดการ​กับ​เขา​เหมือน​ที่​เขา​ทำ​กับ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="11">คน​ยูดาห์​สาม​พัน​คน​จึง​ไป​ตาม​แซมสัน​ที่​ถ้ำ​หิน​เอตาม และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​ปกครอง​พวก​เรา​อยู่ เห็น​ไหม​ว่า​เจ้า​กำลัง​ก่อ​เรื่อง​ให้​กับ​พวก​เรา” แซมสัน​ตอบ​ว่า “พวก​มัน​ทำ​กับ​ข้า​ยังไง ข้า​ก็​จะ​ทำ​กับ​มัน​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="12">ชาว​ยูดาห์​พูด​กับ​แซมสัน​ว่า “พวก​เรา​มา​เพื่อ​มัด​เจ้า​ส่ง​ให้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย” แซมสัน​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ช่วย​สัญญา​กับ​ข้า​หน่อย​ว่า​พวก​ท่าน​เอง​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย​ข้า”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​จะ​แค่​มัด​เจ้า​แล้ว​ส่ง​ไป​ให้​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย​เท่านั้น เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​หรอก” จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​มัด​แซมสัน​ด้วย​เชือก​ใหม่ๆ​สอง​เส้น และ​นำ​เขา​ออก​จาก​ถ้ำ​หิน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​แซมสัน​มา​ถึง​เลฮี ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​เดิน​ตรง​มา​ที่​เขา และ​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ดีใจ ขณะ​นั้น​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พุ่ง​เข้า​สิง​แซมสัน พวก​เชือก​ที่​มัด​แขน​เขา​อยู่​กลาย​เป็น​เหมือน​ป่าน​ที่​ถูก​ไฟ​ไหม้ เครื่อง​จองจำ​นั้น​ก็​สลาย​ไป​จาก​มือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">เขา​เจอ​กระดูก​ขากรรไกร​ลา​ที่​ยัง​สดๆ​อยู่ เขา​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​มัน​ขึ้น​มา และ​ใช้​มัน​ฆ่า​คน​เหล่า​นั้น​ไป​หนึ่ง​พัน​คน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​แซมสัน​พูด​ว่า “ด้วย​กระดูก​ขากรรไกร​ลา ฉัน​ฆ่า​พวก​เขา​เป็น​กองๆ ด้วย​กระดูก​ขากรรไกร​ลา ฉัน​ฆ่า​คน​ไป​หนึ่ง​พัน​คน”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พูด​จบ​เขา​ก็​เหวี่ยง​กระดูก​ขากรรไกร​ลา​ทิ้ง​ไป​ที่​ตรง​นั้น ต่อมา​ที่​นั่น​ถูก​เรียกว่า รามาท-เลฮี</verse>
				<verse number="18">เขา​รู้สึก​หิว​น้ำ​จึง​ร้องขอ​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​ให้​ชัยชนะ​อัน​ยิ่ง​ใหญ่​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​คน​นี้ ตอน​นี้​พระองค์​จะ​ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​หิว​น้ำ​ตาย และ​ตก​อยู่​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​ที่​ไม่​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​หรือ”</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​จึง​เปิด​ช่อง​ที่​เลฮี ให้​น้ำ​ไหล​ออก​มา แซมสัน​ก็​ได้​กิน​น้ำ​จน​สดชื่น​และ​ตาน้ำ​นั้น​ได้​ชื่อ​ว่า เอนหักโคร์ และ​มัน​ก็​ยัง​คง​อยู่​ที่​เมือง​เลฮี​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="20">แซมสัน​นำ​อิสราเอล​ใน​สมัย​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย เป็น​เวลา​ยี่สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​แซมสัน​ไป​เมือง​กาซา ที่​นั่น​เขา​พบ​กับ​โสเภณี​คน​หนึ่ง​และ​ได้​ร่วม​หลับ​นอน​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="2">มี​คน​บอก​ชาว​เมือง​ว่า “แซมสัน​อยู่​ที่​นี่” พวก​เขา​เลย​มา​ล้อม​ที่​นั่น​ไว้ และ​ดัก​ซุ่ม​คอย​แซมสัน​ที่​ประตู​เมือง​ตลอด​ทั้ง​คืน พวก​เขา​ซุ่ม​เงียบ​อยู่​ทั้ง​คืน​และ​คิด​ว่า “ให้​รอ​ถึง​เช้า​ก่อน แล้ว​เรา​จะ​ได้​ฆ่า​มัน​ทิ้ง”</verse>
				<verse number="3">แซมสัน​นอน​จน​ถึง​เที่ยงคืน​แล้ว​ลุก​ขึ้น​มา ยก​ประตู​เมือง​และ​ถอน​เสา​ประตู​ทั้ง​สอง​ด้าน พร้อม​ทั้ง​กลอน​ประตู แล้ว​เอา​ทั้งหมด​ใส่​บ่า​แบก​ไป​ไว้​ที่​ยอด​เขา​ที่​อยู่​ด้าน​หน้า​ของ​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​นั้น​แซมสัน​ก็​ตก​หลุม​รัก​หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​หุบเขา​โสเรก เธอ​ชื่อ​ว่า​เดลิลาห์</verse>
				<verse number="5">พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​ชาว​ฟีลิสเตีย​มา​พบ​เธอ​และ​สั่ง​ว่า “เกลี้ย​กล่อม​เขา​และ​ค้นหา​ดู​สิ​ว่า​อะไร​ทำ​ให้​เขา​มี​พละ​กำลัง​มาก​มาย​ขนาด​นั้น ทำ​ยังไง​เรา​ถึง​จะ​เอา​ชนะ​เขา​ได้ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มัด​ตัว​เขา​และ​ทำ​ให้​เขา​หมด​ฤทธิ์ แล้ว​เรา​แต่​ละ​คน​จะ​จ่าย​เงิน​หนึ่ง​พัน​หนึ่ง​ร้อย​ชิ้น​ให้​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="6">เดลิลาห์​จึง​ถาม​แซมสัน​ว่า “บอก​น้อง​หน่อย​สิคะ​ว่า​อะไร​ทำ​ให้​พี่​มี​พละ​กำลัง​มหาศาล​อย่าง​นี้ และ​ทำ​ยังไง​ถึง​จะ​มัด​พี่​ให้​หมด​ฤทธิ์​ได้”</verse>
				<verse number="7">แซมสัน​ตอบ​นาง​ว่า “ถ้า​เขา​มัด​พี่​ด้วย​สาย​ธนู​ใหม่ๆ​ที่​ยัง​ไม่​แห้ง​เจ็ด​สาย พี่​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​กับ​ชาย​ทั่ว​ไป”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พวก​ผู้​ครอบครอง​ฟีลิสเตีย จึง​เอา​สาย​ธนู​ใหม่​เจ็ด​สาย​มา​ให้​เดลิลาห์​มัด​แซมสัน​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="9">เธอ​ให้​คน​แอบ​ซ่อน​ใน​ห้อง​ด้าน​ใน และ​บอก​ว่า “แซมสัน ชาว​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​พี่​แล้ว” แต่​เขา​ก็​ดึง​สาย​ธนู​ที่​มัด​ตัว​เขา​ขาด​กระจุย เหมือน​เชือก​ที่​แค่​ได้กลิ่น​ไฟ​ก็​ขาด​แล้ว และ​ความลับ​เรื่อง​พละ​กำลัง​มหาศาล​ของ​เขา​ก็​ยัง​คง​เป็น​ความลับ​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="10">เดลิลาห์​พูด​กับ​แซมสัน​ว่า “พี่​แกล้ง​น้อง พี่​โกหก​น้อง ตอน​นี้​บอก​น้อง​เถิด​ว่า ทำ​ยังไง​ถึง​จะ​มัด​พี่​ได้”</verse>
				<verse number="11">แซมสัน​บอก​ว่า “ถ้า​มัด​พี่​ด้วย​เชือก​ใหม่​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ใช้ พี่​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​ชาย​ทั่ว​ไป”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​เดลิลาห์​จึง​หา​เชือก​ใหม่ๆ​มา​มัด​เขา ขณะ​ที่​มี​คน​แอบ​อยู่​ด้าน​ใน เธอ​บอก​เขา​ว่า “พี่​แซมสัน ชาว​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​พี่​แล้ว” แซมสัน​จึง​ทำ​เชือก​ที่​มัด​แขน​เขา​ขาด​กระจุย​เหมือน​เส้น​ด้าย</verse>
				<verse number="13">เดลิลาห์​จึง​พูด​กับ​แซมสัน​ว่า “พี่​จะ​แกล้ง​น้อง​และ​โกหก​น้อง​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน บอก​น้อง​เถอะ​ว่า ทำ​ยังไง​ถึง​จะ​มัด​พี่​ได้” เขา​ตอบ​เธอ​ว่า “ถ้า​น้อง​เอา​ผม​เจ็ด​ปอย​ของ​พี่​ทอ​เข้า​กับ​หูก​ทอ​ผ้า​แล้ว​เอา​หมุด​ปัก​มัน​ไว้​ที่​ผนัง พี่​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​ชาย​ทั่ว​ไป”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เขา​หลับ เดลิลาห์​ก็​เอา​ผม​เจ็ด​ปอย​ของ​เขา​ทอ​เข้า​กับ​หูก​ทอ​ผ้า และ​ยึด​ให้​แน่น​ด้วย​หมุด แล้ว​เธอ​ก็​บอก​ว่า “พี่​แซมสัน ชาว​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​พี่​แล้ว” แต่​เมื่อ​เขา​รู้สึก​ตัว​ตื่น​ขึ้น​มา​ก็​ดึง​ทั้ง​หมุด เครื่อง​ทอ และ​ผ้า​ทอ ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="15">เธอ​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “พี่​พูด​ได้​ยังไง​ว่า ‘พี่​รัก​น้อง’ ใน​เมื่อ​พี่​ไม่​ได้​ไว้ใจ​น้อง​เลย พี่​แกล้ง​น้อง​สาม​หน​แล้ว พี่​ยัง​ไม่​ได้​บอก​น้อง​เลย​ว่า​อะไร​ทำ​ให้​พี่​มี​พละ​กำลัง​มหาศาล”</verse>
				<verse number="16">เธอ​ตาม​เซ้า​ซี้​เขา​วันแล้ว​วันเล่า กวน​เขา​จน​เขา​เบื่อ​แทบ​ตาย</verse>
				<verse number="17">จน​เขา​บอก​ความลับ​ทั้งหมด​กับ​เธอ เขา​บอก​กับ​เธอ​ว่า “ไม่​มี​มีด​โกน​อัน​ไหน​เคย​ถูก​หัว​พี่ เพราะ​พี่​เป็น​นาศีร์​อุทิศ​แก่​พระเจ้า ตั้งแต่​อยู่​ใน​ท้อง​แม่ ถ้า​โกน​หัว​พี่ พละ​กำลัง​อัน​มหาศาล​จะ​หาย​ไป พี่​ก็​จะ​อ่อนแอ​เหมือน​ชาย​ทั่ว​ไป”</verse>
				<verse number="18">เดลิลาห์​เห็น​ว่า​เขา​บอก​ความลับ​ทั้ง​หมด​กับ​เธอ เธอ​ก็​ใช้​คน​ไป​บอก​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​ว่า “ให้​ขึ้น​มา​เดี๋ยว​นี้ เขา​ได้​บอก​ความลับ​ทั้งหมด​กับ​ฉัน​แล้ว” พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​ฟีลิสเตีย​ก็​รีบ​ขึ้น​มา และ​เอา​เงิน​มา​ให้​กับ​เธอ​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เธอ​ปล่อย​ให้​แซมสัน​นอนหลับ​อยู่​บน​ตัก​เธอ และ​เรียก​ชาย​คน​หนึ่ง​ออก​มา​โกน​ผม​เจ็ด​ปอย​บน​หัว​ของ​เขา เธอ​เริ่ม​แกล้ง​รบกวน​เขา​และ​กำลัง​ของ​เขา​ก็​หาย​ไป</verse>
				<verse number="20">เธอ​พูด​ว่า “พี่​แซมสัน ชาว​ฟีลิสเตีย​มา​จับ​พี่​แล้ว” เขา​ตื่น​ขึ้น​และ​คิด​ว่า “ข้า​จะ​ออก​ไป​เหมือน​ครั้ง​ก่อน​และ​สลัด​ตัว​หลุด​ออก​มา” แต่​เขา​ไม่​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ไป​จาก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="21">พวก​ชาว​ฟีลิสเตีย​จับ​ตัว​เขา​และ​ควัก​ลูกตา​ของ​เขา​ออก แล้ว​พา​เขา​ลง​มา​ที่​กาซา พวก​เขา​ล่าม​แซมสัน​ด้วย​โซ่​สัมฤทธิ์ และ​ใช้​เขา​โม่​แป้ง​อยู่​ใน​คุก</verse>
				<verse number="22">แต่​ผม​ของ​แซมสัน​ก็​เริ่ม​งอก​ขึ้น​มา​ใหม่​หลังจาก​ถูก​โกน</verse>
				<verse number="23">พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​ของ​ฟีลิสเตีย​มา​ประชุม​กัน เพื่อ​จัด​พิธี​บวงสรวง​อัน​ยิ่ง​ใหญ่​ให้​กับ​พระ​ดาโกน และ​เพื่อ​เฉลิม​ฉลอง​กัน พวกเขา​พูด​ว่า “พระ​ของ​เรา​ได้​ยก​แซมสัน​ศัตรู​ของ​เรา​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​พวก​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​แซมสัน พวกเขา​ก็​เลย​สรรเสริญ​พระ​ของ​พวกเขา​ว่า “พระ​ของ​เรา​ทำ​ให้​ศัตรู​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​เรา คือ​คน​ที่​ทำลาย​บ้าน​เมือง​ของ​เรา และ​เคย​ฆ่า​พวก​เรา​ไป​หลาย​คน”</verse>
				<verse number="25">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​สนุก​สนาน​กัน​อยู่ ก็​มี​คน​พูด​ว่า “เรียก​แซมสัน​ออก​มา​ทำ​อะไร​สนุกๆ​ให้​พวก​เรา​ดู​หน่อย” แซมสัน​จึง​ถูก​นำ​ออก​มา​จาก​คุก เพื่อ​มา​แสดง​ต่อหน้า​พวก​เขา เมื่อ​พวก​เขา​ปล่อย​ให้​แซมสัน​ยืน​อยู่​ระหว่าง​เสา</verse>
				<verse number="26">แซมสัน​พูด​กับ​เด็ก​รับใช้​ที่​เป็น​คน​จูง​มือ​เขา​ว่า “พา​เรา​ไป​ที่​เสา​ค้ำ​ตึก​หน่อย เรา​จะ​ได้​พิง​เสา​เหล่า​นั้น”</verse>
				<verse number="27">ตึก​นี้​มี​ทั้ง​ผู้หญิง​และ​ผู้ชาย​เต็ม​ไป​หมด และ​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทุก​คน​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย มี​ชาย​หญิง​ประมาณ​สาม​พัน​คน​ที่​กำลัง​ดู​การ​แสดง​ของ​แซมสัน​อยู่​บน​ดาดฟ้า​ตึก</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น​แซมสัน​ได้​ร้อง​ขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ให้​พละ​กำลัง​มหาศาล​แก่​ข้าพเจ้า​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​แก้แค้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทดแทน​ตา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="29">แซมสัน​เข้า​ไป​จับ​เสา​กลาง​สอง​ต้น​ที่​รองรับ​ตึก​นั้น​ไว้ และ​พิง​ที่​เสา​นั้น มือ​ขวา​ยัน​เสา​ต้น​หนึ่ง​และ​มือ​ซ้าย​ก็​ยัน​อีก​ต้น​หนึ่ง แล้ว​เขา​ก็​พูด​ว่า “ปล่อย​ให้​ข้า​ตาย​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เถิด”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​เขา​ก็​ผลัก​เสา​ทั้ง​สอง​ต้น​ด้วย​กำลัง​มหาศาล ตัว​ตึก​ก็​พังทลาย​ลง​มา​บน​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​ตึก​นั้น ดังนั้น​คน​ที่​เขา​ฆ่า​ตอน​ที่​เขา​ตาย ก็​มี​มาก​กว่า​คน​ที่​เขา​ฆ่า​ตอน​ที่​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น​พี่น้อง​และ​ครอบครัว​ของ​เขา​ก็​มา​รับ​ศพ​เขา​ไป​ฝัง​ที่​สุสาน​ของ​มาโนอาห์​พ่อ​ของ​เขา ที่​อยู่​ระหว่าง​โศราห์​และ​เอชทาโอล แซมสัน​นำ​อิสราเอล​อยู่​ทั้ง​หมด​ยี่สิบ​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​เทือก​เขา​เอฟราอิม ชื่อ​มีคาห์</verse>
				<verse number="2">เขา​บอก​กับ​แม่​ของ​เขา​ว่า “เงิน​หนึ่ง​พัน​หนึ่ง​ร้อย​แผ่น​ของ​แม่​ที่​มี​คน​ขโมย​ไป และ​ผม​ได้ยิน​แม่​แช่ง​สาป​เขา​นั้น ดูสิ เงิน​ของ​แม่​อยู่​ที่​นี่​กับ​ผม ผม​เป็น​คน​เอา​ไป​เอง” แม่​ของ​เขา​ก็​เลย​พูด​ว่า “ลูก​แม่ ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ลูก​เถิด”</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​เขา​ก็​นำ​เงิน​หนึ่ง​พัน​หนึ่ง​ร้อย​แผ่น​มา​คืน​ให้​กับ​แม่​ของ​เขา แม่​ของ​เขา​พูด​ว่า “นี่​คือ​เงิน​ที่​แม่​ถวาย​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ลูกชาย​ของ​แม่​จะ​ได้​เอา​ไป​หล่อ​เป็น​รูป​เคารพ ตอน​นี้​แม่​คืน​ให้​กับ​ลูก”</verse>
				<verse number="4">แต่​เขา​ได้​คืน​เงิน​ให้​กับ​แม่​ของ​เขา เธอ​จึง​นำ​เงิน​สอง​ร้อย​ชิ้น​ให้​ช่าง​เงิน เอา​ไป​หล่อ​เป็น​รูป​เคารพ แล้ว​นำ​เอา​ไป​ตั้ง​ไว้​ที่​บ้าน​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="5">มีคาห์​มี​หอ​พระ​อยู่​ที่​บ้าน​และ​เขา​ได้​สร้าง​เอโฟด และ​รูป​เคารพ​ต่างๆ​แล้ว​ยัง​แต่งตั้ง​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​ให้​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลา​นั้น​อิสราเอล​ยัง​ไม่​มี​กษัตริย์ ทุก​คน​ก็​เลย​ทำ​ตาม​อำเภอ​ใจ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="7">มี​ชาย​ชาว​เลวี คน​หนึ่ง​จาก​เผ่า​ยูดาห์ อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​ออก​เดินทาง​จาก​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ เที่ยว​พัก​ค้าง​แรม​ตาม​ที่​ต่างๆ เขา​เดินทาง​มา​จน​ถึง​แถบ​เทือก​เขา​เอฟราอิม เรื่อย​มา​จน​ถึง​บ้าน​ของ​มีคาห์ มีคาห์​ก็​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="9">เขา​ตอบ​ว่า “ผม​เป็น​คน​เลวี​มา​จาก​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ เดินทาง​มา​เรื่อยๆ​เพื่อ​หา​ที่​อยู่”</verse>
				<verse number="10">มีคาห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “มา​อาศัย​อยู่​กับ​ข้า​ซิ มา​เป็น​เหมือน​พ่อ​หรือ​นักบวช​ของ​ข้า ข้า​จะ​ให้​เงิน​กับ​เจ้า​ปี​ละ​สิบ​ชิ้น รวมทั้ง​เสื้อผ้า​ที่​จำเป็น​และ​อาหาร​ของ​เจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">ชาว​เลวี​จึง​ตกลง​ที่​จะ​อาศัย​อยู่​กับ​เขา ชาย​หนุ่ม​เลวี​คน​นี้​ก็​เป็น​เหมือน​ลูก​คน​หนึ่ง​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="12">มีคาห์​แต่งตั้ง​ชาย​หนุ่ม​เลวี​คน​นี้​เป็น​นักบวช​ของ​เขา และ​เขา​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="13">มีคาห์​พูด​ว่า “ตอน​นี้​ข้า​รู้​แล้ว​ว่า พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​ข้า​อยู่​เย็น​เป็น​สุข เพราะ​ข้า​มี​ชาว​เลวี​คน​นี้​เป็น​นักบวช​ของ​ข้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​อิสราเอล​ยัง​ไม่​มี​กษัตริย์ และ​คน​เผ่า​ดาน​ก็​ยัง​เสาะ​หา​แผ่นดิน​เพื่อ​อยู่​อาศัย เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ของ​แผ่นดิน​ท่ามกลาง​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​คน​เผ่า​ดาน​จึง​ส่ง​ผู้ชาย​ที่​กล้าหาญ​ของ​เผ่า​ห้า​คน ซึ่ง​เป็น​ตัวแทน​ของ​เผ่า​ดาน​ทั้งหมด ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​โศราห์​และ​เอชทาโอล ให้​ไป​สอดแนม​และ​สำรวจ​แผ่นดิน พร้อม​กับ​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “ไป​สำรวจ​ดู​แผ่นดิน​นั้น” ชาย​ทั้ง​ห้า​จึง​เดิน​ทาง​ไป​ที่​แถบ​เทือกเขา​เอฟราอิม มา​จน​ถึง​ระแวก​บ้าน​ของ​มีคาห์ พวก​เขา​ได้​พัก​ค้าง​คืน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">ตอน​ที่​พวก​เขา​อยู่​แถว​บ้าน​ของ​มีคาห์​นั้น พวก​เขา​ได้ยิน​เสียง​ของ​ชาย​หนุ่ม​ชาว​เลวี​และ​จำ​เสียง​ของ​ชาย​หนุ่ม​ชาว​เลวี​นั้น​ได้ จึง​แวะ​เข้า​ไป​ถาม​เขา​ว่า “ใคร​พา​เจ้า​มา​ที่​นี่ เจ้า​มา​ทำ​อะไร เจ้า​มี​ธุระ​อะไร​แถว​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="4">ชาย​เลวี​ตอบ​ว่า “มีคาห์​ได้​ช่วย​ผม​หลาย​อย่าง เขา​ได้​จ้าง​ผม และ​ผม​ได้​กลาย​เป็น​นักบวช​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวก​เขา​ได้​พูด​กับ​ชาย​หนุ่ม​ชาว​เลวี​ว่า “ถาม​พระเจ้า​ให้​หน่อย​ว่า​การ​เดินทาง​ของ​พวก​เรา​ใน​ครั้งนี้​จะ​ประสบ​ผลสำเร็จ​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="6">นักบวช​ชาว​เลวี​ก็​ตอบ​ว่า “สบายใจ​ได้​เลย การ​เดินทาง​ของ​พวก​ท่าน​ทั้งหลาย​จะ​อยู่​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ชาย​ทั้ง​ห้า​ก็​จาก​ไป เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​ลาอิช พวก​เขา​เห็น​ประชาชน​ใน​เมือง​นี้​อยู่​กัน​อย่าง​ปลอดภัย​ตาม​แบบ​คน​ไซดอน สงบ​สุข​และ​ไม่​หวาด​ระแวง​อะไร ไม่​มี​ใคร​มา​ทำ​ให้​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นี้​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ใน​เรื่อง​ใด​เรื่อง​หนึ่ง​และ​ไม่​มี​ผู้​ครอบ​ครอง​ที่​กดขี่​ข่มเหง พวก​นี้​อยู่​ห่าง​จาก​ชาว​ไซดอน และ​ไม่​ได้​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับ​อาราม</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คน​ทั้ง​ห้า​กลับ​มาหา​ญาติ​ของ​พวก​เขา​ใน​โศราห์​และ​เอชทาโอล พวก​ญาติ​ก็​ถาม​ว่า “เป็น​ยังไง”</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​รีบ​ขึ้น​ไป​โจมตี​พวก​นั้น​กัน​เถอะ แผ่นดิน​ที่​เรา​ไป​เห็น​มา​นั้น​ดี​มาก พวก​ท่าน​จะ​อยู่​เฉยๆ​หรือ อย่า​ได้​ชัก​ช้า​ที่​จะ​ไป​บุก​และ​ยึด​เอา​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ท่าน​ไป​ถึง​จะ​พบ​กับ​ชาว​เมือง​ที่​ไม่​หวาด​ระแวง​อะไร​เลย แผ่นดิน​ที่​กว้าง​ใหญ่​นี้​คือ​แผ่นดิน​ที่​พระเจ้า​ได้​มอบ​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​ท่าน​แล้ว เป็น​แผ่นดิน​ที่​ไม่​ขาด​อะไร​เลย​ใน​โลก​นี้”</verse>
				<verse number="11">คน​เผ่า​ดาน​หกร้อย​คน​กับ​อาวุธ​พร้อม​มือ​ก็​ออก​เดินทาง​จาก​โศราห์​และ​เอชทาโอล</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​เมือง​คิริยาทเยอาริม​ใน​ยูดาห์ ที่​ตรง​นั้น​จึง​ถูก​เรียกว่า มะหะเนห์-ดาน จน​ถึง​ทุก​วันนี้ มัน​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​เมือง​คิริยาท-เยอาริม</verse>
				<verse number="13">จาก​ที่​นั่น พวก​เขา​เดิน​ทาง​ถึง​แถบ​เทือกเขา​เอฟราอิม และ​มา​ถึง​บ้าน​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ชาย​ทั้ง​ห้า​คน​ที่​เคย​ไป​สอดแนม​เมือง​ลาอิช ก็​บอก​กับ​พรรคพวก​ว่า “ท่าน​รู้​ไหม​ใน​บ้าน​เหล่า​นี้​มี​เอโฟด และ​รูป​เคารพ​ประจำ​บ้าน และ​รูป​หล่อ พวก​ท่าน​ก็​คิด​เอา​เอง​ก็​แล้ว​กัน​ว่า​จะ​ทำ​ยังไง”</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​และ​ชาย​ทั้ง​ห้า​มุ่ง​หน้า​ไป​ทาง​นั้น​และ​มา​ถึง​บ้าน​ของ​หนุ่ม​ชาว​เลวี​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​มีคาห์ และ​ถาม​เขา​ว่า​สบาย​ดี​ไหม</verse>
				<verse number="16">คน​เผ่า​ดาน​หก​ร้อย​คน​พร้อม​อาวุธ​ครบ​มือ​ยืน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประตู</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ชาย​ห้า​คน​ที่​เคย​ไป​สอดแนม​แผ่นดิน​ได้​เข้า​ไป​ข้าง​ใน แล้ว​ยึด​เอา​รูป​เคารพ เอโฟด พวก​พระ​ประจำ​บ้าน และ​รูป​หล่อ​นั้น ส่วน​นักบวช​ก็​ยืน​อยู่​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​กับ​คน​เผ่า​ดาน​ที่​มี​อาวุธ​พร้อม​มือ​ทั้ง​หกร้อย​คน​นั้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ห้า​คน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​มีคาห์​และ​ขน​เอา​รูป​เคารพ เอโฟด พวก​พระ​ประจำ​บ้าน และ​รูป​หล่อ​นั้น นักบวช​ก็​ถาม​พวกเขา​ว่า “ทำ​อะไร​กัน​นั่น”</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เงียบ​ซะ เอา​มือ​ปิด​ปาก​ไว้ มา​กับ​พวก​เรา​สิ จะ​ได้​เป็น​พ่อ​และ​เป็น​นักบวช​ให้​กับ​พวก​เรา ท่าน​คิด​เอา​เอง​ว่า​เป็น​นักบวช​ให้​กับ​บ้าน​ของ​คน​หนึ่ง กับ​เป็น​นักบวช​ให้​กับ​เผ่า​และ​ตระกูล​หนึ่ง​ใน​อิสราเอล อย่าง​ไหน​จะ​ดี​กว่า​กัน”</verse>
				<verse number="20">นักบวช​นั้น​ก็ดีใจ เขา​จึง​ขน​เอา​เอโฟด พวก​พระ​ประจำ​บ้าน และ​รูป​เคารพ แล้ว​เดิน​ไป​ด้วย​กัน​กับ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​กลับ​ออก​มา​จาก​บ้าน​ของ​มีคาห์​และ​เดินทาง​ต่อ​ไป มี​พวก​ที่​พึ่ง​พา​พวก​เขา พวก​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง และ​ข้าว​ของ​ต่างๆ​เดิน​นำ​หน้า</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​เขา​เดินทาง​ไป​ไกล​จาก​บ้าน​มีคาห์​แล้ว พวก​เพื่อน​บ้าน​ของ​มีคาห์​ก็​ได้​รวม​ตัว​กัน​ไล่​ติดตาม​มา​ทัน</verse>
				<verse number="23">และ​ตะโกน​เรียก​ไล่​หลัง​คน​ดาน พวก​ดาน​ก็​หัน​กลับ​มา​ถาม​มีคาห์​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น​หรือ พวก​เจ้า​ถึง​ยก​กัน​มา​มากมาย​ขนาด​นี้”</verse>
				<verse number="24">มีคาห์​ตอบ​ว่า “พวก​เจ้า​ได้​เอา​พวก​พระ​ของ​ข้า​ที่​ข้า​ได้​สร้าง​ไว้​และ​เอา​นักบวช​ของ​ข้า​มา แล้ว​ข้า​ยัง​จะ​เหลือ​อะไร​อีก พวก​ท่าน​ยัง​มี​หน้า​มา​ถาม​อีก​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น”</verse>
				<verse number="25">คน​จาก​เผ่า​ดาน​จึง​พูด​กับ​มีคาห์​ว่า “อย่า​มา​ทำ​เสียง​ดัง​กับ​พวก​เรา ไม่​อย่าง​งั้น​พวก​ขี้​โมโห​ใน​กลุ่ม​ของ​เรา​อาจ​จะ​โจมตี​เจ้า เจ้า​และ​ครอบครัว​จะ​ตาย​ซะ​เปล่าๆ”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​คน​ดาน​ก็​ออก​เดินทาง​ต่อ​ไป ส่วน​มีคาห์​เห็น​ว่า​พวก​เขา​แข็งแรง​กว่า​จึง​เดินทาง​กลับ​บ้าน​ตัวเอง</verse>
				<verse number="27">คน​ดาน​เอา​สิ่งของ​ที่​มีคาห์​ได้​สร้าง​ขึ้น​และ​นักบวช​ของ​เขา​มา​ที่​เมือง​ลาอิช ชาว​เมือง​อยู่​กัน​อย่าง​สงบสุข​และ​ไม่​ได้​หวาด​ระแวง​อะไร แล้ว​คน​ดาน​ก็​ฆ่า​ชาว​เมือง​ด้วย​ดาบ​และ​จุด​ไฟ​เผา​เมือง</verse>
				<verse number="28">ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​เหลือ เพราะ​เมือง​ลาอิช​อยู่​ใน​หุบเขา​ที่​เป็น​ของ​เมือง​เบธ-เรโหบ ซึ่ง​อยู่​ไกล​จาก​เมือง​ไซดอน และ​ไม่​ได้​เป็น​พันธมิตร​กับ​อาราม คน​ดาน​ก็​สร้าง​เมือง​ขึ้น​มา​ใหม่​และ​ตั้ง​รกราก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​ตั้งชื่อ​เมือง​ว่า​ดาน ตาม​ชื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ที่​เกิด​มา​จาก​อิสราเอล แทน​ลาอิช​ชื่อ​เดิม​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="30">คน​ดาน​ก็​ตั้ง​รูป​เคารพ​สำหรับ​พวก​เขา​เอง และ​ตั้ง​โยนาธาน​ลูกชาย​เกอร์โชม ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​โมเสส ตลอด​จน​พวก​ลูกๆ​ของ​โยนาธาน เป็น​นักบวช​สำหรับ​เผ่า​ดาน ไป​จน​กระทั่ง​คน​อิสราเอล​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ได้​กราบไหว้​รูป​เคารพ​นั้น​ที่​มีคาห์​ได้​สร้าง​ขึ้น ตลอด​ระยะ​เวลา​ที่​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ยัง​คง​ตั้ง​อยู่​ที่​ชิโลห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ใน​ตอน​นั้น อิสราเอล​ยัง​ไม่​มี​กษัตริย์ มี​ชาย​ชาว​เลวี​คน​หนึ่ง​เป็น​คน​ต่าง​ถิ่น​อาศัย​อยู่​ใน​พื้นที่​ห่างไกล​ของ​เทือกเขา​เอฟราอิม เขา​ได้​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​จาก​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์​มา​เป็น​เมียน้อย</verse>
				<verse number="2">เมียน้อย​ของ​เขา​โกรธ​เขา​ขึ้น​มา จึง​หนี​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​พ่อ​ของ​เธอ ที่​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ และ​พัก​อยู่​ที่​นั่น​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​สามี​เธอ​ก็​ตาม​ไป​เพื่อ​จะ​ง้อ​ให้​เธอ​กลับ​มา​อยู่​กับ​เขา​อีก เขา​พา​คน​ใช้​คน​หนึ่ง​และ​ลา​อีก​คู่​หนึ่ง​ไป​ด้วย เมื่อ​เขา​ไป​ถึง​บ้าน​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​นั้น พ่อ​ของ​หญิง​สาว​เห็น​เขา​และ​ออก​มา​ต้อนรับ​ด้วย​ความ​ดีใจ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พ่อตา​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​นั้น ได้​ชวน​ให้​เขา​อยู่ และ​เขา​ก็​ได้​พัก​ค้าง​คืน​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พ่อตา​เป็น​เวลา​สาม​วัน แล้ว​พวก​เขา​ได้​กิน​และ​ดื่ม​กัน​และ​พัก​ค้าง​คืน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​ที่​สี่ พวก​เขา​ตื่น​แต่​เช้า​และ​เตรียม​ตัว​ออก​เดิน​ทาง แต่​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​นั้น​พูด​กับ​ลูกเขย​ว่า “พวก​เจ้า​กิน​อาหาร​ให้​มี​แรง​กัน​ก่อน​แล้ว​หลังจาก​นั้น​ค่อย​ไป”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​จึง​นั่ง​ลง​และ​ทั้ง​สอง​คน​ก็​กิน​และ​ดื่ม​ด้วย​กัน แล้ว​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​ก็​พูด​กับ​ชาย​นั้น​ว่า “ได้​โปรด​ค้าง​อีก​สัก​คืน​หนึ่ง​เถิด ทำใจ​ให้​สบาย”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาย​นั้น​ลุก​ขึ้น​จะ​ไป พ่อตา​ของ​เขา​ก็​ชวน​ให้​ค้าง​ต่อ เขา​ก็​ตกลง​อยู่​และ​ค้าง​คืน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">เขา​ตื่น​แต่​เช้า​ใน​วัน​ที่​ห้า​เพื่อ​ออก​เดิน​ทาง พ่อ​ของ​หญิง​สาว​นั้น​ก็​พูด​ว่า “ท่าน​พัก​เอา​แรง​ก่อน” พวก​เขา​ก็​ได้​เอ้อ​ระเหย​อยู่​จน​บ่าย​แก่ๆ​ทั้ง​สอง​คน​ก็​ได้​กิน​และ​ดื่ม</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ชาย​คน​นั้น​ลุก​ขึ้น​พร้อม​กับ​เมียน้อย​และ​คน​ใช้​เพื่อ​ออก​เดินทาง พ่อตา​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​พ่อ​ของ​หญิง​สาว​นั้น​ก็​พูด​กับ​ชาย​นั้น​ว่า “ดู​สิ นี่​ก็​ใกล้​จะ​มืด​ค่ำ​แล้ว ได้​โปรด​ค้าง​อีก​สัก​คืน​เถิด ทำใจ​ให้​สบาย พรุ่งนี้​พวก​เจ้า​ก็​ตื่น​แต่​เช้า​ได้ เพื่อ​ออก​เดิน​ทาง​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="10">แต่​ชาย​นั้น​ไม่​ยอม​ค้าง​คืน​อีก เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​และ​ออก​เดินทาง​มา​พร้อม​กับ​เมียน้อย​และ​ลา​เทียม​อาน​คู่​หนึ่ง จน​เข้า​ใกล้​เมือง​เยบุส (หรือ​เยรูซาเล็ม) ซึ่ง​ก็​เกือบ​จะ​หมด​วัน​แล้ว</verse>
				<verse number="11">คน​ใช้​จึง​พูด​กับ​เจ้านาย​ของ​เขา​ว่า “ให้​พวก​เรา​แวะ​เข้า​ไป​พัก​ค้าง​คืน​ใน​เมือง​เยบุส​กัน​เถอะ”</verse>
				<verse number="12">เจ้านาย​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไม่​แวะ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ของ​คน​ต่าง​ชาติ ที่​ไม่​ใช่​คน​อิสราเอล ให้​พวก​เรา​เลย​ไป​ยัง​เมือง​กิเบอาห์ กัน​เถิด”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​ก็​บอก​คน​ใช้​ว่า “ไป​กัน​เถอะ ให้​พวก​เรา​ไป​สัก​ที่​หนึ่ง ไม่​ค้าง​คืน​ที่​กิเบอาห์​ก็​ที่​รามาห์”</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ก็​เลย​เดินทาง​ต่อ ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน​แล้ว​เมื่อ​ใกล้​เมือง​กิเบอาห์ ซึ่ง​เป็น​ของ​คน​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​แวะ​เข้า​ไป​ค้าง​คืน​ใน​เมือง​กิเบอาห์ และ​นั่ง​ลง​ที่​ลาน​เมือง แต่​ไม่​มี​ใคร​ชวน​เขา​ไป​ค้าง​คืน​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="16">จน​ถึง​ตอน​เย็น มี​ชาย​แก่​คน​หนึ่ง​กลับ​จาก​ทำ​งาน​ใน​ท้องทุ่ง เขา​เป็น​คน​จาก​แถบ​เทือก​เขา​เอฟราอิม​และ​พัก​อยู่​ใน​กิเบอาห์ เป็น​คน​ต่าง​เผ่า (ชาว​เมือง​กิเบอาห์​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​เบนยามิน)</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ชาย​แก่​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​เห็น​คน​เดินทาง​อยู่​ที่​ลาน​เมือง ท่าน​ก็​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​มา​จาก​ไหน และ​จะ​ไป​ที่​ไหน​กัน”</verse>
				<verse number="18">ชาย​คน​นั้น​จึง​ตอบ​ว่า “ผม​มา​จาก​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ จะ​ไป​ใน​ดินแดน​ที่​ห่างไกล​แถบ​เทือกเขา​เอฟราอิม ผม​มา​จาก​ที่นั่น ผม​ได้​ไป​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์​มา และ​กำลัง​จะ​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ผม แต่​ไม่​มี​ใคร​เชิญ​ผม​ไป​ค้าง​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">ผม​มี​ฟาง​และ​อาหาร​สำหรับ​ลา มี​ขนมปัง​และ​เหล้า​องุ่น​สำหรับ​ตัว​ผม ผู้หญิง และ​เด็ก​รับใช้ พวก​เรา​ไม่​ขาด​อะไร​เลย”</verse>
				<verse number="20">ชาย​แก่​พูด​ว่า “ยินดี​ต้อนรับ ท่าน​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ข้า ข้า​จะ​จัดการ​ดูแล​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ต้องการ ขอ​อย่าง​เดียว​อย่า​นอน​ค้าง​คืน​ที่​ลาน​เมือง​เลย”</verse>
				<verse number="21">ชาย​แก่​จึง​พา​เขา​ไป​ที่​บ้าน ให้​อาหาร​แก่​ลา และ​พวก​เขา​ต่าง​ก็​ล้าง​เท้า​ของ​ตน​เอง และ​ร่วม​กัน​กิน​และ​ดื่ม</verse>
				<verse number="22">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​สนุก​สนาน​กัน​อยู่​นั้น กลุ่ม​อันธพาล​เมือง​ก็​มา​ล้อม​บ้าน​และ​ทุบ​ประตู พวก​มัน​พูด​กับ​ชาย​แก่​เจ้า​ของ​บ้าน​ว่า “ส่ง​ผู้ชาย​คน​นั้น​ที่​มา​พัก​ที่​บ้าน​เจ้า​ออก​มา เรา​จะ​ได้​ร่วมเพศ​กับ​มัน”</verse>
				<verse number="23">ชาย​แก่​เจ้า​ของ​บ้าน​ได้​ออก​ไป​หา​พวก​นั้น และ​พูด​ว่า “อย่า​เลย​พี่น้อง​ของ​ข้า ขอ​อย่า​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​อย่าง​นั้น​เลย เนื่อง​จาก​ชาย​คน​นี้​ได้​มา​อยู่​บ้าน​ของ​ข้า ขอ​อย่า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​อัปยศ​อดสู​อย่าง​นี้​เลย</verse>
				<verse number="24">ดู​นี่​ซิ นี่​คือ​ลูกสาว​ที่​ยัง​บริสุทธิ์​ของ​ข้า​กับ​เมียน้อย​ของ​ชาย​คน​นั้น ข้า​จะ​เอา​พวก​เธอ​ออก​มา​ให้​พวก​เจ้า​ทารุณ​และ​ทำ​กับ​พวก​เธอ​ตาม​ที่​พวก​เจ้า​ต้องการ แต่​อย่า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​อัปยศ​อดสู​ต่อ​ชาย​คน​นี้​เลย”</verse>
				<verse number="25">แต่​พวก​มัน​ไม่​ยอม​ฟัง​ชาย​แก่​คน​นั้น ชาย​คน​นั้น​จึง​จับ​เมียน้อย​ของ​ตัวเอง​และ​ผลัก​นาง​ออก​ไป​หา​พวก​มัน พวก​มัน​ก็​ข่มขืน​และ​ทรมาน​นาง​อย่าง​หนัก​ตลอด​คืน​จน​เช้า เมื่อ​ใกล้​สว่าง พวก​มัน​ก็​ปล่อย​เธอ​ไป</verse>
				<verse number="26">พอ​ใกล้​รุ่ง เธอ​ได้​มา​ล้ม​ลง​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​บ้าน​ของ​ชาย​แก่​คน​นั้น​ที่​นาย​ของ​เธอ​พัก​อยู่​จน​กระทั่ง​ถึง​เช้า</verse>
				<verse number="27">ใน​ตอน​เช้า​นาย​ของ​เธอ​ตื่น​ขึ้น​มา เมื่อ​เขา​เปิด​ประตู​บ้าน​เพื่อ​ที่​จะ​ออก​เดินทาง​ต่อ ก็​เจอ​ผู้หญิง​ที่​เป็น​เมียน้อย​ของ​เขา​นอน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประตู มือ​พาด​ธรณี​ประตู​อยู่</verse>
				<verse number="28">เขา​ก็​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ลุก​ขึ้น​ไป​กัน​เถอะ” แต่​ไม่​มี​คำ​ตอบ เขา​จึง​เอา​เธอ​ขึ้น​หลัง​ลา​และ​ออก​เดินทาง​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​มา​ถึง​บ้าน เขา​ก็​เอา​มีด​หั่น​ศพ​เมียน้อย​ออก​เป็น​ท่อนๆ​สิบ​สอง​ท่อน และ​เขา​ได้​ส่ง​ชิ้น​ส่วน​ของ​เธอ​ไป​ทั่ว​เขตแดน​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="30">ทุก​คน​ที่​เห็น​เธอ​ต่าง​พูด​ว่า “ไม่​เคย​มี​เรื่อง​อย่าง​นี้​เกิด​ขึ้น​มา​ก่อน ไม่​เคย​พบ​เห็น​เรื่อง​อย่าง​นี้​เลย ตั้งแต่​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​จน​ถึง​ทุก​วันนี้ (แล้ว​เขา​ก็​สั่ง​พวก​ผู้ชาย​ที่​เขา​ได้​ส่ง​ไป​นั้น​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​พูด​อย่าง​นี้​กับ​ชาย​ทุก​คน​ใน​อิสราเอล​ว่า ตั้งแต่​วัน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​จน​ถึง​วันนี้ เคย​มี​เรื่อง​อย่าง​นี้​เกิด​ขึ้น​หรือ’) ให้​คิด​เรื่อง​นาง​ดู ปรึกษา​กัน​ดู​แล้ว​ว่า​มา ว่า​จะ​เอา​ยังไง​กับ​เรื่อง​นี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จาก​เมือง​ดาน​ถึง​เมือง​เบเออร์-เชบา รวมทั้ง​แผ่นดิน​กิเลอาด ก็​มา​ประชุม​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ที่​เมือง​มิสปาห์</verse>
				<verse number="2">ผู้นำ​ของ​คน​ทั้งหมด​จาก​ทุก​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ได้​มา​นั่ง​ประจำ​ที่​ใน​ที่ประชุม​ประชาชน​ของ​พระเจ้า มี​ทหาร​เดิน​เท้า​ที่​ถือ​ดาบ​อยู่​สี่​แสน​คน</verse>
				<verse number="3">คน​เบนยามิน​ได้ยิน​ว่า​คน​อิสราเอล​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​มิสปาห์ ชาว​อิสราเอล​พูด​ว่า “ให้​บอก​พวก​เรา​มา​ว่า​เรื่อง​ชั่วร้าย​นี้​เกิด​ขึ้น​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="4">คน​เลวี​ซึ่ง​เป็น​สามี​ของ​หญิง​ที่​ถูก​ฆ่า​ตอบ​ว่า “ผม​มา​ถึง​เมือง​กิเบอาห์​ซึ่ง​เป็น​ของ​คน​เบนยามิน พร้อม​กับ​เมียน้อย​ของ​ผม​เพื่อ​พัก​ค้าง​คืน</verse>
				<verse number="5">ใน​คืน​นั้น พวก​ผู้นำ​ชาว​เมือง​กิเบอาห์​ได้​ลุก​ขึ้น​มา​ล้อม​บ้าน​ที่​ผม​พัก​อยู่ พวก​มัน​ตั้งใจ​จะ​มา​ฆ่า​ผม และ​พวก​มัน​ได้​ข่มขืน​ทารุณ​เมียน้อย​ของ​ผม​จน​เธอ​ตาย</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ผม​ได้​เอา​เมียน้อย​ของ​ผม​กลับ​มา ตัด​เป็น​ชิ้นๆ​ส่ง​ไป​ยัง​เขต​แดน​ทั้งหมด​ที่​เป็น​มรดก​ของ​คน​อิสราเอล เพราะ​พวก​มัน​ทำ​ให้​เกิด​เรื่อง​ชั่วร้าย​และ​น่า​อัปยศ​อดสู​ขึ้น​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">บัดนี้ พวก​ท่าน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ให้​ปรึกษา​กัน และ​สรุป​ว่า​จะ​เอา​ยังไง​ที่​นี่​แหละ”</verse>
				<verse number="8">คน​ทั้งหมด​ก็​ลุก​ขึ้น​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน​และ​พูด​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​เรา พวก​เรา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">แต่​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวก​เรา​จะ​ทำ​ต่อ​กิเบอาห์ คือ​พวก​เรา​จะ​จับ​สลาก​กัน​เพื่อ​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​มัน</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​เลือก​คน​จาก​ทุกๆ​เผ่า​ของ​อิสราเอล โดย​จะ​คัด​ออก​มา​สิบ​คน​จาก​ทุกๆ​หนึ่ง​ร้อย​คน และ​คัด​ออก​มา​หนึ่ง​ร้อย​คน​จาก​ทุกๆ​หนึ่ง​พัน​คน และ​คัด​ออก​มา​หนึ่ง​พัน​คน​จาก​ทุกๆ​หนึ่ง​หมื่น​คน เพื่อ​ให้​พวก​เขา​ไป​จัด​เตรียม​เสบียง​อาหาร​ให้​กับ​กองทัพ​ที่​จะ​ยก​ไป​เมือง​กิเบอาห์​ของ​คน​เบนยามิน เพื่อ​ที่​กองทัพ​นี้​จะ​ได้​ไป​ลงโทษ​คน​เหล่า​นั้น สำหรับ​สิ่ง​ที่​น่า​อัปยศ​อดสู​ทั้งสิ้น​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ​ไป​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​พร้อม​ใจ​กัน​เป็น​หนึ่ง​เดียว​ไป​บุก​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="12">เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​ก็​ได้​ส่ง​คน​ไป​ทั่ว​เผ่า​ของ​เบนยามิน​และ​ถาม​ว่า “ทำไม​จึง​มี​เรื่อง​ชั่วร้าย​อย่าง​นี้​เกิด​ขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​พวก​เจ้า</verse>
				<verse number="13">ให้​ส่ง​ตัว​อันธพาล​พวก​นั้น​ที่​อยู่​ใน​เมือง​กิเบอาห์​ออก​มา​ให้​พวก​เรา​ประหาร​เดี๋ยวนี้ เพื่อ​กำจัด​สิ่ง​ชั่วร้าย​ออก​ไป​จาก​ประชาชน​อิสราเอล” แต่​คน​เบนยามิน​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​ที่​พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​เขา​ขอ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวก​เบนยามิน​ได้​พา​กัน​ออก​มา​จาก​เมือง​ต่างๆ​ไป​รวม​ตัว​กัน​ที่​เมือง​กิเบอาห์ เพื่อ​สู้​รบ​กับ​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ใน​วัน​นั้น​พวก​คน​เบนยามิน​ได้​รวบรวม​ทหาร​ที่​ถือ​ดาบ​จาก​เมือง​ต่างๆ​ได้​สอง​หมื่น​หก​พัน​คน ยัง​ไม่​ได้​รวม​ชาว​เมือง​กิเบอาห์ ซึ่ง​รวบรวม​ได้​เจ็ด​ร้อย​คน​ที่​ได้รับ​การ​ฝึก​เป็น​พิเศษ</verse>
				<verse number="16">ใน​จำนวน​ทหาร​ทั้งหมด​นี้ มี​ทหาร​อยู่​เจ็ด​ร้อย​คน​ที่​ได้รับ​การ​คัด​เลือก​มา​เป็น​พิเศษ ซึ่ง​ได้รับ​การ​ฝึก​ให้​รบ​ด้วย​มือ​ซ้าย พวก​เขา​ทุก​คน​สามารถ​ใช้​สลิง​เหวี่ยง​ก้อน​หิน​ใส่​เส้น​ผม​ได้​โดย​ไม่​พลาด</verse>
				<verse number="17">ส่วน​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด ที่​ไม่​ได้​นับ​รวม​คน​เบนยามิน มี​ทั้งสิ้น​สี่​แสน​คน​ที่​เป็น​ทหาร​ถือ​ดาบ​และ​เชี่ยว​ชาญ​การ​รบ</verse>
				<verse number="18">พวก​อิสราเอล​ได้​เตรียม​พร้อม​และ​เดินทาง​ไป​ยัง​เมือง​เบธเอล​เพื่อ​ถาม​พระเจ้า​ว่า “ใคร​ใน​พวก​เรา​ควร​จะ​ขึ้น​ไป​รบ​กับ​พวก​เบนยามิน​ก่อน” พระยาห์เวห์​ว่า “ให้​คน​ยูดาห์​ไป​ก่อน”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​คน​อิสราเอล​จึง​ลุก​ขึ้น​ใน​ตอน​เช้า​และ​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="20">คน​อิสราเอล​ก็​ออก​ไป​สู้​รบ​กับ​คน​เบนยามิน โดย​คน​อิสราเอล​ได้​วาง​กำลัง​คน​สู้​รบ​กับ​คน​เบนยามิน​ที่​เมือง​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="21">คน​เบนยามิน​ได้​ออก​มา​จาก​เมือง​กิเบอาห์ และ​ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​ได้​ฆ่า​ฟัน​คน​อิสราเอล​ล้ม​ตาย​ไป​สอง​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="22">คน​อิสราเอล​ได้​ขึ้น​ไป​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ต่อ​พระยาห์เวห์​จน​กระทั่ง​เย็น พวก​เขา​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “พวก​เรา​ยัง​ควร​จะ​สู้​รบ​กับ​คน​เบนยามิน​พี่น้อง​ของ​เรา​อีก​หรือ​เปล่า” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ขึ้น​ไป​สู้​รบ​กับ​พวก​เขา​เถิด” คน​อิสราเอล​จึง​กลับ​มา​สู้​รบ​อีก​ครั้ง โดย​วาง​กำลัง​คน​เหมือน​กับ​ใน​วัน​แรก</verse>
				<verse number="23"></verse>
				<verse number="24">คน​อิสราเอล​บุก​เข้า​ไป​สู้​รบ​กับ​คน​เบนยามิน​อีก​เป็น​วันที่​สอง</verse>
				<verse number="25">คน​เบนยามิน​ได้​ออก​จาก​เมือง​กิเบอาห์​มา​ปะทะ​กับ​พวก​เขา​ใน​วันที่​สอง และ​ได้​ฆ่า​คน​อิสราเอล​ล้ม​ตาย​ไป​อีก​หนึ่ง​หมื่น​แปด​พัน​คน ซึ่ง​เป็น​ทหาร​ที่​มี​ดาบ​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​คือ​ทั้ง​กองทัพ​ก็​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เบธเอล และ​พวก​เขา​ได้​อด​อาหาร​นั่ง​ร้องไห้​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ตั้งแต่​เช้า​จน​เย็น พวก​เขา​ได้​ถวาย​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ​เพื่อ​คืนดี​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวก​อิสราเอล​ก็​ได้​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า (ใน​สมัย​นั้น​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระเจ้า​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="28">และ​ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของ​เอเลอาซาร์ หลาน​ชาย​ของ​อาโรน ก็​เป็น​นักบวช​ยืน​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​ใน​เวลา​นั้น) “พวก​เรา​ควร​จะ​ไป​สู้​รบ​กับ​คน​เบนยามิน​อีก​หรือ​เปล่า หรือ​ว่า​พวก​เรา​ควร​จะ​หยุด​ดี” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ยก​ไป​สู้​เถอะ พรุ่งนี้​เรา​จะ​ยก​พวก​เขา​ให้​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="29">คน​อิสราเอล​จึง​จัด​คน​แอบ​ซุ่ม​อยู่​รอบ​เมือง​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="30">คน​อิสราเอล​ก็​บุก​ไป​สู้​กับ​คน​เบนยามิน​เป็น​วันที่​สาม พวก​เขา​วาง​กำลัง​สู้​รบ​กับ​เมือง​กิเบโอน​เหมือน​วัน​ก่อน</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​คน​เบนยามิน​ออก​มา​ปะทะ​กับ​กอง​กำลัง​อิสราเอล พวก​คน​เบนยามิน​ก็​ถูก​ดึง​ให้​ออก​ห่าง​จาก​เมือง พวก​เขา​ได้​โจม​ตี​และ​ฆ่า​ทหาร​อิสราเอล​บางคน​เหมือน​ครั้ง​ก่อนๆ​บน​ถนน​หลัก​ที่​จะ​ไป​สู่​เบธเอล และ​บน​ถนน​ที่​จะ​ไป​กิเบอาห์ รวมทั้ง​ใน​ที่​โล่ง คน​อิสราเอล​ถูก​ฆ่า​ตาย​ประมาณ​สาม​สิบ​คน</verse>
				<verse number="32">คน​เบนยามิน​คิด​ว่า “พวก​เรา​กำลัง​ชนะ​เหมือน​วัน​ก่อนๆ” ส่วน​คน​อิสราเอล​พูด​ว่า “ให้​พวก​เรา​ถอย และ​ดึง​พวก​นั้น​ให้​ห่าง​ออก​มา​จาก​เมือง​ไป​ตาม​ถนน​ต่างๆ”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​คน​อิสราเอล​ทุก​คน​ก็​ออก​จาก​ที่​ของ​ตน และ​ไป​วาง​กำลัง​รบ​ที่​บาอัล-ทามาร์ ส่วน​คน​อิสราเอล​ที่​แอบ​ซ่อน​อยู่​ก็​ออก​จาก​ที่​ซ่อน​ใกล้​เมือง​เกบา</verse>
				<verse number="34">ทหาร​อิสราเอล​ที่​ได้รับ​การ​คัด​เลือก​หนึ่ง​หมื่น​คน​ก็​เข้า​โจมตี​เมือง​กิเบอาห์ และ​การ​สู้​รบ​ก็​เป็น​ไป​อย่าง​ดุ​เดือด แต่​คน​เบนยามิน​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​ความ​หายนะ​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​คน​เบนยามิน​พ่าย​แพ้​ต่อ​คน​อิสราเอล พวก​อิสราเอล​ได้​ฆ่า​คน​เบนยามิน​ตาย​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​หนึ่ง​ร้อย​คน​ใน​วัน​นั้น ทุก​คน​เป็น​ทหาร​ที่​มี​ดาบ​ครบ​มือ</verse>
				<verse number="36">คน​เบนยามิน​จึง​รู้ตัว​ว่า​พวก​เขา​แพ้​แล้ว คน​อิสราเอล​แกล้ง​ถอย​ให้​คน​เบนยามิน เพราะ​พวก​เขา​หวัง​พึ่ง​กอง​ทหาร​ที่​ซุ่ม​อยู่​รอบ​เมือง​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="37">คน​ที่​ซุ่ม​อยู่​ก็​รีบ​บุก​เข้า​ไป​ใน​เมือง​กิเบอาห์​และ​ฆ่า​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="38">พวก​อิสราเอล​ได้​ตกลง​กับ​พวก​ที่​ซุ่ม​โจมตี​ไว้​ว่า พวก​ซุ่ม​โจมตี​จะ​ส่ง​สัญญาณ​เป็น​ควัน​ไฟ​จาก​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="39">แล้ว​คน​อิสราเอล​ก็​จะ​หัน​กลับ​มา​รบ เมื่อ​คน​เบนยามิน​เริ่ม​โจมตี​และ​ฆ่า​พวก​อิสราเอล​ตาย​ไป​ประมาณ​สาม​สิบ​คน คน​เบนยามิน​ก็​พูด​ว่า “แน่​นอน​ว่า พวก​เรา​จะ​ชนะ​พวก​เขา​อย่าง​ราบคาบ​เหมือน​กับ​การ​ต่อสู้​ครั้ง​แรก”</verse>
				<verse number="40">แต่​เมื่อ​สัญญาณ​ซึ่ง​เป็น​ควัน​พวยพุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ใน​เมือง คน​เบนยามิน​หัน​ไป​ดู​ข้างหลัง พวก​เขา​ก็​เห็น​ควัน​ไฟ​ลอย​อยู่​ใน​ท้องฟ้า​เหนือ​เมือง​ทั้ง​เมือง</verse>
				<verse number="41">แล้ว​คน​อิสราเอล​ก็​หัน​กลับ​มา​รบ คน​เบนยามิน​ก็​ตกใจ​กลัว เพราะ​พวก​เขา​รู้ตัว​ว่า ความ​หายนะ​ได้​ไล่​ตาม​พวก​เขา​ทัน​แล้ว</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​จึง​หันหลัง​หนี​คน​อิสราเอล​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร แต่​การ​รบ​ยัง​คง​ไล่​ตาม​พวก​เขา​ไป​อย่าง​ติดๆ แล้ว​คน​อิสราเอล​ที่​ออก​มา​จาก​ใน​เมือง​ก็​ได้​ฆ่า​พวก​เขา​ตาย​อยู่​ใน​ระหว่าง​กลาง​ทาง​นั้น</verse>
				<verse number="43">พวก​เขา​ก็​ได้​ล้อม​คน​เบนยามิน​ไว้ และ​ไล่​ตาม​พวก​เขา​จาก​เมือง​โนฮาห์ และ​บดขยี้​พวก​เขา​ไป​จน​ถึง​ทาง​ตะวันออก​ของ​เมือง​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="44">ทหาร​ชาว​เบนยามิน​ถูก​ฆ่า​ตาย​ไป​เป็น​จำนวน​หนึ่ง​หมื่น​แปด​พัน​คน ซึ่ง​ล้วนแต่​เป็น​นัก​รบ​ผู้​กล้า​หาญ​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พวก​เบนยามิน​หัน​หนี​เข้า​ไป​ใน​ถิ่น​ทุรกันดาร​จน​ถึง​ก้อน​หิน​ของ​ริมโมน คน​อิสราเอล​ได้​ฆ่า​พวก​เขา​อีก​ห้า​พัน​คน​บน​ถนน​หลัก และ​ตาม​ไล่​ฆ่า​พวก​เขา​ไป​ถึง​กิโดม ​ได้​อีก​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="46">วัน​นั้น​ทหาร​เบนยามิน​ที่​มี​ดาบ​อยู่​ใน​มือ​สอง​หมื่น​ห้า​พัน​คน​ถูก​ฆ่า​ตาย ซึ่ง​เป็น​นัก​รบ​ผู้​กล้า​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="47">แต่​มี​ผู้ชาย​หก​ร้อย​คน​ที่​หัน​หนี​ไป​ถึง​ถิ่น​ทุรกันดาร​จน​ถึง​ก้อน​หิน​ของ​ริมโมน และ​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น​ถึง​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="48">คน​อิสราเอล​จึง​กลับ​ไป​สู้​รบ​กับ​คน​เบนยามิน​และ​ฆ่า​ชาว​เมือง ฝูง​สัตว์ และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​พวก​เขา​เจอ แล้ว​เผา​เมือง​ทุก​เมือง​ที่​พวก​เขา​พบ​ทิ้ง​เสีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล​ได้​สาบาน​กัน​ที่​มิสปาห์​ว่า “พวก​เรา​ทุก​คน​สาบาน​ว่า​จะ​ไม่​ยก​ลูกสาว​ให้​เป็น​เมีย​ของ​คน​เบนยามิน”</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ประชาชน​มา​ที่​เบธเอล พวก​เขา​ได้​นั่ง​ลง​ร้องไห้​เสียง​ดัง และ​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ขมขื่น​ต่อหน้า​พระเจ้า​จน​ถึง​เย็น</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​พูด​ว่า “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ทำไม​ถึง​ได้​เกิด​เรื่อง​อย่าง​นี้​ขึ้น​ใน​อิสราเอล จน​ทำ​ให้​วันนี้​คน​เผ่า​หนึ่ง​ต้อง​ถูก​ตัดขาด​ไป​จาก​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​ต่อมา ประชาชน​ก็​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้า และ​พวก​เขา​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​ที่​นั่น แล้ว​พวก​เขา​ก็​ได้​ถวาย​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ​เพื่อ​คืนดี​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">คน​อิสราเอล​พูด​ว่า “มี​เผ่า​ไหน​บ้าง​ของ​อิสราเอล ที่​ไม่​ได้​ขึ้น​มา​ประชุม​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์” เพราะ​พวก​เขา​ได้​สาบาน​กัน​อย่าง​แข็ง​ขัน​ว่า​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ไม่​ได้​ขึ้น​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์ คน​ผู้​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="6">แต่​คน​อิสราเอล​ก็​สงสาร​คน​เบนยามิน​พี่น้อง​ของ​เขา พวก​เขา​จึง​พูด​ว่า “วันนี้​คน​เผ่า​หนึ่ง​ถูก​ตัด​ออก​จาก​อิสราเอล​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​ยังไง​ดี​ที่​จะ​หา​เมีย​ให้​กับ​คน​เบนยามิน​ที่​เหลือ เพราะ​พวก​เรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า เรา​จะ​ไม่​ยก​ลูกสาว​ของ​พวก​เรา​ให้​เป็น​เมีย​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​ถาม​กัน​ว่า “มี​คน​ใน​เผ่า​ไหน​บ้าง​ของ​อิสราเอล ที่​ไม่​ได้​ขึ้น​มา​เฝ้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์” จริงๆ​แล้ว​ไม่​มี​คน​จาก​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด​มา​ประชุม​ที่​ค่าย​เลย​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ประชาชน​ขาน​ชื่อ​กัน ไม่​มี​ชาว​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด​อยู่​ที่​นั่น​เลย​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="10">ที่ชุมนุมชน​จึง​ได้​ส่ง​ทหาร​หนึ่ง​หมื่น​สอง​พัน​คน​ไป​ที่​นั่น และ​สั่ง​พวก​ทหาร​ว่า “ไป​ฆ่า​ชาว​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด​ด้วย​ดาบ​ให้​หมด รวม​ทั้ง​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="11">ให้​พวก​เจ้า​ทำ​อย่าง​นี้ คือ พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​ฆ่า​ผู้ชาย​ทุก​คน และ​ผู้หญิง​ทุก​คน​ที่​เคย​ร่วม​หลับนอน​กับ​ผู้ชาย​มา​แล้ว เหลือ​ไว้​แต่​หญิง​สาว​บริสุทธิ์​เท่านั้น” และ​พวก​เขา​ก็​ได้​ทำ​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ได้​พบ​หญิง​สาว​ชาว​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด​สี่​ร้อย​คน​ที่​ยัง​บริสุทธิ์​ไม่​เคย​ร่วม​หลับนอน​กับ​ผู้ชาย​มา​ก่อน พวก​เขา​จึง​พา​พวก​เธอ​มา​ที่​ค่าย​ใน​ชิโลห์ ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ที่ชุมนุมชน​ทั้งหมด​ก็​ได้​ส่งข่าว​ไป​ให้​กับ​คน​เบนยามิน​ที่​อยู่​ที่​ก้อน​หิน​ริมโมน และ​ประกาศ​สงบศึก​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​คน​เบนยามิน​ก็​ได้​กลับ​มา ชาว​อิสราเอล​ก็​ได้​ยก​ผู้หญิง​ที่​พวก​เขา​ได้​ไว้​ชีวิต​จาก​พวก​ผู้หญิง​ที่​ยาเบช-กิเลอาด ให้​กับ​คน​เบนยาบิน แต่​ก็​มี​ผู้หญิง​ไม่​พอ</verse>
				<verse number="15">ประชาชน​สงสาร​คน​เบนยามิน เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​เผ่า​หนึ่ง​โหว่​หาย​ไป​ท่ามกลาง​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​ชุมนุมชน​ได้​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ยังไง​ดี​เพื่อ​หา​เมีย​ให้​กับ​พวก​ผู้ชาย​ที่​เหลือ​อยู่ เพราะ​พวก​ผู้หญิง​ของ​เบนยามิน​ถูก​ฆ่า​ตาย​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ทั้งหลาย​พูด​ว่า “ขอ​ให้​ชาว​เบนยามิน​ที่​รอด​ตาย​พวก​นี้​ได้​สืบ​เชื้อ​สาย​ต่อ​ไป เพื่อ​เผ่า​นี้​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ลบล้าง​ไป​จาก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">แต่​เรา​ก็​ไม่​สามารถ​ยก​ลูกสาว​ให้​เป็น​เมีย​พวก​เขา​ได้” เพราะ​คน​อิสราเอล​ได้​สาบาน​ไว้​แล้ว​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​ให้​ผู้หญิง​ไป​เป็น​เมีย​กับ​คน​เบนยามิน​จะ​ต้อง​ถูก​สาปแช่ง”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “ดู​สิ จะ​มี​เทศกาล​ประจำ​ปี เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์ ซึ่ง​อยู่​ทาง​เหนือ​ของ​เมือง​เบธเอล ไป​ทาง​ตะวันออก​ของ​ถนน​สาย​หลัก​จาก​เบธเอล​ถึง​เชเคม และ​อยู่​ทาง​ตอน​ใต้​ของ​เลโบนาห์”</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​แนะนำ​คน​เบนยามิน​ว่า “ให้​ไป​ซุ่ม​คอย​อยู่​ตาม​สวนองุ่น</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ลูกสาว​ชาว​ชิโลห์​ออก​มา​เต้นรำ​ใน​งาน​เต้นรำ พวก​เจ้า​ก็​ออก​มา​จาก​สวนองุ่น และ​เข้า​ไป​ฉุด​ลูกสาว​ของ​ชาว​ชิโลห์​ไป​เป็น​เมีย​ของ​พวก​เจ้า​แต่​ละ​คน แล้ว​ให้​กลับ​ไป​ที่​แผ่นดิน​เบนยามิน​ซะ”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พ่อ​และ​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา​มา​บ่น​ต่อ​พวก​เรา พวก​เรา​จะ​ตอบ​ว่า “สงสาร​คน​เบนยามิน​ด้วย​เถอะ คิด​ว่า​เห็นแก่​พวก​เรา​ก็​แล้ว​กัน ใน​ช่วง​สงคราม​นั้น พวก​เรา​ได้​ผู้หญิง​มา​ไม่​พอ​ให้​กับ​พวก​เขา และ​พวก​ท่าน​เอง​ก็​ไม่​ได้​ยก​ลูกสาว​ให้​กับ​พวก​เขา​ซะ​หน่อย เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​พวก​ท่าน​ก็​จะ​มี​ความผิด”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​คน​เบนยามิน​ก็​ทำ​ตาม​นั้น พวก​เขา​ก็​หา​เมีย​ของ​แต่​ละ​คน​จาก​พวก​นาง​เต้นรำ​ที่​พวก​เขา​ฉุด​มา แล้ว​พวก​เขา​ก็​จาก​ไป​และ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​ก็​ได้​สร้าง​เมือง​ขึ้น​ใหม่​และ​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​นั้น คน​อิสราเอล​ก็​ได้​แยก​ย้าย​กัน​จาก​ที่​นั่น​กลับ​ไป​ยัง​เผ่า​และ​ตระกูล​ของ​ตัวเอง ต่าง​ก็​จาก​ที่​นั่น​กลับ​ไป​ยัง​ที่ดิน​ที่​เป็น​มรดก​ของ​ตน</verse>
				<verse number="25">ใน​สมัย​นั้น คน​อิสราเอล​ยัง​ไม่มี​กษัตริย์ ทุกคน​ก็​เลย​ทำ​ตาม​อำเภอใจ​ของตน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="8">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​สมัย​เมื่อ​พวกผู้นำกู้ชาติ ครอบ​ครอง​แผ่นดิน​ยูดาห์ ได้เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​ขึ้น​ใน​แผ่นดินนั้น มี​ชาย​คนหนึ่ง​พร้อมกับ​ภรรยา​ของเขา รวมทั้ง​ลูกชาย​สองคน ได้​อพยพ​จาก​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ เพื่อ​ไป​อาศัย​เลี้ยงชีพ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​โมอับ</verse>
				<verse number="2">ชาย​คนนี้​ชื่อว่า​เอลีเมเล็ค ภรรยา​ของเขา​ชื่อ​นาโอมี ลูกชาย​ทั้ง​สองคน​ชื่อ​มาห์โลน​และ​คิลิโอน ทั้งหมด​เป็น​ชาว​เอฟราธาห์ มาจาก​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ พวกเขา​ทั้งหมด​มา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​โมอับ</verse>
				<verse number="3">ต่อมา​เอลีเมเล็ค สามี​ของ​นาโอมี​ตายไป ทิ้ง​ให้​นาง​อยู่กับ​ลูกชาย​ทั้งสอง</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ทั้งสอง​ได้​แต่งงาน​กับ​หญิง​ชาวโมอับ ชื่อ โอรปาห์ และ รูธ หลังจาก​ที่​พวกเขา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​โมอับ​สิบปี</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​มาห์โลน และ คิลิโอน​ก็​ตาย​จากไป ทิ้ง​ให้​นาโอมี​อยู่​โดดเดี่ยว เพราะ​ทั้ง​ลูกๆ​และ​สามี​ก็​ตาย​ไป​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="6">ใน​ช่วงที่​นาโอมี​อยู่​ที่​แผ่นดิน​โมอับ​นั้น นาง​ได้ยิน​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ช่วยเหลือ​ประชาชน​ของ​พระองค์​และ​ประทาน​อาหาร​ให้กับ​พวกเขา​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ ดังนั้น นาโอมี และ​ลูกสะใภ้​ทั้งสอง​จึง​เตรียม​ตัว​ที่​จะ​เดินทาง​จาก​แผ่นดิน​โมอับ​เพื่อ​กลับบ้าน</verse>
				<verse number="7">นาโอมี​อพยพ​ออกจาก​แผ่นดิน​โมอับ พร้อมด้วย​ลูกสะใภ้​ทั้งสอง​ที่​ยังอยู่​กับนาง ทั้ง​สามคน​จึง​เดินทาง​กลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น นาโอมี​เรียก​ลูกสะใภ้​ทั้งสอง​มา​และ​พูดว่า “ให้​ลูก​ทั้งสอง​ต่าง​กลับไป​อยู่​บ้านแม่​ของ​พวกลูก​เถอะ และ​ขอให้​พระยาห์เวห์​แสดง​ความรัก​ต่อลูก​ทั้งสอง เหมือนกับ​ที่​ลูกๆ​ได้​แสดง​ความรัก​ต่อ​สามี​ของลูก​ที่​ตาย​ไปแล้ว และ​ต่อแม่​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ขอให้​พระยาห์เวห์​นำ​ลูก​ทั้งสอง​ให้​ได้พบ​กับ​สันติสุข​ในบ้าน​ของ​สามีใหม่” แล้ว​นาโอมี ก็​จูบลา​ลูกสะใภ้​ทั้งสอง ต่าง​ก็​ร้องไห้​เสียงดัง</verse>
				<verse number="10">แต่​ลูกสะใภ้​ทั้งสอง​ตอบนาง​ว่า “เรา​จะไป​กับ​แม่ และ​อยู่กับ​ชนชาติ​ของแม่”</verse>
				<verse number="11">แต่​นาโอมี​พูดว่า “กลับไปเถิด ลูกเอ๋ย เจ้า​จะ​กลับไป​กับแม่​ทำไมกัน แม่​ยังจะ​คลอด​ลูกชาย​ให้​มาเป็น​สามี​ของ​พวกเจ้า​ได้​อีกหรือ</verse>
				<verse number="12">กลับบ้าน​ไปเถิด ลูกเอ๋ย แม่​แก่​เกินกว่า​ที่จะ​มี​สามีใหม่​แล้ว แต่​ถึงแม่​จะ​หลอก​ตัวเอง​ว่า​ยังจะ​ตั้งท้อง​ได้ หรือ​ถ้าแม่​มี​ครรภ์​ได้​ใน​คืนนี้ และ​เกิด​ลูกชาย​ออกมา</verse>
				<verse number="13">ลูก​จะ​รอ​จน​พวกเขา​โต​ได้หรือ ลูก​จะ​ทนลำบาก​เพราะ​ไม่มี​สามี​ได้หรือ อย่าเลย​ลูกเอ๋ย เท่านี้​แม่​ก็​ขมขื่น​ใจ​มากกว่า​ลูก​อยู่แล้ว ที่​พระยาห์เวห์​ได้ทำ​กับ​แม่​ถึงเพียงนี้”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ต่าง​ก็​ร้องไห้​ด้วย​เสียง​อันดัง​อีก โอรปาห์​จึง​จูบลา​แม่ผัว​และ​จากไป แต่​รูธ​ยังเกาะ​แม่ผัว​ไว้แน่น</verse>
				<verse number="15">นาโอมี​พูด​กับ​รูธ​ว่า “ดูสิ พี่สะใภ้​ของเจ้า​ได้​กลับไป​หา​ชนชาติ​ของเขา​และ​พวกพระ​ของเขา​แล้ว ตาม​พี่สะใภ้​ของเจ้า​ไปเถิด”</verse>
				<verse number="16">แต่​รูธ​ตอบว่า “อย่า​โน้มน้าว​ให้​ฉัน​จากแม่ไป หรือ​เลิก​ติดตาม​แม่​เลย ไม่ว่า​แม่​จะ​ไปไหน ฉัน​จะ​ไปด้วย ไม่ว่า​แม่​จะ​ไป​อาศัย​อยู่​ที่ไหน ฉัน​ก็​จะไป​อยู่​ที่นั่น​ด้วย คนของแม่ ก็จะ​เป็น​คนของฉัน และ​พระเจ้า​ของแม่ ก็​จะเป็น​พระเจ้า​ของฉัน​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แม่​ตาย​ที่ไหน ฉัน​ก็​จะ​ตาย​ที่นั่น และ​จะ​ขอให้​ฝังศพ​ฉัน​ที่นั่น​ด้วย ถ้า​มี​อะไร​มาแยก​ฉัน​ไปจาก​แม่ นอกจาก​ความตาย ก็​ขอให้​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​ฉัน​อย่าง​สาหัส”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​นาโอมี​เห็นว่า​รูธ​ตั้งใจ​จะ​ไปด้วย​จริงๆ​นาง​ก็​เลิก​พูด​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​หญิง​ทั้งสอง​จึง​ออก​เดินทาง​ไป​จนถึง​เมือง​เบธเลเฮม เมื่อ​มาถึง​เมือง​เบธเลเฮม สองคนนี้​ทำให้​ชาวเมือง​แตกตื่น พวกผู้หญิง​ต่าง​พูดกัน​ว่า “นี่​นาโอมี​หรือ”</verse>
				<verse number="20">แต่​นาโอมี​ตอบ​พวกเขา​ว่า “อย่า​เรียก​ฉัน​ว่า นาโอมี เลย ให้​เรียก​ฉัน​ว่า มารา เถิด เพราะ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​ทำให้​ชีวิต​ของฉัน​ขมขื่น​มาก</verse>
				<verse number="21">ฉัน​ออกจาก​แผ่นดิน​นี้​อย่าง​เต็มบริบูรณ์ แต่​พระยาห์เวห์​นำฉัน​กลับมา​ตัวเปล่า อย่างนี้ จะ​เรียก​ฉัน​ว่า​นาโอมี​ทำไม เพราะ​พระยาห์เวห์​เอง​ได้​ทำให้​ฉัน​ทนทุกข์ พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นำ​ความหายนะ​มาสู่​ฉัน”</verse>
				<verse number="22">นาโอมี ได้​กลับมา​จาก​โมอับ​พร้อมกับ​รูธ​ลูกสะใภ้​ชาวโมอับ และ​มาถึง​เบธเลเฮม​ใน​ช่วง​ต้น​ฤดูเก็บเกี่ยว​ข้าว​บาร์เลย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นาโอมี​มี​ญาติสนิท​คนหนึ่ง เป็น​ญาติ​ฝ่ายสามี เขา​เป็น​คน​มีอำนาจ​มาจาก​ตระกูล​เดียวกัน​กับ​เอลีเมเล็ค เขา​มี​ชื่อว่า โบอาส</verse>
				<verse number="2">อยู่มา​วันหนึ่ง นางรูธ​ชาวโมอับ​พูดกับ​นาโอมี​ว่า “ขอให้​ฉัน​ไป​ยัง​ทุ่งนา เพื่อ​เดิน​เก็บ​เศษรวงข้าว​ที่​ตก​อยู่​ตาม​ทุ่ง จาก​ใคร​ก็ตาม​ที่​มีน้ำใจ​กับฉัน” นาโอมี​ตอบว่า “ไปเถิดลูก”</verse>
				<verse number="3">นางรูธ​จึง​ไป​ยัง​ทุ่งนา และ​เดิน​ตามหลัง​คนเกี่ยวข้าว เพื่อ​จะ​รวบรวม​เศษรวงข้าว​ที่ตก เผอิญ​รูธ​ได้​เข้าไป​ทำงาน​ใน​ทุ่งนา​ของ​โบอาส จาก​ตระกูล​ของ​เอลีเมเล็ค</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​โบอาส​เดินทาง​จาก​เมือง​เบธเลเฮม​มาถึง​ที่นา​ของเขา เขา​ได้​พูดทักทาย​พวก​คนเกี่ยวข้าว​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่กับ​พวกท่าน” และ​พวกนั้น​ตอบว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่านเถิด”</verse>
				<verse number="5">โบอาส​เรียก​ทาส​ที่มี​หน้าที่​ดูแล​คนเกี่ยวข้าว​ของเขา​มาถาม​ว่า “ผู้หญิง​คนนั้น​เป็นทาส​ของใคร”</verse>
				<verse number="6">ทาส​คนนั้น​ตอบว่า “หญิง​คนนั้น​เป็น​ชาวโมอับ​ที่​เดินทาง​มา​กับ​นาโอมี จาก​แผ่นดิน​โมอับ</verse>
				<verse number="7">นาง​พูดว่า ‘ขอโปรด​ให้​ฉัน​เดิน​ตาม​พวก​คนเก็บเกี่ยว และ​เก็บ​รวบรวม​เศษรวงข้าว​ที่ตก​ด้วยเถิด’ นาง​มา​ทำงาน​ที่​ทุ่งนี้​ตั้งแต่​เช้ามืด​จนถึง​เดี๋ยวนี้ ได้พัก​แค่​ประเดี๋ยวเดียว​ใน​เพิงนั้น”</verse>
				<verse number="8">โบอาส​จึง​พูด​กับ​นางรูธ​ว่า “ลูกเอ๋ย ฟังข้า​ให้ดี เจ้า​ไม่ต้อง​ไป​เก็บ​เศษรวงข้าว​ใน​ทุ่งนา​อื่นๆ อย่าไป​จาก​ที่นี่​เลย อยู่​ที่นี่​กับ​พวกทาสหญิง​ของข้า​เถิด</verse>
				<verse number="9">พวกทาส​ของข้า​ไป​เก็บเกี่ยว​ที่ไหน ก็​ให้ตาม​พวกเขา​ไปเถิด ข้า​ได้สั่ง​พวกหนุ่มๆ​ว่า​อย่า​มายุ่ง​กับเจ้า ถ้า​เจ้า​หิวน้ำ​เมื่อไหร่ ก็​ไปดื่ม​จาก​พวก​ไหน้ำนั้น​ที่​คนหนุ่มๆ​ได้​ตักไว้”</verse>
				<verse number="10">นางรูธ​ก้มหน้า​กราบลง​ถึงพื้น และ​พูดว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​มีน้ำใจ​กับฉัน​อย่างนี้ ทั้งๆที่​ฉัน​เป็นแค่​หญิงต่างชาติ ที่​ไม่น่า​จะ​อยู่​ใน​สายตา​ท่านเลย”</verse>
				<verse number="11">โบอาส​จึง​พูด​ตอบ​นาง​ว่า “ข้า​ได้ยิน​เรื่องดีๆ​มากมาย​ที่​เจ้า​ได้ทำ​กับ​แม่ผัว​ของเจ้า หลังจาก​สามี​ของเจ้า​ตายไป เจ้า​ได้ทิ้ง​พ่อแม่ และ​บ้านเกิด​เมืองนอน​มายัง​แผ่นดิน​และ​ชนชาติ​ที่​เจ้า​ไม่รู้จัก​มาก่อน</verse>
				<verse number="12">ขอ​พระยาห์เวห์​ตอบแทน​เจ้า​ใน​สิ่งดีๆ​ที่​เจ้า​ได้ทำ​นั้น และ​ขอให้​เจ้า​ได้รับ​บำเหน็จ​อย่าง​บริบูรณ์​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ผู้ที่​เจ้า​ได้​เข้า​ลี้ภัย​ใต้ปีก​ของ​พระองค์​นั้น”</verse>
				<verse number="13">นางรูธ​จึง​ตอบว่า “ขอให้​ท่าน​มีน้ำใจ​อย่างนี้​กับฉัน​ต่อไป ท่าน​ได้​ปลอบ​ประโลม​ใจฉัน และ​พูด​ด้วย​ความ​เมตตา​เอ็นดู​กับฉัน​ผู้​เป็นทาส ทั้งๆที่​ฉัน​ไม่​เหมาะสม​แม้แต่​จะ​เป็นทาส​ของท่าน”</verse>
				<verse number="14">เมื่อถึง​เวลากิน โบอาส​ได้พูด​กับ​นางรูธ​ว่า “มา​ที่นี่สิ มา​กิน​อาหาร​พวกนี้​เถิด จุ่ม​ขนมปัง​ลงใน​น้ำจิ้ม​นี้​เถิด” นาง​จึง​นั่งลง​ข้างๆ​พวก​คนเกี่ยวข้าว โบอาส​ได้ส่ง​ข้าวคั่ว​ให้กับ​นาง นาง​ก็​รับไป​กิน​จนอิ่ม แถม​นาง​ยัง​มี​อาหาร​เหลือด้วย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​นาง​ลุกขึ้น​กลับไป​เก็บ​เศษรวงข้าว​ต่อ โบอาส​ได้สั่ง​กับ​พวก​คนหนุ่มๆ​ว่า “ให้​นาง​เก็บข้าว​ที่​ตก​ระหว่าง​ฟ่อนข้าว​เถอะ</verse>
				<verse number="16">ดึง​ข้าว​รวงโตๆ​จาก​ฟ่อน ทิ้งไว้​ข้างหลัง​เพื่อ​นาง​จะได้​เก็บ อย่า​ต่อว่า​หรือ​ห้าม​นาง​เลย”</verse>
				<verse number="17">นางรูธ​ได้​อยู่​ใน​ทุ่งนา​จนเย็น เพื่อ​เก็บ​รวบรวม​เศษรวงข้าว แล้ว​ก็​ฟาดข้าว​ที่​เก็บ​มาได้ นางรูธ​ได้​ข้าว​ที่​รวบรวม​มา​ประมาณ​ยี่สิบสอง​ลิตร</verse>
				<verse number="18">นาง​จึง​เก็บข้าว​ที่​รวบรวม​มาได้ กลับ​เข้าไป​ในเมือง และ​นำ​มาให้​แม่ผัว​ดู​ว่า​ได้​มาก​ขนาดไหน และ​นางรูธ​ยัง​ได้นำ​อาหาร​ที่​เหลือเก็บ​จาก​มื้อ​กลางวัน มาให้​นาง​นาโอมี​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาโอมี​แม่ผัว​เห็น​อย่างนั้น นาง​จึง​พูด​กับ​นางรูธ​ว่า “วันนี้​ลูก​ไปเก็บ​เศษข้าว​ที่ไหนมา ลูก​ไป​ทำงาน​ที่ไหนมา ขอให้​คนที่​เอาใจใส่​ลูก​ได้รับ​พระพร​เถิด” นางรูธ​จึง​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​ให้​แม่ผัว​ฟัง​ว่า “ผู้ที่​ให้​ลูก​เข้าไป​เก็บข้าว​ใน​นานั้น​ชื่อ​ว่า โบอาส”</verse>
				<verse number="20">นาโอมี​จึง​พูด​กับ​ลูกสะใภ้​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​ทรง​อวยพร​แก่​ผู้นั้น​ที่​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อ​ทั้ง​คนตาย​และ​คนเป็น” นาโอมี พูด​กับ​นางรูธ​ว่า “ชาย​คนนั้น​เป็น​ญาติ​คนหนึ่ง​ของเรา และ​เขา​เป็น​ญาติสนิท​ที่​มี​สิทธิ์​ไถ่​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="21">นางรูธ​ชาวโมอับ​จึง​พูดว่า “โบอาส​ยังบอก​กับ​ลูก​ว่า ให้​อยู่​ใกล้ๆ​คนงาน​ของเขา จนกว่า​ฤดูเก็บเกี่ยว​จะ​สิ้นสุดลง”</verse>
				<verse number="22">นาโอมี​จึง​พูด​กับ​นางรูธ​ลูกสะใภ้​ว่า “ลูกเอ๋ย ดีแล้ว​ที่​เจ้า​จะ​ออกไป​กับ​ทาสหญิง​ของ​โบอาส เกรงว่า​ถ้า​ไป​ยัง​นาอื่น​อาจจะ​ถูก​คน​ทำร้าย​เอาได้”</verse>
				<verse number="23">นางรูธ​จึง​อยู่​ใกล้ๆ​พวกทาสหญิง​ของ​โบอาส ที่​เก็บเกี่ยว​ข้าว จนกระทั่ง​หมด​ฤดูเกี่ยว​ข้าวบาร์เลย์​และ​ข้าวสาลี และ​นาง​ก็​อาศัย​อยู่​กับ​แม่ผัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นาโอมี​แม่ผัว​ของ​นางรูธ พูด​กับ​นาง​ว่า “ลูกเอ๋ย แม่​ควรจะ​หา​คนที่​เจ้า​จะ​พึ่งพาได้ เพื่อ​เจ้า​จะได้​สบาย ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="2">ดูแน่ะ โบอาส คนที่​เจ้า​ได้​ไป​กับ​คนงาน​ของเขา​นั้น เป็น​ญาติสนิท​ของเรา คืนนี้ เขา​จะไป​นวด​ข้าวบาร์เลย์​ร่วมกัน​ที่​ลานนวดข้าว</verse>
				<verse number="3">ให้​เจ้า​อาบน้ำ ทา​น้ำมันหอม ใส่​ชุดสวย​ของเจ้า และ​ลงไป​ยัง​ลานนวดข้าว​นั้น อย่าให้​เขา​เห็น​ตัวเจ้า จนกว่า​เขา​จะ​กิน​และ​ดื่ม​เสร็จแล้ว</verse>
				<verse number="4">ให้​สังเกต​ว่า​เขา​นอน​ที่ไหน แล้ว​ให้ไป​ที่นั่น เปิด​ผ้าคลุมเท้า​ของเขา และ​นอน​อยู่​ที่นั่น ต่อจากนั้น​เขา​จะบอก​ลูกเอง​ว่า​จะต้อง​ทำ​อย่างไร​ต่อไป”</verse>
				<verse number="5">นางรูธ​จึง​พูดว่า “ฉัน​จะทำ​ตามที่​แม่บอก​ทุกอย่าง”</verse>
				<verse number="6">นางรูธ​จึง​ลงไป​ยัง​ลานนวดข้าว และ​ทำ​ตามที่​แม่ผัว​บอก​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​โบอาส​กิน​และ​ดื่ม​จน​สำราญใจ​แล้ว เขา​ก็​ไป​นอน​อยู่ที่​ปลาย​กองข้าว รูธ​ก็​เข้า​มาหา​โบอาส​อย่าง​เงียบสนิท เปิด​ผ้าคลุมเท้า​ของเขา และ​นอนลง</verse>
				<verse number="8">ใน​คืน​นั้นเอง โบอาส​ก็​พลิกตัว แล้ว​ก็​ตกใจ​เมื่อ​รู้สึก​ว่า​มี​ผู้หญิง​มานอน​อยู่ที่​ปลายเท้า</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​พูดว่า “เจ้า​เป็น​ใครกัน” นางรูธ​ตอบว่า “ข้า​คือ​รูธ​ผู้รับใช้​ของท่าน เพราะ​ท่าน​คือ​ญาติสนิท​ที่​มี​สิทธิ์​ไถ่​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="10">โบอาส​จึง​ตอบว่า “ลูกเอ๋ย ขอ​พระยาห์เวห์​ทรง​อวยพร​เจ้า ความดี​ที่​เจ้า​มี​ต่อข้า​ใน​ครั้งนี้​ก็​ยิ่งใหญ่​กว่า​ครั้งก่อน​ที่​เจ้า​ดี​ต่อ​แม่ผัว​ของเจ้า เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​ไล่ตาม​ชายหนุ่ม​ไป ไม่ว่า​รวย​หรือจน</verse>
				<verse number="11">ลูกเอ๋ย อย่ากลัวเลย ข้า​จะ​ทำตาม​คำขอ​ของเจ้า เพราะ​ทุกคน​ต่าง​ก็​รู้ว่า​เจ้า​เป็น​หญิงที่ดี</verse>
				<verse number="12">ถูกแล้ว​ที่​ข้า​เป็น​ญาติสนิท แต่​ยังมี​อีก​คนหนึ่ง​ที่​สนิทกว่า​และ​มีสิทธิ์​ไถ่เจ้า​ก่อนข้า</verse>
				<verse number="13">ให้เจ้า​ค้างคืน​อยู่​ที่นี่ และ​เมื่อถึง​รุ่งเช้า ถ้า​ญาติ​คนนั้น​ต้องการ​ที่จะ​ไถ่​ตัวเจ้า ก็ดี เขา​จะได้​ช่วยเจ้า แต่​ถ้า​เขา​ไม่ยอม​ไถ่​ตัวเจ้า พระยาห์เวห์​มี​ชีวิตอยู่​แน่​ขนาดไหน ข้า​ก็​จะ​ไถ่​ตัวเจ้า​แน่ นอนต่อเถิด​จนกว่า​จะเช้า”</verse>
				<verse number="14">นางรูธ​จึง​นอน​อยู่​ที่​เท้า​ของ​โบอาส​จนถึง​เช้า แต่​นางรูธ​ตื่นขึ้น​ก่อน​ที่​คน​จะ​เห็น​หน้า​กัน​ได้ชัด โบอาส​บอกว่า “ไม่ควร​ให้​ใคร​รู้ว่า​มี​ผู้หญิง​มา​นอน​ที่​ลานนวดข้าว”</verse>
				<verse number="15">โบอาส​จึง​พูดว่า “คลี่​เสื้อคลุม​ของเจ้า​ออกมา” รูธ​ก็​ทำตาม แล้ว​โบอาส​ก็​ตวง​ข้าวบาร์เลย์​หกทะนาน​ใส่​ให้​นางรูธ แล้ว​ให้​นาง​แบกไป แล้ว​โบอาส​ก็​กลับ​เข้าเมือง​ไป</verse>
				<verse number="16">นางรูธ​ได้​กลับ​มา​ที่​บ้าน​แม่ผัว เมื่อ​นาง​มาถึง แม่ผัว​ถามว่า “ลูกเอ๋ย​เป็น​ยังไง​บ้าง” นาง​ก็​เล่า​ทุกอย่าง​ที่​โบอาส​ทำ​กับนาง​ให้​แม่ผัว​ฟัง</verse>
				<verse number="17">นาง​ยัง​พูด​อีกว่า “ท่าน​ให้​ข้าวบาร์เลย์​หกทะนาน​นี้​กับ​ลูก​ด้วย และ​บอกว่า ‘เจ้า​ไม่ควร​กลับ​ไปหา​แม่ผัว​ด้วย​มือเปล่า’”</verse>
				<verse number="18">นาโอมี​จึง​พูดว่า “ลูกเอ๋ย ให้​คอย​อยู่นี่ จนกว่า​จะ​รู้ว่า​เรื่อง​จะ​จบลง​ยังไง เพราะ​ชาย​คนนี้​จะ​ไม่​หยุดพัก จนกว่า​เขา​จะ​จัดการ​เรื่องนี้​ให้​เสร็จ​เรียบร้อย​ในวันนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">โบอาส​จึง​เข้าไป​ใน​ที่ประชุม​ที่​ประตูเมือง และ​นั่งรอ​อยู่​ที่นั่น เมื่อ​ญาติสนิท​คนนั้น​ที่​มีสิทธิ์​ไถ่ก่อน​เดิน​ผ่านมา คนที่​โบอาส​ได้​พูด​ให้​นางรูธ​ฟัง โบอาส​จึง​พูด​กับเขา​ว่า “เพื่อนเอ๋ย มา​นั่ง​ตรงนี้​หน่อย” เขา​ก็​เดิน​มา​นั่งลง</verse>
				<verse number="2">โบอาส​เชิญ​พวกผู้อาวุโส​ในเมือง​มา​สิบคน พวกนี้​ล้วน​เป็น​ผู้นำ​ของ​เมือง โบอาส​เชิญ​ทั้ง​สิบคน​นั่งลง พวกเขา​ก็​นั่งลง</verse>
				<verse number="3">โบอาส​จึง​พูด​กับ​ญาติสนิท​ที่​มีสิทธิ์​ไถ่ก่อน​คนนี้​ว่า “นาโอมี หญิง​ซึ่ง​เดินทาง​กลับมา​จาก​แผ่นดิน​โมอับ​นั้น ได้​เสนอ​ขาย​ที่ดิน​ซึ่ง​เป็น​ของ​เอลีเมเล็ค ญาติ​ของเรา</verse>
				<verse number="4">ข้า​คิดว่า ข้า​ควร​เอา​เรื่องนี้​มาบอก​ให้​ท่าน​รู้ก่อน และ​แนะนำ​ให้​ท่าน​ซื้อมัน​ไป​ต่อหน้า​คนที่​นั่ง​อยู่​ที่นี่ และ​ต่อหน้า​พวกผู้อาวุโส​ของ​ชาวเมือง​เรา ถ้า​ท่าน​อยาก​จะ​ไถ่ไว้​ก็​ไถ่เถอะ แต่​ถ้า​ไม่อยาก​ไถ่ ก็​ให้​บอก​ข้า เพื่อ​ข้า​จะได้​รู้ ไม่มีใคร​มีสิทธิ์​ไถ่ได้​นอกจาก​ท่าน และ​ข้า​ก็​มีสิทธิ์​ถัด​จากท่าน” คนนั้น​บอกว่า “ข้า​จะ​ไถ่มัน”</verse>
				<verse number="5">โบอาส​จึง​พูด​ต่อไป​ว่า “เมื่อ​ท่าน​ซื้อ​ที่ดิน​จาก​นาโอมี ท่าน​ก็​จะได้​นางรูธ​ชาว​โมอับ แม่ม่าย​ของ​ผู้ตาย​ด้วย เพื่อ​จะได้​คงชื่อ​ของ​ผู้ตาย​ไว้​บน​ที่ดิน​อันเป็น​มรดก​ของเขา​นี้”</verse>
				<verse number="6">ญาติสนิท​ที่มี​สิทธิ์ไถ่​คนนั้น​บอกว่า “ข้า​ไม่สามารถ​จะไถ่​ที่ดิน​ผืนนี้​ได้ ไม่อย่างนั้น ข้า​จะ​เสีย​ที่ดิน​ที่เป็น​มรดก​ของข้า​ไป เมื่อ​ข้า​ไถ่​ไม่ได้ ท่าน​ก็​ไถ่​ที่ดิน​นั้น​เอาไว้​เองเถอะ”</verse>
				<verse number="7">ใน​สมัยนั้น ตาม​ธรรมเนียม​ของ​คน​อิสราเอล เมื่อ​มี​การไถ่​หรือ​โอน​ที่ดิน ฝ่ายหนึ่ง​จะต้อง​ถอด​รองเท้า​ข้างหนึ่ง​ของเขา​ให้​อีก​ฝ่ายหนึ่ง เป็น​การ​รับรอง​ข้อตกลง​อย่าง​เป็นทางการ</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​เมื่อ​ญาติสนิท​ที่​มีสิทธิ์​ก่อน บอก​โบอาส​ว่า “ท่าน​ซื้อ​ที่ดินนี้​ไปเถอะ” เขา​ก็​ถอด​รองเท้า​ออก​และ​ให้กับ​โบอาส</verse>
				<verse number="9">โบอาส​จึง​ประกาศ​กับ​พวกผู้อาวุโส​และ​ทุกคน​ที่​อยู่​ที่นั่น​ว่า “ให้​ท่าน​ทั้งหลาย​เป็น​พยาน​ให้​กับข้า​ในวันนี้​ว่า ข้า​ได้ซื้อ​จาก​นาโอมี ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็นของ​เอลีเมเล็ค และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็นของ​ลูกชาย​ของเขา​คือ คิลิโอน​และ​มาห์โลน</verse>
				<verse number="10">และ​ข้า​ได้ซื้อ​ภรรยา​ของ​มาห์โลน คือ นางรูธ​ชาว​โมอับ​มา​เป็น​ภรรยา​ของข้า​แล้ว เพื่อ​คงชื่อ​ของ​ผู้ตาย​ไว้​บน​ที่ดิน​อันเป็น​มรดก​ของเขา​นี้ และ​ชื่อ​ของเขา​จะ​ไม่​ถูก​ตัดออก​จาก​ญาติ​พี่น้อง​ของเขา และ​จะ​ไม่​ถูก​ตัดออก​จาก​บัญชี​รายชื่อ​ของ​เมืองเขา วันนี้ ท่าน​ทั้งหลาย​ได้​เป็น​พยาน​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">พวกผู้อาวุโส และ​ทุกคน​ที่​อยู่​ตรง​ประตูเมือง​นั้น ต่าง​ก็​พา​กัน​พูดว่า “พวกเรา​เป็น​พยาน ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำให้​หญิงนี้​ที่​กำลัง​จะ​เข้ามา​ยังบ้าน​ของท่าน​เป็น​เหมือน​อย่าง​นาง​ราเชล และ​นาง​เลอาห์​ผู้ที่​ร่วมกัน​สร้าง​ครอบครัว​อิสราเอล​ขึ้นมา ขอให้​ท่าน​มี​ฐานะ​สูงส่ง​ใน​เอฟราธาห์​และ​มี​ชื่อเสียง​ใน​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="12">ขอให้​ลูกหลาน​ของท่าน​ที่​พระยาห์เวห์​จะให้​กับท่าน​ผ่านมา​ทาง​หญิงนี้​มี​มากมาย​เหมือน​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ ลูกชาย​ของ​ทามาร์ และ​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น โบอาส​จึง​รับ​นางรูธ​มา​เป็น​ภรรยา​ของเขา และ​มี​เพศสัมพันธ์​กับนาง และ​พระยาห์เวห์​ทำให้​นาง​ตั้งครรภ์ และ​คลอด​บุตรชาย</verse>
				<verse number="14">ส่วน​พวกผู้หญิง​ก็​พูด​กับ​นาโอมี​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ วันนี้​พระองค์​ไม่ได้​ละทิ้ง​เจ้า​ไว้​ให้​ปราศจาก​ญาติสนิท​ที่​มีสิทธิ์​ไถ่ ขอให้​ทารก​คนนี้​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ให้​เด็ก​คนนี้​ทำให้​ชีวิตเจ้า​สดชื่น​และ​เลี้ยงดู​เจ้า​ใน​ยาม​แก่เฒ่า เพราะ​เด็ก​คนนี้​ได้​เกิด​มาจาก​ลูกสะใภ้​ที่​รักเจ้า​และ​นาง​ก็​ประเสริฐ​กว่า​ที่​เจ้า​เอง​จะมี​ลูกชาย​เจ็ดคน”</verse>
				<verse number="16">นาโอมี จึง​อุ้ม​เด็กชาย​ไว้​บน​ตัก​ของนาง และ​เลี้ยงดู​เด็ก​คนนี้</verse>
				<verse number="17">พวก​เพื่อน​บ้าน​หญิง​บอกว่า “นาโอมี​มี​ลูกชาย​แล้ว” และ​ได้​ตั้งชื่อ​ให้​เด็ก​คนนี้​ว่า “โอเบด” ต่อมา​โอเบด​ก็​ได้​กลายเป็น​พ่อ​ของ​เจสซี ที่​เป็น​พ่อ​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="18">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ เปเรศ​เป็น​พ่อ​ของ​เฮสโรน</verse>
				<verse number="19">เฮสโรน​เป็น​พ่อ​ของ​ราม ราม​เป็น​พ่อ​ของ​อัมมีนาดับ</verse>
				<verse number="20">อัมมีนาดับ​เป็น​พ่อ​ของ​นาโชน นาโชน​เป็น​พ่อ​ของ​สัลโมน</verse>
				<verse number="21">สัลโมน​เป็น​พ่อ​ของ​โบอาส โบอาส​เป็น​พ่อ​ของ​โอเบด</verse>
				<verse number="22">โอเบด​เป็น​พ่อ​ของ​เจสซี เจสซี​เป็น​พ่อ​ของ​ดาวิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="9">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​เมือง​รามาธาอิม-โซฟิม​ใน​เทือก​เขา​เอฟราอิม เขา​ชื่อ​ว่า​เอลคานาห์ เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม เยโรฮัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีฮู เอลีฮู​เป็น​ลูกชาย​ของ​โทหุ โทหุ​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศูฟ​คน​เผ่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="2">เอลคานาห์​มี​เมีย​สอง​คน คือ​ฮันนาห์ และ​เปนินนาห์ นาง​เปนินนาห์​มี​ลูก แต่​นาง​ฮันนาห์​ไม่​มี</verse>
				<verse number="3">ทุกๆ​ปี เอลคานาห์​จะ​ออก​จาก​เมือง​เพื่อ​ไป​นมัสการ​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น ที่​เมือง​ชิโลห์ ที่​นั่น​มี​ลูกชาย​สอง​คน​ของ​เอลี คือ โฮฟนี และ​ฟีเนหัส เป็น​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​ที่​เอลคานาห์​ถวาย​เครื่อง​บูชา เขา​จะ​แบ่ง​เนื้อ​ส่วน​หนึ่ง​ให้​กับ​เปนินนาห์​เมีย​ของ​เขา และ​ให้​กับ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​นาง​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">แต่​เขา​จะ​ให้​ฮันนาห์​เท่ากัน ​เพราะ​เขา​รัก​นาง​มาก ถึง​แม้​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ให้​นาง​มี​ลูก</verse>
				<verse number="6">เปนินนาห์​เมีย​อีกคน​ของ​เอลคานาห์​ชอบ​ยั่ว​ให้​นาง​ฮันนาห์​เสียใจ​ใน​เรื่อง​ที่​นาง​ฮันนาห์​ไม่​สามารถ​มี​ลูก​ได้</verse>
				<verse number="7">เรื่องราว​แบบ​นี้​เกิด​ขึ้น​ปี​แล้ว​ปี​เล่า เมื่อ​นาง​ฮันนาห์​ไป​ที่​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ เปนินนาห์​จะ​ยั่ว​ให้​เธอ​เสียใจ​จน​เธอ​ร้องไห้​และ​ไม่​ยอม​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="8">เอลคานาห์​จึง​ถาม​เมีย​เขา​ว่า “ฮันนาห์ เธอ​ร้องไห้​ทำไม ทำไม​ไม่​ยอม​กิน​อาหาร ทำไม​เธอ​ถึง​ได้​เศร้าโศก​นัก พี่​ไม่​ได้​มี​ความหมาย​สำหรับ​เธอ​มาก​กว่า​ลูกชาย​สิบ​คน​หรอก​หรือ”</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​กิน​และ​ดื่ม​กัน​เสร็จ​แล้ว ฮันนาห์​ได้​ลุก​ขึ้น​อย่าง​เงียบๆ​ไป​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ นักบวช​เอลี​กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​เก้าอี้​ใกล้​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ฮันนาห์​ขมขื่น​ใจ​และ​ร้องไห้​อย่าง​หนัก และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">นาง​ได้​บน​ไว้​ว่า “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น ถ้า​พระองค์​เห็น​ความทุกข์​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​คน​นี้ และ​ระลึกถึง​ข้าพเจ้า และ​ไม่​ลืม​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​คน​นี้ และ​มอบ​ลูกชาย​ให้​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​จะ​อุทิศ​เขา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชั่ว​ชีวิต​ของ​เขา เขา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​เบียร์ และ​จะ​ไม่​ให้​มีดโกน​โดน​หัว​เขา​เลย ”</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​นาง​ฮันนาห์​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ไป​เรื่อยๆ​นั้น เอลี​ได้​สังเกต​ปาก​ของ​นาง</verse>
				<verse number="13">ฮันนาห์​ได้​อธิษฐาน​อยู่​ใน​ใจ ริมฝีปาก​นาง​ขมุบ​ขมิบ​แต่​ไม่​มี​เสียง​ออก​มา​ให้​ได้ยิน เอลี​คิด​ว่า​นาง​กำลัง​เมา</verse>
				<verse number="14">เขา​ก็​เลย​พูด​ว่า “เจ้า​จะ​เมา​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน ทิ้ง​เหล้า​องุ่น​ของ​เจ้า​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ฮันนาห์​ตอบ​ว่า “เจ้า​นาย ไม่​ใช่​อย่าง​นั้น ฉัน​ไม่​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​หรือ​เบียร์ แต่​ฉัน​มี​ความ​ทุกข์ใจ​มาก กำลัง​ระบาย​ความ​ใน​ใจ​ของ​ฉัน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">อย่า​คิด​ว่า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ผู้หญิง​เลว ฉัน​มา​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​ทุกข์ใจ​และ​เศร้าโศก​ยิ่ง​นัก”</verse>
				<verse number="17">เอลี​ตอบ​ว่า “กลับ​ไป​เป็น​สุข​เถิด แล้ว​ขอ​ให้​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ให้​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​ขอ​ต่อ​พระองค์​เถิด”</verse>
				<verse number="18">ฮันนาห์​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​ฉัน​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน เป็น​ที่​พอใจ​ของ​ท่าน​ด้วย​เถิด” จาก​นั้น​เธอ​ก็​จาก​ไป​และ​กิน​อาหาร ใบ​หน้า​ของ​เธอ​ก็​ไม่​เศร้าโศก​อีก​เลย</verse>
				<verse number="19">เช้าตรู่​ของ​วัน​ใหม่ พวก​เขา​ได้​ลุก​ขึ้น​และ​นมัสการ​พระยาห์เวห์ หลังจาก​นั้น​ก็​เดินทาง​กลับ​บ้าน​ที่​รามาห์ เอลคานาห์​ได้​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง​ฮันนาห์​เมีย​ของ​เขา และ​พระยาห์เวห์​ได้​ระลึก​ถึง​นาง</verse>
				<verse number="20">ปี​ต่อมา​ใน​เวลา​เดียว​กัน​นั้น นาง​ฮันนาห์​ตั้งท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย เธอ​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า ซามูเอล นาง​พูด​ว่า “เพราะ​ฉัน​ได้​ขอ​เขา​มา​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เอลคานาห์​และ​ครอบครัว​เดินทาง​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​ปี​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​แก้บน</verse>
				<verse number="22">ฮันนาห์​ไม่​ได้​ไป​ด้วย นาง​บอก​กับ​สามี​ว่า “หลังจาก​ลูก​หย่านม​แล้ว ฉัน​จะ​พา​เขา​ไป​ชิโลห์ และ​มอบ​เขา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เขา​ก็​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​ไป และ​จะ​เป็น​นาซาไรท์ ตลอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="23">เอลคานาห์​สามี​ของ​นาง​จึง​พูด​ว่า “ทำ​สิ่ง​ที่​เธอ​เห็น​ว่า​ดี​ที่สุด​เถิด พัก​อยู่​ที่​นี่​จน​กว่า​เธอ​จะ​ให้​ลูก​หย่านม แล้ว​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​คำ​พูด​ของ​เธอ​เกิด​ผลดี​เถิด” แล้ว​ฮันนาห์​ก็​ได้​อยู่​บ้าน​เลี้ยง​ลูก​จน​กระทั่ง​นาง​ให้​ลูก​หย่า​นม</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​ที่​ซามูเอล​หย่า​นม​แล้ว นาง​ก็​พา​ลูก​ไป​กับ​นางใน​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​เด็ก​อยู่ พร้อม​กับ​วัว​ตัว​ผู้​อายุ​สาม​ปี​หนึ่ง​ตัว แป้ง​หนึ่ง​เอฟาห์ เหล้า​องุ่น​หนึ่ง​ถุง​หนัง แล้ว​นำ​เขา​ไป​ที่​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ชิโลห์</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​ได้​ไป​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ เอลคานาห์​ได้​ฆ่า​วัว​ผู้​ตัว​นั้น​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​อย่าง​เคย แล้ว​นาง​ฮันนาห์​ก็​มอบ​เด็ก​ชาย​ซามูเอล​ให้​กับ​เอลี</verse>
				<verse number="26">นาง​ฮันนาห์​พูด​กับ​เอลี​ว่า “เจ้า​นาย ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ฉัน​คือ​ผู้หญิง​ที่​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ท่าน และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">ฉัน​ได้​อธิษฐาน​ขอ​เด็ก​คน​นี้ และ​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​สิ่ง​ที่​ฉัน​ได้​ขอ​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ตอน​นี้​ฉัน​จะ​มอบ​เด็ก​นี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​เขา​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์​ไป​ตลอด​ชีวิต​ของ​เขา” แล้ว​นาง​ฮันนาห์​ก็​ทิ้ง​เด็ก​ชาย​ซามูเอล​ไว้​ที่​นั่น และ​นาง​ก็​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฮันนาห์​อธิษฐาน​และ​พูด​ว่า “จิตใจ​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยิน​ดี​ใน​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รู้สึก​เข้มแข็ง​มาก​ใน​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​หัวเราะ​เยาะ​พวก​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ยินดี​ที่​พระองค์​ได้​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ไม่​มี​ใคร​ศักดิ์สิทธิ์​เหมือน​พระยาห์เวห์ ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​นอกจาก​พระองค์​เท่านั้น ไม่​มี​หิน​กำบัง​ไหน​เหมือน​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="3">อย่า​พูดจา​เย่อหยิ่ง​อีก​ต่อ​ไป​เลย หรือ​ปล่อย​ให้​ปาก​พูดจา​จองหอง เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​รู้​ทุก​สิ่ง และ​เป็น​ผู้​ชั่ง​การ​กระทำ​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="4">คัน​ธนู​ของ​เหล่า​นัก​รบ​ถูก​หัก แต่​คน​อ่อน​แอ​กลับ​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​เคย​มี​อันจะกิน​ต้อง​ออก​ทำ​งาน​แลก​อาหาร แต่​คน​ที่​เคย​หิว​โหย​ไม่​หิว​อีก​ต่อ​ไป หญิง​ที่​เคย​เป็น​หมัน​กลับ​มี​ลูก​เจ็ด​คน แต่​หญิง​ที่​มี​ลูก​หลาย​คน​กลับ​เศร้า​เดียวดาย</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ฆ่า​และ​เป็น​ผู้​ให้​ชีวิต พระองค์​นำ​คน​ลง​ไป​แดน​ผู้​ตาย​และ​นำ​คน​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​คน​ยากจน​และ​ทำ​ให้​คน​ร่ำรวย พระองค์​ทำ​ให้​คน​ตกต่ำ​และ​ทำ​ให้​คน​สูงส่ง</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ยก​คน​จน​ขึ้น​จาก​ฝุ่น และ​นำ​คน​ที่​ขัดสน​พ้น​จาก​กอง​ขี้เถ้า ให้​พวก​เขา​ได้​นั่ง​รวม​กับ​พวก​กษัตริย์ และ​นั่ง​อยู่​บน​ที่​นั่ง​อัน​มี​เกียรติ เพราะ​เสา​ฐานราก​ของ​โลก​นี้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ได้​สร้าง​โลก​ทั้ง​โลก​บน​เสาฐานราก​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ดูแล​ทุก​ย่างก้าว​ของ​คน​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ แต่​คน​เลว​จะ​ถูก​ปิด​ปาก​ให้​เงียบ​อยู่​ใน​ความ​มืด เพราะ​ชัยชนะ​ไม่​ได้​มา​จาก​กำลัง​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="10">พวก​ศัตรู​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​แตก​เป็น​เสี่ยงๆ พระองค์​จะ​ใช้​สายฟ้า​จาก​สวรรค์​สู้​กับ​พวกเขา พระยาห์เวห์​จะ​พิพากษา​จน​สุด​ปลาย​โลก พระองค์​จะ​มอบ​กำลัง​แก่​กษัตริย์​ของ​พระองค์ และ​เพิ่ม​กำลัง​แก่​ผู้ที่​พระองค์​ได้​เจิม​ไว้”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เอลคานาห์​ก็​กลับ​ไป​บ้าน​ที่​รามาห์ แต่​ลูกชาย​ของ​เขา​อยู่​รับใช้​พระยาห์เวห์ โดย​มี​นักบวช​เอลี​เป็น​ผู้​ดูแล</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​สอง​คน​ของ​เอลี​เป็น​คน​เลว พวก​เขา​ไม่​นับถือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ไม่​ได้​ใส่ใจ​กับ​กฎ​ต่างๆ​ที่​นักบวช​ควร​จะ​ทำ​ต่อ​ประชาชน​ที่​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย ปกติ​แล้ว​เมื่อ​มี​คน​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย พวก​เขา​จะ​ต้อง​เอา​เนื้อ​นั้น​ไป​ต้ม แล้ว​คน​รับใช้​ของ​นักบวช​จะ​เอา​สามง่าม​มา​แทง​เนื้อ​ที่​อยู่​ใน​หม้อ​หรือ​ใน​กา​หรือ​ใน​กา​น้ำ​ขนาด​ใหญ่​นั้น และ​เนื้อ​ที่​ติด​สามง่าม​ขึ้น​มา​ก็​จะ​เป็น​ของ​นักบวช นี่​คือ​วิธี​ที่​นักบวช​จะ​ทำ​กับ​คน​อิสราเอล​ที่​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ที่​ชิโลห์</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">แต่​ลูก​ของ​เอลี​ไม่​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น ก่อน​ที่​ไขมัน​จะ​ถูก​เผา​บน​แท่น​เสีย​อีก คน​รับใช้​ของ​นักบวช​จะ​ไป​พูด​กับ​คน​ที่​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ว่า “เอา​เนื้อ​มา​ให้​นักบวช​ย่าง เขา​ไม่​ต้องการ​เนื้อ​ต้ม​จาก​ท่าน แต่​ต้องการ​เนื้อ​ดิบ”</verse>
				<verse number="16">ถ้า​คน​ที่​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​พูด​ว่า “ขอ​ให้​เผา​ไขมัน ก่อน แล้ว​ท่าน​อยาก​ได้​อะไร​ก็​เอา​ไป​เลย” คน​รับใช้​ก็​จะ​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้ ให้​เนื้อ​ข้า​เดี๋ยวนี้ ถ้า​ไม่​ให้ ข้า​จะ​แย่ง​เอา​ไป”</verse>
				<verse number="17">ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ นั่น​เป็น​บาป​ที่​ยิ่งใหญ่​ของ​ชาย​หนุ่ม​สอง​คน​นี้ เพราะ​พวก​เขา​ได้​ดูหมิ่น​ของถวาย​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">แต่​ซามูเอล​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เขา​เป็น​เด็ก​ที่​ใส่​เอโฟด ผ้า​ลินิน</verse>
				<verse number="19">ทุก​ปี​แม่​ของ​เขา​จะ​เย็บ​เสื้อ​คลุม​ตัว​เล็กๆ​มา​ให้​เขา เมื่อ​นาง​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำ​ปี​กับ​สามี</verse>
				<verse number="20">เอลี​อวยพร​เอลคานาห์​และ​เมีย​ของ​เขา​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ตอบแทน​ท่าน ด้วย​ลูก​จาก​ผู้หญิง​คน​นี้ แทน​ของ​ขวัญ​ที่​นาง​ได้​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์” แล้ว​พวก​เขา​ก็​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​มี​ความ​โอบ​อ้อม​อารี​ต่อ​ฮันนาห์ เธอ​ได้​ตั้ง​ท้อง​และ​ได้​คลอด​ลูกชาย​อีก​สาม​คน และ​ลูกสาว​อีก​สอง​คน ใน​ขณะ​ที่​เด็ก​ชาย​ซามูเอล​ก็​เจริญ​เติบโต​ขึ้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เอลี​แก่​มาก​แล้ว เขา​ได้ยิน​เรื่อง​ชั่วๆ​ทั้งสิ้น​ที่​ลูก​สอง​คน​ของ​เขา​ได้​ทำ​ต่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด เช่น พวก​เขา​ได้​ร่วม​หลับนอน​กับ​หญิง​ที่​รับใช้​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัด​พบ</verse>
				<verse number="23">เอลี​ได้​พูด​กับ​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ว่า “ทำไม​ลูกๆ​ถึง​ได้​ทำ​อย่าง​นี้ พ่อ​ได้ยิน​ชาว​บ้าน​ทุก​คน​กำลัง​พูด​ถึง​เรื่อง​ชั่วๆ​ที่​พวก​ลูก​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="24">อย่า​ทำ​เลย​นะ​ลูก เรื่อง​ที่​พ่อ​ได้ยิน​มา ที่​คน​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​เล่า​กัน​ไป​ทั่ว​นั้น​เป็น​เรื่อง​ที่​ไม่​ดี​เลย</verse>
				<verse number="25">ถ้า​มนุษย์​ทำ​บาป​ต่อ​มนุษย์​ด้วย​กัน พระเจ้า​อาจ​จะ​มา​ไกล่​เกลี่ย​ให้ แต่​ถ้า​มนุษย์​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ใคร​จะ​มา​เป็น​คน​กลาง​ให้​ได้” แต่​ลูกชาย​ของ​เอลี​ไม่​ได้​ฟัง​คำ​ตัก​เตือน​ของ​พ่อ​เลย เพราะ​พระยาห์เวห์​ต้องการ​จะ​ฆ่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">ส่วน​เด็ก​ชาย​ซามูเอล​ก็​เติบโต​ขึ้น​เรื่อยๆ​และ​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​คน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="27">คน​ของ​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​ได้​มา​หา​เอลี และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก ‘เรา​ได้​ปรากฏ​ตัว​อย่าง​ชัดเจน​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​เห็น ตอน​ที่​พวก​เขา​อยู่​ใน​อียิปต์​ภาย​ใต้​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="28">จาก​เผ่า​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล เรา​ได้​เลือก​เผ่า​ของ​บรรพบุรุษ​เจ้า​ออก​มา เพื่อ​มา​เป็น​นักบวช​ของ​เรา เรา​ได้​เลือก​พวก​เขา​ให้​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา และ​มา​เผา​เครื่อง​หอม และ​ใส่​เอโฟด​ต่อ​หน้า​เรา เรา​ยัง​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​แบ่ง​เนื้อ​จาก​พวก​ของขวัญ​ที่​คน​อิสราเอล​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="29">แล้ว​ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​ได้​อิจฉา​ตา​ร้อน​อยาก​ได้​เครื่อง​สัตวบูชา​ของ​เรา และ​ของ​ถวาย​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​สถานที่​ที่​เรา​อยู่ ทำไม​เจ้า​ถึง​ให้​เกียรติ​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เจ้า​มาก​กว่า​เรา และ​พวก​เจ้า​ยัง​เลี้ยง​ตัวเอง​จน​อ้วน​พี​จาก​ของ​ถวาย​ส่วน​ที่​ดี​ที่​สุด​ที่​คน​อิสราเอล​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="30">เพราะ​อย่าง​นี้ พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล จึง​ได้​ประกาศ​ว่า ‘เรา​เคย​สัญญา​ว่า ครอบครัว​ของ​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เจ้า จะ​เป็น​ผู้รับใช้​อยู่​ต่อ​หน้า​เรา​ตลอด​ไป’ แต่​ตอน​นี้​พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า ‘มัน​จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น​หรอก ใคร​ให้​เกียรติ​เรา เรา​ก็​จะ​ให้​เกียรติ​คน​นั้น แต่​ใคร​ที่​ดูถูก​เรา เรา​ก็​จะ​ดูถูก​คน​นั้น’</verse>
				<verse number="31">เวลา​นั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว เรา​จะ​ตัด​ความ​แข็งแรง​ของ​เจ้า และ​ของ​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เจ้า เพื่อ​ว่า​ใน​ตระกูล​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​อยู่​จน​แก่​เฒ่า</verse>
				<verse number="32">ส่วน​เจ้า เอลี เจ้า​จะ​มอง​อย่าง​อิจฉา​ตา​ร้อน​ต่อ​สิ่ง​ดีๆ​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​อิสราเอล แต่​เจ้า​จะ​เห็น​เรื่อง​เลว​ร้าย​เกิด​ขึ้น​ใน​บ้าน​ของ​ตัว​เจ้า​เอง และ​ตระกูล​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​อยู่​จน​แก่​เฒ่า</verse>
				<verse number="33">ใน​หมู่​ลูก​หลาน​ของ​เจ้า เรา​จะ​ไว้​ชีวิต​แค่​คน​เดียว เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รับใช้​เป็น​นักบวช​อยู่​ที่​แท่น​บูชา​ของ​เรา เรา​จะ​ไว้​ชีวิต​คนๆ​นั้น​เพื่อ​ให้​คอย​ร้องไห้​และ​ให้​อยู่​อย่าง​เศร้าโศก​เสียใจ ส่วน​ลูก​หลาน​คน​อื่นๆ​ที่​เหลือ​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ</verse>
				<verse number="34">ลูกชาย​ทั้งสอง​คน​ของ​เจ้า คือ​โฮฟนี​และ​ฟีเนหัส จะ​ตาย​ใน​วัน​เดียว​กัน นั่น​จะ​เป็น​เรื่อง​ที่​พิสูจน์​ให้​เจ้า​เห็น​ว่า เรื่อง​นี้​มา​จาก​เรา</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​เลือก​นักบวช​ที่​ซื่อ​สัตย์ ผู้ที่​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​จิตใจ​และ​ความคิด​ของ​เรา เรา​จะ​สร้าง​ครอบครัว​เขา​ให้​มั่นคง และ​เขา​จะ​รับใช้​เสมอ​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​ที่​เรา​ได้​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="36">และ​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เจ้า​ที่​ยัง​หลง​เหลือ​อยู่ ก็​จะ​มา​ก้มกราบ​ลง​ต่อหน้า​นักบวช​คน​นี้ และ​ร้องขอ​เศษ​เงิน​หรือ​เศษ​อาหาร พวก​เขา​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​งาน​นักบวช​ให้​กับ​เรา​ด้วย​เถิด เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​อาหาร​กิน​สัก​นิด​หนึ่ง’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เด็ก​ชาย​ซามูเอล​ได้รับ​ใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ภาย​ใต้​การ​ดูแล​ของ​เอลี ใน​เวลา​นั้น​พระยาห์เวห์​แทบ​จะ​ไม่​ได้​พูด​กับ​ใคร​โดย​ตรง และ​แทบ​จะ​ไม่​มี​นิมิต​ให้​เห็น</verse>
				<verse number="2">คืน​หนึ่ง​เอลี​ซึ่ง​ตา​เริ่ม​มอง​อะไร​ไม่​ค่อย​จะ​เห็น นอน​อยู่​ที่​ประจำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ตะเกียง​ของ​พระเจ้า​ยัง​ไม่​ดับ ขณะ​ที่​ซามูเอล​นอน​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ที่​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ตั้ง​อยู่</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​ซามูเอล ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ผม​อยู่​นี่​ครับ”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​ก็​วิ่ง​ไป​หา​เอลี​และ​พูด​ว่า “ผม​อยู่​นี่​ครับ ท่าน​ได้​เรียก​ผม” แต่​เอลี​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​ได้​เรียก​เจ้า กลับ​ไป​นอน​เถอะ” ซามูเอล​จึง​กลับ​ไป​นอน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​เรียก​เขา​อีก “ซามูเอล” เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​เอลี​และ​ตอบ​ว่า “ผม​อยู่​นี่​ครับ ท่าน​ได้​เรียก​ผม” เอลี​ตอบ​ว่า “ลูก​เอ๋ย เรา​ไม่​ได้​เรียก​เจ้า กลับ​ไป​นอน​เถอะ”</verse>
				<verse number="7">ตอนนั้น​ซามูเอล​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่​เคย​พูด​โดย​ตรง​กับ​เขา​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​เรียก​ซามูเอล​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​หา​เอลี “ผม​อยู่​นี่​ครับ ท่าน​ได้​เรียก​ผม” เอลี​เริ่ม​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​เด็ก​นั้น</verse>
				<verse number="9">เอลี​จึง​บอก​ซามูเอล​ว่า “ไป​นอน​เถอะ และ​ถ้า​พระองค์​เรียก​เจ้า​อีก ก็​ให้​เจ้า​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​มา​เถอะ ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​กำลัง​ฟัง​อยู่’” ดังนั้น​เมื่อ​ซามูเอล​กลับ​ไป​นอน​ใน​ที่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​มา​ยืน​อยู่​ที่​นั่น และ​เรียก​แบบ​ครั้ง​ก่อน​ว่า “ซามูเอล ซามูเอล” ซามูเอล​จึง​ตอบ​ว่า “พูด​มา​เถอะ​ครับ ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​กำลัง​ฟัง​อยู่”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “คอย​ดู​ให้​ดี เรา​กำลัง​จะ​ทำ​สิ่ง​หนึ่ง​ใน​อิสราเอล ซึ่ง​หู​ของ​คน​ที่​ได้ยิน​ก็​จะ​เสียว​แปลบ​ปลาบ</verse>
				<verse number="12">เวลานั้น​เรา​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ได้​บอก​ว่า​จะ​ทำ​กับ​เอลี​และ​ครอบครัว​ของ​เขา ให้​เกิด​ขึ้น​ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​บอก​เอลี​แล้ว​ว่า​เรา​จะ​ลงโทษ​ครอบครัว​ของ​เขา​ตลอด​ไป เพราะ​เอลี​รู้​เรื่อง​บาป​ที่​พวก​ลูก​ทั้ง​สอง​ของ​เขา​ทำ และ​รู้​ว่า​พวก​เขา​ได้​สาป​แช่ง​พระเจ้า แต่​ก็​ไม่​ได้​ห้ามปราม​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">เรา​ก็​เลย​สาบาน​ต่อ​ครอบครัว​ของ​เอลี​ว่า เครื่อง​บูชา​หรือ​ของถวาย​จะ​ไม่​มี​วัน​กำจัด​ความผิด​ของ​ครอบครัว​เอลี​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="15">ซามูเอล​นอน​จน​ถึง​เช้า แล้ว​จึง​เปิด​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ก็​กลัว ไม่​กล้า​บอก​เอลี​เกี่ยวกับ​นิมิต​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​เอลี​เรียก​เขา​มา​ถาม​ว่า “ซามูเอล ลูก​เอ๋ย” ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ผม​อยู่​นี่​ครับ”</verse>
				<verse number="17">เอลี​ถาม​ว่า “พระองค์​ได้​พูด​อะไร​กับ​เจ้า​หรือ อย่า​ปิด​บัง​เรา​เลย ถ้า​เจ้า​ปิดบัง​เรา​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​บอก​เจ้า ขอ​ให้​พระเจ้า​ลงโทษ​เจ้า​ด้วย​วิธี​ที่​รุนแรง​มาก”</verse>
				<verse number="18">ซามูเอล​จึง​เล่าเรื่อง​ทั้งหมด​ให้​เขา​ฟัง โดย​ไม่​ปิดบัง​อะไร​เลย เอลี​จึง​ตอบ​ว่า “พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์ ขอ​ให้​พระองค์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​ดี​เถิด”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ได้​สถิต​อยู่​กับ​ซามูเอล​ใน​ขณะ​ที่​เขา​เติบโต​ขึ้น และ​ไม่ว่า​ซามูเอล​จะ​พูด​อะไร พระองค์​ก็​ทำ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="20">คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จาก​ดาน​ถึง​เบเออร์เชบา ต่าง​ก็​รู้​ว่า​ซามูเอล​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ที่​ไว้วางใจ​ได้</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ยัง​ปรากฏ​ตัว​ต่อ​ซามูเอล​อยู่​เรื่อยๆ​ที่​ชิโลห์ และ​พระองค์​ได้​เปิดเผย​ตัว​ให้​กับ​ซามูเอล ผ่าน​ทาง​คำ​พูด​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​ข่าวคราว​เกี่ยวกับ​ซามูเอล​ก็​ได้​แผ่​กระจาย​ไป​ทั่ว​อิสราเอล เอลี​แก่​มาก​แล้ว ลูก​ทั้ง​สอง​ของ​เขา​ก็​ยัง​คง​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ทั้งหลาย​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ เมื่อ​คน​อิสราเอล​ยก​ทัพ​ไป​ต่อสู้​กับ​คน​ฟีลิสเตีย คน​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​ที่​เอเบนเอเซอร์ ส่วน​คน​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​ที่​อาเฟก</verse>
				<verse number="2">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​จัด​ทหาร​เพื่อ​ออก​ไป​สู้​รบ​กับ​อิสราเอล และ​เมื่อ​การ​รบ​เริ่ม​ขึ้น คน​อิสราเอล​ก็​พ่ายแพ้​คน​ฟีลิสเตีย และ​ถูก​ฆ่า​ตาย​ไป​ประมาณ​สี่​พัน​คน​ใน​สนาม​รบ​นั้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ทหาร​ที่​เหลือ​กลับ​มา​ที่​ค่าย ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ทั้งหลาย​ก็​พูด​กัน​ว่า “ทำไม​พระยาห์เวห์​ปล่อย​ให้​พวก​เรา​พ่ายแพ้​ชาว​ฟีลิสเตีย​ใน​วันนี้ ให้​พวก​เรา​ไป​เอา​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​มา​จาก​ชิโลห์​กัน​เถิด เพื่อ​ว่า​หีบ​นั้น​จะ​ได้​ไป​กับ​พวก​เรา และ​จะ​ได้​ช่วย​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ศัตรู”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จึง​ส่ง​คน​ไป​ชิโลห์ เพื่อ​นำ​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​ผู้​ซึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ระหว่าง​ทูต​สวรรค์​เครูบ ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เอลี คือ​โฮฟนี และ​ฟีเนหัส​ก็​อยู่​ที่​นั่น​กับ​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ค่าย คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​โห่ร้อง​เสียง​ดัง​จน​แผ่นดิน​สะเทือน</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้ยิน​ก็​ถาม​กัน​ว่า “ค่าย​คน​ฮีบรู โห่ร้อง​ตะโกน​เรื่อง​อะไร​กัน” เมื่อ​พวก​เขา​รู้​ว่า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​อยู่​ที่​ค่าย​แล้ว</verse>
				<verse number="7">คน​ฟีลิสเตีย​ก็​รู้สึก​กลัว พวก​เขา​พูด​ว่า “มี​พวก​เทพเจ้า​มา​อยู่​ใน​ค่าย​นั้น​แล้ว พวก​เรา​แย่​แล้ว ไม่​เคย​มี​เรื่อง​อย่าง​นี้​เกิด​ขึ้น​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="8">ภัยพิบัติ​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​พวก​เรา ใคร​จะ​ช่วยกู้​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวก​เทพเจ้า​ที่​มี​ฤทธิ์​เหล่า​นี้​ได้ เทพเจ้า​พวก​นี้​เคย​โจมตี​ชาว​อียิปต์​ด้วย​พวก​ภัยพิบัติ​และ​โรค​ระบาด​หลาย​อย่าง</verse>
				<verse number="9">กล้าหาญ​ไว้​คน​ฟีลิสเตีย ทำ​ตัว​ให้​สม​กับ​ลูกผู้ชาย ไม่อย่างนั้น​เจ้า​ก็​จะ​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​คน​ฮีบรู​เหมือน​ที่​พวก​เขา​เคย​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​เจ้า​มา​ก่อน ออก​รบ​ให้​สม​กับ​ลูกผู้ชาย​เถิด”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​คน​ฟีลิสเตีย​จึง​ออก​ไป​สู้รบ และ​คน​อิสราเอล​ก็​พ่ายแพ้ แต่​ละ​คน​ต่าง​วิ่ง​หนี​กลับ​มา​ที่​เต็นท์​ของ​ตน มี​การ​ฆ่าฟัน​ยิ่งใหญ่​เกิด​ขึ้น ทหาร​เดิน​เท้า​ของ​อิสราเอล​ได้​ล้ม​ตาย​ไป​สาม​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="11">หีบ​ของ​พระเจ้า​ถูก​ยึด​ไป และ​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เอลี คือ​โฮฟนี และ​ฟีเนหัส​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น มี​คน​เบนยามิน​คน​หนึ่ง​วิ่ง​มา​จาก​สนาม​รบ กลับ​ไป​ที่​ชิโลห์ เขา​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​เขา​และ​มี​เศษ​ดิน​อยู่​บน​หัว​เพื่อ​แสดง​ความ​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เขา​มา​ถึง เอลี​นั่ง​คอยดู​อยู่​บน​เก้าอี้​ริม​ถนน เพราะ​จิตใจ​ของ​เขา​กังวล​เกี่ยวกับ​หีบ​ของ​พระเจ้า เมื่อ​ชาย​คน​นั้น​เข้า​มา​ใน​เมือง​และ​ได้​เล่า​เรื่องราว​ที่​เกิด​ขึ้น คน​ทั้ง​เมือง​ก็​ร้องไห้​กัน​เสียง​ระงม</verse>
				<verse number="14">เอลี​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​จึง​ถาม​ว่า “นั่น​เสียง​ร้อง​อะไร​กัน” ชาย​คน​นั้น​จึง​รีบ​เข้า​มา​หา​เอลี</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​มี​อายุ​ถึง​เก้า​สิบ​แปด​ปี และ​มี​ดวง​ตา​ที่​ปิด​ลง มอง​ไม่​เห็น​แล้ว</verse>
				<verse number="16">เขา​ก็​บอก​เอลี​ว่า “ผม​เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​สนาม​รบ ผม​หนี​มา​จาก​สนาม​รบ​วันนี้​เอง” เอลี​ถาม​ว่า “ลูก​เอ๋ย เกิด​อะไร​ขึ้น”</verse>
				<verse number="17">ชาย​ผู้นำ​ข่าว​มา ตอบ​ว่า “คน​อิสราเอล​ได้​หลบ​หนี​จาก​คน​ฟีลิสเตีย กองทัพ​อิสราเอล​สูญเสีย​คน​ไป​เป็น​จำนวน​มาก ส่วน​ลูกชาย​สอง​คน​ของ​ท่าน โฮฟนี​กับ​ฟีเนหัส​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย และ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ก็​ถูก​ยึด​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พูด​ถึง​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระเจ้า เอลี​ก็​ล้ม​หงาย​หลัง​ลง​ที่​ข้าง​ประตู​และ​คอ​หัก​ตาย เพราะ​เขา​แก่​แล้ว​และ​อ้วน​มาก รวม​เวลา​ที่​เขา​เป็น​ผู้นำ​อิสราเอล​ได้​ยี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="19">ลูกสะใภ้​ของ​เอลี​ซึ่ง​เป็น​เมีย​ของ​ฟีเนหัส​นั้น​ท้อง​แก่​ใกล้​คลอด เมื่อ​นาง​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​หีบ​ของ​พระเจ้า​ถูก​ยึด แล้ว​พ่อ​ผัว​และ​ผัว​ของ​นาง​ก็​ตาย​แล้ว นาง​ก็​เริ่ม​เจ็บ​ท้อง​และ​ได้​คลอด​ลูกชาย แต่​เนื่อง​จาก​นาง​ทน​ความ​เจ็บปวด​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="20">ใน​ขณะ​ที่​กำลัง​จะ​ตาย พวก​ผู้หญิง​ที่​เฝ้า​นาง​อยู่​ก็​พูด​ว่า “อย่า​สิ้น​หวัง​เลย เพราะ​เธอ​ได้​คลอด​ลูกชาย” แต่​นาง​ไม่​ได้​ตอบ​หรือ​สนใจ​เลย</verse>
				<verse number="21">นาง​ตั้งชื่อ​ลูก​ว่า​อีคาโบด และ​พูด​ว่า “อิสราเอล​หมด​ศักดิ์ศรี​แล้ว” นาง​ทำ​อย่าง​นี้​ก็​เพราะ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ได้​ถูก​ยึด​ไป​แล้ว และ​พ่อ​ผัว​กับ​ผัว​เธอ​ก็​ได้​ตาย​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="22">แล้ว​นาง​ก็​พูด​ว่า “อิสราเอล​หมด​ศักดิ์ศรี​แล้ว เพราะ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ได้​ถูก​ยึด​ไป​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ยึด​หีบ​ของ​พระเจ้า​ไป พวก​เขา​ก็​นำ​หีบ​จาก​เอเบนเอเซอร์​ไป​เมือง​อัชโดด</verse>
				<verse number="2">จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​แบก​หีบ​นั้น​ไป​ไว้​ใน​วัด​ของ​พระ​ดาโกน และ​ตั้ง​ไว้​ข้างๆ​พระ​ดาโกน</verse>
				<verse number="3">เช้า​วัน​ต่อมา ชาว​เมือง​อัชโดด ก็​เห็น​พระ​ดาโกน​ล้ม​หน้า​คว่ำ​อยู่​บน​พื้น​ต่อ​หน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​จึง​ยก​พระ​ดาโกน​ขึ้น​ตั้ง​ที่​เดิม</verse>
				<verse number="4">แต่​ใน​เช้า​วัน​ต่อมา พวก​เขา​ก็​พบ​พระ​ดาโกน​ล้ม​หน้า​คว่ำ​อยู่​บน​พื้น​ต่อ​หน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ หัว​และ​แขน​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​พระ​ดาโกน​แตก​หัก​อยู่​ที่​ธรณี​ประตู เหลือ​แต่​เพียง​ลำตัว</verse>
				<verse number="5">เป็น​เหตุ​ให้​ทุก​วันนี้​นักบวช​ของ​พระ​ดาโกน​และ​คน​อื่นๆ​ที่​จะ​เข้า​วัด​พระ​ดาโกน​ที่​อัชโดด​ไม่​เหยียบ​ธรณี​ประตู</verse>
				<verse number="6">มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​ชีวิต​ของ​คน​อัชโดด​และ​เพื่อน​บ้าน​ลำบาก พระองค์​ทำให้​พวก​เขา​เจอ​กับ​ปัญหา​มาก​มาย​และ​มี​ฝี​เกิด​ขึ้น พระองค์​ยัง​ส่ง​หนู​มา​ให้​กับ​พวก​เขา​ด้วย ตาม​พวก​เรือ​ของ​พวก​เขา​มี​หนู​วิ่ง​พล่าน​ไป​หมด และ​หนู​เหล่า​นั้น​ก็​ยัง​ขึ้น​มา​บน​บก​ด้วย คน​ใน​เมือง​ต่าง​พา​กัน​หวาด​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​อัชโดด​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น พวก​เขา​พูด​ว่า “ต้อง​ไม่​ให้​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวก​เรา​ที่​นี่ เพราะ​มือ​ของ​พระองค์​หนักอึ้ง​อยู่​บน​พวก​เรา และ​บน​พระ​ดาโกน​ของ​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​คน​อัชโดด​จึง​ได้​เรียก​ประชุม​ผู้​นำ​ฟีลิสเตีย​ทุก​คน​และ​ถาม​พวก​เขา​ว่า “พวก​เรา​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี​กับ​หีบ​ของ​พระ​ของ​ชาว​อิสราเอล” พวก​ผู้นำ​ก็​ตอบ​ว่า “ย้าย​หีบ​ของ​พระ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไป​ไว้​ที่​เมือง​กัท” พวก​เขา​จึง​ได้​ย้าย​หีบ​ของ​พระ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไป​ที่​เมือง​กัท</verse>
				<verse number="9">แต่​หลังจาก​ที่​คน​อัชโดด​ได้​ย้าย​หีบ​ไป​แล้ว มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​ต่อต้าน​เมือง​กัท​นั้น พระองค์​ทำให้​คน​ทั้ง​เมือง​สับสน​วุ่นวาย​กัน​ไป​หมด คน​ใน​เมือง​ต่าง​ได้รับ​ความ​เจ็บปวด​ทรมาน​จาก​ฝี ทั้ง​คน​แก่​และ​คน​หนุ่ม​สาว</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​จึง​ส่ง​หีบ​ของ​พระเจ้า​ไป​เอโครน เมื่อ​หีบ​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​เมือง​เอโครน ชาว​เมือง​ก็​ร้อง​ว่า “พวก​เขา​นำ​หีบ​ของ​พระ​ของ​อิสราเอล​มา​ให้​พวก​เรา​เพื่อ​ฆ่า​พวก​เรา​และ​ชาว​เมือง”</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​จึง​เรียก​ประชุม​ผู้นำ​ฟีลิสเตีย​ทุก​คน​และ​พูด​ว่า “ส่ง​หีบ​ของ​พระ​ของ​อิสราเอล​กลับ​ไป​เสีย ให้​หีบ​นั้น​กลับ​ไป​ที่​เดิม​ของ​มัน เพื่อ​ว่า​มัน​จะ​ได้​ไม่​ฆ่า​พวก​เรา​และ​ประชาชน​ของ​พวก​เรา” เพราะ​ความ​ตาย​ทำให้​ทั้ง​เมือง​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวาดกลัว มือ​ของ​พระเจ้า​ได้​หนัก​อึ้ง​อยู่​บน​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​ไม่​ตาย​ก็​เป็น​ฝี และ​เสียง​ร้อง​ของ​เมือง​นี้​ก็​ดัง​ขึ้น​ไป​ถึง​ฟ้า​สวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​ไป​อยู่​ใน​เขตแดน​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​เจ็ด​เดือน</verse>
				<verse number="2">คน​ฟีลิสเตีย​จึง​เชิญ​พวก​นักบวช​และ​หมอดู​มา​ถาม​ว่า “พวก​เรา​ควร​ทำ​ยังไง​กับ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ดี บอก​พวก​เรา​หน่อย​ว่า​จะ​ส่ง​หีบ​กลับ​ไป​ที่​เดิม​ยังไง”</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ถ้า​เจ้า​จะ​ส่ง​หีบ​ของ​พระ​ของ​อิสราเอล​กลับ​ไป อย่า​ส่ง​กลับ​ไป​เปล่าๆ แต่​เจ้า​ต้อง​ส่ง​ของ​ถวาย​ชดใช้​ไป​ให้​พระ​นั้น​ด้วย แล้ว​พวก​เจ้า​ก็​จะ​หาย​จาก​โรค และ​ได้รับ​การ​ไถ่ เจ้า​ต้อง​ทำ​อย่าง​นี้ เพื่อ​พระ​นั้น​จะ​หยุด​ลงโทษ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="4">คน​ฟีลิสเตีย​ถาม​ว่า “พวก​เรา​ควร​ส่ง​อะไร​ให้​กับ​พระ​องค์​นั้น​เป็น​ของ​ถวาย​ชดใช้​ความผิด” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ส่ง​ฝี​ห้า​ก้อน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​และ​หนู​ทอง​คำ​ห้า​ตัว ตาม​จำ​นวน​ของ​ผู้นำ​ฟีลิสเตีย เพราะ​โรค​ระบาด​ชนิด​เดียวกัน​นี้​ก็​ได้​เกิด​กับ​พวก​ท่าน​และ​ผู้นำ​ของ​พวก​ท่าน​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="5">ให้​สร้าง​ตาม​ต้นแบบ​ของ​ฝี​และ​หนู​ที่​ทำลาย​เมือง​ของ​พวก​ท่าน แล้ว​ให้​เกียรติ​พระ​ของ​อิสราเอล ไม่​แน่​พระ​นั้น​อาจ​จะ​ยก​มือ​ของ​พระองค์​ไป​พ้น​จาก​พวก​ท่าน ไป​จาก​พระ​ทั้งหลาย​ของ​พวก​ท่าน และ​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="6">ทำไม​พวก​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำใจ​ให้​ดื้อรั้น​เหมือน​กับ​คน​อียิปต์​และ​ฟาโรห์ ที่​ไม่​ยอม​ปล่อย​คน​อิสราเอล​ไป จน​พระ​องค์​นั้น​ต้อง​ลงโทษ​พวก​เขา​อย่าง​โหดเหี้ยม เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ปล่อย​คน​อิสราเอล​ให้​ไป​ตาม​ทาง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">ตอน​นี้​ให้​เตรียม​เกวียน​ใหม่​กับ​วัว​ตัว​เมีย​สอง​ตัว​ที่​มี​ลูก​แต่​ไม่​เคย​ลาก​เกวียน​มา​ก่อน ให้​ผูก​เกวียน​ไว้​กับ​วัว​แต่​เอา​ลูก​วัว​ไป​กัก​ไว้</verse>
				<verse number="8">เอา​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​วาง​บน​เกวียน และ​เอา​หีบ​ที่​ใส่​ทอง​ที่​เป็น​ของ​ถวาย​ชดใช้​ความผิด วาง​ไว้​ข้างๆ แล้ว​ปล่อย​เกวียน​ไป</verse>
				<verse number="9">แต่​ให้​คอย​ดู ถ้า​เกวียน​ไป​ที่​แผ่นดิน​ของ​เขา​เอง โดย​มุ่ง​หน้า​ตรง​ไป​เมือง​เบธเชเมช แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ทำ​ให้​เกิด​ภัยพิบัติ​แก่​พวก​เรา แต่​ถ้า​มัน​ไป​ทาง​อื่น​พวก​เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​ไม่​ได้​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระ​องค์​นั้น​หรอก​ที่​โจมตี​พวก​เรา แต่​มัน​เกิด​ขึ้น​กับ​พวก​เรา​โดย​บังเอิญ”</verse>
				<verse number="10">คน​ฟีลิสเตีย​ก็​ทำ​ตาม​นั้น พวก​เขา​เอา​แม่​วัว​คู่​หนึ่ง​มา​เทียม​เกวียน และ​ขัง​ลูก​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เอา​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​หีบ​ที่​ใส่​พวก​หนู​ทองคำ​กับ​พวก​ฝี​ทอง​คำ​ทั้งหมด​ขึ้น​เกวียน</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​แม่​วัว​ก็​ออก​เดิน​ตรง​ไป​ยัง​เมือง​เบธเชเมช แม่​วัว​เดิน​ไป​ตาม​ถนน​และ​ร้อง​ไป​ตลอด​ทาง พวก​มัน​ไม่​เลี้ยว​ซ้าย​หรือ​ขวา​เลย ผู้นำ​ฟีลิสเตีย​ตาม​ไป​ดู​จน​ถึง​เขต​แดน​เบธเชเมช</verse>
				<verse number="13">เวลา​นั้น​ชาว​เมือง​เบธเชเมช​กำลัง​เกี่ยว​ข้าวสาลี​ใน​หุบเขา และ​เมื่อ​พวก​เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​เห็น​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ก็​ดีใจ​กัน​ใหญ่​และ​ตรง​ไป​ที่​หีบ​ใบ​นั้น</verse>
				<verse number="14">เกวียน​ได้​เข้า​มา​ใน​เขต​ทุ่งนา​ของ​โยชูวา ชาว​เบธเชเมช และ​หยุด​ที่​ข้าง​ก้อนหิน​ใหญ่​ก้อน​หนึ่ง ชาว​เมือง​ผ่า​ไม้​จาก​เกวียน​ทำ​เป็น​ฟืน และ​ฆ่า​วัว​คู่​นั้น​เผา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">คน​เลวี ก็​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​หีบ​ใส่​พวก​ทองคำ​ลง​มา​วาง​ไว้​บน​ก้อนหิน​ใหญ่​นั้น ใน​วัน​นั้น​ชาว​เมือง​เบธเชเมช​ได้​ถวาย​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา และ​พวก​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ผู้นำ​ทั้ง​ห้า​คน​ของ​ฟีลิสเตีย​ได้​เห็น​สิ่ง​ต่างๆ​ทั้งหมด​นี้ และ​พวก​เขา​ได้​กลับ​ไป​เมือง​เอโครน​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="17">ก้อน​ฝี​ทองคำ​ห้า​ก้อน​ที่​คน​ฟีลิสเตีย​ได้​ส่ง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เป็น​ของ​ถวาย​ชดใช้​ความผิด​นั้น แต่​ละ​ก้อน​แทน​เมือง​อัชโดด เมือง​กาซา เมือง​อัชเคโลน เมือง​กัท และ​เมือง​เอโครน</verse>
				<verse number="18">จำนวน​หนู​ทองคำ​ก็​ทำ​ขึ้น​ตาม​จำนวน​เมือง​ต่างๆ​ที่​เป็น​ของ​ผู้นำ​ทั้ง​ห้า​ของ​ฟีลิสเตีย เมือง​พวก​นี้​มี​ป้อม​ปราการ และ​แต่​ละ​เมือง​ก็​มี​หมู่​บ้าน​ล้อม​รอบ​มัน หิน​ก้อน​ใหญ่​ซึ่ง​คน​เบธเชเมช​ใช้​วาง​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ยัง​ตั้ง​เป็น​พยาน​อยู่​ใน​ทุ่งนา​ของ​โยชูวา​ชาว​เบธเชเมช​มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="19">แต่​เมื่อ​พวก​ผู้ชาย​ชาว​เบธเชเมช​เห็น​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​เฉลิม​ฉลอง​กัน ไม่​มี​พวก​นักบวช​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เขา พระยาห์เวห์​ก็​เลย​ฆ่า​คน​เบธเชเมช​ไป​เจ็ด​สิบ​คน ประชาชน​ก็​ไว้​ทุกข์​เพราะ​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​พวก​เขา​อย่าง​รุน​แรง</verse>
				<verse number="20">ชาว​เมือง​เบธเชเมช​จึง​ถาม​ว่า “ใคร​จะ​สามารถ​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ได้ หีบ​ของ​พระเจ้า​ควร​จะ​ไป​อยู่​กับ​ใคร​ดี”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​จึง​ส่ง​พวก​คน​นำ​ข่าว​ไป​ยัง​ชาว​เมือง​คิริยาท-เยอาริม​ว่า “คน​ฟีลิสเตีย​ได้​ส่ง​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​กลับ​มา​ให้​แล้ว ขอ​ให้​ลง​มา​รับ​หีบ​ขึ้น​ไป​อยู่​กับ​ท่าน​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">คน​คิริยาท-เยอาริม​จึง​มา​รับ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ไป เขา​ได้​นำ​หีบ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​อาบีนาดับ​ที่​อยู่​บน​เนินเขา และ​แต่งตั้ง​เอเลอาซาร์ ลูกชาย​ของ​อาบีนาดับ ให้​เป็น​ผู้​ดูแล​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​คิริยาท-เยอาริม​เป็น​เวลา​นาน​ถึง​ยี่สิบ​ปี คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​เศร้าโศก​และ​แสวงหา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ซามูเอล​จึง​บอก​กับ​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ว่า “ถ้า​ท่าน​ทั้งหลาย​จะ​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​ด้วย​สิ้นสุด​ใจ​ของ​พวก​ท่าน ก็​ให้​ขจัด​พวก​พระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​และ​พวก​พระ​อัชทาโรท​ไป และ​สัญญา​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า​จะ​รับใช้​พระองค์​เท่านั้น และ​พระองค์​จะ​ช่วย​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="4">คน​อิสราเอล​จึง​ละทิ้ง​พวก​พระบาอัล​และ​พวก​พระอัชทาโรท​ของ​พวก​เขา และ​รับใช้​พระยาห์เวห์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="5">จากนั้น​ซามูเอล​ได้​พูด​ว่า “ให้​เรียก​ประชุม​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​มิสปาห์ และ​เรา​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ประชุมกัน​ที่​มิสปาห์ พวก​เขา​ตัก​น้ำ​มา​เท​ออก​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​นั้น​พวก​เขา​อด​อาหาร​และ​ได้​สารภาพ​ผิด​ว่า “พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์” ซามูเอล​ก็​เป็น​ผู้นำ ของ​อิสราเอล​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​ฟีลิสเตีย​ได้ยิน​ข่าว​เรื่อง​การ​ชุมนุม​ของ​คน​อิสราเอล​ที่​มิสปาห์ พวก​ผู้นำ​ของ​พวกเขา​ก็​ได้​ยก​ขึ้น​ไป​โจมตี​คน​อิสราเอล และ​เมื่อ​คน​อิสราเอล​ได้ยิน​เรื่องนี้ พวก​เขา​ต่าง​ก็​พา​กัน​ตื่น​กลัว​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จึง​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “อย่า​หยุด​ร้อง​ขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​เพื่อ​พวก​เรา เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ช่วย​ชีวิต​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="9">ซามูเอล​จึง​เอา​ลูกแกะ​ที่​ยัง​ไม่​หย่า​นม​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ซามูเอล​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์​แทน​ชาว​อิสราเอล และ​พระยาห์เวห์​ก็​ตอบ​เขา</verse>
				<verse number="10">ขณะ​ที่​ซามูเอล​กำลัง​เผา​เครื่อง​บูชา​อยู่​นั้น คน​ฟีลิสเตีย​ได้​บุก​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว​เพื่อ​สู้รบ​กับ​คน​อิสราเอล แต่​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ทำให้​เกิด​ฟ้าร้อง​สนั่น​หวั่นไหว​ใส่​คน​ฟีลิสเตีย ทำให้​พวก​เขา​ตกใจ​ขวัญ​หนี​ดีฝ่อ และ​ถอย​หนี​ไป​จาก​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">คน​อิสราเอล​รีบ​ออก​มา​จาก​เมือง​มิสปาห์ และ​ไล่ล่า​ฆ่า​ฟัน​คน​ฟีลิสเตีย ไป​ตลอด​ทาง​จน​ถึง​บริเวณ​ที่​อยู่​ใต้​เมือง​เบธคาร์</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​ซามูเอล​ก็​นำ​ก้อน​หิน​ก้อน​หนึ่ง​มา​ตั้ง​ไว้​ระหว่าง​เมือง​มิสปาห์​และ​เมือง​เยสชานาห์ และ​ตั้งชื่อ​หิน​ก้อน​นั้น​ว่า “เอเบนเอเซอร์” และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​ช่วยเหลือ​พวก​เรา​มา​จน​ถึง​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​พ่าย​แพ้ จึง​ไม่​เข้า​มา​บุกรุก​แผ่นดิน​ของ​อิสราเอล​อีก ตลอด​ชีวิต​ของ​ซามูเอล​นั้น มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ต่อสู้​กับ​คน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="14">เมือง​ต่างๆ​จาก​เอโครน​ถึง​กัท ที่​คน​ฟีลิสเตีย​ได้​ยึด​ไป​จาก​คน​อิสราเอล​นั้น พวก​ชาว​อิสราเอล​ก็​ได้​ยึด​คืน​มา และ​ชาว​อิสราเอล​ยัง​ช่วย​ให้​ดินแดน​รอบๆ​เมือง​เหล่า​นั้น​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย และ​มี​สันติภาพ​เกิด​ขึ้น​ระหว่าง​คน​อิสราเอล​และ​คน​อาโมไรต์​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ซามูเอล​เป็น​ผู้นำ​ของ​คน​อิสราเอล​ไป​ตลอด​ชีวิต​เขา</verse>
				<verse number="16">ทุกๆ​ปี​เขา​จะ​เดิน​ทาง​เวียน​ไป​จน​ทั่ว​จาก​เมือง​เบธเอล​ไป​เมือง​กิลกาล​ถึง​เมือง​มิสปาห์ เพื่อ​ตัดสิน​คดี​ของ​ชาว​อิสราเอล​ใน​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เขา​ก็​จะ​กลับ​ไป​เมือง​รามาห์​ซึ่ง​เป็น​บ้าน​ของ​เขา และ​ตัดสิน​คดี​ของ​คน​อิสราเอล​ที่​นั่น​ด้วย เขา​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​สำหรับ​พระยาห์เวห์​ไว้​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​ซามูเอล​แก่​แล้ว เขา​ได้​ตั้ง​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ให้​เป็น​ผู้​ตัดสิน​คดี​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ลูกชาย​คน​โต​ของ​ซามูเอล​ชื่อ​โยเอล ลูกชาย​คน​ที่​สอง​ชื่อ​อาบียาห์ พวก​เขา​รับใช้​ประจำ​อยู่​ที่​เมือง​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="3">แต่​ลูกชาย​ของ​เขา​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​อย่าง​ซามูเอล​พ่อ​ของ​เขา พวกเขา​หัน​ไป​คดโกง หา​ผล​ประโยชน์​ใส่​ตัว รับ​สินบน รวมทั้ง​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ผู้นำ​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​จึง​รวม​ตัว​กัน​ไป​หา​ซามูเอล​ที่​เมือง​รามาห์</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “ท่าน​ก็​แก่​แล้ว​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​ท่าน​ก็​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​อย่าง​ท่าน ตอนนี้ ขอ​ให้​ตั้ง​กษัตริย์​เป็น​ผู้นำ​พวกเรา​เหมือน​อย่าง​ที่​ชนชาติ​อื่นๆ​เขา​มี​กัน”</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​พวกเขา​พูด​ว่า “ขอ​กษัตริย์​เป็น​ผู้นำ​พวก​เรา” ทำ​ให้​ซามูเอล​ไม่​พอใจ ซามูเอล​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​บอก​ซามูเอล​ว่า “ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​พูด​กับ​เจ้า พวกเขา​ไม่ได้​ปฏิเสธ​เจ้า แต่​ปฏิเสธ​เรา ไม่​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ชอบ​ทำ​อย่าง​นี้​ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​ได้​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จน​ถึง​วันนี้ คือ​พวกเขา​จะ​ละทิ้ง​เรา​และ​ไป​รับใช้​พระ​อื่นๆ แล้ว​พวก​เขา​ก็​กำลัง​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ตอนนี้ ให้​รับฟัง​ประชาชน แต่​ต้อง​เตือน​พวกเขา​อย่าง​เป็น​ทางการ และ​ให้​พวก​เขา​รู้​ว่า กษัตริย์​ที่​จะ​มา​ปกครอง​พวกเขา​นั้น​จะ​ทำ​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="10">ซามูเอล​เล่า​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ทุกคำ​ให้​กับ​ประชาชน​ที่​ร้อง​ขอ​กษัตริย์​จาก​เขา</verse>
				<verse number="11">เขา​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​ที่​จะ​มา​ปกครอง​เหนือ​พวก​ท่าน​จะ​ทำ​คือ กษัตริย์​จะ​เอา​พวก​ลูกชาย​ของ​พวก​ท่าน​ไป​เป็น​ทหาร​ประจำ​รถรบ​และ​ทหาร​ม้า และ​พวก​เขา​จะ​ต้อง​วิ่ง​นำ​หน้า​พวก​รถรบ​ของ​กษัตริย์​นั้น</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​แต่งตั้ง​บางคน​ให้​ดูแล​ทหาร​พัน​คน บางคน​ดูแล​ทหาร​ห้าสิบ​คน และ​บางคน​จะ​ได้รับ​หน้าที่​ไถนา​และ​เก็บเกี่ยว​พืชผล​ของ​กษัตริย์ และ​บางคน​มี​หน้าที่​ต้อง​ทำ​อาวุธ​สงคราม​และ​ทำ​เครื่อง​มือ​สำหรับ​รถรบ​ของ​กษัตริย์​นั้น</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จะ​เอา​พวก​ลูกสาว​ของ​พวก​ท่าน​ไป​เป็น​คน​ปรุง​เครื่อง​หอม​และ​ทำ​ครัว​และ​อบ​ขนมปัง</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​จะ​ยึด​ที่นา​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​พวก​ท่าน รวมทั้ง​สวนองุ่น และ​สวน​มะกอก​ไป​ให้​กับ​ข้าราชการ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​จะ​ชัก​เอา​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​เมล็ดพืช และ​ผลองุ่น​ของ​พวก​ท่าน และ​เอา​ไป​ให้​กับ​พวก​เจ้าหน้าที่​และ​พวก​ข้าราชการ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​นั้น​จะ​ยึด​เอา​คน​รับใช้​ชาย​หญิง ทั้ง​ฝูง​วัว ​และ​ลา​ที่​ดี​ที่​สุด​ของ​พวก​ท่าน​ไป​ใช้​ทำ​งาน​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​ชัก​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​ท่าน และ​พวก​ท่าน​ทั้งหลาย​จะ​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​วัน​นั้น​มา​ถึง​พวก​ท่าน​จะ​ร้อง​ทุกข์​ให้​ปลดปล่อย​ท่าน​จาก​กษัตริย์​ที่​ท่าน​เลือก แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ตอบ​ท่าน​ใน​วัน​นั้น”</verse>
				<verse number="19">แต่​ประชาชน​ไม่​ยอม​ฟัง​ซามูเอล พวก​เขา​พูด​ว่า “ไม่จริง พวก​เรา​อยาก​ได้​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​เรา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เรา​จะ​ได้​เป็น​เหมือน​กับ​ชนชาติ​อื่น​ที่​มี​กษัตริย์​เป็น​ผู้นำ​เรา​และ​นำ​หน้า​พวก​เรา​ใน​การ​รบ”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ซามูเอล​ได้ยิน​คำ​พูด​ทั้งหมด​ของ​ประชาชน เขา​ก็​มา​เล่า​ให้​พระยาห์เวห์​ฟัง</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ฟัง​พวก​เขา​เถอะ และ​ให้​กษัตริย์​คน​หนึ่ง​กับ​พวก​เขา​ไป” แล้ว​ซามูเอล​ก็​พูด​กับ​คน​อิสราเอล​ว่า “ให้​ทุก​คน​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ของ​ตัวเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">มี​ชาย​เผ่า​เบนยามิน​คน​หนึ่ง​ชื่อ​คีช คีช​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาบีเอล อาบีเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศโรร์ เศโรร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบโครัท เบโครัท​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาฟิยาห์​คน​เผ่า​เบนยามิน คีช​เป็น​คน​มี​ฐานะ​สูง</verse>
				<verse number="2">เขา​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ซาอูล เป็น​ชาย​ฉกรรจ์​หน้าตา​หล่อเหลา ไม่​มี​คน​อิสราเอล​คน​ใด​หล่อ​เท่า​กับ​เขา​เลย และ​เขา​ก็​สูง​กว่า​คน​อื่นๆ​หนึ่ง​ช่วง​บ่า</verse>
				<verse number="3">ตอน​ที่​ฝูง​ลา​ของ​คีช​พ่อ​ของ​ซาอูล​หาย​ไป คีช​บอก​กับ​ซาอูล​ลูกชาย​ว่า “เอา​คน​รับใช้​ไป​กับ​เจ้า​คน​หนึ่ง แล้ว​ออก​ตาม​หา​ฝูง​ลา”</verse>
				<verse number="4">ซาอูล​ผ่าน​แถบ​เทือกเขา​เอฟราอิม และ​พื้นที่​รอบ​เมือง​ชาลิชา แต่​พวกเขา​ก็​ไม่​พบ​ฝูง​ลา พวกเขา​จึง​เข้า​ไป​ใน​เขตแดน​ชาอาลิม แต่​ก็​ไม่​พบ​ฝูง​ลา​ที่​นั่น เขา​จึง​เข้า​ไป​ใน​เขตแดน​ของ​คน​เบนยามิน แต่​ก็​ยัง​ไม่​พบ​ฝูง​ลา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวกเขา​มา​ถึง​เขตแดน​ที่​ตระกูล​ศูฟ​อาศัย​อยู่​กัน ซาอูล​ก็​พูด​กับ​คน​รับใช้​ที่​มา​กับ​เขา​ว่า “กลับ​กัน​เถอะ บางที​พ่อ​อาจ​จะ​เลิก​ห่วง​ลา แต่​เริ่ม​ห่วง​พวก​เรา​แทน​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">แต่​คน​รับใช้เขา​ตอบ​ว่า “มี​คน​ของ​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​อยู่​ใน​เมือง​นี้ คน​นับถือ​เขา​มาก และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​เป็น​ความจริง ไป​กัน​เถอะ บาง​ที​เขา​อาจ​จะ​บอก​ได้​ว่า​พวก​เรา​ควร​ไป​ทาง​ไหน”</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​พูด​กับ​คน​ใช้​ของ​เขา​ว่า “ถ้า​เรา​ไปหา​เขา เรา​มี​อะไร​จะ​ให้​กับ​เขา​หรือ อาหาร​ใน​ถุง​ของ​พวก​เรา​ก็​หมด​แล้ว เรา​ไม่​มี​ของ​ขวัญ​อะไร​จะ​ไป​ให้​คน​ของ​พระเจ้า​เลย”</verse>
				<verse number="8">คน​รับใช้​ตอบ​เขา​ว่า “ดูซิ ข้าพเจ้า​มี​เงิน​อยู่​สาม​กรัม ข้าพเจ้า​จะ​เอา​ไป​ให้​คน​ของ​พระเจ้า แล้ว​เขา​ก็​จะ​บอก​กับ​พวก​เรา​ว่า​ควร​จะ​ไป​ทาง​ไหน”</verse>
				<verse number="9">(อิสราเอล​ใน​สมัย​ก่อน ถ้า​ใคร​ไป​สอบถาม​เรื่อง​ต่างๆ​กับ​พระเจ้า เขา​จะ​พูด​ว่า “ไป​เถอะ​ไป​หา​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​กัน” เพราะ​ใน​สมัย​ก่อนนั้น คน​เรียก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ผู้ทำนาย”)</verse>
				<verse number="10">ซาอูล​ตอบ​คน​ใช้​ของ​เขา​ว่า “ดี​มาก ไป​กัน​เถอะ” จาก​นั้น​พวก​เขา​จึง​ไป​ยัง​เมือง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​คน​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="11">ระหว่าง​ทาง​เดิน​ขึ้น​เขา​เข้า​ไป​ใน​เมือง​นั้น พวกเขา​ได้​พบ​พวก​เด็ก​ผู้หญิง​ออก​มา​ตัก​น้ำ จึง​ถาม​เด็ก​เหล่า​นั้น​ว่า “ผู้ที่​เห็น​นิมิต​อยู่​ที่​นี่​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="12">พวก​เด็ก​ผู้หญิง​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า “เขา​มา​อยู่​ที่​นี่ และ​เพิ่ง​ไป​ก่อน​หน้า​ท่าน รีบๆ​หน่อย เขา​เพิ่ง​เข้า​มา​ใน​เมือง​ของ​พวก​เรา​วัน​นี้​เอง เพราะ​มี​ประชาชน​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​บน​ที่​สูง​นั้น</verse>
				<verse number="13">พอ​ท่าน​ทั้ง​สอง​เข้า​ไป​ถึง​ใน​เมือง ท่าน​จะ​ได้​พบ​เขา​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ขึ้น​ไป​กิน​อาหาร​บน​ที่​สูง​นั้น ประชาชน​จะ​ไม่​เริ่ม​กิน​อาหาร​จน​กว่า​เขา​จะ​มา​ถึง เพราะ​เขา​ต้อง​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​นั้น หลังจาก​นั้น​คน​ที่​ได้รับ​เชิญ​มา​ก็​จะ​กิน​อาหาร​กัน ขึ้น​ไป​ตอน​นี้​เลย ท่าน​จะ​ได้​พบ​เขา​ทันที”</verse>
				<verse number="14">ซาอูล​และ​คน​รับใช้​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เข้า​มา​ใน​เมือง​นั้น ซามูเอล​ก็​เดิน​ตรง​มา​ทาง​พวก​เขา กำลัง​เดิน​มา​ตาม​ทาง​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​บน​สถานที่​สูง​นั้น</verse>
				<verse number="15">หนึ่ง​วัน​ก่อน​ที่​ซาอูล​จะ​มา​ถึง พระยาห์เวห์​ได้​แสดง​ให้​ซามูเอล​รู้​ว่า</verse>
				<verse number="16">“พรุ่งนี้​เวลา​นี้ เรา​จะ​ส่ง​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​จาก​แผ่นดิน​เบนยามิน​มา ให้​เจ้า​เจิม​เขา​เป็น​ผู้นำ​เหนือ​คน​อิสราเอล​ของ​เรา เขา​จะ​ช่วย​ประชาชน​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย เรา​ได้​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก ​ประชาชน​ของ​เรา และ​เรา​ก็​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ให้ช่วย​ของ​พวก​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ซามูเอล​เห็น​ซาอูล พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่​คือ​ชาย​ที่​เรา​ได้​บอก​เจ้า เขา​จะ​ปกครอง​ประชาชน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="18">ซาอูล​เข้า​มา​ใกล้​ซามูเอล​ที่​ประตู และ​ถาม​ว่า “ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า​บ้าน​ของ​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="19">ซามูเอล​ตอบ​ว่า “เรา​นี่​แหละ​คือ​ผู้ที่​เห็น​นิมิต ให้​ท่าน​เดิน​นำ​หน้า​เรา​ไป​บน​ที่​สูง​นั้น เพราะ​วันนี้​ท่าน​จะ​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​เรา และ​พรุ่งนี้​เรา​ถึง​จะ​ให้​ท่าน​กลับ​ไป และ​จะ​บอก​กับ​ท่าน​ถึง​สิ่ง​ทั้ง​หมด​ที่​ท่าน​ข้องใจ​อยู่</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ฝูง​ลา​ที่​หาย​ไป​เมื่อ​สาม​วัน​ก่อน ก็​ไม่​ต้อง​ห่วง​อีก​แล้ว เพราะ​พวก​เขา​หา​มัน​พบ​แล้ว และ​ตอน​นี้ มี​สิ่ง​ที่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​กำลัง​มอง​หา​อยู่ สิ่ง​นั้น​ก็​คือ​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="21">ซาอูล​ตอบ​ว่า “แต่​เรา​เป็น​คน​เผ่า​เบนยามิน เผ่า​ที่​เล็ก​ที่​สุด​ของ​อิสราเอล และ​ตระกูล​ของ​เรา​ก็​ด้อย​ที่สุด​ใน​พวก​ตระกูล​ทั้งหมด​ของ​เผ่า​เบนยามิน ทำไม​ท่าน​ถึง​พูด​อย่าง​นี้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ซามูเอล​จึง​นำ​ซาอูล​และ​คน​ใช้​เข้า​มา​ใน​ห้องโถง และ​ให้​เขา​ทั้ง​สอง​นั่ง​ที่​หัว​โต๊ะ แขก​ที่​เชิญ​มา​ทั้งหมด​มี​ประมาณ​สาม​สิบ​คน</verse>
				<verse number="23">ซามูเอล​พูด​กับ​พ่อ​ครัว​ว่า “ให้​เอา​เนื้อ​ชิ้น​ที่​เรา​ให้​ท่าน​ไป​มา​นี่ ชิ้น​ที่​เรา​บอก​ให้​แยก​เก็บ​ไว้​ต่าง​หาก​นั่น​แหละ”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​พ่อครัว​จึง​นำ​เนื้อ​ส่วน​ขา และ​เนื้อ​ที่​ติด​มัน​มา​วาง​ไว้​ตรง​หน้า​ซาอูล ซามูเอล​พูด​ว่า “กิน​เนื้อ​ที่​วาง​ไว้​ตรง​หน้า​ท่าน​เถิด เพราะ​ตอน​ที่​เรา​เรียก​ผู้คน​มา​ประชุม​กัน เนื้อ​ส่วน​นี้​ก็​ได้​ถูก​เก็บ​ไว้​สำหรับ​ท่าน สำหรับ​โอกาส​พิเศษ​นี้” และ​ซาอูล​ก็​กิน​อาหาร​เย็น​กับ​ซามูเอล​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​กิน​กัน​เสร็จ​แล้ว ซาอูล​และ​คน​รับใช้​ลง​มา​จาก​บน​ที่​สูง และ เข้า​มา​ใน​เมือง ซามูเอล​ได้​จัด​ที่นอน​ให้​กับ​ซาอูล​บน​ดาด​ฟ้า</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ซาอูล​ก็​นอน เช้าตรู่​วันรุ่งขึ้น ซามูเอล​ตะโกน​เรียก​ซาอูล​บน​ดาดฟ้า​ว่า “ลุก​ขึ้น​เถอะ เรา​จะ​ส่ง​ท่าน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ท่าน” เมื่อ​ซาอูล​ลุก​ขึ้น เขา​และ​ซามูเอล​ก็​ออก​ไป​ข้าง​นอก​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พวก​เขา​เดิน​มา​ถึง​ชาน​เมือง ซามูเอล​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ให้​บอก​คน​ใช้ ให้​เดิน​นำ​หน้า​พวก​เรา​ขึ้น​ไป​ก่อน” และ​คน​ใช้​ก็​ทำ​ตาม​นั้น “แต่​ให้​ท่าน​อยู่​ที่​นี่​ก่อน เพื่อ​เรา​จะ​ได้​บอก​ข้อความ​จาก​พระเจ้า​ให้​ท่าน​รู้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">จาก​นั้น​ซามูเอล​ได้​หยิบ​ขวด​น้ำมัน และ​เทลง​บน​หัว​ของ​ซาอูล พร้อม​กับ​จูบ​เขา และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​เจิม ท่าน​ให้​เป็น​ผู้นำ​เหนือ​คน​อิสราเอล ซึ่ง​เป็น​ทรัพย์สิน​ของ​พระองค์​แล้ว เจ้า​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​ประชาชน แล้ว​ช่วย​ให้​พวกเขา​รอดพ้น​จาก​พวก​ศัตรู​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​พวกเขา พระองค์​ได้​เจิม​ท่าน​ให้​เป็น​ผู้​ครอบ​ครอง​เหนือ​คน​ของ​พระองค์ แล้ว​นี่​จะ​เป็น​หลักฐาน​พิสูจน์​ว่า​คำ​พูด​ของ​เรา​เป็น​ความจริง คือ</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ท่าน​จาก​เรา​ไป​ใน​วันนี้ ท่าน​จะ​พบ​ชาย​สอง​คน​อยู่​ใกล้​หลุมศพ​ของ​ราเชล​ที่​เมือง​เศลซาห์​ใน​เขตแดน​ของ​เบนยามิน พวก​เขา​จะ​บอก​ท่าน​ว่า ‘ฝูง​ลา​ที่​ท่าน​ตาม​หา​นั้น​เจอ​แล้ว และ​ตอน​นี้​คีช​พ่อ​ของ​ท่าน​เลิก​ห่วง​เรื่อง​ฝูง​ลา​แล้ว แต่​กลับ​เป็น​ห่วง​ท่าน​แทน’ พ่อ​ท่าน​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ยังไง​ดี เกี่ยวกับ​เรื่อง​ของ​ลูกชาย​เรา’</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​ท่าน​จะ​เดิน​ต่อ​ไป​จน​ถึง​ต้น​ไม้​ใหญ่​ที่​ทาโบร์ ที่​นั่น​ท่าน​จะ​พบ​ชาย​สาม​คน​ที่​กำลัง​จะ​ขึ้น​ไป​พบ​พระเจ้า​ที่​เบธเอล ชาย​คน​ที่​หนึ่ง​จะ​แบก​ลูก​แพะ​สาม​ตัว ชาย​คน​ที่​สอง​จะ​ถือ​ขนมปัง​สาม​ก้อน และ​ชาย​คน​ที่​สาม​จะ​ถือ​ถุงหนัง​ใส่​เหล้าองุ่น​ถุง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​จะ​ทักทาย​ท่าน​และ​จะ​ให้​ขนมปัง​ที่​ยื่น​ถวาย​สอง​ชุด ​ซึ่ง​สงวน​ไว้​ให้​กับ​นัก​บวช ให้​กับ​ท่าน ก็​ให้​รับ​เอา​ไว้​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​นั้น​ท่าน​จะ​ไป​ถึง​เมือง​กิเบอาห์​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​มี​ทหาร​รักษา​การ​ของ​ฟีลิสเตีย​อยู่ เมื่อ​ท่าน​เข้า​ใกล้​เมือง​นั้น ท่าน​จะ​พบ​ขบวน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​กำลัง​ลง​มา​จาก​บน​ที่​สูง​นั้น กำลัง​เล่น​พิณ กลอง ขลุ่ย และ​พิณ​ใหญ่ นำ​หน้า​เข้า​มา และ​กำลัง​พูด​แทน​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="6">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มา​มี​ฤทธิ์​อยู่​เหนือ​ท่าน และ​ท่าน​จะ​ร่วม​กัน​พูดแทนพระเจ้า​กับ​พวก​เขา ท่าน​จะ​เปลี่ยน​ไป​เป็น​คนละ​คน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​สัญญาณ​เหล่า​นี้​ได้​เกิดขึ้น​แล้ว ท่าน​จะ​สามารถ​ทำ​อะไร​ก็​ได้​ที่​ท่าน​คิด​ว่า​ดี เพราะ​พระเจ้า​จะ​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="8">ให้​ท่าน​ล่วงหน้า​ไป​กิลกาล​ก่อน​เรา เรา​จะ​ลง​ไปหา​ท่าน​อย่าง​แน่นอน เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา แต่​ท่าน​ต้อง​รอ​เรา​อยู่​ที่​นั่น​เจ็ด​วัน​จน​กว่า​เรา​จะ​มา​หา​ท่าน และ​บอก​ท่าน​ว่า​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ซาอูล​หันหลัง​ไป​จาก​ซามูเอล พระเจ้า​ได้​เปลี่ยน​จิตใจ​ของ​ซาอูล และ​สัญญาณ​ต่างๆ​เหล่า​นี้​ได้​เกิดขึ้น​กับ​เขา​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เขา​ทั้ง​สอง​มา​ถึง​เมือง​กิเบอาห์​ของ​พระเจ้า ก็​พบ​กับ​ขบวน​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​พุ่ง​เข้า​ไป​ใน​ตัว​ซาอูล และ​ซาอูล​ก็​ร่วม​พูดแทน​พระเจ้า​กับ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คน​ที่​เคย​รู้จัก​เขา​มา​ก่อน เห็น​เขา​พูดแทน​พระเจ้า​อยู่​กับ​พวก​ผู้พูดแทน​พระเจ้า ก็​ถาม​กัน​ว่า “นั่น​มัน​อะไร​กัน เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ลูกชาย​ของ​คีช ซาอูล​เป็น​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="12">ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ตอบ​ว่า “ดู​เหมือน​เขา​จะ​เป็น​ผู้นำ​ของ​คน​เหล่า​นั้น” ดังนั้น​มัน​จึง​เป็น​คำ​พูด​ติด​ปาก​กัน​ว่า “ซาอูล​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​ซาอูล​หยุด​พูดแทน​พระเจ้า เขา​ก็​ขึ้น​ไป​บน​ที่​สูง</verse>
				<verse number="14">ลุง​ของ​ซาอูล​ก็​ถาม​เขา​และ​คน​รับใช้​ว่า “พวก​เจ้า​ไป​อยู่​ที่​ไหน​มา” ซาอูล​ตอบ​ว่า “เรา​ไป​ตาม​หา​ฝูง​ลา แต่​เมื่อ​ตาม​ไม่​เจอ เรา​เลย​ไป​หา​ซามูเอล”</verse>
				<verse number="15">ลุง​ของ​ซาอูล​พูด​ว่า “บอก​ลุง​ซิ​ว่า ซามูเอล​พูด​อะไร​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="16">ซาอูล​ตอบ​ว่า “เขา​ยืนยัน​กับ​พวก​เรา​ว่า​ฝูง​ลา​ได้​หา​เจอ​แล้ว” แต่​เขา​ไม่​ได้​บอก​ลุง​ของ​เขา​เรื่อง​ที่​ซามูเอล​พูด​เกี่ยวกับ​การ​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="17">ซามูเอล​เรียก​ประชุม​คน​อิสราเอล​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="18">และ​ได้​บอก​กับ​คน​ทั้งหลาย​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​คน​อิสราเอล พูด​ไว้​อย่าง​นี้​ว่า ‘เป็น​เรา​นี่​แหละ ที่​ได้​นำ​คน​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์ และ​เรา​ได้​ช่วย​พวก​เจ้า​ทั้งหลาย​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คน​อียิปต์ และ​อาณาจักร​ทั้งหลาย​ที่​ข่มเหง​พวก​เจ้า’</verse>
				<verse number="19">แต่​ตอนนี้​พวก​เจ้า​ทั้งหลาย​ได้​ละทิ้ง​พระเจ้า​ของ​เจ้า ผู้ที่​ช่วย​พวกเจ้า​ทั้งหลาย​ให้​พ้น​จาก​ความ​หายนะ​และ​ความ​โศกเศร้า​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า แต่​พวก​เจ้า​ทั้งหลาย​กลับ​พูด​ว่า ‘ไม่​เอา ขอ​ตั้ง​กษัตริย์​มา​ปกครอง​พวก​เรา’ ดังนั้น ตอนนี้ ให้​เข้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ตาม​เผ่า​และ​ตระกูล​ของ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ซามูเอล​นำ​เผ่า​ทั้งหลาย​ของ​คน​อิสราเอล​เข้า​มา ก็​มี​การ​จับสลาก​กัน และ​คน​เผ่า​เบนยามิน​ก็​ได้รับ​เลือก</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​เขา​ก็​นำ​ตระกูล​ต่างๆ​ใน​เผ่า​เบนยามิน​เข้า​มา​ที่​ละ​ตระกูล และ​ตระกูล​มัตรี​ก็​ได้รับ​เลือก​ตาม​สลาก สุดท้าย​ซาอูล​ลูกชาย​ของ​คีช​ก็​ได้รับ​เลือก​โดย​การ​จับสลาก​นี้ แต่​เมื่อ​พวก​เขา​ตาม​หา​ซาอูล​กลับ​ไม่​พบ​ตัว</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ชาย​คน​นี้​มา​ที่​นี่​แล้ว​หรือ​ยัง” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เขา​ซ่อน​ตัว​อยู่​หลัง​หีบ​ห่อ​เหล่า​นั้น”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จึง​วิ่ง​ไป​ตาม​ซาอูล​ออก​มา เมื่อ​ซาอูล​ยืน​อยู่​ท่าม​กลาง​ประชาชน เขา​จะ​สูง​เกิน​คน​อื่นๆ​ไป​หนึ่ง​ช่วง​บ่า</verse>
				<verse number="24">ซามูเอล​พูด​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “พวก​ท่าน​ได้​เห็น​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​แล้ว​หรือ​ยัง ไม่​มี​ใคร​เหมือน​เขา​เลย​ใน​ท่ามกลาง​ประชาชน​ทั้งหมด” ดังนั้น​ประชาชน​จึง​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​ทรง​พระ​เจริญ”</verse>
				<verse number="25">ซามูเอล​อธิบาย​ให้​ประชาชน​ฟัง​ถึง​กฎ​ระเบียบ​เกี่ยวกับ​การ​เป็น​กษัตริย์ เขา​ได้​เขียน​มัน​ลง​บน​ม้วน​กระดาษ​และ​ได้​วาง​มัน​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ จาก​นั้น​ซามูเอล​ก็​ปล่อย​ให้​ประชาชน กลับ​บ้าน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">ซาอูล​ก็​กลับ​บ้าน​ของ​เขา​ที่​กิเบอาห์​ด้วย มี​คน​กล้าหาญ​ที่​พระเจ้า​ได้​ดลใจ​ให้​ติดตาม​ซาอูล​ไป​จำนวน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="27">แต่​ก็​มี​พวก​ชอบ​ก่อ​ปัญหา​บางคน​พูด​ถึง​ซาอูล​ว่า “ไอ้​หมอนี่​จะ​ช่วย​อะไร​พวก​เรา​ได้” พวก​เขา​ต่าง​ดูถูก​เขา และ​ไม่​นำ​ของขวัญ​มา​ให้ แต่​ซาอูล​ไม่​พูด​อะไร​เลย กษัตริย์​นาหาช​ของ​ชาว​อัมโมน​ได้​ทำร้าย​เผ่ากาด​และ​รูเบน นาหาช​ได้​ควัก​ตา​ขวา​ของ​ชาย​ทุก​คน และ​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​มา​ช่วย​พวก​เขา เขา​ได้​ควัก​ตา​ขวา​ของ​ชาย​อิสราเอล​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน แต่​มี​ชาย​อิสราเอล​เจ็ด​พัน​คน​หนี​จาก​ชาว​อัมโมน​ไป​อยู่​ที่​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ประมาณ​หนึ่ง​เดือน​ผ่าน​ไป นาหาช​คน​อัมโมน​ได้​ขึ้น​มา​ล้อม​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด ชาว​เมือง​ยาเบช​จึง​พูด​กับ​นาหาช​ว่า “ทำ​สัญญา​สงบศึก​กับ​พวก​เรา​เถอะ และ​พวก​เรา​จะ​ยอม​รับใช้​ท่าน”</verse>
				<verse number="2">แต่​นาหาช​ชาว​อัมโมน​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​ทำ​สัญญา​สงบศึก​กับ​พวก​เจ้า ก็​ต่อ​เมื่อ​เรา​ได้​ควัก​ดวง​ตา​ข้าง​ขวา​ของ​พวก​เจ้า​ออก​ทุก​คน เพื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ได้รับ​ความ​อับอาย​ขายหน้า”</verse>
				<verse number="3">พวก​ผู้นำ​ของ​เมือง​ยาเบช​พูด​กับ​เขา​ว่า “ขอ​เวลา​พวก​เรา​สัก​เจ็ด​วัน เพื่อ​จะ​ได้​ส่งข่าว​ไป​ให้​ทั่ว​ทุก​แห่ง​ที่​คน​อิสราเอล​อยู่ แต่​ถ้า​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​พวก​เรา เรา​ก็​จะ​ยอม​จำ​นน​ต่อ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​คน​ส่งข่าว​มา​ถึง​เมือง​กิเบอาห์​ของ​ซาอูล พร้อม​กับ​แจ้งข่าว​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​กับ​ชาว​เมือง ชาว​เมือง​ต่าง​พา​กัน​ร้องไห้​เสียงดัง</verse>
				<verse number="5">พอดี​ซาอูล​ที่​เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​ท้องทุ่ง​กำลัง​ต้อน​ฝูง​วัว​มา เขา​จึง​ถาม​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ประชาชน​หรือ ทำไม​พวก​เขา​ถึง​ร้องไห้​กัน​ใหญ่” ชาว​เมือง​จึง​บอก​ซาอูล​ถึง​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​คน​ยาเบช</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ซาอูล​ได้​ฟัง​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​พุ่ง​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ตัว​ซาอูล และ​ทำ​ให้​เขา​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="7">เขา​เอา​วัว​มา​สอง​ตัว​สับ​เป็น​ชิ้นๆ​และ​ให้​คน​ส่ง​ชิ้นส่วน​ของ​วัว​ไป​ให้​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด พร้อม​ประกาศ​ว่า “ใคร​ที่​ไม่​ยอม​ตาม​ซาอูล​และ​ซามูเอล​มา วัว​ของ​พวก​เขา​ก็​จะ​ถูก​สับ​เป็น​ชิ้นๆ​เหมือน​วัว​ตัว​นี้” ประชาชน​ก็​เกิด​ความ​หวาดกลัว​พระยาห์เวห์ และ​พวก​เขา​ก็​ให้​ความ​ร่วม​มือ​เป็น​อัน​หนึ่งอัน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ซาอูล​รวบ​รวม​พล​อยู่​ที่​เมือง​เบเซก นับ​คน​อิสราเอล​ได้​จำนวน​สาม​แสน​คน​และ​คน​ยูดาห์​สาม​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="9">ซาอูล​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​บอก​คน​ส่งข่าว​ที่​มา​ว่า “ไป​บอก​คน​ยาเบช-กิเลอาด​ว่า ‘เที่ยง​ของ​วัน​พรุ่งนี้ พวก​ท่าน​จะ​ได้รับ​การ​ช่วยกู้’” เมื่อ​คน​ส่งข่าว​นำ​เรื่อง​นี้​มา​บอก​กับ​คน​ยาเบช พวก​เขา​ก็​ดีใจ​กัน​ใหญ่</verse>
				<verse number="10">และ​พวก​เขา​ก็​บอก​กับ​คน​อัมโมน​ว่า “พรุ่งนี้​เรา​จะ​ยอม​จำนน​ต่อ​ท่าน และ​พวก​ท่าน​สามารถ​ทำ​กับ​พวก​เรา​ชาว​ยาเบช-กิเลอาด​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ดี”</verse>
				<verse number="11">วันรุ่งขึ้น​ซาอูล​แบ่ง​คน​ออก​เป็น​สาม​กลุ่ม ใน​ระหว่าง​การ​เฝ้า​เวร​ใน​ตอน​เช้า พวก​เขา​ก็​บุก​เข้า​ไป​ทำลาย​ค่าย​ของ​คน​อัมโมน​และ​ฆ่า​พวก​เขา จน​กระทั่ง​ถึง​เวลา​เที่ยง พวก​ที่​รอด​ชีวิต​ก็​หนี​กระเจิด​กระเจิง​ตัว​ใคร​ตัวมัน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ประชาชน​ก็​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “คน​ที่​พูด​ว่า ‘ไอ้​ซาอูล​คน​นั้น​จะ​มา​ครอบ​ครอง​เหนือ​พวก​เรา​อย่าง​นั้น​หรือ’ ให้​นำ​คน​เหล่า​นั้น​มา​ให้​พวก​เรา เพื่อ​จะ​ได้​ฆ่า​ซะ”</verse>
				<verse number="13">แต่​ซาอูล​พูด​ว่า “จะ​ไม่​มี​ใคร​ถูก​ฆ่า​ตาย​ใน​วันนี้ เพราะ​เป็น​วัน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วยกู้​คน​อิสราเอล​ให้​รอด​พ้น”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​ซามูเอล​จึง​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “มา​เถอะ​พวก​เรา​ไป​ที่​กิลกาล​กัน เพื่อ​จะ​ได้​ไป​ยืน​ยัน​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ใน​เรื่อง​การ​ปกครอง​ด้วย​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ไป​ที่​กิลกาล และ​ยืนยัน​ให้​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวก​เขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ซาอูล​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​เฉลิม​ฉลอง​กัน​อย่าง​ยิ่งใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ซามูเอล​พูด​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “เรา​ได้​รับฟัง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พวก​ท่าน​พูด​กับ​เรา และ​ได้​ตั้ง​กษัตริย์​ขึ้น​เหนือ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ตอนนี้ พวก​ท่าน​มี​กษัตริย์​เป็น​ผู้นำ​แล้ว ส่วน​เรา​ก็​แก่​และ​ผม​หงอก​แล้ว และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เรา​ก็​ได้​อยู่​ที่​นี่​กับ​พวก​ท่าน เรา​ได้​เป็น​ผู้นำ​ของ​พวก​ท่าน​มา​ตั้งแต่​หนุ่ม​จน​ถึง​วันนี้</verse>
				<verse number="3">เรา​ยืน​อยู่​ที่​นี่​แล้ว ถ้า​เรา​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​พวก​ท่าน ก็​ให้​ว่า​มา​เลย ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​ต่อ​ผู้ที่​พระองค์​ได้​เจิม​ไว้ เรา​ได้​ยึด​วัว หรือ​ยึด​ลา​ของ​ใคร​ไป​บ้าง ใคร​ที่​โดน​เรา​โกง หรือ​โดน​เรา​ข่มเหง​บ้าง เรา​ได้รับ​สินบน​จาก​มือ​ใคร​บ้าง​เพื่อ​ปิดหู​ปิดตา​เรา ถ้า​เรา​ได้​ทำ​สิ่ง​ใด​ที่​ได้​พูด​มา​แล้ว​นั้น เรา​จะ​ชดใช้​ให้”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ท่าน​ไม่​เคย​โกง หรือ​ข่มเหง​พวก​เรา ท่าน​ไม่​เคย​รับ​สิ่งของ​ใดๆ​จาก​มือ​ของ​ใคร​เลย”</verse>
				<verse number="5">ซามูเอล​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์ และ​คน​ที่​พระองค์​เจิม​ไว้​ได้​เป็น​พยาน​ต่อ​พวก​ท่าน​ใน​วันนี้​ว่า พวก​ท่าน​ไม่​พบ​สิ่ง​ใด​ใน​มือ​ของ​เรา” พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “พระองค์​เป็น​พยาน”</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ซามูเอล​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​แต่งตั้ง​โมเสส​กับ​อาโรน และ​ได้​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้ ให้​พวก​ท่าน​มา​ยืน​อยู่​ที่นี่ เพราะ​เรา​จะ​ดำเนิน​คดี​กับ​พวก​ท่าน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เรา​จะ​บอก​พวก​ท่าน ถึง​สิ่ง​ดีๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กับ​พวก​ท่าน​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ที่​ยาโคบ​เข้า​ไป​อยู่​ใน​อียิปต์ และ​คน​อียิปต์​ได้​กดขี่​ข่มเหง​ลูกหลาน​ของ​เขา บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน​ได้​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ก็​ส่ง​โมเสส​กับ​อาโรน มา​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​อียิปต์​จน​มา​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​นี่</verse>
				<verse number="9">แต่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ได้​ลืม​พระยาห์เวห์​ของ​เขา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา​จึง​ขาย​พวก​เขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​สิเสรา ซึ่ง​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ฮาโซร์ และ​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย และ​กษัตริย์​เมือง​โมอับ แล้ว​พวก​นั้น​ก็​สู้รบ​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="10">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน​ได้​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป พวก​เรา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ ไป​รับใช้​พวก​พระ​บาอัล​และ​พวก​พระ​อัชทาโรท แต่​ตอนนี้ โปรด​ช่วย​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ศัตรู​ด้วย​เถิด และ​พวก​เรา​จะ​รับใช้​พระองค์’</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​กิเดโอน บาราค เยฟธาห์ และ​ซามูเอล มา แล้ว​พระองค์​ได้​ช่วยกู้​พวก​ท่าน​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู​ที่​มี​อยู่​รอบ​ด้าน เพื่อ​ให้​ท่าน​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​พวก​ท่าน​ได้​เห็น​นาหาช​กษัตริย์​ของ​คน​อัมโมน​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พวก​ท่าน พวก​ท่าน​ก็​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ไม่​ได้​แล้ว พวก​เรา​ต้อง​การ​มี​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​เรา’ ทั้งๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​ท่าน​อยู่​แล้ว​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="13">ต่อ​จาก​นี้​ไป นี่​คือ​กษัตริย์​ที่​พวก​ท่าน​ได้​เลือก คน​ที่​พวก​ท่าน​ได้​ร้อง​ขอ และ​พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​กษัตริย์​เหนือ​พวก​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พวก​ท่าน​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ยอม​รับ​ใช้ เชื่อฟัง​และ​ไม่​ขัด​ขืน​พวก​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ ถ้า​พวก​ท่าน​และ​กษัตริย์​ที่​ปกครอง​พวก​ท่าน​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน พระเจ้า​ก็​จะ​ช่วยกู้​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​พวก​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ หรือ​ขัด​ขืน​พวก​คำสั่ง​ของ​พระองค์ มือ​ของ​พระองค์​ก็​จะ​ต่อสู้​กับ​พวก​ท่าน​เหมือน​กับ​ที่​ต่อสู้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้​ยืน​นิ่งๆ​คอย​ดู​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่ ที่​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ทำให้​เกิดขึ้น​ต่อหน้า​ต่อตา​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="17">พวก​ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ตอน​นี้​เป็น​ฤดู​เก็บเกี่ยว​ข้าว​สาลี ซึ่ง​ฝน​แล้ง เรา​จะ​ร้องขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​ฝนตก​และ​ฟ้าร้อง พวก​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​มัน​ชั่วร้าย​ขนาด​ไหน​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​ท่าน​ร้องขอ​ให้​มี​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​ซามูเอล​ได้​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​ใน​วัน​นั้น​เอง พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​ฝนตก​และ​ฟ้าร้อง ประชาชน​ทั้งหมด​จึง​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​และ​ซามูเอล</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​ทั้งหมด​จึง​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน ให้​กับ​พวก​เรา​ผู้​รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วย เพื่อ​พวก​เรา​จะ​ได้​ไม่​ตาย เพราะ​บาป​ที่​เรา​ร้องขอ​ให้​มี​กษัตริย์​ซึ่ง​เป็น​การ​ทำ​บาป​เพิ่ม​ขึ้น​ไป​อีก​จาก​บาป​อื่นๆ​ที่​เรา​ได้​ทำ​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว แม้​พวก​ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้ายนี้ ก็​อย่า​ได้​หัน​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ แต่​ให้​รับใช้​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุด​หัวใจ</verse>
				<verse number="21">อย่า​หัน​ไป​ตาม​รูป​เคารพ​ต่างๆ​ที่​ไร้​ประโยชน์ พวก​มัน​ไม่​สามารถ​ทำ​สิ่ง​ดี หรือ​ช่วย​ชีวิต​ท่าน​ได้ เพราะ​พวก​มัน​เป็น​สิ่ง​ที่​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="22">เพื่อ​รักษา​ชื่อ​เสียง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ไม่​ละ​ทิ้ง​ประชาชน​ของ​พระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ยินดี​ที่​จะ​ทำ​ให้​พวก​ท่าน​เป็น​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เรา​เอง เรา​จะ​ไม่​หยุด​อธิษฐาน​เพื่อ​พวก​ท่าน เพราะ​ถ้า​เรา​หยุด เรา​ก็​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​เรา​ก็​ยัง​จะ​สอน​พวก​ท่าน​ใน​สิ่ง​ที่​ดีงาม​และ​ถูก​ต้อง</verse>
				<verse number="24">แต่​ขอ​ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​รับใช้​พระองค์​อย่าง​จริงใจ​และ​สิ้นสุดใจ​ของ​ท่าน ให้​ระลึกถึง​สิ่ง​ยอดเยี่ยม​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​กับ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="25">แต่​ถ้า​ท่าน​ยัง​จะ​ดื้อดึง​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย พระเจ้า​ก็​จะ​กวาด​พวก​ท่าน​และ​กษัตริย์​ของ​พวก​ท่าน​ทิ้ง​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​ซาอูล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ … ปี และ​เขา​ได้​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่​เป็น​เวลา … สอง​ปี</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​เลือก​ผู้ชาย​อิสราเอล​มา​สาม​พัน​คน ให้​สอง​พัน​คน​อยู่​กับ​เขา​ที่​มิคมาช และ​ใน​เขต​เทือกเขา​ของ​เบธเอล ส่วน​อีก​หนึ่ง​พัน​คน​ให้​อยู่​กับ​โยนาธาน​ที่​เมือง​กิเบอาห์​ใน​เขตแดน​ของ​เบนยามิน คน​ที่​เหลือ​นอก​จาก​นั้น​เขา​ก็​ปล่อย​ให้​กลับ​บ้าน​ตัวเอง</verse>
				<verse number="3">โยนาธาน​ได้​โจมตี​กองหน้า​ของ​ฟีลิสเตีย​ที่​เกบา และ​คน​ฟีลิสเตีย​ก็​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ พวก​เขา​พูด​ว่า “คน​อิสราเอล​ก่อ​การกบฏ​แล้ว” จาก​นั้น​ซาอูล​ได้​เรียก​ให้​เป่า​แตรเขาสัตว์​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน และ​พูด​ว่า “ให้​คนฮีบรู​ทั้งหลาย​ได้ยิน​ข่าว​นี้”</verse>
				<verse number="4">คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ได้ยิน​ข่าว​ว่า “ซาอูล​ได้​ตี​กองหน้า​ของ​ฟีลิสเตีย​ที่​เกบา คราวนี้​แหละ​คน​ฟีลิสเตีย​จะ​เหม็น​ขี้หน้า​คน​อิสราเอล​แน่” และ​ประชาชน​ก็​ถูก​เรียก​ให้​ออก​มา​สมทบ​กับ​ซาอูล​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="5">คน​ฟีลิสเตีย​ได้​รวมพล​กัน​เพื่อ​สู้รบ​กับ​อิสราเอล พวก​เขา​มี​รถรบ​สาม​พัน คัน และ​ทหาร​ม้า​หก​พัน​คน และ​มี​ทหาร​มากมาย​เหมือน​กับ​ทราย​ที่​ชาย​ฝั่ง​ทะเล พวก​เขา​ขึ้น​ไป​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิคมาช ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​เบธาเวน</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​คน​อิสราเอล​เห็น​ว่า พวก​เขา​อยู่​ใน​สถานการณ์​ที่​คับขัน และ​กองทัพ​ของ​พวก​เขา​ก็​ถูก​กดดัน​อย่าง​หนัก พวก​เขา​จึง​ซ่อน​ตัว​อยู่​ตาม​ถ้ำ ตาม​พงไม้ ตาม​ซอกหิน ตาม​อุโมงค์ และ​ตาม​บ่อ​เก็บ​น้ำ</verse>
				<verse number="7">คน​ฮีบรู​บางคน​ถึง​กับ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ที่​เมือง​กาด​และ​กิเลอาด ส่วน​ซาอูล​ยัง​คง​อยู่​ที่​กิลกาล​และ​กอง​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ต่าง​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​ได้​เฝ้า​คอย​อยู่​เจ็ด​วัน ตาม​เวลา​ที่​ซามูเอล​ได้​กำหนด​ไว้ แต่​ซามูเอล​ก็​ไม่​ได้​มา​ที่​กิลกาล และ​ประชาชน​ที่​อยู่​กับ​ซาอูล​ก็​เริ่ม​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​เขา​จึง​พูด​ว่า “เอา​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​มา​ให้​เรา” และ​ซาอูล​ก็​ได้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="10">ทันที​ที่​ซาอูล​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​เสร็จสิ้น​ลง ซามูเอล​ก็​มา​ถึง ซาอูล​จึง​ออก​ไป​ต้อนรับ​เขา</verse>
				<verse number="11">ซามูเอล​ถาม​ว่า “ท่าน​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป” ซาอูล​ตอบ​ว่า “เมื่อ​เรา​เห็น​ว่า​ประชาชน​เริ่ม​กระจัด​กระจาย​ไป และ​ท่าน​ก็​ไม่​มา​ตาม​เวลา​ที่​นัด​ไว้ และ​คน​ฟีลิสเตีย​ก็​ได้​รวมพล​กัน​ที่​มิคมาช</verse>
				<verse number="12">เรา​คิด​ว่า ‘ตอน​นี้​คน​ฟีลิสเตีย​จะ​ลง​มา​ต่อสู้​กับ​เรา​ที่​กิลกาล และ​เรา​ก็​ยัง​ไม่​ได้​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย​เหลือ ดังนั้น​เรา​จึง​ฝืนใจ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​เอง’”</verse>
				<verse number="13">ซามูเอล​พูด​ว่า “ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​โง่ๆ​ลง​ไป​แล้ว ท่าน​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​สั่ง​ท่าน​ไว้ ถ้า​ท่าน​ได้​ทำ​ตาม พระองค์​จะ​ก่อ​ตั้ง​อาณาจักร​ของ​ท่าน​เหนือ​คน​อิสราเอล​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="14">แต่ ตอน​นี้ อาณาจักร​ของ​ท่าน​จะ​ไม่​ยั่งยืน​อีก​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​ค้นหา​ผู้ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​จะ​ทำ​ตาม​ใจ​พระองค์ และ​ได้​แต่งตั้ง​เขา​ให้​เป็น​ผู้นำ​ประชาชน​ของ​พระองค์​แล้ว เพราะ​ท่าน​ไม่​ได้​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​ซามูเอล​ก็​ลุก​ขึ้น​ไป​จาก​กิลกาล ซาอูล​และ​กองทัพ​ที่​เหลือ​ของ​เขา​ได้​จาก​กิลกาล ไป​ยัง​เมือง​กิเบอาห์​ใน​เขตแดน​เบนยามิน ซาอูล​นับ​คน​ที่​เหลือ​อยู่​กับ​เขา​ได้​ประมาณ​หก​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="16">ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​เขา​กับ​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา ได้​ไป​พัก​อยู่​ที่​เกบา​ใน​เขตแดน​เบนยามิน ใน​ขณะ​ที่​คน​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​มิคมาช</verse>
				<verse number="17">คน​ฟีลิสเตีย​ได้​แบ่ง​กำลัง​สำหรับ​โจมตี​ออก​เป็น​สาม​กอง กอง​ที่​หนึ่ง​มุ่ง​ตรง​ไป​โอฟราห์​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​ชูอัล</verse>
				<verse number="18">กอง​ที่​สอง​ตรง​ไป​เบธโฮโรน และ​กอง​ที่​สาม​ตรง​ไป​ที่​เขตแดน​เหนือ​หุบเขา​เศโบอิม​ที่​หัน​ไป​ทาง​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="19">คน​ฟีลิสเตีย​ไม่​ยอม​ให้​มี​ช่าง​ตี​เหล็ก​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล​แม้แต่​คน​เดียว เพราะ​คน​ฟีลิสเตีย​พูด​กัน​ว่า “ไม่​อย่าง​นั้น​คน​ฮีบรู​จะ​ทำ​ดาบ ทำ​หอก​ใช้​กัน”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ต้อง​ลง​ไป​หา​คน​ฟีลิสเตีย​เพื่อ​ลับ​คราด พลั่ว ขวาน และ​เคียว​ของ​พวก​เขา​ให้​คม</verse>
				<verse number="21">คน​ฟีลีสเตีย​คิด​ค่า​ลับ​คราด​และ​พลั่ว เป็น​เงิน​แปด​กรัม และ​คิด​ค่า​ลับ​สามง่าม ขวาน และ​ปฏัก เป็น​เงิน​สี่​กรัม</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น ใน​วัน​ที่​สู้​รบ​กัน​นั้น กอง​ทหาร​ของ​ซาอูล​และ​โยนาธาน จึง​ไม่​มี​ดาบ​หรือ​หอก​อยู่​ใน​มือ มี​แต่​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​เท่านั้น​ที่​มี</verse>
				<verse number="23">ตอนนี้​กอง​กำลัง​กอง​หนึ่ง​ของ​ฟีลิสเตีย​ได้​เดินทาง​มา​ถึง​ทางข้าม​ที่​จะ​ไป​เมือง​มิคมาช​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ได้​พูด​กับ​เด็ก​หนุ่ม​ผู้​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ว่า “มา​เถอะ ให้​พวก​เรา​ไป​ที่​ค่าย​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​อยู่​ฝั่ง​โน้น​กัน” แต่​เขา​ไม่​ได้​บอก​ซาอูล​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">(ขณะนั้น​ซาอูล​กำลัง​พักผ่อน​อยู่​ที่​ชาน​เมือง​กิเบอาห์​ใต้​ต้นทับทิม​ใน​มิโกรน กับ​คน​ประมาณ​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​ใน​จำนวน​นั้น​มี​อาหิยาห์​ผู้​ที่​ใส่​เอโฟด​อยู่​ด้วย เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​ซึ่ง​เป็น​พี่ชาย​ของ​อีคาโบด อีคาโบด​และ​อาหิทูบ​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฟีเนหัส ฟีเนหัส​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลี เอลี​เคยเป็น​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​เมือง​ชิโลห์ ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​โยนาธาน​ได้​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ทาง​ข้าม​ทั้ง​สอง​ข้าง​ที่​โยนาธาน​จะ​ใช้​ข้าม​เข้า​ไป​ยัง​ค่าย​ของ​ฟีลิสเตีย​นั้น​เป็น​หน้า​ผา หน้าผา​ทั้ง​สอง​ด้าน​นี้ ข้าง​หนึ่ง​เรียกว่า​โบเซส และ​อีก​ข้าง​หนึ่ง​เรียกว่า​เสเนห์</verse>
				<verse number="5">หน้าผา​ด้าน​หนึ่ง​อยู่​ทาง​เหนือ​ตรง​ฝั่ง​เมือง​มิคมาช ส่วน​หน้า​ผา​อีก​ด้าน​อยู่​ทาง​ใต้​ตรง​ฝั่ง​เมือง​เกบา)</verse>
				<verse number="6">โยนาธาน​พูด​กับ​เด็ก​หนุ่ม​ผู้​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ว่า “ไป​กัน​เถอะ พวก​เรา​ข้าม​ไป​ยัง​ป้อม​ทหาร​ของ​ไอ้​พวก​ผู้ชาย​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ทำ​พิธีขลิบ​พวก​นั้น บางที​พระยาห์เวห์​อาจ​จะ​มา​ช่วย​เรา​ทำ​สิ่งนี้​ก็​ได้ ไม่​มี​อะไร​จะ​มา​ขัดขวาง​ไม่​ให้​พระยาห์เวห์​มา​ช่วย​กู้​ได้ ไม่​ว่า​พระองค์​จะ​ใช้​คน​มาก​หรือ​น้อย​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="7">คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​พูด​ว่า “ทำ​อะไร​ก็​ได้​ตาม​ใจ​ท่าน ลุย​ไป​เลย ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​เคียง​ข้าง​ท่าน​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="8">โยนาธาน​พูด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​ไป​กัน​เถอะ พวก​เรา​จะ​ข้าม​ไป​หา​คน​ฟีลิสเตีย และ​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​เห็น​พวก​เรา</verse>
				<verse number="9">ถ้า​พวก​เขา​พูด​กับ​พวก​เรา​ว่า ‘คอย​อยู่​ที่​นั่น​จน​กว่า​พวก​เรา​จะ​ลง​ไป​หา​เจ้า’ พวก​เรา​ก็​จะ​หยุด​ใน​ที่​ที่​พวก​เรา​อยู่​และ​จะ​ไม่​ไป​หา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​พวก​เขา​พูด​ว่า ‘ขึ้น​มา​หา​พวก​เรา​สิ’ พวก​เรา​ก็​จะ​ปีน​ขึ้น​ไป เพราะ​นั่น​จะ​เป็น​สัญญาณ​ให้​กับ​เรา ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​กำ​มือ​ของ​พวก​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="11">โยนาธาน​และ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​จึง​แสดง​ตัว​ให้​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​ค่าย​ได้​เห็น พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “ดูซิ พวก​ฮีบรู​กำลัง​คลาน​ออก​จาก​รู​ที่​พวก​มัน​ใช้​หลบซ่อน”</verse>
				<verse number="12">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ค่าย​ก็​ตะโกน​ใส่​โยนาธาน​และ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ว่า “ขึ้น​มา​หา​พวก​เรา​สิ แล้ว​พวก​เรา​จะ​ให้​บท​เรียน​กับ​พวก​เจ้า” ดังนั้น​โยนาธาน​จึง​พูด​กับ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ว่า “ปีน​ตาม​เรา​มา พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​พวก​เขา​ให้​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​คน​อิสราเอล​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">โยนาธาน​ปีน​ขึ้น​ไป​ด้วย​มือ​และ​เท้า​ของ​เขา คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ปีน​ตาม​มา​อย่าง​ติดๆ โยนาธาน​สู้รบ​กับ​คน​ฟีลิสเตีย และ​คน​ฟีลิสเตีย​ก็​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​โยนาธาน คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ก็​ตาม​มา​ติดๆ​และ​ได้​ฆ่า​ฟัน​พวก​นั้น​อยู่​ข้างหลัง​เขา</verse>
				<verse number="14">ใน​การ​ปะทะ​กัน​ครั้ง​แรก พวก​เขา​สอง​คน​ฆ่า​คน​ฟีลิสเตีย​ตาย​ประมาณ​ยี่สิบ​คน​ใน​พื้นที่​ประมาณ​สอง​ไร่</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​ทหาร​ทั้ง​กองทัพ​ของ​ฟีลิสเตีย​ก็​ตกใจ​กลัว​จน​ตัว​สั่น คือ​พวก​ที่​อยู่​ใน​ค่าย ใน​สนามรบ พวก​ที่​อยู่​ตาม​ป้อม​ต่างๆ​และ​พวก​ที่​อยู่​ใน​กอง​กำลัง​ย่อย ได้​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ขึ้น มัน​เป็น​ความ​หวาดกลัว​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="16">พวก​ยาม​ของ​ซาอูล​ที่​กิเบอาห์​ใน​แผ่นดิน​เบนยามิน เห็น​ทหาร​ฟีลิสเตีย​วิ่งหนี​ไป​คนละ​ทิศ​ละ​ทาง</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​จึง​พูด​กับ​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ว่า “เรียก​พวก​เรา​มา​รวม​พล​กัน​ให้​หมด และ​ดู​ว่า​ใคร​หาย​ไป” เมื่อ​ตรวจ​ดู​ก็​พบ​ว่า​โยนาธาน​และ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">ซาอูล​จึง​พูด​กับ​อาหิยาห์​ว่า “ให้​นำ​เอโฟด​มา​ที่​นี่” (ใน​เวลา​นั้น​อาหิยาห์​ใส่​เอโฟด​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​ชาว​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ที่​ซาอูล​กำลัง​พูด​กับ​นักบวช เพื่อ​คอย​คำ​แนะนำ​จาก​พระเจ้า ก็​เกิด​เสียง​อึกทึก​ขึ้น​ใน​ค่าย​ฟีลิสเตีย​และ​มัน​ก็​ดัง​ขึ้นๆ ซาอูล​จึง​พูด​กับ​นักบวช​ว่า “ไม่​ต้อง​ดึง​สลาก​จาก​เอโฟด​เพื่อ​ถาม​พระยาห์เวห์​แล้ว ไม่​มี​เวลา​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ซาอูล​และ​ประชาชน​ที่​อยู่​กับ​เขา​จึง​ออก​ไป​เพื่อ​จะ​รบ แต่​พวก​เขา​กลับ​พบ​ว่า​คน​ฟีลิสเตีย​อยู่​ใน​ความ​สับสน​ถือ​ดาบ​ฆ่า​ฟัน​กัน​เอง</verse>
				<verse number="21">คน​ฮีบรู​ที่​เดิม​เคย​อยู่​กับ​คน​ฟีลิสเตีย​และ​พวก​ที่​อยู่​ใน​ค่าย​ก็​หัน​มา​ร่วม​มือ​กับ​คน​อิสราเอล มา​อยู่​ฝ่าย​เดียว​กับ​ซาอูล​และ​โยนาธาน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​หลบซ่อน​อยู่​ตาม​แถบ​เทือกเขา​เอฟราอิม​รู้​ข่าว​ว่า​คน​ฟีลิสเตีย​กำลัง​หนี พวก​เขา​ก็​เข้า​ร่วมรบ และ​ไล่ล่า​คน​ฟีลิสเตีย​อย่าง​ดุเดือด</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วยกู้​คน​อิสราเอล​ไว้ การ​สู้รบ​ได้​ขยาย​เลย​เมือง​เบธาเวน​ออก​ไป กองทัพ​ทั้งหมด​ได้​อยู่​กับ​ซาอูล ตอนนั้น​เขา​มี​ทหาร​อยู่​หนึ่ง​หมื่น​คน การ​สู้รบ​ได้​ขยาย​ไป​ทุก​เมือง​ใน​แถบ​เนินเขา​ของ​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="24">แต่​ซาอูล​ได้​ทำ​ผิด​อย่าง​ใหญ่หลวง​ใน​วัน​นั้น คน​อิสราเอล​ทั้ง​เหน็ด​เหนื่อย​และ​หิว​จัด เพราะ​ซาอูล​ได้​บังคับ​ประชาชน​ให้​สาบาน​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​กิน​อาหาร​ก่อน​ค่ำ​และ​ก่อน​ที่​เรา​จะ​ได้​แก้​แค้น​ศัตรู​ของ​เรา ขอ​ให้​ถูก​สาปแช่ง” ดังนั้น​จึง​ไม่​มี​ใคร​ใน​กองทัพ​ได้​กิน​อาหาร​เลย</verse>
				<verse number="25">ฝ่าย​กองทัพ​ได้​เข้า​ไป​ใน​ป่า และ​ได้​พบ​รัง​ผึ้ง​อยู่​บน​พื้น</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​ป่า ก็​เห็น​น้ำผึ้ง​กำลัง​ไหล​ออก​จาก​รัง แต่​ไม่​มี​ใคร​เอา​มือ​ไป​รอง​น้ำผึ้ง​มา​กิน เพราะ​พวก​เขา​กลัว​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="27">แต่​โยนาธาน​ไม่​รู้เรื่อง​ที่​ซาอูล​พ่อ​ของ​เขา​บังคับ​ให้​ประชาชน​สาบาน เขา​จึง​ใช้​ปลาย​ไม้เท้า​ที่​ถือ​อยู่​ใน​มือ​แหย่​เข้า​ไป​ใน​รัง​ผึ้ง แล้ว​เอา​มือ​ปาด​น้ำผึ้ง​มา​เข้า​ปาก ทำ​ให้​กลับ​มี​เรี่ยวแรง​ขึ้น</verse>
				<verse number="28">ตอนนั้น​มี​ทหาร​คน​หนึ่ง​บอก​เขา​ว่า “พ่อ​ของ​ท่าน​บังคับ​ให้​เหล่า​ทหาร​สาบาน​ว่า ‘ใคร​ที่​กิน​อาหาร​วันนี้​จะ​ถูก​สาปแช่ง’ นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ทำ​ให้​ผู้​คน​อ่อน​เพลีย”</verse>
				<verse number="29">โยนาธาน​พูด​ว่า “พ่อ​ของ​เรา​ได้​ทำ​ความ​ลำบาก​แก่​ผู้​คน​ใน​ประเทศ​แล้ว ดูซิ​ว่า​เรา​สดชื่น​ขึ้น​ขนาด​ไหน เมื่อ​เรา​ได้​ชิม​น้ำผึ้ง​เพียง​เล็กน้อย</verse>
				<verse number="30">มัน​จะ​ดี​แค่​ไหน​ถ้า​วันนี้​ประชาชน​ได้​กิน​อาหาร​ที่​พวก​เขา​ริบ​มา​จาก​ศัตรู เรา​ก็​คงจะ​ฆ่า​พวก​ฟีลิสเตีย​ได้​มาก​กว่า​นี้​อีก​เยอะ​ทีเดียว”</verse>
				<verse number="31">ใน​วัน​นั้น​หลังจาก​ที่​คน​อิสราเอล​ได้​โจมตี​คน​ฟีลิสเตีย จาก​เมือง​มิคมาช​ไป​จนถึง​เมือง​อัยยาโลน พวก​เขา​ก็​หมด​เรี่ยวแรง</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​เข้า​ยึด​ข้าว​ของ​ต่างๆ ริบ​เอา​แกะ วัว​ตัวผู้​และ​ลูก​วัว​มา แล้ว​จัด​การ​ฆ่า​บน​พื้น​และ​กิน​เป็น​อาหาร​รวมทั้ง​กิน​เลือด​ด้วย</verse>
				<verse number="33">จาก​นั้น​ก็​มี​คน​ไป​บอก​ซาอูล​ว่า “ดูซิ พวก​ทหาร​กำลัง​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​ด้วย​การ​กิน​เนื้อ​ที่​ยัง​มี​เลือด​ติด​อยู่” ซาอูล​พูด​ว่า “พวก​เจ้า​ได้​ทำ​บาป​แล้ว กลิ้ง​ก้อนหิน​ก้อน​ใหญ่​มา​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="34">จากนั้น​เขา​ก็​พูด​อีก​ว่า “ไป​แจ้ง​กับ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ว่า ‘ให้​แต่​ละ​คน​เอา​วัว​และ​แกะ​มา​ให้​เรา แล้ว​ฆ่า​พวก​มัน​กิน​กัน​ที่​นี่ อย่า​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ ด้วย​การ​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ยัง​มี​เลือด​ติด​อยู่​อีก’” ดังนั้น​ทุก​คน​จึง​เอา​วัว​ของ​เขา​มา​ฆ่า​ที่​นั่น​ใน​คืน​นั้น</verse>
				<verse number="35">จาก​นั้น​ซาอูล​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ต่อ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​ครั้ง​แรก​ที่​เขา​ได้​ทำ​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="36">ซาอูล​พูด​ว่า “ให้​เรา​ลง​ไป​ไล่ล่า​คน​ฟีลิสเตีย​ใน​คืน​นี้​จน​ถึง​รุ่งเช้า ยึด​ข้าวของ​ต่างๆ​ของ​พวก​มัน และ​อย่า​ปล่อย​ให้​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​แม้​แต่​คน​เดียว” ประชาชน​ก็​พูด​ว่า “ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​ว่า​ดี​เถิด” แต่​นักบวช​กลับ​พูด​ว่า “ให้​เรา​ถาม​พระเจ้า​ใน​ที่​นี้​ดู​ก่อน​เถอะ”</verse>
				<verse number="37">ดังนั้น​ซาอูล​จึง​ถาม​พระเจ้า​ว่า “เรา​ควร​ไล่​ตาม​คน​ฟีลิสเตีย​หรือ​ไม่ พระเจ้า​จะ​ให้​พวก​เขา​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​คน​อิสราเอล​หรือ​ไม่” แต่​พระเจ้า​ก็​ไม่​ได้​ตอบ​อะไร​แก่​ซาอูล​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="38">ซาอูล​จึง​พูด​ว่า “ผู้นำ​ของ​ทหาร​ทั้งหลาย​มา​ที่​นี่​เถอะ และ​ค้นหา​ดู​สิ​ว่า ใคร​ทำ​บาป​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="39">เรา​ขอ​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ ผู้​ช่วย​ชีวิต​คน​อิสราเอล ถ้า​แม้แต่​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​เรา​เอง​ทำ​บาป เขา​ก็​ต้อง​ตาย” ไม่​มี​ใคร​พูด​อะไร​สัก​คำ</verse>
				<verse number="40">ซาอูล​พูด​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “พวก​ท่าน​ทั้งหลาย​ยืน​อยู่​ที่​นั่น เรา​และ​ลูกชาย​จะ​ยืน​อยู่​ที่​นี่” ประชาชน​ก็​ตอบ​ว่า “ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​เห็น​ว่า​ดี​เถิด”</verse>
				<verse number="41">จาก​นั้น​ซาอูล​ก็​อธิษฐาน “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​โปรด​ตอบ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ใน​วัน​นี้​ด้วย​เถิด ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ถ้า​เป็น​ตัว​ข้าพเจ้า​หรือ​โยนาธาน​ลูกชาย​ข้าพเจ้า​ที่​ได้​ทำ​บาป ก็​ขอ​ให้​สลาก​ออก​มา​เป็น​อูริม แต่​ถ้า​อิสราเอล​คน​ของ​พระองค์​ได้​ทำ​บาป ก็​ขอ​ให้​สลาก​ออก​มา​เป็น​ทูมมิม” แล้ว​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ก็​ถูก​เลือก ประชาชน​อื่นๆ​ก็​รอด​ไป</verse>
				<verse number="42">ซาอูล​พูด​ว่า “โยน​สลาก​อีก​ครั้ง​หนึ่ง ดู​สิ​ว่า​ระหว่าง​เรา​กับ​โยนาธาน​ลูก​ของ​เรา ใคร​เป็น​คน​ทำ​ผิด” แล้ว​โยนาธาน​ก็​ถูก​เลือก</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ซาอูล​ได้​พูด​กับ​โยนาธาน​ว่า “บอก​พ่อ​ซิ​ว่า เจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป” โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ลูก​เพียง​แค่​ชิม​น้ำผึ้ง​ที่​ติด​อยู่​ที่​ปลาย​ไม้เท้า​เท่านั้น ตอน​นี้ ลูก​ก็​พร้อม​ที่​จะ​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="44">ซาอูล​พูด​ว่า “ขอ​พระเจ้า​ลงโทษ​เรา​อย่าง​หนัก​ถ้า​เรา​ไม่​รักษา​คำ​พูด โยนาธาน เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="45">แต่​ประชาชน​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “โยนาธาน​สมควร​จะ​ตาย​อย่าง​นั้น​หรือ เขา​คือ​ผู้นำ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​สู่​อิสราเอล ไม่​มี​ทาง พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า จะ​ไม่​มี​ผม​สัก​เส้น​บน​หัว​ของ​เขา​ต้อง​ตก​พื้น เพราะ​เป็น​พระเจ้า​เอง​ที่​ช่วย​เขา​ให้​รบ​ชนะ​ใน​วันนี้” ดังนั้น​ประชาชน​ได้​ช่วย​ชีวิต​โยนาธาน​ไว้ เขา​จึง​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="46">แล้ว​ซาอูล​ได้​หยุด​ติดตาม​คน​ฟีลิสเตีย และ​พวก​เขา​ก็​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="47">หลังจาก​ที่​ซาอูล​ได้รับ​หน้าที่​ปกครอง​อิสราเอล เขา​ได้​สู้รบ​กับ​ศัตรู​ที่​อยู่​รอบ​ด้าน คือ​ชาว​โมอับ ชาว​อัมโมน ชาว​เอโดม พวก​กษัตริย์​ของ​โศบาห์ และ​ชาว​ฟีลิสเตีย ไม่ว่า​เขา​จะ​หัน​ไป​ทาง​ไหน เขา​ก็​มี​ชัย​เหนือ​คน​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="48">เขา​ต่อสู้​อย่าง​กล้าหาญ​และ​ทำ​ให้​พวก​อามาเลค​พ่ายแพ้ และ​ช่วย​คน​อิสราเอล​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​เคย​ปล้น​อิสราเอล</verse>
				<verse number="49">ซาอูล​มี​ลูกชาย​คือ​โยนาธาน อิชวี และ​มัลคีชูวา ส่วน​ลูกสาว​คนโต​ของ​เขา​ชื่อ​เมราบ และ​ลูกสาว​คน​เล็ก​ชื่อ​มีคาล</verse>
				<verse number="50">เมีย​ของ​เขา​ชื่อ​อาหิโนอัม​ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อาหิมาอัส แม่ทัพ​ของ​ซาอูล​คือ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์ เนอร์​เป็น​ลุง​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="51">พ่อ​ของ​ซาอูล​คือ​คีช และ​พ่อ​ของ​อับเนอร์​คือ​เนอร์ ทั้ง​คีช​และ​เนอร์​ต่าง​ก็​เป็น​ลูก​ของ​อาบีเอล</verse>
				<verse number="52">ตลอด​ชีวิต​ของ​ซาอูล ได้​ทำ​สงคราม​กับ​คน​ฟีลิสเตีย​อย่าง​หนัก และ​เมื่อ​ซาอูล​พบ​คน​เก่ง​และ​กล้าหาญ ก็​จะ​เอา​มา​อยู่​ด้วย​กับ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ซามูเอล​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “เรา​คือ​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​ให้​มา​เจิม​ท่าน​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ประชาชน​อิสราเอล​ของ​พระองค์ ดังนั้น ให้​ฟัง​คำ​พูด​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ลงโทษ​คน​อามาเลค สำหรับ​การ​กระทำ​ของ​พวก​เขา ที่​ไป​สกัด​กั้น​ชาว​อิสราเอล​ตอน​ที่​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="3">ให้​ไป​โจมตี​คน​อามาเลค​เดี๋ยวนี้ ทำลาย​ให้​หมดสิ้น​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ อย่า​ได้​ละเว้น​ชีวิต​พวก​เขา ฆ่า​ให้​หมด​ทั้ง​ผู้ชาย​ผู้หญิง ลูกเล็ก​เด็กแดง ทั้ง​วัว แกะ อูฐ​และ​ลา’”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ซาอูล​จึง​เรียก​รวมพล​ที่​เทลาอิม ได้​ทหาร​เดิน​เท้า​สอง​แสน​คน และ​คน​ยูดาห์​หนึ่ง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="5">ซาอูล​ยกทัพ​ไป​ที่​เมือง​อามาเลค​และ​ไป​ดัก​ซุ่ม​อยู่​ใน​หุบเขา​ลึก</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​เขา​พูด​กับ​คน​เคไนต์​ว่า “ไป​จาก​คน​อามาเลคซะ เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​ไม่​ทำลาย​พวก​เจ้า​พร้อม​กับ​คน​อามาเลค เพราะ​พวก​เจ้า​มี​น้ำ​ใจ​ต่อ​คน​อิสราเอล ตอน​ที่​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์” คน​เคไนต์​จึง​ย้าย​ออก​ไป​จาก​คน​อามาเลค</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ซาอูล​ได้​โจมตี​คน​อามาเลค ตลอด​ทาง​จาก​เมือง​ฮาวิลาห์​ไป​จน​ถึง​ชูร์ ไป​ทาง​ตะวันออก​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​จับ​ตัว​อากัก​กษัตริย์​ของ​อามาเลค​ไว้ และ​ฆ่า​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​อากัก​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="9">แต่​ซาอูล​และ​ทหาร​ได้​ไว้​ชีวิต​อากัก และ​ฝูง​สัตว์​ที่​ดี​ที่สุด มี​พวก​แกะ พวก​วัว พวก​ลูก​วัว​อ้วน​พี​และ​พวก​ลูกแกะ พวก​เขา​จะ​ไม่​ทำลาย​ของ​ที่​ดีๆ แต่​อะไร​ที่​ไร้​ค่า​และ​อ่อนแอ พวก​เขา​จะ​ทำ​ลาย​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ซามูเอล​ก็​ได้รับ​ถ้อยคำ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="11">“เรา​เสียใจ​ที่​แต่งตั้ง​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์ เพราะ​เขา​ได้​หันหลัง​ให้​กับ​เรา และ​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา” ซามูเอล​ก็​โกรธ จึง​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="12">ซามูเอล​ตื่น​ขึ้น​แต่​เช้า​เพื่อ​จะ​ไป​พบ​ซาอูล แต่​มี​คน​บอก​เขา​ว่า “ซาอูล​ได้​ไป​ที่​คารเมล เขา​ได้​สร้าง​อนุสาวรีย์​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ตัว​เขา​เอง และ​ได้​เลย​ไป​ที่​กิลกาล” ซามูเอล​จึง​ไป​หา​ซาอูล​ที่​คารเมล ซาอูล​เพิ่ง​เอา​ส่วน​แรก​ของ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​ยึด​มา​จาก​ชาว​อามาเลค เผา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ซามูเอล​มา​หา​ซาอูล ซาอูล​ก็​พูด​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​ท่าน เรา​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ทั้งหลาย​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="14">แต่​ซามูเอล​พูด​ว่า “อ้าว แล้ว​ทำไม​หู​เรา​ถึง​ยัง​ได้ยิน​เสียง​แกะ​ร้อง​กัน และ​เสียง​วัว​ที่​เรา​ได้ยิน​นั้น มัน​คือ​อะไร​กัน”</verse>
				<verse number="15">ซาอูล​ตอบ​ว่า “อ๋อ นั่น​หรือ พวก​ทหาร​นำ​พวก​มัน​มา​จาก​ชาว​อามาเลค พวก​เขา​ได้​ไว้​ชีวิต​แกะ​และ​วัว​ที่​ดี​ที่สุด เพื่อ​เผา​เป็น​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน แต่​พวก​เรา​ได้​ทำลาย​ส่วน​ที่​เหลือ​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="16">ซามูเอล​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “พอ​เถอะ ให้​เรา​บอก​ท่าน​ว่า​เมื่อ​คืน​นี้​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​อะไร​กับ​เรา” ซาอูล​พูด​ว่า “บอก​เรา​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="17">ซามูเอล​บอก​ว่า “แม้​ใน​อดีต ท่าน​เคย​มอง​ตัวเอง​ว่า​เป็น​คน​เล็กน้อย แต่​ตอนนี้​ท่าน​กลาย​เป็น​หัวหน้า​ของ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​ไม่ใช่​หรือ พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">และ​พระองค์​ได้​มอบ​หมาย​งาน​ให้​ท่าน โดย​สั่ง​ว่า ‘ไป​ทำลาย​คน​อามาเลค พวก​คน​ชั่ว​ช้า​เหล่า​นั้น​ให้​หมด​สิ้น’</verse>
				<verse number="19">ให้​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​เขา จน​กว่า​จะ​กวาด​ล้าง​พวก​เขา​จน​สิ้นซาก แล้ว​ทำไม​ท่าน​ถึง​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก ทำไม​ท่าน​ไป​ยึด​สิ่งของ​ต่างๆ​ไว้​และ​ทำ​สิ่ง​เลว​ร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">ซาอูล​ตอบ​ว่า “แต่นี่​เรา​ได้​ทำ​ตาม​พระยาห์เวห์​นะ เรา​ได้​ทำ​งาน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​หมาย​ไว้ เรา​ได้​ทำลาย​คน​อามาเลค​จน​หมดสิ้น และ​ได้​นำ​อากัก​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​กลับ​มา</verse>
				<verse number="21">พวก​ทหาร​ได้​ยึด​แกะ​และ​วัว​ที่​ดี​ที่สุด เพื่อ​มอบ​ให้​พระเจ้า เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา แก่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​กิลกาล”</verse>
				<verse number="22">แต่​ซามูเอล​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ชอบใจ​ใน​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​สัตวบูชา เท่าๆ​กับ​การ​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​หรือ​ยังไง การ​เชื่อ​ฟัง ก็​ดี​กว่า​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา การ​ยอมฟัง ก็​ดี​กว่า​ไขมัน​ของ​พวก​แกะ​ตัวผู้</verse>
				<verse number="23">เพราะ​การ​กบฏ เป็น​บาป​อย่าง​กับ​ไป​ดูหมอ ความ​ดื้อดึง เลว​อย่าง​กับ​การ​กราบ​ไหว้​รูป​เคารพ ท่าน​ได้​ละทิ้ง​คำ​พูด​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ก็​เลย​ละทิ้ง​ท่าน​ไม่​ให้​เป็น​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="24">ซาอูล​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “เรา​ได้​ทำ​บาป​แล้ว เรา​ได้​ฝ่าฝืน​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​คำ​สั่งสอน​ของ​ท่าน เป็น​เพราะ​เรา​เกรง​กลัว​ประชาชน เรา​ก็​เลย​ยอม​ฟัง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">บัดนี้​เรา​ขอ​อ้อน​วอน​ต่อ​ท่าน ให้​ยกโทษ​ให้​กับ​บาป​ของ​เรา และ​กลับ​ไป​กับ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="26">แต่​ซามูเอล​ตอบ​เขา​ว่า “เรา​จะ​ไม่​กลับ​ไป​กับ​ท่าน ท่าน​ได้​ละทิ้ง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​ได้​ละทิ้ง​ท่าน​ไม่​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​คน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ซามูเอล​หันหลัง​จะ​ไป ซาอูล​ได้​จับ​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​เขา​ไว้ ทำให้​มัน​ฉีก​ขาด</verse>
				<verse number="28">ซามูเอล​พูด​กับ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​ฉีก​อาณาจักร​อิสราเอล​ไป​จาก​ท่าน​ใน​วันนี้ และ​มอบ​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​คน​ที่​ดี​กว่า​ท่าน</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​อิสราเอล พระองค์​ไม่​โกหก และ​ไม่​เปลี่ยนใจ เพราะ​พระองค์​ไม่​ใช่​มนุษย์​ที่​ชอบ​เปลี่ยนใจ”</verse>
				<verse number="30">ซาอูล​ตอบ​ว่า “เรา​ได้​ทำ​บาป​ไป​แล้ว แต่​ได้​โปรด​ให้​เกียรติ​เรา​ต่อหน้า​พวก​ผู้นำ​อาวุโส และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหลาย​ด้วย​เถิด กลับ​ไป​กับ​เรา​ด้วย​เถิด เพื่อ​เรา​จะ​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​ซามูเอล​จึง​กลับ​ไป​กับ​ซาอูล และ​ซาอูล​ก็​ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="32">จาก​นั้น​ซามูเอล​ได้​พูด​ว่า “ให้​เอา​ตัว​อากัก​กษัตริย์​ของ​อามาเลค​มา​ให้​เรา” อากัก​เข้า​มา​หา​ซามูเอล​อย่าง​มั่นใจ เพราะ​เขา​คิด​ว่า “ความ​ขมขื่น​ของ​ความตาย​ได้​ผ่าน​เรา​ไป​แล้ว​แน่”</verse>
				<verse number="33">แต่​ซามูเอล​พูด​ว่า “อย่าง​ที่​ดาบ​ของ​ท่าน​ทำให้​หญิง​ทั้งหลาย​ไม่​มี​ลูก ดังนั้น​แม่​ของ​ท่าน​ก็​จะ​ไม่​มี​ลูก​เหมือน​กัน” แล้ว​ซามูเอล​ก็​ฟัน​อากัก​จน​ขาด​เป็น​ท่อนๆ​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ที่​กิลกาล</verse>
				<verse number="34">จาก​นั้น​ซามูเอล​ก็​กลับ​ไป​ที่​รามาห์ ส่วน​ซาอูล​ก็​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เขา​ที่​กิเบอาห์</verse>
				<verse number="35">ตลอด​ชีวิต​ของ​ซามูเอล​เขา​ก็​ไม่​ได้​ไป​หา​ซาอูล​อีก​เลย ซามูเอล​โศกเศร้า​ต่อ​เรื่อง​ของ​ซาอูล และ​พระยาห์เวห์​เอง​ก็​เสียใจ​ที่​ได้​แต่งตั้ง​ซาอูล​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​คน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “เจ้า​จะ​เสียใจ​กับ​เรื่อง​ซาอูล​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน เพราะ​เรา​ได้​ละทิ้ง​เขา​ไม่​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล ให้​เติม​น้ำมัน​ลง​ใน​เขา​สัตว์ ของ​เจ้า​ให้​เต็ม เรา​จะ​ให้​เจ้า​ไป​พบ​เจสซี​แห่ง​เบธเลเฮม เรา​ได้​เลือก​ลูกชาย​ของ​เขา​คน​หนึ่ง​มา​เป็น​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="2">แต่​ซามูเอล​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ได้​ยังไง ถ้า​ซาอูล​รู้เรื่อง​นี้​เข้า​จะ​ต้อง​ฆ่า​ข้าพเจ้า​อย่าง​แน่นอน” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เอา​วัว​ตัวเมีย​รุ่นๆ​ไป​กับ​เจ้า​ตัว​หนึ่ง และ​บอก​ว่า ‘เรา​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา แก่​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="3">ให้​เชิญ​เจสซี​มา​ที่​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​นั้น เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​รู้​ว่า​เจ้า​ควร​ทำ​อย่างไร คน​ที่​เรา​จะ​ชี้​ให้​เจ้า​รู้ เจ้า​จะ​เจิม​คน​นั้น​ให้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="4">ซามูเอล​ทำ​ตาม​คำ​พูด​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เขา​มา​ถึง​เบธเลเฮม พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​เมือง​นั้น​ก็​กลัว​จน​ตัว​สั่น​เมื่อ​พบ​เขา พวก​เขา​ต่าง​ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​ใช่​ไหม”</verse>
				<verse number="5">ซามูเอล​ตอบ​ว่า “ใช่ เรา​มา​อย่าง​สันติ เรา​มา​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระยาห์เวห์ ชำระ​ตัว​พวก​ท่าน​และ​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ร่วม​กับ​เรา​เถิด” จาก​นั้น​เขา​ได้​ชำระ​เจสซี​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา แล้ว​เชิญ​พวก​เขา​มา​ยัง​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง ซามูเอล​ได้​เห็น​เอลีอับ​และ​คิด​ว่า “แน่นอน​เลย คน​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​เจิม​นั้น ตอนนี้​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​พระองค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “อย่า​มอง​ที่​หน้าตา​หรือ​ความ​สูง​ของ​เขา เพราะ​เรา​ไม่​ยอมรับ​เขา เรา​ยาห์เวห์​ไม่​ได้​มอง​เหมือน​อย่าง​ที่​มนุษย์​มอง​กัน คน​ทั่ว​ไป​มัก​มอง​ที่​รูปร่าง​ภายนอก แต่​เรา​มอง​ที่​จิตใจ”</verse>
				<verse number="8">จาก​นั้น​เจสซี​ได้​เรียก​อาบีนาดับ ให้​เดิน​ผ่าน​หน้า​ซามูเอล แต่​ซามูเอล​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​เลือก​เขา”</verse>
				<verse number="9">เจสซี​เรียก​ชัมมาห์​ให้​เดิน​ผ่าน​ไป แต่​ซามูเอล​ก็​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​เลือก​คน​นี้​ด้วย”</verse>
				<verse number="10">เจสซี​เรียก​ลูกชาย​ทั้ง​เจ็ด​คน​ของ​เขา​ให้​เดิน​ผ่าน​หน้า​ซามูเอล แต่​ซามูเอล​ก็​บอก​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​เลือก​คน​เหล่า​นี้”</verse>
				<verse number="11">ซามูเอล​จึง​ถาม​เจสซี​ว่า “ท่าน​มี​ลูกชาย​ทั้งหมด​แค่​นี้​หรือ” เจสซี​ตอบ​ว่า “ยัง​มี​คน​สุดท้อง​อีก​คน​หนึ่ง เขา​กำลัง​ดูแล​ฝูง​แกะ​อยู่” ซามูเอล​พูด​ว่า “ใช้​ให้​คน​ไป​ตาม​เขา​มา​หน่อย เรา​จะ​ไม่​นั่ง​จน​กว่า​เขา​จะ​มา​ถึง”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​เจสซี​จึง​ส่ง​คน​ไป​ตาม​ดาวิด​ลูกชาย​คน​เล็ก​มา เขา​มี​ผิว​สี​แดง หน้าตา​ดี รูป​หล่อ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ซามูเอล​ว่า “ลุก​ขึ้น​เจิม​เขา ใช่​แล้ว คน​นี้​แหละ”</verse>
				<verse number="13">ซามูเอล​ก็​เอา​เขา​สัตว์​ที่​ใส่​น้ำมัน​มา​เจิม​ดาวิด​ต่อ​หน้า​พี่ชาย​ของ​เขา พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ได้​พุ่ง​เข้า​สถิต​อยู่​ใน​ดาวิด​ตั้งแต่​วัน​นั้น​เป็น​ต้น​มา แล้ว​ซามูเอล​ก็​กลับ​ไป​รามาห์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​จาก​ซาอูล​ไป และ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​ส่ง​วิญญาณ​ชั่ว​มา​ทรมาน​เขา</verse>
				<verse number="15">พวก​ผู้รับใช้​ของ​ซาอูล​ต่าง​ก็​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ดู​สิ วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระเจ้า​กำลัง​ทรมาน​ท่าน​อยู่</verse>
				<verse number="16">ขอ​ออก​คำสั่ง​ให้​พวก​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ไป​เสาะหา​คน​ที่​เล่น​พิณ​ได้ เมื่อ​วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระเจ้า​มา​อยู่​กับ​ท่าน คนๆ​นั้น​จะ​ได้​เล่น​พิณ​ให้​ท่าน​ฟัง และ​ท่าน​ก็​จะ​รู้สึก​ดี​ขึ้น”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ซาอูล​จึง​สั่ง​พวก​คน​รับใช้​ว่า “ไป​เสาะหา​คน​ที่​เล่น​พิณ​เก่งๆ​แล้ว​นำ​มา​พบ​เรา”</verse>
				<verse number="18">คน​รับใช้​คน​หนึ่ง​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เคย​พบ​กับ​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​เจสซี​แห่ง​เบธเลเฮม เขา​เล่น​พิณ​เก่ง กล้าหาญ​และ​เป็น​นักรบ เขา​เป็น​คน​พูดจา​อ่อน​หวาน และ​รูปหล่อ ทั้งพระยาห์เวห์​ก็​สถิต​อยู่​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="19">ซาอูล​จึง​ใช้​คน​ไป​แจ้ง​ข่าว​กับ​เจสซี​ว่า “ให้​นำ​ตัว​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจ้า คน​ที่​เลี้ยง​แกะ​มา​พบ​เรา”</verse>
				<verse number="20">เจสซี​ก็​เอา​ลา​ตัว​หนึ่ง​บรรทุก​ขนม​ปัง ถุง​หนัง​ใส่​เหล้า​องุ่น​และ​ลูก​แพะ​หนึ่ง​ตัว ให้​ดาวิด​ลูก​ของ​เขา​เอา​ไป​มอบ​ให้​ซาอูล</verse>
				<verse number="21">ดาวิด​มา​พบ​ซาอูล​และ​อยู่​รับใช้​เขา ซาอูล​รัก​ดาวิด​มาก ดาวิด​จึง​ได้​เป็น​คน​หนึ่ง​ที่​ถือ​อาวุธ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​ซาอูล​ได้​ส่ง​ข่าว​ถึง​เจสซี​ว่า “ขอ​ให้​เจ้า​ยินยอม​ให้​ดาวิด​อยู่​ทำ​งาน​รับใช้​เรา เพราะ​เรา​ชอบใจ​เขา​มาก”</verse>
				<verse number="23">เมื่อใด​ที่​วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระเจ้า​มา​อยู่​กับ​ซาอูล ดาวิด​ก็​จะ​เอา​พิณ​ของ​เขา​มา​เล่น จาก​นั้น​อาการ​ซาอูล​ก็​จะ​บรรเทา และ​รู้สึก​ดี​ขึ้น แล้ว​วิญญาณ​ชั่ว​ก็​จะ​จาก​เขา​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​คน​ฟีลิสเตีย​รวบรวม​พล เพื่อ​ทำ​สงคราม​ที่​โสโคห์​ใน​ยูดาห์ พวก​เขา​ได้​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​เอเฟสดัมมิม ซึ่ง​อยู่​ระหว่าง​โสโคห์​และ​อาเซคาห์</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​และ​คน​อิสราเอล​ก็​รวม​พล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​หุบเขา​เอลาห์ และ​วาง​แนว​เตรียม​สู้รบ​กับ​คน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="3">คน​ฟีลิสเตีย​ยึด​ภูเขา​ลูก​หนึ่ง ส่วน​คน​อิสราเอล​ก็​ยึด​ภูเขา​อีก​ลูก​หนึ่ง โดย​มี​หุบเขา​คั่น​กลาง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">มี​ทหาร​ฝีมือ​เยี่ยม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โกลิอัท ซึ่ง​มา​จาก​เมือง​กัท เขา​สูง​หก​ศอก​หนึ่ง​คืบ เขา​ออก​มา​นอก​ค่าย​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="5">โกลิอัท​สวม​หมวก​ทอง​สัมฤทธิ์​ไว้​บน​หัว และ​ใส่​เกราะ​ทอง​สัมฤทธิ์​น้ำหนัก​ห้า​สิบ​เจ็ด​กิโลกรัม</verse>
				<verse number="6">ที่​ขา​ก็​ใส่​สนับ​แข้ง​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​มี​หลาว ทอง​สัมฤทธิ์​ไขว้​หลัง​อยู่</verse>
				<verse number="7">เขา​มี​หอก​ที่​ด้าม​ใหญ่​พอๆ​กับ​ไม้​ที่​ใช้​ทอ​ผ้า ซึ่ง​มี​หัวหอก​ทำ​จาก​เหล็ก​หนัก​เจ็ด​กิโลกรัม และ​มี​ทหาร​ถือ​โล่​ของ​เขา​เดิน​นำ​หน้า​เขา​ไป</verse>
				<verse number="8">โกลิอัท​ยืน​ตะโกน​ใส่​พวก​ทหาร​ของ​อิสราเอล​ว่า “พวก​เจ้า​ทั้งหลาย​ออก​มา​ตั้ง​แนว​รบ​อยู่​ทำไม ข้า​ไม่​ใช่​คน​ฟีลิสเตีย​หรอก​หรือ และ​พวก​เจ้า​ไม่​ใช่​ผู้รับใช้​ของ​ซาอูล​หรือ เลือก​ชาย​คน​หนึ่ง​ลง​มา​สู้​กับ​ข้า​หน่อย</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เขา​มี​ฝีมือ​และ​ฆ่า​ข้า​ได้ พวก​เรา​จะ​ยอม​เป็น​ทาส​ของ​คน​อิสราเอล แต่​ถ้า​ข้า​ชนะ​และ​ฆ่า​เขา​ได้ คน​อิสราเอล​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ทาส​และ​รับใช้​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โกลิอัท​ก็​พูด​ว่า “วันนี้​ข้า​ขอ​ท้า​ให้​กองทัพ​อิสราเอล​หา​คน​มา​สู้​กับ​ข้า”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ซาอูล​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้ยิน​คำพูด​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น ต่าง​ก็​กลัว​และ​ท้อแท้</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​เป็น​ลูกชาย​ของ​เจสซี​คน​เอฟราธาห์ ผู้​มา​จาก​เบธเลเฮม​ใน​ยูดาห์ เจสซี​มี​ลูกชาย​แปด​คน และ​ใน​ช่วง​ที่​ซาอูล​ปกครอง เจสซี​เอง​ก็​แก่​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​คน​โต​สาม​คน​ของ​เขา​ตาม​ซาอูล​ไป​สงคราม คน​แรก​ชื่อ​เอลีอับ คน​ที่​สอง​ชื่อ​อาบีนาดับ และ​คน​ที่​สาม​ชื่อ​ชัมมาห์</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​เป็น​น้อง​คน​สุดท้อง พี่ชาย​ทั้ง​สาม​ได้​ตาม​ซาอูล​ไป​รบ</verse>
				<verse number="15">แต่​ดาวิด​ก็​จะ​ไปๆ​มาๆ​จาก​ซาอูล​เป็น​ครั้ง​คราว เพื่อ​ไป​ช่วย​เลี้ยง​ฝูง​แกะ​ของ​พ่อ​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="16">โกลิอัท​ออก​มา​ยืน​ท้าทาย​อยู่​ทุก​เช้า​เย็น​เป็น​เวลา​สี่​สิบ​วัน</verse>
				<verse number="17">วัน​หนึ่ง เจสซี​พูด​กับ​ดาวิด​ลูกชาย​เขา​ว่า “รีบ​เอา​ข้าว​คั่ว​ประมาณ​ยี่สิบ​สอง​ลิตร และ​ขนมปัง​สิบ​ก้อน ไป​ให้​พวก​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ที่​ค่าย</verse>
				<verse number="18">และ​ให้​เอา​เนยแข็ง​สิบ​ก้อน​นี้​ไป​ให้​ผู้​บังคับ​กองพัน​ของ​พวก​พี่ชาย​เจ้า​ด้วย ไป​ดู​สิ​ว่า​พวก​พี่ชาย​เจ้า​เป็น​ยังไง แล้ว​ให้​เอา​ของ​จาก​พวก​เขา​ติด​มือ​เจ้า​มา​ด้วย​เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​พวก​เขา​สบาย​ดี</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พวก​พี่ชาย​เจ้า​อยู่​กับ​ซาอูล​และ​คน​อิสราเอล​อื่นๆ​ใน​หุบเขา​เอลาห์ เพื่อ​สู้รบ​กับ​คน​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="20">ตอน​เช้ามืด ดาวิด​ก็​ทิ้ง​แกะ​ไว้​ให้​ผู้เลี้ยง​แกะ แล้ว​บรรทุก​ข้าวของ​ทั้งหมด​ออก​เดินทาง​ตาม​ที่​เจสซี​บอก เขา​ถึง​ค่าย​ใน​ขณะ​ที่​พวก​ทหาร​กำลัง​ออก​ไป​สู่​แนว​รบ และ​กำลัง​โห่ร้อง​ทำ​ศึก</verse>
				<verse number="21">อิสราเอล​และ​ฟีลิสเตีย​ต่าง​ยก​ออก​มา​ประจัน​หน้า​กัน</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ได้​ฝาก​ข้าว​ของ​ของ​เขา​ไว้​กับ​คน​คุม​เสบียง แล้ว​วิ่ง​ไป​หา​พวก​พี่ชาย​ของ​เขา​ใน​แนว​รบ</verse>
				<verse number="23">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​พูด​คุย​กัน​อยู่​นั้น โกลิอัท​นักรบ​ฝีมือ​กล้า​ของ​ฟีลิสเตีย​จาก​เมือง​กัท ก็​ออก​มา​จาก​กองทัพ​ของ​ฟีลิสเตีย ตะโกน​ท้า​รบ​อย่าง​ครั้ง​ก่อน ดาวิด​เอง​ก็​ได้ยิน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​คน​อิสราเอล​เห็น​โกลิอัท​ก็​พา​กัน​วิ่งหนี​ด้วย​ความกลัว</verse>
				<verse number="25">คน​อิสราเอล​พูด​กัน​ว่า “เห็น​ชาย​ที่​ออก​มา​นั้น​หรือ​เปล่า เขา​มา​ท้า​รบ​กับ​คน​อิสราเอล ถ้า​ใคร​ฆ่า​เขา​ได้ กษัตริย์​ซาอูล​จะ​ให้​ทรัพย์สิน​เงินทอง​มากมาย และ​ยก​ลูกสาว​ของ​ท่าน​ให้​แต่งงาน​ด้วย แล้ว​ครอบครัว​ของ​เขา​ก็​ยัง​จะ​ได้รับ​การ​ยกเว้น​ภาษี​ใน​อิสราเอล​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">ดาวิด​ถาม​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้ๆ​เขา​ว่า “คน​ที่​ฆ่า​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นี้​ได้ และ​เอา​ความ​อัปยศอดสูนี้​ไป​จาก​คน​อิสราเอล​ได้ จะ​ได้​อะไร​เป็น​รางวัล​หรือ แล้ว​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​ไม่​ได้​เข้า​พิธีขลิบ​คน​นี้​เป็น​ใคร​กัน ถึง​กล้า​มา​ท้า​รบ​กับ​กองทัพ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ก็​ตอบ​ดาวิด​เหมือน​กับ​ที่​พวก​เขา​ได้​บอก​ไป​แล้ว “ผู้ที่​ฆ่า​โกลิอัท​คน​ฟีลิสเตีย​นี้​ได้ จะ​ได้รับ​รางวัล​อย่าง​ที่​พูด​ไป​นั่น​แหละ”</verse>
				<verse number="28">ฝ่าย​เอลีอับ​พี่ชาย​คน​โต​ของ​ดาวิด เมื่อ​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ดาวิด​พูด​กับ​พวก​ทหาร เขา​ก็​โกรธ​ดาวิด และ​ถาม​ว่า “เจ้า​ลง​มา​ที่​นี่​ทำไม ทิ้ง​แกะ​ไม่​กี่​ตัว​นั้น​ไว้​ใน​ถิ่น​แห้งแล้ง​กับ​ใคร เรา​รู้​ดี​ถึง​ความ​อวดดี​ของ​เจ้า และ​ความคิด​ชั่ว​ของ​เจ้า ที่​เจ้า​ลง​มา​นี่​ก็​แค่​อยาก​จะ​มา​ดู​เขา​สู้รบ​กัน”</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​ตอบ​ว่า “อ้าว ผม​ทำ​อะไร​ผิด​หรือ แค่​ถาม​ก็​ไม่​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ดาวิด​ก็​หัน​ไป​ถาม​คน​อื่น​ด้วย​คำ​ถาม​เดิมๆ แล้ว​คน​เหล่า​นั้น​ก็​ตอบ​เหมือน​ที่​เคย​บอก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="31">มี​คน​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​ดาวิด​พูด แล้ว​ไป​รายงาน​ต่อ​ซาอูล ซาอูล​ก็​เลย​เรียก​ดาวิด​มา​พบ</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “อย่า​ปล่อย​ให้​ผู้คน​ต้อง​เสียขวัญ​และ​กำลังใจ​กับ​เรื่อง​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​คนนี้ ให้​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​คน​นี้​ออก​ไป​สู้​กับ​มัน​เถอะ”</verse>
				<verse number="33">ซาอูล​ตอบ​ว่า “เจ้า​ออก​ไป​สู้​กับ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ไม่​ได้​หรอก เจ้า​เป็น​แค่​เด็ก​หนุ่ม คน​หนึ่ง​เท่านั้น แต่​เขา​เป็น​ชาย​ที่​ชำนาญ​ศึก​มา​ตั้งแต่​ยัง​เป็น​หนุ่มๆ”</verse>
				<verse number="34">แต่​ดาวิด​ตอบ​ซาอูล​ว่า “ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​คน​นี้ เคย​ดูแล​แกะ​ให้​กับ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​มี​สิงโต​หรือ​หมี​มา​จับ​แกะ​ไป​จาก​ฝูง</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้า​ก็​ไล่​ตาม​ไป​ช่วย​ชีวิต​แกะ​จาก​ปาก​ของ​มัน เมื่อ​สัตว์​พวก​นั้น​ย้อน​กลับ​มา ข้าพเจ้า​ก็​ดึง​หนวด​เครา​มัน แล้ว​ฆ่า​มัน​เสีย</verse>
				<verse number="36">ข้าพเจ้า​เคย​ฆ่า​ทั้ง​สิงโต​และ​หมี ส่วน​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​ไม่​ได้​เข้า​พิธีขลิบ​คน​นี้ ก็​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​สัตว์​พวก​นั้น เพราะ​เขา​ได้​ท้าทาย​กองทัพ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​ได้​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​เขี้ยวเล็บ​สิงโต​และ​หมี พระองค์​ก็​จะ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นี้​ด้วย​เหมือน​กัน” ซาอูล​จึง​บอก​กับ​ดาวิด​ว่า “ไป​เถอะ และ​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="38">จาก​นั้น​ซาอูล​ก็​เอา​เสื้อ​ของ​เขา​มา​สวม​ให้​กับ​ดาวิด​และ​เอา​หมวก​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ใส่​ไว้​บน​หัว​ของ​ดาวิด และ​ยัง​ให้​เสื้อ​คลุม​ชุด​เกราะ​กับ​เขา​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="39">ดาวิด​เอา​ดาบ​ของ​ซาอูล​มา​คาด​ทับ​เสื้อคลุม​แล้ว​ลอง​เดิน​ดู เพราะ​ไม่​ชิน​กับ​พวก​มัน แล้ว​ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ข้าพเจ้า​ใส่​ชุด​พวก​นี้​ไม่​ได้​หรอก เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​ชิน​กับ​พวก​มัน” เขา​จึง​ถอด​พวก​มัน​ออก</verse>
				<verse number="40">จากนั้น​ดาวิด​ก็​หยิบ​ไม้เท้า​มา​ถือ แล้ว​เลือก​ลูกหิน​เกลี้ยงๆ​มา​ห้า​ก้อน​จาก​ลำธาร​แห้ง แล้ว​เอา​ใส่​ไว้​ใน​ถุง​ที่​ใช้​เลี้ยง​แกะ​ของ​เขา กับ​ถือ​สลิง​ใน​มือ​ของ​เขา เพื่อ​ไป​พบ​คน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="41">ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ได้​เดิน​เข้า​มา​ใกล้​ดาวิด โดย​มี​คน​ถือ​โล่​ของ​เขา​เดิน​นำ​หน้า</verse>
				<verse number="42">เขา​มองดู​ดาวิด​และ​ดูถูก เพราะ​เห็น​เป็น​แค่​เด็ก​หนุ่ม​คน​หนึ่ง มี​ผิว​แดง และ​หน้าตา​หล่อเหลา</verse>
				<verse number="43">คน​ฟีลิสเตีย​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ข้า​เป็น​หมา​หรือ​ยังไง เจ้า​ถึง​ได้​ถือ​ไม้​มา​หา​ข้า” และ​เขา​ยัง​อ้าง​ชื่อ​พวก​พระ​ของ​เขา​แช่ง​ด่า​ดาวิด</verse>
				<verse number="44">เขา​พูด​ว่า “มา​นี่​มา ข้า​จะ​เอา​เนื้อ​เจ้า​เป็น​อาหาร​เลี้ยง​นก​บน​ฟ้า และ​เลี้ยง​สัตว์​ใน​ทุ่ง​หญ้า”</verse>
				<verse number="45">ดาวิด​พูด​กับ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ว่า “เจ้า​มา​สู้​กับ​ข้า​ด้วย​ดาบ​และ​หอก​และ​หลาว แต่​ข้า​จะ​สู้​กับ​เจ้า​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​กองทัพ​อิสราเอล ผู้ที่​เจ้า​ท้าทาย</verse>
				<verse number="46">วันนี้​แหละ พระยาห์เวห์​จะ​ให้​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​ข้า ข้า​จะ​โค่น​เจ้า​และ​ตัด​หัว​เจ้า​ทิ้ง วันนี้​ข้า​จะ​เอา​ซากศพ​ของ​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​เลี้ยง​นก​บน​ท้องฟ้า​และ​สัตว์​ป่า​แห่ง​แผ่นดิน เพื่อ​ทั้ง​โลก​จะ​ได้​รู้​ว่า​มี​พระเจ้า​อยู่​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="47">ทุก​คน​ที่​มา​อยู่​รวม​กัน​ที่​นี่​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ช่วย​กู้ โดย​ใช้​ดาบ​หรือ​หอก เพราะ​การศึก​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​พวก​เจ้า​ไว้​ใน​กำ​มือ​ของ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="48">และ​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ได้​เข้า​มา​ใกล้​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ดาวิด ดาวิด​ก็​วิ่ง​อย่าง​เร็ว​จาก​แนว​รบ​เข้า​หา​เขา</verse>
				<verse number="49">และ​ล้วง​หิน​ก้อน​หนึ่ง​จาก​ถุง แล้ว​เหวี่ยง​หิน​ก้อน​นั้น​ด้วย​สาย​สลิง​โดน​หน้าผาก​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น ก้อน​หิน​จม​เข้า​ไป​ใน​หน้าผาก​ของ​เขา และ​เขา​ก็​ล้ม​หน้าคว่ำ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="50">ดาวิด​ก็​ชนะ​ชาว​ฟีลิสเตีย​คนนั้น​ด้วย​สลิง และ​ก้อน​หิน โดย​ไม่​มี​ดาบ​อยู่​ใน​มือ ดาวิด​ก็​โค่น​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​และ​ฆ่า​เขา​ได้</verse>
				<verse number="51">ดาวิด​วิ่ง​ไป​ยืน​บน​ตัว​ของ​เขา และ​ดึง​ดาบ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ออก​จาก​ฝัก แล้ว​ดาวิด​ก็​ใช้​ดาบ​นั้น​ฆ่า​เขา​และ​ตัด​หัว​ของ​เขา​ไป เมื่อ​พวก​คน​ฟีลิสเตีย​เห็น​ว่า​ทหาร​ยอด​ฝีมือ​ของ​เขา​ตาย พวก​เขา​พา​กัน​วิ่ง​หนี​ไป</verse>
				<verse number="52">คน​อิสราเอล​กับ​คน​ยูดาห์​ก็​โห่ร้อง​ไล่ตาม​คน​ฟีลิสเตีย​ไป​ถึง​ทาง​เข้า​เมือง​กัท​และ​ไป​ถึง​ประตู​เมือง​เอโครน คน​ฟีลิสเตีย​ล้ม​ตาย​เกลื่อน​กลาด​ตาม​ทาง​จาก​ถนน​ธาราอิม​ไป​จน​ถึง​เมือง​กัท​และ​เมือง​เอโครน</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​กลับ​จาก​การ​ไล่​ตาม​คน​ฟีลิสเตีย ก็​มา​ปล้น​ของ​จาก​ค่าย​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="54">ดาวิด​เอา​หัว​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​มา​ที่​เยรูซาเล็ม ส่วน​อาวุธ​ต่างๆ​ของ​เขา ดาวิด​ทิ้ง​ไว้​ที่​เต็นท์​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ซาอูล​เห็น​ดาวิด​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น เขา​ก็​ถาม​อับเนอร์​แม่ทัพ​ของ​เขา​ว่า “อับเนอร์ เจ้า​หนุ่ม​คน​นี้​เป็น​ลูก​ใคร” อับเนอร์​ตอบ​ว่า “ข้า​แต่​กษัตริย์ บอก​ท่าน​ตาม​ตรง ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ไม่​รู้​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="56">ซาอูล​พูด​ว่า “ไป​สืบ​ดู​สิ​ว่า พ่อ​หนุ่ม​คน​นี้​เป็น​ลูก​ใคร”</verse>
				<verse number="57">พอ​ดาวิด​กลับ​มา​จาก​การ​ฆ่า​คน​ฟีลิสเตีย​นั้น อับเนอร์​ได้​พา​เขา​มา​เฝ้า​ซาอูล พร้อม​กับ​หัว​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น​ที่​ดาวิด​ถือ​อยู่</verse>
				<verse number="58">ซาอูล​ถาม​เขา​ว่า “พ่อ​หนุ่ม เจ้า​เป็น​ลูก​ของ​ใคร” ดาวิด​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ลูก​ของ​เจสซี ผู้รับใช้​ท่าน จาก​เมือง​เบธเลเฮม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจาก​ดาวิด​พูดคุย​กับ​ซาอูล​เสร็จ​แล้ว โยนาธาน​ก็​รู้สึก​ผูกพัน​กับ​ดาวิด และ​รัก​เขา​เหมือน​กับ​รัก​ตน​เอง</verse>
				<verse number="2">จาก​นั้น​ซาอูล​ได้​รั้ง​ดาวิด​ให้​อยู่​กับ​เขา ไม่​ปล่อย​ให้​กลับ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​พ่อ​เขา</verse>
				<verse number="3">และ​โยนาธาน​ก็​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​ดาวิด​เพราะ​เขา​รัก​ดาวิด​เหมือน​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​ถอด​เสื้อคลุม​ที่​เขา​สวม​อยู่​กับ​เครื่องแบบ​ตัว​นอก​ให้​กับ​ดาวิด รวมทั้ง​ดาบ คัน​ธนู และ​เข็มขัด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">ซาอูล​ใช้​ดาวิด​ทำ​อะไร ดาวิด​ก็​ทำ​สำเร็จ​ทั้งสิ้น ซาอูล​จึง​ให้​ตำแหน่ง​สูง​ใน​กองทัพ​กับ​ดาวิด ซึ่ง​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​ประชาชน และ​ข้าราชการ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​ดาวิด​ได้​ฆ่า​คน​ฟีลิสเตีย​นั้น​แล้ว ใน​ระหว่าง​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เดินทาง​กลับ​มา พวก​ผู้หญิง​ก็​ออก​มา​จาก​เมือง​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เพื่อ​ต้อนรับ​กษัตริย์​ซาอูล พวก​เขา​ร้องเพลง​และ​เต้นรำ​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน พร้อม​กับ​เล่น​กลองรำมะนา​และ​พิณ​สาม​สาย</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เต้นรำ​และ​ร้องเพลง​ว่า “ซาอูล​ฆ่า​คน​เป็น​พันๆ ส่วน​ดาวิด​ฆ่า​คน​เป็น​หมื่นๆ”</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​โกรธ​มาก เนื้อเพลง​ทำให้​เขา​โกรธ​และ​คิด​ว่า “พวก​นี้​ยกย่อง​ดาวิด​ว่า​ฆ่า​คน​ได้​เป็น​หมื่นๆ แต่​เรา​ฆ่า​ได้​เพียง​พันๆ​คน แล้ว​ต่อ​ไป ดาวิด​ยัง​จะ​ได้​อะไร​อีก ถ้า​ไม่​ใช่​อาณาจักร​ทั้งหมด​นี้”</verse>
				<verse number="9">และ​ตั้งแต่​นั้น​มา ซาอูล​ก็​เฝ้า​มอง​ดู​ดาวิด​อย่าง​อิจฉา</verse>
				<verse number="10">วัน​ต่อมา วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระเจ้า​ก็​เข้า​สิง​ซาอูล เขา​กำลัง​บ้า​คลั่ง ​อยู่​ใน​ที่​พัก ขณะ​ที่​ดาวิด​กำลัง​เล่น​พิณ​ตาม​ปกติ​เหมือน​เคย ซาอูล​ถือ​หอก​อยู่​ใน​มือ</verse>
				<verse number="11">และ​เขา​ก็​ขว้าง​มัน​ออก​ไป คิด​ใน​ใจ​ว่า “เรา​จะ​ปัก​ดาวิด​ให้​ติด​กับ​ฝา​ผนัง” แต่​ดาวิด​หลบ​ได้​ทั้ง​สอง​ครั้ง</verse>
				<verse number="12">ซาอูล​เกิด​ความ​กลัว​ดาวิด เพราะ​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​ดาวิด และ​ได้​จาก​เขา​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ซาอูล​จึง​ส่ง​ดาวิด​ไป​ให้​พ้น​จาก​เขา และ​ให้​ดาวิด​ไป​เป็น​แม่ทัพ​กองพัน ดาวิด​ได้​นำ​กองทัพ​ใน​การ​สู้รบ</verse>
				<verse number="14">ทุก​อย่าง​ที่​ดาวิด​ทำ เขา​ได้รับ​ความ​สำเร็จ​อย่าง​ยิ่งใหญ่ เพราะ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ซาอูล​เห็น​ว่า​ดาวิด​ได้รับ​ความ​สำเร็จ​มากมาย​ขนาด​ไหน เขา​ก็​ยิ่ง​กลัว​ดาวิด​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">แต่​ทั้ง​คน​อิสราเอล​และ​คน​ยูดาห์​ต่าง​ก็​รัก​ดาวิด เพราะ​ดาวิด​นำ​พวก​เขา​ใน​การ​สู้รบ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “นี่​คือ​เมราบ​ลูกสาว​คน​โต​ของ​เรา เรา​จะ​ให้​นาง​แต่งงาน​กับ​เจ้า ขอ​เพียง​รับใช้​เรา​อย่าง​กล้าหาญ​และ​ต่อสู้​เพื่อ​พระยาห์เวห์” เพราะ​ซาอูล​คิด​ว่า “เรา​จะ​ไม่​ลงมือ​จัดการ​กับ​ดาวิด​เอง ปล่อย​ให้​พวก​ฟีลิสเตีย​ลงมือ​แทน”</verse>
				<verse number="18">แต่​ดาวิด​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​คู่ควร​ที่​จะ​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์​หรอก ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​หรือ​ตระกูล​ของ​พ่อ​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​ยก​เมราบ​ลูกสาว​ซาอูล​ให้​ดาวิด นาง​ก็​ถูก​ยก​ให้​ไป​แต่งงาน​กับ​อาดรีเอล​ชาว​เมโหลาห์</verse>
				<verse number="20">ขณะ​นั้น​มีคาล​ลูกสาว​ซาอูล​ได้​หลงรัก​ดาวิด และ​เมื่อ​มี​คน​นำ​เรื่อง​นี้​ไป​แจ้ง​กับ​ซาอูล เขา​ก็​ดีใจ</verse>
				<verse number="21">เขา​คิด​ว่า “เรา​จะ​ยก​นาง​ให้​ดาวิด แล้ว​นาง​ก็​จะ​เป็น​กับดัก​ให้​เขา​ต้อง​ต่อ​สู้​กับ​คน​ฟีลิสเตีย” ดังนั้น​ซาอูล​จึง​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “นี่​เป็น​หน​ที่​สอง​แล้ว​ที่​เจ้า​มี​โอกาส​ที่​จะ​ได้​เป็น​ลูกเขย​เรา”</verse>
				<verse number="22">ซาอูล​สั่ง​คน​รับใช้​ว่า “เจ้า​ไป​พูด​กับ​ดาวิด​เป็น​ส่วนตัว​ว่า ‘ดูซิ กษัตริย์​ซาอูล​ชอบใจ​ใน​ตัว​ท่าน​มาก และ​เจ้าหน้าที่​ต่างๆ​ของ​กษัตริย์​ก็​ชอบ​ท่าน​มาก ตอนนี้​ให้​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์​เถอะ’”</verse>
				<verse number="23">พวก​คน​รับใช้​ก็​มา​บอก​ดาวิด​ตาม​นั้น แต่​ดาวิด​พูด​ว่า “พวก​ท่าน​คิด​ว่า​การ​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์​เป็น​เรื่อง​เล็กๆ​อย่าง​นั้นหรือ เรา​เป็น​แค่​ผู้ชาย​จนๆ​ที่​ไม่​มี​ชื่อ​เสียง​อะไร”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​คน​รับใช้​ของ​ซาอูล​บอก​เขา​ถึง​เรื่อง​ที่​ดาวิด​พูด</verse>
				<verse number="25">ซาอูล​ก็​ตอบ​ว่า “ไป​บอก​ดาวิด​ว่า ‘กษัตริย์​ไม่​ต้องการ​สินสอด​อะไร กษัตริย์​ต้องการ​แค่​หนังหุ้ม​ปลาย​อวัยวะ​เพศชาย​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​หนึ่ง​ร้อย​อัน เป็น​การ​แก้​แค้น​ต่อ​ศัตรู​ของ​ท่าน​เท่านั้น’” แผน​การ​ของ​ซาอูล​ก็​คือ​จะ​ให้​ดาวิด​ถูก​พวก​ฟีลิสเตีย​ฆ่า​เสีย</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​คน​รับใช้​ของ​ซาอูล​นำ​เรื่อง​ดังกล่าว​มา​บอก​ดาวิด เขา​จึง​พอใจ​ที่​จะ​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์ ก่อน​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​จะ​ผ่าน​ไป</verse>
				<verse number="27">ดาวิด​ออก​ไป​พร้อม​กับ​คน​ของ​เขา และ​ได้​ฆ่า​คน​ฟีลิสเตีย​ไป​สอง​ร้อย​คน เขา​ได้​นำ​หนังหุ้ม​ปลาย​อวัยวะ​เพศ​ของ​ชาย​เหล่านั้น​มามอบ​ให้​กษัตริย์ เพื่อ​ที่​ว่า​เขา​จะ​ได้​กลาย​เป็น​ลูกเขย​ของ​กษัตริย์ ดังนั้น​ซาอูล​จึง​ยก​มีคาล​ลูกสาว​ของ​เขา​ให้​แต่งงาน​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ซาอูล​เห็น​ว่า​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​ดาวิด และ​มีคาล​ลูกสาว​ของ​เขา​ก็​รัก​ดาวิด</verse>
				<verse number="29">ซาอูล​ก็​ยิ่ง​กลัว​ดาวิด​มาก​ขึ้น และ​เขา​ก็​เป็น​ศัตรู​กับ​ดาวิด​ตลอด​ชีวิต​ที่​เหลือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="30">ผู้นำ​ของ​ฟีลิสเตีย​ก็​ออก​มา​สู้รบ​อยู่​เรื่อยๆ​และ​ยิ่ง​ออก​รบ​มาก​เท่าใด ดาวิด​ก็​ยิ่ง​ได้รับ​ชัยชนะ​มาก​กว่า​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​คน​อื่นๆ​ของ​ซาอูล และ​ทำ​ให้​ชื่อ​เสียง​ของ​ดาวิด​โด่งดัง​ไป​ทั่ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ซาอูล​บอก​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​เขา​และ​คน​รับใช้​ของ​เขา​ทุก​คน​ให้​ฆ่า​ดาวิด แต่​โยนาธาน​ชอบ​ดาวิด​มาก</verse>
				<verse number="2">ก็​เลย​เตือน​ดาวิด​ว่า “ซาอูล​พ่อ​ของ​เรา​กำลัง​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่า​เจ้า พรุ่งนี้​เช้า ให้​ระวัง​ตัว​ให้​ดี ให้​ไป​หา​ที่​หลบซ่อน​และ​ให้​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ออก​ไป​ยืน​อยู่​ข้างๆ​พ่อ​เรา​ใน​ทุ่ง​นา​ที่​ท่าน​ซ่อน​ตัว​อยู่ เรา​จะ​พูด​กับ​พ่อ​เรื่อง​ของ​เจ้า แล้ว​พอ​เรา​รู้​อะไร​ก็​จะ​มา​เล่า​ให้​เจ้า​ฟัง”</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​พูด​ถึง​ความดี​ของ​ดาวิด​ให้​กับ​ซาอูล​พ่อ​ของ​เขา​ว่า “ขอ​อย่า​ให้​พ่อ​ทำ​ผิด​ต่อ​ดาวิด​คน​รับใช้​ของ​พ่อ​เลย เขา​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​พ่อ และ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ก็​เป็น​ประโยชน์​มาก​กับ​พ่อ​ทั้ง​นั้น</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​เสี่ยง​ชีวิต​ตอน​ที่​ฆ่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​คน​นั้น และ​พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​ที่​ยิ่งใหญ่​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พ่อ​ก็​เห็น​และ​ชื่นชม​ไป​ด้วย แล้ว​ทำไม​พ่อ​ถึง​จะ​ทำ​ผิด​ต่อ​คน​บริสุทธิ์​อย่าง​ดาวิด และ​จะ​ไป​ฆ่า​เขา​อย่าง​ไร้​เหตุผล”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ซาอูล​ได้​ฟัง​สิ่ง​ที่​โยนาธาน​พูด เขา​ก็​สาบาน​ว่า “พระยาห์เวห์ มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​ดาวิด​จะ​ไม่​ถูก​ประหาร​ชีวิต”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​โยนาธาน​ได้​เรียก​ดาวิด​มา และ​เล่า​เรื่อง​ที่​เขา​กับ​พ่อ​ได้​พูด​กัน แล้ว​โยนาธาน​ได้​นำ​ดาวิด​มา​พบ​ซาอูล และ​ดาวิด​ก็​ได้​เฝ้า​ซาอูล​อย่าง​แต่​ก่อน</verse>
				<verse number="8">แล้ว​สงคราม​ก็​เกิดขึ้น​อีก ดาวิด​จึง​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​คน​ฟีลิสเตีย ดาวิด​ได้​ฆ่า​ฟัน​พวก​นั้น​ตาย​เกลื่อน​กลาด พวก​นั้น​ได้​หนี​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา</verse>
				<verse number="9">แต่​วิญญาณ​ชั่ว​จาก​พระยาห์เวห์​ได้​มา​เข้า​สิง​ซาอูล ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​นั่ง​อยู่​ใน​วัง​ของ​เขา​และ​ถือ​หอก​อยู่​ใน​มือ ดาวิด​กำลัง​เล่น​พิณ​อยู่</verse>
				<verse number="10">ซาอูล​พยายาม​พุ่ง​หอก​หมาย​ปัก​ดาวิด​ให้​ติด​ผนัง แต่​ดาวิด​หลบ​ได้ หอก​ของ​ซาอูล​เลย​พุ่ง​เข้าใส่​ฝา​ผนัง แล้ว​คืน​นั้น​ดาวิด​ก็​หนี​รอด​ออก​มา​ได้</verse>
				<verse number="11">ซาอูล​ส่ง​คน​ไป​เฝ้า​ดู​ที่​บ้าน​ของ​ดาวิด​ตลอด​คืน เพื่อ​ฆ่า​เขา​ใน​ตอน​เช้า แต่​มีคาล​เมีย​ของ​ดาวิด​ได้​เตือน​เขา​ว่า “ถ้า​พี่​ไม่​หนี​ไป​ใน​คืน​นี้ พรุ่ง​นี้​พี่​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​มีคาล​จึง​ได้​หย่อน​ดาวิด​ลง​ทาง​หน้า​ต่าง และ​เขา​ก็​หนี​รอด​ไป</verse>
				<verse number="13">จาก​นั้น​มีคาล​ก็​เอา​รูป​ปั้น​พระ​ประจำ​บ้าน​มา​วาง​ไว้​บน​เตียง แล้ว​เอา​ผ้า​คลุม​ไว้​และ​เอา​ขน​แพะ​มา​วาง​ไว้​ที่​หัว​รูป​ปั้น​นั้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ซาอูล​ส่ง​คน​มา​จับ​ดาวิด มีคาล​ก็​บอก​ว่า “เขา​ไม่​สบาย”</verse>
				<verse number="15">ซาอูล​ส่ง​คน​กลับ​ไป​ดู​ดาวิด และ​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “นำ​เขา​มา​ทั้ง​ที่​อยู่​บน​เตียง เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​ฆ่า​เขา​เสีย”</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ก็​พบ​รูปปั้น​อยู่​บน​เตียง และ​มี​ขน​แพะ​อยู่​ที่​หัว​มัน</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​พูด​กับ​มีคาล​ว่า “ทำไม​ลูก​ถึง​หลอกลวง​พ่อ​อย่าง​นี้ และ​ปล่อย​ศัตรู​ของ​พ่อ​ให้​รอดพ้น​ไป​ได้” มีคาล​ตอบ​ว่า “ดาวิด​พูด​กับ​ลูก​ว่า ‘ปล่อย​พี่​ไป​เถอะ จะ​ให้​พี่​ต้อง​ฆ่า​น้อง​ทำไม’”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ดาวิด​หลบหนี​ไป​ได้ เขา​ได้​ไป​หา​ซามูเอล​ที่​เมือง​รามาห์ และ​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​ซาอูล​ทำ​กับ​เขา จาก​นั้น​เขา​และ​ซามูเอล​ก็​ไป​อยู่​ที่​นาโยท</verse>
				<verse number="19">มี​คน​ไป​แจ้ง​ข่าว​กับ​ซาอูล​ว่า “ดาวิด​อยู่​ที่​นาโยท​ใน​เมือง​รามาห์”</verse>
				<verse number="20">ซาอูล​จึง​ส่ง​คน​มา​จับ​ดาวิด แต่​เมื่อ​พวก​เขา​มา​เห็น​กลุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​กำลัง​พูด​แทน​พระเจ้า​กัน​อยู่ มี​ซามูเอล​ยืน​เป็น​หัวหน้า พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​เข้า​สถิต​ใน​คน​พวก​นั้น​ที่​ซาอูล​ส่ง​มา พวก​เขา​จึง​เข้า​ร่วม​พูดแทน​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ซาอูล​รู้เรื่อง เขา​ก็​ส่ง​คน​ไป​ใหม่ และ​พวก​เขา​ก็​ได้​พูดแทน​พระเจ้า​ด้วย ซาอูล​จึง​ส่ง​คน​ไป​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม และ​พวก​เขา​ก็​ได้​พูดแทน​พระเจ้า​อีก​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="22">ใน​ที่​สุด​ซาอูล​ก็​ไป​รามาห์​เอง และ​เมื่อ​ไป​ถึง​อ่าง​เก็บ​น้ำ​ใหญ่​ที่​เมือง​เสคู เขา​ก็​ถาม​ว่า “ซามูเอล​และ​ดาวิด​อยู่​ที่​ไหน” ประชาชน​ตอบ​ซาอูล​ว่า “ทั้ง​สอง​คน​อยู่​ที่​นาโยท​เมือง​รามาห์”</verse>
				<verse number="23">ซาอูล​จึง​ไป​ที่​นาโยท​ใน​เมือง​รามาห์ แต่​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ได้​เข้า​สถิต​ใน​เขา ซาอูล​จึง​เดิน​พูดแทน​พระเจ้า​ไป​ตลอด​ทาง​จน​มา​ถึง​นาโยท</verse>
				<verse number="24">ซาอูล​ได้​ถอด​เสื้อ​ผ้า​ออก และ​เขา​เอง​ก็​ได้​พูดแทน​พระเจ้า​ต่อ​หน้า​ซามูเอล​ด้วย เขา​นอน​เปลือย​กาย​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​วัน​ตลอด​คืน นี่​เป็น​เหตุ​ที่​คน​พูด​ว่า “ซาอูล​เป็น​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ด้วยหรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">จากนั้น​ดาวิด​ได้​หนี​จาก​นาโยท​ที่​รามาห์​ไป​หา​โยนาธาน และ​ถาม​ว่า “ข้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป​หรือ ความผิด​ของ​ข้า​คือ​อะไร ข้า​ได้​ทำ​ผิด​อะไร​ต่อ​พ่อ​เจ้า​หรือ เขา​ถึง​ได้​พยายาม​มา​เอา​ชีวิต​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="2">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “เป็น​ไป​ไม่​ได้ เจ้า​จะ​ไม่​ตาย​หรอก ดู​สิ พ่อ​ของ​ข้า​ไม่​เคย​ทำ​อะไร​โดย​ไม่​บอก​ข้า​ก่อน ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​เล็ก​หรือ​เรื่อง​ใหญ่ แล้ว​เขา​จะ​มา​ปิดบัง​เรื่อง​นี้​จาก​ข้า​ทำไม คง​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น​หรอก”</verse>
				<verse number="3">แต่​ดาวิด​สาบาน​ว่า “พ่อ​ของ​เจ้า​รู้ดี​ว่า เจ้า​ชื่นชอบ​ข้า และ​คิด​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘ต้อง​ไม่​ให้​โยนาธาน​รู้​เรื่อง​นี้ เพราะ​เขา​จะ​ต้อง​เสียใจ​อย่าง​แน่นอน’ แต่​พระยาห์เวห์​และ​ตัว​เจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า ข้า​ห่าง​จาก​ความตาย​แค่​ก้าว​เดียว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “เจ้า​จะ​ให้​ข้า​ทำ​อะไร ข้า​ก็​จะ​ทำ​เพื่อ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​พูด​ว่า “เอา​อย่าง​นี้ พรุ่งนี้​จะ​เป็น​วัน​เทศกาล​พระจันทร์​ใหม่ และ​ข้า​จะ​ต้อง​ไป​ร่วม​กิน​อาหาร​กับ​กษัตริย์ แต่​ปล่อย​ให้​ข้า​ไป​ซ่อน​ตัว​ใน​ท้องทุ่ง​เถอะ จน​ถึง​เย็น​วัน​ที่​สาม</verse>
				<verse number="6">ถ้า​พ่อ​ของ​เจ้า​เห็น​ข้า​หาย​ไป ก็​บอก​เขา​ว่า ‘ดาวิด​ได้​มา​ขอ​อนุญาต​กับ​ลูก​เพื่อ​ลา​กลับ​บ้าน​อย่าง​เร่งด่วน​ที่​เบธเลเฮม เพราะ​ครอบครัว​ของ​เขา​จะ​ถวาย​สัตว์บูชา​ประจำ​ปี’</verse>
				<verse number="7">ถ้า​เขา​พูด​ว่า ‘ดี​มาก’ ผู้รับใช้​ของ​เจ้า​คน​นี้​ก็​ปลอดภัย แต่​ถ้า​เขา​โกรธ​มาก เจ้า​ก็​แน่ใจ​ได้​เลย​ว่า เขา​ได้​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ทำร้าย​ข้า​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เจ้า​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อ​ผู้รับใช้​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​ข้า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​แล้ว ถ้า​ข้า​ผิด​จริง เจ้า​ก็​ฆ่า​ข้า​เสีย​เอง ไม่​ต้อง​มอบ​ข้า​ไป​ให้​กับ​พ่อ​ของ​เจ้า​หรอก”</verse>
				<verse number="9">โยนาธาน​พูด​ว่า “ไม่​หรอก ถ้า​ข้า​รู้​ว่า​พ่อ​ของ​ข้า​คิด​จะ​ทำร้าย​เจ้า ข้า​จะ​ไม่​บอก​เจ้า​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​ถาม​ว่า “ใคร​จะ​มา​บอก​ข้า​ละ ถ้า​พ่อ​ของ​เจ้า​ตอบ​เจ้า​อย่าง​ดุดัน”</verse>
				<verse number="11">โยนาธาน​พูด​ว่า “มา​เถอะ ออก​ไป​ที่​ท้องทุ่ง​กัน” เขา​ทั้ง​สอง​ก็​เดิน​ไป​ที่​นั่น​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​โยนาธาน​ก็​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ข้า​ขอ​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ข้า​จะ​ไป​ดู​ให้​รู้​แน่​ว่า​พ่อ​ของ​ข้า​คิด​ยังไง​กับ​เจ้า วัน​มะรืนนี้​เวลา​เดียว​กัน​นี้ ถ้า​เขา​รู้สึก​ดี​กับ​เจ้า ข้า​ก็​จะ​ส่ง​ข่าว​มา​ให้​เจ้า​รู้</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​พ่อ​ข้า​จะ​ทำร้าย​เจ้า ข้า​ก็​จะ​บอก​ให้​เจ้า​รู้ และ​ส่ง​เจ้า​ไป​อย่าง​ปลอดภัย ถ้า​ข้า​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​พูด​นี้ ก็​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​ข้า​อย่าง​รุนแรง ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​เจ้า​เหมือน​ที่​สถิต​อยู่​กับ​พ่อ​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="14">ตราบใด​ที่​ข้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ก็​ขอ​ให้​เจ้า​มี​น้ำใจ​กับ​ข้า เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​มี​ต่อ​ข้า​ตลอด​ชีวิต เพื่อ​ที่​ว่า​ข้า​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้า​หาก​ข้า​ตาย​ไป ก็​ขอ​ให้​เจ้า​อย่า​ได้​แล้ง​น้ำใจ​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ข้า แม้​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้​กำจัด​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​ออก​ไป​จาก​โลกนี้”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น โยนาธาน​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​ดาวิด​และ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด โยนาธาน​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​จัดการ​กับ​ศัตรู​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="17">และ​โยนาธาน​ให้​ดาวิด​ยืนยัน​สัญญา​อีก​ครั้ง​ด้วย​ความรัก​ที่​เขา​มี​ต่อ​ดาวิด เพราะ​เขา​รัก​ดาวิด​เหมือน​รัก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​โยนาธาน​ก็​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “พรุ่งนี้​จะ​เป็น​วัน​เทศกาล​พระจันทร์​ใหม่ พ่อ​จะ​เห็น​ว่า​เจ้า​หาย​ไป เพราะ​ที่​นั่ง​ของ​เจ้า​จะ​ว่าง</verse>
				<verse number="19">ใน​ตอน​เย็น​วัน​มะรืนนี้ ให้​ไป​ซ่อนตัว​ใน​ที่​ที่​เจ้า​เคย​ซ่อนตัว​ตอน​ที่​เรื่อง​ยุ่งยาก​นี้​เกิด​ขึ้น​ครั้ง​แรก และ​คอย​อยู่​ที่​ก้อน​หิน​เอเซล</verse>
				<verse number="20">ข้า​จะ​ยิง​ธนู​สาม​ดอก​ไป​ข้างๆ​เจ้า​เหมือน​กับ​ว่า​ข้า​กำลัง​ซ้อม​ยิง​เป้า</verse>
				<verse number="21">จาก​นั้น​ข้า​จะ​สั่ง​เด็ก​รับใช้​ว่า ‘ไป​หา​ลูกธนู​ซิ’ ถ้า​ข้า​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘ลอง​ดูซิ ลูกธนู​ตก​อยู่​ทาง​ข้างๆ​เจ้า ไป​เอา​มัน​กลับ​มา​นี่’ ถ้า​ข้า​พูด​อย่าง​นี้ ก็​ให้​เจ้า​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อน​ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า เจ้า​จะ​ปลอดภัย​และ​ไม่​มี​อันตราย​อะไร</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​ข้า​พูด​กับ​เด็ก​รับใช้​ว่า ‘ดู​สิ ลูกธนู​ตก​ไกล​ออก​ไป​ข้าง​หน้า​โน้น’ ถ้า​ข้า​พูด​อย่าง​นี้ เจ้า​ต้อง​รีบ​หนี​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​กำหนด​ให้​เจ้า​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="23">และ​เรื่อง​ที่​ได้​คุย​กัน​ระหว่าง​เรา​สอง​คน จำ​ไว้​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​พยาน​ให้​กับ​เรา​ทั้ง​สอง​คน​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​ดาวิด​จึง​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง เมื่อ​ถึง​เทศกาล​พระจันทร์​ใหม่ ซาอูล​ซึ่ง​เป็น​กษัตริย์​ก็​มา​นั่ง​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="25">เขา​นั่ง​ใน​ที่​เคย​นั่ง​เป็น​ประจำ​ที่​อยู่​ใกล้​กำแพง ซึ่ง​อยู่​ตรง​ข้าม​กับ​โยนาธาน ส่วน​อับเนอร์​ก็​นั่ง​อยู่​ข้างๆ​ซาอูล แต่​ที่​นั่ง​ของ​ดาวิด​กลับ​ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​นั้น​ซาอูล​ไม่​ได้​พูด​อะไร เขา​เพียง​คิด​ว่า “ต้อง​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ดาวิด​ที่​จะ​ทำ​ให้​เขา​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​การ​เข้า​ร่วม​พิธี แน่นอน​ว่า​เขา​ต้อง​ไม่​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="27">แต่​วัน​ต่อมา วันที่​สอง​ของ​เดือน​นั้น ที่​นั่ง​ของ​ดาวิด​ก็​ยัง​คง​ว่าง​อยู่​อีก ซาอูล​จึง​ถาม​โยนาธาน​ว่า “ทำไม​ดาวิด​ลูกชาย​เจสซี​ไม่​มา​กิน​ข้าว​ด้วย​กัน ทั้ง​เมื่อวาน​และ​วันนี้​ด้วย”</verse>
				<verse number="28">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ดาวิด​ได้​มา​วิงวอน​ขอ​อนุญาต​จาก​ลูก​เพื่อ​ลา​กลับ​บ้าน​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="29">เขา​บอก​ว่า ‘อนุญาต​ให้​ฉัน​กลับ​บ้าน​เถอะ เพราะ​ครอบครัว​ของ​ฉัน​จะ​มี​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ใน​เมือง​และ​พี่ชาย​ของ​ฉัน​ก็​สั่ง​ให้​ฉัน​กลับ​ไป ถ้า​ท่าน​พอใจ​ฉัน​ก็​อนุญาต​ให้​ฉัน​กลับ​ไป​หา​พี่ชาย​ด้วย​เถอะ’ เพราะ​สาเหตุ​นี้​เขา​จึง​ไม่​ได้​มา​ร่วม​โต๊ะ​อาหาร​กับ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="30">ซาอูล​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ความ​โกรธ​ก็​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​โยนาธาน เขา​พูด​กับ​โยนาธาน​ว่า “เจ้า​มัน​ลูก​กบฏ​ของ​หญิง​นอกคอก คิด​ว่า​ข้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เจ้า​เข้า​ข้าง​ไอ้​ลูกชาย​เจสซี​นั่น เจ้า​สร้าง​ความ​อับอาย​ให้​ตัวเอง​และ​แม่​ที่​คลอด​เจ้า​ออก​มา</verse>
				<verse number="31">ตราบ​ใด​ที่​ดาวิด​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​โลก​นี้ เจ้า​และ​อาณาจักร​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​มี​วันตั้ง​อยู่​ได้ ส่ง​คน​ไป​นำ​ตัว​ดาวิด​มา​เดี๋ยวนี้ มัน​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="32">โยนาธาน​ถาม​ซาอูล​พ่อ​ของ​เขา​ว่า “ทำไม​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร เขา​ทำ​อะไร​ลง​ไป​หรือ”</verse>
				<verse number="33">แต่​ซาอูล​ได้​พุ่ง​หอก​ใน​มือ​ใส่​โยนาธาน​เพื่อ​ฆ่า​เขา​เสีย โยนาธาน​จึง​รู้​ว่า​พ่อ​ของ​เขา​ตั้งใจ​จะ​ฆ่า​ดาวิด</verse>
				<verse number="34">โยนาธาน​จึง​ลุก​จาก​โต๊ะ​อาหาร​ไป​ด้วย​ความโกรธ​มาก และ​ไม่​ได้​กิน​อะไร​ใน​วัน​ที่​สอง​นี้ เพราะ​เขา​เสียใจ​ต่อ​การ​กระทำ​ที่​น่า​อับอาย​ของ​พ่อ​เขา​ต่อ​ดาวิด</verse>
				<verse number="35">เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น​โยนาธาน​ออก​ไป​ที่​ทุ่งนา​เพื่อ​พบ​กับ​ดาวิด เขา​เอา​เด็ก​รับใช้​ไป​ด้วย​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​เขา​ก็​สั่ง​เด็ก​รับใช้​ว่า “ไป​หา​ลูกธนู​ที่​เรา​ยิง​ไป” เมื่อ​เด็ก​รับใช้​วิ่ง​ไป โยนาธาน​ก็​ยิง​ธนู​ลูก​หนึ่ง​นำ​หน้า​เขา​ไป</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เด็ก​รับใช้​วิ่ง​ไป​ถึง​ที่​ที่​ลูกธนู​ของ​โยนาธาน​ตก เขา​ก็​ตะโกน​บอก​เด็ก​รับใช้​ว่า “ลูกธนู​อยู่​ข้าง​หน้า​เจ้า​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="38">เขา​ยัง​ตะโกน​สั่ง​อีก​ด้วย​ว่า “รีบ​ไป​เถิด อย่า​หยุด​น่ะ” เด็ก​รับใช้​ก็​ไป​เก็บ​ลูกธนู​กลับ​มา​ให้​โยนาธาน​ผู้​เป็น​เจ้า​นาย</verse>
				<verse number="39">(แต่​เด็ก​รับใช้​ก็​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​เลย มี​แต่​ดาวิด​และ​โยนาธาน​เท่านั้น​ที่​เข้าใจ)</verse>
				<verse number="40">จาก​นั้น​โยนาธาน​ก็​ส่ง​อาวุธ​ให้​เด็ก​รับใช้​และ​สั่ง​ว่า “เจ้า​เอา​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​เมือง​ก่อน”</verse>
				<verse number="41">หลังจาก​เด็ก​รับใช้​ไป​แล้ว ดาวิด​ก็​ออก​จาก​ที่​ซ่อน ทาง​ใต้​ของ​ก้อนหิน เขา​กราบ​โยนาธาน​จน​หน้า​ติด​พื้นดิน​สาม​ครั้ง จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​จูบ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​ร้องไห้​ด้วย​กัน แต่​ดาวิด​ร้อง​มาก​กว่า</verse>
				<verse number="42">โยนาธาน​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ขอ​ให้​ไป​เป็น​สุข​เถิด เพราะ​เรา​ทั้ง​สอง​ได้​สาบาน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า​จะ​เป็น​เพื่อน​กัน เรา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​พยาน​ระหว่าง​เรา​สอง​คน และ​ระหว่าง​ลูก​หลาน​ของ​เรา​สอง​คน​ตลอด​ไป’” แล้ว​ดาวิด​ก็​จาก​ไป และ​โยนาธาน​ก็​กลับ​เข้า​เมือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ดาวิด​ไป​เมือง​โนบ​เพื่อ​พบ​กับ​นักบวช​อาหิเมเลค อาหิเมเลค​กลัว​จน​ตัว​สั่น​เมื่อ​ออก​มา​พบ​เขา แล้ว​พูด​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​มา​คน​เดียว ทำไม​ถึง​ไม่​มี​ใคร​มา​กับ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ตอบ​นักบวช​อาหิเมเลค​ว่า “กษัตริย์​สั่ง​ให้​เรา​มา​ทำ​งาน​สำคัญ​และ​กำชับ​ว่า ‘อย่า​ให้​ใคร​รู้​ถึง​งาน​ที่​เรา​ส่ง​เจ้า​ไป​ทำ และ​หน้าที่​ที่​เรา​ได้​มอบ​หมาย​ให้​กับ​เจ้า’ ส่วน​พวก​คน​หนุ่มๆ​ของ​เรา​นั้น เรา​ได้​นัด​พบ​กับ​พวก​เขา​ไว้​แล้ว​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="3">ตอน​นี้​ท่าน​มี​อะไร​ใน​มือ​บ้าง ขอ​ขนมปัง​ให้​เรา​สัก​ห้า​ก้อน หรือ​อะไร​ก็​ได้​ที่​ท่าน​สามารถ​หา​ได้”</verse>
				<verse number="4">แต่​อาหิเมเลค​ตอบ​ดาวิด​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ขนมปัง​ธรรมดา​อยู่​เลย มี​แต่​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​เท่านั้น ซึ่ง​ถ้า​หนุ่มๆ​ทั้งหลาย​ไม่​ได้​ไป​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​มา​ก็​กิน​ได้”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​ตอบ​ว่า “ตาม​ปกติ​เมื่อ​เรา​ออก​เดิน​ทาง​พวก​ผู้หญิง​ก็​จะ​ถูก​แยก​ออก​จาก​พวก​เรา​อยู่​แล้ว ขนาด​งาน​ที่​ธรรมดาๆ​ร่างกาย​ของ​พวก​ผู้ชาย​ก็​ยัง​บริสุทธิ์​เลย ยิ่ง​งาน​พิเศษ​อย่าง​นี้ เรา​ก็​ต้อง​รักษา​ร่างกาย​ให้​บริสุทธิ์​แน่”</verse>
				<verse number="6">นักบวช​จึง​ให้​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์นั้น​กับ​ดาวิด เพราะ​ไม่​มี​ขนมปัง​อื่น​นอกจาก​ขนมปัง​นี้​ที่​เคย​ตั้ง​ถวาย​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แต่​ถูก​เอา​ออก​มา​จาก​หน้า​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​ที่​เอา​ขนมปัง​ใหม่ๆ​ร้อนๆ​มา​แทน</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​นั้น​มี​หัวหน้า​คน​เลี้ยง​แกะ ของ​ซาอูล​ชื่อ​โดเอก ซึ่ง​เป็น​ชาว​เมือง​เอโดม เฝ้า​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ถาม​อาหิเมเลค​ว่า “ที่​นี่​ท่าน​ไม่​มี​หอก​หรือ​ดาบ​สัก​เล่ม​เลย​หรือ เรา​ไม่​ได้​เอา​ดาบ​หรือ​อาวุธ​อื่นๆ​ติดตัว​มา​เลย เพราะ​ธุระ​ที่​กษัตริย์​ให้​ทำ​เป็น​เรื่อง​เร่งด่วน”</verse>
				<verse number="9">นักบวช​อาหิเมเลค​ก็​ตอบ​ว่า “ดาบ​ของ​โกลิอัท​ชาว​ฟีลิสเตีย ที่​ถูก​ท่าน​ฆ่า​ตาย​ใน​หุบเขา​เอลาห์​อยู่​ที่​นี่ ดาบ​นั้น​ห่อ​ผ้า​วาง​อยู่​ด้านหลัง​เอโฟด ถ้า​ท่าน​ต้องการ​ก็​เอา​ไป​เลย ที่​นี่​ก็​ไม่​มี​ดาบ​อื่น​แล้ว” ดาวิด​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​ดาบ​ไหน​เหมือน​ดาบ​นั้น​อีก​แล้ว เอา​มา​ให้​เรา​หน่อย”</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​นั้น​ดาวิด​ได้​หนี​จาก​ซาอูล​ไป​หา​อาคีช​กษัตริย์​เมือง​กัท</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​ข้าราชการ​ของ​อาคีช​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ท่าน​ไม่​ใช่​กษัตริย์​ดาวิด​ของ​อิสราเอล​หรอก​หรือ คน​เดียว​กับ​ที่​เขา​ร้องเพลง​ยกย่อง​กัน​ว่า ‘ซาอูล​ฆ่า​คน​เป็น​พันๆ ส่วน​ดาวิด​ฆ่า​คน​เป็น​หมื่นๆ’”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​ได้ยิน​คำพูด​อย่าง​นั้น เขา​ก็​กลัว​กษัตริย์​อาคีช​เมือง​กัท​มาก</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​บ้า​ต่อหน้า​ผู้คน ขณะ​ที่​เขา​ถูก​จับ​ไป​นั้น​เขา​ก็​ทำ​ท่า​เหมือน​คน​บ้า​ขีด​เขียน​ตาม​ประตู​เมือง และ​ปล่อย​ให้​น้ำลาย​ไหล​เปรอะ​เปื้อน​เครา</verse>
				<verse number="14">อาคีช​พูด​กับ​พวก​ข้าราชการ​ของ​เขา​ว่า “ดู​ชาย​คน​นี้​ซิ เป็น​คน​บ้า​ชัดๆ​เจ้า​พา​มา​พบ​เรา​ทำไม</verse>
				<verse number="15">เจ้า​เห็น​ว่า​เรา​ขาดแคลน​คน​บ้า​หรือ ถึง​ได้​พา​มัน​มา​ทำ​บ้าๆ​บอๆ​ให้​เรา​ดู สมควร​ให้​ไอ้​บ้า​นี้​เข้า​มา​ใน​บ้าน​ของ​เรา​หรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิด​ออก​จาก​เมือง​กัท​หนี​ไป​ที่​ถ้ำ ​อดุลลัม เมื่อ​พี่น้อง​และ​ญาติ​ฝ่าย​พ่อ​ของ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​เข้า ต่าง​ก็​พา​กัน​มา​หา​เขา​ที่​ถ้ำ</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​เดือด​ร้อน คน​ที่​มี​หนี้สิน​หรือ​คน​ที่​ขมขื่น​ใจ ต่าง​ก็​พา​กัน​มา​รวม​ตัว​อยู่​กับ​ดาวิด และ​ดาวิด​ก็​ได้​กลาย​เป็น​ผู้นำ​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​มี​ประมาณ​สี่​ร้อย​คน</verse>
				<verse number="3">จาก​ถ้ำ​อดุลลัม ดาวิด​ก็​ไป​ยัง​มิสปาห์​ใน​เมือง​โมอับ​และ​พูด​ขอ​ร้อง​กษัตริย์​เมือง​โมอับ​ว่า “ขอ​อนุญาต​ให้​พ่อ​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​มา​อาศัย​อยู่​กับ​ท่าน​ด้วย​เถิด จน​กว่า​ข้าพเจ้า​จะ​รู้​ว่า​พระเจ้า​จะ​ทำ​อะไร​ให้​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​จึง​ฝาก​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ไว้​กับ​กษัตริย์​เมือง​โมอับ และ​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ก็​อาศัย​อยู่​กับ​กษัตริย์ ตลอด​เวลา​ที่​ดาวิด​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​กำบัง​อัน​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="5">แต่​กาด​ที่​เป็น​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “อย่า​อาศัย​อยู่​ใน​ป้อม​ปราการ​เลย เข้า​ไป​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์​เถอะ” ดังนั้น​ดาวิด​จึง​จาก​ไป​อยู่​ใน​ป่า​เฮเรท</verse>
				<verse number="6">ซาอูล​ได้ยิน​ว่า​มี​คน​พบ​ดาวิด​และ​ผู้คน​ของ​เขา ใน​ขณะ​ที่​ซาอูล​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้นสน​บน​ภูเขา​กิเบอาห์​และ​ถือ​หอก​อยู่​ใน​มือ​โดย​มี​พวก​ข้าราชการ​ยืน​ล้อม​รอบ​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​ก็​พูด​กับ​พวก​นั้น​ว่า “ฟัง​ให้​ดี​นะ คน​เบนยามิน​ทั้งหลาย ไอ้​ลูกชาย​คน​นั้น​ของ​เจสซี จะ​ให้​ที่​ทุ่งนา​หรือ​สวนองุ่น​กับ​พวก​เจ้า​หรือ หรือ​ว่า​มัน​จะ​แต่งตั้ง​ให้​พวก​เจ้า​เป็น​หัวหน้า​กองพัน กองร้อย​หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="8">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พวก​เจ้า​ถึง​ได้​แอบ​คบคิด​กัน​ต่อต้าน​เรา​ใช่​ไหม ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​บอก​เรา​เมื่อ​โยนาธาน​ลูก​เรา​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​ไอ้​ลูกชาย​ของ​เจสซี ไม่​มี​ใคร​ห่วงใย​เรา​หรือ​บอก​กับ​เรา​ว่า​โยนาธาน​ได้​ยุยง​ให้​ไอ้​คน​รับใช้​คน​นั้น​ของ​เรา​คอย​ซุ่ม​เล่นงาน​เรา อย่าง​ที่​มัน​ทำ​อยู่​ทุก​วันนี้”</verse>
				<verse number="9">แต่​โดเอก​คน​เอโดม ซึ่ง​ยืน​อยู่​กับ​พวก​ข้าราชการ​ของ​ซาอูล​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจสซี​มา​หา​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​ที่​เมือง​โนบ</verse>
				<verse number="10">อาหิเมเลค​ได้​ปรึกษา​กับ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ดาวิด เขา​ให้​อาหาร​กับ​ดาวิด และ​ให้​ดาบ​ของ​โกลิอัท​คน​ฟีลิสเตีย​กับ​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ได้​ส่ง​คน​ไป​ตาม​นักบวช​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ และ​เครือญาติ​ทั้งหมด​ของ​พ่อ​เขา​ที่​เป็น​นักบวช ที่​เมือง​โนบ และ​พวก​เขา​ก็​มา​หา​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">ซาอูล​ได้​พูด​ว่า “ฟัง​เรา​ให้​ดี ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ” อาหิเมเลค​ตอบ​ว่า “ครับ ท่าน​เจ้า​นาย”</verse>
				<verse number="13">ซาอูล​พูด​กับ​อาหิเมเลค​ว่า “ทำไม​เจ้า​กับ​ไอ้​ลูกชาย​ของ​เจสซี​ถึง​คบคิด​กัน​ต่อต้าน​เรา เจ้า​ให้​ขนมปัง​และ​ดาบ​กับ​มัน เจ้า​ได้​ปรึกษา​พระเจ้า​เพื่อ​มัน ซึ่ง​ทำ​ให้​มัน​ลุก​ขึ้น​กบฏ​ต่อ​เรา และ​คอย​ดักซุ่ม​โจมตี​เรา​อย่าง​ที่​มัน​ทำ​อยู่​ทุก​วันนี้”</verse>
				<verse number="14">อาหิเมเลค​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “มี​ใคร​ใน​หมู่​พวก​ข้าราชการ​ของ​ท่าน ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ท่าน​เท่ากับ​ดาวิด​บ้าง ดาวิด​เป็น​ลูกเขย​ของ​ท่าน เป็น​หัวหน้า​องครักษ์​ของ​ท่าน และ​เป็น​ที่​นับถือ​อย่าง​ยิ่ง​ใน​ครอบครัว​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​นี่​เป็น​ครั้ง​แรก​หรือ ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ปรึกษา​พระเจ้า​เพื่อ​ดาวิด ไม่​ใช่​เลย ขอ​ท่าน​อย่า​ได้​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​หรือ​เครือญาติ​ฝ่าย​พ่อ​ข้าพเจ้า​เลย เพราะ​ข้าพเจ้า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​รู้​อะไร​เลย​เกี่ยวกับ​เรื่อง​นี้”</verse>
				<verse number="16">แต่​กษัตริย์​พูด​ว่า “อาหิเมเลค ทั้ง​เจ้า​และ​เครือญาติ​ฝ่าย​พ่อ​เจ้า จะ​ต้อง​ตาย​แน่”</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​สั่ง​พวก​ทหาร​ยาม​ที่​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ว่า “พา​พวก​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์​เหล่า​นี้​ไป​ฆ่า​ซะ เพราะ​พวก​มัน​เข้าข้าง​ดาวิด พวก​มัน​รู้​ว่า​มัน​หนี​ไป​แต่​ไม่​ยอม​บอก​เรา” แต่​พวก​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​ไม่​ยอม​ลงมือ​ต่อ​พวก​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​สั่ง​โดเอก​ว่า “เจ้า​หัน​ไป​ฟัน​พวก​นักบวช​เหล่า​นั้น​เสีย​ให้​ตาย” โดเอก​ชาว​เมือง​เอโดม​จึง​หัน​ไป​ฟัน​พวก​นักบวช ใน​วัน​นั้น​เขา​ได้​ฆ่า​ชาย​ที่​สวม​ผ้า​ป่าน​เอโฟด​ตาย​ถึง​แปดสิบห้า​คน</verse>
				<verse number="19">เขา​ใช้​ดาบ​ฆ่า​ฟัน​คน​ใน​เมือง​โนบ​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​นักบวช เขา​ใช้​ดาบ​ฆ่าฟัน​ทั้ง​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง ทั้ง​เด็ก​และ​ทารก ทั้ง​วัว ลา​และ​แกะ</verse>
				<verse number="20">แต่​อาบียาธาร์ ลูกชาย​ของ​อาหิเมเลค ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ หนี​รอด​ไปหา​ดาวิด</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​บอก​กับ​ดาวิด​ว่า​ซาอูล​ได้​ฆ่า​พวก​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​พูด​กับ​อาบียาธาร์​ว่า “ใน​วัน​นั้น เมื่อ​โดเอก​ชาว​เอโดม​อยู่​ที่​นั่น เรา​รู้​ว่า​เขา​ต้อง​บอก​กับ​ซาอูล​แน่ เรา​เอง​เป็น​ผู้ที่​นำ​ความ​ตาย​มา​สู่​ทุก​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">อยู่​กับ​เรา​ที่​นี่​แหละ เจ้า​ไม่​ต้อง​กลัว คน​ที่​ตาม​ล่า​ชีวิต​เจ้า​ก็​ตาม​ล่า​ชีวิต​เรา​เหมือน​กัน เจ้า​จะ​ปลอดภัย​เมื่อ​อยู่​กับ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​คน​บอก​ดาวิด​ว่า “ดู​สิ ชาว​เมือง​ฟีลิสเตีย​กำลัง​สู้รบ​กับ​ชาว​เมือง​เคอีลาห์​และ​ปล้น​ข้าวสาร​ไป​จาก​ลาน​นวด​ข้าว”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ได้​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เหล่า​นี้​หรือไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ดาวิด​ว่า “ไป​สิ ไป​สู้​กับ​ชาว​เมือง​ฟีลิสเตีย​และ​ช่วยกู้​เคอีลาห์​ไว้”</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​ของ​ดาวิด​บอก​กับ​เขา​ว่า “ขนาด​ใน​ยูดาห์​นี้​พวก​เรา​ยัง​กลัว​เลย แล้ว​ถ้า​ต้อง​ไป​ยัง​เคอีลาห์ เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​เมือง​ฟีลิสเตีย พวก​เรา​จะ​ไม่​ยิ่ง​กลัว​มาก​กว่า​นี้​หรือ”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​อีก​ครั้ง​หนึ่ง และ​พระยาห์เวห์​ได้​ตอบ​เขา​ว่า “ลง​ไป​ที่​เมือง​เคอีลาห์ เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​มอบ​ชาว​เมือง​ฟีลิสเตีย​นั้น​ไว้​ใน​มือ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ดาวิด​และ​พวก​จึง​เดินทาง​ไป​ยัง​เคอีลาห์​ต่อสู้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ยึด​สัตว์​เลี้ยง​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไป พวก​เขา​ทำ​ให้​ชาว​เมือง​ฟีลิสเตีย​เสีย​หาย​อย่าง​หนัก และ​ช่วยกู้​คน​ของ​เมือง​เคอีลาห์​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="6">(ตอน​ที่​อาบียาธาร์​ลูกชาย​ของ​อาหิเมเลค​หนี​มา​หา​ดาวิด​ที่​เคอีลาห์​นั้น เขา​ได้​นำ​เอา​เอโฟด มา​ด้วย)</verse>
				<verse number="7">มี​คน​บอก​ซาอูล​ว่า​ดาวิด​ได้​ไป​ถึง​เมือง​เคอีลาห์​แล้ว เขา​จึง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ได้​มอบ​ดาวิด​ไว้​ใน​กำมือ​เรา​แล้ว เพราะ​ดาวิด​ได้​เข้า​มา​ขัง​ตัวเอง​ใน​เมือง​ที่​มี​ประตู​และ​สลัก​ประตู”</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​เรียก​ทหาร​ของ​เขา​ทุก​คน​ให้​เตรียม​พร้อม​รบ​และ​เดินทาง​ลง​ไป​ยัง​เมือง​เคอีลาห์​เพื่อ​ไป​ล้อม​จับ​ดาวิด​และ​พวก​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ดาวิด​รู้​ว่า​ซาอูล​วางแผน​เพื่อ​ทำร้าย​เขา ดาวิด​จึง​บอก​กับ​อาบียาธาร์​ว่า “นำ​เอโฟด​มา​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​อ้อนวอน​ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​รู้​อย่าง​แน่ชัด​ว่า ซาอูล​วางแผน​ที่​จะ​มา​เคอีลาห์ เพื่อ​ทำลาย​เมือง​เคอีลาห์​เพราะ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">ขอ​ถาม​ว่า ชาว​เคอีลาห์​จะ​มอบ​ข้าพเจ้า​ให้​กับ​ซาอูล​หรือ​ไม่ และ​ซาอูล​จะ​ลง​มา​ที่​เมืองนี้​เหมือน​กับ​ที่​คน​รับใช้​ของ​พระองค์​ได้ยิน​มา​หรือ​ไม่ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ช่วย​บอก​คน​รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เขา​จะมา”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​ถาม​อีก​ว่า “ชาว​เมือง​เคอีลาห์​จะ​ส่ง​ข้าพเจ้า​และ​คน​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​กับ​ซาอูล​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เขา​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ดาวิด​และ​พวก​หกร้อย​คน​จึง​ได้​ออก​จาก​เมือง​เคอีลาห์​และ​ย้าย​ไป​เรื่อยๆ เมื่อ​มี​คน​บอก​ซาอูล​ว่า ดาวิด​ได้​หนี​ออก​จาก​เมือง​เคอีลาห์​ไป​แล้ว เขา​จึง​ไม่​ได้​ไป​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ซ่อน​อยู่​ตาม​ที่​กำบัง​เข้มแข็ง​ใน​เขต​ทะเลทราย และ​ตาม​เทือกเขา​ใน​เขต​ทะเลทราย​ศีฟ ซาอูล​เสาะหา​ดาวิด​วันแล้ว​วันเล่า แต่​พระเจ้า​ก็​ไม่​ได้​ให้​ดาวิด​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="15">ขณะ​ที่​ดาวิด​อยู่​ที่​โฮเรช​ใน​ทะเลทราย​ศีฟ เขา​รู้​ว่า​ซาอูล​กำลัง​ตาม​ล่า​เพื่อ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="16">โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ไป​หา​ดาวิด​ที่​โฮเรช และ​ช่วย​ดาวิด​ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="17">โยนาธาน​บอก​ว่า “เจ้า​ไม่​ต้อง​กลัว​หรอก ซาอูล​พ่อ​ของ​ข้า​จะ​จับ​เจ้า​ไม่​ได้​หรอก เจ้า​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล และ​ข้า​จะ​ได้​เป็น​ที่​สอง​รอง​จาก​เจ้า เรื่อง​นี้​แม้​แต่​พ่อ​ของ​ข้า​ก็​ยัง​รู้”</verse>
				<verse number="18">ทั้ง​สอง​คน​ได้​ทำ​สัญญา​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​โยนาธาน​ก็​เดินทาง​กลับ​บ้าน ส่วน​ดาวิด​ยัง​คง​อยู่​ที่​โฮเรช​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="19">พวก​ชาว​ศีฟ​ได้​ไป​หา​ซาอูล​ที่​กิเบอาห์ แล้ว​บอก​ว่า “ตอน​นี้​ดาวิด​กำลัง​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​หมู่​พวก​เรา ตาม​ถ้ำ​ที่​โฮเรช บน​หุบเขา​ฮาคีลาห์ ทาง​ตอน​ใต้​ของ​เยชิโมน</verse>
				<verse number="20">ข้า​แต่​กษัตริย์ ท่าน​อยาก​จะ​ลง​ไป​เมื่อไหร่​ก็​ไป​ได้ และ​พวก​เรา​ชาว​ศีฟ​ขอ​รับ​หน้าที่​ใน​การ​จับตัว​ดาวิด​มา​ให้​ท่าน​เอง”</verse>
				<verse number="21">ซาอูล​ตอบ​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​พวก​ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ห่วง​ใย​เรา ไป​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​เถิด</verse>
				<verse number="22">ให้​ไป​หา​ดู​ว่า​ดาวิด​อยู่​ที่​ไหน และ​มี​ใคร​เห็น​เขา​ที่​นั่น​บ้าง มี​คน​บอก​เรา​ว่า​ดาวิด​นั้น​ฉลาด​นัก</verse>
				<verse number="23">ให้​ไป​หา​ที่​ซ่อน​ทุกแห่ง​ที่​เขา​ใช้ และ​กลับ​มา​บอก​ที่ซ่อน​ที่​แน่นอน​ของ​เขา​กับ​เรา เมื่อ​นั้น​เรา​จะ​ไป​กับ​พวก​ท่าน ถ้า​ดาวิด​อยู่​ที่​นั่น เรา​จะ​ตาม​ล่า​เขา​ท่ามกลาง​ตระกูล​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="24">ชาว​ศีฟ​จึง​ออก​เดินทาง​มา​ยัง​เมือง​ศีฟ​ก่อน​ซาอูล ขณะนั้น​ดาวิด​และ​พวก​อยู่​ใน​ทะเลทราย​มาโอน ใน​อาราบาห์​ตอน​ใต้​ของ​เยชิโมน</verse>
				<verse number="25">ซาอูล​และ​พวก​เริ่ม​ค้นหา​ดาวิด และ​เมื่อ​ดาวิด​รู้เรื่อง เขา​ก็​เดินทาง​ไป​ยัง​ก้อนหิน​ใหญ่​และ​หลบ​อยู่​ใน​ทะเลทราย​มาโอน เมื่อ​ซาอูล​รู้​ถึง​ที่ซ่อน​ของ​ดาวิด เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​ทะเลทราย​มาโอน​เพื่อ​ตาม​ล่า​ดาวิด</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ซาอูล​มา​ถึง​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ภูเขา ดาวิด​และ​คน​ของ​เขา​ก็​จะ​รีบ​หนี​จาก​ซาอูล​ไป​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ภูเขา เมื่อ​ฝ่าย​ของ​ซาอูล​และ​พวก​เข้า​มา​ใกล้​เกือบ​จะ​จับ​ดาวิด​กับ​พวก​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="27">ก็​มี​ผู้​ส่งข่าว​มา​แจ้ง​กับ​ซาอูล​ว่า “รีบ​ไป​เร็วๆ​พวก​ฟีลิสเตีย​กำลัง​ปล้น​แผ่นดิน​ของ​พวก​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="28">ซาอูล​จึง​เลิก​ไล่​ตาม​ดาวิด และ​ไป​ปะทะ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ด้วย​เหตุนี้​พวก​เขา​จึง​เรียก​ที่​นั่น​ว่า หิน​แห่ง​การ​หลบหนี</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​จึง​ออก​จาก​ทะเลทราย​มาโอน และ​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​ที่กำบัง​เข้มแข็ง​ต่างๆ​ของ​เอนเกดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">หลังจาก​ซาอูล​ได้​ขับไล่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไป​แล้ว มี​คน​บอก​เขา​ว่า “ดาวิด​อยู่​ใน​ทะเลทราย​แห่ง​เอนเกดี”</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​จึง​คัด​เลือก​ผู้ชาย​สาม​พัน​คน​จาก​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​ออก​ไป​ค้นหา​ดาวิด​และ​พวก​ที่​หิน​เลียงผา</verse>
				<verse number="3">ซาอูล​มา​ถึง​พวก​คอก​แกะ​ที่​อยู่​ข้าง​ทาง แล้ว​แถว​นั้น​มี​ถ้ำ​อยู่​ถ้ำ​หนึ่ง ซาอูล​ก็​เข้า​ไป​ขับถ่าย​ใน​ถ้ำ​นั้น ส่วน​ดาวิด​และ​พวก​ก็​นั่ง​อยู่​ลึก​เข้า​ไป​ใน​ถ้ำ​นั้น</verse>
				<verse number="4">คน​ของ​ดาวิด​พูด​ขึ้น​ว่า “วันนี้​เป็น​วัน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘เรา​จะ​มอบ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ไว้​ใน​กำ​มือ​ของ​เจ้า เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​จัดการ​กับ​เขา​ตาม​ที่​เจ้า​เห็น​สมควร’” แล้ว​ดาวิด​ก็​คลาน​อย่าง​เงียบกริบ​เข้า​ไป​ตัด​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="5">ภายหลัง​ดาวิด​ก็​รู้สึก​ผิด ที่​ไป​ตัด​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​บอก​คน​ของ​เขา​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์ อย่า​ยอม​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​ต่อ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ผู้ที่​พระองค์​ได้​เจิม​ไว้ คือ​ขอ​ให้​พระองค์​อย่า​ยอม​ให้​ข้าพเจ้า​ยก​มือ​ขึ้น​ต่อต้าน​เขา เพราะ​เขา​เป็น​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ไว้”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​ได้​ตักเตือน​คน​ของ​เขา​ด้วย​คำพูด​นี้ และ​ไม่​ให้​คน​ของ​เขา​ทำร้าย​ซาอูล แล้ว​ซาอูล​ก็​ลุก​ขึ้น​ออก​จาก​ถ้ำ​แล้ว​เดินทาง​ต่อ</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ได้​ออก​จาก​ถ้ำ​แล้ว​เรียก​ซาอูล​ว่า “กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า” เมื่อ​ซาอูล​หัน​กลับ​มา​ดู ดาวิด​ก้ม​ตัว​ลง​กราบ​ถึง​พื้น</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​บอก​ซาอูล​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ไป​ฟัง​คน​อื่น​พูด​ว่า ‘ดาวิด​นั้น​มุ่งร้าย​ต่อ​ท่าน’</verse>
				<verse number="10">ใน​วันนี้​ท่าน​คง​เห็น​กับ​ตา​แล้ว​ว่า พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ท่าน​ให้​มา​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​ถ้ำ​นั้น มี​บางคน​เร่งเร้า​ให้​ข้าพเจ้า​ฆ่า​ท่าน แต่​ข้าพเจ้า​ไว้​ชีวิต​ท่าน ข้าพเจ้า​ได้​พูด​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยก​มือ​ขึ้น​ต่อต้าน​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​เพราะ​เขา​เป็น​ผู้ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ไว้</verse>
				<verse number="11">ดู​นี่​สิ ท่าน​พ่อ ดู​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​ท่าน​ใน​มือ​ข้าพเจ้า​ซิ ข้าพเจ้า​ได้​ตัด​มุม​หนึ่ง​ของ​เสื้อคลุม​ของ​ท่าน​มา​ได้ แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ฆ่า​ท่าน ให้​ท่าน​เข้าใจ​และ​ยอมรับ​เถอะ​ว่า ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​ท่าน​หรือ​ก่อ​การ​กบฏ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​ท่าน แต่​ท่าน​กลับ​ไล่ล่า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">ขอ​ให้​พระยาห์เวห์ เป็น​ผู้ตัดสิน​เรื่อง​ระหว่าง​ข้าพเจ้า​กับ​ท่าน และ​ขอ​ให้​พระองค์​แก้แค้น​แทน​ข้าพเจ้า​ต่อ​ท่าน​สำหรับ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า แต่​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​ท่าน</verse>
				<verse number="13">ดัง​สุภาษิต​โบราณ​ที่​ว่า ‘การ​ทำ​เลว​ย่อม​มา​จาก​คน​เลว’ ดังนั้น​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​ท่าน</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​กำลัง​ออก​มา​สู้รบ​กับ​ใคร​หรือ ท่าน​ออก​มา​ไล่​ตาม​หมา​ที่​ตาย​หรือ​ยังไง ไล่​ตาม​ตัว​หมัด​หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="15">ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​พิพากษา ตัดสิน​เรื่อง​ระหว่าง​ท่าน​กับ​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​พิจารณา​เรื่อง​นี้ และ​ว่าความ​ให้​กับ​ข้าพเจ้า และ​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอด​พ้น​จาก​กำมือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ดาวิด​พูด​จบ ซาอูล​ก็​ร้อง​ว่า “นั่น​เสียง​ของ​เจ้า​หรือ​ดาวิด​ลูกชาย​เรา” แล้ว​ซาอูล​ก็​ร้องไห้​ออก​มา</verse>
				<verse number="17">“เจ้า​มี​คุณธรรม​มาก​กว่า​เรา​เสีย​อีก” ซาอูล​บอก​ว่า “เจ้า​ทำ​ดี​กับ​เรา​เหลือเกิน แต่​เรา​กลับ​ทำ​สิ่ง​เลวร้าย​ต่อ​เจ้า</verse>
				<verse number="18">เจ้า​เพิ่ง​ได้​บอก​สิ่ง​ดีๆ​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​กับ​เรา​เมื่อกี้นี้​เอง พระยาห์เวห์​ส่ง​เรา​ให้​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​กลับ​ไม่​ฆ่า​เรา</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​คน​หนึ่ง​พบ​ศัตรู​ของ​เขา เขา​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​ศัตรู​ไป​อย่าง​ปลอดภัย​หรอก ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​มอบ​สิ่ง​ดีๆ​ให้​กับ​เจ้า​เป็น​การ​ตอบ​แทน​การ​กระทำ​ของ​เจ้า​ที่​ทำ​ต่อ​เรา​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="20">เรา​รู้​ว่า​เจ้า​จะ​ต้อง​ได้​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​อย่าง​แน่นอน และ​อาณาจักร​แห่ง​อิสราเอล​จะ​ได้รับ​การ​จัดตั้งขึ้น​ใน​มือ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ตอน​นี้ ให้​สาบาน​ต่อ​เรา​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​ทำร้าย​ลูกหลาน​ของ​ตระกูล​เรา​และ​ไม่​ลบ​ชื่อ​ของ​เรา​ออก​จาก​ตระกูล​ของ​พ่อ​เรา”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ก็​ได้​สาบาน​ต่อ​ซาอูล ซาอูล​ก็​กลับ​บ้าน​ไป แต่​ดาวิด​กับ​พวก​ก็​กลับ​ขึ้น​ไป​อยู่​ใน​ที่​กำบัง​เข้มแข็ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​ซามูเอล​ได้​ตาย​ไป ชาว​อิสราเอล​ทั้ง​หลาย​มา​รวม​ตัว​กัน​และ​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​ซามูเอล พวก​เขา​ฝังศพ​ซามูเอล​ไว้​ที่​บ้าน​ของ​เขา​ใน​รามาห์ ดาวิด​ได้​ย้าย​ลง​ไป​ยัง​ทะเลทราย​มาโอน</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​มาโอน ร่ำรวย​มาก เขา​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อยู่​ใน​คารเมล เขา​มี​แพะ​หนึ่ง​พัน​ตัว​และ​แกะ​อีก​สาม​พัน​ตัว ซึ่ง​เขา​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ​อยู่​ที่​คารเมล</verse>
				<verse number="3">เขา​ชื่อ​นาบาล และ​มี​เมีย​ชื่อ​อาบีกายิล นาง​เป็น​ผู้หญิง​ที่​ฉลาด​และ​สวย แต่​ผัว​ของ​นาง​ซึ่ง​อยู่​ใน​ตระกูล​คาเลบ​เป็น​คน​ดุร้าย​และ​ใจแคบ</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​ดาวิด​อยู่​ใน​ทะเลทราย ดาวิด​ได้ยิน​มา​ว่า​นาบาล​กำลัง​ตัด​ขน​แกะ​อยู่</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ส่ง​ชาย​หนุ่ม​สิบ​คน​และ​บอก​พวก​เขา​ว่า “ให้​ไป​หา​นาบาล​ที่​คารเมล​และ​คำนับ​เขา​ใน​นาม​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">ให้​บอก​กับ​เขา​ว่า ‘ขอ​ให้​ท่าน​มี​อายุ​ยืน​นาน มี​สุขภาพ​ดี​ทั้ง​ท่าน​และ​คน​ใน​ครอบครัว​ท่าน และ​ขอ​ให้​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ของ​ท่าน มี​สุขภาพ​ดี​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ตอน​นี้​เรา​ได้ยิน​มา​ว่า มัน​เป็น​ช่วง​เวลา​ตัด​ขน​แกะ ตอน​ที่​คน​เลี้ยง​แกะ​ของ​ท่าน​มา​อยู่​กับ​พวก​เรา พวก​เรา​ไม่​ได้​ทำ​อันตราย​พวก​เขา และ​ตอน​ที่​พวก​เขา​อยู่​ใน​คารเมล ก็​ไม่​มี​อะไร​ของ​พวก​เขา​หาย</verse>
				<verse number="8">ถาม​พวก​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ดู​ได้​เลย แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​บอก​ท่าน​เอง ดังนั้น​ขอ​ให้​มี​น้ำใจ​ต่อ​คน​หนุ่ม​ของ​เรา เพราะ​พวก​เรา​มา​ใน​ช่วง​เวลา​ของ​งาน​เลี้ยง ขอ​มอบ​สิ่ง​ที่​ท่าน​พอ​จะ​หา​ได้ ให้​กับ​คน​รับใช้​ของ​ท่าน และ​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​ท่าน​ด้วย​เถิด’”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​คน​ของ​ดาวิด​มา​ถึง พวก​เขา​ส่ง​ข้อความ​นี้​ให้​กับ​นาบาล​ใน​นาม​ของ​ดาวิด และ​พวก​เขา​ก็​คอย​อยู่</verse>
				<verse number="10">นาบาล​ตอบ​พวก​คน​รับใช้​ของ​ดาวิด​ว่า “ดาวิด​คน​นี้​เป็น​ใคร ลูกชาย​ของ​เจสซี​เป็น​ใคร ทุก​วันนี้​มี​พวก​ทาส​มาก​มาย​ที่​หนี​ไป​จาก​เจ้านาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ทำไม​ข้า​ต้อง​เอา​ขนมปัง น้ำ และ​เนื้อสัตว์​ที่​ข้า​ฆ่า​เพื่อ​เป็น​อาหาร​ให้​กับ​คน​ตัด​ขน​แกะ​ของ​ข้า ไป​ให้​กับ​ผู้ชาย​ที่​มา​จาก​ไหน​ก็​ไม่​รู้”</verse>
				<verse number="12">คน​ของ​ดาวิด​กลับ​ไป เมื่อ​มา​ถึง พวก​เขา​ก็​ได้​รายงาน​ทุก​คำ​พูด​ให้​ดาวิด​รู้</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​บอก​คน​ของ​เขา​ว่า “ทุก​คน​ให้​เอา​ดาบ​คาด​เอว​ไว้” พวก​เขา​ก็​พก​ดาบ​ไว้ และ​ดาวิด​ก็​พก​ดาบ​ไว้​เหมือน​กัน มี​ชาย​ประมาณ​สี่​ร้อย​คน​ที่​ไป​กับ​ดาวิด​และ​อีก​สอง​ร้อย​คน​อยู่​เฝ้า​สัมภาระ</verse>
				<verse number="14">คน​รับใช้​คน​หนึ่ง​ของ​นาบาล​ได้​ไป​บอก​อาบีกายิล​เมีย​ของ​นาบาล​ว่า “ดาวิด​ส่ง​ตัวแทน​มา​จาก​ทะเลทราย​เพื่อ​มา​คำนับ​เจ้านาย​ของ​เรา แต่​นาย​กับ​พูด​ดูถูก​คน​เหล่า​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​คน​เหล่า​นี้​ดี​กับ​พวก​เรา​มาก เขา​ไม่​เคย​ทำร้าย​พวก​เรา​เลย และ​ตลอด​เวลา​ที่​เรา​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง​ใกล้ๆ​พวก​เขา ของๆ​พวก​เรา​ก็​ไม่​เคย​หาย</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​เป็น​กำแพง​ล้อม​รอบ​ตัว​พวกเรา​ทั้งวัน​ทั้งคืน ตลอด​เวลา​ที่​พวก​เรา​เลี้ยง​แกะ​อยู่​ใกล้ๆ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ท่าน​รู้​เรื่อง​นี้​แล้ว ให้​พิจารณา​ดู​ว่า​ท่าน​ควร​จะ​ทำ​ยังไง​ดี เพราะ​ความ​หายนะ​กำลัง​ใกล้​มา​ถึง​นาย​ของ​เรา​และ​ครัวเรือน​ทั้งหมด​ของ​เขา​แล้ว นาย​นั้น​เป็น​คน​ชั่วช้า ไม่​มี​ใคร​สามารถ​พูด​กับ​เขา​ได้”</verse>
				<verse number="18">อาบีกายิล​รีบ​เอา​ขนมปัง​สอง​ร้อย​ก้อน เหล้า​องุ่น​สอง​ถุง​หนัง แกะ​ที่​ย่าง​เสร็จ​แล้ว​ห้า​ตัว ข้าว​คั่ว​ห้า​ถัง เค้ก​องุ่น​แห้ง​หนึ่ง​ร้อย​ก้อน และ​ขนม​มะเดื่อ​อัด​แห้ง​สอง​ร้อย​แผ่น แล้ว​บรรทุก​ของ​ทั้ง​หมด​บน​หลัง​ลา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="19">แล้ว​นาง​ก็​บอก​กับ​คน​รับใช้​ของ​นาง​ว่า “เจ้า​ไป​ก่อน แล้ว​เรา​จะ​ตาม​เจ้า​ไป” แต่​นาง​ไม่​ได้​บอก​นาบาล​ผัว​ของ​นาง</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​นาง​ขี่​ลา​มา​ถึง​หุบเขา​ลึก ที่​นั่น​ดาวิด​และ​พวก​มา​จาก​อีก​ด้าน​ของ​ภูเขา นาง​ได้​พบ​พวก​เขา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="21">ดาวิด​พูด​ว่า “ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​เลย​ที่​ข้า​ได้​ดูแล​ทรัพย์สิน​ของ​ไอ้​คน​นี้​ใน​ทะเลทราย ไม่​มี​อะไร​ของ​มัน​ที่​หาย​ไป​สัก​อย่าง แต่​มัน​กลับ​ตอบแทน​ความดี​ของ​ข้า​ด้วย​ความชั่ว</verse>
				<verse number="22">ขอให้​พระเจ้า​ลงโทษ​ดาวิด​อย่าง​หนัก ถ้า​ถึง​พรุ่งนี้​เช้า​ข้า​ยัง​ปล่อย​ให้​ชาย​แม้​แต่​คน​เดียว​ของ​มัน​รอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​อาบีกายิล​พบ​หน้า​ดาวิด นาง​รีบ​ลง​จาก​หลัง​ลา และ​ซบ​หน้า​กราบ​ถึง​พื้น​ต่อ​หน้า​ดาวิด</verse>
				<verse number="24">นาง​ก้มกราบ​อยู่​แทบ​เท้า​ของ​ดาวิด​และ​พูด​ว่า “เจ้า​นาย​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​แต่​เพียง​ผู้​เดียว​เถิด โปรด​ปล่อย​ให้​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​พูด​เถิด โปรด​ฟัง​ใน​สิ่ง​ที่​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​พูด</verse>
				<verse number="25">ขอ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ได้​โปรด​อย่า​ได้​ไป​สนใจ​นาบาล​ชาย​ชั่วช้า​คน​นั้น​เลย นาบาล​แปล​ว่า​โง่ และ​เขา​ก็​ทำ​ตัว​สม​ชื่อ​ของ​เขา ส่วน​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​ได้​เห็น​พวก​ชาย​หนุ่ม​ที่​ท่าน​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​ได้​ยับยั้ง​มือ​ท่าน เจ้า​นาย​ของ​ข้าพเจ้า จาก​การ​นองเลือด และ​การ​แก้แค้น​ด้วย​มือ​ของ​ท่าน​เอง พระยาห์เวห์​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​ท่าน​หรือ​ผู้ที่​มุ่ง​จะ​ทำร้าย​ท่าน ถูก​สาปแช่ง​เหมือน​นาบาล</verse>
				<verse number="27">และ​ขอรับ​ของขวัญนี้​ที่​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​นำ​เอา​มา​ให้​กับ​เจ้านาย ไป​แบ่ง​ให้​กับ​พวก​หนุ่มๆ​ที่​ติดตาม​ท่าน</verse>
				<verse number="28">โปรด​อภัย​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ที่​ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​ท่าน พระยาห์เวห์​จะ​สร้าง​ราชวงศ์​อัน​ยั่งยืน​ให้​กับ​ท่าน​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ท่าน​ได้​ร่วมรบ​อยู่​ฝ่าย​เดียว​กับ​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ได้​พบ​ความชั่ว​ใดๆ​ใน​ตัว​ท่าน​เลย​ตราบเท่า​ที่​ท่าน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="29">ถ้า​มี​ใคร​ไล่ล่า​เพื่อ​จะ​เอา​ชีวิต​ท่าน ชีวิต​ของ​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ถูก​ผูกมัด​ไว้​อย่าง​มั่นคง​กับ​พวก​ผู้มีชีวิต​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ห่อ​มัด​เอาไว้ แต่​ส่วน​ชีวิต​ของ​พวก​ศัตรู​ท่าน พระองค์​จะ​เหวี่ยง​ออก​ไป​เหมือน​ถูก​เหวี่ยง​ออก​จาก​สลิง</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​สิ่ง​ดีๆ​ให้​กับ​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ และ​พระองค์​จะ​ทำให้​ท่าน​เป็น​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="31">ถึง​วัน​นั้น เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า จะ​ได้​ไม่​ต้อง​รู้สึก​หนักใจ เพราะ​เคย​ทำ​ให้​เกิด​การ​นองเลือด​โดย​ไม่​จำเป็น หรือ​ได้​ไป​แก้แค้น​ด้วย​ตนเอง แล้ว​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ประสบ​ความสำเร็จ โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​พูด​กับ​อาบีกายิล​ว่า “ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ผู้​ได้​ส่ง​ท่าน​มา​พบ​เรา​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="33">ขอ​ให้​ท่าน​ได้รับ​พร เพราะ​ท่าน​คิด​รอบคอบ​และ​ได้​ยับยั้ง​เรา​จาก​การ​นอง​เลือด​ใน​วันนี้ และ​จาก​การ​แก้แค้น​ด้วย​มือ​ของ​เรา​เอง</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​ยับยั้ง​เรา​จาก​การ​ทำลาย​ท่าน เพราะ​ถ้า​ท่าน​ไม่​ได้​มา​พบ​เรา​เร็วๆ​อย่าง​นี้ พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​ชาย​ทุกคน​ใน​ครัว​เรือน​ของ​นาบาล จะ​ไม่​เหลือ​รอด​ชีวิต​สัก​คน​ถึง​พรุ่งนี้​เช้า​แน่”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ดาวิด​ก็​รับ​ของ​ที่​นาง​นำ​มา​ให้ แล้ว​พูด​ว่า “ขอ​ให้​ท่าน​เดินทาง​กลับ​บ้าน​โดย​สวัสดิภาพ เรา​ได้​ฟัง​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​ไว้ และ​เรา​จะ​ทำ​ตาม​คำขอ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​อาบีกายิล​กลับ​มา​หา​นาบาล เขา​กำลัง​มี​งาน​เลี้ยง​อยู่​ใน​บ้าน​อย่าง​กษัตริย์ เขา​กำลัง​รื่นเริง​มาก​และ​เมา​มาก นาง​เลย​ไม่​บอก​อะไร​เขา​จน​ถึง​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="37">ใน​ตอน​เช้า เมื่อ​นาบาล​สร่าง​เมา เมีย​ของ​เขา​ก็​บอก​เขา​ถึง​เรื่องราว​ทั้งหมด และ​เส้น​สมอง​ของ​เขา​ก็​แตก และ​เขา​เป็น​อัมพาต​แข็ง​เหมือน​หิน</verse>
				<verse number="38">ประมาณ​สิบ​วัน​ต่อ​มา พระยาห์เวห์​ตี​นาบาล​และ​เขา​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​ที่​นาบาล​ตาย ก็​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ที่​แก้แค้น​นาบาล​ผู้​ดูถูก​เหยียด​หยาม​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​ยับยั้ง​ข้าพเจ้า​ไม่​ให้​ทำ​ความชั่ว และ​ให้​กรรม​ชั่ว​ที่​นาบาล​ทำ​นั้น​ตกลง​บน​หัว​เขา​เอง” แล้ว​ดาวิด​ได้​ส่งข่าว​ไป​ถึง​อาบีกายิล ขอ​ให้​นาง​มา​เป็น​เมีย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="40">คน​รับใช้​ของ​ดาวิด​ไป​ยัง​คารเมล และ​บอก​กับ​นาง​อาบีกายิล​ว่า “ดาวิด​ส่ง​พวก​เรา​มา​หา​ท่าน เพื่อ​รับ​ท่าน​ไป​เป็น​เมีย​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="41">เธอ​ก้ม​หน้า​กราบ​ลง​ถึง​ดิน​แล้ว​พูด​ว่า “ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​อยู่​นี่​แล้วค่ะ และ​ยินดี​รับใช้​และ​พร้อม​ที่​จะ​ล้าง​เท้า​แม้แต่​เท้า​ของ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="42">อาบีกายิล​รีบ​ขึ้น​บน​หลัง​ลา และ​มา​พร้อม​กับ​หญิง​รับใช้​ของ​นาง​ห้า​คน พวก​เขา​ทั้ง​หมด​ไป​พร้อม​กับ​คน​ส่งข่าว​ของ​ดาวิด และ​นาง​ก็​ได้​มา​เป็น​เมีย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="43">ดาวิด​ยัง​แต่งงาน​กับ​นาง​อาหิโนอัม​ชาว​ยิสเรเอล และ​ทั้ง​สอง​ก็​เป็น​เมีย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="44">แต่​ซาอูล​ได้​ยก​มีคาล​ลูกสาว​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​เมีย​ของ​ดาวิด ให้​กับ​ปัลที​ลูกชาย​ของ​ลาอิช​ซึ่ง​มา​จาก​กัลลิม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ชาว​ศีฟ​มา​หา​ซาอูล​ที่​เมือง​กิเบอาห์​แล้ว​บอก​ว่า “ดาวิด​ซ่อนตัว​อยู่​ที่​ภูเขา​ฮาคีลาห์​ซึ่ง​อยู่​ตรง​ข้าม​เยชิโมน”</verse>
				<verse number="2">ซาอูล​จึง​ลง​มา​ยัง​ทะเลทราย​ศีฟ พร้อม​กับ​ทหาร​ที่​คัดเลือก​มา​จาก​ชาว​อิสราเอล​จำนวน​สาม​พัน​คน​เพื่อ​ค้น​หา​ดาวิด​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">ซาอูล​ได้​ตั้ง​ค่าย​ของ​เขา​อยู่​ข้าง​ถนน​บน​ภูเขา​ฮาคีลาห์​หัน​หน้า​ไป​ทาง​เยชิโมน แต่​ดาวิด​ยังคง​อยู่​ใน​ทะเลทราย เมื่อ​ดาวิด​เห็น​ว่า​ซาอูล​ได้​ตาม​เขา​มา​ถึง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​จึง​ส่ง​คน​สอดแนม​ออก​ไป​และ​รู้​ว่า​ซาอูล​มา​แน่​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​ออก​ไป​ที่​ค่าย​ของ​ซาอูล เขา​เห็น​ซาอูล​และ​แม่ทัพ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์ กำลัง​นอน​อยู่ ซาอูล​นอน​อยู่​ใน​ค่าย โดย​มี​ทหาร​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เขา​อีก​ที​หนึ่ง</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​ถาม​อาหิเมเลค​คน​ฮิตไทต์​และ​อาบีชัย​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์ น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ​ว่า “ใคร​จะ​ลง​ไป​หา​ซาอูล​ที่​ค่าย​กับ​เรา​บ้าง” อาบีชัย​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไป​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ดาวิด​กับ​อาบีชัย​จึง​เข้าไป​ที่​กองทัพ​ใน​ตอน​กลางคืน และ​พบ​ซาอูล​นอน​หลับ​อยู่​ด้าน​ใน​ของ​ค่าย มี​หอก​ปัก​อยู่​บน​ดิน​ใกล้​หัว​ของ​เขา อับเนอร์​และ​ทหาร​นอน​ล้อมรอบ​ตัว​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="8">อาบีชัย​บอก​กับ​ดาวิด​ว่า “วันนี้​พระเจ้า​ได้​ส่ง​ศัตรู​ของ​ท่าน​มา​ถึง​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ใช้​หอก​ของ​ข้าพเจ้า​แทง​เขา​จน​ติด​ดิน​เถิด ข้าพเจ้า​แทง​เขา​แค่​ทีเดียว​ก็​พอ ไม่​จำ​เป็น​ต้อง​แทง​ถึง​สอง​ครั้ง”</verse>
				<verse number="9">แต่​ดาวิด​บอก​กับ​อาบีชัย​ว่า “อย่า​ทำร้าย​เขา มี​ใคร​บ้าง​ที่​ทำร้าย​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เจิม​ไว้ แล้ว​ไม่​มี​ความผิด</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า​พระยาห์เวห์​เอง​จะ​ฆ่า เขา อาจ​จะ​ให้​ตาย​ตอน​แก่ หรือ​ให้​จบ​ชีวิต​ใน​สนามรบ</verse>
				<verse number="11">แต่​พระยาห์เวห์ ห้าม​ไม่​ให้​เรา​ทำร้าย​คน​ที่​พระองค์​เจิมไว้ ตอนนี้​เรา​เอา​หอก​และ​เหยือก​น้ำ​ที่​อยู่​ใกล้​หัว​ของ​ซาอูล​ไป​ก็​แล้ว​กัน”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​จึง​หยิบ​หอก​และ​เหยือก​น้ำ ที่​อยู่​ใกล้​หัว​ของ​ซาอูล แล้ว​พวก​เขา​ก็​จาก​ไป ไม่​มี​ใคร​เห็น​หรือ​รู้​เรื่อง​นี้ ไม่​มี​ใคร​ตื่น​สัก​คน พวก​เขา​หลับ​กัน​หมด เพราะ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​พวก​เขา​หลับสนิท</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​ข้าม​มา​อยู่​อีก​ด้าน​ของ​ภูเขา และ​ยืน​อยู่​บน​ยอดเขา​ห่าง​ออก​ไป มี​ที่​ว่าง​กว้างใหญ่​อยู่​ระหว่าง​ทั้ง​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="14">เขา​ตะโกน​เรียก​พวก​ทหาร​และ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​ว่า “อับเนอร์ เจ้า​ไม่​ตอบ​เรา​หรือ” อับเนอร์​ตอบ​ว่า “เจ้า​เป็น​ใคร​มา​เรียก​กษัตริย์​ทำไม”</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​บอก​ว่า “เจ้า​เป็น​ชาย​ชาติทหาร​ไม่​ใช่​หรือ และ​ใน​อิสราเอล​มี​ใคร​เก่ง​เหมือน​เจ้า​บ้าง แต่​ดู​สิ มี​คน​เข้า​ไป​ทำร้าย​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​เจ้า ทำไม​เจ้า​ไม่​เฝ้า​ดูแล​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​เจ้า​ให้​ดีๆ</verse>
				<verse number="16">สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​นี้​ใช้​ไม่​ได้ พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​เจ้า​และ​คน​ของ​เจ้า​สมควร​ตาย เพราะ​พวกเจ้า​ไม่​ได้​เฝ้า​ดูแล​เจ้านาย​ของ​พวกเจ้า ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิมไว้ มอง​ดู​รอบตัว​เจ้าสิ หอก​ของ​กษัตริย์​และ​เหยือก​น้ำ​ที่​วาง​อยู่​ใกล้​หัว​ของ​เขา อยู่​ไหน​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">ซาอูล​จำ​เสียง​ของ​ดาวิด​ได้​และ​พูด​ว่า “นั่น​เสียง​เจ้า​ใช่ไหม​ดาวิด​ลูกชาย​เรา” ดาวิด​ตอบ​ว่า “ถูก​แล้ว เป็น​ข้าพเจ้า​เอง กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ก็​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “ทำไม​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ตาม​ล่า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​อีก ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​อะไร​หรือ และ​ข้าพเจ้า​มี​ความผิด​อะไร​หรือ</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้​กษัตริย์​เจ้า​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ฟัง​คำพูด​ของ​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ให้​ดี ถ้า​พระยาห์เวห์​ยุแหย่​ท่าน​ให้​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​พระองค์​ยอมรับ​เครื่อง​บูชา​เถิด แต่​ถ้า​เป็น​พวก​มนุษย์​ยุแหย่ ก็​ขอ​ให้​พวก​เขา​ถูก​สาปแช่ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ได้​ขับ​ไล่​ข้าพเจ้า​ไม่​ให้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ประชาชน​ที่​เป็น​ทรัพย์สิน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​บอก​ว่า ‘ไป​รับใช้​พวก​พระ​อื่น​ซะ’</verse>
				<verse number="20">ตอนนี้​ขอ​อย่า​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ข้าพเจ้า​ไหล​ลง​ดิน​ไกล​จาก​พระยาห์เวห์​องค์​นี้​เลย กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ได้​ออก​มา​ตาม​หา​ตัว​หมัด​ตัวเดียว เหมือน​กับ​คนๆ​หนึ่ง​ที่​ออก​ตาม​ล่า​นก​กระทา​ตาม​ภูเขา ”</verse>
				<verse number="21">ซาอูล​พูด​ว่า “เรา​ได้​ทำ​บาป​อีก​แล้ว กลับ​มา​เถิด​ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เรา เพราะ​เจ้า​ได้​เห็น​ว่า​ชีวิต​เรา​มี​ค่า​มาก​ใน​วันนี้ เรา​จะ​ไม่​พยายาม​ทำร้าย​เจ้า​อีก​แล้ว เรา​ทำ​ตัว​เหมือน​คน​โง่​และ​ได้​ทำ​ผิด​อย่าง​ใหญ่หลวง”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ตอบ​ว่า “ข้า​แต่​กษัตริย์ หอก​ของ​ท่าน​อยู่​นี่ ส่ง​ชาย​หนุ่ม​ของ​ท่าน​มา​รับ​มัน​กลับ​ไป​เถอะ</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ให้​ราง​วัล​กับ​ทุก​คน​ตาม​ความ​ชอบธรรม​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​เขา พระยาห์เวห์​ส่ง​ท่าน​ให้​มา​อยู่​ใน​มือ​ข้าพเจ้า​ใน​วันนี้ แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยื่น​มือ​ทำร้าย​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ไว้​เป็นอันขาด</verse>
				<verse number="24">ขอให้​พระยาห์เวห์​เห็น​คุณค่า​ของ​ชีวิต​ข้าพเจ้า เหมือนกับ​ที่​ข้าพเจ้า​เห็น​คุณค่า​ของ​ชีวิต​ท่าน และ​โปรด​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​พ้น​จาก​ปัญหา​ทุก​อย่าง​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="25">ซาอูล​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ขอ​ให้​เจ้า​ได้รับ​พร​อัน​ประเสริฐ ดาวิด​ลูกชาย​เรา เจ้า​จะ​ทำ​หลาย​สิ่ง​หลาย​อย่าง​และ​จะ​สำเร็จ​อย่าง​แน่นอน” แล้ว​ดาวิด​ก็​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา ส่วน​ซาอูล​ก็​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">แต่​ดาวิด​คิด​กับ​ตัวเอง​ว่า “ซัก​วัน​หนึ่ง​เรา​คง​ถูก​ทำร้าย​ด้วย​มือ​ของ​ซาอูล​เป็น​แน่ หนี​ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​ดี​ที่สุด เมื่อ​นั้น​ซาอูล​คง​เลิก​ตาม​หา​เรา​ใน​ที่​ทุก​หนแห่ง​ใน​อิสราเอล และ​เรา​ก็​จะ​รอดพ้น​จาก​มือ​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ดาวิด​และ​คน​หกร้อย​คน​ได้​ออก​เดินทาง​ไป​หา​กษัตริย์​อาคีช​แห่ง​เมือง​กัท ลูกชาย​ของ​มาโอค</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​กับ​คน​ของ​เขา​ได้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​เมือง​กัท​กับ​กษัตริย์​อาคีช ทุก​คน​มี​ครอบครัว​ไป​ด้วย และ​เมีย​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ดาวิด​ก็​อยู่​กับ​เขา​ด้วย คือ อาหิโนอัม​ชาว​ยิสเรเอล และ​อาบีกายิล​ชาว​คารเมล​เมีย​ม่าย​ของ​นาบาล</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ซาอูล​รู้​ว่า​ดาวิด​หนี​ไป​อยู่​เมือง​กัท เขา​ก็​ไม่​ตาม​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​ได้​บอก​กับ​อาคีช​ว่า “ถ้า​ข้าพเจ้า​เป็น​ที่​ชอบใจ​ท่าน โปรด​ยก​ที่​ใน​แถบ​ชนบท​สัก​แห่ง​หนึ่ง​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น ข้าพเจ้า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ไม่​คู่ควร​ที่​จะ​อยู่​ใน​เมือง​หลวง​กับ​ท่าน​อย่าง​นี้”</verse>
				<verse number="6">วัน​นั้น​อาคีช​ได้​ยก​เมือง​ศิกลาก​ให้​กับ​ดาวิด และ​เมือง​นี้​ก็​เป็น​ของ​พวก​กษัตริย์​ยูดาห์​มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​หนึ่ง​ปี​สี่​เดือน</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​และ​พวก​ออก​ไป​โจมตี​และ​ปล้น​ชาว​อามาเลค และ​ชาว​เกชูร์ ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เขตแดน​ตั้ง​แต่​เทเลม ​ที่​อยู่​ใกล้​เมือง​ชูร์​ตลอด​ไป​จน​ถึง​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">ทุกครั้ง​ที่​ดาวิด​ออก​ไป​ปล้น เขา​จะ​ไม่​ไว้​ชีวิต​ผู้ชาย​หรือ​ผู้หญิง​ไว้​เลย แต่​เขา​จะ​ต้อน​เอา​แกะ วัว ลา​และ​อูฐ และ​ริบ​เสื้อผ้า​มา​ด้วย​เมื่อ​เขา​กลับ​มา​หา​อาคีช</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​อาคีช​ถาม​ว่า “วันนี้​เจ้า​ไป​ปล้น​ที่​ไหน​มา” ดาวิด​ก็​จะ​ตอบ​ว่า “ไป​ปล้น​แถว​เนเกบ​ที่​คน​ยูดาห์​อยู่​กัน” หรือ “ไป​ปล้น​แถว​เนเกบ​ที่​ตระกูล​เยราเมเอล​อยู่​กัน” หรือ “ไป​ปล้น​แถว​เนเกบ​ที่​ชาว​เคไนต์​อยู่​กัน”</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​ไม่​เคย​ไว้​ชีวิต​ชาย​หรือ​หญิง​คน​ใด​ที่​อาจ​จะ​มา​ยัง​เมือง​กัท เพราะ​เขา​คิด​ว่า “พวก​เขา​อาจ​จะ​เล่า​เรื่อง​ของ​พวก​เรา​และ​พูด​ว่า ‘นี่​ไง สิ่ง​ที่​ดาวิด​ทำ’” ดาวิด​ได้​ทำ​อย่าง​นี้​ตลอด​เวลา​ที่​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="12">อาคีช​ไว้วางใจ​ดาวิด เพราะ​เขา​คิด​ว่า “เขา​ได้​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล ซึ่ง​เป็น​ชนชาติ​ของ​เขา​เอง เกลียด​เขา​เข้าไส้​แล้ว ฉะนั้น​เขา​ต้อง​เป็น​ข้า​รับใช้​ของ​เรา​ตลอด​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​รวมพล​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​อิสราเอล อาคีช​ได้​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “เจ้า​ต้อง​เข้าใจ​นะ​ว่า เจ้า​กับ​พวก​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​ออก​ไป​ร่วมรบ​กับ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ตอบ​ว่า “ดีจัง ท่าน​จะ​ได้​เห็น​ด้วย​ตา​ของ​ท่าน​เอง​ว่า ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​คน​นี้​เก่ง​แค่​ไหน” อาคีช​ตอบ​ว่า “ดีมาก เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​ทหาร​ประจำตัว​ของ​เรา​ตลอด​ชีวิต”</verse>
				<verse number="3">ซามูเอล​ตาย​ไป​แล้ว ชาว​อิสราเอล​ได้​ไว้ทุกข์​ให้​เขา​และ​ฝังศพ​เขา​ไว้​ที่​เมือง​รามาห์​เมือง​ของ​เขา​เอง ซาอูล​ได้​ขับไล่​พวก​คนทรงเจ้า​และ​พวก​พ่อมด​หมอผี​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="4">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​รวมพล​ขึ้น​มา และ​เดินทาง​มา​ตั้งค่าย​ที่​ชูเนม ใน​ขณะ​ที่​ซาอูล​ก็​ได้​รวมพล​ชาว​อิสราเอล​ทั้งสิ้น​และ​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​กิลโบอา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ซาอูล​เห็น​กองทัพ​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​เขา​ก็​กลัว​และ​ใจ​ก็​เต้น​แรง</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​ปรึกษา​ต่อ​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​ไม่​ได้​ให้​คำตอบ​เขา ไม่​ว่า​จะ​ทาง​ความฝัน หรือ​ทางอูริม หรือ​ผ่าน​ทาง​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ซาอูล​ได้​สั่ง​พวก​ผู้รับใช้​ของ​เขา​ว่า “ไป​หา​หญิง​ที่​เป็น​คนทรงเจ้า​ให้​หน่อย เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไป​พบ​และ​ปรึกษา​นาง” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “มี​คนทรงเจ้า​อยู่​คน​หนึ่ง​ที่​เอนโดร์”</verse>
				<verse number="8">ซาอูล​จึง​ได้​ปลอมตัว​และ​เปลี่ยน​เสื้อผ้า แล้ว​ตอน​กลางคืน​เขา​กับ​ชาย​อีก​สอง​คน​ก็​ได้​ไปหา​หญิง​ทรงเจ้า​คน​นั้น เขา​บอก​ว่า “ช่วย​ปรึกษา​กับ​วิญญาณ​และ​ช่วย​เรียก​คน​ที่​เรา​บอก​ชื่อ​ให้​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">แต่​หญิง​คน​นั้น​บอก​กับ​เขา​ว่า “ท่าน​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​ซาอูล​ได้​ทำ​แล้ว​ไม่ใช่​หรือ เขา​ได้​ขับไล่​พวก​คนทรง​และ​พวก​พ่อมด​หมอผี​ออก​จาก​แผ่นดิน แล้ว​ทำไม​ท่าน​ยัง​จะ​มา​วาง​กับดัก​ให้​กับ​ข้า แล้ว​พา​ข้า​ไป​สู่​ความตาย”</verse>
				<verse number="10">ซาอูล​สาบาน​ต่อ​หญิง​คนนั้น​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ​ที่​ได้​ทำ​สิ่งนี้”</verse>
				<verse number="11">หญิง​คน​นั้น​ถาม​ว่า “ท่าน​ต้องการ​ให้​เรา​นำ​ใคร​ขึ้น​มา” ซาอูล​บอก​ว่า “นำ​ซามูเอล​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​หญิง​คน​นั้น​เห็น​ซามูเอล เธอ​ก็​กรีดร้อง​ออก​มา​สุดเสียง และ​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ทำไม​ท่าน​ต้อง​หลอกลวง​ข้าพเจ้า ท่าน​ก็​คือ​ซาอูล​นี่เอง”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ถาม​นาง​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว เจ้า​เห็น​อะไร​บ้าง” หญิง​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​วิญญาณ​ขึ้น​มา​จาก​พื้น​ดิน ”</verse>
				<verse number="14">ซาอูล​ถาม​ว่า “เขา​มี​ลักษณะ​อย่างไร” นาง​ตอบ​ว่า “เป็น​ชาย​แก่​สวม​เสื้อคลุม กำลัง​ขึ้น​มา” ซาอูล​รู้​ใน​ทันที​ว่า​นั่น​คือ​ซามูเอล และ​เขา​ก็​ก้มตัว​ลง​และ​กราบลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="15">ซามูเอล​พูด​กับ​ซาอูล​ว่า “ทำไม​ท่าน​ต้อง​รบกวน​เรา เรียก​เรา​ขึ้น​มา​ทำไม” ซาอูล​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​กำลัง​ตก​อยู่​ใน​ทุกข์​อัน​ยิ่งใหญ่ ชาว​ฟีลิสเตีย​กำลัง​มา​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า และ​พระเจ้า​ก็​หันหลัง​ให้​ข้าพเจ้า พระองค์​ไม่​ตอบ​คำถาม​ข้าพเจ้า​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว ไม่ว่า​จะ​เป็น​ทาง​ผู้พูดแทนพระเจ้า หรือ​ทาง​ความฝัน ข้าพเจ้า​จึง​ต้อง​เรียก​ท่าน​ขึ้น​มา เพื่อ​ถาม​ว่า​ข้าพเจ้า​ควร​ทำ​ยังไง​ดี”</verse>
				<verse number="16">ซามูเอล​พูด​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​มา​ปรึกษา​เรา ใน​เมื่อ​ตอนนี้​พระยาห์เวห์​ได้​หันหลัง​ให้​กับ​ท่าน และ​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​ท่านแล้ว</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​อย่าง​ที่​พระองค์​ได้​ทำนาย​ผ่าน​เรา พระยาห์เวห์​ได้​ฉีก​อาณาจักร​ออก​จาก​มือ​ของ​ท่าน และ​มอบ​ให้​กับ​ดาวิด​เพื่อน​บ้าน​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​ท่าน​ใน​วันนี้ ก็​เพราะ​ท่าน​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ ไม่​ได้​ทำตาม​ความ​โกรธแค้น​ของ​พระองค์ ที่​มี​ต่อ​ชาว​อามาเลค</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​อิสราเอล​และ​ตัว​ท่าน​ให้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​พรุ่งนี้​ท่าน​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​ท่าน​จะ​มา​อยู่​ร่วม​กับ​เรา พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​กองทัพ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ให้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">ทันใด​นั้น​ซาอูล​ก็​ล้มลง​นอน​เหยียดยาว​บน​พื้น กลัว​มาก เพราะ​คำพูด​ของ​ซามูเอล​นั่นเอง เรี่ยวแรง​ของ​เขา​หาย​ไปหมด เพราะ​เขา​ยัง​ไม่​ได้​กิน​อะไร​มา​เลย​ตลอด​ทั้งวัน​ทั้งคืน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​หญิง​คน​นั้น​เข้า​มา​หา​ซาอูล และ​เห็น​เขา​ตัวสั่น​มาก หล่อน​พูด​ว่า “ดูสิ หญิง​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​เชื่อฟัง​ท่าน​แล้ว ข้าพเจ้า​ยอม​เสี่ยงชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ</verse>
				<verse number="22">โปรด​ฟัง​หญิง​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​หน่อย​เถอะ และ​ให้​ข้าพเจ้า​เอา​อาหาร​มา​ให้ เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​กิน​และ​มี​เรี่ยวแรง​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="23">ซาอูล​ปฏิเสธ​และ​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไม่​กิน” แต่​คน​ของ​เขา​กับ​หญิง​คน​นั้น​ช่วย​กัน​อ้อนวอน​เขา เขา​ก็​ยอม ซาอูล​ลุก​ขึ้น​จาก​พื้น​และ​นั่ง​บน​เตียง</verse>
				<verse number="24">หญิง​คนนั้น​มี​ลูก​วัว​ตัว​อ้วน​อยู่​ใน​บ้าน หล่อน​ก็​รีบ​ฆ่า​มัน หล่อน​นำ​แป้ง​สาลี​มา​นวด​และ​นำ​มา​ทำ​ขนมปัง​ไร้เชื้อ</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เอา​มา​วาง​ไว้​ต่อ​หน้า​ซาอูล​และ​พวก และ​พวก​เขา​ก็​กิน​กัน ใน​คืน​นั้น​พวก​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​จาก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">ชาว​ฟีลิสเตีย​รวมพล​อยู่​ที่​อาเฟก และ​ชาว​อิสราเอล​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่​ข้าง​ตาน้ำ​ใน​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="2">พวก​ผู้นำ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย ได้​เดิน​นำ​หน้า​กองทัพ​ของ​เขา ที่​แบ่ง​เป็น​กองร้อย​และ​กองพัน ดาวิด​กับ​พวก​ของ​เขา​ก็​เดิน​แถว​อยู่​ด้านหลัง​กษัตริย์​อาคีช</verse>
				<verse number="3">พวก​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ถาม​ขึ้น​ว่า “ชาว​ฮีบรู​พวก​นี้​มา​ทำ​อะไร​ที่​นี่” อาคีช​ตอบ​ว่า “นี่​คือ​ดาวิด นาย​ทหาร​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​ซาอูล​แห่ง​อิสราเอล เขา​มา​อยู่​กับ​เรา​มาก​กว่า​หนึ่ง​ปี​แล้ว ตั้งแต่​วัน​ที่​เขา​หนี​ซาอูล​มา​จน​ถึง​วันนี้ เรา​ยัง​ไม่​พบ​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​อะไร​เลย”</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​แม่ทัพ​ชาว​ฟีลิสเตีย​โกรธ​เขา​มาก​และ​พูด​ว่า “ส่ง​ชาย​คน​นี้​กลับ​ไป ให้​เขา​กลับ​ไป​ยัง​เมือง​ที่​ท่าน​ให้​เขา​อยู่​นั้น เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ไป​ออกรบ​กับ​พวก​เรา ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​อาจ​จะ​หัน​กลับ​มา​สู้​รบ​กับ​เรา​ใน​ช่วง​ที่​เรา​รบ​กัน​อยู่​ก็​ได้ เขา​อาจ​จะ​คืน​ดี​กับ​เจ้า​นาย​ของ​เขา ด้วย​หัว​ของ​คน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">ไม่​ใช่​ดาวิด​คน​นี้​หรอก​หรือ​ที่​พวก​เขา​ร้องเพลง​ระหว่าง​การ​เต้นรำ​ของ​พวก​เขา​ว่า ‘ซาอูล​ฆ่า​คน​เป็น​พันๆ และ​ดาวิด​ฆ่า​คน​เป็น​หมื่นๆ’”</verse>
				<verse number="6">อาคีช​จึง​เรียก​ดาวิด​มา​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า เจ้านั้น​จงรัก​ภักดี​ต่อ​เรา​แน่ และ​เรา​ก็​ดีใจ​ที่​เจ้า​ได้​มา​รับใช้​อยู่​ใน​กองทัพ​ของ​เรา นับ​แต่​วัน​ที่​เจ้า​มา​อยู่​กับ​เรา​จน​ถึง​วันนี้ เรา​ไม่​เคย​พบ​ว่า​เจ้า​ทำ​อะไร​ผิด และ​พวก​ผู้ครอบ​ครอง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​เห็น​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ดี​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="7">กลับ​ไป​อย่าง​สันติ​เถิด อย่า​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป​ที่​ทำ​ให้​พวก​ผู้ครอบ​ครอง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไม่​พอใจ​เจ้า​เลย”</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ถาม​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​อะไร​ลง​ไป​หรือ นับ​แต่​วัน​ที่​ข้าพเจ้า​มา​อยู่​กับ​ท่าน​จน​ถึง​วันนี้ ท่าน​พบ​ว่า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​ใด​ผิด​หรือ ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​ไม่​สามารถ​ไป​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ผู้เป็น​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้”</verse>
				<verse number="9">อาคีช​ตอบ​ว่า “เรา​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​คนดี​มาก ราวกับ​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า แต่​ว่า​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ยัง​คง​พูด​ว่า ‘เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ไป​ร่วม​รบ​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​เจ้า​ตื่น​แต่เช้า​พร้อมๆ​กับ​คน​รับใช้​อื่นๆ​ที่​มา​กับ​เจ้า และ​ออก​เดิน​ทาง​แต่เช้า​ทันที​ที่​สว่าง”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ดาวิด​และ​พวก​ของ​เขา​ก็​ตื่น​แต่เช้า​และ​ออก​เดินทาง​กลับ​ไป​ยัง​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย ส่วน​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​เดิน​ขึ้น​ไป​ที่​ยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">ดาวิด​กับ​พวก​ของ​เขา​กลับ​มา​ถึง​เมือง​ศิกลาก​ใน​วัน​ที่​สาม ปรากฏ​ว่า​ชาว​อามาเลค​ได้​มา​ปล้น​เนเกบ​และ​ศิกลาก พวก​เขา​เข้า​โจมตี​และ​เผา​เมือง​ศิกลาก</verse>
				<verse number="2">และ​จับ​ผู้หญิง​และ​ทุก​คน​ใน​เมือง​ไว้ ทั้ง​เด็ก​และ​คน​แก่ ชาว​อามาเลค​ไม่​ได้​ฆ่า​ใคร​เลย แต่​กวาด​ต้อน​คน​ทั้งหมด​ไป​ตาม​ทาง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ดาวิด​และ​พวก​มา​ถึง​เมือง​ศิกลาก พวก​เขา​พบ​ว่า​เมือง​ถูก​เผา​ทำลาย ทั้ง​เมีย ทั้ง​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวก​เขา ถูก​จับ​ตัว​ไป​หมด</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ดาวิด​และ​พวก​จึง​ร้องไห้​เสียง​ดัง​จน​หมด​เรี่ยวแรง​ไม่​สามารถ​ร้อง​ต่อ​ไป​ได้​อีก</verse>
				<verse number="5">เมีย​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ดาวิด​คือ​นาง​อาหิโนอัม​ชาว​ยิสเรเอล​และ​นาง​อาบีกายิล เมีย​ม่าย​ของ​นาบาล​ชาว​คารเมล ก็​ถูก​จับ​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​ตก​อยู่​ใน​อันตราย​เป็น​อย่าง​มาก เพราะ​ผู้คน​พูด​กัน​ว่า​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา แต่​ละ​คน​รู้สึก​ขมขื่น​ใจ เพราะ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวก​เขา​ถูก​จับ​ไป แต่​ดาวิด​ก็​มี​ความ​กล้า​ขึ้น​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พูด​กับ​นักบวช​อาบียาธาร์​ลูกชาย​ของ​อาหิเมเลค​ว่า “เอา​เอโฟด​มา​ให้​เรา​หน่อย” อาบียาธาร์​ก็​เอา​มา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="8">และ​ดาวิด​ก็​ร้อง​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ตาม​โจร​กลุ่ม​นี้​ไป​หรือ​ไม่ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ไล่​พวก​มัน​ทัน​หรือ​เปล่า” พระองค์​ตอบ​ว่า “ตาม​ล่า​มัน​ไป เจ้า​จะ​ไล่​พวก​มัน​ทัน และ​ช่วย​เหลือ​คน​ได้​สำเร็จ”</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​และ​ชาย​หนุ่ม​หก​ร้อย​คน ได้​ออก​ติดตาม​โจร​กลุ่ม​นั้น​ไป​จน​ถึง​ลุ่ม​แม่น้ำ​เบโสร์ ที่นั่น​เขา​ได้​ทิ้ง​คน​กลุ่ม​หนึ่ง​ไว้</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มี​สอง​ร้อย​คน​ที่​เหน็ด​เหนื่อย​มาก​จน​ไม่​สามารถ​ข้าม​ลุ่ม​แม่น้ำ​ไป​ได้ จึง​หยุดพัก​อยู่​ที่​นั่น ส่วน​ดาวิด​และ​คน​อีก​สี่​ร้อย​คน​ยัง​คง​ไล่​ตาม​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​พบ​คน​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ใน​ท้องทุ่ง จึง​พา​มา​พบ​ดาวิด เขา​ให้​น้ำ​กับ​คน​อียิปต์​นั้น​ดื่ม ให้​อาหาร​เขา​กิน</verse>
				<verse number="12">เขา​ให้​ผล​มะเดื่อ​แห้ง​และ​เค้ก​องุ่น​แห้ง​สอง​ชิ้น เมื่อ​เขา​กิน​แล้ว​เขา​ก็ดี​ขึ้น เพราะ​เขา​ไม่​ได้​กิน​และ​ดื่ม​อะไร​เลย​มา​สาม​วัน​สาม​คืน​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​ถาม​คน​อียิปต์​นั้น​ว่า “เจ้า​เป็น​คน​ของ​ใคร และ​เจ้า​มา​จาก​ไหน” คน​อียิปต์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​คน​อียิปต์ เป็น​ทาส​ของ​คน​อามาเลค นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไว้ เพราะ​ข้าพเจ้า​ป่วย​เมื่อ​สาม​วัน​ก่อน</verse>
				<verse number="14">พวก​เรา​ได้​เข้า​ปล้น​เขต​แดน​เนเกบ ที่​คน​เคเรธี อาศัย​อยู่ และ​ดินแดน​ที่​เป็น​ของ​ยูดาห์ รวมทั้ง​เขต​แดน​เนเกบ​ที่​ตระกูล​คาเลบ​อาศัย​อยู่ และ​พวก​เรา​ก็​เผา​ศิกลาก​ทิ้ง”</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​ถาม​คน​อียิปต์​ว่า “เจ้า​ช่วย​พา​เรา​ลง​ไป​ถึง​โจร​กลุ่ม​นี้​ได้​หรือ​เปล่า” คน​อียิปต์​ตอบ​ว่า “สาบาน​ต่อหน้า​พระเจ้า​ก่อน​ว่า ท่าน​จะ​ไม่​ฆ่า​ข้าพเจ้า หรือ​ส่ง​ข้าพเจ้า​กลับ​คืน​ไปหา​นาย​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​พา​ท่าน​ลง​ไป​ถึง​โจร​กลุ่ม​นี้”</verse>
				<verse number="16">คน​อียิปต์​พา​ดาวิด​ไป​หา​อามาเลค และ​ที่​นั่น ดาวิด​ก็​ได้​พบ​กับ​คน​เหล่า​นั้น อยู่​กัน​อย่าง​กระจัด​กระจาย​ใน​แถบ​ชนบท กำลัง​กิน ดื่ม และ​เฉลิม​ฉลอง​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน เพราะ​ได้​ปล้น​ของ​มา​เป็น​จำนวน​มาก​จาก​แผ่นดิน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​จาก​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​สู้รบ​กับ​พวก​โจร​ตั้งแต่​ตอนค่ำ​จน​ถึง​เย็น​ของ​อีก​วัน​หนึ่ง และ​ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้​เลย นอก​จาก​ชาย​หนุ่ม​สี่​ร้อย​คน​ที่​ขี่​อูฐ​หนี​ไป​ได้</verse>
				<verse number="18">ดาวิด​เอา​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​ชาว​อามาเลค​ยึด​มา รวม​ถึง​เมีย​ทั้งสอง​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​ยึด​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​กลับ​มา​หมด ไม่​มี​อะไร​ขาด​เลย ทั้ง​คนหนุ่ม คนแก่ เด็กชาย​เด็กหญิง ของ​ที่​โจร​ปล้น​เอา​มา หรือ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​พวก​โจร​ได้​ปล้น​เอา​ไป​นั้น ดาวิด​เอา​กลับ​มา​หมด</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​ยึด​ฝูง​แพะแกะ​และ​ฝูง​โค​มา​ได้ และ​คน​ของ​เขา​ก็​ต้อน​ฝูง​สัตว์​ไป​ข้างหน้า​แล้ว​พูด​ว่า “นี่​คือ​ของ​ที่​ดาวิด​ปล้น​มา​ได้”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ดาวิด​มา​ถึง​บริเวณ​ที่​คน​สอง​ร้อย​คน ที่​เหนื่อย​เกิน​ไป​ที่​จะ​ตาม​ดาวิด และ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ที่​ลุ่ม​แม่น้ำ​เบโสร์ พวก​เขา​ออก​มา​พบ​ดาวิด​กับ​พวก​ที่​มา​กับ​ดาวิด เมื่อ​ดาวิด​กับ​พวก​ของ​เขา​มา​ถึง พวก​นั้น​ก็​ออก​มา​ถาม​ทุกข์สุข​ของ​ดาวิด​และ​พรรคพวก</verse>
				<verse number="22">แต่​มี​บางคน​ใน​พวก​ที่​ติดตาม​ดาวิด​ไป ที่​เป็น​คน​ชั่วร้าย​และ​ชอบ​สร้างปัญหา พูด​ขึ้น​ว่า “คน​พวก​นี้​ไม่​ได้​ออก​ไป​กับ​พวก​เรา ก็​ไม่​ควร​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​ของ​ที่​เรา​ยึด​มา​ได้ นอกจาก​ลูกเมีย​ของ​พวก​เขา​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="23">ดาวิด​พูด​ขึ้น​ว่า “พี่น้อง​ทั้งหลาย อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย พวก​ท่าน​ต้อง​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​พวก​เรา และ​ได้​มอบ​พวก​โจร​กลุ่ม​นี้​ที่​ได้​สู้รบ​กับ​พวก​เรา​ให้​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="24">ใคร​จะ​ฟัง​เจ้า​ใน​เรื่อง​นี้ ทุก​คน​จะ​ได้รับ​ส่วน​แบ่ง​เท่าๆ​กัน​หมด ไม่​ว่า​จะ​เป็น​คน​ที่​เฝ้า​สัมภาระ​อยู่​ที่​นี่ หรือ​คน​ที่​ลง​ไป​สู้รบ”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​ทำ​ให้​เรื่อง​นี้​เป็น​กฏ​ระเบียบ​ของ​ชาว​อิสราเอล มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ดาวิด​มา​ถึง​ศิกลาก เขา​ได้​ส่ง​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​บาง​ส่วน​ไป​ให้​กับ​ผู้นำ​อาวุโส​ใน​ยูดาห์ ที่​เป็น​เพื่อน​กับ​ดาวิด แล้ว​บอก​ว่า “นี่​คือ​ของขวัญ​สำหรับ​ท่าน​จาก​สิ่ง​ที่​ยึด​มา​ได้​จาก​พวก​ศัตรู​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="27">ดาวิด​ส่ง​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​บาง​ส่วน ไป​ให้​ผู้นำ​ที่​อยู่​ใน​เบธเอล ราโมท​ใน​เนเกบ และ​ยาททีร์</verse>
				<verse number="28">ไป​ยัง​ผู้นำ​ที่​อยู่​ที่​อาโรเออร์ สิฟโมท เอชเทโมอา</verse>
				<verse number="29">ไป​ยัง​ราคาล ไป​ยัง​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​คน​เยราเมเอล และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​คน​เคไนต์</verse>
				<verse number="30">ไป​ยัง​คน​ที่​อยู่​ใน​โฮรมาห์ โบราชาน อาธาค</verse>
				<verse number="31">และ​เฮโบรน และ​ไป​ยัง​ทุกๆ​ที่​ที่​ดาวิด​และ​พวก​เคย​อาศัย​มา​ก่อน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​สู้รบ​อยู่​กับ​ชาว​อิสราเอล ชาว​อิสราเอล​บาง​คน​หนี​ไป​ได้ หลาย​คน​ถูก​ฆ่า​ตาย​อยู่​บน​เขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="2">ชาว​ฟีลิสเตีย​ไล่​ตาม​ซาอูล​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ทัน และ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​ฆ่า​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน​ของ​ซาอูล​คือ​โยนาธาน อาบีนาดับ และ​มัลคีชูวา</verse>
				<verse number="3">การ​ต่อสู้​รุนแรง​ขึ้น​รอบๆ​ซาอูล และ​เมื่อ​พวก​นักยิงธนู​มา​พบ​ซาอูล​เข้า พวก​เขา​ได้​ยิง​ธนู​ใส่​ซาอูล​จน​บาด​เจ็บ​สาหัส</verse>
				<verse number="4">ซาอูล​พูด​กับ​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​ว่า “ชัก​ดาบ​ของ​เจ้า​ออก​มา แล้ว​แทง​เรา​ซะ ก่อน​ที่​ไอ้​พวก​ที่​ไม่​ได้​เข้า​พิธีขลิบ​เหล่านี้​จะ​เข้า​มา​แทง​เรา และ​ล้อเลียน​เรา” แต่​คน​ที่​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา​หวาด​กลัว​มาก​และ​ไม่​ยอม​ทำตาม ซาอูล​จึง​ชัก​ดาบ​ของ​เขา​เอง​ออก​มา​และ​ล้ม​ทับ​ลง​บน​ดาบนั้น</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผู้ถืออาวุธ​ของ​ซาอูล​เห็น​ว่า​ซาอูล​ตาย​แล้ว เขา​จึง​ล้ม​ทับ​ดาบ​ของ​เขา​เอง​ฆ่า​ตัว​ตาย​ไป​กับ​ซาอูล​ด้วย</verse>
				<verse number="6">อย่างนี้ ซาอูล ลูกชาย​ทั้ง​สาม คน​ถือ​อาวุธ​ของ​เขา และ​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด​จึง​ตาย​ใน​วัน​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ซึ่ง​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​หุบเขา และ​ที่​อยู่​อีก​ฝาก​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน เห็น​คน​อิสราเอล​หลบ​หนี และ​เห็น​ซาอูล​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ตาย​ไป พวก​เขา​จึง​หนี​ทิ้ง​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวก​เขา​ไป แล้ว​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​เข้า​ยึดครอง​เมือง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="8">วันรุ่งขึ้น​เมื่อ​คน​ฟีลิสเตีย​มา​ปลด​เสื้อผ้า​จาก​คน​ที่​ถูก​ฆ่า พวก​เขา​ได้​พบ​ศพ​ของ​ซาอูล และ​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ได้​ตัด​หัว​ของ​ซาอูล​และ​ถอด​ชุด​เกราะ​ของ​เขา​ออก แล้ว​ส่งข่าว​ไป​ทั่ว​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย เพื่อ​ประกาศ​ข่าว​ใน​วิหาร​ของ​พวก​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา และ​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​วาง​ชุด​เกราะ​ของ​ซาอูล​ไว้​ใน​วิหาร​พระ​อัชทาโรท​และ​เสียบ​ศพ​ของ​ซาอูล​ไว้​ที่​กำแพง​ของ​เมือง​เบธชาน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​ยาเบช-กิเลอาด​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทำ​กับ​ซาอูล</verse>
				<verse number="12">นักรบ​ผู้​กล้าหาญ​ทุก​คน​ก็​เดิน​ทาง​ตลอด​คืน​ไป​ยัง​เบธชาน พวก​เขา​ปลด​เอา​ร่าง​ของ​ซาอูล​และ​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน​ลง​จาก​กำแพง​ของ​เบธชาน และ​เอา​ไป​ยัง​เมือง​ยาเบช พวก​เขา​ได้​เผา​ศพ​ของ​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ได้​เก็บ​กระดูก และ​ฝัง​มัน​ไว้​ใต้​ต้น​สน​หมอก​ที่​ยาเบช และ​พวก​เขา​ก็​อด​อาหาร​ให้​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="10">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​ซาอูล​ตาย ดาวิด​เพิ่ง​จะ​กลับ​มา​จาก​การ​โจมตี​ชาว​อามาเลค​และ​ได้​มา​พัก​อยู่​ที่​ศิกลาก​เป็น​เวลา​สอง​วัน</verse>
				<verse number="2">ใน​วันที่​สาม ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​มา​จาก​ค่าย​ของ​ซาอูล​ได้​มา​ถึง​ศิกลาก เสื้อผ้า​ของ​เขา​ฉีกขาด​และ​มี​ฝุ่น​อยู่​เต็ม​หัว​ไป​หมด เมื่อ​เขา​มา​หา​ดาวิด เขา​ก้มกราบ​ดาวิด​ลง​กับ​พื้น​ทำ​ความเคารพ​ดาวิด</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ถาม​เขา​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ที่​ไหน​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​หนี​มา​จาก​ค่าย​ของ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ถาม​ต่อว่า “เล่า​ให้​เรา​ฟังซิ​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น” เขา​ตอบ​ว่า “มี​คน​จำนวน​มาก​หนี​ไป​จาก​สนามรบ และ​หลาย​คน​ล้ม​ตาย​ลง ส่วน​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็ตาย​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​ถาม​ชาย​หนุ่ม​ที่​นำ​เรื่อง​นั้น​มา​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า “เจ้า​รู้​ได้​ยังไง​ว่า​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​เขา​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">ชาย​หนุ่ม​จึง​ตอบ​ว่า “บังเอิญ​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​ภูเขา​กิลโบอา และ​เห็น​ซาอูล​กำลัง​ใช้​หอก​ของ​เขา​ยัน​ตัว​เขา​ไว้ มี​รถ​ม้าศึก​และ​ทหารม้า​มากมาย​กำลัง​ไล่​ตาม​ใกล้​จะ​มา​ถึง​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​หัน​มา​เห็น​ข้าพเจ้า เขา​เรียก​ข้าพเจ้า​และ​ข้าพเจ้า​ก็​ถาม​ว่า ‘ท่าน​จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ช่วย​อะไร​หรือ’</verse>
				<verse number="8">เขา​ถาม​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ใคร’ ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เป็น​ชาว​อามาเลค’</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘มา​ยืน​ค่อม​เรา​และ​ฆ่า​เรา​ซะ เรา​เจ็บปวด​มาก​แทบ​ขาดใจ​ตาย​อยู่​แล้ว แต่​ก็​ไม่​ตาย​สักที’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ไป​ยืน​ค่อม เขา​และ​ได้​ฆ่า​เขา​เสีย เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ล้ม​ลง​ขนาด​นั้น​เขา​จะ​ไม่​รอด​แน่ และ​ข้าพเจ้า​ได้​เอา​มงกุฎ​ที่​เขา​สวม​อยู่​บน​หัว​และ​กำไล​ที่​แขน​ของ​เขา​มา​ที่​นี่​ให้​กับ​ท่าน​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​และ​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ร้องไห้​ด้วย​ความ​เศร้าโศก​และ​อด​อาหาร​จน​กระทั่ง​ถึง​เย็น​ให้​กับ​ซาอูล และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล และ​ให้​กับ​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์ รวมทั้ง​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล เพราะ​พวก​เขา​ต่าง​ก็​ล้ม​ตาย​ลง​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​ถาม​ชาย​หนุ่ม​ที่​นำ​เรื่อง​นี้​มา​เล่า​ให้​เขา​ฟัง​ว่า “เจ้า​มา​จาก​ที่​ไหน” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​ลูก​ของ​ชาว​ต่างชาติ เป็น​ชาว​อามาเลค”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ถาม​เขา​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​กลัว​ที่​จะ​ยก​มือ​ขึ้น​ทำลาย​ผู้ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ไว้”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ดาวิด​ก็​เรียก​คน​ของ​เขา​มา​คน​หนึ่ง​และ​บอก​ว่า “นำ​ตัว​มัน​ไป​ตี​ให้​ตาย” ดังนั้น​คน​ของ​เขา​จึง​นำ​ตัว​ชาย​คน​นั้น​ไป​ทุบ​ตี​จน​ตาย</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “ที่​เจ้า​ต้อง​ตาย​นี้​ก็​เป็น​ความผิด​ของ​เจ้า​เอง เพราะ​ปาก​ของ​เจ้า​ได้​ปรักปรำ​เจ้า​ตอน​ที่​เจ้า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ได้​ฆ่า​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ไว้’”</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​แต่ง​เพลง​ไว้อาลัย​ให้​กับ​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="18">ดาวิด​สั่ง​ให้​สอน​บทเพลง​ไว้อาลัยนี้​ให้​กับ​คน​ยูดาห์ (เพลง​นี้​มี​ชื่อ​ว่า “คัน​ธนู” และ​ถูก​เขียน​ไว้​ใน “หนังสือ​ยาชาร์” )</verse>
				<verse number="19">“อิสราเอล​เอ๋ย ศักดิ์ศรี​ของ​เจ้า​นอน​ตาย​ตาม​เนินเขา​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า ผู้​กล้าหาญ​เหล่า​นั้น​ได้​ล้ม​ตาย​ลง</verse>
				<verse number="20">	อย่า​พูด​ถึง​เรื่องนี้​ใน​เมือง​กัท อย่า​ประกาศ​เรื่องนี้​บน​ถนน​ใน​เมือง​อัชเคโลน ไม่​อย่าง​นั้น บรรดา​สาวๆ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​จะ​ดีใจ ไม่​อย่าง​นั้น บรรดา​สาวๆ​ของ​ผู้​ที่​ไม่​ได้​เข้า​พิธีขลิบ จะ​ร่าเริง</verse>
				<verse number="21">ไอ้​เทือกเขา​ของ​กิลโบอา ขอ​อย่า​ให้​มี​ทั้ง​น้ำค้าง​และ​ฝน​ตกลง​บน​เจ้า​อีก​เลย ขอ​อย่า​ให้​ท้องทุ่ง​ออก​ผลผลิต​มา​สำหรับ​เป็น​เครื่อง​ถวาย เพราะ​ที่นั่น โล่​ของ​ผู้​กล้า​ได้​ถูก​ทำ​ให้​เสื่อม​ไป โล่​ของ​ซาอูล​ไม่​มี​วัน​ถูก​ลูบ​ด้วย​น้ำมัน​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="22">คัน​ธนู​ของ​โยนาธาน​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้ที่​ถูก​ฆ่า​หลั่งไหล ดาบ​ของ​ซาอูล​เสียบ​เข้า​ไป​ใน​ไขมัน​ของ​ผู้ที่​แข็งแกร่ง และ​ไม่​ได้​กลับ​มา​เปล่าๆ​จาก​การศึก</verse>
				<verse number="23">ซาอูล​และ​โยนาธาน ตอน​มี​ชีวิต​อยู่​ทั้ง​สอง​ก็​รัก​กัน​และ​เอื้อเฟื้อ​ต่อ​กัน ตอน​ตาย​พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​ถูก​แยก​จาก​กัน พวก​เขา​ว่องไว​กว่า​นก​อินทรี พวก​เขา​แข็งแรง​ยิ่งกว่า​สิงโต</verse>
				<verse number="24">สาวๆ​ของ​อิสราเอล​ทั้งหลาย ร้องไห้​ให้​กับ​ซาอูล​เถิด ซาอูล​แต่งกาย​ของ​พวก​ท่าน​อย่าง​หรูหรา​ด้วย​เสื้อ​สีเลือดหมู ซาอูล​ประดับ​เสื้อผ้า​ของ​พวก​ท่าน​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="25">ผู้​กล้าหาญ​เหล่า​นั้น​ได้​ล้ม​ตาย​ลง ใน​ท่ามกลาง​ศึก​สงคราม โยนาธาน​ถูก​ฆ่า​นอน​ตาย​อยู่​บน​เนิน​สูง​ของ​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="26">พี่​โยนาธาน​เอ๋ย ข้าพเจ้า​ร้องไห้​คร่ำ​ครวญ​เพื่อ​ท่าน ข้าพเจ้า​รัก​ท่าน​มาก ความรัก​ของ​ท่าน​ที่​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​นั้น​วิเศษ​นัก วิเศษ​ยิ่ง​กว่า​ความรัก​ของ​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="27">ผู้​กล้าหาญ​เหล่า​นั้น​ได้​ล้ม​ตาย​ลง พวก​อาวุธ​สงคราม​ได้​พินาศ​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อมา​ภายหลัง ดาวิด​ได้​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​จะ​เข้า​ไป​เมือง​ใด​เมือง​หนึ่ง​ของ​ยูดาห์​เพื่อ​ตั้ง​เป็น​ฐาน​ที่​มั่น​หรือ​ไม่” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ขึ้น​ไป​เถิด” ดาวิด​ถาม​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ไป​ที่​ไหน​หรือ” พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ไป​เมือง​เฮโบรน”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​จึง​ขึ้น​ไป​ที่​เฮโบรน พร้อม​กับ​เมีย​สอง​คน​ของ​เขา คือ อาหิโนอัม​ชาว​ยิสเรเอล​และ​อาบีกายิล เมีย​หม้าย​ของ​นาบาล​ชาว​คารเมล</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ยัง​พา​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา พร้อม​กับ​ครอบครัว​ของ​แต่​ละ​คน​ไป​ด้วย และ​พวก​เขา​ได้​ไป​ตั้ง​บ้าน​เรือน​อยู่​ที่​เมือง​เฮโบรน​และ​ตาม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​ชาว​ยูดาห์ ก็​มา​ที่​เมือง​เฮโบรน และ​ที่​นั่น​พวก​เขา​ได้​เจิม​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ครอบครัว​ชาว​ยูดาห์ เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​ดาวิด​ว่า​ชาว​ยาเบช-กิเลอาด​เป็น​ผู้​ฝังศพ​ซาอูล</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​ส่ง​คน​ส่งข่าว​ไป​หา​ชาว​ยาเบช-กิเลอาด เพื่อ​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​อวยพร​พวก​ท่าน ที่​พวก​ท่าน​ได้​แสดง​ความ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ซาอูล​นาย​ของ​พวก​ท่าน ด้วย​การ​ฝังศพ​เขา</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​แสดง​ความรัก​และ​ความ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พวก​ท่าน และ​เรา​ก็​จะ​ดี​กับ​พวก​ท่าน​เหมือนกัน เพราะ​สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​ได้​ทำ​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="7">อย่างนั้น ขอ​ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้ ซาอูล​นาย​ของ​ท่าน​ได้​ตาย​ไป​แล้ว แต่​ครอบครัว​ยูดาห์​ได้​แต่งตั้ง​เรา​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวก​เขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะ​นั้น อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​แม่ทัพ​ของ​ซาอูล ได้​พา​อิชโบเชท ลูกชาย​ของ​ซาอูล​ไป​ที่​เมือง​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="9">และ​เขา​ได้​แต่งตั้ง​อิชโบเชท​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​กิเลอาด อาชูร์ ยิสเรเอล เอฟราอิม เบนยามิน​และ​เหนือ​อิสราเอล ​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="10">อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​มี​อายุ​สี่​สิบ​ปี เมื่อ​เขา​ได้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล และ​เขา​ได้​ปกครอง​อยู่​สอง​ปี ส่วน​ครอบครัว​ของ​ชาว​ยูดาห์​ได้​ติดตาม​ดาวิด​ไป</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​ได้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ชาว​ยูดาห์​ใน​เมือง​เฮโบรน เป็น​เวลา​เจ็ด​ปี​หก​เดือน</verse>
				<verse number="12">อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์ รวมทั้ง​คน​ของ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ซาอูล ได้​ออก​จาก​เมือง​มาหะนาอิม​และ​ไป​ที่​เมือง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="13">โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​และ​คน​ของ​ดาวิด​ได้​ออก​ไป​พบ​พวก​เขา​ที่​สระน้ำ​ของ​เมือง​กิเบโอน คน​สอง​กลุ่มนี้ นั่ง​กัน​อยู่​คนละ​ฝั่ง​ของ​สระน้ำ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อับเนอร์​ก็​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “ให้​คน​หนุ่มๆ​มา​ต่อสู้​กัน​ตัว​ต่อ​ตัว​ให้​พวก​เรา​ดู” แล้ว​โยอาบ​พูด​ว่า “ตกลง ให้​พวก​เขา​ต่อสู้​กัน”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​ยืน​ขึ้น​และ​เดิน​ออก​มา​ตาม​ที่​ได้​นับ​ไว้ เป็น​คน​จาก​เผ่า​ของ​เบนยามิน​สิบ​สอง​คน​ที่​อยู่​ฝ่าย​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล และ​เป็น​คน​ของ​ดาวิด​สิบ​สอง​คน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​แต่​ละ​คน​ต่าง​ก็​จับ​หัว​ของ​คู่​ต่อสู้​ของ​ตน​ไว้​และ​ใช้​ดาบ​แทง​ไป​ที่​สีข้าง​ของ​แต่​ละ​ฝ่าย แล้ว​ทั้ง​คู่​ก็​ล้ม​ลง​ตาย​ด้วย​กัน ดังนั้น สถานที่​นั้น​ใน​เมือง​กิเบโอน​จึง​ถูก​เรียกว่า เฮลขัท ฮัสซูริม</verse>
				<verse number="17">การ​สู้รบ​กัน​ใน​วัน​นั้น​ดุเดือด​มาก อับเนอร์​กับ​พวก​คน​ของ​อิสราเอล​ต่าง​ก็​พ่ายแพ้​ต่อ​พวก​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="18">ลูกชาย​สาม​คน​ของ​นาง​เศรุยาห์​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย คือ​โยอาบ อาบีชัย​และ​อาสาเฮล ขณะนั้น อาสาเฮล​วิ่ง​อย่าง​ว่องไว​เหมือน​เนื้อทราย​ป่า</verse>
				<verse number="19">เขา​วิ่ง​ไล่​ตาม​อับเนอร์​ไป​อย่าง​แน่ว​แน่ ตรง​ไป​ไม่​หันขวา​หันซ้าย</verse>
				<verse number="20">อับเนอร์​หัน​กลับ​มา​มอง​ข้างหลัง​และ​ถาม​ออก​มา​ว่า “อาสาเฮล นั่น​เจ้า​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อับเนอร์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “หัน​ไป​ทางขวา​หรือ​ทางซ้ายสิ จับ​เอา​ชาย​หนุ่ม​คน​ใด​ก็​ได้​แล้ว​ปลด​อาวุธ​เขา​ไป​เสีย” แต่​อาสาเฮล​ยัง​ไม่​หยุด​ไล่​ตาม​เขา</verse>
				<verse number="22">อับเนอร์​เตือน​อาสาเฮล​อีก​ว่า “หยุด​ไล่​ตาม​เรา​ได้​แล้ว จะ​ให้​เรา​ทำร้าย​เจ้า​หรือ​ยังไง แล้ว​เรา​จะ​มอง​หน้า​โยอาบ​พี่ชาย​ของ​เจ้า​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="23">แต่​อาสาเฮล​ปฏิเสธ​ไม่​ยอม​เลิก​ไล่​ตาม ดังนั้น​อับเนอร์​จึง​เอา​ด้าม​หอก​แทง​เข้า​ที่​ท้อง​ของ​อาสาเฮล ด้าม​หอก​ทะลุ​ออก​กลาง​หลัง เขา​ล้ม​ลง​ที่​นั่น ตาย​คาที่ และ​ทุกๆ​คน​ก็​หยุด​เมื่อ​มา​ถึง​ที่​ที่​อาสาเฮล​ล้ม​ลง​ตาย</verse>
				<verse number="24">แต่​โยอาบ​และ​อาบีชัย ยัง​คง​ไล่​ตาม​อับเนอร์​ต่อ​ไป และ​ดวง​อาทิตย์​กำลัง​จะ​ตก​ดิน พวก​เขา​มา​ถึง​เนินเขา​อัมมาห์​ใกล้​กับ​กียาห์ ระหว่าง​ทาง​ที่​จะ​ไป​ที่​รกร้าง​ของ​เมือง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="25">แล้ว​คน​ของ​เบนยามิน​ก็​เข้า​มา​ร่วม​กับ​อับเนอร์ พวก​เขา​รวมตัวกัน​เป็น​กลุ่ม​เดียว​และ​ตั้ง​รับ​อยู่​บน​ยอดเขา​นั้น</verse>
				<verse number="26">อับเนอร์​ร้อง​เรียก​โยอาบ​ว่า “จะ​ต้อง​ให้​มี​การ​ฆ่า​ฟัน​กัน​ตลอด​ไป​หรือ ท่าน​ไม่​คิด​หรือ​ว่า​มัน​จะ​ต้อง​จบ​ลง​ด้วย​ความ​เศร้า เมื่อ​ไร​ท่าน​จะ​สั่ง​ให้​คน​ของ​ท่าน​หยุด​ไล่​ตาม​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา​เสียที”</verse>
				<verse number="27">โยอาบ​ตอบ​ว่า “พระเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่​ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า ถ้า​ท่าน​ไม่​พูด​ขึ้น​มา คน​เหล่า​นี้​ก็​จะ​ยัง​คง​ไล่​ตาม​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา​เอง​ไป​จน​กระทั่ง​ถึง​เช้า​แน่นอน ”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​โยอาบ​จึง​เป่า​แตร และ​คน​ทั้งหมด​ก็​หยุด พวก​เขา​ไม่​ไล่​ตาม​อิสราเอล​อีก และ​ไม่​ต่อสู้​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="29">ตลอด​คืน​นั้น อับเนอร์​และ​คน​ของ​เขา​เดิน​ทาง​ผ่าน​อาราบาห์ พวก​เขา​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​เดิน​ทาง​ผ่าน​หุบเขา​บิทโรน และ​มา​ถึง​เมือง​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​โยอาบ​กลับ​มา​จาก​การ​ไล่​ตาม​อับเนอร์ และ​เรียก​ชุมนุม​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด ถ้า​ไม่​รวม​อาสาเฮล คน​ของ​ดาวิด​หาย​ไป​สิบ​เก้า​คน</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​ของ​ดาวิด​ก็​ได้​ฆ่า​ชาว​เบนยามิน​ซึ่ง​อยู่​กับ​อับเนอร์​ไป​ถึง​สามร้อย​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ได้​เอา​ศพ​ของ​อาสาเฮล​มา​และ​ฝัง​เขา​ไว้​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​พ่อ​เขา​ที่​เมือง​เบธเลเฮม แล้ว​โยอาบ​และ​คน​ของ​เขา​ก็​เดินทาง​ตลอด​ทั้ง​คืน​จน​มา​ถึง​เมือง​เฮโบรน​เมื่อ​เริ่ม​สว่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">สงคราม​ระหว่าง​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​และ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​ยืดเยื้อ​อยู่​นาน ดาวิด​ยิ่ง​เข้มแข็ง​ขึ้น​เรื่อยๆ​ใน​ขณะ​ที่​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​กลับ​อ่อนแอ​ลง​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="2">มี​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​หลาย​คน​ที่​เกิด​ใน​เมือง​เฮโบรน ลูกชาย​คน​แรก​คือ​อัมโนน เป็น​ลูก​ของ​นาง​อาหิโนอัม​ชาว​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​คน​ที่​สอง​ชื่อ​เดลูยาห์ เป็น​ลูก​ของ​นาง​อาบีกายิล เมีย​หม้าย​ของ​นาบาล​ชาว​คารเมล คน​ที่​สาม​ชื่อ​อับซาโลม​เป็น​ลูก​ของ​นาง​มาอาคาห์​ลูกสาว​ของ​ทัลมัย กษัตริย์​เกชูร์</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​สี่​ชื่อ​อาโดนียาห์​ลูก​นาง​ฮักกีท คน​ที่​ห้า​ชื่อ​เชฟาทิยาห์​ลูก​นาง​อาบีตัล</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​หก​ชื่อ​อิทเรอัม ลูก​นาง​เอกลาห์ ลูกชาย​ทั้ง​หก​คน​นี้​ของ​ดาวิด​เกิด​ใน​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="6">ใน​ช่วง​ของ​สงคราม​ระหว่าง​ครอบครัว​ซาอูล​และ​ครอบครัว​ดาวิด อับเนอร์​ทำ​ตัว​ใหญ่​ขึ้นๆ​ใน​ครอบครัว​ซาอูล</verse>
				<verse number="7">ซาอูล​เคย​มี​เมีย​น้อย​ชื่อ​ริสปาห์​เป็น​ลูกสาว​ของ​อัยยาห์ อิชโบเชท​ได้​พูด​กับ​อับเนอร์​ว่า “ท่าน​ไป​นอน​กับ​เมีย​น้อย​ของ​พ่อ​เรา​ทำไม”</verse>
				<verse number="8">อับเนอร์​โกรธ​มาก ที่​อิชโบเชท​พูด​อย่าง​นั้น เขา​ตอบ​ว่า “นี่​เรา​เป็น​หัว​หมา​ของ​ฝ่าย​ยูดาห์​หรือ ทุก​วัน​นี้​เรา​ซื่อสัตย์​กับ​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​พ่อ​ท่าน​และ​กับ​ครอบครัว​และ​เพื่อนๆ​เขา เรา​ไม่​ได้​ส่ง​ตัว​ท่าน​ให้​กับ​ดาวิด แต่​ท่าน​ยัง​กล่าว​หา​เรา​ว่า​ไป​ยุ่ง​เกี่ยวกับ​เมีย​ของ​เขา​อีก</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​ว่า​จะ​เอา​อาณาจักร​ไป​จาก​ครอบครัว​ซาอูล และ​แต่งตั้ง​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ เขา​จะ​ครอบ​ครอง​ตั้งแต่​เมือง​ดาน​ไป​จน​ถึง​เมือง​เบเออร์เชบา ถ้า​หาก​เรา​ไม่​ได้​ช่วย​ทำ​ให้​ดาวิด​ได้​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สัญญา​ไว้​กับ​เขา​นี้ ขอ​ให้​พระเจ้า​ลงโทษ​เรา อับเนอร์​อย่าง​รุนแรง​ที่สุด”</verse>
				<verse number="10"></verse>
				<verse number="11">อิชโบเชท​ไม่​กล้า​พูด​อะไร​กับ​อับเนอร์​อีก เพราะ​เขา​กลัว​อับเนอร์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อับเนอร์​ได้​ส่ง​พวก​ตัวแทน​ของ​เขา​ไป​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ท่าน​คิด​ว่า​แผ่นดิน​นี้​ควร​จะ​ตก​เป็น​ของ​ใคร มา​เถิด มา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ช่วย​ให้​ท่าน​ได้​อิสราเอล​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​พูด​ว่า “ดี​แล้ว เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ท่าน แต่​เรา​มี​เงื่อนไข​ข้อ​หนึ่ง เมื่อ​ท่าน​มา​หา​เรา ให้​นำ​ตัว​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​มา​กับ​ท่าน​ด้วย ไม่​อย่าง​นั้น ท่าน​ก็​ไม่​ต้อง​มา​ให้​เรา​เห็น​หน้า”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ดาวิด​ก็​ส่ง​คนส่งข่าว​ไป​หา​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล สั่ง​ว่า “มอบ​มีคาล​ให้​กับ​เรา​ด้วย เรา​ได้​หมั้น​นาง​ไว้​แล้ว​ด้วย​หนังหุ้ม​ปลาย​อวัยวะ​เพศ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​หนึ่ง​ร้อย​คน ”</verse>
				<verse number="15">อิชโบเชท​จึง​ออก​คำสั่ง​ให้​ไป​นำ​ตัว​นาง​มา​จาก​ปัลทีเอล สามี​ของ​นาง​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ลาอิช</verse>
				<verse number="16">แต่​สามี​ของ​นาง​ก็​ไป​กับ​นาง​ด้วย เขา​เดิน​ร้องไห้​ตาม​หลัง​นาง​ตลอด​ทาง​ไป​จน​ถึง​บาฮูริม แล้ว​อับเนอร์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “กลับ​ไป​บ้าน​เถิด” เขา​จึง​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="17">อับเนอร์​ปรึกษา​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​และ​พูด​ว่า “พวก​ท่าน​เคย​ต้องการ​ให้​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​ท่าน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="18">ตอนนี้​ก็​ทำ​เสีย​เลยสิ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​ว่า ‘เรา​จะ​ช่วย​เหลือ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา ผ่าน​ทาง​ดาวิด ผู้รับใช้​เรา’”</verse>
				<verse number="19">อับเนอร์​ได้​พูด​กับ​ชาว​เบนยามิน​เป็น​การ​ส่วนตัว แล้ว​เขา​ก็​ไป​เมือง​เฮโบรน​เพื่อ​บอก​ดาวิด​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อิสราเอล​และ​ครอบครัว​เบนยามิน​อยาก​จะ​ทำ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อับเนอร์​พร้อม​กับ​คน​ของ​เขา​อีก​ยี่สิบ​คน​ไป​พบ​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน ดาวิด​ได้​เตรียม​งานเลี้ยง​ไว้​สำหรับ​เขา​และ​บรรดา​คน​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="21">อับเนอร์​จึง​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ให้​ข้าพเจ้า​ไป​เรียก​ชุมนุม​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​เพื่อ​ท่าน ผู้​เป็น​กษัตริย์​เจ้า​นาย​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​ท่าน​และ​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​ปกครอง​ทั่ว​แผ่นดิน​อย่าง​ที่​ใจ​ท่าน​ต้องการ” ดังนั้น​ดาวิด​จึง​ได้​ส่ง​อับเนอร์​ไป และ​เขา​ก็​จาก​ไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="22">ขณะนั้น​คน​ของ​ดาวิด​กับ​โยอาบ​ได้​กลับ​มา​จาก​การปล้น​และ​นำ​ของ​ที่​ปล้น​มา​ได้​เป็น​จำนวน​มาก แต่​อับเนอร์​ไม่​อยู่​ใน​เมือง​เฮโบรน​กับ​ดาวิด​แล้ว เพราะ​ดาวิด​ได้​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​แล้ว และ​เขา​ก็​ไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โยอาบ​และ​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​ไป​กับ​เขา​มา​ถึง มี​คน​มา​บอก​เขา​ว่า​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​ได้​มา​พบ​กษัตริย์​และ​กษัตริย์​ก็​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​แล้ว​และ​เขา​ก็​จาก​ไป​อย่าง​สันติ</verse>
				<verse number="24">โยอาบ​จึง​ไป​หา​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “นี่​ท่าน​ทำ​อะไร​ลง​ไป ดูสิ อับเนอร์​ได้​มา​พบ​ท่าน​แล้ว ทำไม​ท่าน​ถึง​ปล่อย​เขา​ไป นี่​เขา​ก็​จาก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์ เขา​มา​หลอกลวง​ท่าน​และ​เข้า​มา​สังเกต​ความ​เคลื่อนไหว​ของ​ท่าน​และ​สืบดู​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ท่าน​ทำ​อยู่”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​โยอาบ​ก็​จาก​ดาวิด​มา เขา​ได้​ส่ง​คน​ส่งข่าว​ไล่ตาม​อับเนอร์​ไป และ​พวก​เขา​ก็​ตาม​อับเนอร์​ไป​ทัน​ที่​บ่อน้ำ​สีราห์ และ​นำ​ตัว​อับเนอร์​กลับ​มา แต่​ดาวิด​ไม่​รู้​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="27">ทันที​ที่​อับเนอร์​กลับ​เข้า​มา​ถึง​เมือง​เฮโบรน โยอาบ​ได้​นำ​ตัว​เขา​หลบ​เข้า​ไป​ยัง​ประตู​เมือง ทำที​เหมือน​จะ​พูด​กับ​เขา​เป็น​การ​ส่วนตัว และ​ที่​นั่น​เอง โยอาบ​ได้​แทง​เขา​ที่​ท้อง​และ​เขา​ก็​ตาย โยอาบ​แก้แค้น​ให้​อาสาเฮล​น้องชาย​เขา</verse>
				<verse number="28">ต่อมา เมื่อ​ดาวิด​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ จึง​พูด​ว่า “เรา​และ​อาณาจักร​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​ความผิด​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ตลอด​ไป ใน​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​เลือด​ของ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์</verse>
				<verse number="29">ขอ​ให้​เลือด​เขา​ตกลง​บน​หัว​ของ​โยอาบ​และ​บน​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​พ่อ​เขา ขอ​ให้​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​โยอาบ​ต้อง​เป็น​หนองใน หรือ​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง หรือ​เป็น​หน้าตัวเมีย หรือ​ต้อง​ล้ม​ตาย​ด้วย​ดาบ หรือ​อด​อาหาร​ตาย”</verse>
				<verse number="30">(โยอาบ​และ​อาบีชัย​น้อง​ชาย​ของ​เขา​คอย​ดักซุ่ม​โจมตี ​อับเนอร์​เพราะ​อับเนอร์​ได้​ฆ่า​อาสาเฮล​น้องชาย​ของ​พวก​เขา​ใน​สนาม​รบ​ที่​เมือง​กิเบโอน)</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ดาวิด​ก็​พูด​กับ​โยอาบ​และ​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ว่า “ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​พวก​ท่าน​และ​สวม​ผ้า​กระสอบ​และ​เดิน​ไว้ทุกข์​ไป​ข้าง​หน้า​อับเนอร์” ส่วน​กษัตริย์​ดาวิด​เอง​ก็​เดิน​ตามหลัง​แคร่​หาม​ศพ​ไป</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ฝัง​ศพ​อับเนอร์​ไว้​ใน​เมือง​เฮโบรน​และ​กษัตริย์​ก็​ร้องไห้​เสียงดัง​ที่​หลุม​ฝังศพ​ของ​อับเนอร์ ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ร้องไห้​ด้วย</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​ได้​ร้องเพลง​ไว้ทุกข์​นี้​ให้​อับเนอร์ “อับเนอร์​ควร​มา​ตาย​เหมือน​กับ​คน​แหก​กฏ​หรือ</verse>
				<verse number="34">มือ​ของ​ท่าน​ไม่​ได้​ถูก​มัด เท้า​ของ​ท่าน​ไม่​ได้​ถูก​ล่าม​โซ่ ท่าน​ล้ม​ลง​เหมือน​คน​ที่​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​คน​ชั่วร้าย” และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ร้องไห้​ให้​เขา​อีก</verse>
				<verse number="35">แล้ว​พวก​เขา​ก็​มา​ขอร้อง​ให้​ดาวิด​กิน​อะไร​บ้าง​ใน​ช่วง​กลาง​วัน แต่​ดาวิด​ได้​สาบาน​ไว้​ว่า “ขอ​ให้​พระเจ้า​ลงโทษ​เรา​อย่าง​รุนแรง​ที่สุด ถ้า​เรา​กิน​ขนมปัง​หรือ​สิ่ง​ใด​ก็​ตาม​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน”</verse>
				<verse number="36">ประชาชน​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น และ​พอใจ​มาก​ใน​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​ทำ</verse>
				<verse number="37">ประชาชน​ชาว​ยูดาห์​และ​อิสราเอล ก็​รู้​ว่า กษัตริย์​ดาวิด​ไม่​มี​ส่วนร่วม​ใน​การฆ่า​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​เลย</verse>
				<verse number="38">แล้ว​กษัตริย์​ดาวิด​ก็​ได้​พูด​กับ​คน​ของ​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า วันนี้​ผู้นำ​ที่​สำคัญ​มาก​คน​หนึ่ง​ได้​มา​ตาย​ลง​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="39">และ​ใน​วัน​เดียว​กัน​นี้ เรา​ก็​ได้รับ​การเจิม​ให้​เป็น​กษัตริย์ แต่​เรา​ก็​อ่อนแอ​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์​ก็​แข็งแกร่ง​เกิน​ไป​สำหรับ​เรา ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ตอบแทน​คน​ทำ​ชั่ว​ตาม​ความชั่ว​ที่​เขา​ได้​ทำ​ด้วย​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ซาอูล​ได้ยิน​ว่า อับเนอร์​ตาย​ใน​เมือง​เฮโบรน เขา​ก็​สูญเสีย​ความ​กล้าหาญ และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​ตื่น​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="2">ใน​เวลา​นั้น​มี​ชาย​สอง​คน​มาหา​อิชโบเชท ลูกชาย​ของ​ซาอูล ชาย​สอง​คน​นี้​เป็น​หัว​หน้า​กอง​โจร คน​หนึ่ง​ชื่อ​บาอานาห์ และ​อีก​คน​ชื่อ​เรคาบ พวก​เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​ริมโมน​ชาว​เมือง​เบเอโรท พวก​เขา​มา​จาก​เผ่า​เบนยามิน (เมือง​เบเอโรท​ถือ​ว่า​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​คน​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="3">แต่​ชาว​เมือง​เบเอโรท​ได้​หลบหนี​มา​ที่​เมือง​กิททาอิม​กันหมด และ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ใน​ฐานะ​ชาว​ต่างชาติ​มา​จน​ทุก​วันนี้)</verse>
				<verse number="4">โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เมฟีโบเชท เมฟีโบเชท​มี​เท้า​พิการ​ทั้ง​สอง​ข้าง ตอน​ที่​เมฟีโบเชท​มี​อายุ​ห้า​ขวบ​นั้น มี​ข่าว​มา​จาก​เมือง​ยิสเรเอล ว่า​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ถูก​ฆ่า​ตาย พี่เลี้ยง​ของ​เมฟีโบเชท​อุ้ม​เขา​วิ่ง​หนี แต่​เพราะ​นาง​รีบ​เกิน​ไป จึง​ทำ​เขา​หล่น​ลง​มา​และ​ขา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​เขา​ก็​พิการ</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​เรคาบ​และ​บาอานาห์​ลูกชาย​ของ​ริมโมน​ชาว​เบเอโรท ได้​ออก​เดินทาง​ไป​บ้าน​ของ​อิชโบเชท พวก​เขา​ได้​มา​ถึง​ที่​นั่น​ใน​เวลา​เที่ยง​ที่​อากาศ​ร้อน ขณะ​ที่​อิชโบเชท​กำลัง​นอน​พัก​เที่ยง​อยู่</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​เข้า​ไป​ถึง​ส่วนใน​ของ​บ้าน ทำ​เหมือน​กับ​ว่า​จะ​เข้า​ไป​เอา​ข้าว​สาลี และ​พวก​เขา​ก็​แทง​อิชโบเชท​เข้า​ที่​ท้อง แล้ว​เรคาบ​กับ​บาอานาห์​พี่ชายของเขา​ก็​หนี​ไป</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ใน​ขณะ​ที่​อิชโบเชท​กำลัง​นอน​อยู่​บน​เตียง​ใน​ห้อง​นอน​ของ​เขา พวก​เขา​ได้​แทง​และ​ฆ่า​เขา และ​หลัง​จาก​นั้น​พวก​เขา​ได้​ตัด​หัว​อิชโบเชท​ไป​ด้วย พวก​เขา​เดิน​ทาง​ตลอด​ทั้ง​คืน​ใน​หุบเขา​จอร์แดน</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​นำ​หัว​ของ​อิชโบเชท​ไป​ให้​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน พวก​เขา​พูด​กับ​กษัตริย์​ดาวิด​ว่า “นี่​คือ​หัว​ของ​อิชโบเชท​ลูกชาย​ของ​ซาอูล ซาอูล​ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​ท่าน ที่​พยายาม​ฆ่า​ท่าน วันนี้​พระยาห์เวห์​ได้​แก้แค้น​ซาอูล​และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​ให้​กับ​ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​ตอบ​เรคาบ​และ​บาอานาห์​พี่ชายของเขา ลูกชาย​ของ​ริมโมน​ชาว​เบเอโรท​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ทำ​ให้​เรา​พ้น​จาก​ความ​ลำบาก​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">คราวก่อน เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​เรา​ว่า ‘ซาอูล​ตาย​แล้ว’ เขา​คิด​ว่า​เขา​กำลัง​นำ​ข่าวดี​มา​บอก เรา​ได้​จับ​เขา​และ​ฆ่า​เขา​ที่​ศิกลาก นั่น​คือ​รางวัล​ที่​เรา​ได้​ให้​สำหรับ​ข่าว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่า​นั้น​อีก คราวนี้ ใน​เมื่อ​พวก​คน​ชั่ว​ได้​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​ใน​บ้าน​ของ​เขา​และ​บน​เตียง​ของ​เขา​เอง จะ​ไม่​ให้​เรา​ฆ่า​เจ้า​เพราะ​ความตาย​ของ​เขา​และ​กำจัด​เจ้า​ออก​ไป​จาก​โลกนี้​ได้​ยังไง​กัน”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ดาวิด​จึง​ออก​คำ​สั่ง​แก่​คน​ของ​เขา และ​พวก​เขา​ก็​ฆ่า​สอง​คน​นั้น ตัด​มือ​และ​เท้า​ของ​สอง​คน​นั้น​และ​แขวน​ศพ​ของ​พวก​เขา​ไว้​ที่​ข้าง​สระ​น้ำ​ใน​เมือง​เฮโบรน แต่​พวก​เขา​เอา​หัว​ของ​อิชโบเชท​ไป​ฝัง​ไว้​ที่​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​อับเนอร์​ที่​เมือง​เฮโบรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อิสราเอล​ทุก​เผ่า​มา​หา​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน​และ​พูด​ว่า “พวก​เรา​คือ​เลือดเนื้อ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ใน​อดีต เมื่อ​ซาอูล​ยัง​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​พวก​เรา ท่าน​เป็น​ผู้​หนึ่ง​ที่​นำ​อิสราเอล​ใน​การรบ และ​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘เจ้า​จะ​เป็น​ผู้​นำ​ทาง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​อย่าง​ผู้เลี้ยงแกะ และ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ผู้ปกครอง​พวก​เขา’”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​มา​หา​กษัตริย์​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน กษัตริย์​ดาวิด​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​พวก​เขา​ที่​เมือง​เฮโบรน​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ และ​พวก​เขา​ก็​ได้​เจิม​ดาวิด​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​มี​อายุ​สาม​สิบ​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​ครองราชย์​อยู่​นาน​สี่​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​ครอบ​ครอง​อยู่​เหนือ​ยูดาห์​ใน​เมือง​เฮโบรน เป็น​เวลา​เจ็ด​ปี​หก​เดือน และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​ได้​ครอบ​ครอง​อิสราเอล​ทั้งหมด​รวมทั้ง​ยูดาห์​ด้วย เป็น​เวลา​สาม​สิบ​สาม​ปี</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ดาวิด​และ​คน​ของ​เขา​ยกทัพ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​โจมตี​ชาว​เยบุส​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น ชาว​เยบุส​บอก​กับ​ดาวิด​ว่า “แก​บุก​เข้า​มา​ที่​นี่​ไม่​ได้ แม้​แต่​คน​ตา​บอด​และ​คน​พิการ​ของ​เรา​ก็​ยัง​หยุด​แก​ได้” พวก​เขา​คิด​ว่า “ดาวิด​ไม่​สามารถ​บุก​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ของ​พวก​เขา​ได้”</verse>
				<verse number="7">แต่​ดาวิด​ก็​สามารถ​ยึด​ป้อม​ศิโยน​ไว้​เป็น​เมือง​ของ​ดาวิด ได้</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น ดาวิด​พูด​กับ​คน​ของ​เขา​ว่า “คน​ที่​จะ​เอา​ชนะ​ชาว​เยบุส​ได้​ต้อง​เข้า​ไป​ทาง​ท่อ​ส่ง​น้ำ เพื่อ​เข้า​ไป​ถึง ‘พวก​คนพิการ​และ​คน​ตาบอด​เหล่านั้น’ ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​ดาวิด” (นี่​คือ​เหตุ​ที่​คน​พูด​กัน​ว่า “อย่า​ให้​คน​ตาบอด​และ​คน​พิการ​เข้า​ไป​ใน​วัง ”)</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​ก็​เข้า​ยึด​เอา​ป้อมนั้น​เป็น​ที่พัก​และ​เรียก​มัน​ว่า​เมือง​ของ​ดาวิด แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​สร้าง​เมือง​ขึ้น​รอบๆ​ตั้งแต่​พื้น​ที่​ลาดเขา เข้า​ไป​ถึง​ข้างใน</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​ยิ่ง​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้นๆ​เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​สถิต​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="11">ฮีราม​กษัตริย์​ของ​ไทระ​ได้​ส่ง​คนส่งข่าว​มา​หา​ดาวิด พร้อม​ด้วย​ไม้​สน​ซีดาร์​และ​ช่างไม้​และ​ช่าง​ก่อหิน และ​พวก​เขา​ได้​สร้าง​วัง​ให้​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ตั้ง​เขา​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล และ​ได้​ทำ​ให้​อาณาจักร​ของ​เขา​เจริญ​รุ่งเรือง​ขึ้น เพื่อ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​ที่​เขา​ออก​จาก​เมือง​เฮโบรน ดาวิด​ได้​มี​เมีย​น้อย​และ​เมีย​เพิ่ม​ขึ้น​อีก​หลาย​คน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​มี​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​เพิ่ม​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">ชื่อ​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ที่​เกิด​ที่​นั่น คือ ชัมมุอา โชบับ นาธัน ซาโลมอน</verse>
				<verse number="15">อิบฮาร์ เอลีชูอา เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="16">เอลีชามา เอลียาดา และ​เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้ยิน​ว่า​ดาวิด​ได้รับ​การเจิม​ให้​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล พวก​เขา​จึง​ยกทัพ​ขึ้น​มา​สู้รบ​กับ​ดาวิด แต่​ดาวิด​รู้​เรื่องนี้​ก่อน​และ​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ที่​ป้อม</verse>
				<verse number="18">ขณะนั้น ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​มา​ถึง​และ​กระจาย​กำลัง​อยู่​ใน​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​ขึ้น​ไป​โจมตี​ชาว​ฟีลิสเตีย​หรือ​ไม่ พระองค์​จะ​มอบ​พวก​เขา​ไว้​ใน​กำมือ​ข้าพเจ้า​หรือ​เปล่า” พระยาห์เวห์​ตอบ​เขา​ว่า “ไป​เถิด เพราะ​เรา​จะ​มอบ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ไว้​ใน​กำมือ​เจ้า​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​จึง​ไป​ที่​บาอัล-เปราซิม และ​เขา​ก็​สู้รบ​เอา​ชนะ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้ และ​ดาวิด​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​บุก​ทะลวง​ศัตรู​ต่อ​หน้า​ข้าพเจ้า​เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​พุ่ง​ทะลวง​เขื่อน​ออก​มา” จึง​เรียก​สถานที่​นั้น​ว่า บาอัล-เปราซิม</verse>
				<verse number="21">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ทิ้ง​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา​ไว้​ที่​นั่น ดาวิด​กับ​คน​ของ​เขา​ได้​ขน​พวก​มัน​ไป</verse>
				<verse number="22">ชาว​ฟีลิสเตีย​ยกทัพ​ขึ้น​มา​อีก​และ​กระจาย​กำลัง​ออก​ใน​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="23">ดาวิด​จึง​ถาม​พระยาห์เวห์​อีก และ​พระองค์​ก็​ตอบ​เขา​ว่า “อย่า​บุก​เข้า​ไป​ตรงๆ​แต่​ให้​อ้อม​ไป​ด้านหลัง และ​โจมตี​พวก​เขา​จาก​พุ่มไม้​บาคา</verse>
				<verse number="24">ทันที​ที่​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​เดินทัพ​ที่​ยอด​พุ่มไม้​บาคา ก็​ให้​เคลื่อนไหว​อย่าง​รวดเร็ว เพราะ​นั่น​หมายถึง​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​หน้า​พวกเจ้า​ออก​ไป​มี​ชัย​เหนือ​กองทัพ​ชาว​ฟีลิสเตียแล้ว”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​เขา​ไว้ และ​เขา​ก็​โจมตี​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ตลอด​ทาง​จาก​เมือง​กิเบโอน ไป​จน​ถึง​เกเซอร์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ดาวิด​ได้​เลือก​ทหาร​ที่​เก่งกาจ​ของ​อิสราเอล​มา​ทั้งหมด​สาม​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​และ​คน​ของ​เขา​ออก​เดินทาง​ไป​ที่​เมือง​บาอาลาห์​ใน​ยูดาห์ เพื่อ​ไป​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​มาจาก​ที่นั่น หีบนั้น​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ระหว่าง​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ปีก​สอง​องค์</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ตั้ง​หีบ​ของ​พระเจ้า​ไว้​บน​เกวียน​เล่ม​ใหม่ และ​นำ​หีบ​นั้น​ไป​จาก​บ้าน​ของ​อาบีนาดับ​ซึ่ง​อยู่​บน​เขา อุสซาห์​และ​อาหิโย​ลูกชาย​ของ​อาบีนาดับ​เป็น​คน​ขับ​เกวียน​เล่ม​ใหม่นั้น</verse>
				<verse number="4">เกวียน​นั้น​บรรทุก​หีบ​ของ​พระเจ้า​อยู่​บน​มัน และ​อาหิโย​เดิน​นำ​หน้า​เกวียน​นั้น</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​และ​ครอบครัว​อิสราเอล​ทั้งหมด​กำลัง​เฉลิม​ฉลอง​กัน​อย่าง​สุดเหวี่ยง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พวก​เขา​ร้อง​เพลง เล่น​พิณเล็ก พิณใหญ่ กลองรำมะนา เครื่องเขย่า และ​ฉาบ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​นาโคน วัว​ที่​ลาก​เกวียน​นั้น​เกิด​สะดุด​ขึ้น​มา อุสซาห์​จึง​ยื่น​มือ​ออก​จับ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​โกรธ​อุสซาห์ แล้ว​พระองค์​ฟาด​เขา​ตาย อุสซาห์​ตาย​อยู่​ที่​นั้น​ต่อ​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​จึง​โกรธ​พระเจ้า เพราะ​ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ระเบิด​ใส่​อุสซาห์ สถานที่​แห่ง​นั้น​จึง​มี​ชื่อ​เรียกว่า เปเรศ-อุสซาห์ มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​นั้น ดาวิด​กลัว​พระยาห์เวห์ เขา​พูด​ว่า “ถ้า​เป็น​อย่าง​นี้ เรา​จะ​เอา​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เรา​ได้​ยังไง​กัน”</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​ไม่​ยอม​ที่​จะ​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​อยู่​กับ​เขา​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด เขา​จึง​นำ​หีบ​นั้น​ไป​ไว้​ที่​บ้าน​ของ​โอเบด-เอโดม​จาก​เมือง​กัท</verse>
				<verse number="11">หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​โอเบด-เอโดม​จาก​เมือง​กัท​เป็น​เวลา​สาม​เดือน และ​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​โอเบด-เอโดม​กับ​ครัว​เรือน​เขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="12">ขณะ​นั้น​มี​คน​ไป​บอก​กษัตริย์​ดาวิด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​ครัว​เรือน​ของ​โอเบด-เอโดม​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี เพราะ​หีบ​ของ​พระเจ้า​อยู่​กับ​เขา” ดาวิด​จึง​ได้​ลง​ไป​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​มา​จาก​บ้าน​ของ​โอเบด-เอโดม มา​ถึง​เมือง​ของ​ดาวิด​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​คน​ที่​ทำ​หน้าที่​หาม​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​เดิน​ไป​ได้​หก​ก้าว ดาวิด​ก็​ถวาย​วัว​ตัวผู้​หนึ่ง​ตัว​และ​ลูก​วัว​อ้วน​หนึ่ง​ตัว​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​สวม​ถุง​ผ้า​ทับอก​ลินิน​เต้นรำ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​อย่าง​สุดเหวี่ยง</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​และ​ครอบครัว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ ขึ้น​มา​พร้อม​กับ​โห่ร้อง​และ​เป่า​แตร​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ใน​ขณะ​ที่​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​เข้าสู่​เมือง​ของ​ดาวิด มีคาล​ลูกสาว​ซาอูล​มอง​ลง​มา​จาก​หน้า​ต่าง เมื่อ​นาง​เห็น​กษัตริย์​ดาวิด​กระโดด​โลดเต้น​และ​เต้นรำ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ นาง​นึก​ดูถูก​เขา​อยู่​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ได้​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ตั้ง​ไว้​ใน​ที่​เฉพาะ​ของ​มัน​ใน​เต็นท์​ที่​ดาวิด​ได้​กาง​ไว้​ให้ และ​ดาวิด​ได้​เผา​สัตว์​ทั้ง​ตัว​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​และ​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​ที่​เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​เสร็จ เขา​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ประชาชน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​ก็​แจก​ขนมปัง​หนึ่ง​ก้อน เค้ก​อินทผลัม​และ​เค้ก​ลูกเกด​ให้​กับ​แต่​ละ​คน​ใน​ฝูงชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ทั้ง​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​กลับ​บ้าน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ดาวิด​กลับ​บ้าน​เพื่อ​มา​อวยพร​คน​ใน​ครัว​เรือน​ของ​เขา มีคาล​ลูกสาว​ซาอูล​ออก​มา​พบ​เขา​และ​พูด​ว่า “วันนี้​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ช่าง​ทำ​ตัว​ได้​โดดเด่น​เสีย​จริง ถอด​เสื้อผ้า​ท่ามกลาง​สายตา​ของ​พวก​ทาส​หญิง​รับใช้ ของ​เขา เหมือน​คน​ชั้น​ต่ำ​ทำ​กัน”</verse>
				<verse number="21">ดาวิด​พูด​กับ​มีคาล​ว่า “เรา​ทำ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​เลือก​เรา แทน​ที่​จะ​เลือก​พ่อ​ของ​เจ้า หรือ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ใน​บ้าน​ของ​เขา พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​แต่งตั้ง​เรา​ขึ้น​ปกครอง​เหนือ​อิสราเอล​ประชาชน​ของ​พระองค์ ดังนั้น​เรา​จะ​เต้นรำ​และ​เฉลิม​ฉลอง​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​น่าอับอาย​ขายหน้า​ยิ่งกว่า​นี้​อีก เจ้า​อาจ​จะ​ไม่​เคารพ​เรา แต่​พวก​ทาสหญิง​ที่​เจ้า​พูด​ถึง​นั้น จะ​ยัง​คง​ให้​เกียรติ​เรา​อยู่”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​มีคาล​ลูกสาว​ซาอูล​ก็​ไม่​มี​ลูก​จน​กระทั่ง​นาง​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​ให้​เขา​พัก​จาก​การรบ​กับ​ศัตรู​รอบด้าน</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​พูด​กับ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ดูสิ เรา​อยู่​ที่​นี่ ใช้ชีวิต​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​ทำ​จาก​ต้นสนซีดาร์ ใน​ขณะ​ที่​หีบ​ของ​พระเจ้า ยัง​คง​อยู่​ใน​เต็นท์”</verse>
				<verse number="3">นาธัน​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “ใน​ใจ​ท่าน​คิด​อะไร ก็​ไป​ทำ​ตาม​นั้น​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">แต่​คืน​นั้น คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​นาธัน​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ให้​ไป​บอก​ดาวิด​คน​รับใช้​ของ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่าง​นี้ เจ้า​ไม่ใช่​คนนั้น​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​ให้​เรา​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="6">ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​ได้​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์​มา​จน​ถึง​วันนี้ เรา​ไม่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน เรา​ได้​ย้าย​จาก​ที่​หนึ่ง​ไป​อีก​ที่​หนึ่ง​โดย​ใช้​เต็นท์​เป็น​ที่​อาศัย</verse>
				<verse number="7">ไม่ว่า​เรา​ได้​ย้าย​ไป​ไหน​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด เรา​เคย​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​คอย​ดูแล​ชาว​อิสราเอล​คน​ของ​เรา หรือ​เปล่า​ว่า ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​ไม่​ได้​สร้าง​บ้าน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​ให้​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​ให้​บอก​กับ​ดาวิด​คน​รับใช้​ของ​เรา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด เรา​ได้​นำ​เจ้า​มา​จาก​ทุ่งหญ้า​เลี้ยง​สัตว์ จาก​การ​ไล่​ต้อน​ฝูง​แพะ​แกะ มา​เป็น​ผู้นำ​เหนือ​ชาว​อิสราเอล​คน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​อยู่​กับ​เจ้า​ใน​ทุกๆ​ที่​ที่​เจ้า​ไป และ​ได้​กำจัด​ศัตรู​ของ​เจ้า​ทั้งหมด​ไป​ต่อหน้า​เจ้า ตอน​นี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้ที่​มี​ชื่อ​เสียง​ที่​ยิ่งใหญ่​ใน​โลก​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="10">และ​เรา​จะ​หา​ที่​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​คน​ของ​เรา และ​จะ​ปลูกฝัง​พวก​เขา​ไว้​ที่​นั่น เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​สร้าง​บ้าน​ของ​ตัวเอง และ​ไม่​ต้อง​ถูก​รบกวน​อีก​ต่อ​ไป คน​ชั่ว​ทั้งหลาย​จะ​ไม่​สามารถ​กดขี่​ข่มเหง​พวก​เขา​อีก​เหมือน​ที่​พวก​มัน​เคย​ทำ​ตอน​ที่​ชาว​อิสราเอล​เข้า​มา​ใน​ช่วง​แรก​นั้น</verse>
				<verse number="11">และ​ยัง​ทำ​เรื่อย​มา​ใน​สมัย​ที่​เรา​ได้​แต่งตั้ง​พวก​ผู้นำกู้ชาติ ขึ้น​เหนือ​อิสราเอล​คน​ของ​เรา เรา​จะ​ให้​เจ้า​ได้​พัก​จาก​การรบ​กับ​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​เจ้า พระยาห์เวห์​ได้​ประกาศ​กับ​เจ้า​ว่า พระยาห์เวห์​เอง​จะ​เป็น​ผู้​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​วันเวลา​ของ​เจ้า​จบ​ลง แล้ว​เจ้า​ได้​ไป​นอน​พัก​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ตั้ง​ลูก​ของ​เจ้า​ขึ้น​มา​สืบทอด​เจ้า เป็น​ลูก​แท้ๆ​ของ​เจ้า​เอง และ​เรา​จะ​ก่อตั้ง​อาณาจักร​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">เขา​คือ​คน​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เรา และ​เรา​จะ​ตั้ง​บัลลังก์​ของ​อาณาจักร​เขา​ให้​มั่นคง​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา และ​เขา​จะ​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรา เมื่อ​เขา​ทำ​ผิด เรา​จะ​ใช้​คน​อื่น​มา​ลงโทษ​เขา คน​เหล่า​นั้น​จะ​เป็น​ไม้​เรียว​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">แต่​เรา​จะ​ไม่​เอา​ความรัก​ของ​เรา​ไป​จาก​เขา อย่าง​ที่​เรา​เคย​เอา​มัน​ไป​จาก​ซาอูล​ผู้ที่​เรา​ได้​กำจัด​ไป​ให้​พ้นหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="16">ครอบครัว​ของ​เจ้า​และ​อาณาจักร​ของ​เจ้า​จะ​ยั่งยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า​ตลอด​ไป บัลลังก์​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ก่อตั้ง​ไว้​ตลอด​ไป’”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​นาธัน​ก็​บอก​ดาวิด ถึง​นิมิต​และ​ทุก​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ได้​พูด</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ดาวิด​จึง​เข้า​ไป​ข้าง​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​นั่ง​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กัน พระองค์​ถึง​ได้​อวยพร​ข้าพเจ้า​มากมาย​ขนาดนี้</verse>
				<verse number="19">แต่​ดู​เหมือน​ว่า​มัน​ยัง​น้อย​ไป​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ ข้า​แต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ยัง​ได้​พูด​ถึง​อนาคต​ของ​ครอบครัว​ของ​ผู้รับใช้​พระองค์​คนนี้ ข้า​แต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า​ราวกับ​เป็น​คน​สำคัญ​มาก</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต มี​อะไร​อีก​ไหม​ที่​จะ​ให้​ดาวิด​ทำ​เพื่อ​พระองค์ ใน​เมื่อ​พระองค์​ก็​รู้จัก​ผู้รับใช้​คนนี้​ของ​พระองค์​ดี</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​เห็นแก่​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​คนนี้ พระองค์​ได้​ทำ​ทั้งหมด​นี้ คือ​เรื่อง​ยิ่งใหญ่​นี้ และ​ได้​เปิดเผย​ให้​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ได้รับรู้​เรื่อง​นี้​ด้วย เพราะ​พระองค์​ตัดสินใจ​ว่า​จะ​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้เป็น​พระเจ้า พระองค์​ช่าง​ยิ่งใหญ่​อะไร​เช่นนี้ ไม่​มี​ผู้ใด​เหมือน​พระองค์ และ​ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​อีก​นอกจาก​พระองค์ พวก​เรา​ไม่​เคย​ได้ยิน​เลย​ว่า​มี​พระ​องค์​ไหน​สามารถ​ทำ​เรื่อง​น่าทึ่ง​ทั้งหมด​นี้ได้</verse>
				<verse number="23">และ​จะ​มี​ใคร​เป็น​เหมือน​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์เล่า ผู้ที่​พระองค์​ได้​ไถ่​ออก​มา​จาก​การ​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์ เพื่อ​จะ​ได้​มา​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​สร้าง​ชื่อเสียง​ให้​กับ​พระองค์เอง ด้วย​การ​กระทำ​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่าเกรง​ขาม​เหล่านี้​เพื่อ​พวก​เขา ด้วย​การ​ขับไล่​ชนชาติ และ​พวก​พระ​ทั้งหลาย​ของ​พวก​มัน​ออก​ไป​ต่อหน้า​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ตั้ง​ชาว​อิสราเอล​ให้​เป็น​คน​ของ​พระองค์​ตลอด​ไป และ​พระองค์​ก็​กลาย​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​พระเจ้า ตอนนี้ ขอ​ให้​พระองค์​รักษา​สัญญา​ที่​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า ตอนนี้ ได้​โปรด​ทำตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​จะ​ได้​ยิ่งใหญ่​ตลอด​ไป แล้ว​คน​ทั้งหลาย​จะ​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เป็น​พระเจ้า​เหนือ​อิสราเอล’ และ​ขอให้​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​ผู้รับใช้​พระองค์ ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="27">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พระองค์​ได้​เปิดเผย​สิ่ง​นี้​กับ​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ โดย​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​สร้าง​บ้าน ให้​เจ้า’ นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ถึง​กล้า​อธิษฐาน​อย่างนี้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​คือ​พระเจ้า และ​คำพูด​ของ​พระองค์​เชื่อถือ​ได้ และ​พระองค์​ได้​สัญญา​สิ่ง​ดี​นี้​ให้​กับ​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">ตอนนี้ ขอ​โปรด​อวยพร​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ให้​คงอยู่​ตลอด​ไป​ต่อหน้า​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ได้​พูด​อย่างนั้น​ไว้ ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้าชีวิต อย่างนี้ ครอบครัว​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​จะ​ได้รับ​พร​ตลอดไป ตาม​คำอวยพร​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อมา ดาวิด​ได้​ชัยชนะ​เหนือ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ทำให้​พวก​นั้น​อยู่​ใต้​บังคับ และ​ได้​ยึด​เมือง​เมเธก-ฮัมมาห์​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​เคย​ครอบ​ครอง​อยู่</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ยัง​เอา​ชนะ​ชาว​โมอับ และ​ได้​บังคับ​ให้​คน​โมอับ​นอน​ราบ​ไป​กับ​พื้นดิน และ​แบ่ง​พวก​เขา​ออก​มา​เป็น​แถวๆ​ตาม​ความ​ยาว​ของ​เชือก​เส้นหนึ่ง คน​ใน​สอง​แถว​แรก​ที่​ถูก​เชือก​แบ่ง​ออก​มา​จะ​ถูก​ฆ่า​ตาย​หมด ส่วน​แถว​ที่​สาม​จะ​ได้รับ​การ​ไว้​ชีวิต ดังนั้น ชาว​โมอับ​จึง​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​ดาวิด​และ​ยอม​ส่ง​ส่วย ให้​เขา</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ได้​รบชนะ​ฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​เมือง​โศบาห์ ลูกชาย​ของ​เรโหบ ตอน​ที่​ดาวิด​ไป​ตั้ง​อนุสาวรีย์ ให้​กับ​ตน​เอง​ที่​ลุ่ม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ได้​ยึด​รถ​ม้าศึก​หนึ่ง​พัน​คัน คน​ขับ​รถ​ม้าศึก​เจ็ด​พัน​คน และ​ทหาร​เดิน​เท้า​สอง​หมื่น​คน ดาวิด​ได้​ตัด​เส้น​เอ็น​ที่​ขา​ของ​พวก​ม้า​ทั้งหมด ยก​เว้น​ม้า​หนึ่ง​ร้อย​ตัว​สำหรับ​รถรบ</verse>
				<verse number="5">ชาว​อารัม​จาก​เมือง​ดามัสกัส​ได้​มา​ช่วย​ฮาดัดเอเซอร์​กษัตริย์​เมือง​โศบาห์​รบ แต่​ดาวิด​ได้​ฆ่า​พวก​เขา​ตาย​ไป​สอง​หมื่น​สอง​พันคน</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​ส่ง​ทหาร​ขึ้น​ไป​ประจำ​ป้อม​ใน​เมือง​ดามัสกัส​ของ​ชาว​อารัม และ​ชาว​อารัม​ก็​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​เขา​และ​ส่ง​ส่วย​ให้​เขา พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ชัยชนะ​กับ​ดาวิด​ใน​ทุกๆ​ที่​ที่​เขา​ไป</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​ยึด​เอา​โล่​ทองคำ​ที่​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​ถือ และ​ขน​พวก​มัน​กลับ​ไป​ไว้​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​ยึด​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​มา​จาก​เมือง​เทบาห์ และ​เมือง​เบโรธัย​ที่​เคย​เป็น​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์ ไว้​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​โทอิ​กษัตริย์​เมือง​ฮามัท​ได้ยิน​ว่า​ดาวิด​เอา​ชนะ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์ได้</verse>
				<verse number="10">เขา​ได้​ส่ง​โยรัม ลูกชาย​ของ​เขา​ไป​พบ​ดาวิด เพื่อ​ถาม​ทุกข์สุข​ดาวิด​และ​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​ดาวิด​ที่​รบชนะ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์ เพราะ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​เคย​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​โทอิ​อยู่​บ่อยๆ โยรัม​นำ​ของ​ขวัญ​ที่​ทำ​จาก​เงิน ทอง​และ​ทอง​สัมฤทธิ์​ไป​ให้​กับ​ดาวิด​ด้วย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​อุทิศ​ของ​เหล่า​นั้น​ให้​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​เขา​เคย​อุทิศ​เงิน​และ​ทอง​ที่​ยึด​มา​ได้​จาก​ชาติ​ต่างๆ​ที่​เขา​เคย​ไป​ปราบปราม​มา</verse>
				<verse number="12">คือ เอโดม โมอับ ชาว​อัมโมน ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ชาว​อามาเลค ใน​ทำนอง​เดียวกัน ดาวิด​ก็​ได้​อุทิศ​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​จาก​ฮาดัดเอเซอร์ กษัตริย์​เมือง​โศบาห์​ลูกชาย​ของ​เรโหบ ให้​กับ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​ที่​ดาวิด​กลับ​มา​จาก​การ​โจมตี​ชาว​เอโดม​หนึ่ง​หมื่น​แปด​พัน​คน​ใน​หุบเขา​เกลือแล้ว เขา​ก็​มี​ชื่อ​เสียง​โด่งดัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ได้​ให้​กอง​ทหาร​เข้า​ประจำการ​อยู่​ตาม​ป้อม​ต่างๆ​ทั่ว​เมือง​เอโดม และ​ชาว​เมือง​เอโดม​ทั้งหมด​ก็​ตก​เป็น​ทาส​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ชัยชนะ​กับ​ดาวิด​ใน​ทุกๆ​ที่​ที่​เขา​ไป</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​ได้​ปกครอง​ทั่วทั้ง​อิสราเอล เขา​ได้​ให้​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ถูกต้อง​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">โยอาบ​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์​ได้​เป็น​แม่ทัพ เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​อาหิลูด​เป็น​ผู้​จด​บันทึก​เหตุการณ์</verse>
				<verse number="17">ศาโดก​ลูกชาย​อาหิทูบ​และ​อาหิเมเลค​ลูกชาย​อาบียาธาร์​เป็น​นักบวช เสไรอาห์​เป็น​เลขา</verse>
				<verse number="18">เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​เป็น​ผู้ควบคุม​ชาวเคเรธี​และ​ชาวเปเลท และ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​เป็น​ที่​ปรึกษา​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ดาวิด​ถาม​ว่า “มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​ซาอูล​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​บ้าง เรา​จะ​ได้​เมตตา​ปรานี​เขา เพราะ​เห็นแก่​โยนาธาน”</verse>
				<verse number="2">ขณะนั้น​มี​คน​รับใช้​ใน​ครอบครัว​ซาอูล​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ศิบา พวก​เขา​เรียก​ตัว​ศิบา​มา​พบ​ดาวิด และ​กษัตริย์​ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​คือ​ศิบา​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​คือ​ศิบา​ผู้รับใช้​ท่าน”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ถาม​เขา​ว่า “มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​ซาอูล​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​อีก​บ้าง เรา​อยาก​แสดง​ความรัก​ของ​พระเจ้า​ให้​แก่​เขา” ศิบา​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “ยัง​เหลือ​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​โยนาธาน เท้า​ทั้ง​สอง​ข้าง​เป็น​ง่อย”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ถาม​ต่อว่า “เขา​อยู่​ที่​ไหน” ศิบา​ตอบ​ว่า “เขา​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​มาคีร์ ลูกชาย​ของ​อัมมีเอล ใน​เมือง​โลเดบาร์”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ดาวิด​ก็​เลย​สั่ง​ให้​คน​ไป​นำ​ตัว​เขา​มา​จาก​บ้าน​ของ​มาคีร์​ลูกชาย​อัมมีเอล ใน​เมือง​โลเดบาร์</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เมฟีโบเชท​ลูกชาย​ของ​โยนาธาน ที่​เป็น​ลูกชาย​ซาอูล มา​พบ​ดาวิด เขา​ก้มหน้า​กราบลง​ถึง​พื้น ดาวิด​พูด​ว่า “เมฟีโบเชท​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​อยู่​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​จะ​เมตตาปรานี​เจ้า​อย่าง​แน่นอน เพื่อ​เห็นแก่​โยนาธาน​พ่อ​ของ​เจ้า เรา​จะ​คืน​ที่ดิน​ทั้งหมด​ที่​เคย​เป็น​ของ​ซาอูล​ปู่​ของ​เจ้า ให้​กับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ได้​นั่ง​กิน​อาหาร​โต๊ะ​เดียว​กับ​เรา​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="8">เมฟีโบเชท​ก้ม​ลง​กราบ​อีก​ครั้ง​และ​พูด​ว่า “คน​รับใช้​ท่าน​คนนี้​เป็น​ใคร​หรือ ท่าน​ถึง​ได้​มา​สนใจ​หมา​ที่​ตาย​แล้ว​อย่าง​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​ก็​เรียก​ตัว​ศิบา​คน​รับใช้​ของ​ซาอูล​เข้า​มา และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​ได้​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เคย​เป็น​ของ​ซาอูล​และ​ของ​ครอบครัว​เขา ไว้​กับ​หลาน​ของ​เจ้า​นาย​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​และ​พวก​ลูกชาย​และ​คน​รับใช้​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ทำ​ไร่​อยู่​บน​ที่ดินนั้น​ให้​กับ​เขา​และ​ผลิต​พืชผล​ให้​กับ​เขา เพื่อ​ว่า​หลาน​ของ​เจ้า​นาย​เจ้า จะ​ได้​มี​ของ​เหล่า​นี้​ไว้​ใช้ และ​เมฟีโบเชท​หลานชาย​ของ​เจ้านาย​เจ้า​จะ​ได้​นั่ง​กิน​อาหาร​ที่​โต๊ะ​เดียว​กับ​เรา​ตลอดไป” (ตอน​นั้น​ศิบา​มี​ลูกชาย​สิบห้า​คน​และ​มี​คน​รับใช้​ยี่สิบ​คน)</verse>
				<verse number="11">ศิบา​จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข้า​รับใช้​ของ​ท่าน จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​สั่ง​ให้​ทำ” ดังนั้น​เมฟีโบเชท​จึง​ได้​นั่ง​กิน​อาหาร​ที่​โต๊ะ​เดียว​กับ​ดาวิด​เหมือน​พวก​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="12">เมฟีโบเชท​มี​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ยัง​เด็ก​อยู่​ชื่อ​มีคา และ​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ศิบา​ทั้งหมด​ก็​กลาย​เป็น​คน​รับใช้​ของ​เมฟีโบเชท</verse>
				<verse number="13">เมฟีโบเชท​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​มี​เท้า​ที่​เป็น​ง่อย​ทั้ง​สอง​ข้าง และ​ทุก​วัน​เขา​ก็​ได้​นั่ง​กิน​อาหาร​ที่​โต๊ะ​เดียว​กับ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​เวลา​ต่อมา กษัตริย์​ของ​ชาว​อัมโมน​ได้​ตาย​ไป ลูกชาย​ของ​เขา​ชื่อ​ฮานูน​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​คิด​ว่า “เรา​จะ​ดี​ต่อ​ฮานูน​ลูกชาย​ของ​นาหาช​เหมือน​กับ​ที่​พ่อ​ของ​เขา​เคย​ดี​ต่อ​เรา” ดาวิด​จึง​ส่ง​พวก​ตัวแทน​มา​ปลอบโยน​ฮานูน​เรื่อง​พ่อ​ของ​เขา เมื่อ​คน​ของ​ดาวิด​มา​ถึง​แผ่นดิน​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="3">พวก​ผู้นำ​ของ​ชาว​อัมโมน​พูด​กับ​ฮานูน​นาย​ของ​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​คิด​ว่า​ดาวิด​กำลัง​ให้​เกียรติ​พ่อ​ของ​ท่าน​หรือ ที่​ส่ง​คน​มา​เพื่อ​ปลอบโยน​ท่าน​อย่างนี้ ดาวิด​ส่ง​คน​ของ​เขา​มา เพื่อ​สำรวจ สอดแนม​เมือง และ​เตรียม​ทำ​สงคราม​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">ฮานูน​จึง​จับ​พวก​คน​ของ​ดาวิด​ไว้ แล้ว​โกน​เครา​ของ​พวก​เขา​ออก​ข้าง​หนึ่ง และ​ตัด​เสื้อผ้า​ของ​พวก​เขา​ออก​ข้าง​หนึ่ง​ตั้งแต่​สะโพก​ลง​ไป​และ​ไล่​พวก​เขา​ออก​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​ดาวิด​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ ดาวิด​ส่ง​คน​ส่งข่าว​มา​พบ​คน​เหล่านั้น เพราะ​พวก​เขา​รู้สึก​อับอาย​มาก กษัตริย์​พูด​ว่า “ให้​อยู่​ที่​เมือง​เยริโค​จน​กว่า​เครา​ของ​พวก​ท่าน​จะ​งอก​ขึ้น​มา​ใหม่ แล้ว​ค่อย​กลับ​มา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ชาว​อัมโมน​รู้​ว่า​พวก​เขา​ทำให้​ดาวิด​เกลียด​ชัง​เสีย​แล้ว พวก​เขา​จึง​จ้าง​ทหาร​เดินเท้า​ชาว​อารัม​สอง​หมื่น​คน​มา​จาก​เมือง​เบธเรโหบ​และ​เมือง​โศบาห์ รวมทั้ง​จ้าง​กษัตริย์​มาอาคาห์​กับ​คน​ของ​เขา​อีก​หนึ่ง​พัน​คน และ​จ้าง​ชาว​เมือง​โทบ​อีก​หนึ่ง​หมื่น​สอง​พัน​คน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​นี้ เขา​ได้​ส่ง​โยอาบ​พร้อม​กับ​กองทัพ​นักรบ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ออก​ไป</verse>
				<verse number="8">ชาว​อัมโมน​ออก​มา​เตรียม​รบ​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง ขณะ​ที่​ชาว​อารัม​จาก​เมือง​โศบาห์​และ​เมือง​เรโหบ และ​คน​ของ​เมือง​โทบ​กับ​ของ​มาอาคาห์​อยู่​ใน​ทุ่ง​กว้าง</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​โยอาบ​เห็น​ว่า​มี​กองทัพ​ล้อม​เขา​อยู่​ทั้ง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง เขา​จึง​เลือก​ทหาร​ที่​ดี​ที่สุด​ใน​กอง​ทหาร​ของ​อิสราเอล​ออก​มา​กอง​หนึ่ง และ​สั่ง​ให้​พวก​เขา​ออก​ไป​ต่อสู้​กับ​ชาว​อารัม</verse>
				<verse number="10">เขา​จัด​กองทัพ​ที่​เหลือ​ภายใต้​การ​บัญชาการ​ของ​อาบีชัย​น้องชาย​ของ​เขา​ให้​เข้า​ไป​ต่อสู้​กับ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="11">โยอาบ​พูด​กับ​อาบีชัย​ว่า “ถ้า​ชาว​อารัม​แข็งแกร่ง​เกิน​ไป​สำหรับ​เรา ท่าน​ต้อง​มา​ช่วย​เหลือ​เรา แต่​ถ้า​ชาว​อัมโมน​แข็งแกร่ง​เกิน​ไป​สำหรับ​ท่าน เรา​จะ​มา​ช่วย​เหลือ​ท่าน</verse>
				<verse number="12">กล้าหาญ​ไว้ และ​สู้​ให้​สม​กับ​เป็น​ชาย​ชาติ​ทหาร​เพื่อ​คน​ของ​พวก​เรา และ​เพื่อ​เมือง​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​จัดการ​ตาม​ที่​พระองค์​เห็น​สมควรเถิด”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โยอาบ​และ​กองทัพ​ที่​ไปกับ​เขา ก็​ได้​บุก​เข้า​สู้รบ​กับ​ชาว​อารัม และ​ชาว​อารัม​ได้​ถอย​หนี​ไป​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ชาว​อัมโมน​เห็น​ว่า​ชาว​อารัม​กำลัง​หลบหนี พวก​เขา​จึง​หลบหนี​ไป​ต่อหน้า​อาบีชัย​และ​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง โยอาบ​ก็​กลับ​มา​จาก​การ​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน​และ​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ที่​ชาว​อารัม​เห็น​ว่า​พวก​เขา​ถูก​อิสราเอล​ตี​แตก พวก​เขา​จึง​รวมตัว​กัน​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="16">ฮาดัด-เอเซอร์ นำ​ชาว​อารัม​มาจาก​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ พวก​เขา​ไป​ที่​เฮลาม​โดย​มี​โชบัค​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​ฮาดัด-เอเซอร์​เป็น​ผู้นำ​ทัพ</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​ดาวิด​ถึง​เรื่องนี้ ดาวิด​จึง​รวบรวม​อิสราเอล​ทั้งหมด​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ไป​ที่​เฮลาม ชาว​อารัม​จัดทัพ​และ​ได้​เข้า​สู้รบ​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="18">แต่​ดาวิด​รบ​ชนะ​พวก​เขา และ​พวก​เขา​หลบหนี​ไป​ต่อ​หน้า​อิสราเอล ดาวิด​ได้​ฆ่า​คน​ขับ​รถรบ​ของ​พวก​เขา​ไป​เจ็ด​ร้อย​คน​และ​ทหาร​เดิน​เท้า อีก​สี่​หมื่น​คน ดาวิด​ได้​ทำ​ให้​โชบัค​แม่ทัพ​ของ​ชาว​อารัม​บาด​เจ็บ เขา​จึง​ตาย​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​กษัตริย์​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ภาย​ใต้​อำนาจ​ของ​ฮาดัดเอเซอร์ เห็น​ว่า​พวก​เขา​พ่าย​แพ้​ต่อ​อิสราเอล​แล้ว พวก​เขา​จึง​ทำ​สัญญา​สงบศึก​และ​ยอม​ตก​เป็น​ทาส​ของ​อิสราเอล ชาว​อารัม​จึง​กลัว​และ​ไม่​กล้า​ช่วย​ชาว​อัมโมน​อีก​ต่อ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ใน​ฤดูใบไม้ผลิ ซึ่ง​เป็น​เวลา​ที่​พวก​กษัตริย์​ต่าง​ออก​ไป​ทำ​ศึก​สงคราม​กัน ดาวิด​ส่ง​โยอาบ​ออก​ไป​พร้อม​กับ​คน​ของ​กษัตริย์​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อัมโมน และ​ได้​เข้า​ล้อม​เมือง​รับบาห์​ไว้ แต่​ดาวิด​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">เย็น​วัน​หนึ่ง ดาวิด​ได้​ลุก​ขึ้น​มา​เดินเล่น​อยู่​บน​ดาดฟ้า​วัง จาก​ดาดฟ้า​นั้น เขา​มอง​ลง​ไป​เห็น​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​กำลัง​อาบน้ำ​อยู่ หญิง​คน​นั้น​สวย​มาก</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​จึง​ส่ง​คน​ไป​สืบ​ดู​ว่า​นาง​เป็น​ใคร พนักงาน​คน​นั้น​กลับ​มา​บอก​ว่า “นาง​คือ​บัทเชบา ลูกสาว​ของ​เอลีอัม นาง​เป็น​เมีย​ของ​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์”</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ได้​ส่ง​คน​ไปหา​นาง พา​นาง​มา​พบ​และ​เขา​ก็​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง​และ​นาง​ก็​กลับ​บ้าน​ไป (ตอนนั้น นาง​เพิ่ง​ชำระ​ตัวเอง​หลังจาก​มี​ประจำเดือน​แล้ว)</verse>
				<verse number="5">นาง​ได้​ตั้งท้อง จึง​ส่ง​คน​ไป​บอก​ดาวิด​ว่า “ดิฉัน​ได้​ตั้งท้อง​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​จึง​ส่ง​คน​ไป​บอก​โยอาบ​ว่า “ให้​ส่ง​ตัว​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​กลับ​มาหา​เรา” โยอาบ​จึง​ส่ง​ตัว​อุรียาห์​กลับ​มา​พบ​ดาวิด</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​อุรียาห์​มา​พบ​ดาวิด ดาวิด​ถาม​เขา​ว่า​โยอาบ​เป็น​อย่างไร พวก​ทหาร​เป็น​อย่างไร และ​สงคราม​ไป​ถึง​ไหน​แล้ว</verse>
				<verse number="8">แล้ว ดาวิด​ก็​พูด​กับ​อุรียาห์​ว่า “กลับ​ไป​บ้าน​ของ​ท่าน​และ​ล้างเท้า​ของ​ท่าน เถิด” อุรียาห์​จึง​ออก​จาก​วัง​และ​ก็​มี​ของ​ขวัญ​จาก​กษัตริย์​ส่ง​ตาม​หลัง​มา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="9">แต่​อุรียาห์​นอน​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​วัง​กับ​พวก​คน​รับใช้​คน​อื่นๆ​ของ​นาย​เขา และ​ไม่​ได้​กลับ​ไป​บ้าน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ดาวิด​รู้เรื่อง​ว่า “อุรียาห์​ไม่​ได้​กลับ​บ้าน” เขา​ถาม​อุรียาห์​ว่า “นี่​เจ้า​ไม่​ได้​เดิน​ทาง​มา​จาก​แดนไกล​หรอกหรือ ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​กลับ​บ้าน”</verse>
				<verse number="11">อุรียาห์​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “หีบ​แห่ง​ข้อตกลง อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ยัง​พัก​อยู่​ใน​เต็นท์ และ​โยอาบ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​และ​คน​ของ​นาย​ข้าพเจ้า​ยัง​ตั้ง​ค่าย​อยู่​กลาง​ทุ่ง จะ​ให้​ข้าพเจ้า​กลับ​บ้าน​ไป​กิน​และ​ดื่ม​และ​นอน​กับ​เมีย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​อย่าง​ไร ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ยอม​ทำ​อย่าง​นั้น​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​ก็​เลย​พูด​กับ​เขา​ว่า “อยู่​ที่​นี่​อีก​วัน​หนึ่ง แล้ว​พรุ่งนี้​เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​กลับ” อุรียาห์​จึง​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​ได้​เชิญ​เขา​มา​กิน​และ​ดื่ม​กับ​ดาวิด และ​ดาวิด​ทำให้​เขา​เมา แต่​ใน​ตอนเย็น อุรียาห์​กลับ​ไป​นอน​บน​เสื่อ​ของ​เขา​กับ​พวก​คน​รับใช้​คน​อื่นๆ​ของ​นาย​เขา เขา​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="14">พอ​รุ่งเช้า ดาวิด​เขียน​จดหมาย​ถึง​โยอาบ​และ​ส่ง​จดหมาย​นั้น​ไป​พร้อม​กับ​อุรียาห์</verse>
				<verse number="15">ใน​จดหมาย​นั้น​เขียน​ว่า “ส่ง​อุรียาห์​ไป​อยู่​แนว​หน้า​ที่​มี​การ​สู้รบ​ที่​ดุเดือด​ที่สุด แล้ว​ถอยทัพ​ปล่อย​เขา​ไว้ เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ถูก​ฆ่า​ตาย”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ขณะ​ที่​โยอาบ​ยัง​ล้อม​เมือง​อยู่ เขา​ได้​ส่ง​อุรียาห์​ไป​ใน​สถานที่​ที่​เขา​รู้​ว่า​เป็น​จุด​ที่​มี​การ​ป้องกัน​เข้มแข็ง​ที่สุด</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คน​ใน​เมือง​ออก​มา​และ​ต่อสู้​กับ​โยอาบ คน​จาก​กองทัพ​ของ​ดาวิด​บาง​คน​ตาย รวมทั้ง​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">โยอาบ​ส่ง​รายงาน​การ​รบ​ให้​ดาวิด</verse>
				<verse number="19">เขา​บอก​คน​ส่งข่าว​ว่า “เมื่อ​เจ้า​รายงาน​การ​รบ​นี้​กับ​กษัตริย์​แล้ว</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​อาจ​โกรธ​ขึ้น​มา​และ​อาจ​ถาม​เจ้า​ว่า ‘ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​เข้า​ไป​ต่อ​สู้​ใกล้​เมือง​ขนาด​นั้น พวก​เจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​พวก​มัน​อาจ​ยิงธนู​ลง​มา​จาก​บน​กำแพง​ได้</verse>
				<verse number="21">จำไม่​ได้​หรือ​ว่า​ใคร​ฆ่า​อาบีเมเลค​ลูกชาย​เยรุบเบเชท ไม่​ใช่​เพราะ​หญิง​คน​หนึ่ง​โยน​โม่​หิน​ท่อน​บน ลง​มา​จาก​กำแพง แล้ว​ทับ​เขา​ตาย​ใน​เธเบศ​หรอก​หรือ ทำไม​พวก​เจ้า​เข้า​ไป​ชิด​กำแพง​ขนาด​นั้น’ ถ้า​เขา​ถาม​เจ้า​อย่าง​นั้น ให้​บอก​เขา​ว่า ‘อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​คน​รับใช้​ท่าน​ก็​ตาย​ด้วย’”</verse>
				<verse number="22">คน​ส่งข่าว​ออก​เดิน​ทาง​ไป และ​เมื่อ​เขา​มา​ถึง เขา​ก็​เล่า​ทุก​อย่าง​ที่​โยอาบ​สั่ง​มา​ให้​กับ​ดาวิด​ฟัง</verse>
				<verse number="23">คน​ส่งข่าว​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “คน​เหล่า​นั้น​มี​กำลัง​มาก​กว่า​พวก​ข้าพเจ้า​และ​ออก​มา​สู้​รบ​กับ​พวก​ข้าพเจ้า​กลาง​แจ้ง แต่​พวก​ข้าพเจ้า​ขับ​ไล่​พวก​เขา​กลับ​เข้า​ไป​ทาง​เข้า​ของ​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​นักธนู​ก็​ยิง​ลูกธนู​จาก​บน​กำแพง​มา​ที่​พวก​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน และ​คน​ของ​กษัตริย์​บางคน​ก็​ตาย รวม​ทั้ง​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ก็​ตาย​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​บอก​คน​ส่งข่าว​ว่า “ให้​ไป​บอก​กับ​โยอาบ​ว่า ‘อย่า​ปล่อย​ให้​เรื่อง​นี้​ทำให้​ท่าน​เสียใจ เพราะ​ดาบ​ก็​ฆ่า​คน​โดย​ไม่​เลือก​หน้า​ว่า​เป็น​ใคร เร่ง​โจมตี​เมือง​และ​ทำลาย​มัน​เสีย’ ให้​พูด​อย่าง​นี้​เพื่อ​ให้​กำลัง​ใจ​โยอาบ”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เมีย​ของ​อุรียาห์​รู้​ว่า​สามี​ของ​นาง​ตาย​แล้ว นาง​ไว้ทุกข์​ให้​เขา</verse>
				<verse number="27">หลังจาก​เสร็จสิ้น​การ​ไว้ทุกข์​แล้ว ดาวิด​ให้​นำ​ตัว​นาง​เข้า​มา​อยู่​ใน​วัง และ​นาง​ก็​ได้​เป็น​เมีย​ของ​เขา​และ​คลอด​ลูกชาย​ให้​เขา แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​พอใจ​กับ​สิ่ง​ที่​ดาวิด​ได้​ทำ​ลง​ไป​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ส่ง​นาธัน​มา​หา​ดาวิด เมื่อ​เขา​พบ​ดาวิด เขา​พูด​ว่า “ใน​เมือง​หนึ่ง มี​ชาย​สอง​คน คน​หนึ่ง​ร่ำรวย​และ​อีก​คน​หนึ่ง​ยากจน</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​รวย​มี​แกะ​และ​วัว​มากมาย</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​ที่​จน​ไม่​มี​อะไร​เลย นอก​จาก​ลูกแกะ​ตัวเมีย​ตัว​เล็กๆ​ตัว​หนึ่ง​ที่​เขา​ซื้อ​มา เขา​เลี้ยง​แกะ​ตัว​นั้น และ​มัน​ก็​อยู่​กับ​เขา และ​เติบโต​ขึ้น​พร้อมๆ​กับ​ลูกๆ​ของ​เขา มัน​ได้​ส่วน​แบ่ง​อาหาร​จาก​เขา ได้​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​เขา​และ​ได้​นอน​ใน​อ้อม​แขน​ของ​เขา มัน​เป็น​เหมือน​ลูกสาว​คน​หนึ่ง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​มี​แขก​คน​หนึ่ง​เดิน​ทาง​มา​เยี่ยม​ชาย​ที่​ร่ำรวย​คน​นั้น คน​รวย​คน​นั้น​ไม่​ยอม​เอา​แกะ​หรือ​วัว​แม้แต่​ตัว​เดียว​ของ​ตน​เอง มา​ทำ​อาหาร​เลี้ยง​แขก​ที่​มา​เยี่ยม​เขา​นั้น แต่​เขา​กลับ​ไป​เอา​ลูกแกะ​ตัวเมีย​ที่​เป็น​ของ​ชาย​ยากจน​คน​นั้น​มา​ทำ​อาหาร​เลี้ยง​แขก​ที่​มา​เยี่ยม​เขา”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​โกรธ​คน​ร่ำรวย​คน​นั้น​เป็นฟืน​เป็นไฟ และ​พูด​กับ​นาธัน​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​ชาย​คน​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="6">เขา​ต้อง​จ่าย​เงิน​คืน​เป็น​สี่​เท่า​สำหรับ​ลูกแกะ​ตัว​นั้น เพราะ​เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย และ​ไร้​ความเมตตา”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​นาธัน​ก็​บอก​กับ​ดาวิด​ว่า “ท่าน​นั่นแหละ​คือ​คน​รวย​คน​นั้น พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล บอก​อย่าง​นี้​ว่า ‘เรา​ได้​แต่งตั้ง เจ้า​ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล และ​เรา​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​มอบ​ครอบครัว​ของ​นาย​เจ้า​ให้​กับ​เจ้า พร้อม​กับ​เมีย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ให้​อยู่​ใน​อ้อม​อก​ของ​เจ้า เรา​ให้​ครอบครัว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​กับ​เจ้า หาก​เจ้า​คิด​ว่า​มัน​ยัง​น้อย​ไป เรา​ก็​คง​ให้​เจ้า​เพิ่ม​มาก​ขึ้น​กว่า​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ทำไม​เจ้า​ถึง​ดูหมิ่น​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​การ​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ ท่าน​ฆ่า​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​ด้วย​ดาบ และ​เอา​เมีย​เขา​มา​เป็น​เมีย​ตน เจ้า​ฆ่า​เขา​ด้วย​ดาบ​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น ตอนนี้ ดาบ​เล่มนั้น​จะ​ไม่​มี​วัน​หาย​ไป​จาก​บ้าน​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ดูหมิ่น​เรา​และ​เอา​เมีย​ของ​อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์​มา​เป็น​เมีย​ของ​เจ้า​เอง’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​นำ​ความหายนะ​มา​สู่​ตัว​เจ้า ความหายนะ​นี้​จะ​เกิด​ขึ้น​จาก​ครอบครัว​ของ​เจ้า เรา​จะ​เอา​พวก​เมีย​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​เจ้า และ​เอา​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​ใกล้ชิด​เจ้า และ​เขา​จะ​นอน​กับ​พวก​นาง​กลาง​แจ้ง</verse>
				<verse number="12">เจ้า​เคย​ทำ​สิ่ง​นี้​อย่าง​ลับๆ แต่​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​นี้​กลาง​แจ้ง​ต่อ​หน้า​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ’”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ดาวิด​ก็​พูด​กับ​นาธัน​ว่า “เรา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​เสีย​แล้ว” นาธัน​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้รับ​เอา​บาป​ของ​ท่าน​ไป​แล้ว ท่าน​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="14">แต่​ท่าน​ได้​ทำ​สิ่ง​นี้​ลง​ไป ซึ่ง​เป็น​การ​หมิ่น​พระองค์​อย่าง​แรงกล้า ดังนั้น ลูกชาย​ที่​ได้​เกิด​มา​ให้​กับ​ท่านนั้น​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​นาธัน​กลับ​บ้าน​แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​เด็ก​ป่วย​หนัก เด็ก​ที่​เกิด​จาก​เมีย​ของ​อุรียาห์​กับ​ดาวิด</verse>
				<verse number="16">ดาวิด​อ้อนวอน​ต่อ​พระเจ้า​เพื่อ​ลูก​ของ​เขา เขา​อดอาหาร​และ​เข้า​ไป​ใน​วัง​ของ​เขา และ​นอน​ลง​บน​พื้น​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="17">พวก​ผู้​อาวุโส​ใน​ครอบครัว​ของ​ดาวิด มา​ยืน​อยู่​ข้าง​เขา อ้อนวอน​ให้​เขา​ลุก​ขึ้น แต่​เขา​ไม่​ยอม​ลุก และ​ไม่​ยอม​กิน​อาหาร​กับ​คน​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​ที่​เจ็ด เด็ก​ก็​ตาย พวก​คน​รับใช้​ดาวิด​ไม่​กล้า​บอก​ดาวิด​ว่า​ลูก​ของ​เขา​ตาย​แล้ว พวก​เขา​คิด​ว่า “ขนาด​ตอน​ที่​ลูกชาย​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​พูด​กับ​เขา เขา​ยัง​ไม่​ยอมฟัง​เลย แล้ว​ตอนนี้ ถ้า​เรา​บอก​เขา​ว่า ลูก​ของ​เขา​ตาย​แล้ว เขา​อาจ​ทำร้าย​ตัวเอง​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​สังเกต​เห็น​พวก​คน​รับใช้​ของ​เขา​กระซิบ​กระซาบ​กัน​อยู่ เขา​จึง​รู้​ว่า​ลูก​เขา​ตาย​แล้ว เขา​ถาม​ว่า “เด็ก​ตาย​แล้ว​ใช่ไหม” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ใช่​ครับ​ท่าน เด็ก​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">ดาวิด​จึง​ลุก​ขึ้น​จาก​พื้น หลังจาก​ที่​เขา​อาบน้ำ แต่งตัว​และ​เปลี่ยนเสื้อผ้า เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ​และ​นมัสการ​พระองค์ แล้ว​เขา​ก็​กลับ​เข้า​วัง เขา​ให้​คน​ยก​อาหาร​มา​ให้​และ​ก็​กิน</verse>
				<verse number="21">พวก​คน​รับใช้​ถาม​เขา​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ทำ​ตัว​อย่าง​นี้ เมื่อ​เด็ก​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ท่าน​อดอาหาร​และ​ร้องไห้ แต่​ตอนนี้​ลูก​ท่าน​ตาย​แล้ว ท่าน​กลับ​ลุก​ขึ้น​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="22">เขา​ตอบ​ว่า “เมื่อ​เด็ก​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​อดอาหาร​และ​ร้องไห้ เรา​คิด​ว่า ‘ไม่​แน่​นะ พระยาห์เวห์​อาจ​จะ​เมตตา​กับ​เรา​และ​ให้​ลูก​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป​ก็ได้’</verse>
				<verse number="23">แต่​ตอน​นี้​เขา​ตาย​ไป​แล้ว เรา​จะ​อดอาหาร​ไป​ทำไม​อีก เรา​สามารถ​เอา​ตัว​เขา​กลับ​มา​ได้​หรือ มี​แต่​เรา​จะ​ตาม​ทาง​เด็ก​นั้น​ไป แต่​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​กลับ​มาหา​เรา”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ดาวิด​ก็​ปลอบโยน​นาง​บัทเชบา และ​เขา​ไปหา​นาง​และ​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง นาง​ได้​คลอด​ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง แล้ว​นาง​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​ซาโลมอน พระยาห์เวห์​รัก​เด็ก​คนนี้</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จึง​ส่ง​ข้อความ​ผ่าน​นาธัน​ผู้พูดแทนพระองค์ ให้​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า เยดีดิยาห์ นาธัน​ทำ​อย่าง​นี้​เพื่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">ใน​เวลา​นั้น​โยอาบ​ได้​สู้รบ​อยู่​กับ​เมือง​รับบาห์ เมืองหลวง​ของ​ชาว​อัมโมน และ​ยึด​ป้อม​ปราการ​หลวง​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="27">โยอาบ​จึง​ส่ง​คน​ส่งข่าว​มา​หา​ดาวิด​เพื่อ​บอก​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​สู้รบ​กับ​เมือง​รับบาห์​และ​ยึด​แหล่งน้ำ​ของ​เมือง​นั้น​ไว้​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="28">ตอน​นี้​ขอ​ให้​ท่าน​รวบรวม​กอง​กำลัง​ที่​เหลือ เข้า​ตั้ง​ค่าย​โจมตี​เมือง​นั้น​และ​ยึด​มัน​ไว้​ให้​ได้ ไม่​อย่าง​นั้น ข้าพเจ้า​เอง​จะ​เป็น​คน​เข้า​ยึด​เมือง​นี้ และ​เมือง​นี้​ก็​จะ​ถูก​เรียกว่า​เป็น​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="29">ดาวิด​จึง​รวบ​รวม​กอง​กำลัง​ที่​เหลือ​ทั้งหมด และ​บุก​ไป​เมือง​รับบาห์ และ​เข้า​โจมตี​และ​ยึด​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="30">เขา​ปลด​มงกุฎ​ออก​จาก​หัว​ของ​กษัตริย์​พวก​นั้น มัน​ทำ​จาก​ทองคำ​ที่​มี​น้ำหนัก​เกือบ​สาม​สิบ​ห้า​กิโลกรัม และ​ประดับ​ด้วย​พลอย​มี​ค่า​มากมาย แล้ว​พวก​เขา​ก็​ได้​เอา​มา​สวม​ไว้​บน​หัว​ของ​ดาวิด เขา​ยัง​ยึด​เอา​ของ​มี​ค่า​มากมาย​จาก​เมือง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="31">ดาวิด​ได้​นำ​ประชาชน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​นั้น​ออก​ไป​จาก​เมือง และ​บังคับ​ให้​พวก​เขา​ทำ​งาน​ที่​ใช้​เลื่อย เหล็กขุด​และ​ขวาน และ​ยัง​บังคับ​ให้​คน​พวก​นี้​ทำ​อิฐ ดาวิด​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​ทุกๆ​เมือง​ของ​ชาว​อัมโมน แล้ว​ดาวิด​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ก็​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ดาวิด​มี​ลูก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อับซาโลม อับซาโลม​มี​น้อง​สาว​ที่​สวย​มาก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ทามาร์ ใน​เวลา​นั้น ลูกชาย​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​ดาวิด​ชื่อ​อัมโนน ได้​หลงรัก​ทามาร์</verse>
				<verse number="2">ทามาร์​เป็น​สาว​บริสุทธิ์ อัมโนน​รู้สึก​ว่า​เป็น​ไป​ไม่​ได้​เลย​ที่​จะ​ทำ​อะไร​กับ​นาง แต่​เขา​หลงรัก​นาง​มาก จน​เป็น​ไข้ใจ</verse>
				<verse number="3">อัมโนน​มี​เพื่อน​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โยนาดับ​เป็น​ลูกชาย​ชิเมอาห์ ชิเมอาห์​เป็น​พี่ชาย​ของ​ดาวิด โยนาดับ​เป็น​คน​ฉลาด​เจ้าเล่ห์</verse>
				<verse number="4">เขา​ถาม​อัมโนน​ว่า “บอก​เรา​หน่อย​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทำไม​ลูก​กษัตริย์​อย่าง​ท่าน​จึง​ดู​ซูบซีด​ลง​ทุก​วันๆ” อัมโนน​บอก​กับ​เขา​ว่า “เรา​หลงรัก​ทามาร์ น้องสาว​ของ​อับซาโลม​น้องชาย​เรา”</verse>
				<verse number="5">โยนาดับ​บอก​ว่า “ไป​นอน​ที่​เตียง​แล้ว​แกล้ง​ทำ​เป็น​ไม่​สบายสิ แล้ว​เมื่อ​พ่อ​ของ​ท่าน​มา​เยี่ยม ให้​บอก​เขา​ว่า ‘ลูก​อยาก​ให้​ทามาร์​น้องสาว​ลูก​มา​เยี่ยม และ​เอา​ของ​มา​ให้​ลูก​กิน ขอ​ให้​น้อง​มา​ทำ​อาหาร​ต่อหน้า​ลูก เพื่อ​ลูก​จะ​ได้​ดู​น้อง​ทำ และ​ได้​กิน​จาก​มือ​ของ​น้อง’”</verse>
				<verse number="6">อัมโนน​จึง​นอน​ลง​และ​แกล้ง​ทำ​เป็น​ไม่​สบาย เมื่อ​กษัตริย์​มา​เยี่ยม​เขา อัมโนน​พูด​ว่า “ลูก​อยาก​ให้​ทามาร์​น้องสาว​ลูก​มา​เยี่ยม และ​มา​ทำ​ขนมปัง​พิเศษ​ให้​ลูก​ดู เพื่อ​ลูก​จะ​ได้​กิน​จาก​มือ​ของ​น้อง”</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​จึง​สั่ง​คน​ไป​บอก​ทามาร์​ที่​วัง​ว่า “ให้​ไป​ที่​บ้าน​ของ​อัมโนน​พี่ชาย​ของ​เจ้า และ​ไป​ทำ​อาหาร​ให้​เขา​กิน”</verse>
				<verse number="8">ทามาร์​จึง​ไป​บ้าน​อัมโนน​พี่ชาย​ของ​นาง​ซึ่ง​กำลัง​นอน​อยู่ นาง​เอา​แป้ง​ดิบ ไป​ด้วย นาง​นวด​มัน ทำ​เป็น​ขนมปัง​ให้​เขา​ดู​และ​อบ​มัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​นาง​ก็​เอา​กระทะ​นั้น​ออก​มา​และ​ยก​ขนมปัง​ไป​ให้​เขา แต่​เขา​ไม่​ยอม​กิน อัมโนน​บอก​ว่า “ให้​ทุก​คน​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่” ทุก​คน​จึง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="10">แล้ว​อัมโนน​พูด​กับ​ทามาร์​ว่า “นำ​อาหาร​มา​ให้​พี่​ใน​ห้อง​นอน​ของ​พี่ พี่​จะ​ได้​กิน​มัน​จาก​มือ​ของ​น้อง” ทามาร์​ก็​นำ​ขนมปัง​ที่​นาง​ทำ​ไว้​เข้า​มา​ให้​อัมโนน​พี่ชาย​ของ​นางใน​ห้องนอน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​นาง​นำ​มัน​เข้า​มา​เพื่อ​จะ​ให้​เขา​กิน เขา​จับ​นาง​เอา​ไว้​และ​พูด​ว่า “น้องพี่ มา​นอน​กับ​พี่​เถิด”</verse>
				<verse number="12">“อย่านะ​พี่” นาง​พูด​กับ​เขา “อย่า​บังคับ​น้อง​เลย เรื่อง​อย่าง​นี้​ไม่​ควร​เกิด​ขึ้น​ใน​อิสราเอล อย่า​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​อย่าง​นี้​เลย</verse>
				<verse number="13">ตัว​น้อง​เอง จะ​ขจัด​ความ​น่าละอาย​นี้​ไป​ได้​อย่างไร​กัน ส่วน​ตัว​พี่ พี่​จะ​เป็น​เหมือน​คน​บ้า​ที่​ชั่วร้าย​ใน​อิสราเอล ได้​โปรด​ไป​พูด​กับ​กษัตริย์​เถิด เขา​จะ​ไม่​ยั้ง​น้อง​ไว้​จาก​พี่​หรอก”</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​ไม่​ยอมฟัง​นาง และ​เพราะ​เขา​แข็งแรง​กว่า​นาง เขา​จึง​ข่มขืน​นาง</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ความรู้สึก​ของ​อัมโนน​กลับ​เปลี่ยนเป็น​เกลียด​นาง​อย่าง​รุนแรง อันที่​จริง​แล้ว ความเกลียด​ของ​เขา​นั้น​มาก​ยิ่ง​กว่า​ความรัก​ที่​เขา​มี​ต่อ​นาง​ใน​ตอนแรก อัมโนน​พูด​กับ​นาง​ว่า “ออก​ไปซะ”</verse>
				<verse number="16">แต่​นาง​ตอบ​เขา​ไป​ว่า “อย่า​ทำ​อย่าง​นั้น​เลย​พี่ ถ้า​พี่​ไล่​น้อง​ไป พี่​จะ​ยิ่ง​มี​ความผิด​มาก​กว่า​สิ่ง​ที่​พี่​ได้​ทำ​กับ​น้อง​มา​แล้ว” แต่​เขา​ไม่​ยอมฟัง​นาง</verse>
				<verse number="17">เขา​เรียก​คน​รับใช้​ส่วน​ตัว​ของ​เขา​มา​และ​บอก​ว่า “เอา​หญิง​คน​นี้​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่​และ​ลง​กลอน​ประตู​เสีย​ด้วย”</verse>
				<verse number="18">คน​รับใช้​ของ​เขา​จึง​เอา​ตัว​นาง​ออก​ไป​และ​ลง​กลอน​ประตู​ตาม​หลัง​นาง ขณะ​นั้น​นาง​สวม​เสื้อ​ชุด​ยาว​ที่​มี​เครื่อง​ประดับ​มากมาย เพราะ​เสื้อ​ชนิด​นี้​เป็น​เสื้อ​ของ​กษัตริย์​ที่​ให้​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ที่​ยัง​บริสุทธิ์​อยู่​สวม</verse>
				<verse number="19">ทามาร์​เอา​ขี้เถ้า​โปรย​บนหัว​ของ​นาง​และ​ฉีก​เสื้อ​ที่​มี​เครื่อง​ประดับ​ที่​นาง​กำลัง​สวม​อยู่​นั้น​ออก นาง​เอา​มือ​กุม​หัว​ไว้​แล้ว​เดิน​จาก​ไป​และ​ร้องไห้​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="20">อับซาโลม​พี่ชาย​ของ​นาง​พูด​กับ​นาง​ว่า “อัมโนน​พี่ชาย​ของ​น้อง​นอน​กับ​น้อง​หรือ เงียบ​เสีย​เถิด น้อง​ของ​พี่ เขา​เป็น​พี่ชาย​ของ​น้อง อย่า​ไป​คิด​มาก​ใน​เรื่อง​นี้” และ​ทามาร์​ก็​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​อับซาโลม​พี่ชาย​นาง เป็น​หญิง​ที่​ถูก​ทอด​ทิ้ง</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​กษัตริย์​ดาวิด​ได้ยิน​เรื่องนี้ เขา​โกรธ​มาก แต่​ไม่​ยอม​ลงโทษ​อัมโนน​ลูกชาย​ของ​เขา​เพราะ​ดาวิด​รัก​เขา​มาก และ​เขา​เป็น​บุตร​หัว​ปี</verse>
				<verse number="22">ส่วน​อับซาโลม​ไม่​ได้​พูด​กับ​อัมโนน​แม้แต่​คำ​เดียว ไม่ว่า​จะ​พูดดี​หรือ​พูดร้าย เขา​เกลียด​อัมโนน​มาก เพราะ​อัมโนน​ได้​ข่มขืน​ทามาร์​น้องสาว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="23">ผ่าน​ไป​สอง​ปี​เต็ม อับซาโลม​ได้​จัด​งาน​ตัด​ขน​แกะ​ของ​เขา​ขึ้น​ที่​บาอัล-ฮาโซร์​ใกล้​เขต​แดน​เอฟราอิม เขา​เชิญ​ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​กษัตริย์​มา​ที่​งาน​นั้น</verse>
				<verse number="24">อับซาโลม​ไป​หา​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “ลูก​ผู้รับใช้​ของ​พ่อ​ได้​จัด​งาน​ตัด​ขน​แกะ​ขึ้น ขอ​เชิญ​ท่าน​พ่อ และ​เจ้าหน้าที่​ของ​ท่าน​พ่อ​มา​ร่วม​งาน​กับ​ลูก​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้​หรอก​ลูก อย่า​ให้​พวก​เรา​ไป​กัน​หมด​ทุก​คน​เลย จะ​ไป​เป็น​ภาระ​ของ​ลูก​เปล่าๆ” แม้ว่า​อับซาโลม​จะ​รบเร้า​ต่อ กษัตริย์​ยัง​คง​ไม่​ยอม​ไป แต่​ได้​ให้​พร​เขา​ไป</verse>
				<verse number="26">อับซาโลม​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น ขอ​อนุญาต​ให้​อัมโนน​พี่ชาย​ของ​ลูก​ไป​กับ​ลูก​ด้วย​เถิด” กษัตริย์​ถาม​เขา​ว่า “ทำไม​เขา​ต้อง​ไป​กับ​ลูก​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">แต่​อับซาโลม​ก็​คง​รบเร้า​ดาวิด ดาวิด​จึง​ส่ง​อัมโนน​และ​ลูกชาย​ที่​เหลือ​ของ​ดาวิด​ไป​กับ​อับซาโลม และ​อับซาโลม​ได้​จัด​งาน​เลี้ยง​เหมือน​กับ​งาน​เลี้ยง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="28">แล้ว​อับซาโลม​สั่ง​คน​ของ​เขา​ว่า “ฟัง​ให้​ดี เมื่อ​อัมโนน​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​จน​เมา​ได้ที่​แล้ว และ​เรา​สั่ง​กับ​พวก​เจ้า​ว่า ‘ฆ่า​มัน’ ให้​ฆ่า​มัน​ซะ อย่า​กลัว​เลย เพราะ​เรา​เอง​เป็น​คน​สั่ง​ให้​พวก​เจ้า​ทำ ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้”</verse>
				<verse number="29">คน​ของ​อับซาโลม​ทำ​กับ​อัมโนน​ตาม​ที่​อับซาโลม​สั่ง​พวก​เขา​ไว้ แล้ว​พวก​ลูกชาย​กษัตริย์​ที่​เหลือ​ต่าง​ก็​ขึ้น​ล่อ​ของ​ตน​หนี​ไป</verse>
				<verse number="30">ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​เดิน​ทาง​อยู่ ก็​มี​รายงาน​มา​ถึง​ดาวิด​ว่า “อับซาโลม​ฆ่า​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​จน​หมด​ไม่​เหลือ​แม้แต่​คน​เดียว”</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​ยืน​ขึ้น ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​เขา​และ​ลง​นอน​กับ​พื้นดิน และ​คน​รับใช้​ทั้งหมด​ของ​เขา​ที่​ยืน​อยู่​ข้าง​เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="32">แต่​โยนาดับ​ลูกชาย​ชิเมอาห์​ที่​เป็น​พี่ชาย​ของ​ดาวิด​บอก​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ได้​คิด​ว่า​พวก​เขา​ฆ่า​เจ้าชาย​ทุก​คน เพราะ​มี​แต่​อัมโนน​เท่านั้น​ที่​ตาย นี่​เป็น​ความตั้งใจ​ของ​อับซาโลม​ตั้งแต่​อัมโนน​ข่มขืน​ทามาร์​น้องสาว​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์ เจ้า​นาย​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ได้​คิด​มาก​เลย​ที่​ว่า ลูกชาย​ทุก​คน​ของ​ท่าน​ตาย​หมด เพราะ​มี​แต่​อัมโนน​เท่านั้น​ที่​ตาย”</verse>
				<verse number="34">ใน​ขณะ​เดียว​กัน อับซาโลม​ได้​หลบหนี​ไป ขณะนั้น​ทหาร​ยาม​คน​หนึ่ง​มอง​ออก​ไป และ​เห็น​คน​จำนวน​มาก​กำลัง​มา​จาก​ถนน​โฮโรนาอิม ​ข้างๆ​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="35">โยนาดับ​บอก​กษัตริย์​ว่า “ดู​เถิด พวก​ลูกชาย​ของ​ท่าน​มา​แล้ว ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​ได้​บอก​ไว้”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เขา​พูด​จบ พวก​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ก็​มา​ถึง ต่าง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง กษัตริย์​และ​คน​รับใช้​เขา​ทั้งหมด​ก็​ร้อง​ไห้​อย่าง​ขมขื่น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="37">กษัตริย์​ดาวิด​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ทุก​วัน อับซาโลม​หลบหนี​ไป​หา​กษัตริย์​ทัลมัย​แห่ง​เมือง​เกชูร์​ที่​เป็น​ลูกชาย​อัมมีฮูด</verse>
				<verse number="38">หลังจาก​อับซาโลม​หลบ​หนี​ไป​เมือง​เกชูร์ เขา​อยู่​ที่​นั่น​สาม​ปี</verse>
				<verse number="39">และ​กษัตริย์​ดาวิด​ก็​คิดถึง​อับซาโลม​มาก เพราะ​เขา​เริ่ม​สบายใจ​ขึ้น​แล้ว​ใน​เรื่อง​การตาย​ของ​อัมโนน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​รู้​ว่า​ใจ​ของ​ดาวิด​คิดถึง​อับซาโลม​มาก</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​ส่ง​คน​ไป​เมือง​เทโคอา​และ​ให้​นำ​ตัว​หญิง​ฉลาด​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ที่​นั่น เขา​พูด​กับ​นาง​ว่า “ให้​ท่าน​แกล้ง​ทำ​เป็น​ไว้ทุกข์​อยู่ ให้​แต่งตัว​ด้วย​เสื้อผ้า​สำหรับ​ไว้ทุกข์​และ​อย่า​ใช้​เครื่อง​สำอาง​ใดๆ​ให้​ทำ​ตัว​เหมือน​หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​คน​ตาย​มา​หลาย​วัน​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ให้​ไป​หา​กษัตริย์​และ​พูด​สิ่ง​เหล่า​นี้​กับ​เขา” และ​โยอาบ​ก็​บอก​คำพูด​เหล่า​นั้น​ให้​นาง​ฟัง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​หญิง​จาก​เมือง​เทโคอา​ไป​หา​กษัตริย์ นาง​ก้มหน้า​กราบลง​กับ​พื้นดิน​ทำ​ความเคารพ​และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ถาม​นาง​ว่า “เจ้า​มี​ปัญหา​อะไร​หรือ” นาง​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​แม่​หม้าย สามี​ของ​ข้าพเจ้า​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​มี​ลูกชาย​สอง​คน พวก​เขา​ต่อสู้​กัน​ใน​ทุ่งนา และ​ไม่​มี​ใคร​ที่​จะ​ช่วย​แยก​พวก​เขา​ออก​จาก​กัน คน​หนึ่ง​ทำร้าย​อีก​คน​หนึ่ง​และ​ฆ่า​เขา​ตาย</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้​คน​ทั้งตระกูล​ลุก​ขึ้น​คัดค้าน​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน พวก​เขา​พูด​ว่า ‘มอบ​คน​ที่​ฆ่า​พี่ชาย​ของ​เขา​มา เพื่อ​ว่า​พวก​เรา​จะ​ได้​ฆ่า​เขา​ชดใช้​ชีวิต​ให้​กับ​พี่ชาย​ที่​เขา​ฆ่า ถึง​จะ​ต้อง​ฆ่า​ผู้รับมรดก​ก็​ตาม’ พวก​เขา​มา​ดับ​ไฟ​ถ่านหิน​ก้อน​สุดท้าย​ที่​ข้าพเจ้า​มี​อยู่ ปล่อย​ให้​สามี​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ทั้ง​ชื่อ​และ​ลูกหลาน​ไว้​บน​โลก​นี้เลย”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​พูด​กับ​หญิง​ผู้​นั้น​ว่า “กลับ​ไป​บ้าน​เถิด เรา​จะ​จัดการ​เรื่อง​นี้​ให้​กับ​เจ้า​เอง”</verse>
				<verse number="9">แต่​หญิง​จาก​เมือง​เทโคอา​พูด​กับ​เขา​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​โทษ​ตก​อยู่​ที่​ข้าพเจ้า​และ​ครอบครัว​พ่อ​ข้าพเจ้า​เถิด อย่า​ให้​กษัตริย์​และ​บัลลังก์​ของ​ท่าน​มี​ความผิด​ไป​ด้วย​เลย”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ตอบ​ว่า “ถ้า​มี​ใคร​พูด​อะไร​กับ​เจ้า นำ​ตัว​เขา​มา​ให้​เรา​และ​เขา​จะ​ไม่​มา​รบกวน​เจ้า​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="11">นาง​พูด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น ขอ​ให้​กษัตริย์​ขอ​ร้อง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน เพื่อ​คน​ที่​จะ​มา​แก้แค้นนั้น​จะ​ได้​หยุด​ฆ่า เพื่อ​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ทำลาย​ไป” กษัตริย์​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า แม้​แต่​ผม​สัก​เส้น​หนึ่ง​ของ​ลูกชาย​ท่าน​ก็​จะ​ไม่​ตก​ถึง​พื้น”</verse>
				<verse number="12">หญิง​คนนั้น​จึง​พูด​ว่า “ขอ​อนุญาต​ให้​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​พูด​เรื่อง​หนึ่ง​กับ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด” เขา​ตอบ​ว่า “พูด​ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="13">หญิง​คนนั้น​จึง​พูด​ว่า “แล้ว​ทำไม​ท่าน​ถึง​ได้​วาง​แผน​ทำ​เรื่อง​อย่าง​เดียว​กัน​นี้​ต่อ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า เมื่อ​ท่าน​ตัดสิน​ให้​หยุด​การ​แก้แค้น แสดง​ว่า​ท่าน​กำลัง​กล่าว​โทษ​ตัวเอง เพราะ​แม้แต่​ตัว​ท่าน​เอง​ยัง​ไม่​ยอมรับ​ตัว​ลูกชาย​ท่าน​ที่​ถูก​เนรเทศ​กลับ​มา​เลย</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​เรา​ต้อง​ตาย​กัน​ทุก​คน เหมือน​น้ำ​ที่​หก​ลง​บน​พื้น​แล้ว​ไม่​สามารถ​รวม​กลับ​คืน​มา​ได้​อีก พระเจ้า​ไม่​ได้​คิด​ที่​จะ​ทำลาย​ชีวิต​ใคร แต่​พระองค์​คิด​หา​แผน​เพื่อ​คน​ที่​ถูก​ขับ​ออก​จะ​ได้​กลับ​คืนดี​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ได้​มา​พูด​สิ่ง​นี้​กับ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ว่า​ประชาชน​ได้​ทำให้​ข้าพเจ้า​กลัว ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘ฉัน​จะ​พูด​กับ​กษัตริย์ บางที​เขา​อาจ​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ผู้รับใช้​คน​นี้​ของ​เขา​ขอ​ก็​ได้</verse>
				<verse number="16">บางที​กษัตริย์​อาจ​จะ​ยอม​ช่วย​ผู้รับใช้​คน​นี้​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​คน​ที่​พยายาม​ทำลาย​ตัว​ฉัน​และ​ลูกชาย​ของ​ฉัน​ไป​จาก​ประชาชน​ซึ่ง​เป็น​ทรัพย์สิน​ของ​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​คิด​ว่า ‘คำ​พูด​ของ​กษัตริย์​นาย​ฉัน​ทำ​ให้​ฉัน​ได้รับ​ความสงบสุข’ เพราะ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ฉัน​เป็น​เหมือน​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ที่​รู้จัก​แยกแยะ​ดีชั่ว ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน สถิต​อยู่​กับ​ท่าน​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​จึง​พูด​กับ​หญิง​นั้น​ว่า “เรา​จะ​ถาม​เจ้า อย่า​ได้​ปิดบัง​เรา​ล่ะ” หญิง​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ถาม​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​ถาม​ว่า “เป็น​ฝีมือ​ของ​โยอาบ​ใช่​ไหม ที่​ใช้​ให้​เจ้า​มา​พูด​อย่างนี้” หญิง​คนนั้น​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ไม่​มี​ใคร​สามารถ​หลีกเลี่ยง​ที่​จะ​ไม่​ตอบ​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ถาม​ได้​หรอก ใช่​แล้ว​ค่ะ โยอาบ​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​คน​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้ เขา​เป็น​คน​สั่ง​ให้​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​พูด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="20">โยอาบ​ผู้รับใช้​ท่าน​ทำ​ไป​เพื่อ​จะ​เปลี่ยน​สถานการณ์​ใน​ขณะ​นี้ นาย​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​เป็น​คน​ฉลาด​เหมือน​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า ท่าน​รู้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​แผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “ดีมาก เรา​จะ​ทำตาม​ที่​เจ้า​ขอ ไป​นำ​ตัว​อับซาโลม​หนุ่ม​คนนั้น​กลับ​มา”</verse>
				<verse number="22">โยอาบ​ก้มหน้า​กราบ​ลง​กับ​พื้น​แสดง​ความเคารพ และ​เขา​อวยพร​ให้​กับ​กษัตริย์ โยอาบ​พูด​ว่า “วันนี้​ผู้รับใช้​คนนี้​ของ​ท่าน​รู้​แล้ว​ว่า ข้าพเจ้าเอง​ได้รับ​ความกรุณา​ใน​สายตา​ของ​ท่าน​แล้ว กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​กษัตริย์​ได้​ยอม​ทำตาม​คำขอร้อง​ของ​คนรับใช้​คนนี้​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="23">โยอาบ​จึง​ไป​เกชูร์​และ​นำ​ตัว​อับซาโลม​กลับ​มา​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​พูด​ว่า “เขา​ต้อง​ตรง​กลับ​บ้าน​เขา อย่า​ให้​มา​พบ​หน้า​เรา” อับซาโลม​จึง​ตรง​กลับ​ไป​บ้าน​เขา​และ​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="25">ใน​บรรดา​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ไม่​มี​ใคร​ได้รับ​คำ​ชื่นชม​ใน​เรื่อง​ความ​หล่อ​เท่ากับ​อับซาโลม ตั้งแต่​หัว​จรด​เท้า​แทบ​ไม่​มี​ที่​ติ​เลย</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ใด​ก็​ตาม​ที่​เขา​ตัด​ผม​ออก ซึ่ง​เขา​ตัด​ผม​ทุกๆ​สิ้น​ปี เมื่อ​มัน​เริ่ม​หนัก​เกิน​ไป เขา​เคย​เอา​มัน​มา​ชั่ง​ดู มัน​หนัก​ประมาณ​สอง​กิโลกรัม​สาม​ขีด​ตาม​มาตรฐาน​ของ​หลวง</verse>
				<verse number="27">อับซาโลม​มี​ลูกชาย​สาม​คน​และ​ลูกสาว​หนึ่ง​คน ลูกสาว​เขา​ชื่อ​ทามาร์​และ​นาง​เป็น​คน​สวย​มาก</verse>
				<verse number="28">อับซาโลม​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​สอง​ปี​เต็ม​โดย​ไม่​ได้​พบ​หน้า​กษัตริย์​เลย</verse>
				<verse number="29">อับซาโลม​ได้​ส่ง​คน​ไป​ตาม​โยอาบ​เพื่อ​ให้​มา​พา​เขา​ไป​เข้า​พบ​กษัตริย์ แต่​โยอาบ​ไม่​ยอม​มา​พบ​เขา ดังนั้น เขา​จึง​ส่ง​คน​ไป​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง แต่​โยอาบ​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​มา</verse>
				<verse number="30">เขา​จึง​พูด​กับ​คน​รับใช้​ว่า “ทุ่งนา​ของ​โยอาบ​อยู่​ถัด​จาก​ทุ่งนา​ของ​เรา เขา​มี​ข้าว​บาร์เลย์​อยู่​ที่​นั่น ไป​จุด​ไฟ​เผา​มัน​ซะ” คน​รับใช้​ของ​อับซาโลม​จึง​ไป​จุด​ไฟ​เผา​นา​นั้น</verse>
				<verse number="31">แล้ว​โยอาบ​จึง​ได้​ลุก​ขึ้น​ไป​ที่​บ้าน​ของ​อับซาโลม​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ทำไม​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​จึง​มา​จุด​ไฟ​เผา​นา​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="32">อับซาโลม​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “ก็​ดูสิ เรา​ส่ง​คน​ไป​ตาม​ท่าน​มา​ที่นี่ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ส่ง​ท่าน​ไป​ถาม​กษัตริย์​ว่า ‘ให้​เรา​มา​จาก​เกชูร์​ทำไม ปล่อย​ให้​เรา​อยู่​ที่​นั่น​เสีย​ยัง​จะ​ดี​กว่า’ ตอน​นี้ เรา​ต้องการ​พบ​หน้า​กษัตริย์ และ​ถ้า​เรา​มี​ความผิด ก็​ปล่อย​ให้​เขา​ฆ่า​เรา​เถิด”</verse>
				<verse number="33">โยอาบ​จึง​ไป​หา​กษัตริย์​และ​บอก​สิ่ง​นี้​กับ​เขา กษัตริย์​จึง​เรียก​ตัว​อับซาโลม​เข้า​พบ เขา​เข้า​มา​และ​ก้มกราบ​ลง​กับ​พื้น​ต่อหน้า​กษัตริย์ และ​กษัตริย์​ก็​จูบ​อับซาโลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​อับซาโลม​ได้​หา​รถ​รบ​และ​พวก​ม้า​สำหรับ​ตัว​เขา​เอง และ​เขา​มี​ชาย​ห้า​สิบ​คน​วิ่ง​นำ​หน้า​รถ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เขา​จะ​ตื่น​แต่​เช้า​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​ถนน​ที่​ตรง​ไป​ยัง​ประตู​เมือง เมื่อ​มี​คน​เดิน​ผ่าน​มา​พร้อม​กับ​ปัญหา เพื่อ​จะ​เอา​ไป​ให้​กษัตริย์​ดาวิด​ตัดสิน​ให้ อับซาโลม​ก็​จะ​ร้อง​ถาม​คนๆ​นั้น​ว่า​มา​จาก​ที่​ไหน คนๆ​นั้น​ก็​ตอบ​ว่า​เขา​มา​จาก​เผ่า​อะไร​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">แล้ว​อับซาโลม​ก็​จะ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ข้อ​กล่าว​หา​ของ​ท่าน​มี​เหตุผล​และ​เหมาะ​สมดี แต่​ไม่​มี​ตัวแทน​ของ​กษัตริย์​ที่​จะ​มา​ฟัง​ท่าน​หรอก”</verse>
				<verse number="4">อับซาโลม​ก็​จะ​พูด​อีก​ว่า “ถ้า​เพียง​แต่​เรา​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้ตัดสิน​ใน​เมืองนี้​ล่ะ​ก็ ทุกๆ​คน​ที่​มี​ปัญหา​หรือ​มี​คดี​ก็​จะ​สามารถ​มาหา​เรา และ​เรา​จะ​ให้​ความ​เป็น​ธรรม​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="5">และ​เมื่อ​ใด​ก็​ตาม​ที่​มี​คน​มาหา​เขา​และ​คำนับ​ลง​ต่อหน้า​เขา อับซาโลม​ก็​จะ​ยื่น​มือ​ออก​ไป​รับ​ตัว​คน​นั้น​มา​จูบ</verse>
				<verse number="6">อับซาโลม​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​ที่​มา​หา​กษัตริย์​ดาวิด​เพื่อ​ขอ​ให้​ตัดสิน​คดี อย่าง​นี้ เขา​จึง​ชนะใจ​ของ​คน​อิสราเอล​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="7">สี่​ปี ผ่าน​ไป อับซาโลม​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ขอ​อนุญาต​ไป​เมือง​เฮโบรน​เพื่อ​ไป​แก้บน​ตาม​ที่​ลูก​เคย​บน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="8">ตอน​ที่​ลูก​ผู้รับใช้​ท่าน​ยัง​อยู่​ที่​เมือง​เกชูร์​ใน​อารัม ลูก​ได้​บน​ไว้​ว่า ‘ถ้า​พระยาห์เวห์​พา​ลูก​กลับ​เยรูซาเล็ม​ได้ ลูก​จะ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เฮโบรน’ ”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ขอ​ให้​ไป​เป็น​สุข​เถิด” เขา​จึง​ไป​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="10">อับซาโลม​ได้​ส่ง​คน​ส่งข่าว​ลับ​ไป​ถึง​ทุกๆ​เผ่า​ของ​อิสราเอล​ว่า “ทันที​ที่​พวก​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​แตร ให้​พูด​ว่า ‘อับซาโลม​คือ​กษัตริย์​ของ​เมือง​เฮโบรน’”</verse>
				<verse number="11">ชาย​สอง​ร้อย​คน​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​กับ​อับซาโลม​ด้วย พวก​เขา​ได้รับ​เชิญ​ไป​เป็น​แขก​และ​ไป​โดย​ไม่​รู้​ว่า​อับซาโลม​วางแผน​อะไร​อยู่</verse>
				<verse number="12">ขณะ​ที่​อับซาโลม​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา เขา​ได้​ส่ง​คน​ไป​ชวน​อาหิโธเฟล​ชาว​กิโลห์​ซึ่ง​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​ดาวิด​ให้​มา​จาก​กิโลห์​เมือง​ของ​เขา ดังนั้น​แผนการ​ชั่วนี้​กำลัง​ไป​ได้​ด้วย​ดี​และ​ผู้ติดตาม​อับซาโลม​ก็​เพิ่ม​ขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="13">คน​ส่งข่าว​คน​หนึ่ง​มา​บอก​ดาวิด​ว่า “ใจ​ของ​คน​อิสราเอล​ได้​ไป​อยู่​กับ​อับซาโลม​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​เจ้าหน้าที่​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า “ไป​กัน​เถิด พวก​เรา​ต้อง​หนี​แล้ว ไม่​อย่าง​นั้น​จะ​ไม่​มี​พวก​เรา​สัก​คน​ที่​หนี​อับซาโลม​ไป​ได้ พวก​เรา​ต้อง​รีบ​ไป​ทันที ไม่​อย่างนั้น เขา​จะ​มา​จับ​พวก​เรา​อย่าง​รวดเร็ว​และ​ทำลาย​พวก​เรา​และ​ทำลาย​เมือง”</verse>
				<verse number="15">เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​ตอบ​เขา​ว่า “ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​พวก​เรา​ตัดสินใจ​ยังไง พวก​เรา​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ก็​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​ทำตาม​ทุก​อย่าง”</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ออก​เดินทาง​ไป​พร้อม​กับ​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​เขา แต่​เขา​ทิ้ง​เมียน้อย ไว้​สิบ​คน​ให้​ดูแล​วัง</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​จึง​ออก​เดินทาง​พร้อม​กับ​ผู้คน​ที่​ติดตาม​เขา​ทั้งหมด พวก​เขา​มา​หยุด​อยู่​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง​ไกล​ออก​มา</verse>
				<verse number="18">คน​ทั้งหมด​ของ​เขา​เดิน​ผ่าน​หน้า​กษัตริย์​ไป รวมทั้ง​ชาว​เคเรธี ชาวเปเลท​และ​ชาวกัท (มี​หก​ร้อย​คน​จาก​เมือง​กัท)</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​พูด​กับ​อิททัย​ชาวกัท​ว่า “พวกเจ้า​มา​กับ​เรา​ทำไม กลับ​ไป​อยู่​กับ​กษัตริย์​อับซาโลม พวก​เจ้า​เป็น​ชาว​ต่างชาติ เป็น​คน​ที่​อพยพ​มา​จาก​บ้านเกิด​เมืองนอน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">พวกเจ้า​เพิ่ง​มา​เมื่อวานนี้​เอง และ​วันนี้​จะ​ให้​เรา​ทำให้​พวก​เจ้า​ต้อง​มา​ร่อนเร่​กับ​พวก​เรา ทั้งๆ​ที่​เรา​เอง​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ไป​ไหน กลับ​ไป​และ​พา​คน​ของ​เจ้า​ไป​ด้วย ขอ​ให้​ความรัก​มั่นคง​และ​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระยาห์เวห์ ​อยู่​กับ​พวก​เจ้า”</verse>
				<verse number="21">แต่​อิททัย​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​ตราบเท่าที่​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ไม่​ว่า​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ที่​ไหน ไม่ว่า​จะ​เป็น​หรือ​ตาย ข้าพเจ้า​ก็​จะ​อยู่​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​พูด​กับ​อิททัย​ว่า “ถ้า​อย่างนั้น ข้าม​ลำธาร​ขิดโรน​ไป​กัน​เถอะ” อิททัย​ชาว​กัท​จึง​เดินทาง​ต่อ​พร้อม​กับ​คน​ของ​เขา​และ​ครอบครัว​ที่​อยู่​กับ​เขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">ประชาชน ทั้งหมด​ต่าง​ร้องไห้​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​เมื่อ​ขบวน​คน​เหล่านี้​เดิน​ผ่าน​ไป กษัตริย์​ได้​ข้าม​ลำธาร​ขิดโรน และ​คน​ทั้งหมด​ได้​เดิน​ทาง​มุ่ง​สู่​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="24">ศาโดก​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย และ​ชาว​เลวี​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​กำลัง​ถือ​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระเจ้า พวก​เขา​วาง​หีบ​ของ​พระเจ้า​ลง​และ​อาบียาธาร์​ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา จน​กระ​ทั่ง​ประชาชน​ทั้ง​หมด​ออก​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="25">แล้ว​กษัตริย์​ก็​พูด​กับ​ศาโดก​ว่า “ให้​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง ถ้า​พระยาห์เวห์​พอใจ​ใน​ตัว​เรา พระองค์​ก็​จะ​นำ​เรา​กลับ​มา​และ​ให้​เรา​ได้​เห็น​หีบ​นั้น​และ​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​พระองค์​พูด​ว่า ‘เรา​ไม่​พอใจ​เจ้า’ เรา​ก็​พร้อม​ที่​จะ​ให้​พระองค์​ทำ​กับ​เรา​ตาม​ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​ดี”</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​พูด​กับ​นักบวช​ศาโดก​ด้วย​ว่า “ท่าน​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ไม่ใช่หรือ กลับ​ไป​ใน​เมือง​อย่าง​สงบ​พร้อม​กับ​อาหิมาอัส​ลูกชาย​ของ​ท่าน​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​อาบียาธาร์ ท่าน​และ​อาบียาธาร์ พา​ลูกชาย​ของ​พวก​ท่าน​ทั้ง​สอง​คน​กลับ​ไป​เถอะ</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​คอย​อยู่​ที่​ตรง​ทางข้าม​แม่น้ำ​ที่​เข้า​ไป​ยัง​ทะเลทราย จน​กว่า​พวก​ท่าน​จะ​มา​บอก​ข่าว​เรา”</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​ศาโดก​และ​อาบียาธาร์​จึง​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​กลับ​เยรูซาเล็ม​และ​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="30">ดาวิด​เดินทาง​ต่อ​ไป​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ เขา​เดินไป​ร้องไห้ไป เขา​เอา​ผ้า​คลุม​หัว​ไว้​และ​เดิน​เท้าเปล่า ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​คลุม​หัว​พวก​เขา​ด้วย​และ​เดิน​ร้องไห้​ไป​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="31">ขณะ​นั้น มี​คน​มา​บอก​ดาวิด​ว่า “อาหิโธเฟล​อยู่​ใน​หมู่​ผู้สมรู้​ร่วมคิด​กับ​อับซาโลม​ด้วย” ดาวิด​อธิษฐาน​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​เปลี่ยน​คำแนะนำ​ของ​อาหิโธเฟล​ให้​ใช้​การ​ไม่​ได้​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ดาวิด​มา​ถึง​ยอดเขา​ที่​คน​เขา​นมัสการ​พระเจ้า​กัน หุชัย​ชาว​อารคี​ได้​คอย​อยู่​ที่​นั่น​เพื่อ​พบ​ดาวิด เสื้อผ้า​ของ​เขา​ฉีกขาด​และ​มี​ฝุ่น​อยู่​เต็ม​หัว​เขา</verse>
				<verse number="33">ดาวิด​พูด​กับ​เขา​ว่า “ถ้า​เจ้า​ไป​กับ​เรา เจ้า​จะ​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="34">แต่​ถ้า​เจ้า​กลับ​เข้า​เมือง​ไป​และ​พูด​กับ​อับซาโลม​ว่า ‘ข้าแต่​กษัตริย์ ตอนนี้​เรา​จะ​เป็น​ผู้รับใช้​ท่าน ใน​อดีต​เรา​เคย​เป็น​คน​รับใช้​พ่อ​ของ​ท่าน​มา​ก่อน แต่​เดี๋ยวนี้​เรา​จะ​เป็น​คน​รับใช้​ท่าน’ แล้ว​เจ้า​จะ​ช่วย​เรา​ได้ ด้วย​การ​คอย​ก่อกวน​คำแนะนำ​ของ​อาหิโธเฟล</verse>
				<verse number="35">เจ้า​ยัง​มี​นักบวช​ศาโดก​และ​อาบียาธาร์​คอย​ช่วย​เหลือ​อยู่​ที่​นั่น บอก​พวก​เขา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​ได้ยิน​ภาย​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="36">อาหิมาอัส​ลูกชาย​ศาโดก​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​อาบียาธาร์​จะ​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พวก​เขา เจ้า​สามารถ​ส่ง​พวก​เขา​มา​บอก​เรา​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้ยิน​มา”</verse>
				<verse number="37">ดังนั้น​หุชัย​ที่​ปรึกษา​ของ​กษัตริย์​จึง​กลับ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​อับซาโลม​เข้า​เมือง​มา​พอดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เมื่อ​ดาวิด​ผ่าน​ยอดเขา​ไป​ได้​ระยะ​หนึ่ง ศิบา​คน​รับใช้​ของ​เมฟีโบเชท​กำลัง​คอย​เขา​อยู่​ที่​นั่น เขา​มี​ลา​ที่​ผูก​อาน​ไว้​แล้ว​คู่​หนึ่ง บรรทุก​ขนมปัง​ไว้​สอง​ร้อย​ก้อน เค้ก​องุ่น​แห้ง​หนึ่ง​ร้อย​ก้อน เค้ก​ผลไม้​ฤดู​ร้อน​หนึ่ง​ร้อย​ก้อน​และ​ถุง​หนัง​ใส่​เหล้า​องุ่น​อีก​หนึ่ง​ถุง</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ถาม​ศิบา​ว่า “เจ้า​นำ​ของ​เหล่า​นี้​มา​ทำไม” ศิบา​ตอบ​ว่า “ลา​พวก​นี้​สำหรับ​ครอบครัว​ของ​กษัตริย์​ขี่ ขนมปัง​และ​ผลไม้​ไว้​ให้​คน​เหล่า​นี้​กิน​และ​เหล้า​องุ่น​สำหรับ​คน​ที่​เหนื่อย​ดื่ม​ให้​เกิด​ความ​สดชื่น​ใน​ทะเลทราย”</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​จึง​ถาม​ว่า “เมฟีโบเชท หลาน​ของ​นาย​เจ้า​อยู่​ที่​ไหน” ศิบา​บอก​เขา​ว่า “เขา​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพราะ​เขา​คิด​ว่า ‘วันนี้​ครอบครัว​อิสราเอล​จะ​คืน​อาณาจักร​ของ​พ่อ​เรา​ให้​กับ​เรา’”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​จึง​พูด​กับ​ศิบา​ว่า “ตอนนี้​ทุก​อย่าง​ที่​เคย​เป็น​ของ​เมฟีโบเชท​ก็​ตก​เป็น​ของ​เจ้า​แล้ว” ศิบา​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ขอ​กราบ​ท่าน ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้รับ​ความกรุณา​ใน​สายตา​ของ​ท่าน กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​กษัตริย์​ดาวิด​มา​ถึง​เมือง​บาฮูริม ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​มา​จาก​ตระกูล​เดียว​กับ​ครอบครัว​ซาอูล​ออก​มา​จาก​ที่​นั่น เขา​ชื่อ​ชิเมอี​ลูกชาย​เกรา เขา​เดิน​ไป​และ​สาป​แช่ง​ดาวิด​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เขา​ขว้าง​ปา​ก้อน​หิน​ใส่​ดาวิด​กับ​เจ้าหน้าที่​ของ​เขา แต่​มี​กอง​ทหาร​ป้องกัน​อยู่​ทั้ง​ด้านซ้าย​และ​ด้านขวา​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="7">ชิเมอี​สาป​แช่ง​ดาวิด​ว่า “ออก​ไป ออก​ไป ไอ้ฆาตกร ไอ้คนถ่อย</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​ตอบแทน​เจ้า​แล้ว ที่​เจ้า​ทำให้​เลือด​ของ​ครอบครัว​ซาอูล​ต้อง​ไหลนอง​ใน​ที่​ที่​เจ้า​ได้​ปกครอง พระยาห์เวห์​มอบ​อาณาจักร​นั้น​ให้​กับ​อับซาโลม​ลูกชาย​เจ้า​แล้ว เจ้า​ถูก​ทำลาย​แล้ว​เพราะ​เจ้า​มัน​เป็น​ไอ้ฆาตกร”</verse>
				<verse number="9">อาบีชัย​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ทำไม​ถึง​ปล่อย​ให้​เจ้า​หมา​ตาย​ตัว​นี้​มา​สาปแช่ง​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ให้​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​ตัด​หัว​มัน​เถิด”</verse>
				<verse number="10">แต่​กษัตริย์​พูด​ว่า “พวก​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​เอ๋ย มัน​เรื่อง​อะไร​ของ​พวกเจ้า ใช่​แล้ว​ชิเมอี​กำลัง​สาปแช่ง​เรา แต่​อาจ​จะ​เป็น​เพราะ​พระยาห์เวห์​บอก​เขา​ว่า ‘ไป​สาปแช่ง​ดาวิด​ซะ’ แล้ว​มี​ประโยชน์​อะไร​ที่​จะ​ไป​ถาม​เขา​ว่า ‘ทำไม​เจ้า​ถึง​ทำ​อย่างนี้’”</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​จึง​พูด​กับ​อาบีชัย​และ​เจ้าหน้าที่​ทั้งหมด​ของ​เขา​ว่า “ขนาด​ลูกชาย​ของ​เรา​ที่​เป็น​เลือดเนื้อ​ของ​เรา​เอง ยัง​พยายาม​จะ​เอา​ชีวิต​เรา​เลย แล้ว​นับประสา​อะไร​กับ​ชาว​เบนยามิน​คนนี้ ปล่อย​เขา​ไป​เถิด ให้​เขา​สาปแช่ง​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​บอก​ให้​เขา​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">ไม่​แน่ บาง​ที​พระยาห์เวห์​อาจ​เห็น​ความทุกข์​ของ​เรา​และ​ตอบแทน​เรา​ด้วย​สิ่ง​ดีๆ​แทน​คำ​สาปแช่ง​ที่​เรา​ได้รับ​ใน​วันนี้​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ดาวิด​กับ​คน​ของ​เขา​จึง​เดินทาง​ต่อ​ไป​ตาม​ถนน ใน​ขณะ​ที่​ชิเมอี​ก็​เดิน​ไป​ตาม​ข้าง​เนินเขา​ด้าน​ตรงข้าม​เขา ขว้าง​ก้อน​หิน​ดิน​ทราย​ไป​และ​สาปแช่ง​ดาวิด​ไป</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​มา​ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน​ด้วย​ความ​เหนื่อยล้า และ​พวก​เขา​ก็​ได้​พัก​ผ่อน​กัน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="15">ใน​ขณะ​นั้น​อับซาโลม​และ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​และ​อาหิโธเฟล​ก็​อยู่​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="16">แล้ว หุชัย​ชาว​อารคี เพื่อน​ของ​ดาวิด​ก็​ไป​หา​อับซาโลม​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “กษัตริย์​จง​เจริญ กษัตริย์​จงเจริญ”</verse>
				<verse number="17">อับซาโลม​ถาม​หุชัย​ว่า “เจ้า​แสดง​ความ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ดาวิด​เพื่อน​ของ​เจ้า​อย่าง​นี้​หรือ ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​ไป​กับ​เพื่อน​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="18">หุชัย​พูด​กับ​อับซาโลม​ว่า “ไม่​ไป​หรอก ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​กับ​คน​ที่​พระยาห์เวห์​เลือก ประชาชน​และ​คน​อิสราเอล​เหล่านี้​เลือก​ท่าน ข้าพเจ้า​ก็​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="19">ใน​อดีต ข้าพเจ้า​เคย​รับใช้​พ่อ​ของ​ท่าน ตอน​นี้ ข้าพเจ้า​ก็​สมควร​จะ​รับใช้​ท่าน ลูกชาย​ของ​ดาวิด ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="20">อับซาโลม​พูด​กับ​อาหิโธเฟล​ว่า “ช่วย​แนะนำ​หน่อย ว่า​พวก​เรา​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร”</verse>
				<verse number="21">อาหิโธเฟล​ตอบ​ว่า “ไป​นอน​กับ​เมียน้อย ของ​พ่อ​ท่าน​ที่​ยัง​อยู่​ดูแล​วังสิ แล้ว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ได้​รู้​ว่า​ท่าน​ทำ​ตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​พ่อ​ของ​ท่าน แล้ว​พวก​เขา​ทุก​คน​ที่​อยู่​กับ​ท่าน​จะ​ได้​กล้า​ขึ้น​และ​สนับสนุน​ท่าน​อย่าง​เต็มที่”</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​จึง​ตั้ง​เต็นท์​ให้​อับซาโลม​บน​ดาดฟ้า และ​อับซาโลม​ก็​นอน​กับ​เมียน้อย​ของ​พ่อ​เขา​ท่ามกลาง​สายตา​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">ใน​สมัยนั้น​คำ​แนะนำ​ที่​มา​จาก​อาหิโธเฟล ถือ​กัน​ว่า​เป็น​เหมือน​คำ​แนะนำ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ทั้ง​ดาวิด​และ​อับซาโลม​ให้​ความ​เคารพ​นับถือ​ใน​คำ​แนะนำ​ทั้งหมด​ของ​อาหิโธเฟล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">อาหิโธเฟล​พูด​กับ​อับซาโลม​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ เลือก​คน​มา​หนึ่ง​หมื่น​สอง​พัน​คน​และ​ยกทัพ​ไป​ไล่​ตาม​ดาวิด​ใน​คืน​นี้​เลย</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ได้​โจมตี​เขา​ใน​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​เหนื่อยล้า​อ่อนเพลีย และ​ทำ​ให้​เขา​หวาดกลัว แล้ว​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด​ก็​จะ​วิ่งหนี​ไป ข้าพเจ้า​จะ​ทำร้าย​เฉพาะ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">และ​นำ​ประชาชน​ทั้งหมด​กลับ​มา​ให้​ท่าน เมื่อ​ชาย​คน​ที่​ท่าน​หา​ตัว​อยู่​นี้​ตาย​ไป ประชาชน​ทุกคน​ก็​จะ​กลับ​มา​หา​ท่าน​เหมือน​เจ้าสาว​ที่​กลับ​มา​คืน​ดี​กับ​สามี”</verse>
				<verse number="4">อับซาโลม​และ​ผู้ใหญ่​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​เห็น​ดี​ด้วย​กับ​แผนการ​นี้</verse>
				<verse number="5">แต่​อับซาโลม​พูด​ว่า “เรียก​ตัว​หุชัย​ชาว​อารคี​มา เรา​จะ​ได้​ฟัง​ความ​เห็น​ของ​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​หุชัย​มา​พบ อับซาโลม​พูด​ว่า “อาหิโธเฟล​ให้​คำ​แนะนำ​ไว้​อย่าง​นี้ เรา​ควร​ทำ​ตาม​ที่​เขา​พูด​หรือ​ไม่ ถ้า​ไม่ บอก​หน่อย​สิ​ว่า เจ้า​มี​ความคิดเห็น​ว่า​ยังไง”</verse>
				<verse number="7">หุชัย​ตอบ​อับซาโลม​ว่า “ใน​ครั้ง​นี้ คำ​แนะนำ​ที่​อาหิโธเฟล​ให้​นั้น​ใช้​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ก็​รู้จัก​พ่อ​ของ​ท่าน​และ​คน​ของ​เขา​ดี พวก​เขา​เป็น​นักสู้​และ​ดุร้าย​พอๆ​กับ​แม่​หมี​ใน​ป่า​ที่​ถูก​ขโมย​ลูก​ไป นอกจาก​นั้น พ่อ​ของ​ท่าน​มี​ประสบการณ์​ใน​การ​สู้รบ​มา​มาก เขา​จะ​ไม่​พัก​ค้างคืน​อยู่​ใน​กอง​ทหาร</verse>
				<verse number="9">ตอน​นี้ เขา​คงจะ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ถ้ำ​สัก​แห่ง​หรือ​สถานที่​อื่น แล้ว​ถ้า​เขา​เกิด​โจมตี​กองทัพ​ของ​ท่าน​ก่อน​ล่ะ​ก็ ใคร​ก็​ตาม​ที่​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​มัน​จะ​ต้อง​พูด​ว่า ‘เกิด​การ​ฆ่า​หมู่​กอง​ทหาร​ที่​ติดตาม​อับซาโลม’</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น แม้แต่​ทหาร​กล้า​ที่​มี​จิตใจ​แข็งแกร่ง​เหมือน​สิงห์ ก็​จะ​อ่อน​ปวก​เปียก​ด้วย​ความกลัว เพราะ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​รู้​ดี​ว่า​พ่อ​ของ​ท่าน​เป็น​นักรบ​และ​พวก​คน​ที่​อยู่​กับ​เขา​ต่าง​ก็​เป็น​คน​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ข้าพเจ้า​ขอ​แนะนำ​ท่าน​ให้​รวบรวม​อิสราเอล​ทั้งหมด​เข้า​มาหา​ท่าน ตั้งแต่​ดาน​ไป​จน​ถึง​เบเออร์เชบา ซึ่ง​มี​จำนวน​มาก​เหมือน​เม็ดทราย​บน​ชายหาด และ​ให้​ท่าน​ไป​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​เรา​จะ​เข้า​จู่โจม​เขา​ที่​ใด​ก็​ตาม​ที่​พบ​ตัว​เขา และ​พวก​เรา​จะ​อยู่​ไป​ทั่ว​เหมือน​น้ำค้าง​ที่​ตก​ไป​ทั่ว​พื้นดิน ไม่ว่า​ตัว​เขา​หรือ​ทหาร​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​เหลือ​รอด​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ดาวิด​หนี​เข้า​ไป​ใน​เมือง ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​จะ​เอา​เชือก​ลาก​กำแพง​เมือง​นั้น​ลง​ใน​หุบเขา​ไม่​เหลือ​แม้​กระทั่ง​หิน​ชิ้น​เล็กๆ​ให้​เห็น”</verse>
				<verse number="14">อับซาโลม​และ​ผู้ใหญ่​อิสราเอล​ทั้งหมด​พูด​ว่า “คำ​แนะนำ​ของ​หุชัย​ชาว​อารคี​ดี​กว่า​ของ​อาหิโธเฟล” ที่​เป็น​อย่าง​นี้​เพราะ​พระยาห์เวห์​จงใจ​ทำให้​คำ​แนะนำ​ดีๆ​ของ​อาหิโธเฟล​พ่ายแพ้​ไป เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​อับซาโลม</verse>
				<verse number="15">หุชัย​บอก​ศาโดก​และ​อาบียาธาร์​นักบวช​ทั้ง​สอง​ว่า “อาหิโธเฟล​ได้​แนะนำ​อับซาโลม​และ​ผู้ใหญ่​ของ​อิสราเอล​ให้​ทำ​อย่าง​หนึ่ง แต่​เรา​ได้​แนะนำ​พวก​เขา​ให้​ทำ​อีก​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้​ให้​ส่งข่าว​ไป​บอก​กับ​ดาวิด​ทันที​ว่า ‘คืนนี้​อย่า​หยุด​อยู่​ที่​ท่า​ข้าม​แม่น้ำ​ใน​ทะเลทราย แต่​ให้​รีบ​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​ให้​หมด ไม่​อย่าง​นั้น ทั้ง​ตัว​กษัตริย์​เอง​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​จะ​ถูก​กลืน’”</verse>
				<verse number="17">ขณะ​นั้น​โยนาธาน​และ​อาหิมาอัส​กำลัง​คอย​อยู่​ที่​เอนโรเกล แล้ว​จะ​มี​หญิง​รับใช้​คน​หนึ่ง​จะ​ไป​ส่งข่าว​ให้​กับ​พวก​เขา แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​ไป​ส่งข่าว​ต่อ​ให้​กับ​กษัตริย์​ดาวิด เพราะ​พวก​เขา​ไม่​อยาก​เสี่ยง​ที่​จะ​ถูก​พบ​เห็น​ใน​ขณะ​เข้า​เมือง</verse>
				<verse number="18">แต่​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​เห็น​พวก​เขา​และ​ไป​บอก​อับซาโลม ดังนั้น​ทั้ง​สอง​คน​จึง​รีบ​จาก​ไป และ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​บาฮูริม เขา​มี​บ่อ​เก็บ​น้ำ​ที่​ลาน​บ้าน พวก​เขา​จึง​ปีน​ลง​ไป​ใน​บ่อ​เก็บ​น้ำ​นั้น</verse>
				<verse number="19">เมีย​ของ​ชาย​คน​นั้น เอา​ของ​มา​ปิด​ปาก​บ่อ​ไว้​และ​เอา​เมล็ด​ข้าว​มา​ตาก​ไว้​ข้าง​บน ไม่​มี​ใคร​รู้​เรื่อง​นี้</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​คน​ของ​อับซาโลม​มา​ถึง​บ้าน​ของ​หญิง​คนนั้น พวก​เขา​ถาม​ว่า “อาหิมาอัส​กับ​โยนาธาน​อยู่​ที่​ไหน” หญิง​คน​นั้น​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “พวก​เขา​ข้าม​ลำธาร​ไป​แล้ว” ชาย​พวก​นั้น​ค้น​บ้าน​หลัง​นั้น​แต่​ไม่​พบ​ใคร พวก​เขา​จึง​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​ชาย​พวก​นั้น​ไป​แล้ว ทั้ง​สอง​คน​จึง​ปีน​ออก​มา​จาก​บ่อน้ำ​และ​ไป​บอก​ข่าว​กับ​กษัตริย์​ดาวิด พวก​เขา​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “รีบ​ออก​เดิน​ทาง​และ​ข้าม​แม่น้ำ​ไป​ทันที อาหิโธเฟล​แนะนำ​อย่าง​นั้น​อย่าง​นี้​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ดาวิด​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​จึง​ออก​เดินทาง​และ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน พอ​รุ่งเช้า ทุก​คน​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​จน​หมด</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​อาหิโธเฟล​เห็น​ว่า​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​เขา เขา​ผูก​อาน​ลาของ​เขา​และ​กลับ​ไป​ที่​บ้านเกิด​เมืองนอน​ของ​เขา เขา​ได้​สั่งเสีย​จน​เป็น​ที่​เรียบร้อย​แล้ว เขา​ก็​ไป​ผูก​คอ​ตาย เขา​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ ของ​พ่อ​เขา</verse>
				<verse number="24">ดาวิด​ได้​ไป​ถึง​เมือง​มาหะนาอิม และ​อับซาโลม​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​พร้อม​กับ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="25">อับซาโลม​แต่งตั้ง​อามาสา​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โยอาบ อามาสา​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยเธอร์​ชาว​อิชมาเอล อามาสา​ได้​แต่งงาน​กับ​อาบีกัล ลูกสาว​ของ​นาง​นาหาช นาง​นาหาช​เป็น​น้อง​สาว​นาง​เศรุยาห์​แม่​ของ​โยอาบ</verse>
				<verse number="26">ชาว​อิสราเอล​เหล่า​นั้น​กับ​อับซาโลม​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​ดินแดน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ดาวิด​มา​ถึง​เมือง​มาหะนาอิม โชบี มาคีร์​และ​บารซิลลัย​อยู่​ที่​นั่น โชบี​เป็น​ลูกชาย​นาหาช เขา​เป็น​ชาว​อัมโมน​มา​จาก​เมือง​รับบาห์ มาคีร์​เป็น​ลูกชาย​อัมมีเอล เขา​มา​จาก​เมือง​โลเดบาร์ บารซิลลัย เป็น​ชาว​กิเลอาด​มา​จาก​เมือง​โรเกลิม</verse>
				<verse number="28">ชาย​ทั้ง​สาม​คน​นี้​พูด​กัน​ว่า “ประชาชน​พวก​นี้ หิว เหนื่อย​และ​กระหาย​จาก​ทะเลทราย” ดังนั้น พวก​เขา​จึง​ขน​เอา​ที่​นอน อ่าง​น้ำ​และ​หม้อ​ชาม​ราม​ไห​มา พวก​เขา​ยัง​เอา​ข้าว​สาลี ข้าว​บาร์เลย์ แป้ง เมล็ด​ข้าว​คั่ว ถั่ว ถั่ว​แขก น้ำเชื่อม​ผลไม้ เนย แกะ และ​เนย​แข็ง​จาก​นม​วัว มา​ให้​ดาวิด​และ​ประชาชน​ของ​เขา​กินกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ดาวิด​รวบรวม​กำลัง​พล​ที่​อยู่​กับ​เขา​และ​แต่งตั้ง​นาย​พัน​และ​นาย​ร้อย​ขึ้น</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ส่ง​กองทัพ​ออก​ไป​หนึ่ง​ใน​สาม​ภาย​ใต้​การ​นำ​ของ​โยอาบ อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ให้​อยู่​ภาย​ใต้​การ​นำ​ของ​อาบีชัย​น้อง​ชาย​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์ และ​อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​เหลือ​ให้​อยู่​ภาย​ใต้​การ​นำ​ของ​อิททัย​ชาว​กัท กษัตริย์​ดาวิด​บอก​กองทัพ​เหล่า​นั้น​ว่า “เรา​จะ​ออก​ไปรบ​กับ​พวก​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​เหล่า​นั้น​พูด​ว่า “ท่าน​ต้อง​ไม่​ออก​ไป ถ้า​พวก​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​หลบหนี พวก​เขา​จะ​ไม่​สนใจ​พวก​ข้าพเจ้า ถึง​พวก​ข้าพเจ้า​ครึ่ง​หนึ่ง​ตาย​ไป พวก​เขา​ก็​จะ​ไม่​สนใจ แต่​ท่าน​มี​ค่า​มาก​กว่า​พวก​ข้าพเจ้า​หมื่น​คน ท่าน​ควร​อยู่​คอย​ให้​การ​สนับสนุน​อยู่​ใน​เมือง​จะ​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​ว่า​ยังไง เรา​ก็​จะ​ทำ​ตามนั้น” ดังนั้น กษัตริย์​จึง​ยืน​อยู่​ข้าง​ประตู​เมือง ขณะ​ที่​คน​ทั้งหมด​เดินทัพ​ออก​ไป​เป็น​หน่วย​กองร้อย​และ​กองพัน</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​สั่ง​โยอาบ อาบีชัย​และ​อิททัย​ว่า “ให้​เบาๆ​มือ​กับ​อับซาโลม​หนุ่ม​คนนั้น​ด้วย​เพื่อ​เห็นแก่​เรา” และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ก็​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​สั่ง​กับ​ผู้​บังคับ​บัญชา​แต่ละคน​เกี่ยวกับ​อับซาโลม</verse>
				<verse number="6">กองทัพ​เคลื่อน​ออก​ไป​เพื่อ​สู้รบ​กับ​อิสราเอล และ​การ​สู้รบ​ก็​เริ่ม​ขึ้น​ใน​ป่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="7">ที่​นั่น กองทัพ​อิสราเอล​ก็​พ่ายแพ้​ต่อ​กองทัพ​ของ​ดาวิด และ​มี​ผู้คน​ล้ม​ตาย​ใน​วัน​นั้น​ถึง​สอง​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="8">การ​สู้รบ​กระจาย​ไป​ถึง​ชาน​เมือง​โดย​รอบ และ​ป่า​ได้​กิน​คน​ไป​มากกว่า​ดาบ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​อับซาโลม​ได้​เจอ​คน​ของ​ดาวิด​เข้า เขา​กำลัง​ขี่​ล่อ​อยู่​และ​เมื่อ​ล่อ​วิ่ง​ลอด​ใต้​กิ่งไม้​ที่​หนา​ทึบ​ของ​ต้น​โอ๊ค หัว​ของ​อับซาโลม​ก็​ไป​เกี่ยว​เข้า​กับ​กิ่งไม้​นั้น เขา​ห้อย​ติด​อยู่​กลาง​อากาศ ใน​ขณะ​ที่​ล่อ​ยัง​คง​วิ่ง​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​คน​หนึ่ง​มา​เห็น จึง​ไป​บอก​โยอาบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​อับซาโลม​ห้อย​อยู่​บน​ต้น​โอ๊ค”</verse>
				<verse number="11">โยอาบ​พูด​กับ​คน​ที่​มา​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​เขา​ว่า “อะไร​นะ เจ้า​เห็น​เขา​หรือ ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​ฆ่า​เขา​ให้​ตกลง​มา​บน​พื้น​เลย​ล่ะ เสียดาย​ที่​เจ้า​ไม่​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น ไม่​งั้น​เรา​คงจะ​ได้​ให้​เงิน​เจ้า​สิบ​เชเขล และ​เข็มขัด​นักรบ​ด้วย”</verse>
				<verse number="12">แต่​ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ถึง​แม้​จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ถึง​หนึ่ง​พัน​เชเขล ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ยก​มือ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​ได้ยิน​กษัตริย์​สั่ง​ท่าน อาบีชัย​และ​อิททัย​ว่า ‘ให้​ปกป้อง​อับซาโลม​ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​ด้วย​เพื่อ​เห็นแก่​เรา’</verse>
				<verse number="13">ถ้า​หากว่า​ข้าพเจ้า​เสี่ยงชีวิต​ไป​ฆ่า​เขา ข้าพเจ้า​เชื่อ​ว่า​ไม่​มี​อะไร​ปิด​ซ่อน​ไป​จาก​กษัตริย์​ได้​หรอก ถึง​ตอน​นั้น​ตัว​ท่าน​เอง​ก็​คงจะ​ถอย​ห่าง​ไป​จาก​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="14">โยอาบ​พูด​ว่า “เรา​ไม่​น่า​เสีย​เวลา​กับ​เจ้า​อย่าง​นี้​เลย” เขา​จึง​หยิบ​ทวน​ไป​สาม​เล่ม​และ​แทง​ไป​ที่​หัวใจ​ของ​อับซาโลม​ใน​ขณะ​ที่​อับซาโลม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​บน​ต้น​โอ๊ค</verse>
				<verse number="15">และ​คน​สิบ​คน​ที่​ถือ​อาวุธ​ให้​โยอาบ​ก็​เข้า​ล้อม​อับซาโลม​และ​ฆ่า​เขา​จน​ตาย</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โยอาบ​ได้​เป่า​แตร​ขึ้น และ​กองทัพ​ต่างๆ​ก็​หยุด​การ​ติดตาม​อิสราเอล​เพราะ​โยอาบ​หยุด​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เอา​ตัว​อับซาโลม​โยน​ลง​ใน​หลุม​ขนาด​ใหญ่​ใน​ป่า​และ​ปิด​ทับ​ไว้​ด้วย​ก้อน​หิน​กอง​สูง​ใหญ่ ใน​ขณะ​นั้น ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​หลบหนี​กลับ​บ้าน​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">ใน​ระหว่าง​ที่​อับซาโลม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​ได้​ตั้ง​เสา​หิน​ขึ้น​ต้น​หนึ่ง​ใน​หุบเขา​ของ​กษัตริย์​เพื่อ​เป็น​อนุสาวรีย์​ของ​เขา​เอง​เพราะ​เขา​คิด​ว่า “เรา​ไม่​มี​ลูกชาย​ที่​จะ​สืบทอด​ชื่อ​ของ​เรา​ต่อ​ไป” เขา​ตั้งชื่อ​เสา​นั้น​ตาม​ตัว​เขา​และ​มัน​ถูก​เรียกว่า​อนุสาวรีย์​ของ​อับซาโลม​มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="19">ขณะนั้น​อาหิมาอัส​ลูกชาย​ศาโดก​พูด​ว่า “ขอ​ให้​ผม​วิ่ง​นำ​ข่าว​ไป​บอก​กษัตริย์​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวก​ศัตรู​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">โยอาบ​บอก​เขา​ว่า “เจ้า​อย่า​ได้​ไป​ส่งข่าว​ใน​วันนี้​เลย​ให้​ไป​ส่งข่าว​วัน​อื่น​เถิด อย่า​ให้​เป็น​วันนี้​เลย​เพราะ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ได้​ตาย​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">โยอาบ​จึง​บอก​ชาว​คูช​คน​หนึ่ง​ว่า “ให้​ไป​บอก​กษัตริย์​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น” ชาว​คูช​คน​นั้น​คำนับ​ลง​ต่อหน้า​โยอาบ​และ​วิ่ง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="22">อาหิมาอัส​ลูกชาย​ศาโดก​พูด​กับ​โยอาบ​อีก​ครั้ง​ว่า “ไม่ว่า​ยังไง​ก็​ช่าง ปล่อย​ให้​ผม​วิ่ง​ตาม​หลัง​ชาว​คูช​คน​นั้น​ไป​ด้วย​เถิด” แต่​โยอาบ​ตอบ​ว่า “ลูก​เอ๋ย เจ้า​จะ​วิ่ง​ไป​ทำไม​กัน ข่าว​นี้​จะ​ไม่​ทำ​ให้​เจ้า​ได้รับ​รางวัล​หรอก”</verse>
				<verse number="23">คน​นั้น​พูด​อีก​ว่า “ไม่ว่า​ยังไง​ก็​ช่าง ผม​ก็​จะ​ขอ​วิ่ง​ไป” โยอาบ​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “อยาก​วิ่ง ก็​วิ่ง​ไป​สิ” อาหิมาอัส​จึง​วิ่ง​ไป​ทาง​ที่ราบ และ​แซง​หน้า​ชาว​คูช​คน​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="24">ขณะ​ที่​ดาวิด​กำลัง​นั่ง​อยู่​ระหว่าง​ประตู​เมือง​สอง​ชั้น​คือ​ชั้น​นอก​กับ​ชั้น​ใน คน​เฝ้า​ยาม​ขึ้น​ไป​บน​ดาด​ฟ้า​กำแพง​ที่​อยู่​เหนือ​ประตู ขณะ​ที่​เขา​มอง​ออก​ไป เขา​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​กำลัง​วิ่ง​มา</verse>
				<verse number="25">คน​เฝ้า​ยาม​ก็​ร้อง​บอก​กษัตริย์ กษัตริย์​พูด​ว่า “ถ้า​เขา​มา​คน​เดียว เขา​ต้อง​มี​ข่าว​ดี” และ​ชาย​คน​นั้น​ก็​ใกล้​เข้า​มา​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="26">แล้ว​คน​เฝ้า​ยาม​ก็​เห็น​ชาย​อีก​คน​กำลัง​วิ่ง​มา เขา​ร้อง​บอก​คน​เฝ้า​ประตู​ว่า “ดู​สิ มี​ชาย​อีก​คน​กำลัง​วิ่ง​มา” กษัตริย์​พูด​ว่า “เขา​ต้อง​นำ​ข่าว​ดี​มา​บอก​อีก​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="27">คน​เฝ้า​ยาม​พูด​ว่า “ดู​เหมือน​ว่า​คน​ที่​วิ่ง​มา​คน​แรก​จะ​เหมือน​อาหิมาอัส​ลูกชาย​ศาโดก” กษัตริย์​พูด​ว่า “เขา​เป็น​คนดี เขา​จะมา​พร้อม​กับ​ข่าว​ดี”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​อาหิมาอัส​ก็​ร้อง​บอก​กษัตริย์​ว่า “ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ด้วย​ดี” เขา​ก้ม​กราบ​ลง​ถึง​พื้น​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​เถิด พระองค์​ได้​เอา​ชนะ​คน​ที่​ยก​มือ​ขึ้น​ต่อต้าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​ถาม​ว่า “อับซาโลม​หนุ่ม​คน​นั้น​ปลอดภัย​หรือ​ไม่” อาหิมาอัส​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​เห็น​ความ​สับสน​อลหม่าน​อย่าง​มาก ตอน​ที่​โยอาบ​จะ​ส่ง​คน​รับใช้​กษัตริย์​และ​ข้าพเจ้า​มา แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “มา​ยืน​ข้างๆ​และ​คอย​อยู่​ที่​นี่” เขา​จึง​ก้าว​ไป​ที่​ด้าน​ข้าง​และ​ยืน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ชาว​คูช​ผู้​นั้น​ก็​มา​ถึง​และ​พูด​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ฟัง​ข่าวดี พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​ท่าน​แล้ว​ใน​วันนี้​จาก​คน​ที่​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อต้าน​ท่าน”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​ถาม​ชาว​คูช​คนนั้น​ว่า “อับซาโลม​ชาย​หนุ่ม​ผู้​นั้น​ปลอดภัย​หรือ​ไม่” ชาว​คูช​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ทุก​คน​ที่​ลุกฮือ​ขึ้น​จะ​ทำ​อันตราย​ท่าน ต้อง​เป็น​เหมือน​ชาย​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​ตัว​สั่นเทิ้ม​ไปหมด เขา​ขึ้น​ไป​บน​ห้อง​ที่​อยู่​เหนือ​ประตู​และ​ร้องไห้ ขณะ​ที่​กษัตริย์​เดิน​ไป เขา​พูด​ว่า “อับซาโลม ลูกพ่อ อับซาโลม​ลูกพ่อ พ่อ​อยาก​ตาย​แทน​ลูก​เหลือ​เกิน อับซาโลม ลูกพ่อ ลูก​ของพ่อ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">มี​คน​บอก​โยอาบ​ว่า “กษัตริย์​กำลัง​ร้องไห้​และ​คร่ำครวญ​ถึง​อับซาโลม”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น ใน​วันนั้น​แทน​ที่​กองทัพ​จะ​เฉลิม​ฉลอง​ชัยชนะ กลับ​กลาย​เป็น​วัน​เศร้าโศก เพราะ​ใน​วัน​นั้น​ทั้ง​กองทัพ​ได้ยิน​ว่า “กษัตริย์​เสียใจ​เรื่อง​ลูกชาย​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่านั้น​เดิน​เข้า​เมือง​อย่าง​เงียบๆ​เหมือน​คน​ที่​แอบ​เข้า​เมือง​ด้วย​ความละอาย​เมื่อ​หลบหนี​จาก​สนามรบ</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ปิด​หน้า​ของ​เขา​และ​ร้องไห้​ออก​มา​ดังๆ​ว่า “อับซาโลม ลูกพ่อ อับซาโลม ลูกพ่อ ลูก​ของพ่อ”</verse>
				<verse number="5">โยอาบ​จึง​เข้า​ไป​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “วันนี้ ท่าน​ได้​ทำ​ให้​คน​ของ​ท่าน​ทั้งหมด​อับอาย พวก​เขา​คือ​คน​ที่​ได้​ช่วย​ชีวิต​ท่าน และ​ลูกชาย​กับ​ลูกสาว​อีก​หลายๆ​คน​ของ​ท่าน​ไว้ รวม​ทั้ง​ชีวิต​ของ​พวก​เมีย​ท่าน​และ​เมียน้อย ทั้งหลาย​ของ​ท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ท่าน​รัก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เกลียด​ท่าน​และ​เกลียด​คน​ที่รัก​ท่าน ใน​วันนี้​ท่าน​ทำ​ให้​เห็น​ชัดเจน​ว่า ผู้นำ​ทัพ​ทั้งหลาย​ของ​ท่าน​และ​คน​ของ​เขา​ไม่​มี​ความหมาย​กับ​ท่าน​เลย ข้าพเจ้า​รู้​แล้ว​ว่า ท่าน​คงจะ​พอใจ​ถ้า​อับซาโลม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​วันนี้​และ​พวก​ข้าพเจ้า​ตายหมด</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้ ขอ​ท่าน​ออก​ไป​และ​ไป​ให้​กำลัง​ใจ​กับ​คน​ของ​ท่าน ข้าพเจ้า​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า ถ้า​ท่าน​ไม่​ออก​ไป จะ​ไม่​มี​ใคร​เหลือ​อยู่​กับ​ท่าน​อีก​ภาย​ใน​คืน​นี้ และ​มัน​จะ​เลว​ร้าย​ยิ่งกว่า​ความหายนะ​ใดๆ​ก็​ตาม​ที่​ท่าน​เคย​พบ​มา​ตั้งแต่​เด็ก​จน​ถึง​ขณะนี้”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​ลุก​ขึ้น​และ​ไป​นั่ง​ที่​ประตู​เมือง เมื่อ​คน​เหล่า​นั้น​ได้ยิน​ว่า “กษัตริย์​นั่ง​อยู่​บน​ประตู​เมือง ​แล้ว” พวก​เขา​ก็​ออก​มา​อยู่​ต่อ​หน้า​เขา</verse>
				<verse number="9">ขณะนั้น​ชาว​อิสราเอล​ต่าง​หลบ​หนี​กลับ​บ้าน​ของ​พวก​เขา ประชาชน​อิสราเอล​ทั่ว​ทุก​เผ่า​ต่าง​ถกเถียง​กัน​ว่า “กษัตริย์​ได้​ช่วย​เหลือ​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​พวก​ศัตรู เขา​คือ​ผู้ที่​ช่วย​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​มือ​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย แต่​ตอน​นี้​เขา​ได้​หลบ​หนี​จาก​ประเทศ​ไป​เพราะ​อับซาโลม</verse>
				<verse number="10">และ​อับซาโลม​ที่​พวก​เรา​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ปกครอง​พวก​เรา​ได้​ตาย​แล้ว​ใน​สนามรบ แล้ว​ทำไม​พวก​เรา​ไม่​พูด​ถึง​การ​เชิญ​กษัตริย์​กลับ​มา​เล่า”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดาวิด​ส่ง​ข้อ​ความ​ไป​ให้​ศาโดก​และ​อาบียาธาร์​นักบวช​ทั้ง​สอง​ว่า “ให้​ไป​ถาม​พวก​ผู้ใหญ่​ชาว​ยูดาห์​ว่า ‘ทำไม​ท่าน​ถึง​เป็น​คน​สุดท้าย​ที่​จะ​เชิญ​กษัตริย์​กลับ​วัง​ของ​เขา ใน​เมื่อ​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​ก็​ได้​พูด​กัน​ถึง​เรื่องนี้ และ​มัน​ก็​มา​ถึง​หู​ของ​เรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​แล้ว</verse>
				<verse number="12">พวก​ท่าน​เป็น​พี่​น้อง​ของ​เรา เป็น​เลือดเนื้อ​ของ​เรา แล้ว​ทำไม​ท่าน​จึง​เป็น​พวก​สุด​ท้าย​ที่​จะ​นำ​เรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​กลับ​มา​ยัง​วัง​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="13">และ​ให้​บอก​อามาสา​ด้วย​ว่า ‘ท่าน​ไม่​ใช่​เลือดเนื้อ​ของ​เรา​หรือ ขอ​ให้​พระเจ้า​ลงโทษ​เรา​อย่าง​รุนแรง​ที่สุด​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​มี​มา​ก่อน ถ้า​จาก​นี้​ไป​ท่าน​ไม่​ได้​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​เรา​แทน​โยอาบ’”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ชนะใจ​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ราว​กับ​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คนๆ​เดียว พวก​เขา​ส่ง​ข้อ​ความ​ถึง​กษัตริย์​ว่า “กลับ​มา​เถิด ทั้ง​ตัว​ท่าน​และ​คน​ของ​ท่าน​ทั้งหมด​ด้วย”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​กลับ​มา​และ​ไป​ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน ขณะ​นั้น​คน​ยูดาห์​ได้​มา​ที่​กิลกาล​เพื่อ​ออก​ไป​รับ​เสด็จ​กษัตริย์​และ​นำ​เขา​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา</verse>
				<verse number="16">ชิเมอี​ลูกชาย​เกรา​ชาว​เบนยามิน​ที่​มา​จาก​เมือง​บาฮูริม รีบ​ลง​มา​พร้อม​กับ​คน​ยูดาห์​เพื่อ​รับ​เสด็จ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="17">เขา​มา​พร้อม​กับ​ชาว​เผ่า​เบนยามิน​หนึ่ง​พัน​คน และ​กับ​ศิบา​คน​รับใช้​ครอบครัว​ซาอูล ศิบา​มา​พร้อม​กับ​ลูกชาย​สิบห้า​คน​และ​คน​รับใช้​ยี่สิบ​คน​ของ​เขา พวก​เขา​รีบ​ไป​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​กษัตริย์อยู่</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ข้าม​ที่​ทางข้าม​เพื่อ​ไป​รับ​ครอบครัว​กษัตริย์​ข้าม​มา และ​เพื่อ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​ต้องการ เมื่อ​ชิเมอี​ลูกชาย​เกรา​ข้าม​จอร์แดน​ไป เขา​หมอบ​คำนับ​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="19">และ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ขอ​ให้​เจ้านาย​ข้าพเจ้า​อย่า​เอา​ผิด​กับ​ข้าพเจ้า​เลย อย่า​ได้​จดจำ​สิ่ง​ที่​ผิดๆ​ที่​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​ไป ใน​วัน​ที่​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​เยรูซาเล็ม ขอ​ให้​กษัตริย์​เอา​มัน​ออก​ไป​จาก​ความคิด​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ไป แต่​วันนี้​ข้าพเจ้า​มา​ที่​นี่​เป็น​คน​แรก​ใน​บรรดา​ครอบครัว​โยเซฟ ทั้งหมด​เพื่อ​ลง​มา​พบ​กับ​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​อาบีชัย​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​ก็​พูด​ว่า “ชิเมอี​สมควร​ตาย​เพราะ​เรื่อง​นี้​ไม่ใช่​หรือ เขา​ได้​สาป​แช่ง​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เจิม​ให้​เป็น​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​ตอบ​ว่า “พวก​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์ พวก​เจ้า​มา​ยุ่ง​เรื่อง​ของ​เรา​ทำไม วันนี้​เจ้า​ทำ​ตัว​เหมือน​ศัตรู​ของ​เรา วันนี้​จะ​ไม่​มี​ใคร​ต้อง​ตาย​ใน​อิสราเอล คิด​ว่า​เรา​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​วันนี้​เรา​ได้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​เหนือ​อิสราเอล​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​กษัตริย์​พูด​กับ​ชิเมอี​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ตาย” แล้ว​กษัตริย์​ก็​สาบาน​กับ​เขา</verse>
				<verse number="24">เมฟีโบเชท​หลาน ซาอูล​ลง​ไป​รับ​เสด็จ​กษัตริย์​ด้วย​เหมือน​กัน เขา​ไม่​ได้​ดูแล​เท้า​ของ​เขา​หรือ​แต่ง​หนวด​เครา​หรือ​ซัก​เสื้อผ้า​เขา​เลย​ตั้งแต่​วัน​ที่​กษัตริย์​จาก​ไป​จน​กระทั่ง​วัน​ที่​เขา​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​มา​รับ​เสด็จ​กษัตริย์ กษัตริย์​ถาม​เขา​ว่า “เมฟีโบเชท ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​ไป​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="26">เขา​พูด​ว่า “กษัตริย์​เจ้า​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​เป็น​ง่อย ข้าพเจ้า​ก็​เลย​พูด​ว่า ‘ใส่​อาน​ให้​กับ​ลา​ของ​เรา​หน่อย เรา​จะ​ได้​ขี่​ตาม​กษัตริย์​ไป’ แต่​ศิบา​คน​รับใช้​ข้าพเจ้า ทรยศ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="27">และ​เขา​ก็​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า ดังนั้น​ขอ​ท่าน​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​เห็นควร​เถิด</verse>
				<verse number="28">อันที่​จริง ลูก​หลาน​ทุก​คน​ของ​ปู่ ข้าพเจ้า​ไม่​สมควร​ได้รับ​สิ่ง​ใด​เลย​นอกจาก​ความตาย​จาก​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า แต่​ท่าน​ได้​ให้​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​นั่ง​ร่วม​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​นั่ง​ร่วม​โต๊ะ​กับ​ท่าน ดังนั้น ข้าพเจ้า​ยัง​มี​สิทธิ์​เรียกร้อง​อะไร​จาก​กษัตริย์​อีก​เล่า”</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ไม่​ต้อง​พูด​อะไร​แล้ว เรา​ขอ​สั่ง​ให้​เจ้า​และ​ศิบา​แบ่ง​ที่​นา​กัน”</verse>
				<verse number="30">เมฟีโบเชท​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ให้​เขา​ไป​ทุก​อย่าง​เถิด เพราะ​ตอน​นี้​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="31">บารซิลลัย​ชาว​กิเลอาด​ลง​มา​จาก​โรเกลิม​ด้วย เพื่อ​ที่​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​กับ​กษัตริย์​และ​เพื่อ​ส่ง​เขา​ให้​เดินทาง​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">ขณะนั้น บารซิลลัย​แก่​มาก​แล้ว มี​อายุ​แปดสิบ​ปี เขา​เป็น​ผู้นำ​เสบียง​อาหาร​มา​ให้​กับ​กษัตริย์​ระหว่าง​ที่​พัก​อยู่​ที่​เมือง​มาหะนาอิม เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​กับ​บารซิลลัย​ว่า “ข้าม​ไป​กับ​เรา​และ​อยู่​กับ​เรา​ใน​เยรูซาเล็ม​เถิด แล้ว​เรา​จะ​คอย​ดูแล​ท่าน”</verse>
				<verse number="34">แต่​บารซิลลัย​ตอบ​กษัตริย์​ดาวิด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​อีก​สัก​กี่​ปี​กัน ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ไป​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="35">ตอนนี้​ข้าพเจ้า​ก็​มี​อายุ​ตั้ง​แปดสิบ​ปี​แล้ว ข้าพเจ้า​แก่​เกิน​กว่า​ที่​จะ​สนุก​สนาน​กับอะไร​ต่ออะไร​แล้ว ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​ยัง​สามารถ​ลิ้มรส​อาหาร​และ​เครื่อง​ดื่ม​ได้​อีก​หรือ ข้าพเจ้า​ยัง​จะ​ฟัง​เสียง​ของ​นักร้อง​ชาย​และ​หญิง​ได้​อีก​หรือ ทำไม​จะ​ต้อง​ให้​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​เป็น​ภาระ​เพิ่ม​ให้​กับ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เล่า</verse>
				<verse number="36">ผู้รับใช้​ท่าน​จะ​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​กับ​กษัตริย์​ไป​แค่​ช่วง​หนึ่ง​เท่านั้น ทำไม​กษัตริย์​ต้อง​ตอบแทน​ข้าพเจ้า​ด้วย​รางวัล​ขนาด​นี้</verse>
				<verse number="37">ปล่อย​ผู้รับใช้​ท่าน​กลับ​ไป​เถิด ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ตาย​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ข้าพเจ้า​เอง​ใกล้​หลุม​ฝังศพ​พ่อ​และ​แม่​ข้าพเจ้า แต่​คน​ผู้​นี้​คือ​คิมฮาม​ผู้รับใช้​ท่าน ให้​เขา​ข้าม​ไป​กับ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด ทำ​กับ​เขา​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​สมควร​เถิด”</verse>
				<verse number="38">กษัตริย์​พูด​ว่า “คิมฮาม​จะ​ข้าม​ไป​กับ​เรา เรา​จะ​ดีกับ​เขา​อย่าง​ที่​ท่าน​ขอ​ไว้ ท่าน​ขอ​อะไร เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้”</verse>
				<verse number="39">กษัตริย์​จูบ​บารซิลลัย​และ​ให้​พร​กับ​เขา และ​บารซิลลัย​ก็​กลับ​บ้าน​เขา หลังจาก​นั้น กษัตริย์​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​กษัตริย์​ข้าม​แม่น้ำ​และ​เดินทาง​ไป​ถึง​กิลกาล กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​กองทัพ​อิสราเอล​นำ​กษัตริย์​ข้าม​แม่น้ำ​มา คิมฮาม​ข้าม​ไป​กับ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="41">ต่อมา​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​มา​หา​กษัตริย์ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ทำไม​ชาวยูดาห์​พี่น้อง​ของ​พวก​เรา​ถึง​ได้​ขโมย​ท่าน​ไป ทำไม​พวก​เขา​ถึง​ได้​นำ​ตัว​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​ท่าน​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​พร้อม​กับ​คน​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="42">ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ตอบ​คน​อิสราเอล​ว่า “พวก​เรา​ทำ​ไป​เพราะ​กษัตริย์​เป็น​ญาติ​สนิท​กับ​พวก​เรา ทำไม​พวก​ท่าน​ต้อง​โกรธ​ด้วย พวก​เรา​ไป​กิน​ของ​อะไร​ของ​กษัตริย์​หรือ พวก​เรา​เอา​อะไร​ของ​เขา​มา​เป็น​ของ​พวก​เรา​หรือ”</verse>
				<verse number="43">ชาว​อิสราเอล​จึง​ตอบ​คน​ยูดาห์​ไป​ว่า “พวก​เรา​มี​ส่วนแบ่ง​ใน​กษัตริย์​สิบ​ส่วน และ​นอกจาก​นั้น พวก​เรา​มี​สิทธิ์​ใน​ดาวิด​มาก​กว่า​พวก​ท่าน แล้ว​ทำไม​พวก​ท่าน​ถึง​ได้​ดูถูก​พวก​เรา​อย่าง​นี้ พวก​เรา​ไม่​ใช่​พวก​แรก​หรือ​ที่​ได้​พูด​ถึง​การ​นำ​กษัตริย์​กลับ​มา” แต่​คำ​พูด​ของ​คน​ยูดาห์​รุนแรง​กว่า​คำ​พูด​ของ​คน​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ตอนนั้น เผอิญ​มี​อันธพาล​อยู่​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เชบา​ลูกชาย​บิครี​ชาว​เบนยามิน​อยู่​ที่​นั่น เขา​เป่า​แตร​ขึ้น​และ​ตะโกน​ว่า “พวก​เรา​ไม่​มี​ส่วนแบ่ง​ใน​ดาวิด ไม่​มี​ส่วน​ใน​ลูกชาย​ของ​เจสซี อิสราเอล​เอ๋ย ขอ​ให้​ต่างคนต่าง​กลับ​ไป​ยัง​เต็นท์​ของ​ตัวเอง​เถิด”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น คน​อิสราเอล ทั้งหมด​ก็​ทิ้ง​ดาวิด​ไป​ติดตาม​เชบา​ลูกชาย​บิครี แต่​คน​ยูดาห์​ยัง​คง​ติดตาม​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา​ไป​ตลอด​ทาง​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ดาวิด​กลับ​ถึง​วัง​ของ​เขา​ใน​เยรูซาเล็ม เขา​ได้​นำ​ตัว​เมียน้อย สิบ​คน​ที่​เขา​เคย​ทิ้ง​ไว้​ให้​ดูแล​วัง​และ​ให้​พวก​นาง​ไป​อยู่​ใน​บ้าน หลัง​หนึ่ง​และ​ให้​คุม​ตัว​ไว้ เขา​ยัง​ดูแล​พวก​นาง แต่​ไม่​ได้​นอน​กับ​พวก​นาง พวก​นาง​ถูก​กัก​บริเวณ​และ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แม่หม้าย​จน​ตาย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​กษัตริย์​ก็​พูด​กับ​อามาสา​ว่า “รวบรวม​คน​ยูดาห์​มา​หา​เรา​ภาย​ใน​สาม​วัน และ​ตัว​ท่าน​ก็​มา​อยู่​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​อามาสา​ไป​รวบรวม​คน​ยูดาห์ เขา​ใช้​เวลา​มาก​กว่า​สาม​วัน​ที่​กษัตริย์​ให้​เวลา​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​พูด​กับ​อาบีชัย​ว่า “ตอนนี้ เชบา​ลูกชาย​บิครี​จะ​เป็น​อันตราย​กับ​เรา​มาก​กว่า​อับซาโลม เอา​คน​ของ​เรา​ไป​ตาม​ล่า​เขา ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​จะ​หลบหนี​พวก​เรา​ไป​อยู่​ใน​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ได้”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​คน​ของ​โยอาบ​และ​ชาว​เคเรธี​กับ​ชาว​เปเลท และ​นักรบ​ที่​แกร่งกล้า​ทั้งหมด​ได้​ออก​ไป​ภายใต้​การ​นำ​ของ​อาบีชัย พวก​เขา​เดิน​ทัพ​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ไป​ตาม​ล่า​เชบา​ลูกชาย​บิครี</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​อยู่​ที่​ก้อน​หิน​ใหญ่​ใน​เมือง​กิเบโอน อามาสา​ออก​มา​พบ​พวก​เขา โยอาบ​กำลัง​สวม​ชุด​ทหาร​และ​มี​ดาบ​อยู่​ใน​ฝัก เหน็บ​อยู่​ที่​เข็มขัด​ข้าง​เอว เมื่อ​เขา​ก้าว​ออก​มา ดาบ​ก็​หลุด​ออก​จาก​ฝัก</verse>
				<verse number="9">โยอาบ​พูด​กับ​อามาสา​ว่า “พี่ชาย ท่าน​เป็น​อย่างไร​บ้าง” แล้ว​โยอาบ​ก็​เอา​มือ​ขวา​จับ​เครา​ของ​อามาสา​มา​เพื่อ​ที่​จะ​จูบ​เขา</verse>
				<verse number="10">อามาสา​ไม่​ทัน​ป้องกัน​ตัว​จาก​ดาบ​ใน​มือ​ของ​โยอาบ โยอาบ​ก็​แทง​ดาบ​เข้า​ที่​ท้อง​เขา ไส้​ทะลัก​ลง​มา​กอง​ที่​พื้น โดย​ไม่​ต้อง​แทง​ซ้ำ​อีก อามาสา​ก็​ตาย แล้ว​โยอาบ​และ​อาบีชัย​น้องชาย​ของ​เขา​ก็​ไล่​ตาม​เชบา​ลูกชาย​บิครี</verse>
				<verse number="11">คน​ของ​โยอาบ​คน​หนึ่ง​ยืน​อยู่​ข้าง​อามาสา​และ​พูด​ว่า “ใคร​ที่​อยู่​ฝ่าย​โยอาบ​และ​ฝ่าย​ดาวิด ตาม​โยอาบ​ไป”</verse>
				<verse number="12">อามาสา​นอน​ตาย​จม​กอง​เลือด​อยู่​กลาง​ถนน และ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เห็น​ว่า​กองทัพ​ทั้งหมด​ที่​เดิน​ผ่าน​มา​ก็​จะ​มา​หยุด​ดู​ศพ​ของ​อามาสา เมื่อ​เขา​เห็น​อย่าง​นั้น เขา​จึง​ลาก​ศพ​ของ​อามาสา​ออก​จาก​ถนน​ไป​ทิ้ง​ที่​ทุ่งนา​และ​เอา​เสื้อ​ปิด​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​ที่​ศพ​ของ​อามาสา​ถูก​ย้าย​ออก​จาก​ถนน​แล้ว คน​ทั้งหมด​ก็​ไป​กับ​โยอาบ​เพื่อ​ตาม​ล่าเชบา​ลูกชาย​บิครี</verse>
				<verse number="14">เชบา​ผ่าน​อิสราเอล​ทุก​เผ่า​ไป จน​ใน​ที่​สุด​ได้​มา​ถึง​อาเบล-เบธ-มาอาคาห์​และ​ตระกูล​ของ​บิครี ได้​มา​รวม​ตัว​กัน​ติดตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="15">กองทัพ​ทั้งหมด​ที่​มา​กับ​โยอาบ​มา​ถึง​ที่​อาเบล-เบธ-มาอาคาห์ และ​ได้​ล้อม​เชบา​ไว้​ที่​นั่น พวก​เขา​ได้​สร้าง​เนินดิน​ขึ้น​ติด​กำแพง​ด้านนอก เพื่อ​ปีน​ขึ้น​บน​กำแพง ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ทะลาย​กำแพง​เพื่อ​ให้​มัน​พัง​ลง​มา</verse>
				<verse number="16">หญิง​ฉลาด​ผู้​หนึ่ง​ร้อง​เรียก​พวก​เขา​จาก​ใน​เมือง​ว่า “ฟังนะ ฟังนะ ช่วย​เรียก​โยอาบ​มา​ที่​นี่​หน่อย เรา​มี​อะไร​จะ​พูด​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="17">โยอาบ​จึง​ตรง​ไปหา​นาง​และ​นาง​ก็​ถาม​ว่า “ท่าน​คือ​โยอาบ​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่​แล้ว เรา​เอง” นาง​พูด​ว่า “ฟัง​สิ่ง​ที่​ผู้รับใช้​ท่าน​จะ​บอก​กับ​ท่าน​ให้​ดีนะ” เขา​พูด​ว่า “เรา​กำลัง​ฟัง​อยู่”</verse>
				<verse number="18">นาง​พูด​ต่อว่า “นาน​มา​แล้ว เขา​พูด​กัน​ว่า ‘ใคร​มี​คำ​ถาม​อะไร ก็​ไปหา​คำตอบ​ได้​ที่​เมือง​อาเบล’ และ​ปัญหา​ก็​จะ​ถูก​แก้ไข​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="19">ฉัน​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​ชาว​อิสราเอล​ที่รัก​สงบ​และ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​ชาติ พวก​ท่าน​กำลัง​พยายาม​จะ​ทำลาย​เมือง​ที่​เป็น​เมือง​แม่​ของ​อิสราเอล ทำไม​ท่าน​จึง​ต้อง​กลืนกิน​สิ่ง​ซึ่ง​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">โยอาบ​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​ได้​คิด​ทำ​อย่าง​นั้น เรา​ไม่​ได้​คิด​ที่​จะ​กลืน​หรือ​ทำลาย​เมือง</verse>
				<verse number="21">มัน​ไม่​ใช่​เรื่อง​นั้น มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เชบา​ลูกชาย​ของ​บิครี​มา​จาก​เมือง​ใน​แถบ​เทือก​เขา​เอฟราอิม เขา​ยก​มือ​ขึ้น​ต่อต้าน​กษัตริย์ คือ​ต่อต้าน​ดาวิด มอบ​ตัว​ชาย​ผู้​นี้​มา และ​เรา​จะ​ถอน​กำลัง​ไป​จาก​เมือง​นี้” หญิง​ผู้​นั้น​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “หัว​ของ​เขา​จะ​ถูก​โยน​ไป​ให้​ท่าน​จาก​กำแพง”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​หญิง​คน​นั้น​ก็​ไป​หา​ประชาชน​ทั้งหมด​พร้อม​กับ​คำแนะนำ​อัน​เฉลียว​ฉลาด​ของ​นาง และ​พวก​เขา​ก็​ตัด​หัว​เชบา​ลูกชาย​บิครี​และ​โยน​มัน​ออก​มา​ให้​โยอาบ ดังนั้น​โยอาบ​จึง​เป่า​แตร​และ​คน​ของ​เขา​ก็​ถอย​ออก​จาก​เมือง​นั้น แต่ละคน​กลับ​บ้าน​ของ​ตน​เอง และ​โยอาบ​ก็​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">โยอาบ​ควบคุม​ทั้ง​กองทัพ​ของ​อิสราเอล เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ควบคุม​ชาว​เคเรธี​และ​ชาว​เปเลท</verse>
				<verse number="24">อาโดนีรัม ทำ​หน้าที่​ควบคุม​คน​งาน เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​อาหิลูด​เป็น​ผู้จดบันทึก</verse>
				<verse number="25">เชวา​เป็น​เลขา ศาโดก​และ​อาบียาธาร์​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="26">และ​อิรา​ชาว​ยาอีร์​เป็น​นักบวช​ของ​ดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด เกิด​ภาวะ​อดอยาก​แห้งแล้ง​ขึ้น​ติดต่อ​กัน​สาม​ปี ดังนั้น ดาวิด​จึง​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น​เพราะ​ซาอูล และ​บ้าน​ของ​เขา​เปื้อน​เลือด เพราะ​เขา​เคย​ฆ่า​ชาว​เมือง​กิเบโอน”</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​จึง​เรียก​ชาว​เมือง​กิเบโอน​มา​หา​และ​พูด​กับ​พวก​เขา (ชาว​เมือง​กิเบโอน​ไม่​ได้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​อิสราเอล แต่​เป็น​ชาว​อาโมไรต์​ที่​รอด​ชีวิต ชาว​อิสราเอล​เคย​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​ไว้​ชีวิต​พวก​เขา แต่​ซาอูล​ที่​กำลัง​คลั่ง​ไคล้​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​พยายาม​ทำลาย​ล้าง​พวก​เขา)</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ถาม​ชาว​เมือง​กิเบโอน​ว่า “จะ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​เพื่อ​พวก​ท่าน​บ้าง เรา​จะ​แก้ไข​อะไร​ได้​บ้าง​เพื่อ​ให้​พวก​ท่าน​ให้​พร​กับ​ประชาชน​ที่​เป็น​ทรัพย์สิน​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="4">ชาว​เมือง​กิเบโอน​ตอบ​เขา​ว่า “พวก​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​สิทธิ​เรียกร้อง​เงิน​หรือ​ทอง​จาก​ซาอูล​หรือ​ครอบครัว​เขา และ​ไม่​มี​สิทธิ​ที่​จะ​ฆ่า​ใคร​ใน​อิสราเอล​ด้วย” ดาวิด​จึง​ถาม​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น พวก​ท่าน​ต้องการ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ให้​พวก​ท่านล่ะ”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “เพราะ​คน​ผู้​นั้น​ต้องการ​ทำลาย​และ​กวาดล้าง​พวก​เรา​ให้​หมด​สิ้น​ไป​เพื่อ​ไม่​ให้​หลงเหลือ​พวก​เรา​อยู่​ใน​อิสราเอล​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="6">ขอ​ให้​มอบ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​เจ็ด​คน มา​ให้​พวก​เรา ให้​พวก​เรา​เสียบ​พวก​เขา​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ที่​บน​เขา​กิเบอาห์​ของ​ซาอูล ผู้ที่​พระยาห์เวห์​เคย​เลือก​นั้น” กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “เรา​จะ​มอบ​พวก​เขา​ให้​พวก​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">แต่​กษัตริย์​ได้​ไว้​ชีวิต​ของ​เมฟีโบเชท ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ซาอูล เนื่อง​จาก​กษัตริย์​ดาวิด​เคย​สาบาน​ไว้​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ระหว่าง​ดาวิด​กับ​โยนาธาน ลูกชาย​ซาอูล</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ได้​มอบ อารโมนี​และ​เมฟีโบเชท ลูกชาย​สอง​คน​ของ​ซาอูล​ที่​เกิด​จาก​นาง​ริสปาห์​ลูกสาว​อัยยาห์ และ​ลูกชาย​อีก​ห้า​คน​ของ​นาง​เมราบ ลูกสาว​ซาอูล ที่​เกิด​กับ​อาดรีเอล​ลูกชาย​บารซิลลัย​ชาว​เมโหลาห์</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​มอบ​ตัว​คน​เหล่า​นี้​ให้​ชาว​เมือง​กิเบโอน และ​ชาว​เมือง​ก็​ได้​เสียบ​พวก​เขา​ทั้ง​เจ็ด และ​ทิ้ง​ประจาน​ไว้​บน​เขา​กิเบอาห์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ทั้ง​เจ็ด​คน​ตาย​พร้อม​กัน พวก​เขา​ถูก​ฆ่า​ตาย​ใน​วัน​แรก​ของ​การ​เก็บเกี่ยว เป็น​วัน​ที่​การ​เก็บ​เกี่ยว​ข้าว​บาร์เลย์​กำลัง​เริ่มต้น​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">นาง​ริสปาห์​ลูกสาว​อัยยาห์ เอา​ผ้า​กระสอบ​มา​กาง​ออก​บน​ก้อน​หิน สำหรับ​ตน​เอง ตั้ง​แต่​เริ่มต้น​การ​เก็บเกี่ยว​จนกระทั่ง​ฝน​เท​ลง​มา จาก​ฟ้า​ลง​บน​ศพ​เหล่า​นั้น นาง​เฝ้า​ดู​ศพ​เหล่า​นั้น​ทั้งวัน​ทั้งคืน นาง​ปกป้อง​ศพ​พวก​นั้น​จาก​นก​ใน​ตอน​กลางวัน และ​สัตว์​ป่า​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ดาวิด​รู้​เรื่อง​ที่​นาง​ริสปาห์​ลูกสาว​อัยยาห์​เมียน้อย ซาอูล​ทำ</verse>
				<verse number="12">ดาวิด​ได้​ไป​เอา​กระดูก​ของ​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ซาอูล​มา​จาก​ชาว​เมือง​ยาเบช-กิเลอาด (ชาว​เมือง​นี้​ได้​แอบ​ไป​ขโมย​ศพ​ของ​สอง​พ่อ​ลูก​นี้​มา​จาก​ลาน​เมือง​ที่​เบธชาน ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​เสียบ​ประจาน​พวก​เขา​ไว้ ภายหลัง​จาก​ที่​พวก​เขา​ฆ่า​ซาอูล​ได้​ที่​กิลโบอา)</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​นำ​กระดูก​ของ​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ซาอูล​มา​จาก​ที่​นั่น รวม​ทั้ง​กระดูก​ของ​เจ็ด​คน​ที่​ถูก​เสียบ​ถูก​ทิ้ง​ประจาน​ไว้ มา​รวม​เข้า​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ฝัง​กระดูก​ของ​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​คีช​พ่อ​ของ​ซาอูล​ที่​เศลา​ใน​เมือง​ของ​เบนยามิน และ​ทำ​ทุก​อย่าง​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่ง​ไว้ หลังจาก​นั้น พระเจ้า​ก็​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​สำหรับ​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง​นั้น</verse>
				<verse number="15">อีก​ครั้ง​หนึ่ง เกิด​การ​สู้รบ​ขึ้น​ระหว่าง​ชาว​ฟีลิสเตีย​กับ​อิสราเอล ดาวิด​ก็​ได้​ลง​ไป​กับ​คน​ของ​เขา​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ดาวิด​ก็​เริ่ม​เหนื่อยล้า</verse>
				<verse number="16">อิชบีเบโนบ​เชื้อ​สาย​คน​หนึ่ง​ของ​พวก​ยักษ์ เขา​ใช้​หอก​ที่​มี​หัว​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​หนัก​สาม​ร้อย​เชเขล และ​พก​ดาบ​ใหม่​มา​ด้วย เขา​พูด​ว่า​เขา​จะ​ฆ่า​ดาวิด​เสีย</verse>
				<verse number="17">แต่​อาบีชัย​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​ได้​มา​ช่วย​ดาวิด​ไว้ และ​เขา​ก็​ได้​สู้รบ​กับ​ชาย​ฟีลิสเตีย​คนนั้น​และ​ฆ่า​เขา บรรดา​คน​ของ​ดาวิด​จึง​ได้​สาบาน​กับ​ดาวิด​ว่า “ท่าน​อย่า​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​เรา​อีก​เลย เพื่อ​ว่า​ตะเกียง​ของ​อิสราเอล​จะ​ได้​ไม่​ดับ​ลง”</verse>
				<verse number="18">หลังจากนั้น​ยัง​มี​การ​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​อีก​ที่​เมือง​โกบ และ​ที่​นั่น​เอง สิบเบคัย​ชาว​หุชาห์​ได้​ฆ่า​สัฟ หนึ่ง​ใน​พวก​ลูกหลาน​ของ​พวกยักษ์</verse>
				<verse number="19">หลังจากนั้น​ก็​มี​การ​สู้รบ​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ที่​เมือง​โกบ​อีก เอลฮานัน​ลูกชาย​ยาอาเร-โอเรกิม ชาว​เบธเลเฮม ได้​ฆ่า​โกลิอัท​ชาว​กัท ซึ่ง​ใช้​หอก​ด้าม​ใหญ่​โต​เหมือน​ไม้​ฟั่นทอ​ผ้า</verse>
				<verse number="20">มี​การ​สู้​รบ​กัน​อีก​ที่​เมือง​กัท มี​ชาย​ร่าง​ใหญ่​ที่​มี​นิ้ว​มือ​และ​นิ้ว​เท้า​ข้าง​ละ​หก​นิ้ว รวม​ยี่สิบ​สี่​นิ้ว เขา​สืบ​เชื้อ​สาย​มา​จาก​พวก​ยักษ์​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เขา​พูด​เหน็บ​แนม​อิสราเอล โยนาธาน​ลูกชาย​ชิเมอี​ซึ่ง​เป็น​พี่ชาย​ของ​ดาวิด​ก็​ฆ่า​เขา​ตาย</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​สี่​คน​นี้​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​พวก​ยักษ์​ใน​เมือง​กัท พวก​เขา​ถูก​ดาวิด​และ​คน​ของ​ดาวิด​ฆ่า​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิด​ร้องเพลง​บท​นี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​ที่​พระองค์​ช่วย​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวก​ศัตรู​ทั้งหมด และ​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​คือ​หินกำบัง​ของ​ข้าพเจ้า คือ​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า คือ​ผู้ช่วย​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า คือ​หินกำบัง​ที่​ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​ลี้ภัย คือ​โล่​กำบัง​ของ​ข้าพเจ้า คือ​ฤทธิ์​อำนาจ ที่​ช่วยกู้​ชีวิต​ข้าพเจ้า คือ​ที่ซ่อน​ที่​ปลอดภัย​ของ​ข้าพเจ้า และ​เป็น​ที่​ลี้ภัย​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​พระผู้ช่วย​ให้​รอด พระองค์​เจ้าข้า พระองค์​ได้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​คนป่าเถื่อน</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​ควร​ค่า​แก่​การ​สรรเสริญ แล้ว​พระองค์​ก็​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​พวก​ศัตรู</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ว่า​พวก​คลื่น​แห่ง​ความตาย​ได้​ล้อม​ข้าพเจ้า​อยู่ และ​กระแส​น้ำ​แห่ง​ความตาย​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​จม</verse>
				<verse number="6">เชือก​แห่ง​แดน​คน​ตาย​พัน​อยู่​รอบๆ​ตัว​ข้าพเจ้า กับดัก​แห่ง​ความตาย​อยู่​ตรง​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เรียก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า​จาก​วัง​ของ​พระองค์นั้น เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ไป​ถึง​หู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​แผ่นดิน​โลก​ก็​สั่น​สะเทือน พวก​เสาค้ำ​ฟ้าสวรรค์​ก็​สั่นไหว เพราะ​พระเจ้า​โกรธ</verse>
				<verse number="9">มี​ควัน​พุ่ง​ออก​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ ไฟ​ที่​เผาผลาญ​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ ถ่าน​หิน​ลุก​แดง​พุ่ง​ออก​มา</verse>
				<verse number="10">พระองค์​แหวก​ท้องฟ้า และ​เสด็จ​ลง​มา พร้อม​ด้วย​เมฆ​ทึบ​สีดำ​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระองค์​ก็​ขึ้น​ขี่​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ปีก แล้ว​เหาะ​ลง​มา เห็น​พระองค์​อยู่​บน​ปีก​ของ​ลม</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​ความมืด​รอบ​พระองค์​เหมือน​เต็นท์ เป็น​เมฆ​หนาทึบ เป็น​ที่​รวบรวม​ของ​น้ำ</verse>
				<verse number="13">รัศมี​อัน​เจิดจ้า​ของ​พระองค์​อยู่​เบื้อง​หน้า​พระองค์ และ​มี​สายฟ้า​พุ่ง​ออก​ไป</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ทำให้​เกิด​ฟ้าร้อง พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​สูงสุด​ก็​เปล่งเสียง​ดัง​ไป​ทั่ว</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ยิง​ธนู​ออก​ไป ซึ่ง​ทำ​ให้​พวก​ศัตรู​แตก​กระเจิง พระองค์​ทำ​สายฟ้า​ผ่า​จน​พวกนั้น​แตก​กระเจิง สับสน​วุ่นวาย​ไปทั่ว</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พระองค์​ตะโกน​คำสั่ง​ของ​พระองค์​ออก​ไป เมื่อ​ลม​ที่​พวยพุ่ง​ออก​มา​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​น้ำ​ทะเล​ก็​ถอย​ร่น​กลับ​ไป ก้น​ทะเล​และ​รากฐาน​ของ​โลก​ก็​ปรากฏ​ขึ้น</verse>
				<verse number="17">พระองค์​เอื้อม​มือ​ลง​มา​จาก​เบื้องบน​มา​ฉวย​ข้าพเจ้า​ไว้ พระองค์​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​จาก​กระแส​น้ำ​เชี่ยวกรากนั้น</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​ศัตรู​ที่​มี​พลัง พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​พวก​ศัตรู​ที่​แข็งแรง​กว่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ปะทะ​กับ​ข้าพเจ้า​ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​เจอ​กับ​ภัยพิบัติ แต่​พระยาห์เวห์​ช่วย​สนับสนุน​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​ยัง​ที่​โล่ง​กว้าง พระองค์​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​ชื่นชอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ให้​รางวัล​กับ​ข้าพเจ้า​เพราะ​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง พระองค์​ตอบแทน​ข้าพเจ้า​เพราะ​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​สะอาด​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​ได้​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ระมัดระวัง​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​ต้องการ​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หันเห​ไป​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​จะ​ได้​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ข้าพเจ้า​คิดถึง​กฏ​เกณฑ์​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​อยู่​เสมอ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​หันเห​ไป​จาก​พวกกฎ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ข้าพเจ้า​ไม่​มี​ที่ติ​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​ได้​รักษา​ตัวเอง​ให้​พ้น​จาก​บาป</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ได้​ตอบแทน​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เพราะ​พระองค์​ได้​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​นั้น​สะอาด​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​จงรัก​ภักดี​กับ​คน​ที่​จงรัก​ภักดี​กับ​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​ไร้​ที่ติ​กับ​คน​ที่​ไร้​ที่ติ</verse>
				<verse number="27">พระองค์​จะ​บริสุทธิ์​กับ​คน​ที่​บริสุทธิ์​กับ​พระองค์ แต่​กับ​คน​ที่​เหลี่ยมจัด พระองค์​จะ​รู้ทัน และ​ลงโทษ​เขา​อย่าง​ที่​เขา​คาด​ไม่​ถึง</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ช่วยกู้​คน​ต่ำต้อย แต่​พระองค์​มอง​คน​หยิ่งยโส​เพื่อ​ทำ​ให้​เขา​ตก​ต่ำ​ลง</verse>
				<verse number="29">ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ตะเกียง​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​ความมืด พระองค์​นำ​ความ​สว่าง​มา​ให้</verse>
				<verse number="30">พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​ลุย​เข้า​ไป​สู้​กับ​กองทัพ​ได้ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​กระโดด​ข้าม​กำแพง​ของ​ศัตรู​ไป​ได้</verse>
				<verse number="31">ทาง​ของ​พระเจ้า​ไม่​มี​ที่​ติ สัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ได้รับ​การพิสูจน์​แล้ว​ว่า​เชื่อถือ​ได้ พระองค์​เป็น​โล่​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​ลี้ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="32">ใคร​เป็น​พระเจ้า นอกจาก​พระยาห์เวห์ ใคร​เป็น​หิน​กำบัง นอกจาก​พระเจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="33">พระเจ้า​องค์​นี้​เป็น​ที่​ลี้ภัย​อัน​เข้มแข็ง​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำ​ให้​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​อุปสรรค​ขัดขวาง</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ช่วย​ให้​เท้า​ข้าพเจ้า​มั่นคง​เหมือน​เท้ากวาง พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​ยืนหยัด​มั่นคง​ได้​แม้​บน​ที่​สูง</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ฝึก​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​สำหรับ​สงคราม พระองค์​ใส่​พลัง​เข้า​ไป​ใน​แขน​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​จะ​ง้าง​คัน​ธนู​ที่​แข็งแกร่ง​ที่สุด​ได้</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ได้​มอบ​โล่​ของ​พระองค์​ที่​ช่วย​ปกป้อง​ข้าพเจ้า ความ​ช่วย​เหลือ​ของ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​มี​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ทำให้​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า​กว้างขวาง เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​พลาด​ล้ม</verse>
				<verse number="38">ข้าพเจ้า​ได้​ไล่​ตาม​จับ​ศัตรู​และ​ทำลาย​พวกเขา และ​ไม่​ได้​หัน​กลับ​จน​ได้​ทำลาย​พวกเขา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="39">ข้าพเจ้า​ได้​ทำลาย​พวกเขา​จน​หมดสิ้น ข้าพเจ้า​ได้​บดขยี้​พวก​เขา จน​พวกเขา​ลุกขึ้น​มา​ไม่ได้​อีก พวก​เขา​ล้ม​ลง​อยู่​แทบ​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​แข็งแกร่ง​พร้อม​ออกรบ พระองค์​ทำให้​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า​ต้อง​ยอม​หมอบ​ลง​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ทำให้​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​หันหลัง​หนี​ไป ข้าพเจ้า​ก็​โค่น​คน​พวก​นั้น​ที่​เกลียดชัง​ข้าพเจ้า​ลง</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​มอง​หา​แต่​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ให้​รอด พวก​เขา​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​แต่​พระองค์​ไม่ตอบ​พวกเขา</verse>
				<verse number="43">ข้าพเจ้า​ทุบตี​พวกเขา​แหลก​ละเอียด​เหมือน​ฝุ่น​ของ​แผ่นดิน​โลก ข้าพเจ้า​บดขยี้​พวก​เขา​และ​เหยียบย่ำ​พวกเขา​เหมือน​โคลน​ตาม​ท้องถนน</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​กองทัพ​ศัตรู​ที่​เข้า​มา​โจมตี พระองค์​ยังคง​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​หัวหน้า​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​เหล่านั้น แม้แต่​คน​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้จัก ก็​รับใช้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="45">พวก​คน​ต่าง​ชาติ​มา​หมอบ​อยู่​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า ทันที​ที่​พวก​เขา​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​ข้าพเจ้า พวกเขา​ต่าง​ยอม​สยบ​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="46">คน​ต่าง​ชาติ​พวก​นั้น​ขวัญหนี​ดีฝ่อ พากัน​ออก​มา​จาก​ที่ซ่อน ตัวสั่นงันงก​ด้วยความกลัว</verse>
				<verse number="47">ใช่แล้ว พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่ ให้​สรรเสริญ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​หินกำบัง​ของ​ข้าพเจ้า ให้​ยกย่อง​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ผู้​เป็น​หินกำบัง​ที่​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น</verse>
				<verse number="48">พระองค์ เป็น​พระเจ้า​ผู้​ลงโทษ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า และ​นำ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ลง​มา​อยู่​ใต้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="49">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​จาก​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เหนือ​คน​เหล่านั้น​ที่​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอด​จาก​ศัตรู​ที่​โหดร้าย</verse>
				<verse number="50">ดังนั้น ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="51">พระองค์​ให้​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​กับ​กษัตริย์​ของ​พระองค์ พระองค์​ให้​ความรัก​อัน​มั่นคง​กับ​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้ ซึ่ง​ก็​คือ​ดาวิด​และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา​ตลอด​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำ​พูด​สุดท้าย​ของ​ดาวิด “คำพูดนี้​เป็น​ของ​ดาวิด​ลูกชาย​เจสซี คำพูดนี้​เป็น​ของ​ชาย​ที่​พระเจ้า​ยกย่อง ชาย​ผู้ที่​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​ได้​เจิม​ให้​เป็น​กษัตริย์ เป็น​นักร้อง​คน​โปรด​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์ พูด​ผ่าน​ข้าพเจ้า คำพูด​ของ​พระองค์​อยู่​ที่​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูดไว้ หินกำบัง​ของ​อิสราเอล​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘คน​ที่​ปกครอง​ประชาชน​อย่าง​เป็น​ธรรม คน​ที่​ปกครอง​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เป็น​เหมือน​แสงอรุณ เป็น​เหมือน​ดวง​อาทิตย์​ที่​ขึ้น​ใน​เวลา​เช้า​ที่​ไม่​มี​เมฆ ที่​สดใส​หลัง​ฝนตก ที่​ทำ​ให้​ต้น​หญ้า​งอก​ขึ้น​จาก​ดิน’</verse>
				<verse number="5">ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ปกครอง​อย่างนั้น พระองค์​ได้​ทำ​สัญญา​กับ​ข้าพเจ้า​ที่​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป และ​ไม่​เปลี่ยน​แปลง พระองค์​จะ​ทำให้​ข้าพเจ้า​ประสบ​ความสำเร็จ และ​ให้​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​หวังไว้</verse>
				<verse number="6">แต่​คนชั่ว​เป็น​เหมือน​หนาม​ที่​ต้อง​ถูก​ขว้างทิ้ง​ไป​ให้หมด หยิบ​มัน​ด้วย​มือ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="7">ต้อง​ใช้​เครื่อง​มือ​ที่​เป็น​เหล็ก​หรือ​ด้าม​หอก เขี่ย​กอง​มัน​ไว้​และ​เผา​มัน​ตรง​นั้นเลย”</verse>
				<verse number="8">ต่อ​ไปนี้​เป็น​ชื่อ​นักรบ​ผู้​กล้า​ของ​ดาวิด คือ​เยชบาอัล​ชาว​ฮัคโมนี เขา​เป็น​หัวหน้า​ของ​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน เขา​ใช้​หอก​ของ​เขา ฆ่า​แปด​ร้อย​ใน​การรบ​ครั้ง​เดียว</verse>
				<verse number="9">รอง​จาก​เขา คือ​เอเลอาซาร์​ลูกชาย​โดโด จาก​ตระกูล​อาโหไฮ เป็น​หนึ่ง​ใน​สาม​ผู้กล้า เขา​อยู่​กับ​ดาวิด​ตอน​ที่​พวก​เขา​ได้​ท้าทาย​ชาว​ฟีลิสเตีย​ที่​รวม​ตัว​กัน​อยู่​ที่​ปัสดัมมิม ให้​ออก​มา​สู้รบ ทหาร​อิสราเอล​ต่าง​หลบ​หนี​ไป​กัน​หมด</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​กลับ​ยืนหยัด​อยู่กับที่​และ​ฆ่า​ชาว​ฟีลิสเตีย​จน​มือ​ของ​เขา​เป็น​เหน็บแข็ง​ติดดาบ ใน​วัน​นั้น​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​ให้​เขา กองทัพ​อิสราเอล​ได้​หวน​กลับ​มา​หา​เอเลอาซาร์ เพื่อ​ปลด​ข้าวของ​จาก​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​เท่านั้น</verse>
				<verse number="11">รอง​จาก​เขา​คือ​ชัมมาห์​ลูกชาย​อาเก​ชาว​ฮาราร์ เมื่อ​ชาว​ฟีลิสเตีย​รวม​ตัว​กัน​ใน​ที่​ที่​เป็น​ทุ่งนา​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ถั่วแขก กองทัพ​ของ​อิสราเอล​ได้​หลบหนี​ไป</verse>
				<verse number="12">แต่​ชัมมาห์​ยัง​คง​ยืนหยัด​อยู่​ที่​กลาง​ทุ่ง เขา​ต่อสู้​และ​ฆ่า​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​ให้​เขา</verse>
				<verse number="13">ครั้ง​หนึ่ง​ใน​ช่วง​ฤดู​เก็บเกี่ยว นักรบ​ผู้กล้า​ทั้ง​สาม​คนนี้ จาก​กอง​ทหาร​ของ​ดาวิด​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน ได้​ลง​มา​หา​ดาวิด ที่​ถ้ำ​อดุลลัม ขณะ​ที่​กองทัพ​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใน​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="14">ใน​เวลา​นั้น​ดาวิด​อยู่​ใน​ที่​กำบัง​แข็งแกร่ง และ​กอง​ทหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย​ตั้ง​ป้อม​อยู่​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="15">ดาวิด​หิว​น้ำ​และ​เปรยๆ​ขึ้น​ว่า “ใคร​หนอ​จะ​เอา​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​ใกล้​ประตู​เมือง​เบธเลเฮม​มา​ให้​เรา​ดื่ม​ได้”</verse>
				<verse number="16">นักรบ​ผู้​กล้า​ทั้ง​สาม​คน​จึง​ได้​ฝ่า​แนว​ทหาร​ชาว​ฟีลิสเตีย ไป​ตัก​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​ใกล้​ประตู​เมือง​เบธเลเฮม​และ​นำ​กลับ​มา​ให้​ดาวิด แต่​ดาวิด​ไม่​ยอม​ดื่ม เขา​กลับ​เท​มัน​ทิ้ง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​ดาวิด​ก็​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="17">“ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​คิด​จะ​ทำ​อย่าง​นี้เลย ข้าพเจ้า​จะ​ดื่ม​เข้า​ไป​ได้​ยังไง นี่​มัน​เป็น​เหมือน​เลือด​ของ​คน​ที่​ต้อง​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​ไป​เอา​มัน​มา ไม่​ใช่​หรือ” แล้ว​ดาวิด​ก็​ไม่​ยอม​ดื่ม​มัน สิ่ง​เหล่านี้​คือ​การกระทำ​ของ​นักรบ​ผู้​กล้า​ทั้ง​สาม​นั้น</verse>
				<verse number="18">อาบีชัย​น้องชาย​โยอาบ​ลูก​นาง​เศรุยาห์​เป็น​หัวหน้า​ของ​กอง​ทหาร​ของ​ดาวิด​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน เขา​ใช้​หอก​ของ​เขา​ต่อสู้​คน​สาม​ร้อย​คน​และ​ฆ่า​พวก​นั้น​จน​หมด แต่​เขา​ไม่​ได้​กลาย​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​นักรบ​ผู้กล้า​สาม​คนนั้น</verse>
				<verse number="19">เขา​มี​ชื่อ​เสียง​เท่ากับ​นักรบ​ผู้กล้า​สาม​คนนั้น​ไม่ใช่​หรือ เขา​ได้​กลาย​เป็น​ผู้นำ​ของ​สาม​คน​นั้น แม้ว่า​เขา​จะ​ไม่​ได้​เป็น​หนึ่ง​ใน​สาม​คนนั้น​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="20">เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​เป็น​นักรบ​ผู้กล้า​จาก​เมือง​ขับเซเอล เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย เขา​ฆ่า​คน​ใจ​สิงห์ สอง​คน​ของ​โมอับ วัน​หนึ่ง​เมื่อ​หิมะ​ตก เขา​ได้​ลง​ไป​ใน​หลุม​และ​ฆ่า​สิงโต​ตาย​ไป​ตัว​หนึ่ง</verse>
				<verse number="21">และ​เขา​ได้​ฆ่า​ทหาร​อียิปต์​ตัวใหญ่​คน​หนึ่ง ทั้งๆ​ที่​ทหาร​อียิปต์​นั้น​ถือ​หอก​อยู่​ใน​มือ เบไนยาห์​ต่อสู้​กับ​ทหาร​นั้น​ด้วย​ไม้กระบอง​ท่อนหนึ่ง เขา​แย่ง​หอก​จาก​มือ​ของ​ทหาร​อียิปต์นั้น​มา​ได้ และ​ฆ่า​ทหาร​นั้น​ด้วย​หอก​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="22">นั่น​คือ​การกระทำ​ที่​กล้าหาญ​ทั้งหลาย​ของ​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา แต่​เขา​ไม่ได้​กลาย​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​นักรบ​ผู้กล้า​สาม​คนนั้น</verse>
				<verse number="23">เขา​มี​เกียรติ​ที่สุด​ใน​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน แต่​เขา​ไม่​ได้​กลาย​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​ผู้กล้า​สาม​คนนั้น ดาวิด​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เขา​เป็น​หัวหน้า​ทหาร​ประจำตัว​พระองค์</verse>
				<verse number="24">คน​ต่อไปนี้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​นักรบ​ผู้กล้า​สามสิบ​คน คือ อาสาเฮล​น้องชาย​โยอาบ เอลฮานัน​ลูกชาย​โดโด​จาก​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="25">ชัมมาห์​ชาว​ฮาโรด เอลีคา​ชาว​ฮาโรด</verse>
				<verse number="26">เฮเลส​ชาว​เปเลท อิรา​ลูกชาย​อิกเขช​ชาว​เมือง​เทโคอา</verse>
				<verse number="27">อาบีเยเซอร์​ชาว​เมือง​อานาโธท เมบุนนัย ชาว​หุชาห์</verse>
				<verse number="28">ศัลโมน​ชาว​อาโหไฮ มาหะรัย​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="29">เฮเลด ลูกชาย​บาอานาห์​ชาว​เนโทฟาห์ อิททัย​ลูกชาย​รีบัย​จาก​กิเบอาห์​ชาว​เบนยามิน</verse>
				<verse number="30">เบไนยาห์​ชาว​ปิราโธน ฮิดดัย จาก​ลำธาร​กาอัช</verse>
				<verse number="31">อาบีอัลโบน​ชาว​อารบา อัสมาเวท​ชาว​บาฮูริม</verse>
				<verse number="32">เอลียาบา​ชาอัลโบน บรรดา​ลูกชาย​ของ​ยาเชน โยนาธาน</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย ของ​ชัมมาห์​ชาว​ฮาราร์ อาหิอัม​ลูกชาย​ชาราร์​ชาว​ฮาราร์</verse>
				<verse number="34">เอลีเฟเลท​ลูกชาย​อาหัสบัย​ชาว​มาอาคาห์ เอลีอัม​ลูกชาย​อาหิโธเฟล​ชาว​กิโลห์</verse>
				<verse number="35">เฮสโร​ชาว​คารเมล ปารัย​ชาว​อาราบ</verse>
				<verse number="36">อิกาล​ลูกชาย​นาธัน​ชาว​เมือง​โศบาห์ ลูกชาย​ของ​ฮากรี</verse>
				<verse number="37">เศเลก​ชาว​อัมโมน นาหะรัย​ชาว​เบเอโรท คน​ถือ​อาวุธ​ให้​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์</verse>
				<verse number="38">อิรา​ชาว​อิทไรต์ กาเรบ​ชาว​อิทไรต์</verse>
				<verse number="39">อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์ รวม​ทั้งหมด​สามสิบเจ็ด​คน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ลุก​ขึ้น​ต่อต้าน​ชาว​อิสราเอล​อีก​ครั้ง พระองค์​ยุ​ให้​ดาวิด​ไป​ต่อต้าน​คน​อิสราเอล พระยาห์เวห์​บอก​ดาวิด​ว่า “ไป​นับ​ชาว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ดาวิด​จึง​พูด​กับ​โยอาบ​และ​พวก​แม่ทัพ ที่​อยู่​กับ​เขา​ว่า “ไป​หา​ชาว​อิสราเอล​ทุก​เผ่า​ตั้งแต่​ดาน​จน​ถึง​เบเออร์เชบา และ​ลง​ทะเบียน​นักรบ​เหล่านั้น​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้​ว่า​พวก​เขา​มี​จำนวน​เท่าใด”</verse>
				<verse number="3">แต่​โยอาบ​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เพิ่ม​จำนวน​กองทัพ​ขึ้น​อีก​หนึ่ง​ร้อย​เท่า และ​ขอ​ให้​ดวงตา​ของ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​มองเห็น​เรื่องนี้ แต่​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ต้องการ​นับ​พล​อย่างนี้​ไป​ทำไม​กัน”</verse>
				<verse number="4">แต่​อย่างไรก็​ตาม คำ​พูด​ของ​กษัตริย์​ก็​มี​อำนาจ​เหนือ​โยอาบ​และ​บรรดา​แม่ทัพ​เหล่านั้น พวก​เขา​จึง​ออก​ไป​เพื่อ​ไป​ลงทะเบียน​นักรบ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​มา พวก​เขา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้​อาโรเออร์​ใน​ช่อง​แคบ​ทาง​ใต้​ของ​เมือง จาก​นั้น​ก็​ผ่าน​ไป​ยัง​กาด​และ​ต่อ​ไป​ที่​ยาเซอร์</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ไป​ที่​กิเลอาด​และ​แคว้น​ตะทิมโหดฉิ และ​ได้​ไป​ถึง​ดานยาอัน​และ​อ้อม​ไป​ยัง​ไซดอน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​เขา​ตรง​ไป​ที่​ป้อม​ของ​ไทระ​และ​เมือง​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ฮีไวต์​และ​ชาว​คานาอัน ใน​ที่สุด พวก​เขา​ก็​ไป​ถึง​เบเออร์เชบา​ใน​เนเกบ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ที่​พวก​เขา​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​แล้ว พวก​เขา​กลับ​เยรูซาเล็ม​โดย​ใช้​เวลา​ทั้งหมด​เก้า​เดือน​กับ​อีก​ยี่สิบ​วัน</verse>
				<verse number="9">โยอาบ​รายงาน​จำนวน​นักรบ​ให้​กษัตริย์ ใน​อิสราเอล​มี​คน​ที่​ร่างกาย​สมบูรณ์​ที่​สามารถ​ถือ​ดาบ​ได้​ทั้งหมด​แปด​แสน​คน และ​ใน​ยูดาห์​มี​ห้า​แสน​คน</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​รู้สึก​สำนึก​ผิด​ขึ้น​หลังจาก​ที่​เขา​ได้​นับ​นักรบ และ​เขา​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​อย่าง​ใหญ่หลวง​ใน​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ไป ตอนนี้ ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ขอ​ให้​พระองค์​เอา​ความผิด​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ไป​ด้วย​เถิด ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​โง่เขลา​มาก”</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​รุ่ง​ขึ้น​ตอน​ดาวิด​ตื่น พระยาห์เวห์​ส่ง​คำพูด​มา​ถึง​กาด​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​ของ​ดาวิด ให้​ไป​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ไป​บอก​ดาวิด​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พูด เรา​จะ​ให้​ทาง​เลือก​แก่​เจ้า​สาม​ทาง เลือก​มา​หนึ่ง​ทาง​ที่​เจ้า​จะ​ให้​เรา​ทำ​กับ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="13">กาด​จึง​ไป​พบ​ดาวิด​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “จะ​ให้​สิ่ง​ใด​เกิดขึ้น​กับ​ท่าน​บ้าง​ใน​สาม​สิ่ง​นี้ คือ ความ​อดอยาก​หิวโหย​สาม​ปี บน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน หรือ​การ​หลบหนี​จาก​ศัตรู​ของ​ท่าน​สาม​เดือน​ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​ตาม​ล่า​ท่าน หรือ​โรคระบาด​บน​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​สาม​วัน ตอน​นี้ คิด​ให้​ดี​และ​ตัดสิน​ใจ​ว่า ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ตอบ​ผู้ที่​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​ว่า​อย่างไรดี”</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​พูด​กับ​กาด​ว่า “เรา​กำลัง​ทุกข์​ทรมาน​อย่าง​หนัก ปล่อย​ให้​พวก​เรา​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​เถิด เพราะ​ความเมตตา​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่ แต่​อย่า​ให้​เรา​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​มนุษย์​เลย”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​จึง​ส่ง​โรคระบาด​ให้​อิสราเอล​ตั้งแต่​เช้า​จน​กระทั่ง​สิ้นสุด​วัน​ตาม​ที่​กำหนดไว้ และ​มี​ประชาชน​ตั้งแต่​ดาน​จน​ถึง​เบเออร์เชบา ล้ม​ตาย​ไป​เจ็ด​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ทูตสวรรค์​ยื่น​มือ​ของ​ตน​ออก​เพื่อ​ทำลาย​เยรูซาเล็ม พระยาห์เวห์​เปลี่ยนใจ​เรื่อง​การ​ทำลายนั้น และ​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​ผู้​ที่​กำลัง​ทำให้​ประชาชน​เจ็บป่วย​อยู่​นั้น​ว่า “พอ​แล้ว เก็บ​มือ​ท่าน​กลับ​คืน​ได้​แล้ว” ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​อยู่​ที่​ลาน​นวดข้าว​ของ​อาราวนาห์ ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ดาวิด​เห็น​ทูตสวรรค์​ผู้​ทำลาย​ประชาชน เขา​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าพเจ้า​คือ​คน​ที่​ทำ​บาป​และ​ทำ​ผิด​คนนั้น พวกนั้น​เป็น​เพียง​แกะ​เท่านั้น พวก​เขา​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป​เล่า ขอ​ให้​มือ​พระองค์​ตกลง​มา​ที่​ข้าพเจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="18">ใน​วัน​นั้น กาด​ไป​หา​ดาวิด​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ให้​ขึ้น​ไป​สร้าง​แท่น​บูชา​ให้​พระยาห์เวห์ ที่​บน​ลาน​นวด​ข้าว​ของ อาราวนาห์​ชาว​เยบุสนั้น”</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​จึง​ขึ้น​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​กาด​ถึงเขา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อาราวนาห์​มองเห็น​กษัตริย์​และ​คน​ของ​เขา​กำลัง​ตรง​มา เขา​ออก​ไป​และ​ก้มหน้า​กราบลง​ถึง​พื้น​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="21">อาราวนาห์​พูด​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​มา​หา​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ทำไม​หรือ” ดาวิด​ตอบ​ว่า “เพื่อ​ที่​จะ​ซื้อ​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​เจ้า เรา​จะ​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ให้​พระยาห์เวห์ โรคระบาด​ของ​ประชาชน​จะ​ได้​หายไป”</verse>
				<verse number="22">อาราวนาห์​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เอา​อะไร​ก็​ได้​ตาม​ที่​พระองค์​พอใจ และ​ไป​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​ท่าน​เห็น​สมควร นี่คือ​พวก​วัว​ตัวผู้​เอา​ไว้​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา และ​นี่​คือ​เลื่อน​นวด​ข้าว​และ​แอก เอา​ไว้​ใช้​เป็น​ฟืน</verse>
				<verse number="23">ข้า​แต่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​ขอ​ยก​ของ​ทั้งหมดนี้​ให้​กับ​กษัตริย์” อาราวนาห์​พูด​กับ​กษัตริย์​ด้วย​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน ยอมฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ท่าน​เถิด”</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​ตอบ​อาราวนาห์​ว่า “ไม่​ได้​หรอก เรา​ยืนกราน​ที่​จะ​จ่าย​เงิน​ให้​เจ้า เรา​จะ​ไม่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​เรา​ได้​มา​ฟรีๆ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เรา” ดาวิด​จึง​ซื้อ​ลานนวด​ข้าว และ​ซื้อ​พวก​วัว​ตัวผู้ เป็น​เงิน​มาก​กว่า​ครึ่ง​กิโลกรัม</verse>
				<verse number="25">ดาวิด​สร้าง​แท่นบูชา​ให้​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ที่นั่น​และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ​เพื่อ​คืนดี​กับ​พระเจ้า แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ตอบรับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา​สำหรับ​คน​ใน​แผ่นดิน และ​โรคระบาด​ใน​อิสราเอล​ก็​หยุดลง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="11">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​ดาวิด​แก่​ตัว​มาก​แล้ว แม้​จะ​ห่ม​ผ้า​ให้​หลาย​ผืน​ก็​ยัง​ไม่​หาย​หนาว</verse>
				<verse number="2">พวก​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​จึง​พูด​กับ​ท่าน​ว่า “ให้​พวก​ข้าพเจ้า​ไปหา​หญิงสาว​บริสุทธิ์​สัก​คน​มา​อยู่​ดูแล​ท่าน​ผู้​เป็น​กษัตริย์เถิด นาง​จะ​ได้​นอน​อยู่​ข้างๆ​ท่าน​เพื่อ​คอย​ทำ​ให้​ท่าน กษัตริย์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​อบอุ่น”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวก​เขา​ก็​ไป​เสาะหา​หญิง​งาม​จาก​ทั่วทั้ง​อิสราเอล และ​ได้​พบ​นาง​อาบีชาก ชาว​ชูเนม พวก​เขา​พา​นาง​มา​เฝ้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="4">หญิงสาว​คนนั้น​สวยงาม​มาก นาง​ดูแล​กษัตริย์​และ​อยู่​กับ​เขา​ตลอด​เวลา แต่​กษัตริย์​ไม่​เคย​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับนาง</verse>
				<verse number="5">ใน​เวลา​นั้น​อาโดนียาห์​ลูก​ของ​นาง​ฮักกีท​ยก​ตัวเอง​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “เรา​จะ​เป็น​กษัตริย์” เขา​ก็เลย​เตรียม​รถรบ​ไว้​หลาย​คัน​และ​ม้า อีก​หลาย​ตัว พร้อม​กับ​ชาย​ห้าสิบ​คน เอา​ไว้​วิ่ง​นำ​หน้า​เขา</verse>
				<verse number="6">(ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​เคย​ต่อว่า​เขา หรือ​แม้แต่​จะ​ถาม​ว่า “ทำไม​ลูก​ถึง​ทำ​เรื่อง​อย่างนี้” อาโดนียาห์​เป็น​ผู้ชาย​ที่​รูป​หล่อ​มาก​และ​เกิด​ถัด​จาก​อับซาโลม)</verse>
				<verse number="7">อาโดนียาห์​ได้​ปรึกษา​หารือ​กับ​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​และ​นักบวช​อาบียาธาร์ และ​พวกนั้น​ก็​ให้​การ​สนับสนุน​เขา</verse>
				<verse number="8">แต่​นักบวช​ศาโดก รวมทั้ง​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า ชิเมอี เรอี และ​พวก​องครักษ์​ของ​ดาวิด ไม่​ยอม​เข้าร่วม​กับ​อาโดนียาห์</verse>
				<verse number="9">วันหนึ่ง อาโดนียาห์​ถวาย แกะ วัว​และ​ลูกวัว​อ้วน​หลาย​ตัว​ที่​ศิลา​โศเฮเลท​ใกล้​เอนโรเกล เขา​เชิญ​พวก​น้องชาย​ของ​เขา คือ​พวก​ลูกชาย​คน​อื่นๆ​ของ​กษัตริย์​ดาวิด และ​เชิญ​ข้าราชการ​ชั้นสูง​ทุก​คน​จาก​เผ่า​ยูดาห์​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​ไม่​ได้​เชิญ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า หรือ​เบไนยาห์​หรือ​ทหาร​องครักษ์​หรือ​ซาโลมอน​น้องชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">นาธัน​ถาม​นาง​บัทเชบา แม่​ของ​ซาโลมอน​ว่า “ท่าน​ได้​ข่าว​แล้ว​หรือ​ยัง​ว่า อาโดนียาห์​ลูกชาย​นาง​ฮักกีท ตั้งตัว​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แล้ว โดย​ที่​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​พวก​เรา​ไม่​รู้​เรื่อง​ด้วยเลย</verse>
				<verse number="12">ตอนนี้ เพื่อ​รักษา​ชีวิต​ของ​ท่าน​และ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ท่าน ข้าพเจ้า​ขอ​แนะนำ​ให้​ท่าน​ทำ​อย่างนี้ คือ</verse>
				<verse number="13">ให้​ท่าน​ไป​หา​กษัตริย์​เดี๋ยวนี้​เลย และ​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า ‘กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​เคย​สาบาน​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​ไว้​ไม่ใช่หรือ ที่​ว่า “ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เจ้า จะ​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อจาก​เรา​อย่าง​แน่นอน และ​เขา​จะ​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​เรา” แล้ว​ทำไม​อาโดนียาห์​จึง​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เล่า’</verse>
				<verse number="14">ใน​ระหว่าง​ที่​ท่าน​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​กษัตริย์นั้น ข้าพเจ้า​จะ​เข้า​ไปหา​และ​ยืนยัน​ถึง​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​พูดไป”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​นาง​บัทเชบา​จึง​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​ดาวิด ที่​แก่​มาก​แล้ว ใน​ห้องนอน​ของ​พระองค์ ที่​มี​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​คอย​ดูแล​รับใช้​อยู่</verse>
				<verse number="16">นาง​บัทเชบา​ก้มกราบ​ลง​ต่อหน้า​กษัตริย์ กษัตริย์​จึง​ถาม​ว่า “ท่าน​ต้อง​การ​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="17">นาง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ตัว​ท่านเอง​เคย​สาบานไว้​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน​ว่า ‘ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จาก​เรา​และ​เขา​จะ​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="18">แต่​อยู่ๆ​อาโดนียาห์​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​ตัว​ท่าน​เอง กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​รู้​เรื่อง</verse>
				<verse number="19">อาโดนียาห์​ได้​ถวาย พวก​วัว ลูกวัว​ตัว​อ้วนพี​และ​แกะ​เป็น​จำนวน​มาก และ​ยัง​ได้​เชิญ​ลูกชาย​ทั้งหมด​ของ​ท่าน รวมทั้ง​นักบวช​อาบียาธาร์​และ​แม่ทัพ​โยอาบ​ไป​ด้วย แต่​เขา​ไม่​ได้​เชิญ​ซาโลมอน​ผู้รับใช้​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า สายตา​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​กำลัง​จับจ้อง​อยู่​ที่​ท่าน เพื่อ​จะ​ดู​ว่า​ท่าน​จะ​ให้​ใคร​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ต่อ​จาก​ท่าน​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ท่าน​ไม่​ทำ​อะไร​ลง​ไป ทันที​ที่​ท่าน กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ตาย​อย่าง​สงบ และ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​แล้ว อาโดนียาห์​คง​จะ​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า​และ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​กับ​ว่า​พวก​เรา​เป็น​คน​ร้าย”</verse>
				<verse number="22">ขณะ​ที่​นาง​กำลัง​พูด​กับ​กษัตริย์​อยู่​นั้น นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​เข้า​มา</verse>
				<verse number="23">พวก​ผู้รับใช้​ได้​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า “นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​อยู่​ที่​นี่” นาธัน​จึง​ไป​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​ก้มหน้า​กราบลง​ถึงพื้น</verse>
				<verse number="24">นาธัน​พูด​ว่า “กษัตริย์​นาย​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​ได้​ประกาศ​หรือ​ว่า ‘อาโดนียาห์​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​เรา และ​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="25">วันนี้ เขา​ได้​ลง​ไป​ถวาย​พวก​วัว ลูกวัว​อ้วนพี​และ​แกะ​เป็น​จำนวน​มาก​เป็น​เครื่อง​บูชา​เฉลิมฉลอง เขา​ได้​เชิญ​พวก​ลูกชาย​ทั้งหมด​ของ​ท่าน พวก​แม่ทัพ​และ​นักบวช​อาบียาธาร์​ไป​ด้วย ขณะนี้ พวก​เขา​กำลัง​เลี้ยง​ฉลอง​อยู่​กับ​อาโดนียาห์ และ​พูด​ว่า ‘กษัตริย์​อาโดนียาห์​จงเจริญ’</verse>
				<verse number="26">แต่​เขา​ไม่​ได้​เชิญ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​และ​นักบวช​ศาโดก​และ​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา รวมทั้ง​ซาโลมอน​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า นี่คือ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​ลง​ไป โดย​ไม่​ยอม​บอก​ให้​พวก​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​รับรู้​หรือ ช่วย​บอก​ด้วย​ว่า​ใคร​จะ​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ต่อจาก​ท่าน กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​ดาวิด​ตอบ​ว่า “เรียก​ตัว​นาง​บัทเชบา​เข้า​มา” นาง​บัทเชบา​จึง​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="29">แล้ว​กษัตริย์​ได้​สาบาน​ว่า “พระยาห์เวห์ ผู้ที่​ได้​ช่วย​เหลือ​เรา​ให้​พ้น​จาก​ความ​ยาก​ลำบาก​ทุกอย่าง มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="30">ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า ใน​วันนี้ เรา​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​เจ้า​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ที่​ว่า ‘ซาโลมอน​ลูกชาย​เจ้า​จะ​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จาก​เรา และ​เขา​จะ​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​เรา​แทน​ที่​เรา’”</verse>
				<verse number="31">นาง​บัทเชบา​จึง​ก้มกราบ​ลง​ถึง​พื้น​ต่อหน้า​กษัตริย์ และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​มี​ชีวิต​ยืนยาว​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​ว่า “ให้​เรียก​นักบวช​ศาโดก นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​เข้ามา​ที่นี่” เมื่อ​พวก​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​แล้ว</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เอา​พวก​คน​รับใช้​ของ​เรา​ผู้​เป็น​เจ้านาย​พวก​เจ้า ไป​กับ​พวก​เจ้า และ​นำ​ตัว​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เรา​ขึ้น​ขี่​ล่อ​ของ​เรา​และ​พา​เขา​ลง​ไป​ที่​ตาน้ำ​กิโฮน</verse>
				<verse number="34">ให้​นักบวช​ศาโดก​และ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แต่งตั้ง​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ที่​นั่น ให้​พวก​เจ้า​เป่า​แตร​เขาสัตว์ และ​โห่ร้อง​ว่า ‘กษัตริย์​ซาโลมอน​จงเจริญ’</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ให้​พวก​เจ้า​ตาม​เขา​ขึ้น​มา และ​เขา​จะ​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​เรา​และ​ปกครอง​แทน​เรา เรา​ได้​แต่งตั้ง​เขา​ให้​เป็น​ผู้ครอบ​ครอง​เหนือ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​แล้ว”</verse>
				<verse number="36">เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “อาเมน ขอให้​พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​กษัตริย์​เจ้านาย​ข้าพเจ้า สั่ง​ให้​เป็น​อย่างนั้น​เถิด</verse>
				<verse number="37">กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พระยาห์เวห์​เคย​อยู่​กับ​ท่าน​มา​แล้ว​ยังไง ก็​ขอให้​พระองค์​อยู่​กับ​ซาโลมอน​อย่างนั้นด้วย และ​ทำให้​บัลลังก์​ของ​เขา​ยิ่งใหญ่​กว่า​บัลลังก์​ของ​ท่าน​กษัตริย์​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น นักบวช​ศาโดก นาธัน​ผู้พูดแทน​พระเจ้า เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา รวมทั้ง​ชาว​เคเรธี​และ​ชาว​เปเลท ต่าง​ก็​ลง​ไป​พา​ซาโลมอน​ขึ้น​ขี่​ล่อ​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​และ​ออก​เดินทาง​ไป​พร้อมๆ​กับ​พวก​เขา​ไป​ที่​ตาน้ำ​กิโฮน</verse>
				<verse number="39">นักบวช​ศาโดก​นำ​เขาสัตว์​ที่​ใส่​น้ำมัน ออก​มา​จาก​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เจิม​ให้​กับ​ซาโลมอน​เป็น​กษัตริย์ แล้ว​พวกเขา​ก็​เป่า​แตร​ขึ้น​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​ร้อง​ตะโกน​ว่า “กษัตริย์​ซาโลมอน​จงเจริญ”</verse>
				<verse number="40">และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ได้​ติดตาม​เขา​ขึ้น​ไป พวก​เขา​ต่าง​เป่า​ขลุ่ย เฉลิม​ฉลอง​กัน​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​เป็น​อย่าง​มาก จน​พื้นดิน​สั่น​สะเทือน​ไป​ด้วย​เสียงนั้น</verse>
				<verse number="41">อาโดนียาห์​และ​แขก​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ได้ยิน​เสียงนั้น​ด้วย ใน​ขณะ​ที่​งานเลี้ยง​ของ​พวก​เขา​กำลัง​จะ​เลิก เมื่อ​โยอาบ​ได้ยิน​เสียง​แตร​เขาสัตว์​จึง​ถาม​ว่า “เสียง​อึกทึก​ครึกโครม​ใน​เมือง​นั้น มัน​อะไรกัน”</verse>
				<verse number="42">ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​พูด​อยู่ โยนาธาน​ลูกชาย​นักบวช​อาบียาธาร์​ก็​มา​ถึง อาโดนียาห์​พูด​ว่า “เข้า​มา​เถิด คน​สำคัญ​อย่าง​ท่าน​จะ​ต้อง​นำ​ข่าว​ดี​มา​บอกแน่”</verse>
				<verse number="43">โยนาธาน​ตอบ​ว่า “ผิดแล้ว ดาวิด​กษัตริย์​นาย​ของ​เรา​ได้​แต่งตั้ง​ซาโลมอน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์แล้ว</verse>
				<verse number="44">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​ส่ง​นักบวช​ศาโดก นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา พร้อม​กับ​ชาว​เคเรธี​และ​ชาว​เปเลท​ไป​กับ​เขา​ด้วย และ​พวก​เขา​ได้​พา​ซาโลมอน​ขึ้น​ขี่​ล่อ​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="45">และ​นักบวช​ศาโดก​และ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​ได้​เจิม​เขา​เป็น​กษัตริย์ ที่​ตาน้ำ​กิโฮน จาก​ที่นั่น พวกเขา​ได้​เดิน​ขึ้น​ไป​พร้อม​กับ​ส่งเสียง​โห่ร้อง​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน และ​เมือง​ทั้งเมือง​ก็​ดัง​กึกก้อง​ไป​ด้วย​เสียงนี้ นั่น​คือ​เสียง​อึกทึก​ที่​พวก​ท่าน​ได้ยิน</verse>
				<verse number="46">และ​เดี๋ยวนี้ ซาโลมอน​กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="47">และ​พวก​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​ได้​มา​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​กษัตริย์​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​เรา​ว่า ‘ขอให้​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ทำให้​ชื่อเสียง​ของ​ซาโลมอน​โด่งดัง​ยิ่งกว่า​ชื่อเสียง​ของ​ท่าน​และ​ทำให้​บัลลังก์​ของ​เขา​ยิ่งใหญ่​กว่า​ของ​ท่าน​ด้วยเถิด’ และ​กษัตริย์​ดาวิด​ก็​ก้มกราบ​นมัสการ​อยู่​บน​เตียง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="48">และ​พูด​ว่า ‘ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ผู้ที่​ยิน​ยอม​ให้​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้เห็น​ผู้สืบทอด​บัลลังก์​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​วันนี้’”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​แขก​ทั้งหมด​ของ​อาโดนียาห์​ต่าง​ลุก​ขึ้น​ด้วย​ความ​ตกใจ​กลัว​และ​แตก​ฮือ​กัน​ไป</verse>
				<verse number="50">ส่วน​อาโดนียาห์​นั้น เพราะ​กลัว​ซาโลมอน เขา​จึง​ออก​ไป​และ​ไป​จับ​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา ไว้</verse>
				<verse number="51">แล้ว​มี​คน​มา​บอก​ซาโลมอน​ว่า “อาโดนียาห์​กลัว​กษัตริย์​ซาโลมอน​และ​กำลัง​จับ​เชิงงอน​ของ​แท่น​บูชา​อยู่ เขา​พูด​ว่า ‘ให้​กษัตริย์​ซาโลมอน​สาบาน​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​วันนี้​ก่อน​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ให้​ผู้รับใช้​ของ​เขา​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบ’”</verse>
				<verse number="52">ซาโลมอน​ตอบ​ว่า “ถ้า​เขา​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​ตัว​เขา​เป็น​คน​ดี​จริง แม้​แต่​ผม​สัก​เส้น​ของ​เขา​ก็​จะ​ไม่​ตก​ลง​ถึง​พื้น แต่​ถ้า​พบ​ว่า​เขา​เป็น​คน​ชั่ว เขา​ก็​จะ​ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="53">แล้ว​กษัตริย์​ซาโลมอน​ก็​ส่ง​คน​ไป​ที่​นั่น พวก​เขา​ได้​นำ​ตัว​อาโดนียาห์​ลง​มา​จาก​แท่น​บูชา อาโดนียาห์​ก็​มา​ถึง​และ​ก้มกราบ​กษัตริย์​ซาโลมอน ซาโลมอน​ก็​พูด​ว่า “กลับ​ไป​บ้าน​ท่าน​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​ดาวิด​ใกล้​จะ​ตาย เขา​ได้​สั่งเสีย​กับ​ซาโลมอน​ลูกชาย​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พ่อ​กำลัง​จะ​ไป​ตาม​ทาง​ที่​คน​ทั้งโลก​ต้อง​ไป​กัน ดังนั้น ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้เถิด</verse>
				<verse number="3">และ​ให้​ทำตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เจ้า​สั่งไว้ ให้​เดินตาม​วิถีทาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ให้​รักษา​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ และ​พวก​คำสั่ง​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระองค์ และ​ข้อตกลง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ตาม​ที่​เขียนไว้​ใน​กฎ​ของ​โมเสส เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​ทำ​และ​ใน​ทุกๆ​แห่ง​ที่​เจ้าไป</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ได้​รักษา​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์​ที่​ให้​กับ​พ่อ​ว่า ‘ถ้า​พวก​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ให้​ความสนใจ​กับ​เส้นทาง​ชีวิต​ของ​เขา และ​ใช้ชีวิต​ต่อหน้า​เรา​ด้วย​ความ​สัตย์ซื่อ​อย่าง​สุดจิตสุดใจ กษัตริย์​ที่​จะ​มา​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล ก็​จะ​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​พูด​อีก​ว่า “ที่นี้ เจ้า​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​ได้​ทำ​ยังไง​กับ​พ่อ เขา​ได้​ฆ่า​แม่ทัพ​สอง​คน​ของ​กองทัพ​อิสราเอล คือ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​และ​อามาสา​ลูกชาย​เยเธอร์ เขา​ทำ​ให้​เลือด​ของ​สอง​คนนี้​ไหลนอง​ใน​ช่วง​เวลา​ที่​สงบสุข​ราวกับ​ว่า​เป็น​ช่วง​สงคราม และ​เลือดนั้น​ได้​เปื้อน​เข็มขัด​ที่​พัน​รอบ​เอว​ของ​เขา​และ​รองเท้า​ที่​เท้า​ทั้งสอง​ข้าง​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ให้​เจ้า​ใช้​สมอง​ของ​เจ้า​คิดดู​ว่า​จะ​จัดการ​กับ​เขา​ยังไง แต่​อย่า​ให้​หัว​หงอก​ของ​เขา​ลง​ไป​สู่​แดน​คน​ตาย​อย่าง​สงบสุข</verse>
				<verse number="7">แต่​ให้​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​บารซิลลัย แห่ง​กิเลอาด และ​อนุญาต​ให้​พวก​เขา​อยู่​ใน​หมู่​คน​ที่​ได้​นั่ง​กิน​อาหาร​ร่วม​โต๊ะ​กับ​เจ้า เพราะ​พวก​เขา​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พ่อ​ตอน​ที่​พ่อ​หลบ​หนี​จาก​อับซาโลม​พี่ชาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="8">และ​ให้​จำ​ไว้​ว่า ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เกรา ชาว​เบนยามิน​จาก​เมือง​บาฮูริม​ยัง​อยู่​กับ​เจ้า เขา​เคย​ตะโกน​สาปแช่ง​พ่อ​อย่าง​หยาบคาย​ใน​วัน​ที่​พ่อ​หนี​ไป​เมือง​มาหะนาอิม เมื่อ​เขา​ลง​มา​เพื่อ​พบ​พ่อ​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน พ่อ​เคย​สาบาน​ไว้​กับ​เขา​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​ตาย​ด้วย​ดาบ’</verse>
				<verse number="9">แต่​ตอน​นี้ อย่า​ถือ​ว่า​เขา​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​อีก​ต่อ​ไป เจ้า​เป็น​คน​ฉลาด เจ้า​คง​รู้​ว่า​ต้อง​ทำ​ยังไง​กับ​เขา เจ้า​จะ​ต้อง​นำ​หัวหงอก​ของ​เขา​ลง​ไป​สู่​แดน​คน​ตาย​พร้อม​กับ​เลือด”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ดาวิด​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ศพ​ของ​เขา​ได้​ถูก​ฝังไว้​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี คือ​ได้​ครอบครอง​ใน​เฮโบรน​อยู่​เจ็ด​ปี และ​ครอบ​ครอง​ใน​เยรูซาเล็ม​อยู่​สามสิบสาม​ปี</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ซาโลมอน​ได้​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา และ​ได้​กุม​อำนาจ​ทั้งสิ้น​ใน​อาณาจักร​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลานั้น​อาโดนียาห์​ลูกชาย​ของ​นาง​ฮักกีท​ได้​ไปหา​นาง​บัทเชบา​แม่​ของ​ซาโลมอน นาง​บัทเชบา​ถาม​เขา​ว่า “นี่​เจ้า​มา​อย่าง​สันติ​หรือ​เปล่า” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​มา​อย่าง​สันติ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เขา​ก็​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​มี​เรื่อง​บาง​อย่าง​จะ​พูด​กับ​ท่าน” นาง​ตอบ​ว่า “พูด​ไป​สิ”</verse>
				<verse number="15">เขา​พูด​ว่า “อย่าง​ที่​ท่าน​รู้​แล้ว​ว่า อาณาจักรนี้​เคย​เป็น​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ก่อน ตอนนั้น​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​อยาก​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา แต่​แล้ว​สถานการณ์​ได้​เปลี่ยน​ไป และ​อาณาจักรนี้​ก็​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​น้อง​ชาย​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​มัน​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้ ข้าพเจ้า​อยาก​ขอ​ร้อง​ท่าน​อย่าง​หนึ่ง ขอ​อย่า​ได้​ปฏิเสธ​ข้าพเจ้า​เลย” นาง​พูด​ว่า “พูด​ไปสิ”</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​พูด​ว่า “โปรด​ช่วย​ขอ​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน​ว่า​ให้​ยก​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​เป็น​เมีย​ข้าพเจ้า​ด้วย เขา​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​ท่าน​หรอก”</verse>
				<verse number="18">นาง​บัทเชบา​ตอบ​ว่า “ได้สิ เรา​จะ​พูด​กับ​กษัตริย์​ให้​เจ้า”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาง​บัทเชบา​ไป​พบ​กษัตริย์​ซาโลมอน เพื่อ​จะ​ไป​พูด​เรื่อง​ของ​อาโดนียาห์ กษัตริย์​ได้​ลุก​ขึ้น​เพื่อ​มา​พบ​นาง​และ​ก้ม​ทำ​ความ​เคารพ​นาง และ​นั่ง​ลง​บน​บัลลังก์​ของ​เขา เขา​มี​บัลลังก์​อยู่​ที่​หนึ่ง​สำหรับ​ให้​แม่​กษัตริย์​นั่ง และ​นาง​ได้​นั่ง​ลง​ที่​ข้าง​ขวา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">นาง​พูด​ว่า “แม่​มี​เรื่อง​เล็กๆ​อยาก​ขอร้อง​เจ้า​เรื่อง​หนึ่ง ขอ​อย่า​ได้​ปฏิเสธ​แม่​เลย” กษัตริย์​ตอบ​ว่า “ว่า​มา​เถิด แม่ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​ท่าน​หรอก”</verse>
				<verse number="21">นาง​จึง​พูด​ว่า “ยก​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​แต่งงาน​กับ​อาโดนียาห์​พี่ชาย​ของ​เจ้าเถิด”</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ซาโลมอน​ตอบ​แม่​ของ​เขา​ว่า “ทำไม​แม่​ถึง​ได้​ขอ​นาง​อาบีชาก​ชาว​ชูเนม​ให้​กับ​อาโดนียาห์เล่า อย่างนี้​ก็​เท่ากับ​ขอ​ให้​ลูก​ยก​อาณาจักร​ให้​กับ​เขา​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​ว่า​เขา​เป็น​พี่ชาย​คน​โต​และ​นักบวช​อาบียาธาร์​และ​โยอาบ​ลูกชาย​นาง​เศรุยาห์​ก็​อยู่​ฝ่าย​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สาบาน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ว่า “ถ้า​อาโดนียาห์​ไม่​ได้​ชดใช้​การ​ขอร้อง​ครั้งนี้​ด้วย​ชีวิต​ของ​เขา ก็​ขอให้​พระเจ้า​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​ได้​แต่งตั้ง​ข้าพเจ้า​ให้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ผู้ที่​ได้​สร้าง​ราชวงศ์​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน วันนี้​อาโดนียาห์​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​แน่นอน​ขนาดนั้น”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ซาโลมอน​จึง​ออก​คำสั่ง​กับ​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา และ​เขา​ก็​ไป​ฆ่า​อาโดนียาห์</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​พูด​กับ​นักบวช​อาบียาธาร์​ว่า “กลับ​ไป​ยัง​ที่​นา​ของ​เจ้า​ใน​อานาโธท เจ้า​มัน​สมควร​ตาย แต่​เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า​ใน​ตอนนี้​เพราะ​ว่า​เจ้า​เคย​เป็น​ผู้​ถือ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ต่อหน้า​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เรา​และ​เคย​ลำบาก​ร่วม​กับ​พ่อ​ของ​เรา​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="27">ซาโลมอน​จึง​ปลด​อาบียาธาร์​ออก​จาก​ตำแหน่ง​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เคย​พูดไว้​เกี่ยวกับ​ครอบครัว​เอลี​ที่​ชิโลห์</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ข่าว​รู้​มา​ถึง​หู​โยอาบ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​สมรู้​ร่วมคิด​กับ​อาโดนียาห์ แม้ว่า​เขา​จะ​ไม่​ได้​ร่วม​มือ​กับ​อับซาโลม เขา​ก็​ได้​หลบหนี​เข้า​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไป​จับ​ที่​เชิงงอน​ของ​แท่นบูชาไว้</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​มี​คน​ไป​บอก​กษัตริย์​ซาโลมอน​ว่า โยอาบ​หลบหนี​ไป​ที่​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไป​อยู่​ที่​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่นบูชา ซาโลมอน​จึง​สั่ง​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ว่า “ไป​ฆ่า​เขาซะ”</verse>
				<verse number="30">เบไนยาห์​จึง​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พูด​กับ​โยอาบ​ว่า “กษัตริย์​สั่ง​ว่า ‘ออก​มา​เดี๋ยวนี้’” แต่​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่ เรา​จะ​ตาย​อยู่​ที่นี่” เบไนยาห์​จึง​ไป​รายงาน​กับ​กษัตริย์​ถึง​สิ่ง​ที่​โยอาบ​ตอบ</verse>
				<verse number="31">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​สั่ง​เบไนยาห์​ว่า “ไป​ทำ​ตาม​ที่​เขา​พูด​ได้เลย ให้​ฆ่า​เขา​และ​ฝัง​เขาเสีย เพื่อ​ว่า​ครอบครัว​ของ​เรา​และ​ตัว​เรา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​รับผิด​ด้วย​กัน​กับ​โยอาบ​ที่​ไป​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​การ​นองเลือด​ที่​เขา​ได้​ทำนั้น​กลับ​มา​ตกลง​บน​หัว​ของ​เขาเอง เพราะ​เขา​ได้​ทำร้าย​คน​สอง​คน​ที่​ชอบธรรม​และ​ดี​กว่า​เขา​ด้วย​ดาบ โดย​ที่​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เรา​ไม่รู้ คือ​อับเนอร์​ลูกชาย​ของ​เนอร์​ซึ่ง​เป็น​แม่ทัพ​ของ​อิสราเอล และ​อามาสา​ลูกชาย​ของ​เยเธอร์​ผู้​เป็น​แม่ทัพ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="33">ขอให้​ความผิด​แห่ง​เลือด​ของ​พวก​เขา​นี้ ตก​อยู่​บน​หัว​ของ​โยอาบ​และ​ลูกหลาน​ของ​โยอาบ​ตลอดไป แต่​ขอให้​ดาวิด​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา ครอบครัว​และ​บัลลังก์​ของ​เขา ได้รับ​สันติสุข​จาก​พระยาห์เวห์​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="34">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​จึง​ขึ้น​ไป​ฆ่า​โยอาบ​และ​ฝังศพ​เขา​ไว้​ใน​ที่ดิน​ของ​โยอาบ​เอง​ใน​ถิ่นแห้งแล้ง</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​ขึ้น​เป็น​แม่ทัพ​แทน​โยอาบ​และ​แต่งตั้ง​นักบวช​ศาโดก​ขึ้น​แทน​อาบียาธาร์</verse>
				<verse number="36">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​ส่ง​คน​ไป​หา​ชิเมอี​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า “ให้​สร้าง​บ้าน​ของ​ตัว​เจ้า​เอง​ขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น ห้าม​ออก​ไป​ที่​อื่นอีก</verse>
				<verse number="37">วัน​ใด​ที่​เจ้า​ออก​มา​และ​ข้าม​ลำธาร​แห้ง​ขิดโรนไป เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​แน่นอน เจ้า​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​การ​ตาย​ของ​เจ้าเอง ”</verse>
				<verse number="38">ชิเมอี​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​มา​นั้น​ก็​ยุติธรรม ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​จะ​ทำ​ตาม​ที่​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​พูด​ไว้” และ​ชิเมอี​ก็​ได้​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="39">แต่​อีก​สาม​ปี​ต่อมา ทาส​สอง​คน​ของ​ชิเมอี​หลบหนี​ไป​หา​กษัตริย์​อาคีช​แห่ง​เมือง​กัท​ลูกชาย​ของ​มาอาคาห์ และ​มี​คน​มา​บอก​ชิเมอี​ว่า “ตอนนี้ ทาส​ทั้ง​สอง​คน​ของ​ท่าน​อยู่​ใน​เมือง​กัท”</verse>
				<verse number="40">อย่างนั้น ชิเมอี​จึง​ผูก​อาน​บน​ลา​ของ​เขา​และ​ไป​หา​กษัตริย์​อาคีช​ที่​เมือง​กัท เพื่อ​ตาม​หา​ทาส​สอง​คน​ของ​เขา ชิเมอี​ก็​ได้​ออก​ไป​และ​นำ​ตัว​ทาส​ทั้ง​สอง​คน​ของ​เขา​กลับ​มา​จาก​เมือง​กัท</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​ซาโลมอน​รู้​เรื่อง​ว่า​ชิเมอี​ได้​ออก​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​เมือง​กัท​และ​ได้​กลับ​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="42">กษัตริย์​จึง​เรียก​ตัว​ชิเมอีมา​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​เคย​ให้​เจ้า​สาบาน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​เตือน​เจ้า​มา​ก่อน​แล้ว​ไม่ใช่หรือ​ว่า ‘ใน​วัน​ที่​เจ้า​จาก​ไป​และ​ไป​ที่​ไหน​ก็ตาม ให้​แน่ใจ​ได้​เลย​ว่า​มัน​จะ​เป็น​วัน​ตาย​ของ​เจ้า’ และ​ใน​เวลา​นั้น เจ้า​ก็​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​นั้น​ยุติธรรม ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​ท่าน’</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ทำไม​เจ้า​จึง​ไม่​รักษา​คำ​สาบาน​ที่​ให้​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ที่​เรา​ได้​ให้​เจ้า​ไว้​เล่า”</verse>
				<verse number="44">กษัตริย์​พูด​กับ​ชิเมอี​ด้วย​ว่า “เจ้า​ก็​รู้​อยู่​เต็มอก ใน​เรื่อง​ความผิด​ที่​เจ้า​เคย​ทำ​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้เป็นพ่อ​ของ​เรา ตอนนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ตอบแทน​เจ้า​สำหรับ​ความผิด​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="45">แต่​กษัตริย์​ซาโลมอน​จะ​ได้รับ​การ​อวยพร และ​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​ก็​จะ​ยัง​ปลอดภัย​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ออก​คำสั่ง​ให้​เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา​นำ​ตัว​ชิเมอี​ออก​ไป​ฆ่า อย่างนี้ อาณาจักรนี้​ก็​ได้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ภายใต้​การ​ปกครอง​ของ​ซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ซาโลมอน​ได้​ไป​ผูกมิตร​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ ด้วย​การ​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์ ซาโลมอน​ได้​พา​นาง​ไป​อยู่​ที่​เมือง​ของ​ดาวิด จน​กว่า​เขา​จะ​สร้าง​วัง​ของ​ตัวเอง พร้อมกับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​กำแพง​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็มเสร็จ</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​ก็​ยังคง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​สถานที่​สูง​ต่างๆ เพราะ​วิหาร​ที่​สร้าง​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่เสร็จ</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอน​แสดง​ความรัก​ที่​เขา​มี​ต่อ​พระยาห์เวห์ ด้วย​การ​ใช้ชีวิต​ตาม​กฎ​ต่างๆ​ของ​ดาวิด​ผู้เป็นพ่อ​ของ​เขา เว้น​แต่​เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม ตาม​สถาน​นมัสการ</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้ไป​ที่​กิเบโอน​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา เพราะ​ที่นั่น​เป็น​สถานที่​สูง​ที่​สำคัญ​ที่สุด และ​ซาโลมอน​ได้ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​หนึ่งพัน​ตัว​บน​แท่น​บูชา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="5">ที่​กิเบโอน​นั่นเอง พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​ใน​ความฝัน​ของ​ซาโลมอน​ตอน​กลางคืน พระเจ้า​พูด​ว่า “เจ้า​อยาก​ได้​อะไร​จาก​เรา ก็​ขอ​มา​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="6">ซาโลมอน​ตอบ​ว่า “พระองค์​มี​ความรัก​มั่นคง​อัน​ยิ่งใหญ่​ต่อ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​คือ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​เป็น​คนดี​และ​มี​จิตใจ​ซื่อตรง พระองค์​ได้​แสดง​ความรัก​มั่นคง​อัน​ยิ่งใหญ่นี้​ต่อ​ท่าน ด้วย​การ​ให้​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ของ​ท่าน​ได้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ท่าน​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​ทำให้​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​พระองค์ ได้​มา​เป็น​กษัตริย์​แทนที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ​และ​ยัง​ไม่​รู้​อิโหน่​อิเหน่</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ได้​มา​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้ เป็น​ชนชาติ​ใหญ่ ที่​มี​ประชากร​มากมาย​มหาศาล​นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="9">อย่างนั้น ขอ​โปรด​มอบ​สติปัญญา​ให้​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ เพื่อ​จะ​ได้​ใช้​ปกครอง​ชนชาติ​ของ​พระองค์ และ​เพื่อ​จะ​ได้​แยกแยะ​ว่า​อะไรดี​อะไรชั่ว เพราะ​จะ​มี​ใครเล่า​ที่​สามารถ​ปกครอง​ประชากร​อัน​มหาศาลนี้​ของ​พระองค์ได้”</verse>
				<verse number="10">องค์​เจ้า​ชีวิต​รู้สึก​พอใจ​ที่​ซาโลมอน​ขอ​สิ่งนี้</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เป็น​เพราะ​เจ้า​ขอ​สิ่งนี้ และ​ไม่​ได้​ขอ​ให้​มี​อายุ​ยืนยาว หรือ​ขอ​ความร่ำรวย หรือ​ขอ​ให้​ฆ่า​พวก​ศัตรู​ของ​เจ้า แต่​เจ้า​กลับ​ขอ​สติปัญญา​สำหรับ​ตัว​เจ้าเอง เพื่อ​จะ​ได้​รู้จัก​ปกครอง​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="12">อย่าง​นั้น เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​เจ้าขอ เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เฉลียว​ฉลาด​และ​มอง​ทุกอย่าง​ได้​อย่าง​ทะลุปรุโปร่ง จน​ไม่​มี​ใคร​ฉลาด​เหมือน​เจ้า​ทั้ง​ใน​อดีต​และ​ใน​อนาคตด้วย</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เรา​จะ​แถม​สิ่ง​ที่​เจ้า​ไม่​ได้​ขอ​ให้ด้วย นั่น​คือ​ความร่ำรวย​และ​เกียรติยศ​ตลอด​ชีวิต​ของเจ้า แล้ว​จะ​ไม่​มี​กษัตริย์​องค์ไหน​มา​เปรียบเทียบ​กับ​เจ้า​ได้เลย</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​เดิน​ตาม​ทาง​ทั้งหลาย​ของ​เรา เชื่อฟัง​กฎ​และ​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา​เหมือน​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า​เคย​ทำ​มา เรา​ก็​จะ​ให้​เจ้า​มี​ชีวิต​ที่​ยืนยาวด้วย”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ตื่นขึ้น และ​เขา​ก็​รู้​ว่า​เขา​ได้​ฝัน​ไป เขา​กลับ​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ได้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา แล้ว​เขา​ก็​จัด​งาน​เลี้ยง​ให้​กับ​ข้าราชการ​ทั้ง​หมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ต่อมา มี​โสเภณี​สอง​คน​มา​หา​กษัตริย์​และ​ได้​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เขา</verse>
				<verse number="17">หญิง​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า หญิง​คนนี้​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​หลังเดียว​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​คลอด​ลูก​ออก​มา​คนหนึ่ง ตอนนั้น​นาง​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​ที่​ลูก​ของ​ข้าพเจ้า​คลอด​ออก​มา​ได้​สาม​วัน หญิง​คนนี้​ก็​คลอด​ลูก​ออก​มา​คนหนึ่ง​ด้วย ใน​บ้าน​หลังนั้น มี​เรา​อยู่​กัน​แค่​สองคน ไม่​มี​คน​อื่นอีก</verse>
				<verse number="19">ใน​ตอน​กลางคืน ลูกชาย​ของ​หญิง​คนนี้​ตาย​ไป เพราะ​นาง​นอนทับเขา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​นาง​ก็​ตื่น​ขึ้น​มา​ตอน​ดึก และ​มา​เอา​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​ด้านข้าง​ของ​ข้าพเจ้า ใน​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​ยัง​หลับ​อยู่ นาง​เอา​เด็ก​ไป​วาง​ไว้​ที่​อก​ของ​นาง​และ​เอา​ตัว​ลูกชาย​ของ​นาง​ที่​ตาย​แล้ว​มา​ไว้​ที่​อก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">เช้า​วันรุ่งขึ้น ข้าพเจ้า​ตื่น​ขึ้น​มา​เพื่อ​จะ​ให้​นม​ลูก แต่​เขา​กลับ​ตาย​เสีย​แล้ว แต่​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มองดู​เขา​ใกล้ๆ​ใน​ตอน​ฟ้า​สาง ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​ว่า​เด็ก​คนนี้​ไม่​ใช่​ลูก​ที่​ข้าพเจ้า​คลอด​ออก​มา”</verse>
				<verse number="22">แต่​หญิง​อีก​คน​ได้​พูด​ว่า “ไม่จริง เด็ก​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฉันเอง คน​ที่​ตาย​ไป​เป็น​ลูก​ของ​เธอ​ต่างหาก” แต่​หญิง​คน​แรก​ก็​ยืนยัน​ว่า “ไม่ใช่ คน​ที่​ตาย​เป็น​ลูก​ของเธอ คน​ที่​ยัง​อยู่​เป็น​ลูก​ของฉัน” และ​พวก​เขา​ก็​โต้เถียงกัน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “คนนี้​ก็​บอก​ว่า ‘ลูกชาย​ของฉัน​ยัง​มี​ชีวิตอยู่ ลูกชาย​ของ​เธอ​ตาย​แล้ว’ ส่วน​อีก​คน​ก็​พูด​ว่า ‘ไม่จริง ลูกชาย​ของ​เธอ​ตายแล้ว ลูก​ของ​ฉัน​ต่างหาก​ที่​ยัง​มี​ชีวิตอยู่’”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​ก็​พูด​ว่า “เอา​ดาบ​มา​ให้​เรา​เล่ม​หนึ่งสิ” พวก​เขา​จึง​นำ​ดาบ​เล่ม​หนึ่ง​มา​ให้​กษัตริย์</verse>
				<verse number="25">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ออก​คำ​สั่ง​ว่า “ตัด​เด็ก​ที่​มี​ชีวิตนี้​ออก​เป็น​สอง​ท่อนซะ และ​แบ่ง​ให้​พวก​นาง​ไป​คนละครึ่ง”</verse>
				<verse number="26">หญิง​คน​ที่​ลูกชาย​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ก็​สงสาร​ลูก​ของ​นาง​อย่าง​จับใจ จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ได้​โปรด​เถิด นาย​ของ​ข้าพเจ้า ให้​เด็ก​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​กับ​นาง​ไปเถิด อย่า​ฆ่า​เขาเลย” แต่​หญิง​อีก​คน​หนึ่ง​พูดว่า “แบ่ง​เลย ทั้ง​เธอ​และ​ฉัน​จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ได้ไป”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ตัดสิน​ว่า “คืน​เด็ก​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​ให้​กับ​หญิง​คน​แรกไป อย่า​ฆ่า​เขาเลย เพราะ​นาง​คือ​แม่​ที่​แท้จริง”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้ยิน​เรื่อง​การ​ตัดสิน​ครั้งนี้ พวก​เขา​ต่าง​เคารพ​ยำเกรง​กษัตริย์ เพราะ​พวกเขา​เห็น​แล้ว​ว่า​กษัตริย์​ได้รับ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​มา​จาก​พระเจ้า เพื่อ​ปกครอง​บ้านเมือง​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ปกครอง​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="2">และ​ต่อ​ไปนี้​คือ​ข้าราชการ​ระดับ​สูง​ทั้งหมด​ของ​เขา อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​ศาโดก​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="3">เอลีโฮเรฟ​และ​อาหิยาห์​ลูกชาย​ของ​ชิชา เป็น​เลขานุการ เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด​เป็น​ผู้จดบันทึก</verse>
				<verse number="4">เบไนยาห์​ลูกชาย​เยโฮยาดา เป็น​แม่ทัพ ศาโดก​และ​อาบียาธาร์​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="5">อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​นาธัน เป็น​หัวหน้า​ดูแล​พวก​ผู้ว่าการ​เขต​ต่างๆ ศบุด​ลูกชาย​ของ​นาธัน​เป็น​นักบวช​และ​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="6">อาหิชาร์​ทำ​หน้าที่​ดูแล​ภาย​ใน​วัง อาโดนีรัม​ลูกชาย​ของ​อับดา​ทำ​หน้าที่​ควบคุม​คนงาน​ที่​ถูก​เกณฑ์มา</verse>
				<verse number="7">ซาโลมอน​ยัง​มี​ผู้ว่าการ​เขต​ต่างๆ​อีก​สิบ​สอง​คน ทำ​หน้าที่​ดูแล​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด ซึ่ง​พวกเขา​จะ​ช่วยเหลือ​ใน​การจัดหา​เสบียง​อาหาร​ให้​กับ​กษัตริย์​และ​ครอบครัว​กษัตริย์​ทั้งหมด ผู้ว่าการ​แต่​ละ​คน​จะ​ต้อง​จัด​ส่ง​เสบียง​อาหาร​มา​ให้​หนึ่ง​เดือน​ใน​หนึ่งปี</verse>
				<verse number="8">และ​ต่อ​ไปนี้​คือ​ชื่อ​ของ​พวก​เขา เบนเฮอร์ เป็น​ผู้ว่า​อยู่​ใน​แถบ​เนิน​เขา​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="9">เบนเดเคอร์ เป็น​ผู้ว่า​สำหรับ มาคาส ชาอัลบิม เบธเชเมช​และ​เอโลน-เบธฮานัน</verse>
				<verse number="10">เบนเฮเสด เป็น​ผู้ว่า​ใน อารุบโบท (โสโคห์​และ​แผ่นดิน​เฮเฟอร์​ทั้งหมด​อยู่​ใต้​อำนาจเขา)</verse>
				<verse number="11">เบนอาบีนาดับ เป็น​ผู้ว่า​ใน นาฟาทโดร์ (เขา​แต่งงาน​กับ​ทาฟัท​ลูกสาว​ของ​ซาโลมอน)</verse>
				<verse number="12">บาอานา​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด เป็น​ผู้ว่า​ใน​ทาอานาค​เมกิดโด​และ​เบธชาน​ทั้งหมด​ซึ่ง​อยู่​ถัด​จาก​ศาเรธาน​และ​อยู่​ทาง​ด้านใต้​ของ​ยิสเรเอล และ​ตั้งแต่​เบธชาน​ถึง​อาเบลเมโฮลาห์​เลย​ไป​ถึง​อีก​ฝากหนึ่ง​ของ​โยกเมอัม</verse>
				<verse number="13">เบนเกเบอร์ เป็น​ผู้ว่า​ใน ราโมทกิเลอาด (ยาอีร์​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์​ที่​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​กิเลอาด​อยู่​ภายใต้​การ​ควบคุม​ของเขา รวมทั้ง​เขต​อารโกบ​ใน​บาชาน​และ​เมือง​อีก​หกสิบ​เมือง​ใน​นั้น​ที่​มี​กำแพง​สูงใหญ่​และ​มี​ดาน​ประตู​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ด้วย)</verse>
				<verse number="14">อาหินาดับ​ลูกชาย​ของ​อิดโด เป็น​ผู้ว่า​ใน​มาหะนาอิม</verse>
				<verse number="15">อาหิมาอัส เป็น​ผู้ว่า​ใน​นัฟทาลี (เขา​ได้​แต่งงาน​กับ​บาเสมัท​ลูกสาว​ของ​ซาโลมอน)</verse>
				<verse number="16">บาอานา​ลูกชาย​ของ​หุชัย เป็น​ผู้ว่า​ใน​อาเชอร์​และ​เบอาโลท</verse>
				<verse number="17">เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​ปารูอาห์ เป็น​ผู้ว่า​ใน​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="18">ชิเมอี​ลูกชาย​ของ​เอลา เป็น​ผู้ว่า​ใน​เบนยามิน</verse>
				<verse number="19">เกเบอร์​ลูกชาย​ของ​อุรี เป็น​ผู้ว่า​ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด (ซึ่ง​เคย​เป็น​ของ​กษัตริย์​สิโหน​ของ​ชาว​อาโมไรต์​และ​กษัตริย์​โอก​ของ​บาชาน) เขา​เป็น​ผู้ว่าการ​เพียง​คนเดียว​ที่​ปกครอง​เขตนั้น</verse>
				<verse number="20">ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​อิสราเอล​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​เม็ดทราย​บน​หาดทราย พวกเขา​อยู่​กัน​อย่าง​มี​ความสุข และ​มีกิน​มีดื่ม​กัน​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="21">ซาโลมอน​ได้​ปกครอง​เหนือ​พวก​อาณาจักร​ทั้งสิ้น ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ไป​จนถึง​แผ่นดิน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ไป​จน​สุด​เขตแดน​ของ​ประเทศ​อียิปต์ ประเทศ​เหล่านี้​ได้​ส่ง​ส่วย และ​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของ​ซาโลมอน​ตลอด​ชีวิต​ของ​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="22">เสบียง​อาหาร​ที่​ซาโลมอน​กับ​ทุกคน​ใน​วัง​จะ​ต้อง​ใช้​กินกัน​ใน​แต่​ละวัน คือ แป้ง​อย่าง​ดี​สามสิบ​โคเร แป้ง​หยาบ​หกสิบ​โคเร</verse>
				<verse number="23">วัว​ที่​เลี้ยง​ใน​คอก​สัตว์​จน​อ้วน​พี​สิบ​ตัว วัว​ที่​เลี้ยง​ใน​ทุ่ง​หญ้า​ยี่สิบ​ตัว แกะ​หนึ่ง​ร้อย​ตัว รวมทั้ง​กวาง เนื้อทราย​และ​ละมั่ง​ตัวผู้ อีก​หลาย​ตัว และ​สัตว์​ปีก​ที่​ขุน​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="24">ซาโลมอน​ปกครอง​อยู่​เหนือ​แผ่นดิน​ทั้งหมด​และ​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส จาก​ทิฟสาห์​ไป​จน​ถึง​กาซา และ​มี​สันติภาพ​อยู่​รอบด้าน</verse>
				<verse number="25">ตลอด​ช่วง​ชีวิต​ของ​ซาโลมอน ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​อิสราเอล​ตั้งแต่​ดาน​จนถึง​เบเออร์เชบา ทุกคน​ต่าง​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย นั่ง​อยู่​ใต้​เถาองุ่น​และ​ต้น​มะเดื่อ​ของตน</verse>
				<verse number="26">ซาโลมอน​มี​คอก​ขัง​ม้า​แต่​ละ​ตัว​อยู่​สี่​พัน คอก เป็น​ม้า​สำหรับ​ลาก​รถรบ และ​มี​ทหาร​บน​รถ​ม้า​อยู่​หนึ่ง​หมื่น​สอง​พันคน</verse>
				<verse number="27">ผู้ว่า​ของ​แต่​ละ​เขต เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​ต้อง​จัด​ส่ง​เสบียง​อาหาร​ให้​กษัตริย์​และ​คน​ทั้งหมด​ที่​นั่ง​กิน​ร่วม​โต๊ะ​กับ​กษัตริย์ พวก​เขา​ต่าง​ก็​ส่ง​เสบียง​มา​ตาม​เดือน​ของ​ตน และ​ไม่​ให้​มี​สิ่ง​ใด​ขาด​ตก​บกพร่อง​เลย</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ยัง​ได้​นำ​ข้าว​บาร์เลย์​และ​ฟาง​สำหรับ​พวกม้า​ลาก​รถรบ​และ​พวกม้า​อื่นๆ​ไป​เก็บไว้​ตาม​สถานที่​ของมัน</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ได้​ให้​ซาโลมอน​มี​ความ​เฉลียว​ฉลาด​และ​การมอง​ที่​ทะลุ​ปรุโปร่ง​และ​มี​ความ​เข้าใจ​มากมาย​เหมือน​กับ​เม็ด​ทราย​บน​ชายหาด</verse>
				<verse number="30">ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​ซาโลมอนนั้น​เหนือกว่า​ความ​ฉลาด​ของ​ทุก​คน​ใน​ฝั่ง​ตะวันออก และ​เหนือ​กว่า​ความเฉลียว​ฉลาด​ทั้งสิ้น​ของ​คน​ใน​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="31">เขา​ฉลาด​กว่า​ใครๆ​ทั้งหมด แม้แต่​เอธาน​ชาว​เอสราห์ หรือ​พวก​ลูกชาย​ของ​มาโฮล คือ​เฮมาน คาลโคล์ และ​ดารดา ชื่อ​เสียง​ของ​ซาโลมอน​ได้​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ทุกชาติ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ</verse>
				<verse number="32">เขา​ได้​พูด คำ​สุภาษิต ไว้​ถึง​สาม​พัน​ข้อ และ​บทเพลง​ต่างๆ​ของ​เขา​ก็​มี​จำนวน​ถึง​หนึ่ง​พัน​กับ​ห้าเพลง</verse>
				<verse number="33">ซาโลมอน​ได้​บรรยาย​ถึง​ชีวิต​ของ​พืช ตั้งแต่​ต้นสน​ซีดาร์​ของ​เลบานอน​ไป​จน​ถึง​ต้น​หุสบ​ที่​งอก​ออก​มา​จาก​กำแพง​ต่างๆ เขา​ยัง​สอน​เกี่ยวกับ​พวก​สัตว์​และ​นก สัตว์​เลื้อย​คลาน และ​ปลา</verse>
				<verse number="34">คน​จาก​ทุกชาติ​ต่าง​ก็​มา​ฟัง​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​ซาโลมอน ซึ่ง​คน​เหล่านี้​ถูก​ส่ง​มา​จาก​กษัตริย์​ทั่วโลก​ที่​ได้​ข่าว​เกี่ยวกับ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​ฮีราม​กษัตริย์​ของ​เมือง​ไทระ​ได้ยิน​ว่า​ซาโลมอน​ได้รับ​การเจิม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​ดาวิด​พ่อ​ของเขา กษัตริย์​ฮีราม​จึง​ได้​ส่ง​ทูต​ของ​เขา​ไป​หา​ซาโลมอน เพราะ​เขา​เป็น​เพื่อน​ที่​ดี​ของ​ดาวิด​ตลอดมา</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอน​จึง​ได้​ส่ง​ข้อ​ความนี้​มา​ถึง​ฮีราม​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขาได้ เพราะ​ต้อง​คอย​สู้รบ​กับ​พวก​ศัตรู​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เขา จนกระทั่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ปราบ​พวก​ศัตรู​ให้​อยู่​ใต้​เท้า​ของเขา</verse>
				<verse number="4">แต่​ตอนนี้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ให้​ข้าพเจ้า​หยุดพัก​จาก​สงคราม​แล้ว​ใน​ทุกๆ​ด้าน และ​ไม่​มี​การต่อสู้​หรือ​ความ​หายนะ​ใดๆ​อีก</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จึง​ตั้งใจ​ว่า​จะ​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​หลัง​หนึ่ง เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เคย​บอก​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘ลูกชาย​ของ​เจ้า​คน​ที่​เรา​จะ​ให้​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​แทน​เจ้านั้น จะ​เป็น​ผู้สร้าง​วิหาร​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="6">อย่างนั้น ช่วย​สั่ง​คน​ให้​ตัด​ต้นสน​ซีดาร์​ของ​เลบานอนไว้​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย คน​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​งาน​ร่วม​กับ​คน​ของท่าน และ​ข้าพเจ้า​จะ​จ่าย​เงิน​ให้​กับ​ท่าน​สำหรับ​คน​ของ​ท่าน ตาม​จำนวน​ค่า​จ้าง​ที่​ท่าน​กำหนดมา ท่าน​ก็​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​มี​คน​ที่​มี​ความ​ชำนาญ​ใน​การ​ตัดไม้ เหมือน​กับ​ชาว​ซีโดน”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ฮีราม​ได้ยิน​ข้อ​ความ​ของ​ซาโลมอน ก็​รู้สึก​พอใจ​อย่าง​มาก​และ​พูด​ว่า “วันนี้ เรา​ขอ​สรรเสริญ​องค์​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้​ให้​ลูกชาย​ที่​เฉลียว​ฉลาด​คน​หนึ่ง​กับ​ดาวิด​เพื่อ​ที่​จะ​ปกครอง​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่นี้”</verse>
				<verse number="8">ฮีราม​ได้​ส่ง​ข้อความ​ไป​ถึง​ซาโลมอน​ว่า “เรา​ได้รับ​ข้อความ​ที่​ท่าน​ส่ง​ถึง​เรา​แล้ว และ​จะ​ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ที่​ท่าน​ต้องการ เรา​จะ​จัด​หา​ไม้สน​ซีดาร์​และ​ไม้สน​สาม​ใบ​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">บรรดา​คน​ของ​เรา​จะ​ชัก​ลาก​ไม้​เหล่านี้​ลง​มา​จาก​เลบานอน​ไป​ที่​ทะเล และ​เรา​จะ​เอา​ไม้​เหล่า​นี้​ผูก​รวม​กัน​ล่อง​เป็น​แพ​ไป​ตาม​ทะเล​จน​ถึง​สถานที่​ที่​ท่าน​กำหนดไว้ และ​ที่​นั่น​เรา​จะ​แยก​พวก​มัน​ออก และ​ท่าน​ก็​สามารถ​เอา​มัน​ไปได้ ท่าน​สามารถ​ตอบ​แทน​เรา​ได้ ด้วย​การ​ส่ง​เสบียง​อาหาร​ให้​กับ​คน​ใน​วัง​ของ​เรา​กินกัน”</verse>
				<verse number="10">ฮีราม​จึง​ได้​จัด​ส่ง​ไม้สน​ซีดาร์​และ​ไม้สน​สาม​ใบ​ให้​กับ​ซาโลมอน​ตาม​ที่​เขา​ต้องการ​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="11">ซาโลมอน​ก็​ได้​ให้​แป้ง​สาลี​สี่ล้าน​สี่แสน​ลิตร เป็น​อาหาร​ให้​กับ​คน​ใน​วัง​ของ​ฮีราม และ​น้ำมัน​มะกอก​บริสุทธิ์​สี่แสน​สี่หมื่น​ลิตร ซาโลมอน​ทำ​อย่างนี้​ให้​กับ​ฮีราม​ปีแล้ว​ปีเล่า</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ให้​ความ​เฉลียว​ฉลาด​กับ​ซาโลมอน ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​เขา ฮีราม​และ​ซาโลมอน​ก็​ได้​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​ต่อกัน​และ​อยู่​กัน​อย่างสันติ</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​เกณฑ์​พวก​แรงงาน​มา​จาก​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​รวม​สาม​หมื่น​คน</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​ส่ง​คน​เหล่านั้น​ออก​ไป​ที่​เลบานอน​โดย​แบ่ง​เวร​กัน​ไป เวร​ละ​หนึ่ง​หมื่น​คน​ต่อ​เดือน เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​อยู่​ใน​เลบานอน​หนึ่ง​เดือน​และ​ได้​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​พวก​เขา​สอง​เดือน อาโดนีรัม​ทำ​หน้าที่​เป็น​ผู้ควบคุม​คนงาน</verse>
				<verse number="15">ซาโลมอน​มี​คน​แบก​หาม​อยู่​เจ็ดหมื่น​คน​และ​มี​คน​ตัด​หิน​แปด​หมื่น​คน​ที่​ทำ​งาน​อยู่​ใน​แถบ​เนินเขา</verse>
				<verse number="16">มี​หัวหน้า​คน​งาน​อีก​สามพัน​สามร้อย​คน​ที่​ทำ​หน้าที่​ดูแล​งาน​ใน​โครงการ​และ​คอย​สั่งงาน​คนงาน</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สั่ง​ให้​พวกเขา​ตัด​หิน​ก้อน​ใหญ่ๆ​ที่​มี​ราคา​แพง​ออก​มา​จาก​เหมือง​หิน เพื่อ​ใช้​หิน​ที่​ตกแต่ง​แล้ว​นี้​วาง​เป็น​ฐานราก​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="18">ช่าง​แกะสลัก​ของ​ซาโลมอน​และ​ฮีราม​และ​คน​จาก​เกบาล ต่าง​ตัดแต่ง​ไม้​และ​หิน​เพื่อ​นำ​มา​สร้าง​เป็น​วิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เป็น​เวลา​สี่ร้อย​แปดสิบ​ปี หลังจาก​ที่​ชาว​อิสราเอล​ได้​อพยพ​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ ใน​เดือน​ศิฟ ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​สอง​ของ​ปี ตรง​กับ​ปีที่สี่​ที่​ซาโลมอน​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ซาโลมอน​ได้​เริ่ม​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ขึ้น</verse>
				<verse number="2">วิหาร​ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สร้างขึ้น​ให้​พระยาห์เวห์นั้น​มี​ขนาด​ยาว​หกสิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบ​ศอก และ​สูง​สามสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="3">ด้าน​หน้า​ของ​ห้องโถง​ใหญ่​ของ​วิหาร มี​ระเบียง​ที่​ยื่น​ออก​มา​สิบศอก และ​มี​ความกว้าง​ยี่สิบ​ศอก​ซึ่ง​เท่ากับ​ความกว้าง​ของ​วิหาร​พอดี</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ได้​สร้าง​ช่อง​หน้าต่าง​แคบๆ​หลาย​บาน​ไว้​ด้านบน​ของ​ผนัง​วิหาร ช่อง​หน้าต่างนี้​ด้าน​ใน​เล็ก​กว่า​ด้าน​นอก</verse>
				<verse number="5">ซาโลมอน​ได้​สร้าง​ห้อง​โดย​รอบ ติด​กับ​ผนัง​รอบ​ห้องโถง​ใหญ่​และ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ห้อง​พวกนี้​มี​สาม​ชั้น</verse>
				<verse number="6">ฝา​ผนัง​ด้านนอก​ของ​ห้องโถง​ใหญ่นั้น ด้านล่าง​หนา​กว่า​ด้านบน​เป็น​หยัก​บ่า​เข้า​ไป เพื่อ​จะ​ได้​วาง​ไม้​คาน ไม้​คาน​จะ​ได้​ไม่​ทะลุ​ฝา​ผนัง​เข้า​ไป จึง​ทำให้​พวก​ห้อง​ด้านบน​กว้าง​กว่า​พวก​ห้อง​ด้านล่าง พวก​ห้อง​ชั้นล่าง​สุด​กว้าง​ห้า​ศอก ชั้น​ที่สอง​กว้าง​หก​ศอก และ​ชั้น​ที่สาม​กว้าง​เจ็ด​ศอก</verse>
				<verse number="7">ใน​การ​ก่อ​สร้าง​วิหารนี้ จะ​ใช้​แต่​หิน​ที่​ได้รับ​การ​ตัดแต่ง​เรียบร้อย​แล้ว​จาก​เหมือง​หิน​เท่านั้น ก็​เลย​ไม่​มี​เสียง​ค้อน หรือ​อีเต้อ หรือ​เครื่อง​มือ​อื่นๆ​ที่​ทำ​จาก​เหล็ก</verse>
				<verse number="8">ทาง​เข้า​ห้อง​พวกนี้ อยู่​ที่​ชั้น​หนึ่ง ตรง​ด้าน​ทิศใต้​ของ​วิหาร ข้างใน​มี​บันได​ขึ้น​จาก​ชั้นหนึ่ง​ไป​ชั้นสอง และ​จาก​ชั้นสอง​ไป​ชั้นสาม</verse>
				<verse number="9">ซาโลมอน​ก็​ได้​สร้าง​วิหารนั้น​จน​เสร็จ​สมบูรณ์ พระองค์​ได้​สร้าง​หลังคา​วิหาร โดย​มี​ขื่อ​และ​แผ่น​กระดาน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​ได้​สร้าง​พวก​ห้อง​ที่​ล้อมรอบ​วิหาร​จน​เสร็จ แต่​ละ​ห้อง​สูง​ห้า​ศอก และ​มี​พวก​ไม้​คาน​ที่​ทำ​จาก​สน​ซีดาร์​วาง​พาด​อยู่​บน​หยัก​บ่า​ของ​ฝา​ผนัง​วิหาร</verse>
				<verse number="11">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ซาโลมอน​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ถ้า​หากเจ้า​ทำตาม​กฎ​ต่างๆ​ของ​เรา ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ทุกข้อ​และ​รักษา​คำสั่ง​ทุกอย่าง​ของ​เรา และ​ใช้​ชีวิต​ตามนั้น เรา​ก็​จะ​ทำตาม​คำ​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ให้ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ใน​วิหาร​นี้​ที่​เจ้า​กำลัง​สร้างขึ้น และ​เรา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา”</verse>
				<verse number="13"></verse>
				<verse number="14">ซาโลมอน​จึง​ได้​สร้าง​วิหาร​หลังนั้น​จน​เสร็จ​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ใช้​แผ่น​กระดาน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์ กรุ​ผนัง​ด้านใน​ที่​ทำ​จาก​หิน​โดย​รอบ ตั้งแต่​พื้น​ไป​จน​ถึง​เพดาน และ​ปู​ทับ​พื้น​หิน​ทั้งหมด​ใน​วิหาร​ด้วย​แผ่น​กระดาน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​สามใบ</verse>
				<verse number="16">ที่​ด้านใน​สุด​ของ​วิหาร พระองค์​ใช้​แผ่น​กระดาน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​กั้น​ห้อง​ขึ้น​มา​ตั้งแต่​พื้น​จน​ถึง​เพดาน มี​ขนาด​ยาว​ยี่สิบ​ศอก เพื่อ​ให้​เป็น​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="17">ห้องโถง​ใหญ่​ด้านหน้า​มี​ขนาด​ยาว​สี่สิบ​ศอก</verse>
				<verse number="18">ภายใน​วิหาร​ใช้​ไม้สน​ซีดาร์​ที่​แกะ​สลัก​ลาย​น้ำเต้า และ​ลาย​ดอกไม้​บาน​กรุไว้​จนหมด ไม่​เห็น​ส่วน​ที่​เป็น​หิน​เลย</verse>
				<verse number="19">ซาโลมอน​ได้​สร้าง​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​อยู่​ด้าน​ใน​สุด​ของ​วิหาร​จน​เสร็จ เพื่อ​ใช้​เป็น​ที่​วาง​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​นี้​มี​ขนาด​ยาว​ยี่สิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบ​ศอก​และ​สูง​ยี่สิบ​ศอก เขา​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​บุ​ทับ​ไว้​ที่​ด้านใน​ของ​ห้อง และ​เขา​ได้​สร้าง​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​ตั้งไว้​ตรงหน้า​ห้องนี้ และ​เอา​ทอง​บุ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอมนี้</verse>
				<verse number="21">ซาโลมอน​บุ​ทองคำ​บริสุทธิ์​ไว้​ที่​ด้านใน​ของ​วิหาร และ​ใช้​โซ่​ทองคำ​กั้น​ไว้​ที่​หน้า​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ที่​ได้​บุ​ทองคำ​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ด้าน​ใน​ของ​วิหาร​ก็​บุ​ทองคำ​ไว้​ทั้งหมด แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​ตั้ง​อยู่​หน้า​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ก็​บุ​ทองคำด้วย</verse>
				<verse number="23">ภายใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เขา​ได้​ใช้​ไม้มะกอก​สร้าง​เป็น​ทูตสวรรค์​มี​ปีก ไว้​สอง​องค์ แต่ละ​องค์​มี​ความ​สูง​สิบศอก</verse>
				<verse number="24">ปีก​ข้างหนึ่ง​ของ​ทูต​องค์​แรก มี​ความ​ยาว​ห้าศอก ปีก​อีก​ข้างหนึ่ง​ยาว​ห้าศอก วัด​จาก​ปลาย​ปีก​ข้างหนึ่ง​ไป​ถึง​ปลาย​ปีก​อีก​ข้างหนึ่ง​ยาว​สิบศอก</verse>
				<verse number="25">ทูตสวรรค์​มี​ปีก​องค์​ที่สอง​ก็​วัด​ได้​สิบ​ศอกด้วย ทั้งสอง​องค์​มี​ขนาด​และ​รูปร่าง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="26">ทูตสวรรค์​มี​ปีก​ทั้ง​สอง​องค์นั้น​สูง​สิบ​ศอก​เท่ากัน</verse>
				<verse number="27">ซาโลมอน​ได้​วาง​ทูตสวรรค์​มี​ปีก​ทั้ง​สอง​องค์​ไว้​ภาย​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ปีก​ข้าง​หนึ่ง​ของ​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สองนั้น​แตะ​กัน​อยู่​ตรง​กลาง​ห้อง ส่วน​ปีก​อีก​ข้าง​ของ​ทูต​ทั้ง​สองนั้น​ก็​ไป​ติด​กับ​ฝา​ผนัง​แต่ละ​ด้าน</verse>
				<verse number="28">และ​ทูตสวรรค์​มี​ปีก​ทั้ง​สอง​องค์นั้น​ก็​มี​ทองคำ​บุอยู่</verse>
				<verse number="29">บน​ฝา​ผนัง​ด้านใน​ของ​ห้องโถง​ใหญ่​และ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดนั้น มี​ทั้ง​รูป​ทูตสวรรค์​มี​ปีก รูป​ต้น​อินทผลัม และ​ดอกไม้​บาน สลัก​อยู่​มากมาย</verse>
				<verse number="30">พื้น​ของ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​ห้องโถง​ใหญ่​ของ​วิหาร บุ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="31">ตรง​ทางเข้า​ของ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด คน​งาน​ได้​เอา​ไม้​มะกอก​มา​สร้าง​เป็น​ประตู​ขึ้น​สอง​บาน และ​ทำ​กรอบ​ประตู​เป็น​รูป​ห้า​เหลี่ยม</verse>
				<verse number="32">ซาโลมอน​ให้​พวก​ช่าง​ทำ​บาน​ประตู​ทั้ง​สองนั้น​จาก​ไม้​มะกอก และ​แกะ​สลัก​รูป​ทูตสวรรค์​มีปีก ต้นปาล์ม​และ​ดอกไม้​บาน​ไว้​มากมาย และ​บุ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="33">ตรง​ทางเข้า​ห้องโถง​ใหญ่ พวกเขา​ได้​ใช้​ไม้​มะกอก​มา​ทำ​กรอบ​ประตู​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม</verse>
				<verse number="34">พวกเขา​ได้​เอา​ไม้สน​สาม​ใบ​มา​สร้าง​เป็น​สอง​ประตู แต่​ละ​ประตู​ก็​มี​บาน​ประตู​สอง​บาน​ที่​พับได้</verse>
				<verse number="35">พวก​ช่าง​ได้​แกะสลัก​ลาย​ทูตสวรรค์​มี​ปีก ต้น​ปาล์ม​และ​ดอก​ไม้​ไว้​บนบาน​ประตู​เหล่านั้น และ​บุ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="36">แล้ว​พวก​ช่าง​ก็​ได้​เอา​หิน​ที่​ตัดแต่ง​แล้ว​มา​สร้าง​เป็น​กำแพง​ล้อมรอบ​ลาน​ด้านในไว้ กำแพง​แต่ละ​ด้าน​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​หิน​ที่​ตัดแต่ง​แล้ว​สามชั้น กับ​ไม้สน​ซีดาร์​อีก​หนึ่ง​ชั้น</verse>
				<verse number="37">พวก​เขา​เริ่ม​ก่อสร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ใน​เดือน​ศิฟ (เป็น​เดือน​ที่​สอง​ของปี) ซึ่ง​ตรงกับ​ปี​ที่​สี่​ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="38">วิหาร​สร้าง​เสร็จ​ใน​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ที่​ซาโลมอน​เป็น​กษัตริย์ ใน​เดือน​บูล (ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​แปด​ของปี) วิหาร​ก็​สร้าง​เสร็จ​ตาม​ราย​ละเอียด​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​ทุกอย่าง ซาโลมอน​ได้​ใช้​เวลา​ใน​การ​สร้าง​วิหาร​ทั้งหมด​เจ็ดปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ซาโลมอน​ได้​ใช้​เวลา​ถึง​สิบสาม​ปี​ใน​การ​สร้าง​วัง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เขา​ยัง​ได้​สร้าง​ตึก​ที่​มี​ชื่อ​เรียกว่า “ป่า​ของ​เลบานอน” ขึ้น​มา ตึก​แห่งนี้​มี​ความ​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก กว้าง​ห้าสิบ​ศอก และ​สูง​สามสิบ​ศอก โดย​มี​เสา ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​สี่​แถว ที่​ปลาย​เสา​แต่ละ​ต้น จะ​มี​ยอด​เสา​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​รองรับ​เพดาน​อยู่</verse>
				<verse number="3">มี​คาน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​พาด​ขวาง​อยู่ เสา​แต่ละ​แถว​มี​คาน​พาด​อยู่​สิบห้า​ต้น รวม​ทั้งหมด​สี่​สิบห้า​ต้น บน​คาน​พวกนี้ มี​กระดาน​ไม้สน​ซีดาร์​มุง​เป็น​หลังคา​อยู่</verse>
				<verse number="4">ที่​ผนัง​ด้านข้าง​ของ​ทั้ง​สอง​ด้าน มี​หน้า​ต่าง​เรียง​กัน​อยู่​สาม​แถว ตั้ง​อยู่​ตรงข้าม​กัน​พอดี</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง ต่าง​ก็​มี​สาม​ประตู และ​มี​กรอบ​ประตู​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า</verse>
				<verse number="6">ซาโลมอน​ได้​สร้าง​ระเบียง​ที่​เรียกว่า “ระเบียง​เสา” มี​ความยาว​ห้าสิบ​ศอก กว้าง​สามสิบ​ศอก ที่​ด้านหน้า​ของ​ระเบียง​มี​หลังคา​ปิด ซึ่ง​มี​พวก​เสา​รองรับ​อยู่</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​สร้าง​ห้อง​บัลลังก์​ที่​พระองค์​จะ​ใช้​ใน​การ​ตัดสิน​คดี ห้องนั้น​เรียกว่า “หอ​พิพากษา” ห้องนั้น​บุ​ไป​ด้วย​ไม้สน​ซีดาร์​ตั้งแต่​พื้น​จน​ถึง​เพดาน</verse>
				<verse number="8">หลัง​หอ​พิพากษานี้​ก็​มี​ลาน วัง​ที่​ซาโลมอน​พัก​อยู่​สร้าง​ล้อมรอบ​ลานนั้น ลักษณะ​ของ​วังนั้น​จะ​เหมือน​กับ​หอ​พิพากษา เขา​ยัง​สร้าง​วัง​อย่าง​เดียวกันนี้​ให้​กับ​ภรรยา​ของ​เขา​ที่​เป็น​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ด้วย</verse>
				<verse number="9">ตึก​ทั้งหมด​เหล่านี้​สร้าง​ด้วย​หิน​ราคา​แพง หิน​เหล่านี้​ถูก​ตัด​ตาม​ขนาด​ที่​ต้องการ​ด้วย​เลื่อย​และ​ทำ​ให้​เรียบ​ทั้ง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง หิน​ราคา​แพง​เหล่านี้​ใช้​ทำ​ตั้งแต่​ฐานราก​ขึ้น​ไป​จนถึง​ยอด​ของ​กำแพง สิ่ง​ก่อสร้าง​ทั้งหมด​เหล่านี้ จาก​ข้างนอก​เข้า​ไป​จนถึง​ลาน​ใหญ่​และ​จาก​ฐาน​ขึ้น​ไป​จนถึง​หลังคา แม้แต่​กำแพง​รอบๆ​ลาน​ก็​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​หิน​ราคา​แพง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="10">พวก​ฐานราก​ทั้งหลาย​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ด้วย​ก้อน​หิน​ขนาด​ใหญ่​ราคา​แพง บาง​ก้อน​มี​ขนาด​ยาว​ถึง​สิบ​ศอก และ​บาง​ก้อน​ก็​มี​ขนาด​ยาว​ถึง​แปด​ศอก</verse>
				<verse number="11">แล้ว​บน​หิน​เหล่านั้น​ก็​ยัง​มี​หิน​อื่นๆ​ที่​มี​ราคา​แพง​และ​ไม้​คาน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​ด้วย</verse>
				<verse number="12">มี​พวก​กำแพง​ล้อมรอบ​ลาน​ของ​วัง ของ​วิหาร​และ​ระเบียง​ของ​วิหาร กำแพง​เหล่านี้ สร้าง​ด้วย​หิน​สอง​ชั้น และ​ท่อน​ไม้สน​ซีดาร์​อีก​หนึ่ง​ชั้น</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ส่ง​คน​ไป​ที่​เมือง​ไทระ เพื่อ​ไป​นำ​ตัว​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ชื่อ​ว่า​ฮูราม มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">แม่​ของ​ฮูราม เป็น​ชาว​อิสราเอล​จาก​เผ่า​นัฟทาลี พ่อ​ของ​เขา​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​มา​จาก​เมือง​ไทระ ฮูราม​เป็น​ช่าง​ทอง​สัมฤทธิ์ ฮูราม​มี​ความ​เชี่ยวชาญ​มาก​และ​มี​ประสบการณ์​ใน​งาน​ที่​เกี่ยวกับ​ทอง​สัมฤทธิ์​ทุกประเภท เขา​ได้​มา​หา​กษัตริย์​ซาโลมอน​และ​ได้​ทำ​งาน​ทั้งหมด​ตาม​ที่​ได้รับ​มอบหมาย​มา</verse>
				<verse number="15">เขา​หล่อ​เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​สอง​ต้น​สำหรับ​ระเบียง แต่ละ​ต้น​สูง​สิบแปด​ศอก และ​มี​ขนาด​โดย​รอบ​สิบสอง​ศอก เสานี้​กลวง และ​มี​เนื้อ​เหล็ก​หนา​หนึ่ง​ฝ่ามือ</verse>
				<verse number="16">เขา​ยัง​ได้​ทำ​หัว​เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​สอง​อัน เพื่อ​ไป​วาง​ไว้​บน​ยอด​เสา​สอง​ต้นนั้น หัว​เสา​แต่ละ​อัน​สูง​ห้า​ศอก</verse>
				<verse number="17">มี​ตาข่าย​ที่​ทำ​ขึ้น​จาก​โซ่​ผูก​ห้อย​บน​หัว​เสา​ทั้ง​สอง​ต้น</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​หล่อ​ลูก​ทับทิม​ขึ้น​เป็น​แถว​สอง​แถว​ล้อมรอบ​หัว​เสานั้น เขา​เอา​ลูก​ทับทิม​ทอง​สัมฤทธิ์​เหล่า​นั้น​ทับ​ตาข่าย​แต่ละอัน เพื่อ​ปิด​หัว​เสา​ที่​อยู่​บน​ยอด​เสา​แต่ละ​ต้น</verse>
				<verse number="19">หัว​เสา​ที่​อยู่​บน​ยอด​เสา​ทำ​ขึ้น​เป็น​รูป​ดอกไม้</verse>
				<verse number="20">หัว​เสา​ที่​อยู่​บน​ยอด​เสา​เหนือ​ตาข่าย​ที่​ห้อย​ลง​มา​เป็น​รูป​ชาม ลูก​ทับทิม​สอง​ร้อย​ลูก​ห้อย​อยู่​เป็น​แถว​ล้อมรอบ​หัว​เสา</verse>
				<verse number="21">ฮูราม​ตั้ง​เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​คู่นั้น​ไว้​ที่​หน้า​ระเบียง​ของ​วิหาร เขา​ตั้งชื่อ​เสา​ที่​ตั้ง​อยู่​ทาง​ด้าน​ซ้าย ว่า​ยาคีน​และ​ตั้งชื่อ​เสา​ที่​ตั้ง​อยู่​ทาง​ด้าน​ขวา ว่า​โบอาส</verse>
				<verse number="22">หัว​เสา​ที่​อยู่​บน​ยอด​ของ​เสา​เหล่านั้น​มี​รูปร่าง​เหมือน​ดอกไม้ แล้ว​งาน​ก่อ​สร้าง​เสา​เหล่านั้น​ก็​ได้​เสร็จ​สิ้นลง</verse>
				<verse number="23">ฮูราม​ได้​หล่อ​ขัน​ทะเล ขึ้น​จาก​เหล็ก​หล่อ มี​รูปร่าง​เป็น​วงกลม​วัด​ความ​กว้าง​จาก​ขอบ​ด้านหนึ่ง​ไป​ถึง​อีก​ด้านหนึ่ง​ได้​สิบ​ศอก และ​สูง​ห้า​ศอก มี​ความ​ยาว​โดย​รอบ​สามสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="24">ที่​ใต้​ขอบ​ของ​ขัน​ทะเลนั้น ฮูราม​ได้​หล่อ​น้ำเต้า​ขึ้น​สอง​แถว​ล้อมรอบ​ขัน​ทะเล​นั้น หล่อ​เป็น​เนื้อเดียว​กัน​กับ​ขัน​ทะเลนั้น</verse>
				<verse number="25">ขัน​ทะเลนั้น​ตั้ง​อยู่​บน​วัว​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว มี​สาม​ตัว​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศเหนือ สาม​ตัว​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศตะวันตก อีก​สาม​ตัว​หัน​ไป​ทาง​ทิศใต้​และ​สาม​ตัว​ที่​เหลือ​หัน​ไป​ทาง​ทิศตะวันออก ขัน​ทะเลนั้น​วาง​อยู่​บน​ตัว​พวกมัน ส่วน​หาง​ของ​พวกมัน​หัน​เข้า​หา​กัน​อยู่​ด้านใน</verse>
				<verse number="26">ขัน​ทะเลนี้​มี​ความหนา​หนึ่ง​ฝ่ามือ และ​ที่​ขอบ​ของ​มัน​มี​ลักษณะ​เหมือน​ขอบ​ของ​ถ้วย​น้ำ​คือ​เป็น​เหมือน​ดอก​ลิลลี่​ที่​บานออก ขันนี้​สามารถ​เก็บ​น้ำ​ได้​สี่หมื่น​สี่พัน​ลิตร</verse>
				<verse number="27">เขา​ยัง​ได้​สร้าง​รถเข็น​สิบ​คัน​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ แต่ละ​คัน​ยาว​สี่​ศอก กว้าง​สี่​ศอก​และ​สูง​สาม​ศอก</verse>
				<verse number="28">ต่อ​ไปนี้​คือ​วิธี​สร้าง​รถเข็น​เหล่านั้น พวก​มัน​มี​แผง​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า​ฝัง​อยู่​ใน​โครง</verse>
				<verse number="29">บน​แผง​และ​โครง​เหล่า​นั้น​มี​พวก​รูป​สิงห์ พวก​รูป​วัว​ตัวผู้ และ​รูป​ทูตสวรรค์​มี​ปีก แกะ​สลัก​อยู่ ทั้ง​ด้าน​บน​และ​ด้าน​ล่าง​ของ​บรรดา​รูป​สิงห์​และ​รูป​วัว​ตัวผู้​เหล่า​นั้น​มี​ลาย​มาลัย​ดอก​ไม้​ที่​ใช้​ค้อน​ทำ​ขึ้น</verse>
				<verse number="30">รถ​เข็น​แต่​ละ​คัน​มี​ล้อ​สี่​ล้อ ทั้ง​ล้อ​และ​เพลา​ทำ​ขึ้น​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​บน​รถ​เข็น​จะ​มี​อ่าง​น้ำหนึ่ง​ใบ​วาง​อยู่​บน​ที่​รองรับ​ตรง​มุม​ทั้งสี่ ที่​รองรับ​แต่​ละ​อัน​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​มี​ลวดลาย​มาลัย​ดอกไม้​ตอก​อยู่</verse>
				<verse number="31">มี​โครง​ด้าน​บน ซึ่ง​มี​ช่อง​สำหรับ​ชาม​ใหญ่ โครงนั้น​สูง​หนึ่ง​ศอก ช่อง​เปิดนี้​มี​ลักษณะ​กลม วัด​ขนาด​ที่​ฐาน​ได้​กว้าง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง และ​มี​การ​แกะสลัก​ลวดลาย​ไว้​โดย​รอบ​ช่อง​เปิดนั้น โครงนั้น​สี่เหลี่ยม​ไม่​กลม</verse>
				<verse number="32">มี​ล้อ​สี่​ล้อ​อยู่​ใต้​โครงนั้น และ​เพลา​ของ​ล้อ​เหล่านั้น​เชื่อม​ติด​เข้ากับ​แท่น ล้อ​แต่ละ​ล้อ​มี​เส้น​ผ่าศูนย์กลาง​หนึ่ง​ศอก​ครึ่ง</verse>
				<verse number="33">ลักษณะ​ของ​ล้อ​เหมือน​กับ​ล้อ​ของ​รถรบ ทั้งเพลา วง​ล้อ ซี่​ล้อ​และ​ดุม​ล้อ ล้วน​หล่อ​ขึ้น​จาก​เหล็ก​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="34">รถเข็น​แต่ละ​คัน​มี​ที่​รองรับ​อยู่​ตรง​มุม​ทั้งสี่ ที่​รองรับนี้​เป็น​เนื้อเดียว​กัน​กับ​รถเข็นนั้น</verse>
				<verse number="35">ด้านบน​ของ​รถเข็น​มี​ขอบ​ทอง​สัมฤทธิ์​สูง​ครึ่ง​ศอก​ล้อมรอบ​เป็น​เนื้อ​เดียวกัน​กับ​รถเข็น</verse>
				<verse number="36">ฮูราม​ได้​แกะสลัก​ลาย​พวก​ทูตสวรรค์​มี​ปีก พวก​สิงห์​และ​พวก​ต้นปาล์ม​มากมาย​ลง​บน​พื้นผิว​ของ​ที่​รองรับ​และ​บน​แผง​เหล่านั้น ที่​ไหน​มี​ช่อง​ว่าง​เขา​ก็​จะ​แกะ​ลาย​พวงมาลัย​ไว้​จนทั่ว</verse>
				<verse number="37">นี่​คือ​วิธี​ที่​เขา​สร้าง​รถเข็น​ทั้ง​สิบ​คัน รถ​เข็น​เหล่านี้​หล่อ​ขึ้น​จาก​แม่พิมพ์​อัน​เดียวกัน​จึง​มี​รูปร่าง​และ​ขนาด​เหมือน​กันหมด</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ฮูราม​ก็​ได้​ทำ​อ่าง​น้ำ​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​สิบ​อ่าง แต่ละ​อ่าง​จุ​น้ำ​ได้​แปดร้อย​แปดสิบ​ลิตร แต่ละ​อ่าง​กว้าง​สี่​ศอก วาง​อยู่​บน​รถเข็น รถเข็น​ละ​หนึ่งใบ</verse>
				<verse number="39">เขา​วาง​รถเข็น​ห้า​คัน​ไว้​ทาง​ด้านใต้​ของ​วิหาร​และ​อีก​ห้า​คัน​ไว้​ทาง​ด้านเหนือ เขา​วาง​ขัน​ทะเล​ไว้​ทาง​ด้านใต้​ที่​มุม​ทาง​ทิศตะวันออก​เฉียงใต้​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="40">เขา​ยัง​ได้​ทำ​หม้อ​อีก​หลาย​ใบ รวมทั้ง​ทัพพี​และ​ชาม​ประพรม แล้ว​ฮูราม​ก็​ได้​ทำ​งาน​ทุก​อย่าง​ภาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่ง​เขา​ไว้​จน​เสร็จสิ้น​ลง นั่น​ก็คือ</verse>
				<verse number="41">เสา​สอง​ต้น หัว​เสา​สอง​อัน​ที่​มี​รูปร่าง​เหมือน​อ่าง​เพื่อ​วาง​ไว้​บน​ยอดเสา ตาข่าย​สอง​ชุด​ที่​ใช้​สำหรับ​ประดับ​บน​หัว​เสา​รูป​อ่าง​ที่​อยู่​บน​ยอด​เสา​สอง​ต้นนั้น</verse>
				<verse number="42">ทับทิม​สี่​ร้อย​ลูก​สำหรับ​ตาข่าย​สองชุด (ตาข่าย​แต่​ละ​ชุด​มี​ทับทิม​อยู่​สอง​ร้อย​ลูก​ไว้​สำหรับ​ประดับ​หัว​เสา​รูป​ชาม​ที่​อยู่​บน​เสา​ทั้ง​สองต้น)</verse>
				<verse number="43">รถเข็น​สิบ​คัน​พร้อม​กับ​อ่าง​น้ำ​สิบอ่าง</verse>
				<verse number="44">ขัน​ทะเล​และ​วัว​ตัวผู้​สิบ​สอง​ตัว​ที่​ฐาน​รอง​ของมัน</verse>
				<verse number="45">หม้อ ทัพพี ชาม​ประพรม และ​พวก​จาน​ทั้งหมด สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ของ​ต่างๆ​ที่​ฮูราม​ได้​ทำ​ขึ้น​ให้​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ล้วน​ทำ​ขึ้น​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัดมัน</verse>
				<verse number="46">กษัตริย์​สั่ง​ให้​หล่อ​ของ​เหล่านี้​ด้วย​แม่พิมพ์​ดิน​เหนียว​ที่​นำ​มา​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน​ที่​อยู่​ระหว่าง​สุคคท​และ​ศาเรธาน</verse>
				<verse number="47">ซาโลมอน​ไม่​เคย​ชั่ง​น้ำหนัก​ของ​เหล่านี้​เพราะ​มี​มาก​เกิน​ไป จึง​ไม่​สามารถ​บอก​น้ำหนัก​ของ​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหมด​ที่​ใช้ไป</verse>
				<verse number="48">ซาโลมอน​ยัง​ทำ​ข้าวของ​เครื่องใช้​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​อีกด้วย ประกอบ​ไปด้วย แท่น​บูชา​ทองคำ โต๊ะ​ทองคำ​สำหรับ​ใช้​วาง​ขนมปัง​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="49">โคมไฟ​ยืน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ (ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ที่​ด้านหน้า​ของ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ทั้ง​ทางขวา​และ​ทางซ้าย​มี​อยู่​ข้างละ​ห้า​โคม) บรรดา​ดอกไม้​ประดิษฐ์​ทองคำ​และ​ตะเกียง​รวมทั้ง​คีม​คีบ</verse>
				<verse number="50">พวก​ถ้วย กรรไกร​ตัด​ไส้ตะเกียง ชาม​ประพรม พวกจาน​สำหรับ​ใส่​เครื่อง​หอม และ​กระถาง​ไฟ ที่​ทำ​จาก​ทองคำ บานพับ​ทองคำ​สำหรับ​ประตู​ของ​ห้อง​ชั้นใน​สุด​คือ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​สำหรับ​ประตู​ทุก​ประตู​ที่​ห้องโถง​ใหญ่​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​งาน​ทุกอย่าง​ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ทำ​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เสร็จสิ้นลง เขา​ได้​นำ​ของ​ต่างๆ​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​ได้​อุทิศ​ไว้ ทั้ง​เงิน​และ​ทอง​และ​เครื่องใช้​ทุกอย่าง นำ​มา​วาง​ไว้​ใน​คลัง​สมบัติ​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แล้ว​กษัตริย์​ซาโลมอน​ก็​ได้​เรียก​พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล พวก​หัวหน้า​เผ่า​และ​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน ให้​มา​พบ​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ให้​มา​เป็น​พยาน​ใน​การ​ย้าย​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​จาก​เมือง​ของ​ดาวิด คือ​เมือง​ศิโยน ขึ้น​ไป​ยัง​วิหาร</verse>
				<verse number="2">แล้ว​คน​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ก็​ได้​มา​อยู่​ร่วม​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน ใน​ช่วง​งาน​เทศกาล ใน​เดือน​เอธานิม ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวก​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​มา​ถึง นักบวช​ทั้งหลาย​ก็​ได้​ยก​หีบ​แห่ง​ข้อตกลงขึ้น</verse>
				<verse number="4">และ​พวก​เขา​ได้​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​มา รวม​ทั้ง​เต็นท์​นัดพบ และ​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​ภายใน​เต็นท์ พวก​นักบวช​และ​บรรดา​ชาว​เลวี แบก​ของ​เหล่า​นั้นไว้</verse>
				<verse number="5">และ​กษัตริย์​ซาโลมอน​กับ​ผู้​ร่วม​ชุมนุม​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ที่​ได้​มา​รวม​ตัว​อยู่​กับ​เขา​ก็​ไป​อยู่​ต่อหน้า​หีบนั้น และ​ได้​ถวาย​แกะ​และ​วัว​จำนวน​มหาศาล​จน​นับ​ไม่​ถ้วน​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พวก​นักบวช​ก็​นำ​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ เข้าไป​ใน​ที่​ของ​มัน​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ที่​อยู่​ด้านใน​สุด​ของ​วิหาร และ​วาง​หีบ​นั้น​ไว้​ที่​ใต้​ปีก​ของ​ทูตสวรรค์​มี​ปีก​สอง​องค์นั้น</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​มี​ปีก​ทั้ง​สอง​องค์​กาง​ปีก​ออก​เหนือ​ที่​วาง​หีบนั้น และ​เงา​ของ​ทูตสวรรค์นั้น​ก็​ทอด​ยาว​ลง​บน​หีบ​และ​ที่​คาน​หาม​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">คาน​หาม​เหล่านั้น​ยาว​มาก จน​ปลาย​ของ​คานนั้น​สามารถ​มองเห็น​ได้​จาก​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​หน้า​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดนั้น แต่คน​ที่​อยู่​นอก​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์ ก็​จะ​มอง​ไม่​เห็น และ​คาน​เหล่านี้​ยัง​คง​อยู่​ที่​นั่น​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="9">ใน​หีบนั้น ไม่​มี​สิ่ง​อื่น​ใด นอกจาก​แผ่น​หิน​สอง​แผ่น​ที่​โมเสส​ได้​ใส่​ลง​ไป​ตั้งแต่​เมื่อ​ครั้ง​ที่​เขา​อยู่​ที่​ภูเขา​โฮเรบ ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ชาว​อิสราเอล หลังจาก​ที่​พวก​เขา​ได้​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์​แล้ว</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​ที่​พวก​นักบวช​ออก​ไป​จาก​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็​เกิด​กลุ่ม​เมฆ ขึ้น​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">กลุ่ม​เมฆนั้น ทำ​ให้​พวก​นักบวช​ไม่​สามารถ​ทำ​พิธี​ใดๆ​ใน​นั้น​ได้เลย เพราะ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​เข้า​ครอบคลุม​วิหาร​ของ​พระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​พูดว่า “พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้ว่า พระองค์​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เมฆ​ดำ​ทะมึนนั้น</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​สร้าง​วิหาร​ที่​งาม​สง่า​อย่าง​ยิ่ง​สำหรับ​พระองค์ เป็น​สถานที่​ที่​พระองค์​จะ​ได้​มา​อาศัย​อยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​หัน​ไปหา​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​ยืน​ชุมนุมกัน​อยู่​ที่​นั่น และ​ขอให้​พระเจ้า​อวยพร​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​พูด​ว่า “ขอ​สรรเสริญ​องค์พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล มือ​ของ​พระองค์นั้น​ได้​ทำ​ให้​เกิด​ความสำเร็จลุล่วง ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้​ด้วย​ปาก​ของ​พระองค์เอง​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="16">‘ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​ได้​พา​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​เรา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​ยัง​ไม่​เคย​เลือก​เมืองหนึ่ง​เมืองใด​จาก​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เพื่อ​ที่​จะ​ใช้​สร้าง​วิหาร​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เรา​เลย แต่​ตอน​นี้​เรา​ได้​เลือก​ดาวิด​มา เพื่อ​ให้​เขา​มา​ปกครอง​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​เรานั้น’</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​เคย​คิด​อยู่​ใน​ใจ​ว่า เขา​จะ​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​หลังหนึ่ง​ให้​เป็น​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">แต่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ที่​เจ้า​คิด​อยู่​ใน​ใจ​ว่า​จะ​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​หลัง​หนึ่ง​สำหรับ​ชื่อ​ของ​เรานั้น นับเป็น​สิ่ง​ที่ดี</verse>
				<verse number="19">แต่​อย่างไร​ก็ตาม เจ้า​จะ​ไม่ใช่​คน​ที่​จะ​ได้​สร้าง​วิหารนั้น ลูกชาย​ของ​เจ้า​ต่างหาก​จะ​เป็น​คน​สร้าง​วิหารนั้น​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เรา ลูกชาย​ที่​เป็น​เลือดเนื้อเชื้อไข​ของ​เจ้าเอง’</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ได้​รักษา​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้ เรา​ได้​สืบทอด​บัลลังก์​ต่อ​จาก​ดาวิด​พ่อ​ของ​เรา และ​ตอนนี้ เรา​ก็​ได้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล​เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญาไว้ และ​เรา​ก็​ได้​สร้าง​วิหาร​หลังนั้น​สำหรับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอลแล้ว</verse>
				<verse number="21">เรา​ได้​จัด​สถานที่​ขึ้น​แห่ง​หนึ่ง​ภายใน​วิหารนั้น​เพื่อ​ใช้​วางหีบ ซึ่ง​ใน​หีบ​นั้น​มี​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​ใส่อยู่ เป็น​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา ตอน​ที่​พระองค์​ได้​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​อยู่​ตรงหน้า​ที่​ชุมนุม​อิสราเอล​ทั้งหมด เขา​กาง​แขน​ออก​และ​ชู​ขึ้น​บน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​ก็​พูด​ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ไม่​มี​พระเจ้า​อื่น​ใด​ที่​จะ​เหมือน​กับ​พระองค์ ไม่​ว่า​บน​สวรรค์​หรือ​ใน​แผ่นดิน​โลก พระองค์​เป็น​ผู้ที่​รักษา​ข้อตกลง​แห่ง​ความรัก​อันมั่นคง​กับ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​เชื่อฟัง​พระองค์​อย่าง​สุดจิตสุดใจ​ของเขา</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ได้​รักษา​ข้อตกลง​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​ด้วย​ปาก​ของ​พระองค์​และ​ใน​วันนี้​พระองค์​ก็​ได้​ทำให้​คำ​สัญญานั้น​สำเร็จลุล่วง​ไป​ด้วย​ดี​ด้วย​มือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ขอ​รักษา​สัญญา​อื่นๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​พระองค์​ด้วยเถิด พระองค์​พูด​ว่า ‘ดาวิด ถ้า​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ระมัดระวัง​ใน​ทุกๆ​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ทำ เพื่อ​ที่​จะ​เดิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ไว้ เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ขาด​คน​ที่​จะ​มา​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล​ต่อหน้า​เราเลย’</verse>
				<verse number="26">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ใน​ตอนนี้​ขอให้​พระองค์​ทำให้​คำพูด​ของ​พระองค์​ที่​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ เป็น​ความจริง​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="27">แต่ พระเจ้า พระองค์​จะ​อาศัย​อยู่​กับ​พวก​เรา​บน​โลกนี้​จริงๆ​หรือ แม้แต่​ฟ้าสวรรค์​และ​สวรรค์​ชั้น​สูงสุดนั้น​ยัง​ไม่​สามารถ​รองรับ​พระองค์ได้ แล้ว​นับประสา​อะไรกับ​วิหาร​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ขึ้น​หลังนี้เล่า</verse>
				<verse number="28">แต่​โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำอ้อนวอน​ของ​ผู้รับใช้​คนนี้​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ฟังเสียง​ร่ำร้อง​และ​คำ​อธิษฐาน​ที่​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ใน​วันนี้</verse>
				<verse number="29">ใน​อดีต พระองค์​พูด​ว่า ‘ชื่อ​ของ​เรา​จะ​สถิต​อยู่​ที่​นั่น’ ขอให้​ดวงตา​ของ​พระองค์​เฝ้ามอง​วิหาร​หลังนี้​ทั้งกลางวัน​และ​กลางคืน ขอ​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ที่​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ได้​อธิษฐาน​ตอน​หัน​หน้า​เข้า​หา​สถานที่นี้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="30">ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ขอให้​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ของ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ เมื่อ​พวก​เขา​อธิษฐาน​หันหน้า​มา​ยัง​สถานที่​นี้​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​จาก​บน​ฟ้าสวรรค์ ซึ่ง​เป็น​ที่อาศัย​ของ​พระองค์ และ​เมื่อ​พระองค์​ได้ยิน​แล้ว ขอ​โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​พวก​เรา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อน​บ้าน​ของ​เขา และ​ต้อง​สาบาน เมื่อ​เขา​มา​สาบาน​ต่อหน้า​แท่นบูชา​ของ​พระองค์​ใน​วิหาร​แห่งนี้</verse>
				<verse number="32">ขอ​โปรด​รับฟัง​จาก​บน​ฟ้าสวรรค์​และ​ตัดสิน​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​ตัดสิน​โทษ​คน​ที่​ทำผิด โดย​ให้​ความผิด​ของ​เขา​ตกลง​บน​หัว​ของ​เขาเอง และ​ประกาศ​ความ​บริสุทธิ์​ของ​คน​ที่บริสุทธิ์ โดย​ให้​รางวัล​กับ​เขา​ตาม​ความ​บริสุทธิ์​ของเขา</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์​พ่ายแพ้​ต่อ​ศัตรู เพราะ​ทำ​ความผิดบาป​ต่อ​พระองค์ และ​เมื่อ​พวก​เขา​หันกลับ​มาหา​พระองค์ และ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์ และ​มา​อธิษฐาน​ร้องขอ​ต่อ​พระองค์​ใน​วิหาร​แห่งนี้</verse>
				<verse number="34">โปรด​ฟัง​พวก​เขา​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​อภัย​ให้​กับ​ความบาป​ของ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ และ​นำ​พวก​เขา​กลับ​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="35">หรือ​เมื่อ​พระองค์​ปิด​สวรรค์​ไม่ให้​ฝน​ตกลง​มา เพราะ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ ถ้า​พวก​เขา​หัน​หน้า​มา​ทาง​วิหาร​อธิษฐาน และ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์ และ​หัน​จาก​บาป​ของ​พวก​เขา เพราะ​พระองค์​ได้​ลงโทษ​พวกเขา</verse>
				<verse number="36">ก็​ขอ​โปรด​ฟัง​จาก​สวรรค์​และ​ให้อภัย​บาป​ของ​พวก​ผู้รับใช้​พระองค์​คือ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ โปรด​สอน​พวก​เขา​ให้​ใช้​ชีวิต​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง และ​ขอ​พระองค์​ช่วย​ส่ง​ฝน​ให้​ตกลง​มา​บน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้​เป็น​มรดก​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เกิด​ภาวะ​อดอยาก หรือ​มี​โรคระบาด​บน​แผ่นดิน หรือ​เกิด​โรคซีด​ใน​พืช หรือ​เกิด​เชื้อรา​ทำลาย​พืช หรือ​มี​ตั๊กแตน​วัยบิน​หรือ​วัยคลาน​มา​ทำลาย​พืชผล หรือ​มี​ศัตรู​มา​ล้อม​พวกเขา​ไว้​ใน​เมือง​ของ​พวกเขา ไม่ว่า​จะ​เป็น​ความ​หายนะ​หรือ​โรค​ร้าย​อะไร ที่​เกิด​ขึ้น​ก็ตาม</verse>
				<verse number="38">แล้ว​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ หรือ​คน​หนึ่ง​คน​ใด ได้​สำนึกผิด เพราะ​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมานนั้น และ​ได้​ยื่น​มือ​ไป​ยัง​วิหาร​แห่งนี้ และ​อธิษฐาน​หรือ​อ้อนวอน​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">ขอ​พระองค์​ได้​โปรด​ฟัง​จาก​สวรรค์​ซึ่ง​เป็น​ที่อาศัย​ของ​พระองค์ และ​โปรด​ยกโทษ​และ​ช่วย​พวก​เขา​ด้วย มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​รู้​จิตใจ​ของ​มนุษย์​ทุกคน อย่าง​นั้น​ได้​โปรด​ตอบแทน​พวกเขา​ตาม​การกระทำ​ของ​พวก​เขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="40">เพื่อ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ได้​ยำเกรง​พระองค์​ตลอด​วัน​เวลา​ที่​พวก​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="41">ส่วน​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​ไม่​ใช่​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ เมื่อ​พวก​เขา​ได้​เดินทาง​มา​จาก​แดนไกล เพราะ​ชื่อ​เสียง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">เพราะ​พวก​เขา​ได้ยิน​ชื่อเสียง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ และ​มือ​อัน​ทรง​พลัง และ​แขน​ที่​ยื่น​ออก​มา​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย เมื่อ​คน​ต่าง​ชาตินั้น​หันหน้า​มา​ทาง​วิหารนี้​และ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="43">ขอ​พระองค์​ได้​โปรด​ฟัง​จาก​สวรรค์​ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์ และ​โปรด​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​คน​ต่าง​ชาติ​คนนั้น​ขอ​จาก​พระองค์​ด้วย​เถิด เพื่อ​ชน​ทุกชาติ​บน​โลกนี้​จะ​ได้​รู้จัก​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์ และ​ยำเกรง​พระองค์ เหมือน​กับ​ที่​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์​ทำ และ​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​วิหาร​หลังนี้​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา​เป็น​ของพระองค์</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ไป​รบ​กับ​ศัตรู​ของ​พวก​เขา ไม่ว่า​จะ​เป็น​สถานที่​ใด​ก็​ตาม​ที่​พระองค์​ส่ง​พวกเขา​ไป และ​เมื่อ​พวก​เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ โดย​หันหน้า​ไป​ทาง​เมือง​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้​และ​หัน​ไป​ทาง​วิหาร​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ไว้เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="45">ก็​ขอให้​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำอ้อนวอน​ของ​พวก​เขา​จาก​บน​สวรรค์ และ​ช่วย​เหลือ​พวก​เขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ เพราะ​ไม่​มี​ใคร​หรอก​ที่​ไม่​ทำ​บาปเลย และ​พระองค์​โกรธ​พวก​เขา​และ​ส่ง​พวก​เขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ศัตรู​ที่​เข้า​มา​จับ​พวก​เขา​ไป​เป็น​เชลย และ​พา​ไป​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ศัตรู​ไม่ว่า​จะ​อยู่​ใกล้​หรือ​ไกล​ก็ตาม</verse>
				<verse number="47">ถ้า​พวก​เขา​สำนึก​ผิด​ตอน​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พวก​เขา​ถูก​จับ​ไปนั้น และ​พวก​เขา​ได้​กลับตัว​กลับใจ แล้ว​ได้​อ้อนวอน​ต่อ​พระองค์​ใน​แผ่นดิน​ของ​ผู้ที่​จับ​พวก​เขา​ไปนั้น และ​พวก​เขา​พูด​ว่า ‘พวก​เรา​ได้​ทำ​บาป และ​ทำ​ผิด​ไปแล้ว พวก​เรา​ได้​ทำ​ตัว​เลวมาก’</verse>
				<verse number="48">และ​ถ้า​พวก​เขา​หันกลับ​มาหา​พระองค์​อย่าง​สุดจิตสุดใจ​ของ​พวกเขา​ใน​แผ่นดิน​ของ​ศัตรู​ที่​ได้​จับ​ตัว​พวก​เขาไป และ​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​โดย​หันหน้า​มา​ทาง​แผ่นดิน​ของ​ตัวเอง ที่​พระองค์​ได้​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา และ​ได้​หัน​ไป​ทาง​เมือง​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้ และ​หัน​ไป​ทาง​วิหาร​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ไว้เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="49">ก็​ขอให้​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำอ้อนวอน​ของ​พวก​เขา​จาก​บน​สวรรค์ ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์นั้น และ​ช่วยเหลือ​พวก​เขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="50">และ​โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ชนชาติ​ของ​พระองค์ ที่​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​ไป แล้ว​โปรด​ให้อภัย​ต่อ​การทรยศ​ทั้งสิ้น​ที่​พวก​เขา​ทำ​ต่อ​พระองค์ และ​โปรด​ทำ​ให้​ผู้ที่​จับ​พวก​เขา​ไป สงสาร​พวก​เขา​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="51">เพราะ​พวก​เขา​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระองค์​และ​เป็น​สมบัติ​ของ​พระองค์ เป็น​คน​ที่​พระองค์​ได้​พา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ออก​มา​จาก​เตาหลอม​เหล็กนั้น</verse>
				<verse number="52">ขอให้​ดวงตา​ของ​พระองค์ มองดู​การอ้อนวอน​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​คนนี้ และ​ของ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ และ​เมื่อใด​ก็​ตาม​ที่​พวก​เขา​ร้องเรียก​หา​พระองค์ ขอให้​พระองค์​ฟัง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="53">เพราะ​พระองค์​ได้​แยก​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้ เพื่อ​ที่​จะ​ให้​พวก​เขา​มา​เป็น​สมบัติ​ของ​พระองค์เอง เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​เคย​สัญญา​ไว้​ผ่าน​โมเสส​ผู้รับใช้​พระองค์ เมื่อ​ครั้ง​ที่​พระองค์ พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต ได้​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ซาโลมอน​อธิษฐาน​และ​อ้อนวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์​เสร็จ​แล้ว เขา​ก็​ลุก​ไป​จาก​หน้า​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ตรงที่​เขา​ได้​คุกเข่าลง​และ​ยก​มือ​ขึ้น​สู่​ฟ้า</verse>
				<verse number="55">เขา​ได้​ยืน​ขึ้น​และ​อวยพร​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​มา​ชุมนุมกัน​อยู่​ที่​นั่น ด้วย​เสียง​อันดัง​ว่า</verse>
				<verse number="56">“ขอ​สรรเสริญ​องค์พระยาห์เวห์ ผู้ที่​ได้​ให้​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์​ได้​หยุดพัก ตาม​ที่​พระองค์​เคย​ให้​สัญญาไว้ ไม่​มี​คำ​สัญญา​ดีๆ​สัก​เรื่อง​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ให้​ไว้​ผ่าน​ทาง​โมเสส​ผู้รับใช้​พระองค์ ได้​ล้มเหลวไป</verse>
				<verse number="57">ขอให้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​อยู่​กับ​พวก​เรา​เหมือน​ที่​พระองค์​เคย​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา ขอให้​พระองค์​อย่า​ได้​ละทิ้ง​พวก​เรา​ไปเลย</verse>
				<verse number="58">ขอให้​พระองค์​หันเห​จิตใจ​ของ​พวก​เรา​ให้​มา​อยู่​กับ​พระองค์ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ใช้​ชีวิต​ตาม​วิถีทาง​ทั้งสิ้น​ของ​พระองค์ และ​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รักษา​พวก​คำสั่ง กฎ​และ​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="59">และ​ขอให้​คำพูด​เหล่านี้​ของ​ข้าพเจ้า ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​อ้อนวอน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ อยู่​ใกล้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ทั้งกลางวัน​และ​กลางคืน และ​ขอให้​พระองค์​ช่วยเหลือ​ผู้รับใช้​คนนี้​ของ​พระองค์ และ​ช่วยเหลือ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ ตาม​ความ​จำเป็น​ใน​แต่​ละวัน</verse>
				<verse number="60">เพื่อ​ว่า​ทุก​ชนชาติ​บน​โลกนี้ จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า ไม่​มี​พระเจ้า​องค์​อื่นอีก</verse>
				<verse number="61">อย่างนั้น ขอให้​ทุ่มเท​ตัวเอง​อย่าง​เต็มที่​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา และ​ใช้ชีวิต​ตาม​กฎ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ และ​รักษา​คำสั่ง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ อย่าง​ที่​ทำ​ใน​วันนี้”</verse>
				<verse number="62">แล้ว​กษัตริย์​และ​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​เขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="63">ซาโลมอน​ได้​ถวาย​สัตว์​เหล่านี้​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์ คือ​วัว​สองหมื่น​สองพัน​ตัว แกะ​หนึ่งแสน​สองหมื่น​ตัว แล้ว​กษัตริย์​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​อุทิศ​วิหาร​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="64">ใน​วัน​เดียวกันนั้น กษัตริย์​ได้​ทำการ​อุทิศ​ส่วน​กลาง​ของ​ลาน​ที่​อยู่​ด้านหน้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​ให้​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​ว่า​เขา​จะ​ได้​ใช้​ที่นั่น​เป็น​ที่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช และ​ส่วน​ไขมัน​สัตว์​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เพราะ​แท่นบูชา​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ตั้ง​ไว้​ตรง​หน้า​พระยาห์เวห์นั้น​เล็ก​เกินไป​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​ทั้งหมดนี้</verse>
				<verse number="65">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ได้​จัด​งาน​เลี้ยงฉลอง ขึ้น​ใน​เวลานั้น และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​มา​ร่วม​งาน​กับ​เขา​ด้วย เป็น​การ​ชุมนุม​ที่​ยิ่งใหญ่​มาก มี​ประชาชน​มา​กัน​ตั้งแต่​ทาง​เข้า​เมือง​ฮามัท​ไป​ไกล​จนถึง​ลำธาร​อียิปต์ พวก​เขา​ได้​เฉลิม​ฉลอง​กัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวก​เรา เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="66">แล้ว​ใน​วัน​ที่​แปด ซาโลมอน​ก็​ไป​ส่ง​ประชาชน​กลับ​บ้าน พวก​เขา​ได้​อวยพร​ให้​กับ​กษัตริย์ และ​ก็​กลับ​บ้าน​ไป​ด้วย​จิตใจ​ร่าเริงยินดี เนื่อง​จาก​สิ่ง​ดีๆ​ทั้งหมด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​พระองค์​และ​ให้​กับ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​ของ​กษัตริย์​เสร็จสิ้นลง และ​ได้​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ต้องการ​จะ​ทำ​สำเร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​กับ​เขา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง เหมือนกับ​ที่​พระองค์​เคย​ปรากฏ​ตัว​กับ​เขา​มา​แล้ว​ใน​เมือง​กิเบโอน</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​และ​คำอ้อนวอน​ที่​เจ้า​ได้​พูดไว้​ต่อหน้า​เรา เรา​ได้​ทำให้​วิหาร​แห่งนี้ ที่​เจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา​ศักดิ์สิทธิ์แล้ว และ​ชื่อ​ของ​เรา​จะ​ได้รับ​เกียรติ​จาก​ที่นั่น​ตลอดไป เรา​จะ​เฝ้าดู​และ​ระลึกถึง​ที่นั่นเสมอ</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ตัว​เจ้าเอง ถ้า​เจ้า​ใช้ชีวิต​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ด้วย​ใจ​ที่​ซื่อตรง​และ​ถูกต้อง​เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า​ทำ และ​ทำ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​ทุก​อย่าง และ​รักษา​กฎ​และ​ข้อ​บังคับ​ทุกข้อ​ของเรา</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​รักษา​บัลลังก์​ของ​ตระกูลเจ้า​ให้​มั่นคง​อยู่​เหนือ​อิสราเอล​ตลอดไป เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด พ่อ​ของ​เจ้า ตอน​ที่​เรา​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ขาด​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​ที่​จะ​ขึ้น​มา​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล’</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เจ้า​หรือ​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​หันเห​ไป​จาก​การ​ติดตาม​เรา และ​ไม่​รักษา​คำสั่ง​และ​กฎ​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​ให้​พวกเจ้าไว้ และ​ไป​รับใช้​พวก​พระ​อื่น และ​ไป​กราบไหว้​พวกมัน</verse>
				<verse number="7">เรา​ก็​จะ​ตัด​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ให้​พวกเขาไว้ และ​จะ​โยน​วิหาร​แห่งนี้​ที่​เรา​ได้​ทำ​ให้​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​ชื่อ​เสียง​ของ​เรา​ให้​พ้น​สายตา​เราไป แล้ว​อิสราเอล​ก็​จะ​เป็น​ที่​หัวเราะ​เยาะ​และ​เย้ยหยัน​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">วิหารนี้​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา​จะ​ตะลึงงัน และ​ผิวปาก​เย้ย และ​ถาม​กัน​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​ทำ​อย่างนี้​กับ​แผ่นดินนี้​และ​วิหาร​หลังนี้​เล่า’</verse>
				<verse number="9">ประชาชน​ก็​จะ​ตอบ​ว่า ‘เพราะ​พวก​เขา​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ผู้ที่​ได้​นำ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​พวก​เขา​ได้​อ้าแขน​โอบกอด​พระ​อื่นๆ​และ​ก้ม​กราบ​รับใช้​พระ​เหล่า​นั้น พระยาห์เวห์​จึง​ได้​นำ​ความ​หายนะ​อย่างนี้​มา​สู่​พวกเขา’”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ใช้​เวลา​ถึง​ยี่สิบ​ปี​ใน​การ​สร้าง​ตึก​ทั้งสอง​หลังนี้ ซึ่ง​ก็​คือ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​ของ​ครอบครัว​กษัตริย์ และ​ใน​ช่วง​ปลาย​ปี​ที่​ยี่สิบ​นี่เอง</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​มอบ​เมือง​ยี่สิบ​เมือง​ใน​แคว้น​กาลิลี​ให้​กับ​กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ เพราะ​ว่า​ฮีราม​ได้​จัดหา​ไม้สน​ซีดาร์​และ​ไม้สน​สามใบ​และ​ทองคำ​ให้​กับ​เขา​เท่าที่​เขา​อยาก​ได้</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​ฮีราม​ออก​จาก​เมือง​ไทระ​เพื่อ​ไป​ตรวจดู​เมือง​เหล่านั้น​ที่​ซาโลมอน​ได้​มอบ​ให้​กับ​เขา เขา​กลับ​ไม่​พอใจ​พวกมัน</verse>
				<verse number="13">เขา​ถาม​ไป​ว่า “น้องชาย นี่​ท่าน​ได้​มอบ​เมือง​ประเภทไหน​ให้​เรา​กันนะ” และ​เขา​ก็​ได้​เรียก​เมือง​เหล่านั้น​ว่า แผ่นดิน​คาบูล ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ที่​เรียก​กัน​อยู่​จนถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="14">ฮีราม​ได้​ส่ง​ทองคำ​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน​ใช้​สร้าง​วิหาร ประมาณ​สี่​ตัน</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​เกณฑ์​คน​งาน​มา​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ รวม​ทั้ง​วัง​ของ​เขาเอง ตลอด​จน​เฉลียง ต่างๆ​และ​กำแพง​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​สร้าง​เมือง​ฮาโซร์ เมือง​เมกิดโด​และ​เมือง​เกเซอร์​ขึ้น​มาใหม่</verse>
				<verse number="16">(ใน​อดีต​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์​เคย​เข้า​โจมตี​และ​ยึด​เอา​เมือง​เกเซอร์ไว้ เขา​ได้​เผา​เมืองนี้​และ​ได้​ฆ่า​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองนั้น เมื่อ​ซาโลมอน​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์ ฟาโรห์​ก็​ได้​ยก​เมืองนี้​ให้​เป็น​สินสมรส​กับ​ลูกสาว​ของ​เขา คือ​เมีย​ของ​ซาโลมอน​นั่นเอง</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ได้​สร้าง​เมือง​เกเซอร์นี้​ขึ้น​มา​ใหม่) ซาโลมอน​ได้​สร้าง​เมือง​เบธโฮโรน​ล่าง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="18">และ​เขา​ก็​ยัง​สร้าง​เมือง​บาอาลัท​และ​เมือง​ทามาร์​ขึ้นมา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ใน​แผ่นดิน​ของ​เขาด้วย</verse>
				<verse number="19">รวมทั้ง​สร้าง​เมือง​ต่างๆ​ที่​ใช้​สำหรับ​เก็บ​ข้าวของ​และ​เมือง​สำหรับ​ไว้​รถรบ และ​ม้าศึก​ทั้งหลาย​ของเขา และ​สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​อยาก​จะ​สร้าง ทั้ง​ใน​เยรูซาเล็ม ใน​เลบานอน​และ​ตลอด​ทั่วทั้ง​เขตแดน​ที่​เขา​ปกครอง​อยู่</verse>
				<verse number="20">มี​ชนชาติ​อื่น​ที่​หลงเหลือ​ใน​แผ่นดินนี้​ที่​ไม่ใช่​ชาว​อิสราเอล คือ​ชาว​อาโมไรต์ ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์​และ​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="21">คน​เหล่านี้ เป็น​เชื้อสาย​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​ชาว​อิสราเอล​ไม่​สามารถ​ฆ่า​ได้หมด ซาโลมอน​ได้​บังคับ​คน​เหล่านี้​ให้​มา​เป็น​ทาส​ใช้​แรงงาน อย่าง​ที่​พวก​เขา​เป็น​อยู่​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="22">แต่​ส่วน​ชาว​อิสราเอล​แล้ว ซาโลมอน​ไม่​ได้​บังคับ​ให้​มา​เป็น​ทาส พวก​เขา​ได้​มา​รับใช้​เป็น​ทหาร เป็น​ข้าราชการ เป็น​เจ้าหน้าที่​ฝ่าย​ปกครอง เป็น​ผู้​บังคับบัญชา​รถรบ และ​เป็น​ทหาร​ขี่​รถม้า​ของเขา</verse>
				<verse number="23">มี​เจ้าหน้าที่​ชั้น​ผู้ใหญ่​ห้าร้อย​ห้าสิบ​คน​ที่​คอย​ดูแล​โครงการ​ต่างๆ​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน พวกเขา​มี​หน้าที่​คอยดูแล​คนงาน</verse>
				<verse number="24">ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​ได้​ย้าย​ออก​จาก​เมือง​ของ​ดาวิด​ไป​สู่​วัง​ที่​ซาโลมอน​ได้สร้าง​ไว้​ให้​กับ​นาง เขา​ยัง​สร้าง​เฉลียง​ไว้​ให้ด้วย</verse>
				<verse number="25">ซาโลมอน​ได้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​บน​แท่น​บูชา​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ปีละ​สาม​ครั้ง และ​เขา​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​เขา​ก็​ได้​จัดการ​ทุก​อย่าง​ที่​จำเป็น​สำหรับ​วิหาร​จน​เสร็จสิ้น</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ซาโลมอน​ยัง​ได้​สร้าง​กอง​เรือ​กำปั่น​ไว้​ที่​เมือง​เอซีโอน-เกเบอร์ ซึ่ง​อยู่​ใกล้​กับ​เอโลท​บน​ฝั่ง​ทะเล​แดง​ใน​แผ่นดิน​ของ​เอโดม</verse>
				<verse number="27">และ​ฮีราม​ได้​ส่ง​พวก​กะลาสี​เรือ​ที่​ชำนาญ​ทะเล ซึ่ง​เป็น​คน​ของ​เขา​ให้​ไป​รับใช้​อยู่​ใน​กอง​เรือ​กำปั่น​กับ​คน​ของ​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ได้​เดิน​เรือ​ไป​ถึง​โอฟีร์​และ​ได้​นำ​ทองคำ​หนัก​ประมาณ​สิบสี่​ตัน​ครึ่ง กลับ​มา​ให้​กษัตริย์​ซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เมื่อ​ราชินี​แห่ง​เชบา​ได้ยิน​ถึง​ชื่อเสียง​ของ​ซาโลมอน ที่​นำ​เกียรติยศ​มา​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ นาง​ก็​ได้​มา​ทดสอบ​เขา​ด้วย​คำถาม​ยากๆ​มากมาย</verse>
				<verse number="2">นาง​มาถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม​พร้อม​กับ​ข้าราชการ​มากมาย​ของ​นาง มี​ฝูง​อูฐ​บรรทุก​เครื่องเทศ​ชนิด​ต่างๆ ทองคำ​เป็น​อันมาก รวมทั้ง​พลอย​มี​ค่า นาง​ได้​มา​หา​ซาโลมอน​และ​ได้​พูด​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ใจ​นาง​กับ​เขา</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอน​ตอบ​คำถาม​ของ​นาง​ได้​หมด ไม่​มี​สัก​ข้อ​ที่​ยากเกิน​ไป​จน​เขา​ไม่​สามารถ​อธิบาย​ให้​กับ​นางได้</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ราชินี​แห่ง​เชบา​ได้​เห็น​ความฉลาด​หลักแหลม​ของ​ซาโลมอน รวม​ทั้ง​วัง​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="5">ตลอดจน​อาหาร​ต่างๆ​บน​โต๊ะ​ของ​เขา ที่นั่ง​ของ​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​เขา พวก​ผู้รับใช้​ของ​เขา​ที่​สวม​เสื้อคลุม​ยาว​ที่​ยืน​คอย​รับใช้อยู่ พวก​ผู้​ถือ​ถ้วย​ของ​เขา​และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งหลาย​ที่​เขา​ถวาย​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ นาง​ก็​รู้สึกตก​ตะลึง​จน​ลืม​หายใจ</verse>
				<verse number="6">นาง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข่าว​ที่​เรา​ได้ยิน​ตอน​อยู่​ประเทศ​ของ​เรา​เกี่ยวกับ​ความสำเร็จ​ต่างๆ​และ​ความเฉลียว​ฉลาด​ของ​ท่าน​ล้วน​เป็น​ความจริง​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​ไม่​เคย​เชื่อ​สิ่ง​เหล่านี้​มา​ก่อน จนกระทั่ง​เรา​ได้​มา​เห็น​กับ​ตา​ของ​เราเอง อันที่​จริง​แล้ว สิ่ง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา ยัง​ไม่​ถึง​ครึ่งหนึ่ง​เสีย​ด้วย​ซ้ำ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​ความเฉลียว​ฉลาด​หรือ​ความร่ำรวย​ของ​ท่าน ท่าน​ก็ยัง​มี​มาก​กว่า​ข่าว​ที่​เรา​ได้ยินมา</verse>
				<verse number="8">พวก​ภรรยา​ของ​ท่าน นี่​ช่าง​ได้​เกียรติ​จริงๆ พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​ท่านนี่​ช่าง​ได้​เกียรติ​จริงๆ ผู้ที่​ได้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน​ตลอด​เวลา และ​ได้​ฟัง​สติปัญญา​ของท่าน</verse>
				<verse number="9">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน ผู้ที่​ได้​ชื่นชม​ใน​ตัวท่าน​และ​ได้​วาง​ท่าน​ไว้​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล เป็น​เพราะ​ความรัก​ที่​ไม่​มี​วัน​สิ้นสุด​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อ​อิสราเอล พระองค์​จึง​ทำให้​ท่าน​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เพื่อ​รักษา​ความยุติธรรม​และ​ความ​ถูกต้องไว้”</verse>
				<verse number="10">และ​นาง​ก็​ได้​ให้​ทองคำ​หนัก​สี่พัน​หนึ่งร้อย​สี่สิบ​กิโลกรัม เครื่องเทศ​จำนวน​มาก และ​พลอย​ต่างๆ​ให้​กับ​กษัตริย์ และ​ไม่​เคย​มี​การ​นำ​เครื่องเทศ​เข้า​มา​มาก​มาย​เท่ากับ​ที่​ราชินี​แห่ง​เชบา​ได้​นำเข้า​มา​ให้​กษัตริย์​ซาโลมอน​ใน​ครั้ง​นี้​อีกเลย</verse>
				<verse number="11">(กอง​กำปั่น​เรือ​ของ​ฮีราม​ได้​นำ​ทองคำ​มา​จาก​โอฟีร์ และ​จาก​ที่นั่น เขา​ได้​นำ​ไม้​จันทน์​แดง บรรทุก​กลับ​มา​ด้วย​หลาย​ลำ​เรือ​และ​เพชร​พลอย​อีก​มากมาย</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ได้​ใช้​ไม้​แก่น​จันทน์​แดง​ทำ​เสา​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​วัง​ของ​เขา แล้ว​ยัง​เอา​ไม้​แก่น​จันทน์​แดง​ไป​ทำ​เป็น​พิณ​เล็ก และ​พิณ​ใหญ่​ให้​กับ​พวก​นักร้อง ตั้งแต่​วันนั้น​จน​ถึง​วันนี้ ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​นำ​ไม้​แก่น​จันทน์​แดง​เข้ามา หรือ​เห็น​มากมาย​อย่างนี้​อีกเลย)</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ให้​ของ​ทุก​อย่าง​กับ​ราชินี​เชบา​ตาม​ที่​อยาก​ได้​หรือขอ นอกเหนือ​จาก​ของขวัญ​ที่​กษัตริย์​ให้​กับ​นาง​อยู่แล้ว แล้ว​นาง​ก็​จากไป​และ​กลับไป​ประเทศ​ของ​นาง​พร้อม​กับ​พวก​ข้าราชการ​ของนาง</verse>
				<verse number="14">ทองคำ​ที่​ซาโลมอน​ได้รับ​มา​แต่ละ​ปี​มี​น้ำหนัก​ประมาณ​ยี่สิบสาม​ตัน</verse>
				<verse number="15">ยัง​ไม่​รวม​รายได้ ที่​ได้​มา​จาก​พวก​พ่อค้า​และ​จาก​การ​ค้าขาย​ต่างๆ และ​จาก​พวก​กษัตริย์​ของ​อาระเบีย​และ​พวก​ผู้ว่าการ​ทั้งหลาย​ใน​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​โล่​ขนาด​ใหญ่​จำนวน​สองร้อย​อัน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​ที่​ตีแล้ว โดย​ใช้​ทองคำ​หนัก​ประมาณ​เจ็ด​กิโลกรัม ต่อ​โล่​หนึ่งอัน</verse>
				<verse number="17">เขา​ยัง​ได้​สร้าง​โล่​ขนาด​เล็ก​สาม​ร้อย​อัน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​ที่​ตีแล้ว โดย​ใช้​ทองคำ​ประมาณ​เกือบ​สอง​กิโลกรัม ต่อ​โล่​หนึ่งอัน กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​นำ​โล่​เหล่านี้​ไป​วางไว้​ใน​วัง​ที่​มี​ชื่อ​เรียกว่า “ป่า​ของ​เลบานอน”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​สร้าง​บัลลังก์​ที่​ยิ่งใหญ่​ฝัง​งา​ช้าง​และ​บุ​ด้วย​ทองคำ​อย่างดี</verse>
				<verse number="19">บัลลังก์​นี้​มี​บันได​หก​ขั้น​และ​ที่​พนัก​พิง​มี​ยอด​กลม มี​ที่​วาง​แขน​อยู่​ที่​ด้านข้าง​ทั้ง​สอง​ข้าง โดย​มี​สิงห์​ยืน​อยู่​ข้างละ​หนึ่งตัว</verse>
				<verse number="20">และ​ยัง​มี​สิงห์​อีก​สิบ​สอง​ตัว​ซึ่ง​แต่ละ​ตัวยืน​อยู่​ที่​ปลาย​สุด​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​บันได​แต่ละ​ขั้น บันได​มี​ทั้งหมด​หก​ขั้น ไม่​มี​อาณาจักร​ไหน​มี​ของ​อย่างนี้เลย</verse>
				<verse number="21">ถ้วย​เครื่องดื่ม​ของ​ซาโลมอน​ทุกใบ​ล้วน​ทำ​จาก​ทองคำ และ​เครื่อง​เรือน ทุกอย่าง​ใน​วัง​แห่ง​ป่า​ของ​เลบานอน​ก็​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ทั้งสิ้น ไม่​มี​สิ่ง​ใดเลย​ที่​ทำ​ขึ้น​จากเงิน เพราะ​ใน​ยุค​ของ​ซาโลมอนนั้น​เงิน​แทบ​จะ​ไม่​มี​ค่า​อะไรเลย</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​มี​กอง​เรือ​กำปั่น​ซึ่ง​แล่น​อยู่​ใน​ทะเล​ร่วมกับ​กอง​เรือ​ของ​กษัตริย์​ฮีราม กอง​เรือนี้​จะ​กลับ​มา​สาม​ปี​ครั้ง​โดย​จะ​บรรทุก​ทองคำ เงิน​และ​งา​ช้าง​รวมทั้ง​ลิงใหญ่​และ​ลิงบาบูน​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ซาโลมอน​ล้ำหน้า​กษัตริย์​ทุก​องค์​ใน​โลกนี้ ใน​เรื่อง​ความ​ร่ำรวย​และ​ความ​เฉลียว​ฉลาด</verse>
				<verse number="24">โลก​ทั้งโลก​ต่าง​พา​กัน​มา​ขอ​เข้า​พบ​ซาโลมอน เพื่อ​ที่​จะ​ได้​ฟัง​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​เขา​ที่​พระเจ้า​ได้​ใส่​ไว้​ใน​ใจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="25">ปี​แล้ว​ปี​เล่า ทุกๆ​คน​ที่​มา​ต่าง​ก็​นำ​ของขวัญ​มา​ให้​เขา ไม่ว่า​จะ​เป็น​เงิน​หรือ​ทองคำ เสื้อผ้า อาวุธ เครื่องเทศ ม้า​หรือล่อ</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สะสม​รถรบ​และ​ม้า​ไว้​มากมาย เขา​มี​รถรบ​อยู่​หนึ่ง​พัน​สี่​ร้อย​คัน​และ​มี​ม้า​อยู่​หนึ่ง​หมื่น​สอง​พันตัว เขา​ได้​เก็บรักษา​พวกมัน​ไว้​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา และ​ได้​เก็บไว้​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับ​เขาด้วย</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ได้​ทำ​ให้​เงิน​มี​มากมาย​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เหมือน​ก้อนหิน และ​ทำ​ให้​ไม้สน​ซีดาร์​มี​อย่าง​เกลื่อน​กลาด​เหมือน​กับ​ไม้​มะเดื่อ​ตาม​เชิงเขา</verse>
				<verse number="28">พวก​ม้า​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน​ก็​เป็น​ม้า​นำเข้า​จาก​อียิปต์​และ​จาก​เมืองคูเอ โดย​พวก​พ่อค้า​ของ​กษัตริย์​เป็น​ผู้​ซื้อ​พวก​ม้า​เหล่านั้น​มา​จาก​เมืองคูเอ</verse>
				<verse number="29">รถรบ​สามารถ​นำเข้า​มา​ได้​จาก​อียิปต์ เป็น​เงิน​หนัก​เกือบ​เจ็ด​กิโลกรัม ต่อคัน และ​ม้า​เป็น​เงิน​หนัก​เกือบ​สอง​กิโลกรัม และ​พวกเขา​ก็​ได้​ส่ง​พวก​ม้า​และ​รถรบ​ออก​ไป​ขาย​ต่อ​ให้​กับ​พวก​กษัตริย์​ของ​ชาว​ฮิตไทต์​และ​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม ผ่าน​ทาง​พ่อค้า​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ไป​หลงรัก​กับ​หญิง​ชาว​ต่างชาติ​อีก​หลาย​คน​นอกเหนือ​ไป​จาก​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์ เช่น หญิง​ชาว​โมอับ ชาว​อัมโมน ชาว​เอโดม ชาว​ไซดอน​และ​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="2">ผู้หญิง​เหล่านี้​มา​จาก​ชาติ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​บอก​กับ​ชาว​อิสราเอล​ไว้​ก่อน​หน้านี้​ว่า “พวก​เจ้า​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​คน​เหล่านี้ เพราะ​พวกเขา​จะ​เปลี่ยนใจ​ของ​พวกเจ้า​ให้​หัน​ไป​ติดตาม​พระ​ของ​พวก​เขา” แต่​อย่างไร​ก็ตาม ซาโลมอน​ได้​ไป​หลงรัก​พวกนาง</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอน​มี​เมีย​เจ็ด​ร้อย​คน ที่​เกิด​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​กษัตริย์​ต่างชาติ และ​มี​เมียน้อย​สาม​ร้อยคน และ​เมีย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ชักชวน​เขา​ให้​หลงผิดไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ซาโลมอน​แก่​ตัว​ลง พวก​เมีย​ของ​เขา​เหล่านั้น​ได้​เปลี่ยนใจ​ของ​ซาโลมอน​ให้​หันไปหา​พระ​อื่น และ​ใจ​ของ​เขา​ก็​ไม่ได้​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา เหมือน​อย่าง​ที่​ใจ​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขาสัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​ไป​ติดตาม​พระ​อัชโทเรท ซึ่ง​เป็น​พระ​ผู้หญิง​ของ​ชาว​ไซดอน และ​พระ​มิลโคม​พระ​ที่​น่ารังเกียจ​ของ​พวก​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="6">อย่างนี้ ซาโลมอน​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่​ได้​ติดตาม​พระยาห์เวห์​อย่าง​เต็มที่ เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​เคย​ติดตาม</verse>
				<verse number="7">บน​เนินเขา​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ซาโลมอน​ได้​สร้าง​สถาน​ที่​นมัสการ​ให้​กับ​พระ​เคโมช​พระ​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​ชาว​โมอับ​และ​ให้​กับ​พระ​โมเลค พระ​ที่​น่า​รังเกียจ​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="8">เขา​ได้​สร้าง​สถานที่​นมัสการ​ให้​กับ​พระ​ของ​เมีย​ชาว​ต่างชาติ​ทั้งหลาย​ของเขา พวกนาง​ก็​ได้​เผา​เครื่อง​หอม และ​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​กับ​พระ​ของ​พวก​นาง​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​โกรธ​ซาโลมอน เพราะ​ใจ​เขา​ได้​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ผู้ที่​เคย​ปรากฏตัว​แก่​เขา​ถึง​สองครั้ง</verse>
				<verse number="10">ถึง​แม้ว่า​พระองค์​ได้​เคย​ห้าม​ซาโลมอน​ไม่ให้​ติดตาม​พระ​อื่น​มาแล้ว แต่​ซาโลมอน​ก็​ไม่​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จึง​พูด​กับ​ซาโลมอน​ว่า “เพราะ​เจ้า​มี​ความคิด​อย่างนี้ และ​เป็น​เพราะ​เจ้า​ไม่​รักษา​ข้อตกลง​และ​คำ​สั่งสอน​ของเรา ซึ่ง​เรา​ได้​สั่ง​เจ้า​เอาไว้ เรา​จะ​ฉีก​อาณาจักร​เสีย​จาก​เจ้า​แน่ และ​ยก​มัน​ให้​กับ​ลูกน้อง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="12">อย่างไร​ก็ตาม เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า เรา​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นี้​ใน​ช่วง​ที่​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​จะ​ฉีก​มัน​ออก​จาก​มือ​ของ​ลูกชาย​เจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​เรา​จะ​ไม่​ฉีก​มัน​ออก​จนหมด​ทั้งอาณาจักร เรา​จะ​เหลือ​ให้​เขา​เผ่า​หนึ่ง​เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา​และ​เพื่อ​เห็นแก่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ที่​เรา​ได้​เลือกไว้”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​ยก​ฮาดัด​ขึ้น​มา​เป็น​ศัตรู​กับ​ซาโลมอน ฮาดัด​เป็น​ชาว​เอโดม​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​กษัตริย์​แห่งเอโดม</verse>
				<verse number="15">ใน​อดีตนั้น ดาวิด​เคย​ต่อสู้​กับ​เมืองเอโดม แม่ทัพ​โยอาบ​ซึ่ง​เป็น​แม่ทัพ​ของเขา ได้​ขึ้น​ไป​ที่นั่น​เพื่อ​ฝังศพ​ทหาร​ที่​ถูก​ฆ่า แล้ว​เขา​ก็​ได้​ฆ่า​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ใน​เมือง​เอโดม</verse>
				<verse number="16">โยอาบ​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​อยู่​ที่​เอโดม​เป็น​เวลา​หก​เดือน จนกว่า​จะ​ได้​ฆ่า​พวก​ผู้ชาย​ทั้งหมด​ใน​เอโดม</verse>
				<verse number="17">ใน​ขณะนั้น​ฮาดัด​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่ เขา​ได้​หลบหนี​ไป​ประเทศ​อียิปต์​พร้อม​กับ​พวก​ข้าราชการ​ชาวเอโดม​ส่วนหนึ่ง ซึ่ง​เคย​รับใช้​พ่อ​ของ​เขา​มาก่อน</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ได้​ออก​เดินทาง​จาก​มีเดียน​ไป​สู่​ปาราน​แล้ว​ได้​พา​คน​จาก​ปาราน​ไป​กับ​พวก​เขา​ด้วย พวก​เขา​เดินทาง​ไป​อียิปต์​ไป​หา​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ กษัตริย์​ฟาโรห์​ได้​ให้​บ้าน​และ​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​รวมทั้ง​เสบียง​อาหาร​กับ​ฮาดัด</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​ฟาโรห์​ชอบ​ฮาดัด​มาก​และ​ได้​ยก​น้อง​สาว​ของ​ราชินี​ทาเปเนส​เมีย​เขา​ให้​แต่งงาน​กับ​ฮาดัด</verse>
				<verse number="20">น้องสาว​ของ​ทาเปเนส​ได้​คลอด​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ให้​ฮาดัด ชื่อ​ว่า​เกนูบัท ราชินี​ทาเปเนส​ได้​นำ​ตัว​เด็ก​คนนี้​เข้า​ไป​เลี้ยง​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์ เกนูบัท​จึง​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​กับ​ลูกๆ​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="21">ใน​ขณะ​ที่​ฮาดัด​อยู่​ใน​อียิปต์ เขา​ได้ยิน​ว่า​ดาวิด​ได้​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขาแล้ว และ​แม่ทัพ​โยอาบ​ก็​ตาย​ไป​แล้ว​ด้วย​เหมือนกัน ฮาดัด​จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​ว่า “ให้​ข้าพเจ้า​ไปเถิด ข้าพเจ้า​จะ​ได้​กลับ​ไป​ประเทศ​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ฟาโรห์​จึง​ถาม​เขา​ว่า “อยู่​กับ​เรา​ที่นี่ แล้ว​เจ้า​ยัง​ขาด​อะไร​อีกหรือ ถึง​ได้​ขอ​ที่​จะ​กลับ​ไป​ประเทศ​ของเจ้า” ฮาดัด​ตอบ​ว่า “ไม่​ขาด​อะไร​เลย​ครับท่าน แต่​ได้​โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ไปเถิด”</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ยัง​ได้​ยก​เรโซน​ลูกชาย​ของ​เอลียาดา​ขึ้น​มา​เป็น​ศัตรู​กับ​ซาโลมอน​อีก​คนหนึ่ง เรโซน​คนนี้​เคย​หลบหนี​ไป​จาก​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​โศบาห์ ซึ่ง​เป็น​เจ้านาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​ที่​ดาวิด​ได้​ทำลาย​กองทัพ​ของ​โศบาห์ เรโซน​ได้​รวบรวม​คน​จาก​รอบๆ​ตัว​เขา​ขึ้น​มา​ตั้งตัว​ขึ้น​เป็น​ผู้นำ​กองโจร กองโจร​กลุ่มนี้​ได้​ไป​ที่​เมือง​ดามัสกัส และ​ได้​ตั้ง​หลักแหล่ง​และ​เข้า​ครอบ​ครอง​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="25">เรโซน​ได้​กลาย​เป็น​กษัตริย์​ของ​อารัม เขา​ได้​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​อิสราเอล​นาน​ตลอด​ชั่วอายุ​ของ​ซาโลมอน และ​ได้​ร่วม​สร้าง​ปัญหา​พร้อม​กับ​ฮาดัดด้วย</verse>
				<verse number="26">เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ได้​กบฏ​ต่อ​ซาโลมอนด้วย เขา​เป็น​ข้าราชการ​คนหนึ่ง​ของ​ซาโลมอน เขา​เป็น​คน​เอฟราอิม​ที่​มา​จาก​เมือง​เศเรดาห์ แม่​ของ​เขา​เป็น​แม่หม้าย​ชื่อ​ว่า​เศรุวาห์</verse>
				<verse number="27">นี่คือ​สาเหตุ​ที่​เขา​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์ ซาโลมอน​กำลัง​สร้าง​เฉลียง และ​ซ่อม​ช่องโหว่​ของ​กำแพง​เมือง​ของ​ดาวิด พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">ใน​เวลานั้น เยโรโบอัม​เป็น​ผู้ชาย​คนหนึ่ง​ที่​ทำ​งาน​อยู่​ที่นั่นด้วย ซาโลมอน​ก็​เห็น​ว่า​ชาย​หนุ่ม​คนนี้​ทำงาน​ได้ดี จึง​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เขา​ทำ​หน้าที่​ควบคุม​คนงาน​ที่​มา​จาก​ครอบครัว​โยเซฟ</verse>
				<verse number="29">ใน​ช่วงนั้น เยโรโบอัม​ได้​เดิน​ทาง​ไป​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​อาหิยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จาก​ชิโลห์​ได้พบ​เขา​บน​ถนนนั้น ตอนนั้น อาหิยาห์​สวม​เสื้อคลุม​ตัว​ใหม่อยู่ ทั้ง​สอง​คน​เดินทาง​ออก​ไป​แถบ​ชานเมือง​ตาม​ลำพัง​สองคน</verse>
				<verse number="30">และ​อาหิยาห์​ได้​ถอด​เสื้อคลุม​ตัว​ใหม่​ที่​เขา​สวม​อยู่​ออก​และ​ฉีก​มัน​ออก​เป็น​สิบ​สองชิ้น</verse>
				<verse number="31">แล้ว​อาหิยาห์​ได้​พูด​กับ​เยโรโบอัม​ว่า “ท่าน​เอา​ไป​สิบชิ้น เพราะ​นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด ‘ดูไว้ เรา​กำลัง​จะ​ฉีก​อาณาจักรนี้​ออก​มา​จาก​มือ​ของ​ซาโลมอน​และ​จะ​ให้​เจ้า​สิบเผ่า</verse>
				<verse number="32">แต่​เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา​และ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ออก​มา​จาก​เผ่า​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล เรา​จะ​ให้​หนึ่ง​เผ่า​กับ​ครอบครัว​ของดาวิด</verse>
				<verse number="33">เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​นี้​เพราะ​ซาโลมอน​ละทิ้ง​เรา ​และ​ไป​บูชา​พระ​อัชโทเรท​พระ​ผู้หญิง​ของ​ชาว​ไซดอน พระ​เคโมช​ของ​ชาว​โมอับ​และ​พระ​มิลโคม​ของ​ชาว​อัมโมน และ​ไม่​ยอม​ใช้ชีวิต​ตาม​วิถีทาง​ทั้งหลาย​ของเรา และ​ยัง​ไม่​ยอม​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​เห็น​ว่า​ถูกต้อง ไม่​ยอม​รักษา​กฎ​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของ​เรา เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา​เคยรักษา</verse>
				<verse number="34">แต่​เรา​จะ​ไม่​เอา​อาณาจักร​ทั้งหมด​ไป​จาก​ซาโลมอน​หรอก เรา​ได้​ให้​เขา​เป็น​ผู้ปกครอง​ตลอด​ชั่ว​ชีวิต​ของเขา เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา​ซึ่ง​เรา​ได้​เลือก​ขึ้น​มา​และ​เป็น​ผู้ที่​ได้​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​และ​กฎ​ทุกข้อ​ของเรา</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​เอา​อาณาจักรนี้​ไป​จาก​ลูกชาย​ของ​ซาโลมอน และ​ให้​มัน​ไว้​กับ​เจ้า​สิบเผ่า</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​ให้​เผ่า​หนึ่ง​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา เพื่อ​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา​จะ​ได้​มี​ตะเกียง​หนึ่งดวง​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ใน​เยรูซาเล็ม​ตลอดไป เพราะ​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เมือง​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้เพื่อ​เป็น​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของเรา</verse>
				<verse number="37">ส่วนเจ้า​เยโรโบอัม เรา​จะ​รับ​เจ้า​ไว้​และ​เจ้า​จะ​ได้​ปกครอง​ทุกแห่ง​ที่​เจ้า​ต้องการ เจ้า​จะ​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="38">ถ้า​เจ้า​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​สั่งเจ้า และ​ใช้ชีวิต​ตาม​วิถีทาง​ทั้งหลาย​ของเรา และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​เห็น​ว่า​ถูกต้อง ด้วย​การ​รักษา​กฎ​และ​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา​ได้​ทำมา เรา​จะ​อยู่​กับเจ้า เรา​จะ​สร้าง​เจ้า​ให้​เป็น​ราชวงศ์​ที่​ยั่งยืน อย่าง​กับ​ที่​เรา​เคย​สร้าง​ให้​กับดาวิด และ​เรา​จะ​ยก​อิสราเอล​ให้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​ลงโทษ​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด เพราะ​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​ลง​ไป​นี้ แต่​จะ​ไม่​ลงโทษ​เขา​ตลอดไป’”</verse>
				<verse number="40">เพราะ​อย่างนี้ ซาโลมอน​จึง​พยายาม​ฆ่า​เยโรโบอัม แต่​เยโรโบอัม​ได้​หลบหนี​ไป​อียิปต์​ใน​ทันที ไป​หา​กษัตริย์​ชิชัก​แห่งอียิปต์ และ​อยู่​ที่​นั่น​จนกระทั่ง​ซาโลมอนตาย</verse>
				<verse number="41">เหตุการณ์​อื่น​ใน​ยุค​ของ​ซาโลมอน ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้ทำ รวมทั้ง​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ที่​เขา​ได้​แสดง​ออกมา ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="42">ซาโลมอน​ได้​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ปกครอง​อิสราเอล​ทั้งหมด​เป็น​เวลา​สี่สิบปี</verse>
				<verse number="43">แล้ว​เขา​ก็​ได้​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูกฝัง อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของเขา และ​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เรโหโบอัม​ได้​ไป​ที่​เชเคม​เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​ไปที่นั่น​เพื่อ​ที่​จะ​แต่งตั้ง​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ได้ยิน​เรื่องนี้​เข้า (ตอน​นั้น​เขา​ยัง​อยู่​ใน​ประเทศ​อียิปต์​ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​เขา​ได้​หลบหนี​ไป​จาก​กษัตริย์​ซาโลมอน) เขา​จึง​ออก​มา​จาก​อียิปต์ กลับ​มา​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">คน​อิสราเอล​จึง​พูด​กับ​เรโหโบอัม​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พ่อ​ของ​ท่าน​ได้​บังคับ​ให้​พวก​เรา​ทำ​งาน​หนัก​เหลือเกิน ตอนนี้ ขอ​ให้​ท่าน​ช่วย​ทำให้​งาน​หนัก​และ​แอก​อัน​หนักอึ้ง​ที่​เขา​เคย​วาง​ไว้​บน​ตัว​พวก​เรา​นี้​ให้​เบา​ลง​ด้วย แล้ว​พวก​เรา​ก็​จะ​รับใช้​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัม​ตอบ​ว่า “กลับ​ไป​ก่อน แล้ว​อีก​สาม​วัน​ค่อย​กลับ​มา​พบ​เรา​ใหม่” ประชาชน​จึง​กลับ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์​เรโหโบอัม​ก็​ได้​ปรึกษา​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ที่​เคย​รับใช้​ซาโลมอน​พ่อ​ของ​เขา​ใน​ช่วง​ที่​ซาโลมอน​ยัง​มี​ชีวิตอยู่ เขา​ถาม​ว่า “พวก​ท่าน​จะ​แนะนำ​ให้​เรา​ตอบ​ประชาชน​พวกนั้น​ยังไงดี”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ถ้า​ใน​วันนี้​ท่าน​ทำตัว​เป็น​ผู้รับใช้​ประชาชน​เหล่านี้ และ​อยู่​รับใช้​พวกเขา และ​ให้​คำ​ตอบ​ที่​พวก​เขา​พอใจ​แล้ว​ละก็ พวก​เขา​ก็​จะ​อยู่​เป็น​ผู้รับใช้​ท่าน​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="8">แต่​เรโหโบอัม​ไม่​ยอม​ฟัง​คำแนะนำ​ที่​พวก​ผู้​อาวุโส​เหล่านั้น​ให้เขา เขา​กลับ​ไป​ปรึกษา​กับ​พวก​คน​หนุ่มๆ​ที่​เติบโต​ขึ้น​มา​พร้อม​กับเขา และ​ทำงาน​ให้​กับ​เขาอยู่</verse>
				<verse number="9">เขา​ถาม​คน​หนุ่ม​พวกนั้น​ว่า “ประชาชน​พวกนั้น​มา​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ช่วย​ทำให้​แอก​ที่​พ่อ​ของ​ท่าน​วาง​ไว้​บน​พวกเรา เบาขึ้น​ด้วยเถิด’ พวก​เจ้า​มี​คำแนะนำ​ว่า​ยังไง พวก​เรา​จะ​ตอบ​ประชาชน​พวกนั้น​ว่า​ยังไงดี”</verse>
				<verse number="10">คน​หนุ่มๆ​เหล่านั้น​ผู้ที่​ได้​เติบโต​ขึ้นมา​พร้อมๆ​กับ​เขา​ตอบ​ว่า “บอก​พวก​ประชาชน​ที่​มา​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘พ่อ​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​แอก​ของ​พวก​เรา​หนัก​เหลือเกิน ขอให้​ท่าน​ช่วย​ทำให้​มัน​เบาขึ้น​ด้วยเถิด’ บอก​พวกเขา​ไป​ว่า ‘นิ้ว​ก้อย​ของ​เรา​ยัง​หนา​กว่า​เอว​ของ​พ่อ​เรา​เสียอีก</verse>
				<verse number="11">พ่อ​ของ​เรา​ได้​ทำให้​แอก​ของ​พวกเจ้า​หนัก เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​หนัก​ยิ่งขึ้น​ไปอีก พ่อ​ของ​เรา​เฆี่ยน​พวก​เจ้า​ด้วยแส้ เรา​จะ​เฆี่ยน​พวกเจ้า​ด้วย​แส้​หาง​แมงป่อง ’”</verse>
				<verse number="12">อีก​สาม​วัน​ต่อมา เยโรโบอัม​และ​ประชาชน​ทั้ง​หมด​ก็​กลับ​มา​หา​เรโหโบอัม​ตามที่​กษัตริย์​ได้​บอก​กับ​พวก​เขาไว้ ที่​ว่า “กลับ​มาหา​เรา​ใหม่​ใน​อีก​สาม​วัน​ข้างหน้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ได้​ตอบ​คน​เหล่า​นั้น​ไป​อย่าง​หยาบคาย เขา​ได้​ปฏิเสธ​คำแนะนำ​ที่​พวก​ผู้​อาวุโส​ได้​ให้​กับ​เขาไว้</verse>
				<verse number="14">เขา​ไป​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​พวก​คน​หนุ่มๆ​และ​พูด​ไป​ว่า “พ่อ​ของ​เรา​ทำ​ให้​แอก​ของ​พวกเจ้าหนัก เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​หนัก​ยิ่งขึ้น​ไปอีก พ่อ​ของ​เรา​เคย​เฆี่ยน​พวกเจ้า​ด้วย​แส้ เรา​จะ​เฆี่ยน​พวก​เจ้า​ด้วย​แส้​หาง​แมงป่อง”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​ไม่​ยอม​ฟัง​เสียง​ของ​ประชาชน เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ทำให้​สิ่ง​เหล่านี้​เกิดขึ้น พระองค์​ต้องการ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้​กับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​คน​ชิโลห์นั้น</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​เห็น​ว่า​กษัตริย์​ไม่​ยอมฟัง​พวกเขา พวก​เขา​จึง​ได้​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “พวกเรา​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ครอบครัว​ดาวิด​อย่างนั้นหรือ พวกเรา​ได้​ส่วน​แบ่ง​จาก​ที่ดิน​ของ​เจสซีหรือ เปล่าเลย อิสราเอล​เอ๋ย กลับ​บ้าน​ของ​พวกเรา​กันเถอะ ปล่อย​ให้ ลูก​ของ​ดาวิด ดูแล​คน​ของ​พวกเขาเอง” ดังนั้น พวก​ชาว​อิสราเอล​จึง​กลับ​บ้านไป</verse>
				<verse number="17">แต่​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์ เรโหโบอัม​ยัง​คง​เป็น​คน​ปกครอง​พวก​เขาอยู่</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​เรโหโบอัม​ได้​ส่ง​อาโดรัม ซึ่ง​ทำ​หน้าที่​ผู้​ควบคุม​คนงาน​ไป​พูด​กับ​คน​อิสราเอล แต่​กลับ​ถูก​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ขว้าง​ก้อนหิน​ใส่​จน​ตาย แต่​กษัตริย์​เรโหโบอัม​รีบ​ขึ้น​รถรบ​ของ​เขา​หนีกลับ​เข้าเมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">จากนั้น​อิสราเอล​ต่าง​ก็​ต่อต้าน​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​จนถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้ยิน​ว่า​เยโรโบอัม​กลับ​มา​แล้ว พวกเขา​ได้​ส่ง​คน​ไป​เรียก​ตัวเขา​ให้​เข้า​ร่วม​ชุมนุม​และ​แต่งตั้ง​ให้​เขา​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล ยกเว้น​เผ่า​ยูดาห์​เพียง​เผ่าเดียว​ที่​ยัง​คง​ติดตาม​ครอบครัว​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เรโหโบอัม​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​ได้​รวบรวม​ครอบครัว​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด รวมทั้ง​เผ่า​เบนยามินด้วย ได้​นักรบ​มา​หนึ่งแสน​แปดหมื่น​คน เพื่อ​จะ​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล เพื่อ​ช่วง​ชิง​อาณาจักร​คืนมา​ให้​กับ​ตัวเขาเอง</verse>
				<verse number="22">แต่​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​เชไมอาห์​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="23">“ให้​บอก​กับ​เรโหโบอัม​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ลูกชาย​ของ​ซาโลมอน รวมทั้ง​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์​และ​เบนยามิน​ทั้งหมด ตลอดจน​ประชาชน​ที่เหลือ​อยู่​ว่า</verse>
				<verse number="24">‘พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ อย่า​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​พวกเจ้าเลย ขอให้​พวกเจ้า​ทุกคน​กลับ​ไป​บ้านเถิด เพราะ​เรา​เอง​เป็น​ผู้ที่​ทำ​ให้​เกิด​เรื่องนี้’” พวก​เขา​จึง​เชื่อฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​และ​กลับบ้าน​ไป​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เยโรโบอัม​ก็​สร้าง​เมือง​เชเคม​ขึ้น​ใหม่​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม และ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น และ​ต่อมา​เขา​ได้​ออก​จาก​ที่นั่น​ไป​สร้าง​เมือง​เปนูเอล ขึ้น</verse>
				<verse number="26">เยโรโบอัม​เคย​คิด​กับ​ตัวเอง​ว่า “อาณาจักร​แห่งนี้​คงจะ​ต้อง​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​ครอบครัว​ดาวิด​อีก​เป็นแน่</verse>
				<verse number="27">ถ้า​ประชาชน​เหล่านี้​ยัง​คง​ขึ้น​ไป​ถวาย​สัตว์บูชา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็มอีก จิตใจ​ของ​ประชาชน​พวกนี้​จะ​หันกลับ​ไป​หา​กษัตริย์​เรโหโบอัม​แห่ง​ยูดาห์​เจ้านาย​ของ​พวกเขา แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​มา​ฆ่า​เรา​และ​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​เรโหโบอัม​แห่ง​ยูดาห์”</verse>
				<verse number="28">หลังจาก​ที่​ปรึกษา​กับ​พวก​ที่ปรึกษา​ของ​เขา​แล้ว กษัตริย์​เยโรโบอัม​ก็​ได้​สร้าง​ลูกวัว​ทองคำ​ขึ้น​สอง​ตัว เขา​พูด​กับ​ประชาชน​ว่า “พวกท่าน​ขึ้น​ไป​นมัสการ​ที่​เยรูซาเล็ม​นาน​พอแล้ว อิสราเอล​เอ๋ย นี่ไง พวก​พระ​ของ​พวกท่าน ที่​ได้​นำ​พวกท่าน​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์”</verse>
				<verse number="29">เขา​ได้​นำ​ลูกวัว​ทองคำ​ตัว​หนึ่ง​ไป​ตั้ง​ไว้​ที่​เมือง​เบธเอล และ​อีก​ตัว​หนึ่ง​ไป​ตั้ง​ไว้​ที่​เมือง​ดาน</verse>
				<verse number="30">เรื่องนี้​มัน​บาป​สิ้นดี เพราะ​ชาว​อิสราเอล​เริ่ม​ไป​ที่​เมือง​เบธเอล และ​เมือง​ดาน เพื่อ​นมัสการ​พวก​ลูกวัวนั้น</verse>
				<verse number="31">นอกจาก​เรื่องนี้​แล้ว เยโรโบอัม​ยัง​ได้​สร้าง​ศาลเจ้า​ขึ้น​ตาม​สถานที่สูง และ​ได้​แต่งตั้ง​นักบวช​หลายคน​จาก​คน​หลาย​ประเภท แม้​บางคน​จะ​ไม่ใช่​ชาว​เลวี​ก็ตาม</verse>
				<verse number="32">เขา​ได้​จัด​ให้​มี​งาน​เทศกาล​ใน​วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่​แปด​เหมือน​กับ​เทศกาล​ที่​จัด​ขึ้น​ใน​ยูดาห์ และ​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​บน​แท่น​บูชา นี่คือ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป​ใน​เบธเอล เขา​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​กับ​รูปปั้น​ลูกวัว​ทั้ง​สอง​ตัว​ที่​เขา​ได้​สร้างขึ้น และ​ที่​เบธเอล เขา​ก็​ได้​แต่งตั้ง​นักบวช​หลายคน​ให้​อยู่​ตาม​สถานที่​นมัสการ​ที่​เขา​ได้​ทำขึ้น</verse>
				<verse number="33">ใน​วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่​แปด ซึ่ง​เป็น​เดือน​ที่​เขาเอง​เป็น​คน​เลือก เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​บน​แท่นบูชา​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ขึ้น​ใน​เบธเอล และ​ใน​ช่วงนั้น​เขา​ได้​จัด​ให้​ให้​มี​งาน​เทศกาล​ขึ้น​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล และ​ตัว​เขาเอง​ก็​ได้​ขึ้น​ไป​ถวาย​เครื่อง​หอม​บน​แท่นบูชา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​คน​ของ​พระเจ้า​คนหนึ่ง​ซึ่ง​มา​จาก​ยูดาห์​ให้​ไป​ที่​เมือง​เบธเอล เขา​ไป​ถึง​ใน​ขณะ​ที่​เยโรโบอัม​กำลัง​ยืน​ถวาย​เครื่อง​หอม​อยู่​ข้าง​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ชาย​คน​นั้น​พูด​ต่อต้าน​แท่นบูชานั้น​ว่า “แท่นบูชา แท่นบูชา พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โยสิยาห์​จะ​เกิด​จาก​ครอบครัว​ของ​ดาวิด ตอนนี้​พวก​นักบวช​กำลัง​ถวาย​เครื่อง​หอม​บนเจ้า แต่โยสิยาห์​จะ​จับ​พวก​นักบวช​ของ​สถานที่​นมัสการ​ต่างๆนี้ มา​เผา​เป็น​เครื่องสังเวย​บนเจ้า และ​เขา​จะ​เผากระดูก​คน​บนเจ้า ’”</verse>
				<verse number="3">และ​ใน​วันเดียวกันนั้น คน​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​ให้​ลาง​บอกเหตุ​ว่า​เรื่องนี้​จะ​เกิด​ขึ้นจริง เขา​พูด​ว่า “เรื่องนี้​จะ​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​เรา คือ​แท่นบูชา​จะ​ปริแตกออก​และ​ขี้เถ้า​บน​นั้น​จะ​หก​กระจาย”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กษัตริย์​เยโรโบอัม​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ร้อง​ออก​มา​ต่อต้าน​แท่นบูชา​ที่​เบธเอล เขา​ก็​ยื่น​มือ​จาก​แท่นบูชา​ชี้​ไป​ที่​ชาย​คน​นั้น และ​พูด​ว่า “จับ​ตัว​มันไว้” แต่​มือ​ที่​เขา​ยื่น​ออก​ไป​ชี้​ชาย​คนนั้น​กลับ​เป็น​อัมพาตไป จน​ไม่​สามารถ​ดึง​กลับ​มา​ได้</verse>
				<verse number="5">และ​แท่นบูชา​ก็​ได้​ปริแตกออก​และ​ขี้เถ้า​บนนั้น​ก็​ได้​หก​กระจาย ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ลาง​บอกเหตุ​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​ให้ไว้​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​พูด​กับ​คน​ของ​พระเจ้านั้น​ว่า “ช่วย​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​อธิษฐาน​ให้​กับ​เรา เพื่อ​ให้​มือ​เรา​กลับ​มา​เหมือน​เดิม​ด้วยเถิด” คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​จึง​ได้​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​มือ​ของ​กษัตริย์​ก็​กลับ​มา​ใช้​ได้​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ได้​พูด​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “กลับ​ไป​บ้าน​กับ​เรา​เถิด ไป​กิน​อาหาร​กับ​เรา แล้ว​เรา​จะ​ให้​ของขวัญ​กับท่าน”</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ของ​พระเจ้า​คน​นั้น​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “ถึง​แม้​ท่าน​จะ​ให้​สมบัติ​ของ​ท่าน​ครึ่งหนึ่ง​กับ​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่​ไป​กับ​ท่าน เรา​จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​ใน​ที่นี่</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​ได้รับ​คำสั่ง​จาก​พระยาห์เวห์​มา​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​หรือ​กลับ​เส้นทาง​เดิม​ที่​เจ้ามา’”</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​ใช้​ถนน​อีก​สาย​และ​ไม่​ได้​ใช้​เส้นทาง​เดิม​ตอน​มา​เบธเอล</verse>
				<verse number="11">ใน​ตอน​นั้น​มี​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​แก่ๆ​คนหนึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เบธเอล และ​พวก​ลูกชาย ​ของ​เขา ได้​กลับ​มา​บอก​เขา ถึง​สิ่ง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​คน​นั้น​ได้​ทำ​ไป​ใน​วัน​นั้น​ที่​เบธเอล พวก​เขา​ยัง​ได้​บอก​พ่อ​ของ​เขา​ใน​สิ่ง​ที่​ชาย​คน​นั้น​ได้​พูด​กับ​กษัตริย์​ด้วย</verse>
				<verse number="12">พ่อ​ของ​เขา​ถาม​พวก​ลูกชาย​ว่า “เขา​ไป​ทาง​ไหน​แล้ว” พวก​ลูกชาย​ก็​ชี้​ไป​ทาง​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​มา​จาก​ยูดาห์ ใช้​เดินไป</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ชาย​แก่​คน​นั้น​ก็​ได้​พูด​กับ​พวก​ลูกๆ​ของ​เขา​ว่า “ผูก​อาน​ลา​ให้​กับ​พ่อ​หน่อย” เมื่อ​พวก​ลูกชาย​ผูก​อาน​ลา​ให้​กับ​เขา​แล้ว เขา​ก็​ขึ้น​ขี่​มัน</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้​ขี่​ลา​ตัวนั้น​ตาม​หลัง​คน​ของ​พระเจ้า​ไป และ​พบ​ชาย​คนนั้น​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้น​โอ๊ค เขา​ก็​เข้าไป​ถาม​ว่า “ท่าน​คือ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​มา​จาก​ยูดาห์​หรือ” เขา​ตอบ​ว่า “ใช่แล้ว เราเอง”</verse>
				<verse number="15">ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​นั้น จึง​ได้​พูด​กับ​ชาย​นั้น​ว่า “ไป​บ้าน​เรา​เถิด ไป​กิน​อาหาร​ด้วยกัน”</verse>
				<verse number="16">คน​ของ​พระเจ้า​คน​นั้น​พูด​ว่า “เรา​ไม่​สามารถ​หัน​กลับ​ไป​กับ​ท่านได้ และ​ไม่​สามารถ​กิน​หรือ​ดื่ม​กับ​ท่าน​ใน​สถานที่​แห่งนี้ด้วย</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​เรา​ไว้​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​ที่​นั่น​หรือ​กลับ​ทาง​เส้น​เดิม​ที่​ใช้​มานั้น’”</verse>
				<verse number="18">ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “เรา​ก็​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​เหมือน​กับ​ท่าน และ​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ได้​พูด​กับ​เรา​ด้วย​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า ‘นำ​เขา​กลับ​บ้าน​ไป​กับ​ท่าน เพื่อ​ให้​เขา​ได้​กิน​และดื่ม’” (แต่​จริงๆ​แล้ว​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​คน​นี้​โกหกเขา)</verse>
				<verse number="19">คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​จึง​ได้​กลับ​ไปกับ​เขา ไป​ร่วม​กิน​และ​ดื่ม​ใน​บ้านเขา</verse>
				<verse number="20">ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​นั่ง​อยู่​ที่​โต๊ะ คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ถึง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​ที่​ได้​พา​เขา​กลับมา</verse>
				<verse number="21">เขา​ร้อง​ออก​มา​ต่อหน้า​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​ที่​มา​จาก​ยูดาห์​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​ขัดขืน​คำ​พูด​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​ทำตาม​คำสั่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ได้​สั่ง​เจ้าไว้</verse>
				<verse number="22">เจ้า​กลับ​มา กิน​และ​ดื่ม​ใน​สถานที่​ที่​พระองค์​บอก​เจ้า​ว่า​ไม่​ให้​มา​กิน​หรือ​ดื่ม ดังนั้น ร่างกาย​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า’”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​กิน​และ​ดื่ม​เสร็จ​แล้ว พวกเขา​ได้​ผูก​อาน​ไว้​บน​หลัง​ลา​ให้​กับเขา เป็น​ลา​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​นั้น​ที่​นำ​เขา​กลับ​มา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​ก็​จาก​ไป ใน​ระหว่าง​ทางนั้น สิงโต​ตัว​หนึ่ง​มา​เจอกับ​เขา​บน​ถนนนั้น​และ​ได้​ฆ่าเขา ศพ​ของ​เขา​ก็​ถูก​ทิ้ง​อยู่​บน​ถนนนั้น​โดย​มี​ลา​และ​สิงโต​ตัว​นั้น​ยืน​อยู่​ข้างๆ</verse>
				<verse number="25">มี​คน​ผ่าน​ทาง​มา​เห็น​ศพ​ของ​เขา​ถูก​โยนทิ้ง​อยู่​ที่นั่น โดย​มี​สิงโต​ยืน​อยู่​ข้างๆ พวก​เขา​ก็​ได้​เข้า​ไป​บอก​คน​ใน​เมือง​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​คน​นั้น​อาศัยอยู่</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​คนนี้ ที่​ไป​รับ​ชาย​คนนั้น​กลับ​มา​จาก​การเดินทาง​ของ​เขา​ได้ยิน​เรื่องนี้เข้า เขา​พูดว่า “นั่น​คือ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ขัด​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​เขา​ให้​กับ​สิงห์​ตัวนั้น​ซึ่ง​มัน​ก็​ได้​ขย้ำ​เขา​และ​ฆ่าเขา เหมือน​กับ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​เตือน​เขาไว้”</verse>
				<verse number="27">ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​คน​นี้ พูด​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ว่า “ผูก​อาน​ลา​ให้​กับ​พ่อ​หน่อย” พวก​เขา​ก็​ทำตาม</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เขา​ก็​ออก​ไป​ดู​ศพ​ของ​ชาย​คนนั้น​ที่​ถูก​โยนทิ้ง​อยู่​บน​ถนน โดย​มี​ลา​และ​สิงห์​ตัวนั้น​ยืน​อยู่​ข้างๆ สิงห์​ตัวนั้น​ไม่ได้​กิน​ศพนั้น​และ​ไม่​ได้​ขย้ำ​ลา​ตัว​นั้นด้วย</verse>
				<verse number="29">ผู้พูดแทน​พระเจ้า​แก่ๆ​คน​นั้น จึง​เอา​ศพ​ของ​ชาย​คนนั้น​ที่​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ขึ้น​วาง​บน​หลัง​ลา และ​นำ​เขา​กลับ​มา​ที่​เมือง เพื่อ​ไว้ทุกข์​ให้​เขา​และ​ฝังเขา</verse>
				<verse number="30">แล้ว​คน​แก่​คนนี้ ก็​วาง​ศพนั้น​ไว้​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​เขา​เอง พวกเขา​ก็​ไว้ทุกข์​ให้​ชาย​คนนั้น​และ​พูด​ว่า “โถ่ น้อง​ชาย​ของเรา”</verse>
				<verse number="31">หลังจาก​ที่​ได้​ฝังศพ​ชาย​คนนั้น​แล้ว ผู้พูดแทนพระเจ้า​แก่ๆ​คน​นี้​พูด​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ว่า “เมื่อ​พ่อ​ตาย ให้​ฝังศพ​ของ​พ่อ​ไว้​ใน​หลุม​เดียว​กับ​ที่​ได้​ฝัง​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น วาง​กระดูก​ของ​พ่อ​ไว้​ข้างๆ​กระดูก​ของเขา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ประกาศ โดย​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ต่อต้าน​แท่นบูชา​ใน​เบธเอล​และ​ต่อต้าน​ศาลเจ้า​ตาม​สถาน​นมัสการ​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​เมือง​สะมาเรียนั้น จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="33">แต่​ถึง​จะ​มี​เหตุการณ์​อย่างนี้​เกิด​ขึ้น​ก็ตาม เยโรโบอัม​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​หันกลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​ของเขา เขา​กลับ​แต่งตั้ง​พวก​นักบวช​ที่​มา​จาก​คน​หลายๆ​ประเภท เหมือน​เคย จะ​เป็น​ใคร​ก็​ได้​ที่​เขา​อยาก​ให้​เป็น​นักบวช เขา​ก็​จะ​อุทิศ​คนนั้น​ให้​กับ​สถานที่​สูง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="34">เรื่องนี้​เป็น​บาป​สำหรับ​ครอบครัว​เยโรโบอัม ที่​ทำ​ให้​ครอบครัวนี้​ถูกตัด​และ​ถูกทำลาย​ไป​จาก​ผืน​แผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น​อาบียาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรโบอัม​ไม่สบาย</verse>
				<verse number="2">เยโรโบอัม​ได้​พูด​กับ​เมีย​ของ​เขา​ว่า “ไป​ปลอมตัวสิ​เพื่อ​คน​จะ​ได้​ไม่​รู้​ว่า​น้อง​คือ​เมีย​ของพี่ แล้ว​ให้​น้อง​ไป​หา​อาหิยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​ชิโลห์ เขา​คือ​คน​ที่​เคย​บอก​พี่​ว่า พี่​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ประชาชน​พวกนี้</verse>
				<verse number="3">ให้​เอา​ขนมปัง​ไป​สิบ​ก้อน ขนม​เค้ก น้ำเชื่อม​ผลไม้​หนึ่งไห แล้ว​ให้​ไป​หา​เขา เขา​จะ​บอก​ได้​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ลูก​ของเรา”</verse>
				<verse number="4">เมีย​ของ​เยโรโบอัม​จึง​ทำตาม​ที่​เขา​บอก และ​ไป​บ้าน​ของ​อาหิยาห์​ใน​ชิโลห์ ตอนนั้น อาหิยาห์​มอง​ไม่​เห็นแล้ว สายตา​ของ​เขา​ใช้การ​ไม่​ได้​เพราะ​เขา​แก่มาก</verse>
				<verse number="5">แต่​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​อาหิยาห์​ว่า “เมีย​ของ​เยโรโบอัม​กำลัง​จะ​มา​หา​เจ้า เพื่อ​ถาม​เจ้า​เกี่ยวกับ​ลูกชาย​ของนาง เพราะ​เด็ก​คนนั้น​ไม่สบาย เมื่อ​นาง​มา​ถึง ให้​เจ้า​ตอบ​นาง​ไป​ว่า​อย่างนี้ๆ นาง​จะ​ปลอม​ตัวมา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​อาหิยาห์​ได้ยิน​เสียง​ฝีเท้า​ของ​นาง​ที่​ประตู เขา​จึง​พูด​ว่า “เข้า​มา​เถิด เมีย​ของ​เยโรโบอัม ทำไม​ต้อง​ปลอม​ตัว​มาด้วย พระเจ้า​ให้​เรา​บอก​ข่าว​ร้าย​กับท่าน</verse>
				<verse number="7">ให้​ไป​บอก​เยโรโบอัม​ว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ เรา​ได้​ยก​เจ้า​ขึ้น​มาจาก​ท่ามกลาง​ประชาชน และ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้นำ​เหนือ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​ฉีก​อาณาจักร​จาก​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​และ​ยก​มัน​ให้​กับ​เจ้า แต่​เจ้า​ไม่​เหมือน​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้เรา ผู้ซึ่ง​รักษา​คำสั่ง​ของ​เรา​และ​ทำตาม​เรา​อย่าง​สุดใจ​ของเขา เขา​ได้​ทำแต่​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของเรา</verse>
				<verse number="9">แต่​เจ้า​กลับ​ทำ​ความชั่ว​ไว้​มากมาย​กว่า​คน​อื่นๆ​ที่​เคย​มี​ชีวิต​อยู่​ก่อน​หน้าเจ้า เจ้า​ได้​สร้าง​พวก​พระ​อื่น​สำหรับ​ตัว​เจ้าเอง คือ​รูปเคารพ​ที่​หล่อ​จากเหล็ก เจ้า​ยั่ว​เรา​ให้​โกรธ​และ​เหวี่ยง​เรา​ทิ้ง​ไป​ข้างหลังเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​อย่างนี้ เยโรโบอัม เรา​จะ​นำ​ความหายนะ​มา​สู่​ครอบครัว​ของเจ้า เรา​จะ​ตัด​ผู้ชาย​ทุกคน​ใน​อิสราเอล​ออก​จากเจ้า ทั้งทาส​และ​คน​ที่​ไม่ใช่​ทาส เรา​จะ​เผา​บ้าน​ของเจ้า​เหมือน​กับ​เผา​มูล​สัตว์​จน​กว่า​มัน​จะ​มอด​ไหม้​ไปหมด</verse>
				<verse number="11">พวก​หมา​จะ​มา​กิน​ซาก​คน​ของ​เจ้า​ที่​ตาย​อยู่​ในเมือง และ​พวก​นก​บน​ท้องฟ้า​จะ​มา​กิน​คน​ที่​ตาย​อยู่​ใน​ชนบท พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้’”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​อาหิยาห์​ก็​พูด​ว่า “ส่วน​ตัวเจ้า กลับ​บ้าน​ไปเถอะ ทันที​ที่​เจ้า​ก้าวเท้า​เข้า​ไป​ใน​เมือง ลูกชาย​ของ​เจ้า​จะตาย</verse>
				<verse number="13">อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​เขา​และ​ฝังศพเขา เขา​จะ​เป็น​ลูกชาย​เพียง​คนเดียว​ของ​เยโรโบอัม​ที่​จะ​ได้รับ​การฝัง เพราะ​เขา​เป็น​ผู้​เดียว​ใน​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ยัง​เห็น​ว่า​มี​ความ​ดี​อยู่บ้าง</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จะ​ยก​คน​หนึ่ง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​สำหรับ​พระองค์เอง เขา​เป็น​ผู้ที่​จะ​ตัด​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ทิ้ง​ไป​ใน​วันนี้ ใช่แล้ว ใน​เวลา​นี้เลย</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​อิสราเอล เหมือน​กับ​ต้นอ้อ​ที่​โอนเอียง​ไป​ในน้ำ พระองค์​จะ​ถอนราก​ถอนโคน​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​ที่ดี​แห่งนี้​ที่​พระองค์​ได้​ยก​ให้​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ก่อน​หน้านี้ และ​พระองค์​จะ​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ไกล​เลย​แม่น้ำ​ยูเฟรติสไป เพราะ​พวกเขา​ได้​ยั่ว​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ โดย​การสร้าง​พวก​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์ขึ้น</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​ให้​อิสราเอล​พ่ายแพ้ เพราะ​บาป​ต่างๆ​ที่​เยโรโบอัม​ได้​ทำไป รวมทั้ง​บาป​ที่​เขา​ได้​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทำด้วย”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เมีย​ของ​เยโรโบอัม​ก็​ลุกขึ้น​จากไป นาง​กลับ​มา​ถึง​เมืองทีรซาห์ ทันที​ที่​นาง​ก้าวเท้า​ข้าม​ธรณี​ประตู​ของ​บ้าน​เข้า​มา เด็กชาย​คนนั้น​ก็ตาย</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ฝัง​เด็ก​ไว้​และ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ไว้ทุกข์​ให้​เขา​เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้​ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ซึ่ง​เป็น​ผู้รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="19">เหตุการณ์​อื่นๆ​ที่​เกิดขึ้น​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เยโรโบอัม ทั้ง​สงคราม​และ​วิธีการ​ปกครอง​ของ​เขา​ได้​จด​บันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​สมุด​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เยโรโบอัม​ได้​ครองราชย์​อยู่​ยี่สิบ​สอง​ปี​และ​ได้​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​นาดับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="21">ส่วน​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​ซาโลมอน​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​อยู่​ใน​ยูดาห์ เขา​มี​อายุ​สี่สิบเอ็ด​ปี ตอน​ที่​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​เป็น​เวลา​สิบเจ็ด​ปี​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​ออก​มาจาก​บรรดา​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เพื่อ​ที่​จะ​เป็น​ที่​ที่​ชื่อ​ของ​พระองค์​จะ​ได้รับ​เกียรติ แม่​ของ​เรโหโบอัม​ชื่อ​นาอามาห์​เป็น​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="22">ชาว​ยูดาห์​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ บาป​ที่​พวก​เขา​ทำ ยั่ว​ให้​พระยาห์เวห์​เกิด​ความ​หวงแหน พวกเขา​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ พวกเขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​กว่า​ที่​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เคย​ทำ​ไว้​เสียอีก</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ได้​จัดตั้ง​สถานที่​นมัสการ​ขึ้น​หลาย​แห่ง​สำหรับ​ตัว​พวก​เขาเอง พวกเขา​ได้​ตั้ง​ก้อน​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​พวก​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ไว้​ตาม​เนินเขา​สูง​ทุกแห่ง และ​ใต้​ต้นไม้​ทุกต้น​ที่​มี​กิ่ง​ก้าน​แผ่​ออกมา</verse>
				<verse number="24">ยัง​มี​พวก​ผู้ชาย​ขายตัว​ตาม​พวก​ศาลเจ้า​ใน​แผ่นดินนั้นด้วย ประชาชน​ต่าง​ทำตาม​เรื่อง​น่าสะอิด​สะเอียน​ทั้งหลาย​ของ​ชนชาติ​เหล่านั้น ที่​พระยาห์เวห์​เคย​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​ชาวอิสราเอล</verse>
				<verse number="25">ใน​ปี​ที่​ห้า​ของ​กษัตริย์​เรโหโบอัม กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์​ได้​ขึ้น​มา​โจมตี​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">เขา​ได้​ขน​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ต่างๆ​ไป​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จาก​วัง​ของ​กษัตริย์ เขา​ได้​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ไป​รวมทั้ง​พวกโล่​ทองคำ​ที่​ซาโลมอน​ได้​ทำ​ขึ้น​ด้วย</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น กษัตริย์​เรโหโบอัม​จึง​ได้​สร้าง​โล่​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​มา​แทนที่​ของ​เหล่านั้น และ​มอบ​พวก​มัน​ไว้​กับ​พวก​ทหาร​ยาม​ที่​เข้า​เวร​อยู่​หน้า​ประตูวัง</verse>
				<verse number="28">และ​ทุกครั้ง​ที่​กษัตริย์​จะ​เข้า​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกทหาร​ยาม​ก็​จะ​ถือ​โล่​เหล่านี้​ไปด้วย และ​หลังจาก​นั้น​ก็​จะ​เอา​กลับ​ไป​เก็บไว้​ใน​ห้อง​ของยาม</verse>
				<verse number="29">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เรโหโบอัม​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จด​บันทึกไว้​หมดแล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของยูดาห์</verse>
				<verse number="30">มัน​เป็น​ยุคที่​มี​สงคราม​เกิดขึ้น​ตลอด​เวลา​ระหว่าง​เรโหโบอัม​กับ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="31">เรโหโบอัม​ก็​ได้​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​รวม​กับ​พวกเขา​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด แม่​ของ​เขา​ชื่อนาอามาห์ นาง​เป็น​ชาว​อัมโมน และ​อาบียัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">อาบียัม ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​องค์ใหม่​ของยูดาห์ ซึ่ง​ตรงกับ​ปี​ที่​สิบแปด​ที่​เยโรโบอัม​ปกครอง​อิสราเอล เยโรโบอัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เนบัท</verse>
				<verse number="2">อาบียัม​ได้​ปกครอง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สามปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​มาอาคาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อาบีชาโลม</verse>
				<verse number="3">อาบียัม​ได้​ทำ​บาป​ทุกอย่าง​เหมือน​กับ​ที่​พ่อ​ของ​เขา​ทำ​ไว้​ก่อน​หน้าเขา ใจ​ของเขา​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา ไม่​เหมือน​กับ​ใจ​ของดาวิด​บรรพบุรุษ​ของเขา​ที่​สัตย์ซื่อนั้น</verse>
				<verse number="4">อย่างไร​ก็ตาม เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของดาวิด​ได้​ให้​ตะเกียง​แก่​เขา​หนึ่งดวง​ใน​เยรูซาเล็ม คือ​ได้​ตั้ง​ลูกชาย​คนหนึ่ง​ของ​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา และ​ทำให้​เมือง​เยรูซาเล็ม​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ดาวิด​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ไม่​ได้​หันเห​ไป​จาก​สิ่งหนึ่ง​สิ่งใด​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​เขา​ไว้​ตลอด​ชั่วชีวิต​ของ​เขา ยกเว้น​ใน​เรื่อง​ของ​อุรียาห์ ​ชาว​ฮิตไทต์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="6"></verse>
				<verse number="7">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​ของ​อาบียัม และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป ได้​จดบันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ มี​การ​ทำ​สงคราม​กัน​ระหว่าง​อาบียัม​และ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="8">อาบียัม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูกฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด และ​อาสา​ลูกชาย​ของเขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="9">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบ​ที่​เยโรโบอัม​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล อาสา​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="10">เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สี่สิบเอ็ด​ปี ย่า​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​มาอาคาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อาบีชาโลม</verse>
				<verse number="11">อาสา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="12">เขา​ขับ​ไล่​พวก​ผู้ชาย​ขายตัว ตาม​ศาลเจ้า​ออก​ไป​จาก​แผ่นดินนี้ และ​กำจัด​พวก​รูปเคารพ​ทั้งหมด​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ได้​สร้าง​ทิ้งไว้</verse>
				<verse number="13">เขา​ยัง​ปลด​มาอาคาห์ แม่​ของ​เขา​ออก​จาก​ตำแหน่ง​แม่​ของ​กษัตริย์ เพราะ​นาง​ได้​สร้าง​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ที่​น่า​ขยะแขยง​ขึ้น​มา​ต้น​หนึ่ง อาสา​โค่น​เสา​ต้นนั้น​ทิ้ง​และ​เผา​ทิ้ง​ใน​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="14">ถึง​แม้​ว่า​เขา​ไม่​ได้​รื้อ​พวก​สถานที่​นมัสการ​ทั้งหลายทิ้ง แต่​ใจ​ของ​อาสา​ยัง​สัตย์ซื่อ​กับ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต​ของเขา</verse>
				<verse number="15">เขา​นำ​พวก​เงิน ทอง​และ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​ต่างๆ​ที่​เขา​และ​พ่อ​ของ​เขา​ได้​บนบาน​ไว้​ต่อ​พระยาห์เวห์ มา​ไว้​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ใน​ยุคนั้น อาสา​กับ​กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล​ได้​ทำ​สงคราม​กัน​อยู่​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​บาอาชา​ของ​อิสราเอล​ขึ้นไป​ต่อสู้​กับ​ยูดาห์​และ​ได้​สร้าง​ป้อม​รามาห์​ขึ้น เพื่อ​กัน​ไม่ให้​ใคร​เข้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อาสา​จึง​เอา​เงิน​และ​ทอง​ที่​หลงเหลือ​อยู่​ใน​คลัง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ใน​วัง​ของ​เขาเอง แล้ว​นำ​ไป​มอบ​ให้​กับ​พวก​เจ้าหน้าที่ ให้​เอา​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​เบนฮาดัด​ของ​อารัม ที่​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​ดามัสกัส เบนฮาดัด​เป็น​ลูกชาย​ของ​ทับริมโมน ทับริมโมน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮซีโอน</verse>
				<verse number="19">อาสา​ให้​คน​ของ​เขา​พูด​กับ​เบนฮาดัด​ว่า “เรา​มา​เป็น​พันธมิตร​กันเถิด ให้​เหมือน​กับ​ที่​พ่อ​ของ​เรา​กับ​พ่อ​ของ​ท่าน​เคย​ทำ​กันไว้ ดูสิ เรา​ได้​ส่ง​ของขวัญ​เป็น​เงิน​และ​ทอง​มา​ให้ท่าน ขอ​ท่าน​ช่วย​เลิก​เป็น​พันธมิตร​กับ​กษัตริย์​บาอาชา​ของ​อิสราเอล​ด้วยเถิด เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ยกทัพ​กลับ​ไป​จากเรา”</verse>
				<verse number="20">เบนฮาดัด​ก็​ตกลง​เป็น​พันธมิตร​กับ​กษัตริย์​อาสา และ​ส่ง​พวก​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​เขา​ไป​โจมตี​เมือง​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เขา​เอา​ชนะ​เมือง​อิโยน เมือง​ดาน เมือง​อาเบล-เบธมาอาคาห์ และ​หมู่บ้าน​ทั้งหมด​ตาม​แถบ​ทะเลสาบ​กาลิลี รวมถึง​ดินแดน​นัฟทาลี​ทั้งหมดด้วย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​บาอาชา​รู้​เรื่องเข้า เขา​ก็​หยุด​สร้าง​ป้อม​รามาห์​และ​ถอนทัพ​กลับ​ไป​ที่​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="22">แล้ว​กษัตริย์​อาสา​ก็​ได้​มี​คำ​สั่ง​ไป​ถึง​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด ไม่​เว้น​แม้​แต่​คนเดียว ให้​พวก​เขา​ไป​รื้อ​เอา​หิน​และ​ไม้​ที่​ป้อม​รามาห์​ที่​บาอาชา​สร้าง​ค้างไว้ แล้ว​กษัตริย์​อาสา​ก็​เอา​ของ​เหล่านั้น​มา​สร้าง​เมือง​เกบา​ขึ้น​ใน​เขตแดน​ของ​เบนยามิน​และ​สร้าง​เมือง​มิสปาห์ด้วย</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ที่​เกิดขึ้น​ใน​ยุค​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาสา ความ​สำเร็จทุก​อย่าง​ของเขา ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ทำ​และ​เมือง​ต่างๆ​ที่​เขา​สร้าง​ขึ้น ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ แต่​ตอน​ที่​เขา​แก่​ตัวลง เท้า​ทั้งสอง​ข้าง​ของ​เขา​เป็นโรค</verse>
				<verse number="24">แล้ว​อาสา​ก็​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูกฝัง​อยู่​กับ​พวกเขา​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด บรรพบุรุษ​ของเขา และ​เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="25">นาดับ​ลูกชาย​ของ​เยโรโบอัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ตรงกับ​ปี​ที่​สอง​ที่​อาสา​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ นาดับ​ปกครอง​อยู่​เหนือ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​สอง​ปี</verse>
				<verse number="26">เขา​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​เดินตาม​รอย​พ่อ​เขา​และ​ทำ​บาป​เหมือน​กับ​พ่อ​ซึ่ง​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​หลง​ไป​ทำ​บาปด้วย</verse>
				<verse number="27">บาอาชา ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์ จาก​ครอบครัว​อิสสาคาร์​วางแผน​ฆ่า​นาดับ และ​ได้​ฆ่า​นาดับตาย​ที่​เมือง​กิบเบโธน​ของ​ชาวฟีลิสเตีย ตอน​ที่​นาดับ​และ​อิสราเอล​ทั้งหมด​กำลัง​ล้อม​เมือง​นั้นอยู่</verse>
				<verse number="28">บาอาชา​ฆ่า​นาดับ​ใน​ปี​ที่สาม​ที่​อาสา​เป็น​กษัตริย์​แห่งยูดาห์ แล้วบาอาชา​ก็ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากนาดับ</verse>
				<verse number="29">ทันที​ที่​บาอาชา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​ได้​ฆ่า​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ทิ้ง​จนหมด เขา​ไม่​ยอม​ไว้​ชีวิต​คน​ใน​ครอบครัวนี้เลย​แม้แต่​คนเดียว แต่​กลับ​ทำลาย​พวก​เขา​จนหมด ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เคย​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​ชาว​ชิโลห์ ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เป็น​เพราะ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​เยโรโบอัม​ที่​ได้​ทำไว้ ซึ่ง​เป็น​ต้นเหตุ​ที่​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย และ​เพราะ​เขา​ได้​ไป​ยั่ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ให้โกรธ</verse>
				<verse number="31">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​นาดับ​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้ทำ ได้​จดบันทึกไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​อาสา​และ​กษัตริย์​บาอาชา​ทำ​สงครามกัน​ตลอด​เวลา​ใน​ยุค​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">ใน​ปี​ที่สาม​ที่​อาสา​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ บาอาชา ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​อยู่​ที่​ทีรซาห์ เขา​ได้​ครอบ​ครอง​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​เป็น​เวลา​ยี่สิบสี่ปี</verse>
				<verse number="34">เขา​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​เดิน​ตาม​รอย​เยโรโบอัม และ​ทำ​บาป​เหมือน​กับ​เยโรโบอัม ซึ่ง​ทำ​ให้​ชาว​อิสราเอล​หลง​ไป​ทำ​บาปด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​พูด​ต่อต้าน​บาอาชา ผ่าน​มา​ทาง​เยฮู ผู้พูดแทนพระองค์ เยฮู​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮานานี พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​ยก​เจ้า​ขึ้น​มา​จาก​ผงดิน​และ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา แต่​เจ้า​กลับ​ไป​เดินตาม​รอย​ของ​เยโรโบอัม​และ​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​เรา​หลง​ไป​ทำบาป และ​พวกเขา​ก็​ยั่ว​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น บาอาชา เรา​จะ​ทำลาย​เจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​เจ้า และ​เรา​จะ​ทำให้​ครอบครัว​ของเจ้า​เป็น​เหมือน​กับ​ครอบครัว​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของเนบัท</verse>
				<verse number="4">พวก​หมา​จะ​มา​รุม​กิน​ศพ​คน​ของ​เจ้า​ที่​ตาย​อยู่​ในเมือง และ​พวก​นก​บน​ฟ้า​ก็​จะ​มา​กิน​ศพ​คน​ที่​ตาย​อยู่​ในชนบท”</verse>
				<verse number="5">เหตุการณ์​ต่างๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​บาอาชา สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำไป​และ​ความสำเร็จ​ของเขา ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="6">บาอาชา​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ที่​ทีรซาห์ และ​เอลาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="7">ใน​หนังสือนั้น​ก็​มี​เรื่อง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ถึง​บาอาชา​และ​ครอบครัว​ของเขา ผ่าน​มา​ทาง​เยฮู ผู้พูดแทนพระองค์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮานานี เพราะ​ความชั่ว​ทั้งหมด​ที่​บาอาชา​ทำ​ไป​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ทำตัว​เหมือน​กับ​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม แล้ว​เขา​ทำลาย​ครอบครัวนั้น​ด้วย ทั้งหมดนี้​ได้​ไป​ยั่ว​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="8">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบ​หก​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ เอลาห์​ลูกชาย​ของ​บาอาชา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​ทีรซาห์​เป็น​เวลา​สอง​ปี</verse>
				<verse number="9">ศิมรี ผู้บังคับ​บัญชา​รถรบ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​เขา​วางแผน​ฆ่า​เอลาห์ ใน​เวลานั้น​เอลาห์​อยู่​ที่​เมือง​ทีรซาห์ เขา​กำลังเมา​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​อารซา อารซา​เป็น​ผู้​ควบคุม​ดูแล​วัง​ที่​เมือง​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="10">ศิมรี​เข้า​มา​และ​ฆ่า​เอลาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด​ที่​กษัตริย์​อาสา​ปกครอง​ยูดาห์ แล้ว​ศิมรี​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​เอลาห์</verse>
				<verse number="11">ทันที​ที่​ศิมรี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​ฆ่า​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ตาย​จนหมด เขา​ไม่​ไว้​ชีวิต​ผู้ชายเลย​แม้แต่​คนเดียว​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ญาติ​หรือ​เพื่อน​ของ​บาอาชา</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ศิมรี​จึง​ได้​ทำลาย​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ทั้งหมด เรื่องนี้​เกิดขึ้น​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​บาอาชา ผ่าน​ทาง​เยฮู​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เพราะ​บาป​ทั้งหลาย​ที่​บาอาชา​และ​เอลาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ทำ​ไว้ และ​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​อิสราเอล​ต้อง​ทำ​บาป​ไปด้วย พวกเขา​ไป​กราบไหว้​รูปเคารพ​ที่​ไร้ค่า​เหล่านั้น ซึ่ง​เป็น​การยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​โกรธ</verse>
				<verse number="14">เหตุการณ์​ต่างๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เอลาห์​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ทำ ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ ศิมรี​ได้​ขึ้น​ครองราชย์​อยู่​ใน​ทีรซาห์​เจ็ด​วัน กองทัพ​เขา​ได้​หยุด​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้​กิบเบโธน​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​บรรดา​ชาว​อิสราเอล​ใน​ค่าย​ได้ยิน​ว่า​ศิมรี​ได้​วางแผน​ต่อต้าน​กษัตริย์​และ​ฆ่า​เขา​ตายแล้ว พวกเขา​จึง​ป่าว​ประกาศ​ให้​อมรี​ซึ่ง​เป็น​แม่ทัพ ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ใน​วัน​นั้น​ที่​ใน​ค่าย</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อมรี​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​พา​กัน​ถอน​ทัพ​ออก​จาก​กิบเบโธน​และ​ไป​ล้อม​เมือง​ทีรซาห์​ไว้</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ศิมรี​เห็น​ว่า​เมือง​ถูก​ล้อม เขา​จึง​เข้า​ไป​ใน​ป้อม​ของ​วัง​กษัตริย์ แล้ว​เผา​วัง​พร้อม​กับ​ตัวเอง แล้ว​เขา​ก็​ตาย​ไป​ใน​กองไฟนั้น</verse>
				<verse number="19">ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​บาป​ที่​เขา​ทำ เขา​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เดินตาม​รอย​ของ​เยโรโบอัม​ที่​ทำ​บาป​และ​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​อิสราเอล​ทำ​บาปด้วย</verse>
				<verse number="20">เหตุการณ์​ต่างๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​ศิมรี​และ​การ​ทรยศ​ของเขา ได้​จด​บันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ก็​แตก​ออก​เป็น​สอง​ฝ่าย ฝ่ายหนึ่ง​สนับสนุน​ให้​ทิบนี​ลูกชาย​ของ​กีนัท​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​สนับสนุน​อมรี</verse>
				<verse number="22">แต่​คน​ที่​ติดตาม​อมรีนั้น​แข็งแกร่ง​กว่า​ฝ่าย​ของ​ทิบนี​ลูกชาย​ของ​กีนัท ดังนั้น​ทิบนี​จึง​ตาย​และ​อมรี​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">ใน​ปี​ที่​สามสิบเอ็ด​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ อมรี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล เขา​เป็น​กษัตริย์​อยู่​สิบสอง​ปี โดย​ช่วง​หกปี​แรก​อยู่​ใน​เมือง​ทีรซาห์</verse>
				<verse number="24">เขา​ซื้อ​เนินเขา​สะมาเรีย​มา​จาก​เชเมอร์​ด้วย​เงิน​สอง​ตะลันต์ และ​สร้าง​เมือง​ขึ้น​เมืองหนึ่ง​บน​เขานั้น และ​ให้​ชื่อ​ว่า​เมือง​สะมาเรีย ตาม​ชื่อ​ของ​เจ้า​ของ​เนินเขา​คนก่อน</verse>
				<verse number="25">แต่​อมรี​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ทำ​บาป​มาก​ยิ่งกว่า​กษัตริย์​องค์​ก่อนๆ​เสียอีก</verse>
				<verse number="26">เขา​เดินตาม​รอย​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​และ​ทำ​บาป​ตาม​เขา ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​อิสราเอล​ทั้งหมด​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย พวกเขา​ไป​กราบไหว้​รูปเคารพ​ที่​ไร้ค่า​เหล่านั้น เป็น​การ​ยั่วยุ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ให้​โกรธ</verse>
				<verse number="27">เหตุการณ์​ต่างๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​อมรี รวมทั้ง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เขา​ทำ​ไป​และ​ความสำเร็จ​ของ​เขา ได้​จดบันทึก​ไว้แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="28">อมรี​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย และ​อาหับ​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="29">ใน​ปี​ที่​สามสิบแปด​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์ อาหับ​ลูกชาย​ของ​อมรี​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย ปกครอง​อยู่​เหนือ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​ยี่สิบสองปี</verse>
				<verse number="30">อาหับ​ลูกชาย​ของ​อมรี​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วช้า​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​มาก​ยิ่งกว่า​กษัตริย์​องค์​ไหนๆ​ที่​อยู่​ก่อน​หน้าเขา​เคย​ทำ​เสียอีก</verse>
				<verse number="31">แค่​ทำ​ตาม​บาป​ต่างๆ​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัทนั้น​ยัง​น้อยไป เขา​ยัง​ไป​แต่งงาน​กับ​เยเซเบล​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เอ็ทบาอัล​ของ​ชาว​ไซดอน และ​เริ่ม​ไป​รับใช้​พระ​บาอัล และ​นมัสการ​พระนั้น​อีกด้วย</verse>
				<verse number="32">เขา​สร้าง​แท่นบูชา​สำหรับ​พระ​บาอัล​ขึ้น​ใน​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล​ที่​เขา​สร้าง​ขึ้น​ใน​เมือง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="33">อาหับ​ยัง​สร้าง​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​และ​ยิ่ง​ยั่ว​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ให้​โกรธ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น​กว่า​ที่​พวก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​เคย​ทำ​มา​ก่อนหน้าเขา</verse>
				<verse number="34">ใน​สมัย​ของ​อาหับ ฮีเอล​ชาว​เบธเอล​ได้​สร้าง​เมือง​เยริโค​ขึ้น​ใหม่​อีก​ครั้ง เมื่อ​เขา​สร้าง​ฐาน​ของ​เมืองนั้น อาบีรัม​ลูกชาย​คนแรก​ของ​เขา​ก็ตาย และ​เมื่อ​เขา​สร้าง​ประตู​ต่างๆ​ขึ้น เสกุบ​ลูกชาย​คน​สุดท้อง​ของ​เขา​ก็​ต้อง​มา​ตาย​ลงอีก ซึ่ง​ตรง​กับ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​โยชูวา​ลูกชาย​ของ​นูน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ขณะนั้น​เอลียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จาก​เมือง​ทิชบี​ที่​อยู่​ใน​กิเลอาด ได้​พูด​กับ​กษัตริย์​อาหับ​ว่า “ข้าพเจ้า​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้นเลย​ว่า​จะ​ไม่​มี​ฝน​หรือ​น้ำค้าง​ตกลง​มา​เลย​ภาย​ใน​สอง​สาม​ปีนี้ นอกจาก​ข้าพเจ้า​จะ​สั่ง​ให้​มัน​ตกลง​มา​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ไป​จาก​ที่นี่​เสีย มุ่ง​หน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​และ​หลบซ่อน​อยู่​ข้าง​ลำธาร​เครีท ซึ่ง​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​ได้​ดื่ม​น้ำ​จาก​ลำธารนั้น และ​เรา​ได้​สั่ง​พวก​นกกา​ให้​หา​อาหาร​มา​เลี้ยง​เจ้า​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​ทำตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอกไว้ เขา​ไป​ที่​ลำธาร​เครีท​ที่​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">พวก​กา​ทั้งหลาย​ได้​นำ​ขนมปัง​และ​เนื้อสัตว์​มา​ให้​เอลียาห์​ทั้งเช้า​และ​เย็น และ​เขา​ก็​ดื่ม​น้ำ​จาก​ลำธารนั้น</verse>
				<verse number="7">แต่​ต่อมา​ภายหลัง​ลำธารนั้น​ได้​แห้งขอด​ลง เพราะ​ฝน​ไม่​ตก​ลง​บน​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="9">“ให้​ไป​ที่​เมือง​ศาเรฟัท​ใน​ไซดอน​ทันที และ​อยู่​ที่​นั่น เรา​ได้​สั่ง​ให้​แม่หม้าย​คนหนึ่ง​ใน​สถานที่นั้น จัดหา​อาหาร​ให้​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="10">เขา​ก็เลย​เดินทาง​ไป​ที่​เมือง​ศาเรฟัท เมื่อ​เขา​มา​ถึง​ที่​ประตู​เมือง มี​แม่หม้าย​คน​หนึ่ง​กำลัง​เก็บฟืน​อยู่ เขา​เรียก​นาง​และ​บอก​ว่า “ขอ​น้ำ​ใส่​ไห​ของ​ท่าน​มา​ให้​เรา​ดื่มหน่อย”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​นาง​กำลัง​จะ​เอา​มัน​มา​ให้​เขา เขา​ก็​เรียก​นาง บอก​ว่า “ขอ​ขนมปัง​สัก​ก้อน​ให้​เราด้วย”</verse>
				<verse number="12">นาง​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ได้​เลย​ว่า​ฉัน​ไม่​มี​ขนมปัง มี​เพียง​แป้ง​หนึ่ง​กำ​มือ​อยู่​ก้นไห กับ​น้ำมัน​อีก​เพียง​เล็กน้อย​ใน​เหยือก นี่​ฉัน​กำลัง​เก็บ​ฟืน เพื่อ​นำ​กลับ​ไป​ทำ​อาหาร​ที่​บ้าน​ให้​ตัวเอง​และ​ลูกชาย​ของฉัน เพื่อ​เรา​จะ​ได้​กิน​มัน​แล้วก็​อด​ตาย”</verse>
				<verse number="13">เอลียาห์​พูด​กับ​นาง​ว่า “อย่า​กลัวเลย กลับ​ไป​บ้าน​และ​ทำ​อย่าง​ที่​ท่าน​ได้​พูดไว้ แต่​ท่าน​ต้อง​ทำ​ขนมปัง​ก้อน​เล็กๆ​ให้​เรา​ก่อน​จาก​ของ​ที่​ท่าน​มี​อยู่ และ​เอา​มัน​มา​ให้​กับ​เรา หลังจาก​นั้น​ก็​ทำ​ขนมปัง​ให้​กับ​ตัว​ท่าน​เอง​และ​ลูกชาย​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด ‘แป้ง​ใน​ไห​จะ​ไม่​มี​วัน​หมด​และ​น้ำมัน​ใน​เหยือก​จะ​ไม่​มี​วัน​ขาด​ไป จน​กว่า​จะ​ถึง​วัน​ที่​พระยาห์เวห์​ทำให้​ฝน​ตกลง​บน​แผ่นดินนี้’”</verse>
				<verse number="15">นาง​จาก​ไป​และ​ทำ​ตาม​ที่​เอลียาห์​บอก​นางไว้ และ​หลังจาก​นั้น ทั้งเอลียาห์ หญิง​คนนั้น​กับ​ครอบครัว​ของ​นาง​ก็​มี​อาหาร​กิน​ทุกวัน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​แป้ง​ใน​ไห​ไม่​เคย​หมด และ​น้ำมัน​ใน​เหยือก​ก็​ไม่​เคย​ขาดไป ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​พูด​ไว้​ผ่านทาง​เอลียาห์</verse>
				<verse number="17">ต่อมา​ลูกชาย​ของ​หญิง​คนนั้น ที่​เป็น​เจ้า​ของ​บ้าน​หลังนั้น เกิด​ไม่​สบาย​ขึ้น​มา อาการ​ของ​เขา​ทรุด​หนัก​ลง​เรื่อยๆ​และ​ใน​ที่สุด​ก็​หยุด​หายใจ</verse>
				<verse number="18">นาง​ได้​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า นี่​ท่าน​โกรธ​ฉัน​ด้วย​เรื่อง​อะไรหรือ ท่าน​มา​ที่​นี่​เพื่อ​ที่​จะ​มา​ย้ำ​เตือน​ถึง​บาป​ของฉัน​และ​มา​ทำ​ให้​ลูกชาย​ของ​ฉัน​ตาย​อย่างนั้นหรือ”</verse>
				<verse number="19">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “มอบ​ลูกชาย​ของ​ท่าน​มา​ให้​เราเถิด” เขา​เอา​เด็ก​มา​จาก​อ้อมแขน​ของ​นาง เขา​อุ้ม​เด็ก​ขึ้น​ไป​บน​ห้อง​ที่​เขา​อยู่ และ​วางตัว​เด็ก​ไว้​บน​เตียง</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​ก็​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​นำ​ความ​เศร้าโศก​มา​ให้​กับ​หญิงหม้าย​คนนี้​ที่​ข้าพเจ้า​อาศัย​อยู่​ด้วย​อย่างนี้หรือ พระองค์​ทำ​ให้​ลูกชาย​ของ​นาง​ตาย​อย่างนี้หรือ”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​ก็​เหยียด​ตัว​นอน​ทับ​เด็ก​ชาย​คน​นั้น​สามครั้ง และ​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ชีวิต​ของ​เด็ก​ชาย​คนนี้​กลับ​คืน​มา​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของ​เอลียาห์ และ​ชีวิต​ของ​เด็กชาย​คนนั้น​ก็​กลับ​คืน​มา​สู่​ร่าง​ของ​เขา และ​เขา​ก็​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="23">เอลียาห์​อุ้ม​เด็ก​ลง​มา​จาก​ห้อง​ใน​บ้าน​หลัง​นั้น เขา​ได้​มอบ​เด็ก​คืน​ให้​กับ​แม่ และ​พูด​ว่า “ดูสิ ลูกชาย​ของ​ท่าน​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา​แล้ว”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​หญิง​คนนั้น พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “ตอนนี้ ฉัน​รู้​แล้ว​ว่า​ท่าน​คือ​คน​ของ​พระเจ้า และ​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ปาก​ของ​ท่านจริงๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น ใน​ช่วง​ปี​ที่สาม​ที่​ฝน​ไม่​ตก พระยาห์เวห์​บอก​เอลียาห์​ว่า “ไป​ปรากฏ​ตัว​ให้​กษัตริย์​อาหับ​เห็นสิ แล้ว​เรา​จะ​ส่ง​ฝน​ให้​ตกลง​มา​บน​แผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="2">เอลียาห์​จึง​ไป​เข้า​เฝ้า​กษัตริย์​อาหับ ตอนนั้น​ใน​เมือง​สะมาเรีย ภาวะ​ความ​อดอยาก​แห้งแล้ง​อยู่​ใน​ขั้น​รุนแรงแล้ว</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​อาหับ​ได้​เรียก​ตัว​โอบาดียาห์​หัวหน้า​ผู้ดูแลวัง​มา​พบ (โอบาดียาห์​เป็น​คน​ที่​เคารพ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​อย่างสูง</verse>
				<verse number="4">ตอน​ที่​เยเซเบล​ฆ่า​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า โอบาดียาห์​ได้​ช่วย​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ไว้​ถึง​หนึ่งร้อยคน และ​ซ่อน​ตัว​พวกเขา​ไว้​ใน​ถ้ำ​สอง​แห่ง แห่ง​ละ​ห้า​สิบ​คน และ​ได้​จัดหา​อาหาร​และ​น้ำ​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย)</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​อาหับ​ได้​พูด​กับ​โอบาดียาห์​ว่า “เดินทาง​ไป​ตาม​แหล่ง​ตาน้ำ​และ​หุบเขา​ทั้งหมด​ที่​อยู่​บน​แผ่นดินนี้ บางที​พวกเรา​อาจ​จะ​พบ​ต้นหญ้า​มา​ใช้​เลี้ยง​ม้า​และ​ล่อ​เหล่านี้​ให้​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป พวกเรา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ฆ่า​สัตว์​ตัวใด​ตัวหนึ่ง​ของ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​จึง​ได้​แบ่ง​พื้นที่​กัน​เพื่อ​จะ​ได้​ค้นหา​ได้​ทั่วถึง อาหับ​ไป​ทางหนึ่ง​และ​โอบาดียาห์​ไป​อีก​ทางหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">ใน​ขณะ​ที่​โอบาดียาห์​กำลัง​เดินทาง​อยู่ เอลียาห์​ได้​มา​พบ​เขา โอบาดียาห์​จำ​เขา​ได้ เขา​ก้มกราบ​ลง​กับ​พื้น​และ​พูด​ว่า “นี่​ท่าน​จริงๆ​หรือ เอลียาห์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="8">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ใช่แล้ว ไป​บอก​กับ​เจ้านาย​ของ​เจ้า​ว่า ‘เอลียาห์​อยู่​ที่นี่​แล้ว’”</verse>
				<verse number="9">โอบาดียาห์​ถาม​กลับ​ว่า “นี่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ผิดหรือ ท่าน​ถึง​จะ​ส่ง​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​อาหับ​ฆ่า</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ส่ง​คน​ไป​ค้นหา​ท่าน​จนทั่ว​ทุกหนแห่ง ไม่​มี​ชนชาติใด​หรือ​อาณาจักรใด​เลย​ที่​กษัตริย์​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ส่ง​คน​ไป​ค้นหา​ท่าน และ​ถ้า​ชนชาติใด​หรือ​อาณาจักรใด​บอก​ว่า ‘คนนั้น​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่’ กษัตริย์​อาหับ​ก็​จะ​ให้​คน​เหล่านั้น​สาบาน​ว่า​พวกเขา​หา​ท่าน​ไม่​พบ​จริงๆ</verse>
				<verse number="11">แต่​ตอนนี้​ท่าน​กลับ​ให้​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘เอลียาห์​อยู่​ที่นี่​แล้ว’</verse>
				<verse number="12">พอ​ข้าพเจ้า​ไป​จาก​ท่าน​แล้ว ข้าพเจ้า​ไม่​รู้​ว่า​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​พา​ท่าน​ไป​ที่ใด ถ้า​ข้าพเจ้า​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​อาหับ​และ​เขา​เกิด​หา​ท่าน​ไม่​พบ เขา​ก็​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​เสีย ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​ได้​เคารพ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​มา​ตั้งแต่​หนุ่ม​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="13">เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ท่าน​ไม่​เคย​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ลง​ไปหรือ ตอน​ที่​เยเซเบล​กำลัง​ฆ่า​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​ซ่อนตัว​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ถึง​หนึ่งร้อย​คน​ไว้​ใน​ถ้ำ​สอง​แห่ง แห่ง​ละ​ห้าสิบ​คน และ​จัดหา​อาหาร​และ​น้ำ​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ตอนนี้​ท่าน​มา​บอก​ข้าพเจ้า​ให้​ไป​หา​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​และ​พูด​ว่า ‘เอลียาห์​อยู่​ที่นี่​แล้ว’ เขา​ต้อง​ฆ่า​ข้าพเจ้า​แน่”</verse>
				<verse number="15">เอลียาห์​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ที่​เรา​รับใช้อยู่ มี​ชีวิต​อยู่​แน่นอน​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า ใน​วันนี้แหละ​เรา​จะ​ไป​ปรากฏ​ตัว​ให้​อาหับ​เห็น”</verse>
				<verse number="16">โอบาดียาห์​จึง​ไป​หา​กษัตริย์​อาหับ​และ​บอก​เรื่องนี้​กับ​เขา และ​กษัตริย์​อาหับ​ก็​ไป​พบ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​กษัตริย์​เห็น​เอลียาห์ เขา​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “นั่น​เป็น​เจ้า​จริงๆ​หรือ ไอ้ตัว​สร้างปัญหา​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="18">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​สร้างปัญหา​ให้​อิสราเอล แต่​ท่าน​และ​ครอบครัว​ของ​บรรพบุรุษ​ท่าน​ต่างหาก​ที่​เป็น​คน​ทำ ท่าน​ได้​ละทิ้ง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไป​ติดตาม​พระ​บาอัล</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้ ให้​เรียก​ประชาชน​จาก​ทั่วทั้ง​อิสราเอล​มา​พบ​กับ​ข้าพเจ้า​บน​ภูเขา​คารเมลนี้ และ​ให้​นำ​ตัว​พวก​ผู้พูดแทนพระ​บาอัล​ทั้ง​สี่ร้อย​ห้าสิบ​คน รวมทั้ง​พวก​ผู้พูดแทนพระ​อาเชราห์ อีก​สี่ร้อย​คน​ที่​นั่ง​กิน​อาหาร​ร่วม​โต๊ะ​กับ​เยเซเบล​มาด้วย”</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​อาหับ​จึง​ส่งข่าว​ไป​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​และ​เรียก​ประชุม​พวก​ผู้พูดแทนพระ​ปลอม​เหล่านั้น​ที่​บน​ภูเขา​คารเมล</verse>
				<verse number="21">เอลียาห์​ได้​ไป​อยู่​ข้างหน้า​ของ​ประชาชน​ทั้งหมด​และ​พูด​ว่า “นี่​พวกเจ้า​ยัง​จะ​ลังเล​สองจิต​สองใจ​อย่างนี้​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน ถ้า​พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า ให้​ติดตาม​พระองค์​ไป แต่​ถ้า​พระ​บาอัล​เป็น​พระเจ้า ก็​ให้​ติดตาม​เขา​ไป” แต่​ประชาชน​ไม่​ตอบ​เขา​สักคำ</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เอลียาห์​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เพียง​คน​เดียว​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่ แต่​พระ​บาอัล​มี​ผู้พูดแทน​มัน​อยู่​ถึง​สี่ร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="23">ให้​เอา​วัว​ตัวผู้​สอง​ตัว​มา​ให้​พวกเรา ให้​พวกเขา​เป็น​คน​เลือก​ว่า​พวกเขา​จะ​เอา​ตัว​ไหน และ​ให้​พวกเขา​ตัด​มัน​เป็น​ท่อนๆ​ไป​วางไว้​บน​ฟืน​แต่​อย่า​จุด​ไฟ เรา​จะ​ไป​เตรียม​วัว​อีก​ตัว​หนึ่ง​และ​จะ​วาง​มัน​ไว้​บน​ฟืน​ที่​ไม่​จุด​ไฟ​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​เจ้า​ก็​ร้องเรียก​ชื่อ​พระ​ของ​พวกเจ้า ส่วน​เรา​ก็​จะ​ร้องเรียก​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระ​ที่​ตอบรับ​ด้วย​ไฟนั้น ก็​คือ​พระเจ้า” แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​พูด​ว่า “สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​มา​นั้น​เข้าท่า​ดี”</verse>
				<verse number="25">เอลียาห์​พูด​กับ​พวก​ผู้พูดแทนพระ​บาอัล​ว่า “เลือก​วัว​ตัวผู้​มา​ตัวหนึ่ง​และ​จัด​เตรียม​มัน​ก่อน เพราะ​พวกเจ้า​มี​คน​มากมาย เรียก​ชื่อ​พระ​ของ​พวกเจ้า​แต่​อย่า​เพิ่ง​จุด​ไฟ”</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​จึง​เลือก​วัว​ออก​มา​ตัว​หนึ่ง​และ​เตรียม​มัน​ไว้ แล้ว​พวกเขา​ก็​ร้องเรียก​ชื่อ​ของ​พระ​บาอัล​ตั้งแต่​เช้า​จน​ถึง​เที่ยง พวกเขา​ได้​ตะโกน​ว่า “ข้า​แต่​พระ​บาอัล โปรด​ตอบ​พวกเรา​ด้วย​เถิด” แต่​ไม่​มี​การ​ตอบรับ​ใดๆ ไม่​มี​เสียง​หรือ​การ​ตอบรับ​อะไรเลย พวกเขา​ก็​เต้นรำ​ไป​รอบๆ​แท่น​บูชา​ที่​พวกเขา​สร้าง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="27">ใน​ตอนเที่ยง เอลียาห์​เริ่ม​พูด​เยาะเย้ย​คน​เหล่านั้น​ว่า “ตะโกน​ดังขึ้น​อีกสิ เขา​เป็น​พระเจ้า​อย่าง​แน่นอน บางที​เขา​อาจ​จะ​ใจลอย​อยู่ บางที​เขา​อาจ​กำลัง​เข้า​ส้วม​อยู่ หรือ​กำลัง​เดินทาง​อยู่ หรือ​อาจ​จะ​นอนหลับ​อยู่ จะ​ต้อง​ให้​พวกเจ้า​ปลุก​มั้ง”</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​จึง​ตะโกน​ดังขึ้น และ​ใช้​ดาบ​กับ​หอก​กรีด​ตัวเอง​ซึ่ง​เป็น​ประเพณี​ของ​พวกเขา​อยู่​แล้ว จน​เลือด​ไหล​ออก​มา</verse>
				<verse number="29">เลย​เวลา​เที่ยง​วัน​ไปแล้ว พวกเขา​ยัง​คง​ทำ​สิ่ง​ที่​บ้า​คลั่ง​เช่นนั้น​ต่อ​ไป​จน​ถึง​เวลา​บูชา​ใน​ตอน​เย็น แต่​ก็​ยัง​ไม่​มี​เสียง ไม่​มี​คำตอบ และ​ไม่​มี​การตอบรับ</verse>
				<verse number="30">แล้ว​เอลียาห์​พูด​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “เข้า​มา​ใกล้ๆ​เรา​หน่อย” พวกเขา​ทุก​คน​ก็​เลย​เข้า​ไป​ใกล้ และ​เอลียาห์​ซ่อมแซม​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ถูก​รื้อ​ไปนั้น</verse>
				<verse number="31">เอลียาห์​เอา​ก้อนหิน​สิบสอง​ก้อน​มา​ตาม​จำนวน​เผ่า​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​ยาโคบ (พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​เคย​มา​ถึง​ยาโคบ​ว่า “เจ้า​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​อิสราเอล”)</verse>
				<verse number="32">เอลียาห์​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​ด้วย​หิน​ทั้ง​สิบสอง​ก้อนนั้น​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ขุด​ร่อง​รอบๆ​แท่นบูชานั้น ใหญ่​เพียง​พอ​ที่​จะ​ใส่​เมล็ด​พืช​ได้​สอง​ถัง</verse>
				<verse number="33">เขา​จัด​กอง​ไม้ฟืน และ​ตัด​วัว​ออก​เป็น​ท่อนๆ​แล้ว​วาง​มัน​ลง​บน​ไม้ฟืน แล้ว​ก็​พูด​กับ​คน​เหล่านั้น​ว่า “ตัก​น้ำ​ใส่​เหยือก​ทั้ง​สี่​เหยือก​ของ​พวกเจ้า​ให้​เต็ม และ​เท​มัน​ลง​บน​เครื่อง​บูชา​และ​บน​ไม้ฟืนนี้”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​เขา​บอก​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง และ​คน​เหล่านั้น​ก็​ทำ​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง แล้ว​เขา​ก็​บอก​ให้​พวกนั้น​ทำ​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม แล้ว​พวกนั้น​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม</verse>
				<verse number="35">น้ำ​ไหลนอง​ลง​มา​รอบๆ​แท่นบูชา​และ​ไหล​จน​ท่วม​ร่องนั้น</verse>
				<verse number="36">ใน​ช่วง​เวลา​ของ​การ​บูชานั้น​เอง เอลียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​ก้าว​ออก​ไป​ที่​ด้านหน้า​และ​อธิษฐาน​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค​และ​อิสราเอล ใน​วันนี้ ขอ​พระองค์​ทำให้​คน​รู้​เถิด​ว่า พระองค์​คือ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล และ​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​และ​ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ไป​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="37">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ตอบรับ​ข้าพเจ้าด้วย ตอบรับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพื่อ​ว่า​ประชาชน​เหล่านี้​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์ พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า และ​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​หันเห​หัวใจ​ของ​พวกเขา​ให้​กลับ​มา​หา​พระองค์​อีก​ครั้ง”</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ไฟ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ตก​ลง​มา​และ​เผา​ไหม้​เครื่อง​สัตวบูชา กอง​ฟืน ก้อน​หิน​ทั้งหมด รวมทั้ง​ดิน และ​ยัง​ลาม​ลง​ไป​ใน​น้ำ​ที่​อยู่​ใน​ร่องด้วย</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ประชาชน​ทั้งหมด​ได้​เห็น​เหตุการณ์นี้ พวกเขา​ต่าง​ก็​หมอบ​ลง​และ​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์ พระองค์​คือ​พระเจ้า พระยาห์เวห์ พระองค์​คือ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เอลียาห์​ก็​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “จับ​พวก​ผู้พูดแทนพระ​บาอัล​ไว้ อย่า​ให้​ใคร​หนี​รอด​ไป​ได้” พวกเขา​จับ​ตัว​คน​เหล่านั้น​ไว้ และ​เอลียาห์​ก็​ให้​นำ​ตัว​พวกนั้น​ลง​ไป​ที่​หุบเขา​คีโชน​และ​ฆ่า​พวกนั้น​ทิ้ง​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="41">แล้ว​เอลียาห์​ก็​พูด​กับ​กษัตริย์​อาหับ​ว่า “ไป​กิน​และ​ดื่ม​เถิด เพราะ​มี​เสียง​ฝน​ตก​หนัก​ลง​มา​แล้ว”</verse>
				<verse number="42">กษัตริย์​อาหับ​จึง​ไป​กิน​และ​ดื่ม แต่​เอลียาห์​ได้​ปีน​ขึ้น​ไป​บน​ยอด​เขา​คารเมล ก้มกราบ​ลง​บน​พื้นดิน​และ​ซุกหน้า​ไว้​ระหว่าง​หัวเข่า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="43">เขา​ได้​พูด​กับ​คน​รับใช้​ของ​เขา​ว่า “มอง​ไป​ทาง​ทะเลซิ” คน​รับใช้ คนนั้น​ก็​ขึ้น​ไป​มอง​ออก​ไป เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​เห็น​มี​อะไร​เลย​ครับท่าน” เอลียาห์​พูด​กับ​เขา​ถึง​เจ็ด​ครั้ง​ว่า “กลับ​ไป​ดู​ใหม่”</verse>
				<verse number="44">ใน​ครั้ง​ที่​เจ็ด​นั้นเอง คน​รับใช้​ของ​เขา​ก็​ได้​มา​รายงาน​ว่า “มี​เมฆ​ก้อน​หนึ่ง​ขนาด​เท่า​กำ​มือ​กำลัง​ขึ้น​มา​จาก​ทะเล” เอลียาห์​จึง​พูด​ว่า “กลับ​ไป​บอก​กษัตริย์​อาหับ​ว่า ‘ให้​ผูก​รถรบ​ของ​ท่าน​และ​รีบ​ลง​ไป​ก่อน​ที่​ฝน​จะ​หยุด​ท่านไว้’”</verse>
				<verse number="45">ใน​ขณะนั้น​เอง ท้องฟ้า​ก็​เริ่ม​ดำทะมึน​ไป​ด้วย​กลุ่ม​เมฆ​มากมาย ลม​เริ่ม​พัด​แรง ฝน​เท​ลง​มา​อย่าง​หนัก​และ​กษัตริย์​อาหับ​ก็​ได้​ขี่​รถรบ​มุ่ง​ไป​ยัง​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="46">ฤทธิ์เดช​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​อยู่​บน​ตัว​เอลียาห์ เขา​เอา​เสื้อคลุม​ยัด​เข้า​ไป​ใน​เข็มขัด และ​วิ่ง​แซง​หน้า​กษัตริย์​อาหับ​ไป​ถึง​ยิสเรเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ใน​ตอนนั้น​กษัตริย์​อาหับ​ได้บอก​กับ​เยเซเบล​ทุกอย่าง​ที่​เอลียาห์​ได้​ทำไป และ​เรื่อง​ที่​เอลียาห์​ฆ่า​พวก​ผู้พูดแทน​พระ​ปลอม​ทั้งหมด​ด้วยดาบ</verse>
				<verse number="2">เยเซเบล​จึง​ส่ง​คน​ส่งข่าว​ไป​ถึง​เอลียาห์ เพื่อ​บอก​ว่า “ขอ​ให้​พวก​พระ​ทั้งหลาย​ลงโทษ​เรา​อย่าง​แสนสาหัส หาก​ว่า​เรา​ไม่​ได้​ทำ​ให้​ชีวิต​แก​เป็น​เหมือน​คน​พวกนั้น​ก่อน​เวลานี้​ของ​วัน​พรุ่งนี้”</verse>
				<verse number="3">เอลียาห์​กลัว จึง​วิ่งหนี​เอาตัวรอด​ไป เมื่อ​เขา​มา​ถึง​เมือง​เบเออร์เชบา​ใน​ยูดาห์ เขา​ทิ้ง​คนใช้​เขา​ไว้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">ใน​ขณะ​ที่​ตัว​เขา​เอง​เดินทาง​ต่อไป​อีก​หนึ่ง​วัน​เข้าไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เขา​มา​ถึง​พุ่มไม้​แห่ง​หนึ่ง​จึง​นั่ง​ลง​ใต้​พุ่มไม้นั้น​และ​อธิษฐาน​ขอ​ให้​เขา​ตาย เขา​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์​พอกันที​สำหรับ​ข้าพเจ้า เอา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​เถิด ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ดี​ไป​กว่า​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้าเลย”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เขา​ก็​นอน​ลง​ที่​ใต้​พุ่มไม้นั้น​และ​หลับไป ทันใดนั้น ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ก็​มา​แตะต้อง​ตัวเขา​และ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น​มา​กินเถิด”</verse>
				<verse number="6">เขา​มอง​ไป​รอบๆ​และ​ที่​ข้าง​หัว​ของ​เขานั้น​มี​ขนมปัง​แผ่น​หนึ่ง​ที่​ปิ้ง​อยู่​บน​ก้อนหิน​ร้อน และ​มี​เหยือก​น้ำ​อยู่​เหยือก​หนึ่ง เขา​ได้​กิน​และ​ดื่ม แล้วก็​นอน​ต่อ</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​กลับ​มา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง และ​มา​แตะ​ตัว​เขา​และ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น​มา​กิน​เถิด เพราะ​ไม่อย่างนั้น​เจ้า​จะ​เดินทาง​ไม่ไหว”</verse>
				<verse number="8">เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​มา​กิน​และ​ดื่ม เมื่อ​เขา​มี​เรี่ยวแรง​ขึ้น​จาก​อาหาร​เหล่านั้น​แล้ว เขา​ก็​เดินทาง​ต่อ​ไป​อีก​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน จน​มา​ถึง​ภูเขา​โฮเรบ​ซึ่ง​เป็น​ภูเขา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">เขา​เข้าไป​ใน​ถ้ำ​แห่ง​หนึ่ง​และ​ค้างคืน​อยู่​ที่นั่น พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เอลียาห์ เจ้า​มา​ทำ​อะไร​ที่นี่”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทุ่มเท​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​มาตลอด ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​ปฏิเสธ​ข้อตกลง​ของ​พระองค์ และ​ทำลาย​พวก​แท่นบูชา​ของ​พระองค์ และ​ยัง​ฆ่า​พวก​ผู้พูดแทน​พระองค์​ด้วย​คมดาบ เหลือ​ข้าพเจ้า​เพียง​คนเดียว​เท่านั้น และ​ตอนนี้ พวกเขา​ก็​กำลัง​พยายาม​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ออก​ไป​ข้างนอก​และ​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​บน​ภูเขา เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ผ่าน​ไป” แล้วก็​มี​ลม​พายุ​พัด​มา​อย่าง​แรง​จน​แยก​ภูเขา​ออก​เป็น​สอง​ส่วน​และ​ทำลาย​ก้อนหิน​ต่างๆ​จน​แตก​ละเอียด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ลมนั้น หลังจาก​ที่​ลม​พัด​ผ่าน​ไป​แล้ว ก็​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ขึ้น แต่​พระยาห์เวห์​ก็​ไม่​ได้​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​ไหวนั้น</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​แผ่นดิน​ไหว​แล้ว​ก็​เกิด​ไฟ​ลุกไหม้ แต่​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ไฟ​เหมือนกัน และ​หลังจาก​ไฟ​ลุกไหม้​แล้ว​ก็​มี​เสียง​กระซิบ ที่​นุ่มนวล​เสียง​หนึ่ง​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เอลียาห์​ได้ยิน​เสียงนั้น เขา​ก็​เอา​เสื้อคลุม​ขึ้น​มา​ปิด​หน้า​และ​รีบ​ออก​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ปาก​ถ้ำ แล้ว​เสียงนั้น​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “เอลียาห์ เจ้า​มา​ทำ​อะไร​ที่นี่”</verse>
				<verse number="14">เขา​ตอบ​ไป​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทุ่มเท​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​มาตลอด ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​ปฏิเสธ​ข้อตกลง​ของ​พระองค์ และ​ทำลาย​พวก​แท่นบูชา​ของ​พระองค์ และ​ยัง​ฆ่า​พวก​ผู้พูดแทน​พระองค์​ด้วย​คมดาบ เหลือ​ข้าพเจ้า​เพียง​คนเดียว​เท่านั้น และ​ตอนนี้ พวกเขา​ก็​กำลัง​พยายาม​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “กลับ​ไป​ทางเดิม​ที่​เจ้า​มา และ​ไป​ที่​ทะเลทราย​ดามัสกัส เมื่อ​เจ้า​ไป​ถึง​ที่นั่น ให้​แต่งตั้ง​ฮาซาเอล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนืออารัม</verse>
				<verse number="16">และ​แต่งตั้ง​เยฮู​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​นิมชี ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล และ​แต่งตั้ง​เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​ชาว​อาเบลเมโฮลาห์​ให้​เป็น​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​สืบต่อ​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="17">เยฮู​จะ​ฆ่า​คน​ที่​หลบหนี​จาก​คมดาบ​ของ​ฮาซาเอล และ​เอลีชา​จะ​ฆ่า​คน​ที่​หลบหนี​มา​จาก​คมดาบ​ของ​เยฮู</verse>
				<verse number="18">เรา​ยัง​มี​เจ็ดพัน​คน​ใน​อิสราเอล ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​ไม่​ยอม​คุกเข่า​ลง​ให้​กับ​พระ​บาอัล และ​ปาก​ของ​พวกเขา​ก็​ไม่ได้​จูบ​มัน​ด้วย”</verse>
				<verse number="19">เอลียาห์​จึง​ออก​จาก​ที่นั่น และ​ได้​พบ​เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​กำลัง​ไถนา​ด้วย​วัว​เทียม​แอก​สิบสอง​คู่​และ​ตัว​เขา​เอง​กำลัง​ไถ​อยู่​ที่​คู่​ที่​สิบสอง เอลียาห์​ก็​เข้า​ไปหา​เขา​และ​ทิ้ง​เสื้อคลุม​ของ​เขา​ไป​บน​ตัว​เอลีชา</verse>
				<verse number="20">เอลีชา​ก็​เลย​ทิ้ง​วัว​ของ​เขา​และ​วิ่ง​ตาม​เอลียาห์ไป เขา​พูด​ว่า “ให้​ผม​ไป​จูบ​ลา​พ่อแม่​ของ​ผมก่อน แล้ว​ผม​จะ​ไป​กับ​ท่าน” เอลียาห์​ตอบ​ว่า “กลับ​ไปเถอะ แต่​อย่า​ลืม​เรื่อง​ที่​เรา​ได้​ทำ​กับ​เจ้านะ ”</verse>
				<verse number="21">เอลีชา​ก็​จาก​เขา​ไป แล้ว​กลับ​ไป​เอา​วัว​คู่​นั้น​ที่​ใช้​เทียมแอก​ไป​ฆ่า แล้ว​เอา​แอก​ไป​เป็น​ฟืน​ใช้​ย่างเนื้อ​และ​แจก​จ่าย​เนื้อ​ให้​กับ​ชาวบ้าน​และ​พวกเขา​ก็​กินกัน แล้ว​เอลีชา​ก็​ติดตาม​เอลียาห์ไป และ​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​เอลียาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​นั้น​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่ง​อารัม​ได้​รวบรวม​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา มี​กษัตริย์​จาก​ที่​อื่นๆ​อีก​สามสิบสอง​องค์​ได้​นำ​กอง​ทหาร​ม้า​และ​รถรบ​ของ​พวกเขา​เข้า​มา​ร่วมด้วย เขา​ได้​ขึ้น​ไป​ล้อม​เมือง​สะมาเรีย​และ​โจมตี​มัน</verse>
				<verse number="2">เขา​ส่ง​พวก​ผู้ส่งข่าว​เข้าไป​ใน​เมือง​ไป​หา​กษัตริย์​อาหับ​เพื่อ​บอก​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เบนฮาดัด​พูด</verse>
				<verse number="3">‘เงิน​และ​ทอง​ของ​เจ้า​ตก​เป็น​ของ​เราแล้ว และ​พวกเมีย​ที่​สวย​ที่สุด​ของ​เจ้า​และ​ลูกๆ​ของ​เจ้า​ก็​ตก​เป็น​ของ​เราแล้ว’”</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ตอบ​ไป​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​เรา เป็น​ไป​ตาม​ที่​ท่าน​พูด ตัวเรา​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​มี​อยู่​เป็น​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">พวก​ผู้ส่งข่าว​กลับ​มา​อีกครั้ง​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เบนฮาดัด​พูด ‘เรา​ส่งข่าว​มา​เพื่อ​สั่ง​ให้​เจ้า​มอบ​เงิน​และ​ทอง รวม​ทั้ง​เมีย​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​และ​ลูกๆ​ของ​เจ้ามา</verse>
				<verse number="6">แต่​ใน​วัน​พรุ่งนี้​เวลา​เดียวกันนี้ เรา​จะ​ส่ง​เจ้าหน้าที่​ของ​เรา​มา​ค้น​วัง​ของ​เจ้า​และ​พวกบ้าน​ของ​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​เจ้า พวกเขา​จะ​ยึด​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​มี​ค่า​ของ​เจ้า​และ​ขน​เอา​มัน​ไป’”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​อิสราเอล​เรียก​พวก​ผู้นำ​ทุกคน​ของ​แผ่นดิน​มา​ประชุม และ​พูด​ว่า “เห็น​หรือ​ไม่​ว่า​ชาย​คนนี้​กำลัง​เอา​ความ​ยุ่งยาก​มา​ให้แล้ว เมื่อ​เขา​ส่ง​คน​มา​ขอ​เมีย​ทั้งหลาย​กับ​ลูกๆ​ของข้า และ​เงินทอง​ของ​ข้า ข้า​ก็​ไม่ได้​ปฏิเสธ​เขาเลย”</verse>
				<verse number="8">พวก​ผู้นำ​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ต่าง​ตอบ​ว่า “อย่า​ไป​ฟัง​มัน​หรือ​ทำตาม​คำเรียกร้อง​ของ​มันเลย”</verse>
				<verse number="9">เขา​จึง​ตอบ​พวก​ผู้ส่งข่าว​ของ​เบนฮาดัด​ไป​ว่า “ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​นาย​ของ​เรา​ว่า ‘คน​รับใช้​ของ​ท่าน​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​เรียกร้อง​ใน​ครั้งแรก แต่​การ​เรียกร้อง​ใน​ครั้งนี้​เรา​ยอม​ให้​ไม่ได้’” พวก​เขา​จาก​ไป​และ​เอา​คำตอบนั้น​กลับ​ไป​บอก​กับ​เบนฮาดัด</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เบนฮาดัด​ก็​ส่งข่าว​มา​อีก​ข่าว​หนึ่ง​ถึง​อาหับ​ว่า “ขอให้​พวก​พระ​ทั้งหลาย​ลงโทษ​เรา​อย่าง​แสนสาหัส หาก​ว่า​เรา​ทิ้ง​ให้​เหลือ​ฝุ่น​ใน​เมือง​สะมาเรีย​พอ​ให้​คน​ของ​เรา​กำ​ได้​คนละ​หนึ่ง​กำ​มือ”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ตอบ​ไป​ว่า “ไป​บอก​เขา​ว่า ‘คน​ที่​กำลัง​สวม​เสื้อ​เกราะ​ไม่​สมควร​ที่​จะ​คุย​โอ้อวด​อย่าง​กับ​คน​ที่​กำลัง​ถอด​มัน​ออก’”</verse>
				<verse number="12">เบนฮาดัด​ได้ยิน​ข้อ​ความนี้​ใน​ขณะ​ที่​เขา​และ​บรรดา​กษัตริย์​กำลัง​ดื่มกัน​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​พวกเขา และ​เขา​ก็​ได้​สั่ง​คน​ของ​เขา​ว่า “เตรียม​โจมตี” พวก​เขา​จึง​เตรียม​เข้า​โจมตี​เมือง</verse>
				<verse number="13">ใน​ขณะนั้น​มี​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​คนหนึ่ง​มาหา​กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​และ​ได้​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘เจ้า​เห็น​กองทัพ​ขนาด​ใหญ่นั้น​หรือเปล่า เรา​จะ​ให้​มัน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เจ้า​ใน​วันนี้​และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="14">อาหับ​ถาม​ว่า “แต่​ใคร​จะ​เป็น​คน​ทำ​ละ” ผู้พูดแทน​พระเจ้า​คนนั้น​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘พวก​เจ้าหน้าที่​หนุ่มๆ​ของ​พวก​แม่ทัพ​ตาม​หัวเมือง​จะ​เป็น​คน​ทำ’” เขา​ถาม​ต่อว่า “แล้ว​ใคร​จะ​เป็น​คน​เริ่ม​รบ​ก่อน” ผู้พูดแทน​พระเจ้า​คนนั้น​ตอบ​ว่า “ก็ท่าน​ยังไงล่ะ”</verse>
				<verse number="15">อาหับ​จึง​เรียก​ตัว​พวก​เจ้าหน้าที่​หนุ่มๆ​ของ​พวก​แม่ทัพ​ตาม​หัวเมือง​มา มี​จำนวน​ทั้งหมด​สองร้อย​สามสิบสอง​คน แล้ว​เขา​ก็​เรียก​ชุมนุม​ชาว​อิสราเอล​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​เจ็ดพัน​คน</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​เริ่ม​เคลื่อน​ทัพ​ออก​ตอน​เที่ยง​ใน​ขณะ​ที่​เบนฮาดัด​และ​กษัตริย์​อีก​สามสิบสอง​คน​ที่​ร่วม​มือ​กับ​เขา​ต่าง​ก็​เมามายกัน​อยู่​ใน​เต็นท์</verse>
				<verse number="17">พวก​เจ้าหน้าที่​หนุ่ม​กลุ่มนั้น​ของ​พวก​แม่ทัพ​ทั้งหลาย ได้​นำ​หน้า​ออก​ไป​ก่อน ขณะนั้น​ผู้ส่งข่าว​ด่วน​ของ​เบนฮาดัด​ได้​มา​รายงาน​เขา​ว่า “มี​คน​มากมาย​กำลัง​มุ่งหน้า​ออก​มาจาก​สะมาเรีย”</verse>
				<verse number="18">เบนฮาดัด​จึง​พูด​ว่า “ไม่ว่า​พวก​เขา​ออก​มา​อย่าง​สันติ หรือ​เพื่อ​รบ ก็​ให้​จับ​พวกเขา​มา​เป็นๆ”</verse>
				<verse number="19">พวก​เจ้าหน้าที่​หนุ่ม​ของ​พวก​แม่ทัพ​ทั้งหลาย​ต่าง​เดินทัพ​ออก​มา​จาก​เมือง มี​กองทัพ​ตามหลัง​พวกเขา​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="20">แต่ละคน​ก็​สามารถ​ฆ่า​ศัตรู​ของ​พวกเขา​ลง​ได้ ชาว​อารัม​ต้อง​หลบหนี ชาว​อิสราเอล​เป็น​ฝ่าย​ไล่​ติดตาม แต่​กษัตริย์​เบนฮาดัด​ของ​อารัม​หนี​ขึ้น​บน​หลัง​ม้า​พร้อม​ด้วย​ทหาร​ม้า​ของ​เขา​อีก​จำนวนหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​บุก​ขึ้น​ไป​และ​เอา​ชนะ​พวก​ทหาร​ม้า​และ​บรรดา​รถรบ​เหล่านั้นได้ และ​ทำให้​เกิด​ความ​เสียหาย​อย่างหนัก​กับ​กองทัพ​ของ​พวกอารัม</verse>
				<verse number="22">ต่อมา​ภายหลัง ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​ได้​มา​หา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​และ​พูด​ว่า “ทำ​ให้​กองทัพ​ของ​ท่าน​แข็งแกร่ง​ขึ้น​และ​วางแผน​ให้​ดี เพราะ​ใน​ฤดู​ใบไม้ผลิ​คราวหน้า กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม​จะ​กลับ​มา​โจมตี​ท่าน​อีก​ครั้งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="23">ใน​ขณะนั้น​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แนะนำ​กษัตริย์​ว่า “พระ​ทั้งหลาย​ของ​คน​พวกนั้น​คือ​พระเจ้า​แห่ง​เนินเขา นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พวก​มัน​แข็งแกร่ง​เกิน​ไป​สำหรับ​พวกเรา แต่​ถ้า​พวกเรา​ต่อสู้​กับ​พวกมัน​บน​ที่ราบ พวกเรา​จะ​แข็งแกร่ง​กว่า​พวก​มัน​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="24">ทำ​อย่างนี้สิ ย้าย​พวกกษัตริย์​ให้​ออกจาก​ตำแหน่ง​แม่ทัพ และ​เอา​เจ้าหน้าที่​คน​อื่น​มา​แทน​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">ท่าน​ต้อง​เพิ่ม​จำนวน​กองทัพ​ให้​มาก​ขึ้น​ให้​เท่ากับ​ที่​ท่าน​ได้​สูญเสีย​ไป เพิ่ม​ม้า​ให้​กับ​กองทัพ​ม้า เพิ่ม​รถรบ​ให้​กับ​กองทัพ​รถรบ แล้ว​พวกเรา​ก็​จะ​สามารถ​ต่อสู้​กับ​อิสราเอล​บน​ที่ราบได้ แล้ว​เรา​ก็​จะ​ได้เปรียบ​พวกมัน​อย่าง​แน่นอน” เบนฮาดัด​เห็นด้วย​กับ​พวกเขา​และ​ทำ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="26">ใน​ฤดู​ใบไม้ผลิ​ต่อมา เบนฮาดัด​รวบรวม​ชาว​อารัม​ขึ้น​ใหม่​และ​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​อาเฟก​เพื่อ​ที่​จะ​ต่อสู้​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​บรรดา​ชาว​อิสราเอล​ได้​รวม​ตัว​กัน​อีก​และ​มี​การ​จัดเตรียม​เสบียง​อาหารไว้ พวกเขา​ก็​เดินทัพ​ออก​ไป​พบ​กับ​กองทัพ​เหล่านั้น ชาว​อิสราเอล​ได้​ตั้งค่าย​อยู่​ฝั่ง​ตรงข้าม​กับ​พวกนั้น​เหมือน​กับ​ฝูง​แพะ​เล็กๆ​สอง​ฝูง ใน​ขณะ​ที่​ชาว​อารัม​ได้​ครอบคลุม​พื้นที่​บริเวณนั้น​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="28">คน​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​มา​และ​บอก​กับ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ ‘พวก​ชาว​อารัม​พูด​ดูถูก​ว่า พระยาห์เวห์​คือ​พระ​ของ​เนินเขา​และ​ไม่​ได้​เป็น​พระ​ของ​ที่ราบ อย่างนั้น เรา​จะ​มอบ​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่​กองนี้​ให้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของเจ้า​และ​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​ตั้งค่าย​เผชิญหน้ากัน​อยู่​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​ใน​วัน​ที่​เจ็ด การรบ​ก็​เริ่มต้น​ขึ้น ชาว​อิสราเอล​ทำลาย​ทหาร​เดินเท้า​ของ​ชาว​อารัม​ได้​ถึง​หนึ่งแสน​คน​ภาย​ใน​วัน​เดียว</verse>
				<verse number="30">ส่วน​คน​ที่​เหลือ​หลบหนี​ไป​ที่​เมือง​อาเฟก แต่​กำแพง​เมืองนั้น​ถล่ม​ลง​มา​ทับ​คน​เหล่านั้น​ถึง​สองหมื่น​เจ็ดพัน​คน และ​เบนฮาดัด​ก็​ได้​หลบหนี​ไป​ที่​เมืองนั้น​ด้วย​และ​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​ห้อง​ชั้นในสุด</verse>
				<verse number="31">พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​เขา​พูด​กับ​เขา​ว่า “ดูสิ พวกเรา​เคย​ได้ยิน​มา​ว่า​พวก​กษัตริย์​ของ​ครอบครัว​อิสราเอลนั้น​มี​ความเมตตา พวกเรา​เอา​ผ้า​กระสอบ​คาด​เอว​และ​เอา​เชือก​พัน​หัว ของ​พวกเรา​และ​เข้า​ไป​หา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​กัน​เถิด เผื่อ​บางที​เขา​อาจ​จะ​ไว้​ชีวิต​ของ​ท่าน​ก็ได้”</verse>
				<verse number="32">พวกเขา​ก็​คาด​ผ้า​กระสอบ​ไว้​ที่​เอว​และ​เอา​เชือก​พัน​หัว​ของ​พวก​เขา​ไว้ และ​พวกเขา​ก็​เข้า​ไป​พบ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​และ​พูด​ว่า “เบนฮาดัด​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​พูด​ว่า ‘โปรด​ไว้ชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด’” กษัตริย์​ตอบ​มา​ว่า “เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่หรือ เขา​เป็น​น้องชาย​ของ​เรา ”</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่านั้น​จึง​ถือ​สิ่ง​นี้​เป็น​ลางดี​และ​รีบ​ตอบรับ​คำ​ของ​เขา​โดย​พวกเขา​พูด​ว่า “ใช่แล้ว เบนฮาดัด​น้องชาย​ของ​ท่านเอง” กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “ไป​นำ​ตัว​เขา​มา” เมื่อ​เบนฮาดัด​ออก​มา อาหับ​ได้​พา​เขา​ขึ้น​ไป​บน​รถรบ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">เบนฮาดัด​ได้​เสนอ​ว่า “เรา​จะ​คืน​เมือง​ต่างๆ​ที่​พ่อ​เรา​ได้​ยึด​มาจาก​พ่อ​ของ​ท่าน ท่าน​อาจ​จะ​จัดตั้ง​เขต​ที่​เป็น​ตลาด​ของ​ท่าน​เอง​ใน​ดามัสกัส​เหมือนกับ​ที่​พ่อ​ของ​เรา​เคย​ทำไว้​ใน​เมือง​สะมาเรีย” อาหับ​พูด​ว่า “ถ้า​เป็น​อย่างนี้ เรา​จะ​ยอมปล่อย​ท่าน​ให้​เป็น​อิสระ​ตาม​สัญญา​ข้อนี้” เขา​จึง​ทำ​สัญญา​กับ​เบนฮาดัด​และ​ปล่อย​เขา​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="35">ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนหนึ่ง พูด​กับ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า “เอา​อาวุธ​ท่าน​ทำร้าย​เราเถิด” เพราะ​เขา​บอก​ว่า​นั่น​เป็น​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ชาย​คนนั้น​ไม่​ยอม​ทำ</verse>
				<verse number="36">ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​จึง​พูด​ว่า “ทันที​ที่​ท่าน​ไป​จาก​เรา สิงโต​ตัวหนึ่ง​จะ​ฆ่า​ท่าน เพราะ​ท่าน​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์” หลังจาก​ที่​ชาย​คนนั้น​ไป​แล้ว สิงโต​ตัวหนึ่ง​มา​พบ​เขา​และ​ฆ่า​เขาตาย</verse>
				<verse number="37">ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​ได้​พบ​ชาย​อีก​คน​และ​พูด​ว่า “ช่วย​ทุบตี​เรา​ด้วย​เถิด” ชาย​คนนั้น​จึง​ทุบตี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​และ​เขา​ได้รับ​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​ก็​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ข้าง​ถนน​เพื่อ​คอย​กษัตริย์ เขา​ปลอม​ตัว​ด้วย​การ​เอา​ผ้า​พัน​หัว​ลง​มา​จน​ถึง​ลูก​ตา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​กษัตริย์​เดินทาง​ผ่าน​มา ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​เรียก​กษัตริย์​ไว้​และ​พูด​ว่า “ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​สนามรบ​และ​มี​คน​หนึ่ง​จับ​เชลย​มา​ได้ และ​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ให้​เฝ้า​คน​คนนี้​เอา​ไว้​ให้​ดี ถ้า​เขา​หาย​ไป เจ้า​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต​ของ​เจ้า หรือ​ไม่​เจ้า​ก็​ต้อง​จ่าย​เงิน​หนึ่ง​ตะลันต์ ’</verse>
				<verse number="40">ใน​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ท่าน​กำลัง​วุ่นวาย​อยู่​นั่นเอง ชาย​คนนั้น​ก็​ได้​หายตัว​ไป” กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “นั่นแหล่ะ​จะ​เป็น​โทษ​ของ​เจ้า เจ้าเอง​ก็​ได้​ประกาศ​คำตัดสิน​ออก​มา​แล้ว”</verse>
				<verse number="41">แล้ว​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​ก็​แกะ​ผ้า​ปิด​หัว​ออก​จาก​ตา​ของ​เขา​อย่าง​รวดเร็ว และ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ก็​จำ​เขา​ได้​ว่า​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="42">เขา​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​อย่างนี้ ‘เจ้า​ปล่อย​คนหนึ่ง​ที่​เรา​กำหนด​ให้​ตาย อย่างนั้น เจ้า​ต้อง​ชดใช้​ชีวิต​ของ​เจ้า​แทน​ชีวิต​ของ​เขา และ​ชดใช้​ชีวิต​ของ​ประชาชน​ของ​เจ้า​แทน​ชีวิต​ประชาชน​ของ​เขา’”</verse>
				<verse number="43">กษัตริย์​ก็​ขุ่นเคือง​และ​โกรธ และ​เดินทาง​กลับ​วัง​ใน​เมือง​สะมาเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ต่อมา เกิด​เหตุการณ์​หนึ่ง​ขึ้น เป็น​เรื่อง​เกี่ยวกับ​สวนองุ่น​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล ไร่องุ่น​ของ​เขา​อยู่​ใน​ยิสเรเอล​ใกล้กับ​วัง​ของ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​อาหับ​พูด​กับ​นาโบท​ว่า “มอบ​ไร่องุ่น​ของ​เจ้า​ให้​กับ​เรา​เถิด เรา​จะ​ได้​เอา​ไป​ปลูก​ผัก เพราะ​มัน​อยู่​ใกล้​กับ​วัง​ของ​เรา แล้ว​เรา​จะ​ให้​สวนองุ่น​ที่​ดี​กว่า​นี้​กับ​เจ้า​เป็น​การ​แลกเปลี่ยน หรือ​ถ้า​เจ้า​ต้องการ เรา​ก็​จะ​จ่าย​ให้​เจ้า​ตาม​มูลค่า​ของ​สวนนั้น”</verse>
				<verse number="3">แต่​นาโบท​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​ห้าม​ไม่ให้​ข้าพเจ้า​ยก​มรดก​ของ​บรรพบุรุษ​ให้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">อาหับ​จึง​กลับ​บ้าน​ไป​ด้วย​ความ​ขุ่นเคือง​และ​โกรธ​เพราะ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล​ได้​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยก​มรดก​ของ​บรรพบุรุษ​ให้​กับ​ท่าน” เขา​นอน​อยู่​บน​เตียง ไม่​ยอม​พูดจา​หรือ​กิน​อาหารเลย</verse>
				<verse number="5">เยเซเบล​เมีย​ของ​เขา​เข้า​มา​และ​ถาม​เขา​ว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ว้าวุ่น​อย่างนี้ ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​ยอม​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="6">เขา​ตอบ​นาง​ว่า “เพราะ​เรา​ได้​ไป​พูด​กับ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล​ว่า ‘ขาย​สวนองุ่น​ของ​เจ้า​ให้​กับ​เราเถิด หรือ​ถ้า​เจ้า​ต้องการ เรา​จะ​ให้​สวนองุ่น​อื่น​กับ​เจ้า​แทน’ แต่​เขา​กลับ​ตอบ​มา​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​มอบ​สวนองุ่น​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​กับ​ท่าน’”</verse>
				<verse number="7">เยเซเบล​เมีย​ของ​เขา​พูด​ว่า “ท่าน​ทำตัว​แบบนี้​หรือ นี่หรือ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ลุกขึ้น​และ​ไป​กิน​อาหารเถิด ทำ​ตัวให้​ร่าเริง​เข้าไว้ ข้าพเจ้า​จะ​ไป​จัดการ​เอา​สวนองุ่น​นั้น​มา​ให้​ท่านเอง”</verse>
				<verse number="8">นาง​จึง​เขียน​จดหมาย​ขึ้น​หลาย​ฉบับ แล้ว​เอา​ตรา​ที่​มี​ชื่อ​ของ​กษัตริย์​อาหับ ประทับ​ลง​ไป​บน​จดหมาย​เหล่านั้น แล้ว​ส่ง​ไป​ให้​ผู้ใหญ่​และ​ผู้นำ​แต่ละคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เดียว​กับ​นาโบท</verse>
				<verse number="9">ใน​จดหมาย​เหล่านั้น​เขียน​ว่า “ประกาศ​ให้​มี​พิธี​ถือศีล​อดอาหาร​ขึ้น​หนึ่ง​วัน และ​จัด​ที่​นั่ง​ให้​นาโบท​อยู่​ใน​จุด​ที่​สำคัญ​ท่ามกลาง​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">แต่​จัด​อันธพาลไว้​สองคน​ให้​นั่ง​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​เขา​และ​ให้​พวกเขา​กล่าวหา​ว่า​นาโบท​สาปแช่ง​พระเจ้า​และ​กษัตริย์ แล้ว​นำ​ตัว​เขา​ออก​ไป และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​ให้​ตาย”</verse>
				<verse number="11">พวก​ผู้ใหญ่​และ​ผู้นำ​ที่​อาศัย​อยู่​เมือง​เดียว​กับ​นาโบท จึง​ทำตาม​จดหมาย​ที่​นาง​เยเซเบล​ได้​เขียน​ส่ง​มา​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ได้​ประกาศ​ให้​มี​พิธี​ถือศีล​อดอาหาร​ขึ้น​หนึ่ง​วัน และ​ได้​จัด​ที่นั่ง​ให้​นาโบท​อยู่​ใน​จุด​ที่​เด่น​ท่ามกลาง​ประชาชน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ก็​มี​อันธพาล​สองคน​มา​นั่ง​อยู่​ฝั่ง​ตรงข้าม​กับ​เขา​และ​นำ​ข้อ​กล่าวหา​นาโบท​มา​บอก​ต่อหน้า​ประชาชน พวกเขา​พูด​ว่า “นาโบท​ได้​สาปแช่ง​พระเจ้า​และ​กษัตริย์” พวกเขา​จึง​นำ​ตัว​นาโบท​ออก​ไป​นอก​เมือง​และ​ขว้าง​ก้อนหิน​ใส่​เขา​จน​ตาย</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวกเขา​ก็​ส่งข่าว​มา​ถึง​เยเซเบล​ว่า “นาโบท​ถูก​หิน​ขว้าง​จน​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ทันที​ที่​เยเซเบล​ได้ยิน​ว่า​นาโบท​ถูก​หิน​ขว้าง​ตาย นาง​ก็​พูด​กับ​อาหับ​ว่า “ลุกขึ้น ไป​ยึดครอง​สวนองุ่น​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล​ที่​ตอนนั้น​ไม่​ยอม​ขาย​ให้​ท่าน เขา​ไม่​มี​ชีวิตแล้ว เขา​ตายแล้ว”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​อาหับ​ได้ยิน​ว่า​นาโบทตาย​แล้ว เขา​จึง​ลุกขึ้น​และ​ลง​ไป​ยึด​สวนองุ่น​ของ​นาโบท</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เอลียาห์​ชาว​เมือง​ทิชบี​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ไป​พบ​กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​ที่​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตอนนี้​เขา​อยู่​ใน​สวนองุ่น​ของ​นาโบท​ที่​เขา​เข้า​ไป​ยึด​เป็น​เจ้าของ</verse>
				<verse number="19">ไป​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​อย่างนี้​ว่า เจ้า​ฆ่า​นาโบท​และ​ยึด​เอา​สมบัติ​ของ​เขา​มา’ แล้ว​ให้​พูด​กับ​เขา​อีก​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​อย่างนี้​ว่า ตรง​ที่​หมา​ได้​เลีย​เลือด​ของ​นาโบท หมา​จะ​เลีย​เลือด​ของ​เจ้าด้วย ใช่แล้ว เลือด​ของ​เจ้านั่นแหละ’”</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​อาหับ​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “ไอ้ศัตรู ใน​ที่​สุด เจ้า​ก็​หา​เรา​จน​เจอนะ” เอลียาห์​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า “ข้าพเจ้า​เจอท่าน​แล้ว เพราะ​ท่าน​ได้​ขายตัว​ไป​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​นำ​ความหายนะ​มา​สู่เจ้า เรา​จะ​ฆ่าเจ้า และ​เรา​จะ​ตัด​พวก​ลูกหลาน​ผู้ชาย​ของ​เจ้า​ทิ้งไป​ไม่​ให้​เหลือ​สักคน​ใน​อิสราเอล ไม่ว่า​จะ​เป็น​ทาส​หรือ​ไม่​เป็นทาส</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​ให้​ครอบครัว​ของ​เจ้า​เป็น​เหมือน​กับ​ครอบครัว​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท และ​เหมือน​กับ​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์ เพราะ​เจ้า​ได้​ยั่ว​เรา​ให้​โกรธ​และ​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย’</verse>
				<verse number="23">ส่วน​นาง​เยเซเบล พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ว่า ‘พวก​หมา​จะ​มา​รุมทึ้ง​นาง​เยเซเบล​ที่​ข้าง​กำแพง​เมือง​ยิสเรเอล’</verse>
				<verse number="24">พวกหมา​จะ​กิน​คน​ของ​อาหับ​ที่​ตาย​อยู่​ใน​เมือง และ​พวก​อีแร้ง​บน​ท้องฟ้า​จะ​กิน​คน​ที่​ตาย​อยู่​ใน​ชนบท”</verse>
				<verse number="25">(ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ที่​เป็น​เหมือน​อาหับ​ที่​ขายตัวเอง ไป​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​นาง​เยเซเบล​เมีย​ของ​เขา​ยุ​ให้​เขาทำ</verse>
				<verse number="26">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิดสะเอียน​ที่สุด ด้วย​การ​ไป​กราบไหว้​พวก​รูป​เคารพ เหมือน​กับ​ที่​พวก​ชาว​อาโมไรต์​เคยทำ ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อาหับ​ได้ยิน​คำพูด​เหล่านี้ เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​เขา ใส่​เสื้อ​กระสอบ​และ​อดอาหาร เขา​ใส่​เสื้อ​กระสอบนั้น​นอน​และ​เดิน​ไปมา​อย่าง​เศร้าซึม</verse>
				<verse number="28">แล้ว​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ถึง​เอลียาห์​ชาว​เมือง​ทิชบี​ว่า</verse>
				<verse number="29">“เจ้า​เห็น​ไหม​ว่า​อาหับ​ได้​ถ่อมตัว​ลง​ต่อหน้า​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่​นำ​ความหายนะ​มา​ให้​เขา​ใน​วันนี้​เพราะ​เขา​ได้​ถ่อมตัว​ลง แต่​เรา​จะ​ให้​มัน​เกิดขึ้น​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา​ใน​ยุค​ของ​ลูกชาย​ของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ชาว​อารัม​กับ​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ได้​ทำ​สงคราม​กัน​เป็น​เวลา​สามปี</verse>
				<verse number="2">แต่​ใน​ปี​ที่​สาม กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ของ​ยูดาห์​ได้​ไป​พบ​กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​พูด​กับ​พวก​ข้าราชการ​ของ​เขา​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เมือง​ราโมท-กิเลอาด​เป็น​ของ​พวก​เรา แต่​พวก​เรา​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​เลย​ที่​จะ​ยึด​มัน​คืน​มา​จาก​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เขา​ก็​ถาม​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ว่า “ท่าน​จะ​ไป​ช่วย​เรา​สู้​รบ​กับ​ชาว​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท-กิเลอาด​ไหม” เยโฮชาฟัท​ตอบ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ไป​ว่า “ท่าน​กับ​เรา​ก็​เป็น​เหมือน​คนๆ​เดียวกัน ทหาร​ของ​เรา​ก็​เป็น​เหมือน​ทหาร​ของ​ท่าน พวก​ม้า​ของ​เรา​ก็​เป็น​เหมือน​ม้า​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">แต่​ให้​เรา​ไป​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​พระยาห์เวห์​ก่อน”</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​จึง​เรียก​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ประมาณ​สี่​ร้อยคน​มา และ​ถาม​พวก​เขา​ว่า “เรา​ควร​จะ​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท-กิเลอาด​หรือไม่” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​มัน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="7">แต่​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ยัง​มี​คน​อื่น​ที่​เป็น​ผู้พูดแทน​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นี่​หรือเปล่า ที่​เรา​จะ​สอบถาม​เขา​ได้”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​ตอบ​เยโฮชาฟัท​ว่า “ยัง​มี​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​พวก​เรา​สามารถ​ไป​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​พระยาห์เวห์​ผ่านทาง​เขา​ได้ แต่​เรา​เกลียด​เขา เพราะ​เขา​ไม่​เคย​ทำนาย​สิ่ง​ดีๆ​เกี่ยวกับ​เรา​เลย มี​แต่​สิ่ง​เลวร้าย​ทั้งนั้น เขา​คือ​มีคายาห์​ลูกชาย​ของ​อิมลาห์” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​ไม่​ควร​พูด​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​จึง​เรียก​เจ้าหน้าที่​ของ​เขา​มา​คนหนึ่ง​และ​พูด​ว่า “เร็วเข้า ไป​พา​มีคายาห์​ลูกชาย​ของ​อิมลาห์​มา​ที่นี่”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์ แต่งตัว​ด้วย​ชุด​กษัตริย์​เต็มยศ กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​พวก​เขา​ที่​ลานนวดข้าว ตรง​ทางเข้า​ประตู​เมือง​สะมาเรีย พร้อมกับ​พวก​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ทุกคน​ที่​อยู่​ต่อหน้า​พวกเขา ที่​กำลัง​อ้าง​ว่า​พูดแทน​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="11">ขณะนั้น ผู้พูดแทน​พระเจ้า​คนหนึ่ง ชื่อ​เศเดคียาห์​ลูกชาย​เคนาอะนาห์​ได้​เอา​เหล็ก​ทำ​เป็น​เขา​สัตว์ เขา​ประกาศ​ว่า “นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘พวกเจ้า​จะ​ใช้​เขา​สัตว์​เหล็กนี้​แทง​พวก​อารัม จน​กว่า​พวกนั้น​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​หมด’”</verse>
				<verse number="12">ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ทั้งหมด​ต่างก็​ทำนาย​ใน​สิ่ง​เดียวกัน พวก​เขา​พูด​ว่า “ขึ้น​ไป​ที่​ราโมท-กิเลอาด​และ​ได้รับ​ชัยชนะเถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​มัน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="13">คน​ส่งข่าว​ที่​ส่ง​ไป​เรียก​ตัว​มีคายาห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ดูสิ ผู้พูดแทน​พระเจ้า​คน​อื่นๆ​กำลัง​ทำนาย​ความ​สำเร็จ​ของ​กษัตริย์​อยู่ ขอ​ให้​คำพูด​ของ​ท่าน​เหมือน​กับ​คำพูด​ของ​พวก​เขา​และ​พูด​แต่​สิ่ง​ดีๆ​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="14">แต่​มีคายาห์​ตอบ​ไป​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​เรา​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มีคายาห์​มา​ถึง กษัตริย์​ถาม​เขา​ว่า “มีคายาห์ พวกเรา​ควร​จะ​ขึ้นไป​รบ​กับ​ชาวอารัม​ที่​ราโมท-กิเลอาด​หรือเปล่า” เขา​ตอบ​ว่า “ไป​รบ​เถิด แล้ว​จะ​ได้รับ​ชัยชนะ​กลับ​มา เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​มัน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​ให้​เจ้า​สาบาน​ไม่​รู้​กี่​ครั้งแล้ว ว่า​ให้​เจ้า​พูด​แต่​ความจริง​กับ​เรา ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">มีคายาห์​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​เห็น​อิสราเอล​ทั้งหมด​กระจัด​กระจาย​อยู่​ตาม​เนินเขา​เหมือน​กับ​แกะ​ที่​ไม่​มี​คนเลี้ยง และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ประชาชน​เหล่านี้​ไม่​มี​ผู้นำ​แล้ว ปล่อย​ให้​พวกเขา​กลับ​ไป​บ้าน​อย่าง​สันติเถิด’”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​บอก​กับ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ว่า “เห็นไหม เรา​บอก​ท่าน​แล้ว ว่า​เขา​ไม่​เคย​ทำนาย​สิ่งดีๆ​เกี่ยวกับ​เราเลย มี​แต่​คำ​ทำนาย​ที่​ร้ายๆ​เสมอ”</verse>
				<verse number="19">มีคายาห์​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “ฟัง​คำ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​ดี ข้าพเจ้า​เห็น​พระยาห์เวห์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​พร้อม​กับ​กองทัพ​สวรรค์​ทั้งหมด​ที่​ยืน​อยู่​รอบๆ​พระองค์​ทั้ง​ด้านขวา​และ​ด้านซ้าย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​ล่อลวง​อาหับ​ให้​ไป​โจม​ตี​ชาว​อารัม​ที่​ราโมท-กิเลอาด​และ​ไป​ตาย​ที่นั่น​ได้​บ้าง’ ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​แนะนำ​อย่างหนึ่ง และ​อีก​องค์​หนึ่ง​ก็​แนะนำ​อีก​อย่างหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">ใน​ที่สุด​วิญญาณ​องค์​หนึ่ง​ก็​ก้าว​ออก​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ล่อลวง​เขาเอง’</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ถาม​เขา​ว่า ‘ด้วย​วิธี​ไหน​หรือ’ เขา​ตอบ​ว่า ‘เรา​จะ​ออก​ไป​และ​ไป​เป็น​วิญญาณ​ที่​หลอกลวง​อยู่​ที่​ปาก​ของ​พวกผู้พูดแทน​พระเจ้า​ทั้งหมด​ของ​เขา’ พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า ‘เจ้า​จะ​ล่อลวง​เขา​ได้​สำเร็จ​แน่ ไป​ลงมือเถิด’</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ใน​ตอนนี้​พระยาห์เวห์​ได้​มา​วาง​วิญญาณ​ที่​หลอกลวง​อยู่​ที่​ปาก​ของ​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ทั้งหมด​นี้แล้ว พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​เรื่อง​ร้ายๆ​เกิดขึ้น​กับ​ท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เศเดคียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ลูกชาย​ของ​เคนาอะนาห์ เข้ามา​ตบหน้า​มีคายาห์ เขา​ถาม​ว่า “จะ​เป็น​ไป​ได้​ยังไง ที่​พระวิญญาณ​ที่​มา​จาก​พระยาห์เวห์​จะ​จาก​ข้า​ไป เพื่อ​ไป​พูด​ผ่านแก”</verse>
				<verse number="25">มีคายาห์​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​รู้เอง​ใน​วัน​ที่​ท่าน​ไป​หลบ​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​ห้อง​ด้าน​ในสุด”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​ได้​สั่ง​ไป​ว่า “จับ​ตัว​มีคายาห์​ส่ง​กลับ​ไป​ให้​กับ​อาโมน​เจ้าเมือง​และ​โยอาช​ลูกชาย​ของเรา</verse>
				<verse number="27">และ​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘กษัตริย์​สั่ง​ว่า ให้​เอา​ตัว​เจ้า​หมอนี่​ไป​ขังไว้​ใน​คุก​และ​อย่า​ให้​อะไร​กับ​มัน นอกจาก​ขนมปัง​และ​น้ำ จน​กว่า​เรา​จะ​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย’”</verse>
				<verse number="28">มีคายาห์​ประกาศ​ไป​ว่า “ประชาชน​ทั้งหลาย ฟัง​ให้ดี ถ้า​อาหับ​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย ก็​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พูด​ผ่านเรา”</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ของ​ยูดาห์​จึง​ยก​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท-กิเลอาด</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​พูด​กับ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ว่า “เรา​จะ​ปลอมตัว​เข้า​ไป​รบ แต่​ท่าน​สวม​เสื้อ​กษัตริย์​ของ​ท่าน” กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​จึง​ปลอมตัว​เป็น​ทหาร​ธรรมดา​และ​เข้า​ไป​สู้รบ</verse>
				<verse number="31">ใน​ขณะนั้น​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม​สั่ง​พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​รถรบ​ทั้ง​สามสิบสอง​คัน​ของเขา​ว่า “อย่า​ไล่​ตาม​ใครไป ไม่​ว่า​จะ​เล็ก​หรือ​ใหญ่ ยกเว้น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​รถรบ​เห็น​เยโฮชาฟัท พวก​เขา​พูด​ว่า “เขา​ต้อง​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​แน่ๆ” พวก​เขา​จึง​ได้​หัน​ไป​สู้​กับ​เยโฮชาฟัท แต่​เมื่อ​เยโอชาฟัท​ร้อง​ออก​มา</verse>
				<verse number="33">พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​รถรบ​จึง​รู้​ว่า​เขา​ไม่ใช่​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล จึง​หยุด​ไล่ตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​คน​หนึ่ง​โก่ง​คัน​ธนู​ของ​เขา​ยิง​ออก​ไป​แบบ​สุ่มๆ ลูกธนู​ไป​ถูก​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เข้า​ตรง​ช่อง​ว่าง​ของ​เสื้อ​เกราะ กษัตริย์​บอก​กับ​คน​ขับ​รถรบ​ของ​เขา​ว่า “กลับ​รถ​ไป​และ​พา​เรา​ออก​จาก​สนาม​รบ เรา​ได้รับ​บาดเจ็บ”</verse>
				<verse number="35">การ​ต่อสู้นั้น​ดุเดือด​และ​กิน​เวลา​ยาวนาน กษัตริย์​ยืน​พิง​อยู่​ใน​รถรบ​และ​เผชิญหน้า​กับ​ชาว​อารัม เลือด​ของ​เขา​ไหล​จาก​บาดแผล​ลง​ที่​พื้น​รถรบ และ​ใน​ตอน​เย็น​วันนั้นเอง​เขา​ก็ตาย</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​อาทิตย์​กำลัง​จะ​ตก​ดิน ก็​มี​เสียง​ร้อง​ไป​ทั่ว​กองทัพ​ว่า “ให้​ทุก​คน​กลับ​เข้า​เมือง​ของ​ตัวเอง ทุกคน​กลับ​สู่​แผ่นดิน​ของ​ตัวเอง​ให้​หมด”</verse>
				<verse number="37">กษัตริย์​อาหับ​จึง​ตายไป​และ​ถูก​นำ​ศพ​มา​ที่​เมือง​สะมาเรีย และ​พวก​เขา​ก็​ฝังศพ​เขา​ไว้​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="38">พวกเขา​ล้าง​รถรบ​ใน​สระ​น้ำ​ใน​เมือง​สะมาเรีย (เป็น​ที่​ที่​พวก​โสเภณี​ใช้​อาบน้ำ​กัน) และ​ก็​มี​หมา​หลาย​ตัว​มา​เลีย​เลือด​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เคย​ประกาศไว้</verse>
				<verse number="39">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาหับ รวมทั้ง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้ทำไป วัง​ที่​เขา​ได้​สร้าง​และ​ฝัง​งา​ช้างไว้ และ​เมือง​ต่างๆ​ที่​เขา​สร้างขึ้น​เป็น​ป้อม ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="40">กษัตริย์​อาหับ​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="41">เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาสา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่สี่​ที่​กษัตริย์​อาหับ​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="42">เยโฮชาฟัท​มี​อายุ​สามสิบห้า​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​เหนือ​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​ยี่สิบห้า​ปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​อาซูบาห์​เป็น​ลูกสาว​ของ​ชิลหิ</verse>
				<verse number="43">เขา​เดิน​ตาม​รอย​ของ​อาสา​พ่อ​ของ​เขา และ​ไม่​ได้​หัน​ไป​จาก​ทางนั้น​เลย เขา​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​พวก​สถานที่​นมัสการ​ต่างๆ​ก็​ไม่​ได้​ถูก​รื้อทิ้ง และ​ประชาชน​ก็​ยัง​คง​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา และ​เผา​เครื่อง​หอม อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="44">กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ทำ​สัญญา​ไมตรี​กับ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอลด้วย</verse>
				<verse number="45">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​เยโฮชาฟัท รวมถึง​อำนาจ​ของ​เขา และ​ความ​กล้าหาญ​ใน​การ​สู้รบ​ของ​เขา ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="46">เขา​กำจัด​พวก​ผู้ชาย​ขายตัว​ที่​อยู่​ตาม​ศาลเจ้า พวก​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​จาก​สมัย​ของ​อาสา​พ่อ​ของเขา ให้​หมด​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="47">ใน​สมัยนั้น​เอโดม​ไม่​มี​กษัตริย์​ปกครอง มี​แต่​ผู้ว่า​ราชการ​ที่​กษัตริย์​ยูดาห์​เลือก​มา​ให้​ปกครอง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="48">ใน​เวลานั้น​เยโฮชาฟัท​สร้าง​เรือ​กำปั่น​สินค้า​ขึ้น เพื่อ​ไป​ขน​ทองคำ​มา​จาก​เมือง​โอฟีร์ แต่​พวก​มัน​ก็​ไป​ไม่​ถึง​เพราะ​ไป​แตก​ที่​เมือง​เอซีโอน-เกเบอร์​เสียก่อน</verse>
				<verse number="49">แล้ว​กษัตริย์​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อาหับ​ได้​เสนอ​ความ​ช่วยเหลือ​กับ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ว่า “ให้​คน​ของ​เรา​แล่น​เรือ​ไป​กับ​คน​ของ​ท่านสิ” แต่​เยโฮชาฟัท​ปฏิเสธ</verse>
				<verse number="50">เยโฮชาฟัท​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​อยู่​กับ​พวก​เขา​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด ที่​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="51">อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหับ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบเจ็ด​ของ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์ และ​อาหัสยาห์​ปกครอง​อยู่​เหนือ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​สองปี</verse>
				<verse number="52">เขา​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​เขา​เดินตาม​รอย​พ่อ​แม่​ของ​เขา​และ​ตาม​รอย​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ผู้​เป็น​ต้นเหตุ​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​หลง​ไป​ทำบาป</verse>
				<verse number="53">อาหัสยาห์​ไป​รับใช้​และ​กราบไหว้​บูชา​พระ​บาอัล เป็น​การ​ยั่ว​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอลโกรธ เหมือน​กับ​ที่​พ่อ​ของ​เขา​เคย​ทำมา</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="12">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​กษัตริย์​อาหับ​ตาย​แล้ว ชาว​โมอับ​ลุก​ขึ้น​กบฏ​ต่อ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">วันหนึ่ง​กษัตริย์​อาหัสยาห์​อยู่​บน​ดาดฟ้า​ห้องชั้นบน​ของ​เขา ใน​เมือง​สะมาเรีย เขา​พลัด​ตก​ทะลุ​ไม้​ระแนง​ลง​มา และ​ได้รับ​บาดเจ็บ เขา​เรียก​พวก​ผู้​ส่งข่าว​มา และ​บอก​ว่า “ไป​ถาม​พระ​บาอัลเซบูบ​ที่​เป็น​พระ​ของ​เมือง​เอโครน ให้​หน่อย​ว่า เรา​จะ​หาย​จาก​อาการ​บาดเจ็บนี้​หรือไม่”</verse>
				<verse number="3">แต่​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เอลียาห์​ชาว​เมือง​ทิชบี​ว่า “ขึ้น​ไป​พบ​กับ​ผู้​ส่งข่าว​พวกนั้น​ของ​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​สะมาเรีย และ​ถาม​พวก​เขา​ว่า ‘ใน​อิสราเอล​ไม่​มี​พระเจ้า​แล้ว​หรือยังไง พวกเจ้า​ถึง​ต้อง​ออก​ไป​ถาม​พระ​บาอัลเซบูบ​ที่​เป็น​พระ​ของ​เมือง​เอโครน’</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทำ​อย่างนี้ พระยาห์เวห์​ถึง​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​เตียง​ที่​เจ้า​กำลัง​นอนอยู่ แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ตายแน่’” แล้ว​เอลียาห์​ก็​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวก​ผู้ส่งข่าว​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์ กษัตริย์​จึง​ถาม​พวกเขา​ว่า “ทำไม​พวก​เจ้า​กลับ​มา​เร็ว​นัก”</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ตอบ​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​พบ​พวก​ข้าพเจ้า และ​เขา​พูด​กับ​พวก​ข้าพเจ้า​ว่า ‘กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​ที่​ส่ง​พวกเจ้า​มา​และ​ให้​บอก​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “ใน​อิสราเอล ไม่​มี​พระเจ้า​แล้ว​หรือยังไง เจ้า​ถึง​ต้อง​ส่ง​คน​ไป​ถาม​พระ​บาอัลเซบูบ​ที่​เป็น​พระ​ของ​เมือง​เอโครน เพราะ​ทำ​อย่างนี้ เจ้า​จะ​ไม่ได้​ลุก​ขึ้น​จาก​เตียง​ที่​เจ้า​กำลัง​นอน​อยู่ แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ตายแน่”’”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​จึง​ถาม​พวก​เขา​ว่า “คน​ที่​มา​พบ​พวกเจ้า​และ​บอก​เรื่องนี้​กับ​พวกเจ้า​มี​รูปร่าง​หน้าตา​ยังไง”</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ตอบ​ว่า “เป็น​ผู้ชาย สวม​เสื้อ​ที่​เป็น​ขนๆ มี​หนัง​คาด​เอว​อยู่” กษัตริย์​จึง​ว่า “เอลียาห์​ชาว​เมือง​ทิชบี​นั่นเอง”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​กษัตริย์​ส่ง​นาย​ทหาร​คน​หนึ่ง​พร้อม​กับ​ทหาร​อีก​ห้าสิบ​คน​ไป​หา​เอลียาห์ นาย​ทหาร​คนนั้น​ขึ้น​ไป​หา​เอลียาห์ เขา​กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​ยอดเขา​แห่ง​หนึ่ง นาย​ทหาร​คน​นั้น​พูด​กับ​เขา​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า กษัตริย์​สั่ง​ให้​เจ้า​ลง​มา”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​ตอบ​นาย​ทหาร​คนนั้น​ว่า “ถ้า​เรา​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​จริง ก็​ขอ​ให้​มี​ไฟ​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​เผาผลาญ​เจ้า​และ​คน​ห้าสิบ​คน​ของเจ้า” แล้วก็​มี​ไฟ​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​เผาผลาญ​นาย​ทหาร​คนนั้น​กับ​คน​ห้าสิบ​คน​ของเขา</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​จึง​ส่ง​นาย​ทหาร​อีก​คนหนึ่ง​พร้อม​กับ​คน​ห้าสิบ​คน​ของ​เขา​ออก​ไป​หา​เอลียาห์​อีก นาย​ทหาร​คนนั้น​ขึ้น​ไป​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า กษัตริย์​สั่ง​ให้​เจ้า​ลง​มา​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="12">เอลียาห์​ตอบ​ว่า “ถ้า​เรา​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​จริง ก็​ขอให้​มี​ไฟ​ลง​มา​จาก​สวรรค์ และ​เผาผลาญ​เจ้า​และ​คน​ห้าสิบ​คน​ของเจ้า” แล้ว​ก็​มี​ไฟ​ของ​พระเจ้า​ลง​มา​จาก​สวรรค์ เผาผลาญ​เขา​และ​คน​ห้าสิบ​คน​ของ​เขา​จนหมด</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จึง​ส่ง​นาย​ทหาร​คน​ที่​สาม​กับ​คน​ห้าสิบ​คน​ของ​เขา​ไปอีก นาย​ทหาร​คน​ที่​สามนี้​ขึ้น​ไป​และ​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​เอลียาห์ เขา​ขอร้อง​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า ขอ​ให้​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า และ​ชีวิต​ของ​ห้าสิบ​คนนี้ ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน มี​ค่า​ใน​สายตา​ของ​ท่าน​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ไฟ​ได้​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​ได้​เผาผลาญ​นาย​ทหาร​สอง​คนนั้น​ที่​มา​ก่อน​ข้าพเจ้า รวมทั้ง​คน​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​ด้วย แต่​ตอนนี้​ขอให้​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​มีค่า​ใน​สายตา​ของ​ท่าน​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="15">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เอลียาห์​ว่า “ลง​ไป​กับ​เขาเถิด ไม่​ต้อง​กลัว​เขาหรอก” เอลียาห์​จึง​ลุกขึ้น​และ​ลง​ไป​กับ​เขา​เพื่อ​ไป​หา​กษัตริย์</verse>
				<verse number="16">เอลียาห์​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใน​อิสราเอล ไม่​มี​พระเจ้า​ให้​ท่าน​ถาม​แล้ว​หรือ​ยังไง ท่าน​ถึง​ต้อง​ส่ง​ผู้ส่งข่าว​พวกนั้น​ไป​ถาม​พระ​บาอัลเซบูบ​ซึ่ง​เป็น​พระ​ของ​เมือง​เอโครน’ เพราะ​ท่าน​ทำ​อย่างนี้ ท่าน​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​ลุก​ออก​จาก​เตียง​ที่​ท่าน​กำลัง​นอน​อยู่ แต่​ท่าน​จะ​ต้อง​ตายแน่”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อาหัสยาห์​ก็​ตาย ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เอลียาห์​ได้​พูด​เอาไว้ เนื่องจาก​อาหัสยาห์​ไม่​มี​ลูกชาย โยรัม ​จึง​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จาก​เขา ตรง​กับ​ปี​ที่สอง​ที่​กษัตริย์​เยโฮรัม​ปกครอง​ยูดาห์ เยโฮรัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="18">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​อาหัสยาห์​และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป ได้​จดบันทึกไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​เกือบ​ถึง​เวลา​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​รับ​ตัว​เอลียาห์​ขึ้น​สู่​สวรรค์​ด้วย​ลม​พายุ​หมุน เอลียาห์​และ​เอลีชา​กำลัง​เดินทาง​ออก​จาก​เมือง​กิลกาล</verse>
				<verse number="2">เอลียาห์​พูด​กับ​เอลีชา​ว่า “อยู่​ที่นี่​นะ พระยาห์เวห์​เรียก​ให้​ข้า​ไป​ที่​เมือง​เบธเอล” แต่​เอลีชา​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้นเลย​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยอมทิ้ง​ท่าน​ไป​เป็น​อันขาด” เขา​ทั้งสอง​จึง​ลง​ไป​ที่​เมือง​เบธเอล​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="3">พวก​กลุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เมือง​เบธเอล​ได้​ออก​มา​พบ​เอลีชา​และ​ได้​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​รู้​หรือ​เปล่า​ว่า พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​เอา​ตัว​นาย​ของ​ท่าน​ไป​จาก​ท่าน​ใน​วันนี้” เอลีชา​ตอบ​ไป​ว่า “ข้า​รู้​แล้ว แต่​อย่า​ได้​พูด​ถึง​มันเลย”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอลียาห์​ก็​พูด​ว่า “เอลีชา เจ้า​อยู่​ที่นี่​ก่อน​นะ พระยาห์เวห์​เรียก​ให้​ข้า​ไป​ที่​เมือง​เยริโค” เขา​ก็​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ทิ้ง​ท่าน​ไป​เป็น​อันขาด” เขา​ทั้ง​สอง​จึง​ไป​เมือง​เยริโค​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="5">พวก​กลุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​เมือง​เยริโค​ขึ้น​มา​หา​เอลีชา​และ​ถาม​เขา​ว่า “ท่าน​รู้​หรือเปล่า​ว่า พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​เอา​ตัว​นาย​ของ​ท่าน​ไป​ใน​วันนี้” เขา​ตอบ​ว่า “ข้า​รู้แล้ว แต่​อย่า​ได้​พูดถึง​มันเลย”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เอลียาห์​พูด​ว่า “เอลีชา เจ้า​อยู่​ที่นี่นะ เพราะ​พระยาห์เวห์​เรียก​ให้​ข้า​ไป​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน” และ​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า ข้า​จะ​ไม่​ยอมทิ้ง​ท่าน​ไป​เป็น​อันขาด” เขา​ทั้ง​สอง​จึง​เดินทาง​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">มี​ห้าสิบ​คน​จาก​กลุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหล่านั้น ได้​เดิน​ตาม​พวกเขาไป เอลียาห์​และ​เอลีชา​ไป​หยุด​อยู่​ที่​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน พวก​ห้าสิบ​คนนั้น​ยืน​อยู่​ห่าง​ออกไป</verse>
				<verse number="8">เอลียาห์​เอา​เสื้อคลุม​ของ​เขา​ม้วน​เข้า​และ​ฟาด​ลง​ไป​ใน​น้ำ ทันใดนั้น น้ำ​ก็​แยก​ออก​สอง​ข้าง​ซ้าย​ขวา และ​ทั้ง​สอง​คน​ก็​เดินข้าม​ไป​บน​พื้นดิน​ที่​แห้ง​แล้ว​ตรงนั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พวกเขา​ข้าม​ไป​แล้ว เอลียาห์​พูด​กับ​เอลีชา​ว่า “บอก​มาสิ​ว่า​จะ​ให้​ข้า​ทำ​อะไร​ให้​กับ​เจ้า​ก่อน​ที่​ข้า​จะ​ถูก​พา​ไป​จากเจ้า” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ขอ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้รับ​ฤทธิ์เดช​ของ​ท่าน​มาก​กว่า​คน​อื่น​สอง​เท่า​เหมือน​สิทธิ​ของ​ลูกชาย​หัวปี เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เป็น​ผู้นำ​พวกเขา​สืบ​จาก​ท่าน”</verse>
				<verse number="10">เอลียาห์​พูด​ว่า “เจ้า​ขอ​สิ่ง​ที่​ยาก​เหลือเกิน แต่​ถ้า​เจ้า​เห็น​เรา​ตอน​ที่​เรา​ถูก​รับตัว​ไป​จาก​เจ้า เจ้า​ก็​จะ​ได้​สิ่ง​ที่​เจ้าขอ แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​เห็น เจ้า​ก็​จะ​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="11">ใน​ขณะ​ที่​พวกเขา​กำลัง​เดิน​คุย​กัน​ไป​นั้น ทันใดนั้น​ก็​มี​รถรบ​เพลิง​คันหนึ่ง​พร้อม​กับ​พวกม้า​เพลิง​ได้​ปรากฏขึ้น และ​แยก​พวกเขา​ทั้ง​สอง​ออก​จากกัน แล้ว​เอลียาห์​ก็​ถูก​พัด​ขึ้น​สู่​สวรรค์​ใน​ลม​พายุ​หมุน</verse>
				<verse number="12">เอลีชา​เห็น​เหตุการณ์นี้ และ​เขา​ร้อง​ออก​มา​ว่า “ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่าน​เป็น​พวก​รถรบ​และ​เหล่า​ทหาร​ม้า​ของ​อิสราเอล” เอลีชา​ก็​มอง​ไม่​เห็น​เอลียาห์​อีก​ต่อไป แล้ว​เอลีชา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​เขา​จน​ขาด​จาก​กัน</verse>
				<verse number="13">เขา​หยิบ​เสื้อคลุม​ที่​เอลียาห์​ทำ​หล่น​ไว้ และ​กลับ​ไป​ยืน​อยู่​บน​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เอลีชา​ก็​เอา​เสื้อคลุม​ที่​เอลียาห์​ทำ​หล่น​ไว้นั้น ตี​ลง​ไป​ใน​น้ำ และ​ถาม​ว่า “ตอนนี้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เอลียาห์​อยู่​ที่ไหน” เมื่อ​เขา​ตี​น้ำ มัน​ก็​แยก​ออก​เป็น​สอง​ข้าง​ซ้าย​ขวา และ​เขา​ก็​เดิน​ข้าม​ไป</verse>
				<verse number="15">กลุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จาก​เยริโค​ที่​กำลัง​มองดู​อยู่​พูด​ว่า “ฤทธิ์เดช​ของ​เอลียาห์​ได้​อยู่​ใน​ตัว​เอลีชาแล้ว” และ​พวกเขา​ก็​ออก​ไป​พบ​กับ​เอลีชา​และ​ก้มกราบ​ลง​ถึง​พื้น​ต่อ​หน้าเขา</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​พูด​ว่า “ดูเถิด พวกเรา​เหล่า​ผู้รับใช้​มี​กัน​อยู่​ห้าสิบ​คน​ซึ่ง​ล้วน​แต่​มี​ร่างกาย​แข็งแรง​ทั้งนั้น ให้​พวก​เรา​ไป​ค้นหา​นาย​ของ​ท่านเถิด บางที​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​รับ​เขา​ขึ้น​ไป​และ​ปล่อย​เขา​ลง​บน​ภูเขา​หรือ​หุบเขา​แห่งใด​แห่ง​หนึ่ง​ก็ได้” เอลีชา​ตอบ​ไป​ว่า “ไม่​ต้อง​หรอก อย่า​ส่ง​พวก​เขา​ไปเลย”</verse>
				<verse number="17">แต่​พวกเขา​ยืนกราน​อยู่​อย่างนั้น จน​เอลีชา​รู้สึก​ละอายใจ​ที่​จะ​ปฏิเสธ เขา​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​อย่างนั้น ก็​ให้​พวกเขา​ไปเถิด” และ​พวกเขา​ส่ง​คน​ห้าสิบ​คน​ไป​ค้นหา​เป็น​เวลา​สาม​วัน แต่​ไม่​พบ​ตัว​เอลียาห์เลย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวกเขา​กลับ​มา​หา​เอลีชา​ซึ่ง​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​เยริโค เอลีชา​ก็​พูด​กับ​คน​เหล่านั้น​ว่า “ข้า​บอก​พวกท่าน​แล้ว​ว่า​ไม่​ต้องไป”</verse>
				<verse number="19">มี​คน​หลาย​คน​จาก​ใน​เมือง​มา​พูด​กับ​เอลีชา​ว่า “ดูเถิด เจ้านาย​ของ​พวกเรา เมืองนี้​ตั้งอยู่​ใน​ทำเล​ที่​ดี​ซึ่ง​ท่าน​ก็​เห็น​อยู่ แต่​น้ำ​ของ​ที่นี่​ไม่​ดีเลย และ​แผ่นดิน​ก็​ไม่​เกิดผล”</verse>
				<verse number="20">เอลีชา​จึง​พูด​ว่า “นำ​ชาม​ใหม่​มา​ให้​เรา​ใบ​หนึ่ง และ​เอา​เกลือ​ใส่​มา​ใน​นั้นด้วย” พวกเขา​จึง​นำ​ชาม​ใบ​ใหม่​ใส่​เกลือ​มา​ให้เขา</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​ก็​ออก​ไป​ที่​ตาน้ำ และ​โยน​เกลือ​ใน​ชาม​ลง​ไป​ใน​นั้น และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​รักษา​น้ำนี้​ให้​แล้ว มัน​จะ​ไม่​เป็น​ต้นเหตุ​ของ​ความตาย​หรือ​ทำให้​แผ่นดิน​ไม่​เกิดผล​อีก​ต่อไป’”</verse>
				<verse number="22">และ​น้ำ​นั้น​ก็​สะอาด​มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้ ตาม​คำพูด​ที่​เอลีชา​ได้​พูดไว้</verse>
				<verse number="23">จาก​ที่​นั่น เอลีชา​ขึ้น​ไป​ถึง​ที่​เมือง​เบธเอล ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​เดิน​ไป​ตาม​ถนน มี​เด็ก​อยู่​กลุ่ม​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​ใน​เมือง​และ​มา​เยาะเย้ย​เขา​ว่า “ขึ้น​ไปเลย ไอ้ล้าน ขึ้น​ไปสิ ไอ้ล้าน”</verse>
				<verse number="24">เขา​หัน​ไป​รอบๆ​มอง​ดู​เด็ก​เหล่านั้น และ​ร้อง​สาปแช่ง​เด็ก​พวกนั้น​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ ทันใดนั้น​ก็​มี​หมี​ตัวเมีย​สอง​ตัว​ออก​มา​จาก​ป่า และ​มา​ฉีก​เด็ก​ทั้ง​สี่สิบสอง​คน​ใน​กลุ่มนั้น​ออก​เป็น​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="25">เอลีชา​เดิน​ต่อไป​จน​ถึง​ภูเขา​คารเมล และ​จาก​ที่นั่น​เขา​ก็​กลับ​ไป​ที่​เมือง​สะมาเรีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">โยรัม ลูกชาย​ของ​อาหับ​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ที่​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ปกครอง​ยูดาห์ โยรัม​ได้​ครองราชย์​อยู่​สิบสอง​ปี</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​โยรัม​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​เขา​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​พ่อ​แม่​ของ​เขา​ทำ คือ​เขา​ได้​ทำลาย​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระ​บาอัล​ที่​พ่อ​ของ​เขา​ได้​สร้าง​เอาไว้</verse>
				<verse number="3">แต่​ว่า เขา​ได้​ทำ​บาป​ตาม​อย่าง​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ผู้ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​ชนชาติ​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย โยรัม​ไม่​ยอม​หันเห​ไป​จาก​สิ่ง​ชั่วร้าย​เหล่านี้เลย</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลานั้น​กษัตริย์​เมชา​ของ​โมอับ​ได้​เลี้ยง​แกะ​ไว้​มากมาย และ​เขา​ต้อง​จัดหา​ลูกแกะ​หนึ่งแสน​ตัว​และ​ขน​แกะ​ตัวผู้​หนึ่ง​แสนผืน​ให้​กับ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">แต่​หลังจาก​กษัตริย์​อาหับ​ตาย กษัตริย์​ของ​โมอับ​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​โยรัม​จึง​ยกทัพ​ออก​จาก​เมือง​สะมาเรีย ได้​รวบรวม​พล​จาก​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล​มา</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​โยรัม​ยัง​ได้​ส่งข่าวนี้​ไป​ถึง​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ของ​ยูดาห์​ด้วย​ว่า “กษัตริย์​โมอับ​ได้​กบฏ​ต่อ​เราแล้ว ท่าน​จะ​ไป​ช่วย​เรา​สู้รบ​กับ​พวก​โมอับไหม” เยโฮชาฟัท​ตอบ​มา​ว่า “ท่าน​กับ​เรา​ก็​เป็น​หนึ่งเดียวกัน​ทหาร​ของ​เรา​ก็​เป็น​ทหาร​ของ​ท่าน พวก​ม้า​ของ​เรา​ก็​เป็น​พวก​ม้า​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “เรา​จะ​ใช้​เส้นทาง​ไหน​เข้า​โจมตีดี” โยรัม​ตอบ​ว่า “ผ่าน​ทาง​ทะเลทราย​เอโดม”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​จึง​ออก​เดินทาง​ไป​กับ​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​พร้อม​กับ​กษัตริย์​ของ​เอโดม หลังจาก​ที่​เดินทาง​ไป​ได้​เจ็ดวัน ใน​กองทัพ​ก็​ไม่​มี​น้ำ​เหลือ​อยู่เลย​ไม่ว่า​สำหรับ​คน​หรือ​สัตว์​ที่​มา​กับ​กองทัพ</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​อุทาน​ออก​มา​ว่า “อะไรกันนี่ นี่​พระยาห์เวห์​เรียก​พวกเรา​ที่​เป็น​กษัตริย์​ทั้ง​สาม​คน​ให้​มา​อยู่​ด้วย​กัน​ก็​เพื่อ​ที่​จะ​มอบ​พวกเรา​ให้​กับ​พวก​โมอับ​อย่างนั้นหรือ”</verse>
				<verse number="11">แต่​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ไม่​มี​ผู้พูดแทน​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่นี่​สักคน​เลยหรือ พวกเรา​จะ​ได้​ถาม​พระยาห์เวห์​ผ่านทาง​เขาได้” มี​ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​อยู่​ที่นี่ เขา​เคย​รับใช้​เอลียาห์​มา​ก่อน”</verse>
				<verse number="12">เยโฮชาฟัท​พูด​ว่า “คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​เขา” กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​และ​เยโฮชาฟัท​รวมทั้ง​กษัตริย์​ของ​เอโดม​ได้​ลง​ไป​พบ​เอลีชา</verse>
				<verse number="13">เอลีชา​พูด​กับ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ว่า “ข้า​ไป​เกี่ยว​อะไร​กับ​ท่าน​ด้วย ไปหา​พวก​ผู้พูดแทน​พระ​ทั้งหลาย​ของ​พ่อแม่​ท่านสิ” กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ตอบ​ว่า “ไม่​ไป​หรอก เรา​มา​หา​เจ้า​ก็​เพราะ​เป็น​พระยาห์เวห์​นั่นแหละ ที่​ได้​เรียก​พวก​เรา​ทั้งสาม​คน​ที่​เป็น​กษัตริย์​ออก​มา เพื่อ​จะ​มอบ​พวกเรา​ให้​กับ​พวก​โมอับ”</verse>
				<verse number="14">เอลีชา​จึง​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ที่​ข้าพเจ้า​รับใช้ มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า หาก​ไม่​มี​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​อยู่​ด้วย ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไม่​มอง​หรือ​ให้​ความสนใจ​เจ้า​แม้แต่​นิดเดียว</verse>
				<verse number="15">แต่​ตอนนี้​พา​นักเล่นพิณ​มา​ให้​ข้าพเจ้า​สัก​หนึ่งคน” ใน​ขณะ​ที่​นักเล่นพิณ​กำลัง​ดีดพิณ​อยู่ ฤทธิ์ ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​ลง​มา​อยู่​ที่​เอลีชา</verse>
				<verse number="16">และ​เขา​ก็​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ขุด​หลุม​ไป​ให้​ทั่ว​ทั้ง​หุบเขา​แห่งนี้’</verse>
				<verse number="17">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘เจ้า​จะ​ไม่​เห็น​ลม​หรือ​ฝน แต่​ใน​หุบเขา​แห่งนี้​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​น้ำ แล้ว​ตัว​เจ้า ฝูง​วัว​และ​สัตว์​อื่นๆ​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ดื่ม​มัน’</verse>
				<verse number="18">ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เรื่อง​นี้​เรื่อง​เล็ก พระองค์​จะ​มอบ​โมอับ​ไว้​ใน​มือ​ของ​เจ้าด้วย</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ได้​ทำลาย​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​และ​เมือง​หลักๆ​ทุกเมือง​ของ​พวกมัน เจ้า​จะ​ได้​โค่น​ต้นไม้​ดีๆ​ทุกต้น​ของ​พวกมัน เจ้า​จะ​ได้​ถม​ตาน้ำ​ทั้งหมด​และ​ทำลาย​ทุ่งนา​ดีๆ​ทุก​แห่ง​ด้วย​ก้อนหิน”</verse>
				<verse number="20">เช้า​วัน​ใหม่ ตรง​กับ​เวลา​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ของ​ช่วงเช้า ที่นั่น​เอง​ได้​มี​น้ำ​ไหล​มา​จาก​ทาง​ทิศ​ที่​เมือง​เอโดม​ตั้งอยู่ และ​แผ่นดิน​แห่งนั้น​ก็​เต็ม​ไป​ด้วยน้ำ</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ชาว​โมอับ​ทั้งหมด​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​ทั้ง​สาม​องค์​ได้​ขึ้น​มา​สู้รบ​กับ​พวกเขา พวก​ผู้ชาย​ทุกคน​ตั้งแต่​หนุ่ม​ไป​จน​แก่​ที่​สามารถ​ถือ​อาวุธได้ ต่าง​ถูก​เกณฑ์​มา​ประจำการ​อยู่​ตาม​แนว​ชายแดน</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​โมอับ​ตื่น​ขึ้น​ใน​ตอน​เช้าตรู่ ดวง​อาทิตย์​ส่อง​แสง​ลง​บน​ผิวน้ำ พวก​โมอับ​มอง​เห็น​น้ำ​นั้น​เหมือน​กับ​เลือด</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “นั่น​มัน​เลือดนี่นา กษัตริย์​เหล่านั้น​คงจะ​ต่อสู้กันเอง​และ​ฆ่ากัน​ตาย​ไป​แล้ว​แน่นอน พวกเรา​ไป​ปล้น​เอา​ของ​พวก​มัน​กันเถอะ”</verse>
				<verse number="24">แต่​เมื่อ​ชาว​โมอับ​มา​ถึง​ใน​ค่าย​ของ​อิสราเอล ชาว​อิสราเอล​ได้​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเขา จน​พวก​โมอับ​ต้อง​หนีไป และ​ชาว​อิสราเอล​ได้​บุก​เข้า​ใน​แผ่นดินนั้น และ​ฆ่า​พวก​โมอับ</verse>
				<verse number="25">พวก​อิสราเอล​ได้​ทำลาย​เมือง​ต่างๆ​ลง​และ​แต่ละคน​ก็​รื้อ​หิน ขว้าง ​เข้า​ใส่​ทุ่งนา​ดีๆ​จน​ทุ่งนา​ทุกแห่ง​เต็ม​ไป​ด้วย​หิน พวกเขา​ได้​ถม​ตาน้ำ​ทั้งหมด​และ​โค่น​ต้นไม้​ดีๆ​ลง​จน​หมด มี​แต่​เมือง​คีร์หะเรเชท ที่​ยัง​มี​พวก​รั้ว​หิน​วาง​อยู่​ใน​ที่​ของมัน แต่​เมื่อ​พวก​ทหาร​ที่​ใช้​เชือก​สลิง​ล้อม​เมือง​นั้นไว้ พวก​เขา​ก็​เอา​ชนะ​มัน​ได้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กษัตริย์​ของ​โมอับ​เห็น​ว่า​เขา​พ่ายแพ้​ใน​การ​รบ​ครั้งนี้ เขา​จึง​นำ​ทหาร​ที่​ถือ​ดาบ​ไป​ด้วย​เจ็ดร้อย​คน พยายาม​ตีฝ่า​เข้า​ไป​ให้​ถึง​ตัว​กษัตริย์​เอโดม แต่​พวกเขา​ก็​ทำ​ไม่สำเร็จ</verse>
				<verse number="27">แล้ว​กษัตริย์​โมอับ​ก็​เอา​ตัว​ลูกชาย​คนโต​ของ​เขา​ที่​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​เขานั้น มา​เผา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​กำแพง​เมือง เกิด​ความ​โกรธแค้น​อย่าง​ใหญ่หลวง​ขึ้น​ต่อ​ชาว​อิสราเอล พวกอิสราเอล​จึง​ถอยทัพ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมีย​ของ​คน​หนึ่ง​ใน​พวกผู้พูดแทน​พระเจ้า ​ร้อง​เรียก​เอลีชา​ว่า “สามี​ของ​ฉัน ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ได้​ตาย​ไปแล้ว และ​ท่าน​ก็​รู้​ว่า​เขา​เป็น​คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ แต่​ตอนนี้ เจ้าหนี้​ของ​เขา​กำลัง​จะ​มา​เอา​ลูกชาย​สองคน​ของ​ฉัน​ไป​เป็น​ทาส”</verse>
				<verse number="2">เอลีชา​ตอบ​นาง​ว่า “จะ​ให้​เรา​ช่วย​อะไร​หรือ บอก​เราสิ​ว่า ตอนนี้​ใน​บ้าน​เจ้า​มี​อะไร​เหลือ​อยู่​บ้าง” นาง​ตอบ​ว่า “ผู้รับใช้​ท่าน​ไม่​มี​อะไร​เหลือ​อีกแล้ว นอกจาก​มี​น้ำมัน​มะกอก​อยู่​ไห​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="3">เอลีชา​จึง​พูด​ว่า “ไป​ขอ​ภาชนะ​เปล่า​จาก​เพื่อน​บ้าน​ทั้งหมด​ของ​เจ้า อย่า​ขอ​แค่​นิดเดียวนะ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เอา​ภาชนะ​พวกนั้น​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​และ​ปิด​ประตู​อยู่​ใน​นั้น​กับ​ลูกชาย​สองคน​ของ​เจ้า แล้ว​ให้​เท​น้ำมัน​ใส่​ภาชนะ​พวกนั้น​ให้​เต็ม​ทุกใบ แล้ว​แยก​ไว้​ต่างหาก”</verse>
				<verse number="5">นาง​จึง​จาก​มา​และ​หลังจาก​ที่​นาง​ปิด​ประตู​อยู่​ใน​บ้าน​กับ​ลูกชาย​สองคน​ของ​นางแล้ว พวก​เขา​ก็​ได้​นำ​ภาชนะ​เปล่า​หลาย​ใบ​มา​ให้​นาง นาง​ก็​เท​น้ำมัน​ลง​ใน​ภาชนะ​เหล่านั้น​ไป​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="6">ตอน​ที่​ภาชนะ​เต็ม​หมด​ทุกใบแล้ว นาง​ก็​ยัง​บอก​ลูกชาย​ว่า “เอา​ภาชนะ​มา​ให้​แม่​อีก​ใบซิ” แต่​ลูก​คน​หนึ่ง​ตอบ​ว่า “ภาชนะ​หมด​แล้วครับ” แล้ว​น้ำมัน​ก็​หยุด​ไหล​ทันที</verse>
				<verse number="7">นาง​จึง​ไป​บอก​เรื่องนี้​กับ​คน​ของ​พระเจ้า และ​เขา​ตอบ​นาง​ว่า “นำ​น้ำมัน​เหล่านั้น​ไป​ขาย​และ​ชดใช้​หนี้สิน​ของ​เจ้าเสีย แล้ว​เจ้า​และ​ลูกชาย​ทั้งสอง​คน​ของ​เจ้า​จะ​เลี้ยงชีพ​ด้วย​เงิน​ส่วน​ที่​เหลือนั้น”</verse>
				<verse number="8">อยู่​มา​วัน​หนึ่ง เอลีชา​ไป​ถึง​เมือง​ชูเนม มี​ผู้หญิง​ที่​มี​ฐานะ​ดี​คนหนึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่นั่น นาง​ชักชวน​ให้​เขา​อยู่​กิน​อาหาร​กับ​นาง ดังนั้น ทุกครั้ง​ที่​เขา​ผ่าน​มา เขา​ก็​จะ​แวะ​ไป​กิน​อาหาร​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">นาง​พูด​กับ​สามี​ของ​นาง​ว่า “ฉัน​รู้​ว่า​ชาย​คน​นี้​ที่​แวะ​ผ่าน​มา​ทาง​บ้าน​เรา​บ่อยๆ​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​แยก​ออก​มา​เป็น​พิเศษ​เพื่อ​พูดแทนพระองค์</verse>
				<verse number="10">เรา​น่าจะ​สร้าง​ห้อง​เล็กๆ​ห้องหนึ่ง​บน​ดาดฟ้า และ​เอา​เตียง โต๊ะ เก้าอี้ และ​ตะเกียง​ไป​วางไว้​ให้เขา เพื่อ​ว่า​เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​เขา​มาหา​พวกเรา เขา​ก็​จะ​ได้​พัก​อยู่​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="11">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​เอลีชามา​ถึง เขา​ขึ้น​ไป​ห้องนั้น และ​นอนพัก​ที่นั่น</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​พูด​กับ​เกหะซี​คนใช้​ของ​เขา​ว่า “ไป​เรียก​หญิง​ชาว​ชูเนม​คนนั้น​มาหน่อย” คนใช้​จึง​ไป​เรียก​นาง​ขึ้นมา และ​นาง​ก็​มา​ยืน​อยู่​ที่​หน้า​ห้อง​ของเขา</verse>
				<verse number="13">เอลีชา​พูด​กับ​คน​รับใช้​เขา​ว่า “บอก​กับ​นาง​ว่า ‘ท่าน​ต้อง​ยุ่งยาก​กับ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​เพราะ​พวก​เรา​แท้ๆ ตอนนี้​จะ​ให้​เรา​ทำ​อะไร​ตอบแทน​ท่าน​ได้บ้าง จะ​ให้​เรา​พูด​กับ​กษัตริย์​หรือ​กับ​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ให้​กับ​ท่านไหม’” นาง​ตอบ​ว่า “ฉัน​ก็​อยู่​อย่าง​สบาย​อยู่แล้ว​ท่ามกลาง​คน​ของฉัน”</verse>
				<verse number="14">เอลีชา​พูด​กับ​เกหะซี​ว่า “แล้ว​เรา​จะ​ทำ​อะไร​ให้​นาง​ได้​บ้างล่ะ” เกหะซี​ได้​ตอบ​ว่า “คือ​ว่า​นาง​ไม่มี​ลูกชาย​และ​สามี​ของ​นาง​ก็​แก่แล้ว”</verse>
				<verse number="15">เอลีชา​จึง​พูด​ว่า “เรียก​นาง​เข้า​มาเถิด” คน​รับใช้​จึง​ไป​เรียก​ตัว​นาง​เข้า​มา และ​นาง​ก็​มา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="16">เอลีชา​พูด​ว่า “ปีหน้า​เวลานี้ ท่าน​จะ​ได้​อุ้ม​ลูกชาย​คนหนึ่ง​ใน​อ้อมแขน​ของท่าน” นาง​ค้าน​ขึ้น​มา​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า อย่า​ได้​พูด​โกหก​กับ​ดิฉัน​ผู้รับใช้​ของ​ท่านเลย”</verse>
				<verse number="17">แต่​หญิง​คนนั้น​ก็​ตั้งท้องขึ้น และ​ใน​ปี​ต่อมา​ใน​ช่วง​เวลา​เดียวกันนี้ นาง​ก็​คลอด​ลูกชาย​คนหนึ่ง​เหมือน​กับ​ที่​เอลีชา​ได้​บอก​กับ​นางไว้</verse>
				<verse number="18">เด็ก​คนนั้น​เติบโตขึ้น และ​วันหนึ่ง​เขา​ออก​ไป​หา​พ่อ​ของ​เขา​ซึ่ง​กำลัง​อยู่​กับ​พวกคน​เกี่ยวข้าว</verse>
				<verse number="19">เขา​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “โอย หัวหนู หัวหนู” พ่อ​ของ​เขา​บอก​กับ​คนใช้​คนหนึ่ง​ว่า “อุ้ม​เขา​ไป​หา​แม่​ของ​เขาเถิด”</verse>
				<verse number="20">หลังจากนั้น คนใช้​คนนั้น​ก็​อุ้ม​เขา​ไป​หา​แม่​ของ​เขา เด็ก​คนนั้น​นั่ง​อยู่​บน​ตัก​ของ​นาง​จน​กระทั่ง​ถึง​ตอนเที่ยง​แล้ว​เขา​ก็ตาย</verse>
				<verse number="21">นาง​ขึ้น​ไป​และ​วาง​ลูกชาย​ของ​นาง​ลง​บน​เตียง​ของ​คน​ของ​พระเจ้า แล้ว​ปิด​ประตู​เดิน​ออกไป</verse>
				<verse number="22">นาง​เรียก​สามี​ของ​นาง​มา​และ​พูด​ว่า “ช่วย​ให้​คน​ใช้​กับ​ฉัน​คนหนึ่ง และ​ลา​ตัวหนึ่งด้วย ฉัน​จะ​ได้​รีบ​ไป​หา​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​และ​กลับมา”</verse>
				<verse number="23">เขา​ถาม​นาง​ว่า “ทำไม​ต้อง​ไป​หา​เขา​วันนี้​ด้วยเล่า นี่ยัง​ไม่​ถึง​วัน​ข้าง​ขึ้น หรือ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​เลย” นาง​ตอบ​ไป​ว่า “ไม่เป็นไรหรอก”</verse>
				<verse number="24">นาง​ผูก​อาน​บน​ลา​และ​พูด​กับ​คนใช้​ของ​นาง​ว่า “นำทาง​ไป ไม่​ต้อง​ลด​ความ​เร็ว​ลง​ถ้า​เรา​ไม่ได้​สั่ง​เจ้า”</verse>
				<verse number="25">นาง​จึง​ออก​เดินทาง​ไป​และ​ได้​ไป​เจอ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ภูเขา​คารเมล เมื่อ​เขา​เห็น​นาง​แต่​ไกล คน​ของ​พระเจ้า​พูด​กับ​เกหะซี คนใช้​ของ​เขา​ว่า “ดูสิ นั่น​มัน​หญิง​ชาว​ชูเนม​คนนั้นนี่</verse>
				<verse number="26">วิ่ง​ไป​หา​นางสิ และ​ถาม​นาง​ว่า ‘ท่าน​สบายดีหรือเปล่า สามี​ของ​ท่าน​และ​ลูก​ของ​ท่าน​สบายดีไหม’” นาง​ตอบ​ว่า “ทุก​คน​สบายดี”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​นาง​มา​ถึง​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​บน​ภูเขา นาง​เข้า​ไป​กอด​เท้า​ของเขา เกหะซี​จะ​เข้า​มา​ดึง​ตัว​นาง​ออกไป แต่​คน​ของ​พระเจ้า​พูด​ว่า “ปล่อย​นาง​ไว้เถิด นาง​กำลัง​เศร้าโศก​เสียใจมาก แต่พระยาห์เวห์​ได้​ปิดบัง​เรื่องนี้​และ​ไม่ได้​บอก​ให้​เรารู้”</verse>
				<verse number="28">นาง​พูด​ว่า “เจ้านาย​ของฉัน ฉัน​ขอ​ลูกชาย​จาก​ท่าน​หรือยังไง ฉัน​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘อย่า​หลอก​ฉันเลย’ ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="29">เอลีชา​พูด​กับ​เกหะซี​ว่า “เสียบ​เสื้อคลุม​ของ​เจ้า​ไว้​ใน​เข็มขัด ถือ​ไม้เท้า​ของ​เราไว้​และ​วิ่ง​ไป ไม่ว่า​เจ้า​จะ​พบ​ใครก็ตาม ไม่​ต้อง​หยุด​ทักทาย และ​ถ้า​มี​ใคร​ร้อง​ทักทาย​เจ้า ก็​อย่า​ตอบ ให้​เอา​ไม้เท้า​ของ​เรา​ไป​วาง​บน​หน้า​ของ​เด็ก​คนนั้น”</verse>
				<verse number="30">แต่​แม่​ของ​เด็ก​คนนั้น​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​และ​ท่าน​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​รู้​แน่​ขนาดนั้น​เลย​ว่า ไม่​มี​ทาง​ที่​ฉัน​จะ​ออก​ไป​จาก​ที่นี่​โดย​ไม่​มี​ท่าน​ไป​ด้วย” เอลีชา​จึง​ลุก​ขึ้น​และ​ไป​กับ​นาง</verse>
				<verse number="31">เกหะซี​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน​และ​ไป​วาง​ไม้เท้าไว้​บน​หน้า​ของ​เด็ก​คนนั้น แต่​ไม่​มี​เสียง​หรือ​อะไร​ที่​แสดง​ว่า​มี​ชีวิต เกหะซี​จึง​มา​หา​เอลีชา​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า “เด็ก​ยัง​ไม่​ยอม​ตื่น​ขึ้น​มาเลย”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เอลีชา​ไป​ถึง​บ้าน​หลังนั้น เขา​เห็น​ศพ​ของ​เด็ก​คนนั้น​นอน​อยู่​บน​เตียง​ของเขา</verse>
				<verse number="33">เขา​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​และ​ปิด​ประตู​อยู่​ใน​ห้อง​กัน​สองคน​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="34">แล้ว​เขา​ก็​ขึ้น​ไป​บน​เตียง​และ​ไป​นอน​ทับ​ตัวเด็ก เอา​ปาก​ทับ​ปาก ตา​ทับ​ตา มือ​ทับ​มือ เมื่อ​เขา​เหยียด​ตัว​ของ​ท่าน​บน​เด็ก​คนนั้น ร่างกาย​ของ​เด็ก​คนนั้น​ก็​เริ่ม​อุ่น​ขึ้น</verse>
				<verse number="35">เอลีชา​ลุก​ขึ้น​และ​เดิน​กลับ​ไป​กลับ​มา​อยู่​ใน​ห้องนั้น แล้ว​ก็​ขึ้น​ไป​บน​เตียง​และ​เหยียด​ตัว​ออก​ทับ​บน​ตัว​เด็ก​คนนั้น​อีก​ครั้งหนึ่ง เด็ก​คนนั้น​ก็​จาม​ออก​มา​เจ็ดครั้ง​และ​ลืมตา</verse>
				<verse number="36">เอลีชา​เรียก​เกหะซี​เข้า​มา​และ​พูด​ว่า “เรียก​หญิง​ชาว​ชูเนม​คนนั้น​เข้า​มา” เกหะซี​ก็​ไป​เรียก​ตัว​นาง​มา เมื่อ​นาง​เข้า​มา เขา​ก็​พูด​ว่า “อุ้ม​ลูกชาย​ของ​ท่าน​ไป​ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="37">นาง​เข้า​ไป​ข้าง​ใน ก้มกราบ​ลง​ที่เท้า​ของ​เอลีชา แล้ว​นาง​ก็​อุ้ม​ลูกชาย​ของ​นาง​ออกไป</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​เอลีชา​กลับ​มา​ที่​กิลกาล และ​เกิด​ภาวะ​อดอยาก​แห้งแล้ง​ไป​ทั่ว​แผ่นดินนั้น ในขณะ​ที่​กลุ่ม​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​กำลัง​ชุมนุม​อยู่​กับ​เอลีชา เอลีชา​บอก​กับ​คนใช้​ของ​เขา​ว่า “ตั้ง​หม้อ​ใบ​ใหญ่​และ​ทำ​น้ำแกง​ให้​กับ​คน​เหล่านี้​กินเถิด”</verse>
				<verse number="39">คน​หนึ่ง​ใน​กลุ่ม​พวกเขา​ได้​ออก​ไป​ใน​ท้องทุ่ง เพื่อ​ไป​เก็บ​สมุนไพร​และ​ได้​พบ​กับ​น้ำเต้า​ป่า​เถา​หนึ่ง​ใน​ป่า เขา​ได้​เก็บ​ผล​น้ำเต้า​ห่อไว้​ใน​เสื้อคลุม​จน​เต็ม เมื่อ​เขา​กลับ​มา​ถึง เขา​ได้​หั่น​มัน​ใส่​ลง​ไป​ใน​หม้อน้ำ​แกง โดย​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​ผล​อะไร</verse>
				<verse number="40">เขา​ตัก​น้ำแกง​แจก​จ่าย​ให้​คน​เหล่านั้น แต่​เมื่อ​พวกเขา​เริ่ม​กิน​มัน พวกเขา​ก็​ร้อง​ออก​มา​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า​เอ๋ย ความตาย​อยู่​ใน​หม้อ​ใบนี้” และ​พวกเขา​ก็​ไม่​ยอม​กิน​มัน</verse>
				<verse number="41">เอลีชา​พูด​ว่า “เอา​แป้ง​มา​ให้​หน่อย” เขา​ใส่​แป้ง​ลง​ไป​ใน​หม้อ​นั้น​และ​พูด​ว่า “ตัก​มัน​ให้​กับ​คน​เหล่านี้​กิน​เถิด” และ​น้ำแกง​หม้อนั้น​ก็​ไม่​เป็น​อันตรายใดๆ</verse>
				<verse number="42">ชาย​คนหนึ่ง​ที่​มา​จาก​บาอัล-ชาลิชาห์​นำ​อาหาร​ที่​ทำ​จาก​การ​เก็บเกี่ยว​จาก​ผลผลิต​แรก​ของ​ปี มา​ให้​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น คือ​มี​ขนมปัง​บาร์เลย์​ยี่สิบ​ก้อน พร้อม​กับ​ปลาย​เมล็ด​ข้าว​ใหม่​ใน​กระสอบ​ของ​เขา เอลีชา​พูด​ว่า “นำ​มัน​ไป​แจกจ่าย​ให้​กับ​ประชาชน​กินเถิด”</verse>
				<verse number="43">แต่​คนใช้​ของ​เอลีชา​ถาม​ว่า “อาหาร​แค่นี้​จะ​พอ​แจก​ให้​กับ​คน​เป็น​ร้อย​ได้ยังไงกัน” แต่​เอลีชา​ตอบ​ว่า “นำ​ไป​แจก​ให้​ประชาชน​กินเถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘พวกเขา​จะ​ได้​กิน​มัน​และ​ยัง​มี​เหลือ’”</verse>
				<verse number="44">แล้ว​เขา​ก็​แจก​จ่าย​อาหาร​ให้​กับ​คนเหล่านั้น และ​พวกเขา​ก็​กินกัน​และ​ยัง​มี​อาหาร​เหลือ​อยู่อีก เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น นาอามาน​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กษัตริย์​แห่งอารัม เขา​คือ​ผู้ยิ่งใหญ่​ใน​สายตา​ของ​เจ้านาย ของเขา​และ​เขา​ได้รับ​ความ​นับถือ​อย่างสูง เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ชัยชนะ​แก่​อารัม​ผ่านทาง​เขา เขา​เป็น​ทหาร​กล้า แต่​เขา​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้นเอง​มี​กอง​โจร​จาก​อารัม​ออก​ไป​ที่​อิสราเอล และ​จับ​หญิงสาว​คนหนึ่ง​มา​จาก​ที่นั่น และ​นาง​ได้​มา​รับใช้​เมีย​ของ​นาอามาน</verse>
				<verse number="3">นาง​พูด​กับ​นายหญิง​ของ​นาง​ว่า “ถ้า​นาย​ผู้ชาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​พบ​กับ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​ที่​อยู่​ใน​สะมาเรีย เขา​ก็​จะ​ช่วย​ให้​นาย​ผู้ชาย​หาย​จาก​โรค​นั้น​ได้”</verse>
				<verse number="4">นาอามาน​ไป​พบ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​เขา และ​บอก​กับ​กษัตริย์​ใน​สิ่ง​ที่​หญิงสาว​จาก​อิสราเอล​คนนั้น​พูด​ไว้</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ของ​อารัม​ตอบ​ว่า “ไป​เถิด เรา​จะ​ส่ง​จดหมาย​ไปถึง​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ให้” นาอามาน​จึง​ออก​เดินทาง​ไป​และ​นำ​เงิน​ไป​ด้วย​สิบ​ตะลันต์ ทองคำ​หนัก​หกพัน​เชเขล และ​เสื้อผ้า​อีก​สิบ​ชุด</verse>
				<verse number="6">จดหมาย​ที่​เขา​นำ​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอลนั้น เขียน​ว่า “เมื่อ​ท่าน​ได้รับ​จดหมาย​ฉบับนี้ ขอ​ให้​ท่าน​รู้​ไว้​ว่า เรา​ได้​ส่ง​นาอามาน​ผู้รับใช้​ของเรา​มา​พบ​ท่าน เพื่อ​ว่า​ท่าน​จะ​ได้​รักษา​เขา​ให้​หาย​จาก​โรคผิวหนัง​ร้ายแรง​ของเขา”</verse>
				<verse number="7">ทันที​ที่​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​อ่าน​จดหมาย​ฉบับนั้น เขา​ก็​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​เขา​และ​พูด​ว่า “เรา​เป็น​พระเจ้า​หรือ​ยังไง คิด​ว่า​เรา​มี​ฤทธิ์​เหนือ​ความตาย​และ​ชีวิตหรือ ทำไม​ชาย​คนนี้​ถึง​ได้​ส่ง​คน​ผู้นี้​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​มา​ให้​เรา​รักษา ดูสิ เขา​กำลัง​หาเรื่อง​กับ​เรา​ชัดๆ”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ได้​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​เขา เขา​จึง​ส่ง​ข้อความนี้​มา​ให้​ว่า “ทำไม​ท่าน​ถึง​ต้อง​ฉีกเสื้อผ้า​ของ​ท่าน​ด้วย​เล่า ให้​ชาย​คนนั้น​มา​หา​ข้าพเจ้าเถิด และ​เขา​จะได้​รู้​ว่า ใน​อิสราเอล ยัง​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​หลงเหลือ​อยู่​อีก​คนหนึ่ง”</verse>
				<verse number="9">นาอามาน​จึง​เดินทาง​ไป​พร้อม​กับ​บรรดา​ทหาร​ม้า​และ​รถรบ​ของ​เขา และ​ไป​หยุด​อยู่​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​เอลีชา</verse>
				<verse number="10">เอลีชา​ส่ง​ผู้ส่งข่าว​คนหนึ่ง​ออก​มา​บอก​กับ​เขา​ว่า “ไป​ล้างตัว​ของท่าน​เจ็ด​ครั้ง​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​ผิวหนัง​ของ​ท่าน​ก็​จะ​กลับ​คืน​สู่​สภาพ​เดิม​และ​ท่าน​ก็​จะ​หาย​จากโรค”</verse>
				<verse number="11">แต่​นาอามาน​จาก​ไป​ด้วย​ความโกรธ​และ​พูด​ว่า “ข้า​คิด​ว่า​อย่าง​น้อย​เขา​จะ​ออก​มา​พบ​กับ​ข้า และ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ข้า พร้อม​กับ​เรียก​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​เขา แล้ว​ก็​โบก​มือ​ของ​เขา​เหนือ​จุด​ที่​เป็น​โรค แล้ว​รักษา​โรค​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="12">ถ้า​รู้​ว่า​จะ​เป็น​อย่าง​นี้ แม่น้ำ​อาบานา และ​แม่น้ำ​ฟารปาร์​ของ​เมือง​ดามัสกัส ไม่​ดี​กว่า​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​หรอก​หรือ ทำไม​ข้า​จะ​ไป​ล้าง​ตัว​ใน​แม่น้ำ​เหล่านั้น​แล้ว​หาย​จาก​โรค​ไม่ได้​หรือ​ยังไง” เขา​จึง​หัน​กลับ​ออก​ไป​ด้วย​ความโกรธ</verse>
				<verse number="13">แต่​พวก​คน​รับใช้​ของ​นาอามาน​เข้า​ไป​หา​เขา​และ​พูด​ว่า “พ่อ​ของ​เรา ถ้า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​สั่ง​ให้​ท่าน​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ยากๆ​ท่าน​ก็​ยัง​จะ​ไป​ทำ​ไม่ใช่หรือ ถ้า​อย่างนั้น เมื่อ​เขา​แค่​สั่ง​ท่าน​ว่า ‘ไป​ล้าง​ตัว​ท่าน​และ​หาย​จาก​โรค’ ท่าน​ก็​ยิ่ง​น่า​จะ​ทำ​ตามนะ”</verse>
				<verse number="14">เขา​จึง​ลง​ไป​จุ่มตัว​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน​ถึง​เจ็ด​ครั้ง ตาม​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​บอก​กับ​เขา​ไว้ และ​ผิวหนัง​ของ​เขา​ก็​กลับ​คืน​เป็น​เหมือน​กับ​เด็ก และ​เขา​ก็​หาย​จากโรค</verse>
				<verse number="15">แล้ว​นาอามาน​และ​คน​ทั้งหมด​ของ​เขา​ก็​ได้​กลับ​ไป​หา​คน​ของ​พระเจ้า เขา​ไป​ยืน​ต่อหน้า​เอลีชา และ​พูด​ว่า “ตอนนี้​ข้า​รู้​แล้ว​ว่า​ไม่​มี​พระเจ้า​องค์​อื่น​อีก​ใน​โลกนี้​นอกจาก​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​โปรด​ยอมรับ​ของขวัญ​จาก​ข้า​ผู้รับใช้​ท่าน​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="16">แต่​เอลีชา​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์ ผู้ที่​เรา​รับใช้ มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ไม่​ยอมรับ​อะไร​สักอย่าง​จากท่าน” และ​ถึง​แม้​ว่า​นาอามาน​จะ​รบเร้า​ตื้อ​ให้​เขา​รับ​ของขวัญ เขา​ก็​ไม่​ยอมรับ​อยู่ดี</verse>
				<verse number="17">นาอามาน​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​ไม่​ยอมรับ​ของขวัญ​จาก​เรา ก็​ขอ​ได้​โปรด​ให้​เรา​ผู้รับใช้​ท่าน​เอา​ดิน​ที่นี่​กลับ​ไป ขอ​เอาไป​มาก​ที่สุด​เท่าที่​ล่อ​ทั้ง​สอง​ตัว​นี้​ของ​เรา​จะ​แบก​ไปได้ เพราะ​เรา​ผู้รับใช้​ท่าน​จะ​ไม่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​กับ​พระ​อื่น​อีก​แล้ว นอก​จาก​พระยาห์เวห์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="18">แต่​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ยกโทษ​ให้​กับ​ข้า​ผู้รับใช้​ท่าน​เรื่อง​หนึ่ง เมื่อ​กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้า​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ริมโมน​เพื่อ​นมัสการ​พระ​นั้น เขา​จะ​ต้อง​พิง​แขน​ของ​ข้า​ทำ​ให้​ข้า​ต้อง​ก้มลง​ด้วย เมื่อ​ข้า​ก้มลง​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ริมโมน ขอให้​พระยาห์เวห์​ยกโทษ​ให้​กับ​ข้า​ผู้รับใช้​ท่าน ที่​ทำ​สิ่งนี้​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="19">เอลีชา​ตอบ​เขา​ว่า “ไป​เป็น​สุข​เถิด” แต่​เมื่อ​นาอามาน​เดิน​ทาง​ไป​ได้​สัก​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="20">เกหะซี​คน​รับใช้​ของ​เอลีชา​ที่​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า คิด​ใน​ใจ​ว่า “เจ้านาย​ของ​เรา ปล่อย​ให้​นาอามาน​ชาว​อารัม​คนนั้น​ไป​ง่ายๆ​อย่างนี้​หรือ โดย​ไม่​ยอมรับ​สิ่ง​ที่​เขา​เสนอ​ให้ พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ต้อง​วิ่ง​ไป​ขอ​อะไร​จาก​เขา​สัก​อย่าง”</verse>
				<verse number="21">เกหะซี​จึง​ตามหลัง​นาอามาน​ไป เมื่อ​นาอามาน​เห็น​คน​วิ่ง​ตามหลัง​เขา​มา เขา​จึง​กระโดด​ลง​มา​จาก​รถรบ​เพื่อ​มา​พบ​กับ​เขา และ​ถาม​ว่า “ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดี​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="22">เกหะซี​ตอบ​ว่า “ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​ดี เพียง​แต่​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​บอก​ว่า ‘มี​ชาย​หนุ่ม​สอง​คน​จาก​กลุ่ม​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า เพิ่ง​มาหา​เรา​จาก​เทือก​เขา​เอฟราอิม ขอ​ได้​โปรด​ให้​เงิน​แก่​พวก​เขา​สัก​หนึ่ง​ตะลันต์ และ​เสื้อผ้า​สัก​สอง​ชุด​ด้วย​เถิด’”</verse>
				<verse number="23">นาอามาน​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​อย่างนั้น เอา​ไป​สอง​ตะลันต์ เลย” เขา​รบเร้า​ให้​เกหะซี​ยอมรับ​เงิน​เหล่านั้น และ​เอา​เงิน​สอง​ตะลันต์​ใส่​ไว้​ใน​ถุง​สอง​ใบ​พร้อมกับ​เสื้อผ้า​สองชุด เขา​ได้​ให้​มัน​กับ​คน​รับใช้​สอง​คน​ของ​เขา​และ​พวกเขา​ก็​แบก​เดิน​นำ​หน้า​เกหะซี​ไป</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เกหะซี​มา​ถึง​เนินเขา​ของ​เมือง​ที่​มี​ป้อม เขา​รับ​เอา​ของ​เหล่านั้น​มา​จาก​คน​รับใช้​ทั้ง​สอง​คนนั้น และ​เขา​ก็​ได้​ให้​ชาย​สอง​คน​นั้น​กลับไป แล้ว​เขา​ก็​เอา​ของ​เหล่านั้น​ไป​เก็บ​ที่บ้าน</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เกหะซี​ก็​เข้าไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เอลีชา​เจ้านาย​ของ​เขา เอลีชา​ได้​ถาม​เขา​ว่า “เกหะซี เจ้า​ไป​ไหนมา” เกหะซี​ตอบ​ว่า “ผู้รับใช้​ท่าน​ไม่​ได้​ไป​ไหนเลย”</verse>
				<verse number="26">แต่​เอลีชา​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า วิญญาณ​ของ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า ตอน​ที่​ชาย​คนนั้น​ลง​มา​จาก​รถรบ​ของ​เขา​เพื่อ​มา​พบ​กับ​เจ้า นี่​ไม่ใช่​เวลา​ที่​จะ​ไป​รับ​เงิน​หรือ​เสื้อผ้า หรือ​สวน​มะกอก หรือ​สวนองุ่น หรือ​ฝูงแกะ ฝูงวัว​หรือ​ทาส​ชาย-หญิง</verse>
				<verse number="27">โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ของ​นาอามาน​จะ​ติด​อยู่​กับ​เจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​ตลอด​ไป” แล้ว​เกหะซี​ก็​ออก​ไป​จาก​หน้า​เอลีชา และ​เขา​ก็​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ขาว​อย่าง​หิมะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">กลุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​พูด​กับ​เอลีชา​ว่า “ดู​เถิด สถานที่​ที่​พวก​เรา​ใช้​นัดพบ​กับ​ท่าน​มัน​เล็ก​เกินไป​แล้ว​สำหรับ​พวกเรา</verse>
				<verse number="2">พวก​เรา​ไป​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน​กันเถิด พวก​เรา​ทุก​คน​สามารถ​หา​เสา​มา​คนละ​ต้น​และ​มา​สร้าง​เป็น​ที่​อยู่​อาศัย​กัน เพื่อ​เรา​จะ​ได้​อยู่​กัน​ที่นั่น” และ​เอลีชา​พูด​ว่า “ไป​เถิด”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​คนหนึ่ง​ใน​หมู่​พวก​เขา​พูด​ขึ้น​มา​ว่า “ท่าน​จะ​ไม่​ไป​กับ​พวกเรา​ผู้รับใช้​ท่าน​ด้วย​หรือ” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ไปสิ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เขา​ก็​ไป​กับ​คนเหล่านั้น พวกเขา​ไป​ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน​และ​เริ่ม​ตัด​ต้นไม้​ลง​หลาย​ต้น</verse>
				<verse number="5">มี​คน​หนึ่ง​กำลัง​โค่น​ต้นไม้​ลง หัว​ขวาน​ของ​เขา​กระเด็น​ตกลง​ไป​ใน​น้ำ เขา​ร้อง​ออก​มา​ว่า “แย่แล้ว นายท่าน นั่น​เป็น​ขวาน​ที่​ขอ​ยืม​คนอื่นมา”</verse>
				<verse number="6">คน​ของ​พระเจ้า คนนั้น​ถาม​เขา​ว่า “มัน​ตกลง​ไป​ตรง​ไหน” เมื่อ​เขา​ชี้​ให้​ดู​จุด​ที่​มัน​ตกลง​ไป เอลีชา​ก็​ตัด​ไม้​มา​กิ่ง​หนึ่ง​และ​โยน​ลง​ไป​ที่​นั่น ทำให้​หัว​ขวาน​เหล็ก​ลอย​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="7">เขา​พูด​ว่า “หยิบ​หัว​ขวาน​ขึ้น​มาสิ” แล้ว​ชาย​คนนั้น​ก็​เอื้อม​มือ​ไป​หยิบ​มัน​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="8">ใน​เวลานั้น​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม​กำลัง​ทำ​สงคราม​อยู่​กับ​อิสราเอล หลังจาก​ที่​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม​ได้​ปรึกษา​กับ​พวกผู้นำ​ทหาร​ของ​เขาแล้ว เขา​พูด​ว่า “เรา​จะ​จัดตั้ง​ค่าย​ของ​เรา​ขึ้น​ที่​ตรงนั้น”</verse>
				<verse number="9">คน​ของ​พระเจ้า​ได้​ส่งข่าว​มา​ถึง​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ว่า “ระวัง อย่า​ผ่าน​ไป​ทางนั้น เพราะ​พวกอารัม​กำลัง​ลง​ไป​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​จึง​ส่งข่าว​ไป​เตือน​คน​ของ​พระองค์​ที่​อยู่​ตรง​แถวนั้น ตามที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​เตือน​พระองค์มา เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น​หลายครั้ง พวกเขา​จึง​ระมัด​ระวัง​ตัว​มากขึ้น​ใน​ที่​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​นี้​ทำ​ให้​กษัตริย์​ของ​อารัม​โกรธ​มาก เขา​เรียก​ตัว​พวก​ผู้นำ​ทหาร​ของ​เขา​เข้า​มา​และ​ถาม​พวกเขา​ว่า “บอก​เราสิ​ว่า มี​ใคร​ใน​พวก​เรา​ที่​ไป​เข้าข้าง​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="12">ผู้นำ​ทหาร​คนหนึ่ง​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ไม่​มี​ใคร​ไป​ทำ​อย่างนั้นหรอก แต่​เอลีชา​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​อิสราเอล เป็น​ผู้​บอก​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ถึง​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​ไป​ใน​ห้อง​นอน​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​จึง​สั่ง​ไป​ว่า “ไป​ค้นหา​มา​ว่า​คน​ผู้นี้​อยู่​ที่ไหน เรา​จะ​ได้​ส่ง​คน​ไป​จับตัว​เขา​มา” แล้วก็​มี​รายงาน​กลับ​มา​ว่า “เขา​อยู่​ใน​เมือง​โดธาน”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​จึง​ส่ง​กอง​ทหาร​ม้า​และ​พวก​รถรบ​พร้อม​กับ​กองทัพ​ที่​แข็งแกร่ง​ไป​ที่นั่น พวกเขา​ไป​ใน​เวลา​กลางคืน​และ​ไป​ล้อม​เมือง​เอาไว้</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​คน​รับใช้​ของ​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​ตื่น​ขึ้น​มา และ​ออก​ไป​ข้างนอก​แต่​เช้าตรู่ มี​กองทัพ​ทหาร​ม้า​กอง​หนึ่ง​และ​พวกรถรบ​กำลัง​ล้อม​เมืองอยู่ คนใช้คนนั้น​จึง​ถาม​ว่า “แย่​แล้ว นายท่าน พวกเรา​จะ​ทำ​ยังไงดี”</verse>
				<verse number="16">ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​ตอบ​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว พวก​ที่​อยู่​ฝ่ายเรา​มี​มากกว่า​พวก​ที่​อยู่​ฝ่ายนั้น​เสียอีก”</verse>
				<verse number="17">เอลีชา​อธิษฐาน​ว่า “ข้า​แต่ พระยาห์เวห์ ได้​โปรด​เปิดตา​ของ​เขา​เพื่อ​เขา​จะ​ได้เห็น” แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​เปิดตา​ของ​คน​รับใช้​คนนั้น และ​เขา​เห็น​ว่า​เนินเขา​เหล่านั้น​เต็มไปด้วย​ทหาร​ม้า​และ​รถรบ​ที่​ลุก​เป็น​ไฟ​อยู่​รอบๆ​ตัว​เอลีชา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ศัตรู​ตรง​มา​ที่​ตัว​เอลีชา เขา​ก็​อธิษฐาน​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “ช่วย​โจมตี​คน​พวกนี้​ให้​ตาบอด​ด้วยเถิด” พระองค์​จึง​โจมตี​คน​พวกนั้น​ให้​ตาบอด​ตาม​ที่​เอลีชา​ขอ</verse>
				<verse number="19">เอลีชา​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “ไม่ใช่​ทางนี้ ไม่ใช่​เมืองนี้ ตาม​เรา​มา เรา​จะ​นำ​พวกเจ้า​ไป​หา​คนนั้น​ที่​พวกเจ้า​กำลัง​ตาม​หา​อยู่” และ​เขา​ก็​นำ​คน​เหล่านั้น​ไป​ที่​เมือง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​ที่​พวกเขา​เข้าไป​ใน​เมือง​แล้ว เอลีชา​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​เปิดตา​ของ​คนเหล่านี้​ด้วยเถิด เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มองเห็น” แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​เปิดตา​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​ก็​มองเห็น​และ​พบ​ว่า​พวกเขา​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เห็น​พวกเขา ก็​ถาม​เอลีชา​ว่า “ท่านพ่อ​ของ​เรา จะ​ให้​เรา​ฆ่า​พวกมัน​หรือเปล่า ฆ่า​พวกมันเลย​ดีไหม”</verse>
				<verse number="22">เอลีชา​ตอบ​ว่า “อย่า​เลย คน​พวกนี้​ที่​ท่าน​กะ​จะ​ฆ่า​นั้น ท่าน​จับ​มา​ได้​ด้วย​ดาบ​หรือ​ธนู​ของ​ท่านเอง​หรือยังไง จัดหา​อาหาร​และ​น้ำ​มา​ให้​พวกเขา​กิน​และ​ดื่ม​เถิด แล้ว​ปล่อย​ให้​พวกเขา​กลับ​ไปหา​เจ้านาย​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​จึง​ได้​จัด​เตรียม​อาหาร​มื้อใหญ่ ให้​กับ​คนเหล่านั้น และ​หลังจาก​ที่​พวกเขา​กิน​และ​ดื่ม​เสร็จ​แล้ว กษัตริย์​ก็​ส่ง​คน​เหล่านั้น​กลับ​ไป และ​พวกเขา​ก็​กลับ​ไป​หา​เจ้านาย​ของ​พวกเขา แล้ว​กองโจร​จาก​อารัม​ก็​ไม่​มา​ปล้น​แผ่นดิน​ของ​อิสราเอล​อีก</verse>
				<verse number="24">ต่อมา​ภายหลัง กษัตริย์​เบนฮาดัด​ของ​ชาว​อารัม​ได้​รวบรวม​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา​และ​เคลื่อนพล​เข้า​มา​ล้อม​เมือง​สะมาเรียไว้</verse>
				<verse number="25">เกิด​ภาวะ​ขาด​แคลน​อาหาร​ขึ้น​ใน​เมือง พวก​เขา​ล้อม​เมือง​อยู่​นาน​มาก​จน​กระทั่ง​แม้แต่​หัว​ลา​หัวหนึ่ง​ยัง​ขาย​กัน​เป็น​เงิน​หนึ่ง​กิโลกรัม และ​ขี้​ของ​นกพิราบ​ศูนย์​จุด​สาม​ลิตร ขาย​เป็น​เงิน​ประมาณ​หกสิบ​กรัม</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เดิน​ผ่าน​ไป​บน​กำแพง หญิง​คนหนึ่ง​มา​ร่ำร้อง​กับ​เขา​ว่า “โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ตอบ​ว่า “ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่​ช่วย​เจ้าแล้ว เราเอง​จะ​ช่วย​ได้​ยังไง ลานนวด​ข้าว​และ​บ่อย่ำ​องุ่น​ยัง​มี​อะไร​เหลือ​อยู่​อีกหรือ”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เขา​ถาม​นาง​ว่า “เจ้า​มี​เรื่อง​เดือด​ร้อน​อะไรหรือ” นาง​ตอบ​ว่า “หญิง​คนนี้​บอก​ดิฉัน​ว่า ‘ฆ่า​ลูกชาย​ของ​เจ้าเถิด พวก​เรา​จะ​ได้​กิน​เขา​ใน​วันนี้ แล้ว​พรุ่งนี้​พวก​เรา​ก็​จะ​กิน​ลูกชาย​ของฉัน’</verse>
				<verse number="29">พวกเรา​ก็​เลย​ต้ม​ลูกชาย​ของ​ดิฉัน​กิน​กัน วัน​ต่อมา​ดิฉัน​พูด​กับ​นาง​ว่า ‘เอา​ลูกชาย​ของ​เจ้า​มาสิ เรา​จะ​ได้​กิน​ตัว​เขา’ แต่​นาง​ได้​ซ่อน​ลูก​นางไว้”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​กษัตริย์​ได้ยิน​คำพูด​ของ​หญิง​คนนี้ เขา​ก็​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​เขา เมื่อ​เขา​เดิน​ต่อ​ไป​ตาม​กำแพง ประชาชน​ต่าง​มองดู​เขา​และ​เห็น​ว่า​กษัตริย์​สวม​เสื้อ​กระสอบ​ไว้​ข้างใน</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​พูด​ว่า “ถ้า​หัว​ของ​เอลีชา​ลูกชาย​ของ​ชาฟัท​ยัง​อยู่​บน​บ่า​ของ​เขา​ใน​วันนี้ ขอ​ให้​พระเจ้า​ลงโทษ​เรา​อย่าง​แสนสาหัส”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​ก็​เลย​ส่ง​คน​ตาม​หา​เอลีชา ตอนนั้น​เอลีชา​กำลัง​นั่ง​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ตัวเอง และ​พวก​ผู้ใหญ่​ก็​นั่ง​อยู่​กับ​เขาด้วย แต่​ก่อน​ที่​คนๆ​นั้น​จะ​มา​ถึง เอลีชา​พูด​กับ​พวก​ผู้ใหญ่​เหล่านั้น​ว่า “พวก​ท่าน​รู้​หรือ​เปล่า​ว่า เจ้า​ฆาตกร​คนนี้​ได้​ส่ง​คน​มา​ตัด​หัว​ของ​เรา ดู​เอา​ไว้ เมื่อ​คน​ที่​เขา​ส่ง​มา​นั้น​มาถึง ให้​ปิด​ประตู​และ​ขวาง​เขาไว้ เรา​ได้ยิน​เสียง​ฝีเท้า​ของ​เจ้านาย​เขา​ตามหลัง​เขา​มา”</verse>
				<verse number="33">ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​ผู้ใหญ่​เหล่านั้น คน​ที่​กษัตริย์​ส่ง​มานั้น ก็​มา​ถึง และ​กษัตริย์​ก็​พูด​ว่า “เหตุร้าย​ใน​ครั้งนี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์ แล้ว​เรา​จะ​ยัง​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​อีก​ทำไม”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เอลีชา​ตอบ​เขา​ไป​ว่า “ฟัง​คำ​พูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี พระองค์​พูด​ว่า ‘พรุ่งนี้​เวลานี้ ที่​ประตู​เมือง​สะมาเรีย แป้ง​หนึ่ง​ถัง จะ​ขาย​กัน​ใน​ราคา​หนึ่ง​เชเขล และ​ข้าว​บาร์เลย์​สอง​ถัง​จะ​ขาย​กัน​ใน​ราคา​หนึ่ง​เชเขล’”</verse>
				<verse number="2">เจ้าหน้าที่​คน​สนิท​ของ​กษัตริย์ ​พูด​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ต่อ​ให้​พระยาห์เวห์​เปิด​ช่อง​ฟ้า​สวรรค์ สิ่งนี้​ก็​ไม่​เกิดขึ้น​แน่” เอลีชา​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​ได้​เห็น​เรื่องนี้​ด้วย​ตา​ของ​ท่าน​เอง แต่​ท่าน​จะ​ไม่ได้​กิน​มันหรอก”</verse>
				<verse number="3">ใน​ขณะนั้น​มี​ชาย​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​สี่คน​อยู่​ที่​ประตู​ทางเข้า​เมือง พวกเขา​คุยกัน​ว่า “พวก​เรา​จะ​นั่ง​รอ​ความตาย​อยู่​ที่นี่​ทำไมกัน</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เข้า​ไป​ใน​เมือง​สะมาเรีย พวกเขา​กำลัง​อดตาย​กัน​อยู่ พวกเรา​ก็​จะ​ตาย​ที่นั่น แต่​ถ้า​เรา​นั่ง​รอ​อยู่​ที่​นี่ เรา​ก็​จะ​ตาย​เหมือนกัน พวก​เรา​ไป​ที่​ค่าย​ของ​พวกอารัมกัน​เถอะ ถ้า​พวกเขา​ไว้​ชีวิต​พวกเรา เรา​ก็​จะ​รอด แต่​ถ้า​พวกเขา​ฆ่า​เรา ก็​ให้​ตาย​ไปเลย​ก็แล้วกัน”</verse>
				<verse number="5">ใน​ตอน​เย็น​พวกเขา​จึง​ลุกขึ้น​และ​ไป​ที่​ค่าย​ของ​ชาว​อารัม เมื่อ​พวกเขา​ไป​ถึง​ที่​ริม​ค่าย ไม่​เห็น​คน​อยู่​ที่นั่น​สัก​คนเดียว</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​พวก​อารัม​ได้ยิน​เสียง​ของ​กองรถรบ​กองทหารม้า​และ​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่ พวกเขา​จึง​พูด​กัน​ว่า “ดูสิ กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ได้​จ้าง​พวก​กษัตริย์​ของ​ชาว​ฮิตไทต์​และ​ชาว​อียิปต์ มา​โจมตี​พวกเรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จึง​ลุก​หลบหนี​ไป​ใน​เย็น​วันนั้น และ​ทิ้ง​เต็นท์ รวมทั้ง​ม้า​และ​ลา​ของ​พวกเขา​ไว้ พวกเขา​ทิ้ง​ค่ายไว้​อย่างนั้น​และ​วิ่งหนี​เอาตัว​รอดไป</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​สี่​คนนั้น​มา​ถึง​ริม​ค่าย​และ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​หลังหนึ่ง พวกเขา​ได้​กิน​และ​ดื่ม และ​เอา​เงิน​และ​ทองคำ รวมทั้ง​เสื้อผ้า​หลาย​ชุด​ออก​มา และ​เอา​ของ​เหล่านั้น​ไป​ซ่อน และ​กลับ​เข้า​ไป​ใหม่​และ​เข้า​ไป​ใน​เต็นท์​อีก​หลังหนึ่ง ไป​เอา​สิ่งของ​มากมาย​ออก​มา​และ​เอา​ไป​ซ่อน​ไว้​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวกเขา​พูดกัน​ว่า “พวก​เรา​ทำ​ไม่ถูกนะ วันนี้​เป็น​วัน​แห่ง​ข่าวดี แต่​พวก​เรา​กลับ​เงียบเฉย ถ้า​พวก​เรา​คอย​จน​สว่าง พวก​เรา​ก็​จะ​ถูก​ทำ​โทษ พวก​เรา​รีบ​ไป​รายงาน​เรื่องนี้​ให้​ใน​วัง​รู้​กันเถอะ”</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จึง​ไป​ร้อง​เรียก​หา​คน​เฝ้า​ประตู​เมือง​และ​บอก​ว่า “พวกเรา​ได้​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ของ​พวก​อารัม และ​ไม่​พบ​ใคร​เลย​สักคน​ที่นั่น ไม่​มี​แม้แต่​เสียง​ของ​คน มี​เพียง​เสียง​ฝีเท้า​ของ​ม้า​และ​ลา และ​เต็นท์​ก็​ถูก​ทิ้ง​อยู่​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="11">คน​เฝ้า​ประตู​ตะโกน​บอก​ข่าวดี​และ​ข่าวนั้น​ก็​เข้า​ไป​ถึง​ใน​วัง</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​จึง​ลุก​ขึ้น​กลางดึก​และ​พูด​กับ​ข้าราชการ​ของ​เขา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​พวก​เจ้า​รู้​ว่า พวก​อารัม​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวก​เรา พวก​มัน​รู้​ว่า​พวก​เรา​กำลัง​จะ​อดตาย พวก​มัน​จึง​แกล้ง​ทำ​เป็น​ทิ้ง​ค่าย​ไป แล้ว​ไป​แอบสุ่ม​อยู่​ใน​ทุ่งนา พวก​มัน​คิด​ว่า ‘พวกนั้น​จะ​ต้อง​ออก​มาแน่ แล้ว​พวก​เรา​จะ​ได้​จับ​พวกนั้น​เป็นๆ​และ​บุก​เข้าไป​ใน​เมือง’”</verse>
				<verse number="13">ข้าราชการ​คนหนึ่ง​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “ให้​บางคน​เอา​ม้า​ห้าตัว​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​เมืองไป เพราะ​ยังไง​อีก​ไม่​นาน​ม้า​พวกนี้​ก็​ต้อง​ตาย​อยู่ดี เช่น​เดียว​กัน​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​ยัง​คง​เหลือ​อยู่​ที่นี่ ให้​ส่ง​คน​พวกนี้​ไป​ดูสิ​ว่า​เกิด​อะไรขึ้น”</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​จึง​เลือก​รถรบ​มา​สอง​คัน​พร้อม​กับ​ม้า และ​กษัตริย์​ก็​ส่ง​พวกเขา​ไป​ติดตาม​ดู​กองทัพ​ของ​พวก​อารัม เขา​ได้​สั่ง​คน​ขับ​ว่า “ไป​ดูสิ​ว่า​เกิด​อะไรขึ้น”</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ได้​ติดตาม​กองทัพ​ของ​พวก​อารัม​ไป​ไกล​ถึง​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​พวกเขา​พบ​ว่า​ตาม​ถนนนั้น​เกลื่อน​กลาด​ไป​ด้วย​เสื้อผ้า​และ​อุปกรณ์​ของ​พวก​อารัม​ที่​โยนทิ้ง​ไว้​จาก​การหลบ​หนี​อย่าง​เร่งรีบ พวก​ที่​ถูก​ส่ง​ไป​กลุ่มนั้น จึง​กลับ​มา​รายงาน​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ประชาชน​ต่าง​ก็​กรูกัน​ออก​ไป​และ​ไป​ริบ​เอา​ข้าวของ​จาก​ค่าย​ของ​พวก​อารัม ดังนั้น แป้ง​หนึ่ง​ถัง​จึง​ขาย​กัน​ใน​ราคา​เพียง​หนึ่ง​เชเขล​และ​ข้าว​บาร์เลย์​สอง​ถัง​ก็​ขาย​เพียง​หนึ่ง​เชเขล​เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้</verse>
				<verse number="17">ขณะนั้น​กษัตริย์​ได้​ตั้ง​เจ้าหน้าที่​คน​สนิท​ของ​กษัตริย์​คนนั้น ให้​ไป​เฝ้า​ดูแล​ความ​เรียบร้อย​ที่​ประตู​เมือง แต่​เขา​ถูก​ฝูงชน​เหยียบย่ำ​จน​ตาย​อยู่​ที่​ประตู​เมือง ตาม​ที่​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​บอก​กับ​เขาไว้ ตอน​ที่​กษัตริย์​ลง​มา​หา​เอลีชา​ที่บ้าน</verse>
				<verse number="18">และ​สิ่ง​ที่​เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​บอก​กับ​กษัตริย์ไว้ ก็​เกิด​ขึ้น​จริง​ตามนั้น​ที่​ว่า “พรุ่งนี้ เวลา​นี้ ที่​ประตู​เมือง​สะมาเรีย แป้ง​หนึ่ง​ถัง​จะ​ขาย​กัน​ใน​ราคา​หนึ่ง​เชเขล และ​ข้าว​บาร์เลย์​สอง​ถัง​จะ​ขาย​กัน​ใน​ราคา​หนึ่ง​เชเขล”</verse>
				<verse number="19">เจ้าหน้าที่​คนนั้น​เคย​พูด​กับ​เอลีชา คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ต่อ​ให้ พระยาห์เวห์​เปิด​ช่อง​สวรรค์ สิ่งนี้​ก็​ไม่​เกิดขึ้น​แน่” เอลีชา​ตอบ​เขา​ไป​ว่า “ท่าน​จะ​ได้​เห็น​มัน​ด้วย​ตา​ของ​ท่านเอง แต่​ท่าน​จะ​ไม่ได้​กินมัน”</verse>
				<verse number="20">และ​มัน​ก็​เกิดขึ้น​กับ​เขาจริง เพราะ​เขา​ถูก​ฝูงชน​เหยียบย่ำ​จน​ตาย​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​นั่นเอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น​เอลีชา​พูด​กับ​หญิง​ชาวชูเนม​ที่​เขา​ได้​ทำให้​ลูกชาย​ของ​นาง​ฟื้น​คืน​ชีพ​ขึ้นมา ว่า “ให้​ท่าน​กับ​ครอบครัว​ของท่าน​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อื่น​ที่​ท่าน​จะ​สามารถ​เลี้ยงชีพ​อยู่ได้ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​เกิด​ความ​อดอยาก​ขึ้น​ใน​แผ่นดิน​นี้ มัน​จะ​ยาวนาน​ถึง​เจ็ดปี”</verse>
				<verse number="2">หญิง​คนนั้น​ทำตาม​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​บอก นาง​และ​ครอบครัว​ของ​นาง​ได้​ย้าย​ออก​จาก​เมือง​และ​ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​เป็น​เวลา​เจ็ดปี</verse>
				<verse number="3">และ​เมื่อ​ครบ​เจ็ดปี นาง​ก็​กลับ​มา​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​นาง​ได้​ไป​พบ​กับ​กษัตริย์​เพื่อ​ขอ​บ้าน​และ​ที่ดิน​ของ​นางคืน</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​กำลัง​คุย​อยู่​กับ​เกหะซี​คน​รับใช้​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ช่วย​เล่า​ให้​เรา​ฟังหน่อย ถึง​เรื่อง​ยิ่งใหญ่​ต่างๆ​ที่​เอลีชา​เคย​ทำไป”</verse>
				<verse number="5">ใน​ขณะ​ที่​เกหะซี​กำลัง​เล่าให้​กษัตริย์​ฟัง​ว่า เอลีชา​ทำ​ให้​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​ฟื้น​คืน​ชีพ​ขึ้น​มา​ได้​อย่างไร หญิง​คน​ที่​เอลีชา​ได้​ทำ​ให้​ลูกชาย​ของ​นาง​ฟื้น​ขึ้น ก็ได้​เข้า​มา​หา​กษัตริย์ นาง​มา​ขอ​บ้าน​และ​ที่ดิน​ของ​นาง​คืน​จาก​กษัตริย์ เกหะซี​พูด​ว่า “กษัตริย์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า หญิง​คนนี้แหละ ที่​เอลีชา​ได้​ทำ​ให้​ลูกชาย​ของ​นาง​ฟื้น​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​ถาม​หญิง​คนนั้น​ว่า​นาง​ต้องการ​อะไร และ​นาง​ได้​บอก​กับ​เขาไป กษัตริย์​จึง​มอบหมาย​เรื่อง​ของ​นาง​ให้​เจ้าหน้าที่​คนหนึ่ง​จัดการ กษัตริย์​สั่ง​เขา​ว่า “คืน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เคย​เป็น​ของ​นาง​ให้​กับ​นาง รวมทั้ง​รายได้​จาก​ที่ดิน​ของ​นาง​นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​นาง​ออก​จาก​ประเทศนี้​ไป​จน​ถึง​วันนี้”</verse>
				<verse number="7">เอลีชา​ไป​ที่​เมือง​ดามัสกัส ตอน​ที่​กษัตริย์​เบนฮาดัด​ของ​ชาว​อารัม​กำลัง​ไม่​สบาย เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​กษัตริย์​ว่า “คน​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​ที่​นี่แล้ว”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​จึง​พูด​กับ​ฮาซาเอล​ว่า “ให้​ท่าน​นำ​ของขวัญ​ไป​พบ​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น และ​ให้​เขา​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า เรา​จะ​หาย​ป่วย​ใน​ครั้งนี้​หรือไม่”</verse>
				<verse number="9">ฮาซาเอล​ไป​พบ​เอลีชา และ​เอา​ของขวัญ​ที่​ดี​ที่สุด​หลายอย่าง​ใน​ดามัสกัส บรรทุก​เต็ม​หลังอูฐ​สี่สิบ​ตัว เขา​ได้​เข้า​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เอลีชา​และ​พูด​ว่า “กษัตริย์​เบนฮาดัด​ของ​อารัม​ลูกชาย​ของ​ท่าน​ส่ง​เรา​มา​ถาม​ท่าน​ว่า ‘เรา​จะ​หาย​ป่วย​หรือไม่’”</verse>
				<verse number="10">เอลีชา​ตอบ​ว่า “ให้​ไป​บอก​เขา​ว่า ‘ท่าน​จะ​หาย​ป่วยแน่’ แต่​พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​ให้​เรา​รู้​ว่า​จริงๆ​แล้ว​เขา​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="11">เอลีชา​จ้อง​มอง​ฮาซาเอล​ด้วย​สายตา​เขม็ง​ไม่​ขยับ​เขยื้อน​อยู่​นาน​จน​กระทั่ง​ฮาซาเอล​เริ่ม​รู้สึก​อึดอัด แล้ว​คน​ของ​พระเจ้า​ก็​เริ่ม​ร้องไห้​ออก​มา</verse>
				<verse number="12">ฮาซาเอล​ถาม​เขา​ว่า “เจ้านาย​ของ​เรา​ร้องไห้​ทำไม” เขา​ตอบ​ว่า “ก็​เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ท่าน​จะ​เป็น​อันตราย​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​อย่างไร​บ้างนะสิ ท่าน​จะ​เผา​ป้อม​ปราการ​ทุกแห่ง ท่าน​จะ​ฆ่า​คน​หนุ่ม​ของ​พวกเขา​ด้วย​ดาบ ท่าน​จะ​ฟาด​เด็กเล็ก​ลง​บน​พื้น​เป็น​ชิ้นๆ​และ​จะ​แหวก​ท้อง​หญิง​ที่​มีครรภ์”</verse>
				<verse number="13">ฮาซาเอล​พูด​ว่า “ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​เพียง​หมา​ตัว​หนึ่ง​จะ​ทำร้าย​พวกท่าน​ถึง​ขนาด​นั้น​ได้​อย่างไรกัน” เอลีชา​ตอบ​ไป​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​แสดง​ให้​เรา​เห็น​ว่า​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ฮาซาเอล​ก็​จาก​เอลีชา​และ​กลับ​ไป​หา​เจ้านาย​ของ​เขา เมื่อ​เบนฮาดัด​ถาม​เขา​ว่า “เอลีชา​ได้​พูด​อะไร​กับ​เจ้า​บ้าง” ฮาซาเอล​ตอบ​เขา​ไป​ว่า “เขา​บอก​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า​ท่าน​จะ​หาย​ป่วย​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="15">แต่​ใน​วัน​ต่อมา ฮาซาเอล​เอา​ผ้า​หนาๆ​ชุบ​น้ำ​จน​เปียก​ชุ่ม​และ​เอา​มัน​โปะ​ไว้​บน​หน้า​ของ​กษัตริย์​จน​กระทั่ง​เขา​ขาดใจ​ตาย แล้ว​ฮาซาเอล​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​เบนฮาดัด</verse>
				<verse number="16">เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​ห้า​ที่​โยรัม​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล โยรัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="17">ตอน​ที่​เยโฮรัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์นั้น เขา​มี​อายุ​สามสิบสอง​ปี และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​แปด​ปี​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">เยโฮรัม​เดิน​ตาม​รอย​ของ​กษัตริย์​อิสราเอล​องค์​ก่อนๆ เขา​ใช้ชีวิต​เหมือน​กับ​ที่​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เคย​ทำไว้ เพราะ​เขา​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​อาหับ เขา​ได้​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">อย่างไร​ก็ตาม เพราะ​พระยาห์เวห์​เห็นแก่​ดาวิด​ผู้รับใช้​พระองค์ พระองค์​จึง​ไม่​ทำลาย​ยูดาห์ พระองค์​เคย​สัญญา​ว่า​จะ​รักษา​ตะเกียง​ไว้​ดวง​หนึ่ง​สำหรับ​ดาวิด​และ​ลูกหลาน​ของเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="20">ใน​ยุค​ของ​เยโฮรัม ชาว​เอโดม​ได้​กบฏ​ต่อ​ยูดาห์​และ​ตั้ง​กษัตริย์​ของ​ตัวเองขึ้น</verse>
				<verse number="21">เยโฮรัม กับ​กองทัพ​รถรบ​ของ​เขา​จึง​ยก​ไป​ที่​ศาอีร์ ชาว​เอโดม​เข้า​ล้อม​เขา​และ​ล้อม​พวกผู้บังคับ​บัญชา​รถรบ​ทั้งหลาย​ของเขาไว้ แต่​เขา​ลุกขึ้น​และ​ตี​ฝ่า​ออก​มา​ได้​ใน​ตอน​กลางคืน แต่​กองทัพ​ของ​เขา​หนี​กลับบ้านไป</verse>
				<verse number="22">พวก​เอโดม​จึง​ได้​กบฏ และ​แยก​ตัว​ออก​จาก​ยูดาห์​จน​ถึง​ทุกวันนี้ และ​ใน​ช่วง​เดียว​กันนั้น พวก​ลิบนาห์​ก็​ได้​กบฏ แยก​ตัว​ออก​จาก​ยูดาห์ด้วย</verse>
				<verse number="23">เหตุการณ์​ต่างๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เยโฮรัม และ​ทุกๆ​อย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="24">เยโฮรัม​ล่วงลับ​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา​และ​ถูกฝัง​อยู่​กับ​พวกเขา​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด และ​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="25">อาหัสยาห์ ลูกชาย​ของ​เยโฮรัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบสอง​ที่​โยรัม​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล โยรัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="26">ตอน​ที่​อาหัสยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์นั้น เขา​มี​อายุ​ยี่สิบสอง​ปี และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​หนึ่ง​ปี​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​นาง​อาธาลิยาห์ เป็น​หลานสาว​ของ​กษัตริย์​อมรี​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">อาหัสยาห์​เดิน​ตาม​รอย​ของ​ครอบครัว​อาหับ และ​ได้​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เคย​ทำไว้ เพราะ​เขา​ได้​แต่งงาน​กับ​ครอบครัว​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="28">อาหัสยาห์​ร่วม​กับ​โยรัม ลูกชาย​ของ​อาหับ ออก​ไป​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​ชาว​อารัม ที่​ราโมท-กิเลอาด ชาว​อารัม​ทำให้​โยรัม​ได้รับ​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​โยรัม​จึง​กลับ​ไป​ที่​ยิสเรเอล เพื่อ​รักษา​บาดแผล​ที่​ชาว​อารัม​ได้​ทำร้าย​เขา​ไว้​ที่​ราโมท-กิเลอาด​ตอน​ที่​เขา​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​ชาว​อารัม อาหัสยาห์​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ลูกชาย​ของ​เยโฮรัม​ได้​ไป​ที่​ยิสเรเอล​เพื่อ​เยี่ยมเยียน​กษัตริย์​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ​ที่​บาดเจ็บอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เอลีชา​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้เรียก​ชาย​คนหนึ่ง​มา​จาก​กลุ่ม​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เอา​เสื้อคลุม​ของ​ท่าน​เสียบ​เข้า​ใน​เข็มขัด เอา​น้ำมัน​ขวดนี้​ไป​กับ​ท่าน​และ​ไป​ที่​ราโมท-กิเลอาด</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ท่าน​ไป​ถึง​ที่นั่น ให้​มองหา​เยฮู ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​นิมชี ให้​ไป​พบ​เขา แยก​ตัว​เขา​ออก​มา​จาก​เพื่อน​ฝูง และ​พา​เขา​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ด้านใน</verse>
				<verse number="3">เอา​ขวด​น้ำมันนี้​ออก​มา เท​น้ำมัน​ลง​บน​หัว​ของ​เขา​และ​ประกาศ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ขอ​แต่งตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล” แล้ว​รีบ​เปิด​ประตู วิ่งหนี​ไป อย่า​ได้​เถลไถล’”</verse>
				<verse number="4">ชาย​หนุ่ม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น จึง​ไป​ที่​ราโมท-กิเลอาด</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เขา​มา​ถึง เขา​ได้​พบ​กับ​พวกผู้นำ​กองทัพ​กำลัง​นั่ง​อยู่​ด้วย​กัน​ที่นั่น เขา​พูด​ว่า “ท่าน​แม่ทัพ เรา​มี​ข่าว​มา​ให้​กับ​ท่าน” เยฮู​ถาม​ว่า “แม่ทัพ​คน​ไหนล่ะ” เขา​ตอบ​ว่า “ท่าน​แม่ทัพ ท่านเอง​นั่นแหละครับ”</verse>
				<verse number="6">เยฮู​จึง​ลุก​ขึ้น​และ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน แล้ว​คน​หนุ่มนั้น​ก็​เท​น้ำมัน​ลง​บน​หัว​ของ​เยฮู​และ​ประกาศ​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​ขอ​แต่งตั้ง ให้​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ประชากร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ต้อง​ทำลาย​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เจ้านาย​ของ​เจ้า​เสีย เรา​จะ​ได้​แก้แค้น​แทน​เลือด​ของ​พวกผู้พูดแทน​พระเจ้า​ที่​เป็น​ผู้รับใช้​เรา และ​เลือด​ของ​พวก​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ทุกคน​ที่​ไหลนอง​ด้วย​น้ำมือ​ของ​นาง​เยเซเบล</verse>
				<verse number="8">ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​อาหับ​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง เรา​จะ​ตัด​พวกผู้ชาย​ของ​อาหับ​ทุกคน​ออก​ไป​จาก​อิสราเอล​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ทาส​หรือ​ไม่ใช่​ทาส​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เป็น​เหมือน​ครอบครัว​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท และ​เป็น​เหมือน​ครอบครัว​ของ​บาอาชา​ลูกชาย​ของ​อาหิยาห์</verse>
				<verse number="10">ส่วน​เยเซเบล พวกหมา​จะ​มา​รุม​กิน​ศพ​ของ​นาง​บน​พื้นดิน​ที่​เมือง​ยิสเรเอล​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ฝังศพ​ให้นาง’” พูด​จบ​แล้ว​เขา​ก็​เปิด​ประตู วิ่งหนี​ไป</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เยฮู​ออก​มา​หา​ผู้นำ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์ พวกนั้น​ถาม​เขา​ว่า “มี​เรื่อง​อะไร​หรือ​เปล่า ทำไม​คนบ้า​คน​นั้น​จึง​ได้​มา​ขอ​พบ​ท่าน” เยฮู​ตอบ​ว่า “ท่าน​ก็​รู้ๆ​อยู่​แล้ว​ว่า​เขา​เป็น​คน​ยังไง ชอบ​พูด​เรื่อง​ไร้สาระ”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​พูด​ว่า “ไม่​จริง​หรอก บอก​พวก​เรา​มา​เถิด” เยฮู​จึง​พูด​ว่า “เขา​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​ขอ​แต่งตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล’”</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​รีบ​เอา​เสื้อคลุม​ของ​พวกเขา​มา​ปู​ลง​ต่อหน้า​เยฮู​บน​ขั้น​บันได​ที่​ว่างเปล่าอยู่ แล้ว​พวกเขา​ก็​เป่า​แตร​ขึ้น​และ​ตะโกน​ว่า “เยฮู​คือ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="14">เยฮู​ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​นิมชี จึง​ได้​รวบรวม​ผู้คน​ขึ้น​กบฏ​ต่อ​โยรัม (ขณะนั้น โยรัม​และ​อิสราเอล​ทั้งหมด​กำลัง​ต่อสู้​ป้องกัน​ราโมท-กิเลอาด จาก​กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​อารัม</verse>
				<verse number="15">แต่​กษัตริย์​โยรัม​ได้​กลับ​มา​ถึง​ยิสเรเอล​เพื่อ​รักษา​ตัว​จาก​บาดแผล​ที่​พวก​อารัม​ได้​ทำร้าย​เขาไว้​จาก​การรบ​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​อารัม) เยฮู​พูด​ว่า “ถ้า​พวก​ท่าน​เห็น​ด้วย​กับ​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ อย่า​ให้​ใคร​หลบ​ออก​ไป​จาก​เมือง​เพื่อ​ไป​บอก​ข่าว​ใน​ยิสเรเอลได้”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เยฮู​ก็​ขึ้น​รถรบ​ของ​เขา​และ​ขับ​มัน​ไป​ที่​ยิสเรเอล เพราะ​โยรัม​กำลัง​พักฟื้น​อยู่​ที่นั่น​พอดี ใน​เวลา​นั้น​กษัตริย์​อาหัสยาห์​ของ​ยูดาห์​ได้​ลง​ไป​เยี่ยมเยียน​กษัตริย์​โยรัม</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คน​เฝ้า​ยาม​ที่​ยืน​อยู่​บน​หอคอย​ใน​ยิสเรเอล​เห็น​กองทัพ​ของ​เยฮู​กำลัง​ใกล้​เข้า​มา เขา​ร้อง​ออก​มา​ว่า “เรา​เห็น​กองทัพ​จำนวน​หนึ่ง​กำลัง​ใกล้​เข้า​มา” กษัตริย์​โยรัม​จึง​ออก​คำสั่ง​ไป​ว่า “เตรียม​ทหาร​ม้า​ไว้​คน​หนึ่ง ส่ง​เขา​ไป​พบ​คน​เหล่านั้น​และ​ถาม​ว่า ‘พวก​ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือ​ไม่’”</verse>
				<verse number="18">ทหาร​ม้า​คนนั้น​ขี่​ม้า​ออก​ไป​พบ​กับ​เยฮู​และ​พูด​ว่า “กษัตริย์​สั่ง​ให้​มา​ถาม​ว่า ‘พวกท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือไม่’” เยฮู​ตอบ​ไป​ว่า “ท่าน​ต้องการ​สันติ​ไป​ทำ​อะไร มา​ติดตาม​เรา​เถิด” คน​สังเกตการณ์​มา​รายงาน​ว่า “คน​ส่งข่าว​ไป​ถึง​พวก​เขา​แล้ว แต่​ไม่ได้​กลับ​ออก​มา”</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​จึง​ส่ง​ทหาร​ม้า​คน​ที่​สอง​ออก​ไป​อีก เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​หา​คน​เหล่านั้น เขา​ก็​พูด​ว่า “กษัตริย์​สั่ง​ให้​มา​ถาม​ว่า ‘ท่าน​มา​อย่าง​สันติ หรือ​ไม่’” เยฮู​ตอบ​ไป​ว่า “ท่าน​ต้องการ​สันติ​ไป​ทำ​อะไร มา​ติดตาม​เรา​เถิด”</verse>
				<verse number="20">คน​สังเกตการณ์​กลับ​มา​รายงาน​ว่า “คน​ส่งข่าว​ไป​ถึง​คน​พวกนั้นแล้ว แต่​เขา​ก็​ไม่ได้​กลับ​ออก​มา​เหมือนกัน คนขับ​รถรบนั้น​เหมือน​กับ​เยฮู ลูกชาย​ของ​นิมชี เขา​ขับ​เหมือน​กับ​คนบ้า”</verse>
				<verse number="21">โยรัม​ออก​คำสั่ง​ไป​ว่า “เตรียม​รถรบ​ให้​เรา” และ​เมื่อ​รถรบ​มา​ถึง กษัตริย์​โยรัม​ของ​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​ของ​ยูดาห์​ก็​ได้​ขับ​มัน​ออกไป ทั้งสอง​คน​ต่าง​ก็​ขับ​รถรบ​ของ​ตัวเองไป เพื่อ​ไป​พบ​กับ​เยฮู พวก​เขา​มา​พบ​เยฮู​บน​ที่ดิน​ผืนหนึ่ง​ที่​เป็น​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​โยรัม​เห็น​เยฮู​ก็​ถาม​ขึ้น​ว่า “เยฮู ท่าน​มา​อย่าง​สันติ​หรือ​เปล่า” เยฮู​ตอบ​ว่า “จะ​มี​สันติ​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​บรรดา​รูป​เคารพ​และ​เวทมนตร์​คาถา เหล่านั้น​ของ​แม่​ท่าน ยัง​มี​อยู่​อย่าง​เกลื่อนกลาด”</verse>
				<verse number="23">โยรัม​หัน​รถ​กลับ​และ​หนี​ไป เขา​ร้อง​บอก​กับ​อาหัสยาห์​ว่า “อาหัสยาห์ มัน​ทรยศ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เยฮู​ก็​โก่ง​คัน​ธนู​สุดแรงเกิด​ของ​เขา ยิง​ไป​ถูก​โยรัม​ตรง​ระหว่าง​ไหล่ ลูกธนู​ปัก​ทะลุ​หัวใจ​ของ​โยรัม และ​เขา​ก็​ล้ม​ลง​อยู่​ใน​รถรบ​ของเขา</verse>
				<verse number="25">เยฮู​ได้​พูด​กับ​บิดคาร์​ที่​เป็น​เจ้าหน้าที่​ประจำ​รถรบ​ของ​โยรัม​ว่า “เอา​ตัว​เขา​ขึ้น​มา​และ​โยน​เขา​ไว้​ใน​ที่​นา​ของ​นาโบท​ชาว​ยิสเรเอล จำ​ได้​ไหม​ว่า เรา​กับ​ท่าน​เคย​ขับ​รถรบ​ร่วมกัน​ตามหลัง​อาหับ​พ่อ​ของ​โยรัม​เมื่อ​ครั้ง​ที่​พระยาห์เวห์​ทำนาย​เกี่ยวกับ​เขา​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="26">‘พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เมื่อวานนี้ เรา​ได้​เห็น​เลือด​ของ​นาโบท​และ​เลือด​ของ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เขา และ​พระยาห์เวห์ ประกาศ​อีก​ว่า เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​ชดใช้​มัน​บน​ที่ดิน​ที่​เป็น​ของ​เขา’ ฉะนั้น​ใน​ตอนนี้ เอา​ตัว​เขา​ขึ้น​มา​และ​โยน​เขา​ไป​บน​ที่ดิน​ผืนนั้น ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​ของ​ยูดาห์​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​แล้ว ก็​หลบหนี​ไป​บน​ถนน​ที่​ไป​สู่​เบธฮักกาน เยฮู​ไล่​ตาม​เขา​ไป​และ​ตะโกน​ว่า “ฆ่า​มัน​ด้วย” พวกเขา​ทำ​ให้​กษัตริย์​อาหัสยาห์​ได้รับ​บาดเจ็บ​อยู่​บน​รถรบ​ของ​เขา​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​เมือง​กูร์​ซึ่ง​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​อิบเลอัม แต่​เขา​ได้​หนี​ไป​ถึง​เมกิดโด​และ​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="28">บรรดา​คนรับใช้​ของ​เขา​ได้​ใช้​รถรบ​บรรทุก​ศพ​ของ​เขา​ไป​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ฝัง​เขา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ที่​หลุม​ฝังศพ​ของ​เขา​ใน​เมือง​ของดาวิด</verse>
				<verse number="29">(อาหัสยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ที่​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="30">แล้ว​เยฮู​ก็​ไป​ที่​เมือง​ยิสเรเอล เมื่อ​เยเซเบล​ได้ยิน​เรื่องนี้​เข้า นาง​ใช้​เครื่องสำอาง​แต่ง​ที่​ตา​ของ​นาง และ​ทำ​ผม​ใหม่​และ​มอง​ออก​ไป​ที่​หน้าต่าง​บาน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​เยฮู​เข้า​มา​ที่​ประตู นาง​ถาม​ว่า “ศิมรี เจ้า​มา​อย่าง​สันติ​หรือ เจ้าฆาตกร​ผู้ฆ่า​เจ้านาย​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="32">เยฮู​มอง​ขึ้น​ไป​ที่​หน้าต่าง​บานนั้น และ​ร้อง​ออก​มา​ว่า “ใคร​อยู่​ฝ่าย​เรา ใคร​บ้าง” มี​ขันที​อยู่​สองสามคน​มอง​ลง​มา​ที่เขา</verse>
				<verse number="33">เยฮู​จึง​พูด​ว่า “โยน​ตัว​นาง​ลง​มาสิ” พวกเขา​จึง​โยน​นาง​ลง​มา เลือด​ของ​นาง​บาง​ส่วน​กระเด็น​ไป​ติด​กำแพง​และ​ติด​ตัว​ม้า​บาง​ตัว​ที่​เหยียบย่ำ​ลง​บน​ตัว​นาง</verse>
				<verse number="34">เยฮู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน ไป​กิน​และ​ดื่ม เขา​พูด​ว่า “ดูแล​หญิง​ที่​ถูก​สาปแช่ง​คนนั้น และ​ฝัง​นางไว้ เพราะ​อย่างไร​เสีย​นาง​ก็​เป็น​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="35">แต่​เมื่อ​พวก​เขา​ออก​ไป​เพื่อ​ที่​จะ​ฝังศพนาง พวกเขา​ก็​ไม่​พบ​ชิ้นส่วน​ใด​ของ​นางเลย นอกจาก​หัว​กะโหลก เท้า​และ​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​นาง</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​กลับ​มา​บอก​เยฮู เยฮู​จึง​บอก​ไป​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​เอลียาห์​ชาว​เมือง​ทิชบี​ผู้รับใช้​พระองค์​ว่า บน​ที่ดิน​ใน​เมือง​ยิสเรเอล หมา​หลาย​ตัว​จะ​มา​รุม​กิน​เนื้อ​ของ​เยเซเบล</verse>
				<verse number="37">ศพ​ของ​เยเซเบล​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป​เหมือน​ขี้วัว​ทั่ว​ทุ่ง​ใน​เขตแดน​ยิสเรเอล เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​บอก​ได้​ว่า ‘นี่​คือ​เยเซเบล’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">มี​ลูกชาย​ของ​อาหับ​อยู่​เจ็ดสิบ​คน​ใน​เมือง​สะมาเรีย เยฮู​จึง​เขียน​จดหมาย​หลาย​ฉบับ​ส่ง​ไป​เมือง​สะมาเรีย ไป​ถึง​พวก​ผู้นำ​ของ​เมือง​ยิสเรเอล ไป​ถึง​พวกผู้ใหญ่​และ​พวกผู้ดูแล​ลูกๆ​ของ​อาหับ เยฮู​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เนื่องจาก​ว่า​พวกลูกชาย​ของ​เจ้านาย​ท่าน​ยัง​อยู่​กับ​ท่าน และ​ท่าน​ก็​ยัง​มี​พวก​รถรบ​และ​พวกม้า มี​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ มี​พวก​อาวุธ ทันที​ที่​จดหมาย​ฉบับ​นี้​ถึง​มือ​ท่าน</verse>
				<verse number="3">ให้​เลือก​ลูกชาย​คน​ที่​ดี​ที่สุด​และ​ที่​เหมาะ​สม​ที่สุด​ใน​บรรดา​ลูกชาย​ทั้งหมด​ของ​เจ้านาย​ท่าน และ​ให้​เขา​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​พ่อ​ของ​เขา และ​ให้​ต่อสู้​เพื่อ​ครอบครัว​ของ​เจ้านาย​ท่านสิ”</verse>
				<verse number="4">แต่​พวกเขา​กลัว​สุดขีด​และ​พูด​กัน​ว่า “ดูสิ ขนาด​กษัตริย์​สอง​องค์​ยัง​ไม่​สามารถ​ต่อต้าน​เขา​ได้เลย แล้ว​พวกเรา​จะ​ไป​หยุด​เขา​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น ผู้ดูแลวัง ผู้ว่าการเมือง บรรดา​ผู้ใหญ่​ทั้งหลาย​และ​ผู้ดูแล​ลูกๆ​ของ​อาหับ​จึง​ได้​ส่ง​คน​ไป​บอก​เยฮู​ว่า “พวก​ข้าพเจ้า​คือ​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​และ​พวก​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​พูด พวก​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​แต่งตั้ง​ใคร​เป็น​กษัตริย์​ทั้งสิ้น ท่าน​เห็น​ว่า​อะไร​ดี​ก็​ทำเถิด”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เยฮู​ก็​เขียน​จดหมาย​ฉบับ​ที่​สอง​ถึง​พวกเขา​ว่า “ถ้า​พวกท่าน​อยู่​ฝ่าย​เรา และ​เชื่อฟัง​เรา วัน​พรุ่งนี้ เวลานี้ ให้​เอา​หัว ของ​พวกลูกชาย​เจ้านาย​ท่าน​มา​ให้​กับ​เรา​ใน​เมือง​ยิสเรเอล” ใน​เวลานั้น พวกเจ้าชาย​ทั้งเจ็ดสิบ​องค์​ได้​อยู่​กับ​พวกผู้นำ​ของ​เมือง​ที่​มี​หน้าที่​ดูแล​พวกเขา​อยู่</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​จดหมาย​ฉบับนี้​มา​ถึง คน​เหล่านี้​ก็​จับ​ตัว​พวก​เจ้าชาย​เหล่านั้น​มา​ฆ่าทิ้ง​หมด​ทั้ง​เจ็ดสิบ​องค์ พวกเขา​เอา​หัว​ของ​เจ้าชาย​เหล่านั้น​ใส่​ไว้​ใน​ตะกร้า​และ​ส่ง​ไป​ให้​กับ​เยฮู​ใน​เมือง​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คน​ส่งข่าว​มา​ถึง เขา​ได้​บอก​กับ​เยฮู​ว่า “พวกเขา​ได้​นำ​หัว​ของ​เจ้าชาย​เหล่านั้น​มา​แล้ว” เย​ฮู​จึง​สั่ง​ไป​ว่า “เอา​หัว​เหล่านั้น​กองไว้​เป็น​สอง​กอง​ที่​ทางเข้า​ประตู​เมือง​จน​กว่า​จะเช้า”</verse>
				<verse number="9">เช้า​วัน​ต่อมา เยฮู​ได้​ออก​ไป​ข้างนอก เขา​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ประชาชน​ทั้งหมด​และ​พูด​ว่า “พวกเจ้า​ไร้​ความผิด เป็น​เราเอง​ที่​ได้​กบฏ​ต่อ​เจ้านาย​ของ​เรา​และ​ฆ่า​เขา​เสีย แต่​ใคร​ล่ะ​ที่​ฆ่า​คน​เหล่านี้</verse>
				<verse number="10">รู้​ไว้​เถิด​ว่า คำพูด​ทุกคำ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ต่อต้าน​ครอบครัว​ของ​อาหับนั้น จะ​ต้อง​เป็น​จริง​ทุกคำ พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​พูดไว้​ผ่านทาง​เอลียาห์​ผู้รับใช้​พระองค์”</verse>
				<verse number="11">เยฮู​ก็เลย​ฆ่า​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ที่​ยัง​เหลืออยู่​ใน​เมือง​ยิสเรเอล​จน​หมด รวมทั้ง​พวกผู้นำ​ของ​เขา รวมทั้ง​เพื่อน​สนิท​และ​พวก​นักบวช​ของ​เขา ไม่​เหลือ​ใคร​สักคนเลย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เยฮู​ก็​ออก​เดินทาง​ไป​ที่​เมือง​สะมาเรีย ถึง​ที่​เบธเอเขด​ซึ่ง​เป็น​ค่าย​ของ​พวก​คน​เลี้ยงแกะ</verse>
				<verse number="13">เขา​พบ​กับ​ญาติๆ​ของ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​แห่ง​ยูดาห์ และ​ได้​ถาม​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​เป็น​ใครกัน” พวกเขา​ตอบ​ว่า “พวกเรา​เป็น​ญาติ​ของ​อาหัสยาห์ และ​พวกเรา​ได้​ลง​มา​ที่นี่​เพื่อ​เยี่ยมเยียน​ครอบครัว​ของ​กษัตริย์​และ​ครอบครัว​ของ​แม่กษัตริย์”</verse>
				<verse number="14">เยฮู​สั่ง​ว่า “จับ​พวกมัน​ทั้ง​เป็น” พวกเขา​จึง​ได้​จับตัว​คน​เหล่านั้นไว้​และ​นำ​ตัว​ไป​ฆ่า​ที่​ข้าง​บ่อเก็บน้ำ​ของ​เบธเอเขด รวม​ทั้งหมด​สี่สิบสอง​คน เขา​ไม่​ไว้​ชีวิต​สัก​คนเลย</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ที่​เยฮู​ออก​จาก​ที่นั่น เขา​ได้​พบ​กับ​เยโฮนาดับ​ลูกชาย​ของ​เรคาบ​ซึ่ง​กำลัง​มาหาเขา เยฮู​ทักทาย​เยโฮนาดับ และ​พูด​ว่า “เจ้า​เป็น​เพื่อน​ที่​ซื่อตรง​ต่อ​เรา เหมือน​กับ​ที่​เรา​ซื่อตรง​ต่อ​เจ้า​หรือ​เปล่า” เยโฮนาดับ​ตอบ​ว่า “ซื่อตรงสิ” เยฮู​พูด​อีก​ว่า “ถ้า​เป็น​อย่างนั้น ให้​เรา​จับ​มือ​สัญญากัน” เยโฮนาดับ​จึง​ยื่น​มือให้ แล้ว​เยฮู​ก็​ให้​เขา​ขึ้น​มา​บน​รถรบ</verse>
				<verse number="16">เยฮู​พูด​ว่า “ไป​กับ​เรา​และ​ไป​ดู​ความ​ร้อนรน​ของ​เรา​ที่​มี​ต่อ​พระยาห์เวห์เถิด” แล้ว​เขา​ก็​พา​เยโฮนาดับ​ไป​กับ​รถรบ​ของ​เขาด้วย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เยฮู​มา​ถึง​เมือง​สะมาเรีย เขา​ได้​ฆ่า​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ จน​หมดเกลี้ยง ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​พูด​ไว้​กับ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เยฮู​เรียก​ประชาชน​ทั้งหมด​มา​รวมตัวกัน​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “อาหับ​รับใช้​พระ​บาอัล​แต่​เพียง​เล็กน้อย แต่​เยฮู​จะ​รับใช้​พระ​บาอัล​ให้​มากกว่า​นั้นอีก</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้ เรียก​ตัว​พวกผู้พูดแทน​พระ​บาอัล​ทั้งหมด รวมทั้ง​ผู้นมัสการ​และ​นักบวช​ของ​พระ​บาอัล​ทั้งหมด​มา ดู​ให้​ดี​อย่า​ให้​ขาด​ใคร​แม้แต่​คนเดียว เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​ยิ่งใหญ่​ให้​กับ​พระ​บาอัล ใคร​ที่​ไม่​มา​ร่วม​งาน​จะ​ต้องตาย” แต่​เยฮู​กำลัง​หลอก​พวกเขา​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​ทำลาย​พวก​ที่​บูชา​พระ​บาอัล​ให้หมด</verse>
				<verse number="20">เยฮู​สั่ง​ว่า “ให้​จัด​ประชุม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​พระ​บาอัล” พวกเขา​จึง​ได้​ประกาศ​ออกไป</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เยฮู​ก็ประกาศ​ไป​ทั่ว​อิสราเอล และ​พวก​ที่​บูชา​พระ​บาอัล​ทั้งหมด​ก็​มา ไม่​ขาด​ใคร​เลย​แม้แต่​คนเดียว พวกเขา​ได้​ชุมนุมกัน​อยู่​ใน​วิหาร ของ​พระ​บาอัล​จนกระทั่ง​วิหาร​มี​คน​เต็มไปหมด​ทุกด้าน</verse>
				<verse number="22">เยฮู​ก็​พูด​กับ​คน​ดูแล​เรื่อง​เสื้อผ้า​ว่า “หา​เสื้อ​มา​ให้​กับ​ผู้ที่​บูชา​พระ​บาอัล​ทั้งหมด” เขา​ก็​เอา​ชุดเหล่านั้น​ออก​มา​ให้​พวกนั้น</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เยฮู​และ​เยโฮนาดับ​ลูกชาย​ของ​เรคาบ เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล เยฮู​พูด​กับ​พวก​ที่​บูชา​พระ​บาอัล​ว่า “ดู​ให้ดี ให้​แน่ใจ​ว่า​ไม่​มี​พวก​ที่​นมัสการ​พระยาห์เวห์​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า ให้​เหลือ​แต่​คน​ที่​บูชา​พระ​บาอัล​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​จึง​เข้า​ไป​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เครื่อง​เผา​บูชา ขณะนั้น​เยฮู​ได้​จัด​คน​ไว้​แปดสิบ​คน​ให้​อยู่​ด้านนอก​พร้อม​กับ​สั่ง​พวกเขา​ไว้​ว่า “ถ้า​พวกเจ้า​คนหนึ่ง​คนใด​ปล่อย​ให้​ใคร​ใน​พวกนั้น​ที่​เรา​ได้​มอบไว้​ใน​มือ​ของ​พวกเจ้าแล้ว หลบหนี​ไปได้ พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ชีวิต​ของ​เจ้าเอง”</verse>
				<verse number="25">ทันที​ที่​เยฮู​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​เสร็จสิ้นลง เขา​ก็​ได้​สั่ง​พวก​ทหาร​รักษาพระองค์​และ​พวก​ผู้นำทหาร​ว่า “เข้า​ไป​ฆ่า​พวกมัน​ให้หมด อย่า​ให้​มี​ใคร​เล็ดรอด​ไปได้” ดังนั้น​พวกเขา​จึง​เอา​ดาบ​ฆ่าฟัน​คน​เหล่านั้น เหล่า​ทหาร​รักษา​พระองค์​และ​พวก​ผู้นำ​ทหาร​ได้​โยนศพ​ออก​มา​ทิ้ง​ข้างนอก แล้วก็​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ด้านใน ของ​วิหาร​พระ​บาอัล​แห่งนั้น</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​เอา​แท่ง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ออก​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล​และ​เผา​มัน​ทิ้ง</verse>
				<verse number="27">นอกจาก​ได้​ทุบ​แท่ง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระ​บาอัล​จน​แตก​ละเอียดแล้ว พวกเขา​ก็​ยัง​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล​อีกด้วย และ​ใช้​สถานที่นั้น​เป็น​ส้วม​สาธารณะ​มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เยฮู​ก็​ได้​ทำลาย​พวก​ที่​บูชา​พระ​บาอัล​ใน​อิสราเอล​จนหมด</verse>
				<verse number="29">ถึง​อย่างนั้น​ก็ตาม เขา​ก็​ไม่ได้​หันเห​ไป​จาก​บาป​ต่างๆ​ที่​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​เคย​ทำไว้ ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย คือ​เยฮู​ไม่ได้​ทำลาย​รูปปั้น​ลูกวัว​ทองคำ​ที่​อยู่​ใน​เบธเอล​และดาน</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เยฮู​ว่า “เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เรา​จน​สำเร็จ และ​ได้​ทำให้​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เป็น​เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​คิดไว้ เพราะ​อย่างนั้น ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ได้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล​จน​ถึง​สี่ชั่ว​คน”</verse>
				<verse number="31">แต่​เยฮู​ไม่​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ไว้​ด้วย​สิ้นสุดใจ​ของ​เขา เขา​ไม่​ยอม​หันเห​ไป​จาก​บาป​ของ​เยโรโบอัม ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย</verse>
				<verse number="32">ใน​สมัยนั้น พระยาห์เวห์​เริ่ม​ตัด​ส่วน​ต่างๆ​ของ​อิสราเอลออก กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​อารัม​ได้​เอาชนะ​ชาว​อิสราเอล​ตาม​พรมแดน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">ตั้งแต่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ดินแดน​ทั้งหมด​ของ​กิเลอาด รวมทั้ง​ดินแดน​ที่​เป็น​ของ​เผ่ากาด เผ่ารูเบน​และ​เผ่ามนัสเสห์ และ​เขา​มี​ชัย​ตั้งแต่​อาโรเออร์​ที่​อยู่​ติดกับ​ลำธาร​อารโนน​ไป​จนถึง​กิเลอาด​และบาชาน</verse>
				<verse number="34">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เยฮู ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป​และ​ความ​สำเร็จ​ต่างๆ​ของเขา ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เยฮู​ก็​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา​และ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย และ​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จาก​เขา</verse>
				<verse number="36">เยฮู​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย​เป็น​เวลา​ยี่สิบแปดปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​นางอาธาลิยาห์​ซึ่ง​เป็น​แม่​ของ​อาหัสยาห์​เห็น​ว่า​ลูกชาย​ของนาง​ตายแล้ว นาง​ได้​ลงมือ​ฆ่า​ครอบครัว​ของ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="2">แต่​เยโฮเชบา​ที่​เป็น​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม และ​เป็น​น้องสาว​ของ​อาหัสยาห์​ได้​แอบ​พา​โยอาช​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​ไป​จาก​พวกเจ้าชาย​ทั้งหลาย​ที่​กำลัง​จะ​ถูกฆ่า นาง​ได้​เอา​ตัว​โยอาช​และ​พี่เลี้ยง​ของ​เขา​ไป​ไว้​ใน​ห้อง​นอน​ห้องหนึ่ง​เพื่อ​หลบ​ซ่อนตัว​จาก​นาง​อาธาลิยาห์ โยอาช​ก็เลย​ไม่​ได้​ถูก​ฆ่า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="3">โยอาช​ยัง​คง​หลบ​ซ่อนตัว​กับ​พี่เลี้ยง​ของ​เขา​อยู่​ในวิหาร ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​เวลา​ถึง​หกปี​ใน​ช่วง​ที่​นาง​อาธาลิยาห์​ปกครอง​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="4">ใน​ปี​ที่​เจ็ด นักบวช​เยโฮยาดา​เรียก​พวก​ผู้นำ​ทหาร​ของ​ชาว​คารี และ​ทหาร​รักษา​พระองค์​มา และ​สั่ง​ให้​พวกเขา​มา​หา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​คนเหล่านั้น และ​ให้​พวกเขา​สาบาน​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เขา​ถึง​เอา​โยอาช​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ออกมา</verse>
				<verse number="5">เยโฮยาดา​สั่ง​คนเหล่านั้น​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวก​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​พวกท่าน ที่​ต้อง​มา​อยู่​เวร​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา จะ​ต้อง​ไป​เฝ้าดู​วัง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="6">อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ต้อง​เฝ้าดู​อยู่​ที่​ประตู​สูร และ​อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​เหลือ​ไป​อยู่​ที่​ประตู​ที่​อยู่​ด้านหลัง​ทหาร​รักษา​พระองค์ อย่างนี้​พวกท่าน​ก็​จะ​เฝ้าดูแล​วัง​จาก​ทุกด้าน</verse>
				<verse number="7">ส่วน​พวกท่าน​สอง​กลุ่ม​ที่​ไม่​ต้อง​อยู่​เวร​ใน​วันหยุดทางศาสนา จะ​ต้อง​มา​คอยเฝ้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ปกป้อง​กษัตริย์</verse>
				<verse number="8">พวก​ท่าน​จะ​ต้อง​ล้อมรอบ​กษัตริย์​ไว้ ให้​แต่​ละ​คน​ถือ​อาวุธ​พร้อมมือ ใครก็ตาม​ที่​เข้า​มา​ใกล้​กษัตริย์​ต้อง​ถูก​ฆ่า ให้​อยู่​กับ​กษัตริย์​ไม่​ว่า​เขา​จะ​ไป​ที่ไหน​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="9">พวก​ผู้นำ​เหล่าทัพ​ได้​ทำ​ตาม​ที่​เยโฮยาดา​นักบวช​ได้​สั่ง​ไว้ แต่ละคน​ได้​นำ​ทหาร​ของ​เขา​มา ทั้ง​ที่​อยู่​เวร​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา และ​คน​ที่​ไม่​ได้​อยู่​เวร พวกเขา​ได้​พา​กัน​มา​หา​นักบวช​เยโฮยาดา</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เขา​ก็​ได้​แจก​พวก​หอก​และ​โล่​ให้​กับ​พวก​ผู้นำ​เหล่าทัพนั้น มัน​เป็น​หอก​และ​โล่​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ที่​เก็บ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั่นเอง</verse>
				<verse number="11">เหล่า​ทหาร​รักษา​พระองค์​ทุกคน​ถือ​อาวุธ​พร้อม​มือ ประจำที่​ของ​ตน​รอบๆ​วิหาร จาก​ด้านใต้​จด​ด้านเหนือ พวกเขา​ยืน​อยู่​รอบ​แท่นบูชา​และ​วิหาร รวมทั้ง​ยืน​อยู่​รอบ​ตัว​กษัตริย์ด้วย</verse>
				<verse number="12">เยโฮยาดา​ได้​พา​โยอาช​ที่​เป็น​ลูกชาย​กษัตริย์​ออกมา​และ​สวม​มงกุฎ​ให้​กับ​เขา และ​ได้​มอบ​สำเนา​ข้อตกลง ​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​กับ​คน​ของ​พระองค์​ให้​กับ​เขา พวกเขา​ได้​เจิม​โยอาช​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​และ​พวกเขา​ก็​ตบ​มือ​โห่​ร้อง​ว่า “กษัตริย์​จงเจริญ”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​นาง​อาธาลิยาห์​ได้ยิน​เสียง​อึกทึก​ที่​เหล่า​ทหาร​รักษา​พระองค์​และ​ประชาชน​ตะโกน นาง​ออก​มา​หา​ประชาชน​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">นาง​มอง​ไป​และ​เห็น​กษัตริย์​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​ตาม​ประเพณี มี​พวก​ผู้นำ​เหล่าทัพ​และ​คน​เป่า​แตร​อยู่​ที่​ด้านข้าง​ของ​กษัตริย์ และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​ต่าง​ก็​ร่าเริง​ยินดี​และ​เป่า​เขาสัตว์กัน นาง​อาธาลิยาห์​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของนาง​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “กบฏ กบฏ”</verse>
				<verse number="15">นักบวช​เยโฮยาดา​สั่ง​พวกผู้นำ​เหล่าทัพ​ที่​ได้​ตั้ง​ให้​ดูแล​กองทัพ​ว่า “นำ​นาง​ออก​มา​จาก​ท่ามกลาง​กองทหาร และ​ฆ่า​ทุกคน​ที่​ติดตาม​นาง” เพราะ​นักบวช​พูด​ว่า “อย่า​ฆ่า​นาง​ภาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​แห่งนี้”</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​จับ​ตัว​นาง​ไว้ได้ ใน​ขณะ​ที่​นาง​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​ใน​วัง​ทาง​ประตู​ม้า และ​นาง​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เยโฮยาดา​ก็​ได้​ทำ​ข้อตกลง​ระหว่าง​พระยาห์เวห์​กับ​กษัตริย์​และ​ประชาชน ว่า​พวกเขา​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ยัง​ได้​ทำ​ข้อตกลง​ระหว่าง​กษัตริย์​กับ​ประชาชน​อีกด้วย</verse>
				<verse number="18">ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดินนั้น​ได้​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล​และ​รื้อ​มัน​ทิ้งไป พวกเขา​ทุบ​พวก​แท่นบูชา​และ​รูปเคารพ​ทั้งหมด​จน​แตก​เป็น​ชิ้นๆ​และ​ฆ่า​มัทธาน​ที่​เป็น​นักบวช​ของ​พระ​บาอัล​ที่​หน้า​แท่นบูชา​เหล่านั้น แล้ว​นักบวช​เยโฮยาดา​ก็​ให้​ทหารยาม​อยู่​เฝ้า​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">เขา​กับ​พวก​ผู้นำ​เหล่าทัพ คน​คารี และ​ทหาร​รักษา​พระองค์ รวมทั้ง​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​แผ่นดิน ได้​พา​กษัตริย์​ลง​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เข้าไป​ใน​วัง ผ่าน​ทาง​ประตู​สำหรับ​ทหาร​รักษา​พระองค์ แล้ว​กษัตริย์​ก็​ขึ้น​ไป​นั่ง​บนบัลลังก์</verse>
				<verse number="20">และ​ประชาชน​ทั้งหมด​บน​แผ่นดินนั้น​ต่าง​ก็​เฉลิม​ฉลอง​รื่นเริงกัน และ​บ้านเมือง​ก็​สงบสุข เพราะ​นาง​อาธาลิยาห์​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​แล้ว​ภายในวัง</verse>
				<verse number="21">โยอาช​มี​อายุ​เจ็ด​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​ครองราชย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">โยอาช​ขึ้น​ครองราชย์ ตรง​กับ​ปี​ที่​เจ็ด​ที่​เยฮู​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล โยอาช​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ศิบียาห์ นาง​มา​จาก​เมือง​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="2">โยอาช​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​ตลอด​ชีวิต​ของเขา เขา​ทำตาม​ที่​นักบวช​เยโฮยาดา​ได้​สั่งสอน​เขาไว้</verse>
				<verse number="3">แต่​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ก็​ยัง​ไม่ได้​ถูกรื้อทิ้ง ประชาชน​ยัง​คง​ไป​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่นั่น​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="4">โยอาช​พูด​กับ​พวกนักบวช​ว่า “เงิน​ทั้งหมด​ที่​คน​เอา​เข้า​มา​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ถวาย​เป็น​ของขวัญ​ศักดิ์สิทธิ์ เช่น เงิน​ที่​กำหนด​ให้​จ่าย​ตาม​ราย​บุคคล เงิน​ที่​ได้​มา​จาก​การ​แก้บน เงิน​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​ด้วย​ความ​สมัครใจ​ให้​กับ​วิหาร​แห่งนี้</verse>
				<verse number="5">ให้​นักบวช​แต่​ละ​คน​รับ​เงิน​เหล่านั้น​มา​จาก​คน​ที่​พวกเขา​ให้​บริการนั้น และ​ให้​ใช้​เงิน​เหล่านั้น​ใน​การ​ซ่อมแซม​จุด​ต่างๆ​ใน​วิหาร​ที่​พวกเขา​เห็น​ว่า​เสียหาย”</verse>
				<verse number="6">แต่​จน​ถึง​ปี​ที่​ยี่สิบ​สาม​ของ​กษัตริย์​โยอาช พวกนักบวช​ก็​ยัง​ไม่​ได้​ซ่อมแซม​วิหารนั้น</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​โยอาช​จึง​ได้​เรียก​ตัว​นักบวช​เยโฮยาดา​และ​นักบวช​คน​อื่นๆ​เข้า​มา​และ​ถาม​พวกเขา​ว่า “ทำไม​พวกท่าน​ถึง​ยัง​ไม่ได้​ซ่อมแซม​วิหาร พวกท่าน​หยุด​รับ​เงิน​จาก​คน​ที่​พวกท่าน​ให้​บริการ​ได้แล้ว ให้​มอบ​เงินนั้น​ให้​กับ​คนอื่น​ซ่อมแซม​วิหาร​ได้แล้ว”</verse>
				<verse number="8">พวก​นักบวช​ต่าง​เห็น​ด้วย​ที่​จะ​ไม่​เก็บ​เงิน​จาก​ประชาชนอีก และ​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ไม่​ซ่อมแซม​วิหาร​เองด้วย</verse>
				<verse number="9">นักบวช​เยโฮยาดา​เอา​หีบ​ใส่​เงิน​ใบ​หนึ่ง​เจาะ​รู​ไว้​บน​ฝา​ของมัน แล้วนำ​ไป​วางไว้​ที่​ด้านข้าง​ทางขวา​ของ​แท่นบูชา หีบนี้​อยู่​ใกล้​ประตู​ทางเข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ นักบวช​บางคน​ที่​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู​ทางเข้า ได้​เอา​เงิน​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใส่​ไว้​ใน​หีบ​ใบนั้น</verse>
				<verse number="10">เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​พวกเขา​เห็น​ว่า​มี​เงิน​อยู่​ใน​หีบ​ใบนั้น​มาก​แล้ว เลขา​ของ​กษัตริย์​และ​นักบวช​ชั้นสูงสุด ก็​จะ​มา​นับ​เงินนั้น​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ใส่​ไว้​ใน​ถุง​หลายใบ</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มี​จำนวน​เงิน​มากแล้ว พวกเขา​ก็​เอา​เงินนั้น​ไป​ให้​กับ​ผู้ควบคุม​งาน​ใน​วิหาร​แห่งนั้น พวกนี้​ก็​จะ​ได้​เอา​เงินนี้​ไป​จ่าย​ให้​กับ​คนงาน​ที่​ทำงาน​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เช่น ช่างไม้ ช่างก่อสร้าง</verse>
				<verse number="12">ช่างอิฐ และ​คน​ตัดหิน พวกเขา​เอา​เงินนั้น​ไป​ซื้อ​ไม้​และ​หิน​ที่​ตัดแต่ง​แล้ว​มา​เพื่อ​ใช้​ใน​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ รวมทั้ง​ค่า​ใช้จ่าย​อื่นๆ​ที่​จำเป็น​ใน​การ​ซ่อมแซม​วิหาร</verse>
				<verse number="13">เงิน​ที่​ได้​มานี้ นักบวช​ไม่​สามารถ​นำ​ไป​ใช้​ใน​การทำ​อ่าง​เงิน กรรไกร​ตัดไส้ตะเกียง ชาม​สำหรับ​ประพรม แตร​เขาสัตว์ หรือ​ข้าวของ​เครื่องใช้​ที่​ทำ​ขึ้น​จาก​ทองคำ​หรือ​เงิน​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">แต่​เขา​จ่าย​เงินนั้น​สำหรับ​พวก​คนงาน​ที่​ต้อง​ใช้​เงิน​ใน​การ​ซ่อมแซม​วิหาร</verse>
				<verse number="15">พวก​ที่​ให้​เงินนี้ ไม่​ได้​ขอ​ให้​คน​งาน​ทำ​บัญชี​ค่าใช้จ่าย เพราะ​พวก​คนงาน​เหล่านี้​ล้วน​ไว้ใจได้</verse>
				<verse number="16">เงิน​ที่​ได้​จาก​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​และ​เครื่อง​บูชา​ตอบแทน ไม่​ได้​เอา​มา​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​เพราะ​มัน​เป็น​ของ​พวกนักบวช</verse>
				<verse number="17">ใน​เวลานั้น กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​อารัม​ได้​ขึ้น​มา​โจมตี​เมือง​กัท​และ​ยึด​เมือง​ไว้ได้ แล้ว​เขา​ก็​ตั้งใจ​ที่​จะ​ขึ้น​มา​โจมตี​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">แต่​กษัตริย์​โยอาช ของ​ยูดาห์​ได้​เอา​ของ​ทั้งหมด​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​คือ​เยโฮชาฟัท เยโฮรัม​และ​อาหัสยาห์ ที่​เคย​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ได้​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ รวมทั้ง​ของ​ที่​ตัว​ท่าน​เอง​ได้​อุทิศ​ไว้​ด้วย ตลอดจน​ทองคำ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​คลัง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์ด้วย เขา​เอา​ของมีค่า​ทั้งหมดนี้​ส่ง​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​ชาว​อารัม แล้ว​ฮาซาเอล​ก็​ได้​ถอยทัพ​ไป​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​โยอาช​และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป​ทั้งหมด ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="20">พวก​ข้าราชการ​ของ​โยอาช ได้​รวมหัว​กัน​วางแผน​กบฏ​และ​ฆ่า​เขา​ที่​เบธมิลโล บน​ทาง​ที่​จะ​ลง​ไป​สิลลา</verse>
				<verse number="21">พวก​ข้าราชการ​ที่​ได้​ฆ่า​เขา​ก็​คือ​โยซาคาร์​ลูกชาย​ของ​ชิเมอัท​และ​เยโฮซาบาด​ลูกชาย​ของ​โชเมอร์ เขา​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด และ​อามาซิยาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​เยฮู​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรงกับ​ปี​ที่​ยี่สิบ​สาม ที่​กษัตริย์​โยอาช​ปกครอง​ยูดาห์ โยอาช​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์ เยโฮอาหาส​ครองราชย์​อยู่​สิบเจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="2">เยโฮอาหาส​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ทำ​บาป​ตาม​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย เยโฮอาหาส​ไม่​ยอม​หัน​ไป​จาก​บาป​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ลุก​เป็น​ไฟ​ขึ้น​ต่ออิสราเอล และ​พระองค์​ทำให้​พวกเขา​ต้อง​ตก​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​ชาว​อารัม​และ​ของ​เบนฮาดัด​ลูกชาย​ของเขา​อยู่เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เยโฮอาหาส​ก็​อ้อนวอน​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย และ​พระยาห์เวห์​ฟัง​เขา เพราะ​พระองค์​เห็น​แล้ว​ว่า​กษัตริย์​ของ​ชาวอารัม​ได้​กดขี่​ข่มเหง​อิสราเอล​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​คนหนึ่ง​มา​ช่วย​เหลือ​อิสราเอล แล้ว​อิสราเอล​ก็​หลุดพ้น​จาก​อำนาจ​ของ​อารัม แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​พวกเขา​อย่างเดิม</verse>
				<verse number="6">แต่​อย่างไร​ก็ตาม ชาว​อิสราเอล​ก็​ยัง​ไม่​ได้​เลิก​ทำ​ตาม​พวกบาป​ต่างๆ​ของ​ครอบครัว​เยโรโบอัม ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย พวก​อิสราเอล​ยัง​ดำเนิน​ใน​บาปนั้น และ​พวกเขา​ก็​ยัง​เก็บ​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระนาง​อาเชราห์​ไว้​ใน​เมือง​สะมาเรีย​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="7">ใน​กองทัพ​ของ​เยโฮอาหาส​ไม่​มี​อะไร​หลงเหลือ​อยู่เลย นอกจาก​ทหาร​ม้า​ห้าสิบ​คน รถรบ​สิบ​คัน​และ​ทหาร​เดิน​เท้า​หนึ่งหมื่น​คน เพราะ​กษัตริย์​ของ​อารัม​ได้​ทำลาย​พวกเขา​ไป​อย่าง​กับ​แกลบ​ที่​ลอย​ไป​ตาม​ลม​ตอน​ฝัดร่อนข้าว</verse>
				<verse number="8">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​เยโฮอาหาส สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป​ทั้งหมด​และ​ความ​สำเร็จ​ของเขา ได้​จดบันทึกไว้แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เยโฮอาหาส​ก็ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย และ​เยโฮอาช​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="10">เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรงกับ​ปี​ที่​สามสิบเจ็ด​ที่​กษัตริย์​โยอาช​ปกครอง​ยูดาห์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​สิบหกปี</verse>
				<verse number="11">เยโฮอาช​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ไม่​ยอม​หัน​ออก​จาก​บาป​ทั้งสิ้น​ที่​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัททำ ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย เยโฮอาช​ยัง​คง​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​บาป​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="12">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เยโฮอาช ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป และ​ความสำเร็จ​ของเขา รวมทั้ง​สงคราม​ระหว่าง​เขา​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​ของ​ยูดาห์นั้น ได้​จดบันทึกไว้แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">แล้วเยโฮอาช​ก็​ได้​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา​และ​เยโรโบอัม​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา ศพ​ของ​เยโฮอาช​ถูกฝัง​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย​กับ​พวก​กษัตริย์​แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เอลีชา​ล้มป่วย​ไม่สบาย จน​ทำให้​เขา​ตาย​ใน​ที่​สุด กษัตริย์​เยโฮอาช​ของ​อิสราเอล​ได้​ลง​ไป​เยี่ยมเยียน​เขา​และ​กษัตริย์​ก็​ร้องไห้​ต่อหน้าเขา กษัตริย์​ได้​ร่ำร้อง​ไป​ว่า “ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่าน​เป็น​พวก​รถรบ​และ​พวก​ทหาร​ม้า​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="15">เอลีชา​พูด​ว่า “ขอ​คัน​ธนู​หนึ่ง​คัน​กับ​ลูกธนู​จำนวน​หนึ่งสิ” และ​เขา​ก็​ทำตาม</verse>
				<verse number="16">เอลีชา​พูด​กับ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ว่า “จับ​คันธนู​ไว้​ใน​มือ​ของ​ท่าน” เมื่อ​กษัตริย์​ได้​จับ​มัน​ไว้​แล้ว เอลีชา​ก็​เอา​มือ​ของเขา​จับ​มือ​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​กษัตริย์ไว้</verse>
				<verse number="17">เอลีชา​พูด​อีก​ว่า “เปิด​หน้าต่าง​ทาง​ทิศ​ตะวันออก” เขา​ก็​ทำ​ตามนั้น แล้ว​เอลีชา​ก็​พูด​ว่า “ยิง” และ​เขา​ก็​ยิง​ลูกธนู​ออก​ไป เอลีชา​ก็​ได้​ประกาศ​ออก​มา​ว่า “นี่​จะ​เป็น​ลูกธนู​แห่ง​ชัยชนะ​ของ​พระยาห์เวห์ ลูกธนู​แห่ง​ชัยชนะ​เหนือ​พวกอารัม ท่าน​จะ​ทำลาย​ชาว​อารัม​ได้​อย่าง​ราบคาบ​ที่​อาเฟก”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เอลีชา​ก็​พูด​ว่า “หยิบ​ลูกธนู​พวก​นั้น​มา” แล้ว​กษัตริย์​ได้​หยิบ​ลูกธนู​เหล่านั้น​มา เอลีชา​บอก​กับ​เขา​ว่า “ตี​ลง​ไป​ที่​พื้นสิ” เขา​ตี​ลง​ไป​ที่​พื้น​สาม​ครั้ง​แล้ว​หยุด</verse>
				<verse number="19">เอลีชา​คน​ของ​พระเจ้า​โกรธ​กษัตริย์ และ​พูด​ว่า “ท่าน​ควร​จะ​ตี​ห้า​หรือ​หกครั้ง แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​ชัยชนะ​เหนือ​พวก​อารัม​และ​ได้​ทำลาย​พวกนั้น​จนหมด แต่​ตอนนี้ ท่าน​จะ​ชนะ​พวกเขา​ได้​แค่​สาม​ครั้ง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="20">เอลีชา​ตาย​และ​ถูก​ฝัง​ไว้ ปกติ​แล้ว​กองโจร​ชาว​โมอับ​ชอบ​มา​ปล้น​ชาว​อิสราเอล​ใน​ช่วง​ฤดู​ใบไม้ผลิ</verse>
				<verse number="21">มี​อยู่​ครั้งหนึ่ง ใน​ขณะ​ที่​ชาว​อิสราเอล​กำลัง​ฝังศพ​ชาย​คนหนึ่ง​อยู่ ทันใดนั้น พวกเขา​ก็​ได้​เห็น​กองโจรมา พวกเขา​จึง​โยนศพ​ของ​ชาย​คนนั้น​ลง​ไป​ใน​หลุมศพ​ของ​เอลีชา เมื่อ​ศพนั้น​ไป​โดน​กระดูก​ของ​เอลีชา​เข้า ชาย​คนนั้น​ก็​กลับ​มี​ชีวิตขึ้น และ​ยืน​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="22">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาหาส กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​ชาว​อารัม​ได้​กดขี่​ข่มเหง​อิสราเอล​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="23">แต่​พระยาห์เวห์​มี​เมตตากรุณา​ต่อ​อิสราเอล​และ​สงสาร​พวกเขา ที่​พระองค์​ห่วงใย​พวก​เขา​ก็​เป็น​เพราะ​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​ได้​ทำไว้​กับ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ จนกระทั่ง​วันนี้ พระองค์​ก็​ยัง​ไม่​ทำลาย​พวกเขา​หรือ​ล้มล้าง​พวกเขา​ให้​หมด​ไป​จาก​หน้า​ของพระองค์</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ฮาซาเอล​ของ​ชาว​อารัม​ตายไป และ​เบนฮาดัด​ลูกชาย​ของเขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="25">เมือง​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​ที่​ฮาซาเอล​พ่อ​ของ​เบนฮาดัด​ยึด​ไป​ตอน​สมัย​ของ​เยโฮอาหาส ตอน​นี้​เยโฮอาช​ลูกชาย​เยโฮอาหาส​ได้​ยึด​คืนมา​จาก​เบนฮาดัด​ลูกชาย​ของ​ฮาซาเอล เยโฮอาช​ชนะ​เบนฮาดัด​สามครั้ง และ​ได้​ยึด​เอา​เมือง​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​คืน​มาได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​ของ​ยูดาห์ ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ ตรงกับ​ปี​ที่​สอง​ของ​เยโฮอาช เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล เยโฮอาช​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส</verse>
				<verse number="2">อามาซิยาห์​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี ตอน​ที่​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​และ​เขา​ได้​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​ยี่สิบเก้าปี แม่​ของเขา​มี​ชื่อ​ว่า เยโฮอัดดีน นาง​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">อามาซิยาห์​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​เคย​ทำไว้ เขา​ทำ​ตาม​ตัว​อย่าง​ของ​โยอาช​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="4">แต่​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ก็​ยัง​ไม่ได้​ถูก​รื้อทิ้ง ประชาชน​ก็​ยังคง​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่นั่น​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​ที่​อามาซิยาห์​ได้​ทำ​ให้​แผ่นดิน​มั่นคง​เป็น​ปึกแผ่นแล้ว เขา​ได้​สั่ง​ฆ่า​พวก​ข้าราชการ​ที่​เคย​ฆ่า​กษัตริย์​ผู้เป็นพ่อของเขา</verse>
				<verse number="6">แต่​เขา​ไม่​ได้​ฆ่า​พวก​ลูกชาย​ของ​คนเหล่านั้น ตาม​สิ่ง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​บัญญัติ​ของ​โมเสส ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ว่า “อย่า​ประหาร​พ่อแม่​เพราะ​สิ่ง​ที่​ลูกๆ​เขา​ทำ และ​อย่า​ประหาร​ลูกๆ​เพราะ​สิ่ง​ที่​พ่อแม่​เขาทำ แต่​ให้​ประหาร​คน​เพราะ​บาป​ที่​คนๆ​นั้น​ทำเอง”</verse>
				<verse number="7">อามาซิยาห์​ได้​ฆ่า​ชาว​เอโดม​ถึง​หนึ่งหมื่น​คน​ใน​หุบเขา​เกลือ และ​ยึด​เมือง​เส-ลา​ไว้​ได้​จาก​การรบ เขา​เรียก​เมืองนั้น​ว่า โยกเธเอล ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ของ​มัน​มา​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​อามาซิยาห์​ได้​ส่ง​พวกคน​ส่งข่าว​ไป​หา​เยโฮอาช กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยฮู ข้อ​ความนั้น​ท้าทาย​เยโฮอาช​ว่า “มาสิ มา​สู้กัน​ซึ่งๆ​หน้า”</verse>
				<verse number="9">แต่​กษัตริย์​เยโฮอาช​ของ​อิสราเอล ตอบ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​ของ​ยูดาห์​ว่า “ต้น​หนาม​ต้นหนึ่ง​ใน​เลบานอน​ได้​ส่งข่าว​มา​ถึง​ต้นสน​ซีดาร์​ต้นหนึ่ง​ใน​เลบานอน​ว่า ‘ให้​ยก​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ให้​แต่งงาน​กับ​ลูกชาย​ของ​เรา’ แต่​สัตว์​ป่า​ตัว​หนึ่ง​ใน​เลบานอน​ผ่าน​มา และ​ได้​เหยียบย่ำ​ต้นหนาม​ต้นนั้นไป</verse>
				<verse number="10">จริง​อยู่​เจ้า​ได้​ชนะ​พวกเอโดม และ​ตอนนี้​ใจ​ของ​เจ้า​ก็​พองโต ให้​พอใจ​ใน​ชัยชนะ​ของ​เจ้า​อยู่กับบ้าน​ดีกว่า จะ​หา​เรื่อง​ใส่​ตัว​ไป​ทำไม เดี๋ยว​จะ​ล้มลง​เปล่าๆ​ทั้ง​ตัวเจ้า​และ​เผ่า​ยูดาห์ด้วย”</verse>
				<verse number="11">แต่​อามาซิยาห์​ไม่​ยอมฟัง​คำเตือน ดังนั้น กษัตริย์​เยโฮอาช​ของ​อิสราเอล​จึง​ได้​เข้า​โจมตี​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ที่​เบธเชเมช​ในยูดาห์</verse>
				<verse number="12">และ​ยูดาห์​ก็​พ่ายแพ้​ต่อ​อิสราเอล และ​คน​ยูดาห์​ต่าง​ก็​หนี​กลับ​บ้าน​ของตน</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จับ​ตัว​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ที่​เบธเชเมช กษัตริย์​อามาซิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอาช ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์ แล้ว​กษัตริย์​เยโฮอาช​ก็​ได้​บุกเข้า​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ทำลาย​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ทิ้งไป ตั้งแต่​ประตู​เอฟราอิม​ไป​จนถึง​ประตู​ตรง​หัว​มุม รวม​ความยาว​ได้​สี่ร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เยโฮอาช​เข้าไป​เอา​ทองคำ​และ​เงิน​และ​เครื่องใช้​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ที่​อยู่​ใน​คลังสมบัติ​ของ​วัง​กษัตริย์ ไป​จน​หมดสิ้น กษัตริย์​เยโฮอาช​ยัง​ได้​ต้อน​เชลย​กลับ​ไป​เมือง​สะมาเรียด้วย</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​เยโฮอาช สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป​และ​ความ​สำเร็จ​ของเขา รวมทั้ง​สงคราม​ระหว่าง​เขา​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ ได้​จดบันทึกไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เยโฮอาช​ก็​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย​รวม​กับ​กษัตริย์​องค์​อื่นๆ​ของ​อิสราเอล และ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​เขา</verse>
				<verse number="17">หลังจาก​ที่​เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาหาส​แห่ง​อิสราเอล​ตาย​ไปแล้ว อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์​ก็​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป​อีก​สิบห้า​ปี</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​อามาซิยาห์ ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="19">พวก​ประชาชน​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​กษัตริย์​ได้​หลบหนี​ไป​ถึง​เมือง​ลาคีช แต่​คนเหล่านั้น​ส่ง​คน​ไป​ตามล่า​เขา​ถึง​เมือง​ลาคีช​และ​ฆ่า​เขา​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="20">ศพ​ของ​อามาซิยาห์​ถูก​นำ​กลับ​มา​ด้วย​ม้า​และ​นำ​มา​ฝัง​ไว้​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​รวมกับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ใน​เมือง​ของดาวิด</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ประชาชน​ของ​ยูดาห์​ทั้งหมด​ก็​ตั้ง​อุสซียาห์​เป็น​กษัตริย์​องค์​ใหม่​แทน​อามาซิยาห์​พ่อ​ของเขา ตอนนั้น​อุสซียาห์​มี​อายุ​สิบหกปี</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​อามาซิยาห์​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา แล้ว​กษัตริย์​อุสซียาห์​ได้​ตี​เอา​เมือง​เอลัท​กลับ​คืน​มา​ให้​กับ​ยูดาห์ และ​สร้าง​เมือง​เอลัท​ขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="23">เยโรโบอัม ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาช​ของ​อิสราเอล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​สะมาเรีย ตรงกับ​ปี​ที่​สิบห้า​ของ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอาช เยโรโบอัม​ครอง​ราชย์​อยู่​สี่สิบเอ็ดปี</verse>
				<verse number="24">เขา​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​ยอม​หัน​ไป​จาก​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​เยโรโบอัม ลูกชาย​ของ​เนบัท ที่​ได้​ทำให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย</verse>
				<verse number="25">เยโรโบอัม​เป็น​คน​ที่​ยึด​เอา​ดินแดน​ของ​อิสราเอล​คืน​มา ตั้งแต่​เลโบฮามัท​ไป​จน​ถึง​ทะเล​อาราบาห์ ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ที่​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​โยนาห์​ลูกชาย​ของ​อามิททัย โยนาห์​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​มาจาก​กัทเฮเฟอร์</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​เห็น​ความ​เดือด​ร้อน​ที่​แสน​ขมขื่น​ของ​คน​อิสราเอล​ทุกคน ไม่ว่า​จะ​เป็น​ทาส​หรือ​คน​ที่​ไม่ใช่​ทาส แล้ว​ก็​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​พวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="27">พระองค์​จึง​ช่วย​เหลือ​พวกเขา​ผ่าน​ทาง​มือ​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาช เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​เคย​พูด​ว่า พระองค์​จะ​ลบชื่อ​ของ​อิสราเอล​ออก​จาก​ใต้​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="28">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​เยโรโบอัม สิ่ง​ที่​เขา​ได้ทำ​ไป​ทั้งหมด และ​ความ​สำเร็จ​ด้าน​การ​ทหาร​ของเขา รวมทั้ง​การ​ที่​เขา​ได้​ตี​เอา​เมือง​ดามัสกัส​และ​เมือง​ฮามัท​ที่​เคย​เป็น​ของ​ยูดาห์​คืน​มา​ได้นั้น ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="29">เยโรโบอัม​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​คือ​พวก​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล และ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">อุสซียาห์ ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด ที่​เยโรโบอัม​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">อุสซียาห์​มี​อายุ​สิบหก​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ได้​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ห้าสิบสองปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เยโคลียาห์ นาง​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​อามาซิยาห์​พ่อ​ของ​เขาทำ</verse>
				<verse number="4">แต่​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ก็​ยัง​ไม่​ได้​ถูก​รื้อทิ้ง ประชาชน​ยังคง​ไป​ถวาย​เครื่อง​สัตว​บูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม ที่นั่น​อยู่​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ทำให้​กษัตริย์​อุสซียาห์​ต้อง​ทนทุกข์​ทรมาน​จาก​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​จนถึง​วันตาย และ​อุสซียาห์​ใช้ชีวิต​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​แยก​ออก​มา​ต่างหาก โยธาม​ลูกชาย​ของเขา ได้​ทำ​หน้าที่​ดูแล​วัง​และ​ปกครอง​ประชาชน​ใน​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="6">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​อุสซียาห์​และ​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​ได้ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">อุสซียาห์​ได้​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​ศพ​ของเขา​ถูก​ฝัง​รวมกับ​บรรพบุรุษ​ของเขา​ใน​เมือง​ของดาวิด และ​โยธาม​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="8">เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรโบอัม​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ใน​เมือง​สะมาเรีย​ของ​อิสราเอล ตรงกับ​ปี​ที่​สามสิบแปด ที่​อุสซียาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ เศคาริยาห์​ได้​ครองราชย์​อยู่​หก​เดือน</verse>
				<verse number="9">เศคาริยาห์​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขาทำ เขา​ไม่​ยอม​หัน​ไป​จาก​พวก​บาป​ของ​เยโรโบอัม ลูกชาย​ของ​เนบัท ที่​ทำให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย</verse>
				<verse number="10">ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ยาเบช​ได้​กบฏ​ต่อ​เศคาริยาห์ เขา​ได้​ล้ม​เศคาริยาห์​ลง​ต่อหน้า​ประชาชน และ​ฆ่าเขา แล้ว​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="11">เหตุการณ์​อื่น​ใน​ยุคสมัย​ของ​เศคาริยาห์​ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">เรื่องนี้​เป็น​ไป​ตาม​คำ​สัญญา​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​ให้​ไว้​กับ​กษัตริย์​เยฮู ที่​ว่า “ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​ได้​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​อิสราเอล​ถึง​สี่ชั่วคน”</verse>
				<verse number="13">ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ยาเบช​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ ตรงกับ​ปี​ที่​สามสิบเก้า​ของ​กษัตริย์​อุสซียาห์​แห่งยูดาห์ และ​เขา​ได้​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย​เพียง​หนึ่งเดือน</verse>
				<verse number="14">เมนาเฮม​ลูกชาย​ของ​กาดี​ได้​มา​จาก​เมือง​ทีรซาห์​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​สะมาเรีย เขา​ได้​ล้ม​ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ยาเบช​ลง​และ​ฆ่า​เขา​ใน​สะมาเรีย และ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="15">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​ชัลลูม​และ​การ​สมคบกัน​กบฏ​ที่​มี​เขา​เป็น​ผู้นำนั้น ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">ใน​เวลานั้น เมนาเฮม​ที่​ออก​เดินทาง​มา​จาก​เมือง​ทีรซาห์ ได้​เข้า​โจมตี​เมือง​ทิฟสาห์​และ​ผู้คน​ที่​อยู่​ใน​เมืองนั้น รวมทั้ง​เมือง​ที่​อยู่​รอบๆ​เพราะ​คน​เหล่านั้น​ไม่​ยอม​เปิด​ประตู​เมืองให้ เขา​ปล้น​เมือง​เหล่านั้น​และ​แหวกท้อง​ของ​หญิงมีครรภ์​ทุกคน</verse>
				<verse number="17">เมนาเฮม​ลูกชาย​ของ​กาดี​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ตรง​กับ​ปี​ที่​สามสิบเก้า​ที่​กษัตริย์​อุสซียาห์​ปกครอง​ยูดาห์ เขา​ได้​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย​เป็น​เวลา​สิบปี</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ตลอด​เวลา​ที่​เขา​ครองราชย์อยู่ เขา​ไม่​เคย​หัน​ไป​จาก​พวก​บาป​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ที่​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย</verse>
				<verse number="19">แล้ว​กษัตริย์​ปูล แห่ง​อัสซีเรีย​ได้​มา​บุก​อิสราเอล กษัตริย์​เมนาเฮม​ได้​ให้​เงิน​สามหมื่น​สี่พัน​กิโลกรัม แก่​กษัตริย์​ปูล เพื่อ​ให้​กษัตริย์​ปูล​สนับสนุน​เขา และ​ช่วย​ให้​เขา​กุมอำนาจ​ใน​การ​เป็น​กษัตริย์​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">เมนาเฮม​ได้​เรี่ยไร​เงิน​จาก​คน​อิสราเอล​ที่​เป็น​คนรวย เขา​ให้​คนรวย​จ่าย​ภาษี​คนละ​ห้าสิบ​เชเขล แล้ว​เอา​เงินนั้น​มา​ให้​กับ​กษัตริย์​ปูล​ของ​อัสซีเรีย ดังนั้น กษัตริย์​ปูล​ของ​อัสซีเรีย​จึง​ยอม​ถอยทัพกลับ ไม่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="21">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​เมนาเฮม และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ทั้งหมด ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">เมนาเฮม​ได้​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​เปคาหิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="23">เปคาหิยาห์​ลูกชาย​ของ​เมนาเฮม​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​อยู่​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรงกับ​ปี​ที่​ห้าสิบ​ที่​กษัตริย์​อุสซียาห์​ปกครอง​ยูดาห์ เปคาหิยาห์​ได้​ครองราชย์​อยู่​สองปี</verse>
				<verse number="24">เปคาหิยาห์​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่​ได้​หัน​ไป​จาก​พวกบาป​ทั้งหลาย​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ที่​ทำให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย</verse>
				<verse number="25">แม่ทัพ​คนหนึ่ง​ของ​เปคาหิยาห์ ชื่อ​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​ได้​คิด​วางแผน​กบฏ​ต่อเขา เปคาห์​ได้​รวบรวม​คน​ห้าสิบ​คน​มาจาก​กิเลอาด และ​ได้​ฆ่า​เปคาหิยาห์​พร้อม​กับ​อารโกบ​และ​อาริเอห์​ตาย​ที่​ป้อม​ของ​วัง​กษัตริย์​ที่​เมือง​สะมาเรีย ดังนั้น เปคาห์​ได้​ฆ่า​เปคาหิยาห์​และ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="26">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​เปคาหิยาห์​และ​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรง​กับ​ปี​ที่​ห้าสิบสอง ที่​กษัตริย์​อุสซียาห์​ปกครอง​ยูดาห์ เปคาห์​ได้​ครองราชย์​อยู่​ยี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="28">เขา​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่​ได้​หัน​ไป​จาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย</verse>
				<verse number="29">ใน​ช่วง​ที่​กษัตริย์​เปคาห์​ปกครอง​อิสราเอล​อยู่นั้น กษัตริย์​ทิกลัท-ปิเลเสอร์ แห่ง​อัสซีเรีย​ได้​ลง​มา​ยึด​เมือง​อิโยน อาเบล-เบธมาอาคาห์ ยาโนอาห์ เคเดช ฮาโซร์ กิเลอาด กาลิลี รวมทั้ง​แผ่นดิน​นัฟทาลี​ทั้งหมด​และ​ได้​กวาด​ต้อน​ผู้คน​ไป​ที่​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="30">แล้ว​โฮเชยา ลูกชาย​ของ​เอลาห์​ก็​ได้​วางแผน​กบฏ​ต่อ​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์ โฮเชยา​ฆ่า​เปคาห์​ตาย และ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทนเขา ตรง​กับ​ปี​ที่​ยี่สิบ​ที่​โยธาม​ลูกชาย​ของ​อุสซียาห์​เป็น​กษัตริย์​ของยูดาห์</verse>
				<verse number="31">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​เปคาห์​และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป​ทั้งหมด ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">โยธาม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อุสซียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ ตรงกับ​ปี​ที่​สอง​ที่​กษัตริย์​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="33">โยธาม​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี ตอนที่​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สิบหกปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เยรูชา นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ศาโดก</verse>
				<verse number="34">โยธาม​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​อุสซียาห์​พ่อ​ของ​เขาทำ</verse>
				<verse number="35">แต่​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ก็​ยัง​ไม่ได้​ถูกรื้อทิ้ง ประชาชน​ยังคง​ไป​ถวาย​เครื่องสัตวบูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ที่​นั่น​อยู่​เหมือนเดิม โยธาม​ได้สร้าง​ประตู​ชั้นบน​ของ​วิหาร ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ใหม่​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="36">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​โยธาม และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของยูดาห์</verse>
				<verse number="37">ใน​เวลานั้น พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​กษัตริย์​เรซีน​ของ​ชาวอารัม​และ​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์​มา​สู้รบ​กับยูดาห์</verse>
				<verse number="38">โยธาม​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ศพ​ของ​เขา​ถูกฝัง​รวม​อยู่​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของเขา​ใน​เมือง​ของดาวิด และ​อาหัส​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">อาหัส​ลูกชาย​ของ​โยธาม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรงกับ​ปี​ที่​สิบเจ็ด ที่​เปคาห์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ตอน​ที่​อาหัส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์นั้น เขา​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี อาหัส​ครองราชย์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​สิบหกปี เขา​ไม่​เหมือน​กับ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของเขา เพราะ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา</verse>
				<verse number="3">อาหัส​เดินตาม​รอย​กษัตริย์​องค์​อื่นๆ​ของ​อิสราเอล ถึงขนาด​ที่​เอา​ลูกชาย​ของ​ตัวเอง​ไป​เผาไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา เลียนแบบ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ขยะแขยง​ของ​พวก​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​ตอน​ที่​อิสราเอล​ย้าย​เข้า​มา​อยู่</verse>
				<verse number="4">อาหัส​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม ใน​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​และ​ตาม​ยอดเขา​และ​ใต้​ต้นไม้​ใบ​ร่ม​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เรซีน​กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม​และ​กษัตริย์​เปคาห์​แห่ง​อิสราเอล​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์ ได้​ยกทัพ​ขึ้น​มา​สู้รบ​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ไป​ล้อม​อาหัสไว้ แต่​พวกเขา​ไม่​สามารถ​เอาชนะ​อาหัสได้</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลานั้น กษัตริย์​เรซีน​ของ​ชาว​อารัม​ได้​ยึด​เมือง​เอลัท​คืน​มา​ให้​กับ​ชาว​อารัม และ​ขับไล่​คน​ยูดาห์​ออก​ไป​จนหมด แล้ว​ชาว​เอโดม​ก็​ได้​ย้าย​เข้า​มา​ใน​เมืองเอลัท และ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="7">อาหัส​ส่ง​พวก​คน​ส่งข่าว​ไปหา​กษัตริย์​ทิกลัท-ปิเลเสอร์​ของ​อัสซีเรีย บอก​ว่า “เรา​เป็น​ผู้รับใช้ และ​เป็น​เหมือน​ลูก​ของท่าน ขึ้น​มา​ช่วยเหลือ​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​กษัตริย์​ของ​อารัม​และ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ที่​มา​โจมตี​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="8">อาหัส​เอา​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​มี​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​คลัง​สมบัติ​ในวัง ส่ง​ไป​ให้​เป็น​ของขวัญ​แก่​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ก็​ฟัง​เขา แล้ว​ก็​ยกทัพ​ไป​โจมตี​เมือง​ดามัสกัส​และ​ยึด​เมือง​ไว้ได้ เขา​ได้​กวาด​ต้อน​เอา​คน​ที่​นั่น​ไป​ไว้​ที่​เมือง​คีร์​และ​ได้​ฆ่า​กษัตริย์เรซีน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​กษัตริย์​อาหัส​ก็​ลง​ไป​ที่​เมือง​ดามัสกัส​เพื่อ​พบ​กับ​กษัตริย์​ทิกลัท-ปิเลเสอร์​ของ​อัสซีเรีย เขา​เห็น​แท่น​บูชา​แท่นหนึ่ง​ใน​เมือง​ดามัสกัส​และ​ได้​ส่ง​แบบ​จำลอง​และ​ราย​ละเอียด​ของ​แท่นบูชานั้น​ไป​ให้​กับ​นักบวช​อุรียาห์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​นักบวช​อุรียาห์​ก็​ได้​สร้าง​แท่น​บูชา​ขึ้น​แท่นหนึ่ง​เหมือน​กับ​แบบ​ที่​กษัตริย์​อาหัส​ส่ง​มา​ให้​เขา​จาก​เมือง​ดามัสกัส​ทุกอย่าง และ​สร้าง​มัน​เสร็จ​ก่อน​ที่​กษัตริย์​อาหัส​จะ​กลับมา</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​กษัตริย์​อาหัส​กลับ​มา​จาก​เมือง​ดามัสกัส​และ​เห็น​แท่น​บูชานั้น เขา​เข้า​ไป​ใกล้ๆ​และ​ขึ้น​ไป​บน​แท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="13">เขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เขา​เท​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ของ​เขา​ออก​มา​และ​สาด​เลือด​จาก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​เข้าใส่​แท่นบูชานั้น</verse>
				<verse number="14">อาหัส​ได้​ย้าย​แท่นบูชา​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ตรง​หน้า​พระยาห์เวห์ ออก​ไป​จาก​ด้านหน้า​ของ​วิหาร แท่นบูชานี้​ตั้ง​อยู่​ระหว่าง​แท่น​บูชา​ใหม่​ของ​อาหัส​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ อาหัส​ย้าย​แท่น​บูชา​ทอง​สัมฤทธิ์นี้​ไป​ตั้งไว้​ทางทิศเหนือ​ของ​แท่นบูชาใหม่</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กษัตริย์​อาหัส​สั่ง​นักบวช​อุรียาห์​ว่า “บน​แท่นบูชา​ขนาดใหญ่​แท่นใหม่นี้ ให้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ใน​ตอนเช้า​และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ใน​ตอนเย็น และ​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ของ​กษัตริย์ รวมทั้ง​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ประชาชน​และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ของ​พวกเขา ตลอดจน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ของ​พวกเขา​ทั้งหลาย และ​ให้​เอา​เลือด​ทั้งหมด​ของ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งหลาย​และ​เครื่อง​สัตวบูชา​ต่างๆ​สาดใส่​แท่น​บูชาใหม่นี้ ส่วน​แท่น​บูชา​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์นั้น เรา​จะ​ใช้​ตอน​ที่​ขอ​คำแนะนำ​จาก​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="16">และ​นักบวช​อุรียาห์​ก็​ทำ​ตาม​ที่​กษัตริย์​อาหัส​ได้​สั่ง​เขาไว้</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​อาหัส​ได้​ตัด​แผงกั้น​ด้านข้าง​ของ​รถเข็น​ที่​เลื่อน​ได้​เหล่านั้น​ออก​และ​ยก​พวก​อ่าง​ออก​จาก​รถเข็น​พวกนั้น เขา​ได้​เอา​ขัน​ทะเล​ออก​จาก​รูปปั้น​วัว​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​รอง​อยู่​ใต้​มัน และ​เอา​มัน​ไป​ตั้ง​ไว้​บน​ฐานหิน</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​รื้อ​ศาลา​วันหยุด​ทางศาสนา​ที่​เคย​สร้าง​เอา​ไว้​ใน​บริเวณ​วิหารออก และ​รื้อ​ทางเข้า​สำหรับ​กษัตริย์​ที่​อยู่​ด้านนอก​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ออก เขา​ทำ​ทั้งหมดนี้​เพื่อ​ส่ง​ของ​ที่​มี​ค่า​ทั้งหมดนี้​ไป​เป็น​ส่วย​ให้​กับ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="19">ส่วน​เหตุการณ์​อื่น​ใน​ยุคสมัย​ของ​อาหัส​และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="20">อาหัส​ได้​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา เขา​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ใน​เมือง​ของดาวิด และ​เฮเซคียาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เอลาห์​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ใน​เมือง​สะมาเรีย ตรงกับ​ปี​ที่​สิบสอง​ที่​กษัตริย์​อาหัส​ปกครอง​ยูดาห์ โฮเชยา​ครองราชย์​อยู่​เก้าปี</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​เลวร้าย​เท่ากับ​กษัตริย์​องค์​อื่นๆ​ของ​อิสราเอล​ที่​เคยทำ​ก่อนหน้าเขา</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​แชลมาเนเสอร์ ​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ขึ้น​มา​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​โฮเชยา​และ​เอาชนะ​เขาได้ กษัตริย์​โฮเชยา​จึง​ยอม​ตก​เป็น​เมืองขึ้น​และ​ยอม​ส่งส่วย​ให้​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="4">แต่​ต่อ​มา​กษัตริย์​อัสซีเรีย พบ​ว่า​โฮเชยา​หักหลัง​เขา เพราะ​โฮเชยา​ได้​ส่ง​ทูต​ไป​หา​กษัตริย์​โส​ของ​ประเทศ​อียิปต์ และ​ไม่​ยอม​ส่ง​ส่วย​ให้​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​เหมือน​ที่​เคย​ทำ​มา​ทุกๆ​ปี แชลมาเนเสอร์​ก็เลย​จับ​ตัว​โฮเชยา​ขังไว้​ในคุก</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​บุกเข้า​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​อิสราเอล เข้า​ไป​ถึง​เมือง​สะมาเรีย​และ​ล้อม​เมืองไว้​นาน​ถึง​สามปี</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ก็​ยึด​เมือง​สะมาเรียไว้ได้ ใน​ปี​ที่​เก้า​ที่​โฮเชยา​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล กษัตริย์​อัสซีเรีย​กวาด​ต้อน​เอา​ชาว​อิสราเอล​ไป​ไว้​ที่​อัสซีเรีย เขา​ให้​คน​อิสราเอล​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​ฮาลาห์ ใน​เมือง​โกซาน​ที่​อยู่​ติด​กับ​แม่น้ำ​ฮาโบร์​และ​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ชาวเมดัย</verse>
				<verse number="7">ที่​เป็น​อย่าง​นี้​ก็​เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ผู้ที่​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ ออก​จาก​ภายใต้​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ แต่​พวก​อิสราเอล​กลับ​ไป​นมัสการ​พระ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="8">และ​ไป​ทำ​ตัว​ตาม​ธรรมเนียม​ประเพณี​ของ​พวก​ชนชาติ​ทั้งหลาย ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​พวกเขา รวมทั้ง​ทำ​ตัว​ตาม​ธรรมเนียม​ประเพณี​ทั้งหลาย ที่​บรรดา​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​ได้​นำ​เข้ามา</verse>
				<verse number="9">ชาว​อิสราเอล​แอบ​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ไม่​ถูกต้อง​และ​ขัดขืน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา พวกเขา​สร้าง​สถานที่​นมัสการ​หลาย​แห่ง​ขึ้น​สำหรับ​ตัวเอง ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​ตั้งแต่​เมือง​เล็กๆ​ที่​มี​แค่​หอเฝ้ายาม​ไป​จน​ถึง​เมือง​ใหญ่​ที่​มี​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จัดตั้ง​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​พวก​เสา​เจ้า​แม่​อาเชราห์​บน​เนินเขา​สูง​ทุกแห่ง​และ​ใต้​ต้นไม้​ใบ​ร่ม​ทุกต้น</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​เผา​เครื่อง​หอม​บน​สถาน​นมัสการ​ทุกแห่ง​เหมือน​กับ​พวก​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​พวกเขา เคย​ทำ​กัน​มา​ก่อน พวก​อิสราเอล​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​ที่​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ไป​บูชา​พวก​รูป​เคารพ​ทั้งๆ​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​พูด​เอา​ไว้​ว่า “พวกเจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​เคย​เตือน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​พวก​ผู้ที่เห็นมิมิต​ทุกคน​ว่า “ให้​หัน​ไป​จาก​ทาง​ที่​ชั่วร้าย​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า และ​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​และ​กฎทั้งหลาย​ของเรา ให้​ทำตาม​กฎ​ทั้งหมด​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​เชื่อฟัง ที่​เรา​ได้​ส่ง​ให้​กับ​เจ้า​ผ่าน​มา​ทาง​พวก​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา”</verse>
				<verse number="14">แต่​พวกเขา​ไม่​ยอมฟัง​และ​ยัง​ดื้อดึง​เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ที่​ไม่​ยอม​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ดูหมิ่น​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​และ​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​เคย​ทำไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา รวมทั้ง​คำเตือน​ต่าง​ที่​พระองค์​เคย​ให้​กับเขา พวกเขา​ได้​ไป​ติดตาม​พวก​รูปเคารพ​ที่​ไร้ค่า​เหล่า​นั้น​ซึ่ง​ทำให้​ตัว​พวกเขา​เอง​ไร้ค่า​ไปด้วย พวกเขา​ไป​เลียนแบบ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​รอบๆ ถึงแม้​พระยาห์เวห์​จะ​เคย​สั่งไว้​แล้ว​ว่า “อย่า​ทำ​ตัว​เหมือน​กับ​ที่​พวกนั้น​ทำกัน”</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ละทิ้ง​คำสั่ง​ทั้งหลาย​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​ได้​หล่อ​รูปเคารพ​สำหรับ​ตัว​พวกเขาเอง​เป็น​ลูกวัว​สองตัว และ​ยัง​มี​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ด้วย พวกเขา​ไป​ก้มกราบ​พวก​ดวงดาว​ทั้งหลาย​และ​ไป​บูชา​พระบาอัล</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​เอา​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ตัวเอง​มา​เผาไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชายัญ พวก​เขา​ได้​ดูหมอ ใช้​เวทมนตร์ และ​ยอม​ขายตัวเอง​เพื่อ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ยุ​ให้​พระองค์โกรธ</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​อิสราเอล​มาก และ​ไล่​พวกเขา​ให้พ้น​ไป​จาก​สายตา​ของ​พระองค์ เหลือ​แต่​คน​เผ่า​ยูดาห์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="19">และ​แม้แต่​ยูดาห์​เอง​ก็​ไม่​ยอม​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา พวกเขา​ได้​ไป​ทำตาม​ธรรมเนียม​ประเพณี​ที่​อิสราเอล​นำเข้ามา</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ได้​ละทิ้ง​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด พระองค์​ลงโทษ​พวกเขา และ​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​คน​ที่​มา​ปล้น​พวกเขา ใน​ที่สุด​พระองค์​ได้​ผลักไส​โยน​พวกเขา​ออก​ไป​จาก​หน้า​พระองค์​จนหมด</verse>
				<verse number="21">ตอนที่​พระองค์​ได้​ฉีก​อิสราเอล​ไป​จาก​ครอบครัว​ของดาวิด พวกเขา​ก็​ได้​ตั้ง​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา เยโรโบอัม​ได้​ชักนำ​อิสราเอล​ให้​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ และ​ทำให้​พวก​อิสราเอล​ทำ​บาป​อย่าง​ใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="22">ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​ยืนกราน​ที่​จะ​ทำ​บาป​ทั้งสิ้น​ของ​เยโรโบอัม และ​ไม่​ยอม​หัน​ออก​จาก​บาป​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="23">จนกระทั่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ไล่​อิสราเอล​ให้​พ้น​ไป​จาก​สายตาพระองค์ ตาม​ที่​พระองค์​เคย​พูดไว้​ล่วงหน้า​แล้ว​ผ่าน​ทาง​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ทั้งหลาย ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ประชาชน​อิสราเอล​จึง​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​พวกตน​ไป​เป็น​เชลย​ใน​ประเทศ​อัสซีเรีย และ​พวก​เขา​ก็​ยังคง​อยู่​ที่นั่น​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ได้​กวาด​ต้อน​คน​อิสราเอล​ออก​ไป​จาก​สะมาเรีย และ​นำ​เอา​ประชาชน​เหล่านี้​เข้า​มา​อยู่แทน คือ​ประชาชน​จาก​บาบิโลน คูธาห์ อัฟวา ฮามัท เสฟารวาอิม พวกนี้​เข้ายึด​เมือง​สะมาเรียไว้​และ​ได้​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​คน​พวกนี้​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​ใน​ช่วง​แรกๆ พวกเขา​ไม่​ยอม​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ได้​ส่ง​พวกสิงโต​เข้า​มา​ท่ามกลาง​พวกเขา และ​พวกสิงโต​ได้​ฆ่า​พวกเขา​ไปบ้าง</verse>
				<verse number="26">จึง​มี​คน​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ว่า “ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ท่าน​ได้​จับตัวไป และ​เอา​ไป​ใส่​ไว้​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​สะมาเรีย ไม่​รู้​ว่า​พระ​ของ​แผ่นดิน​นั้น​ต้องการ​อะไร พระองค์นั้น​ก็เลย​ส่ง​พวกสิงโต​เข้า​ไป​ใน​ท่ามกลาง​พวกเขา สิงโต​เหล่านั้น​กำลัง​ฆ่า​พวก​เขาอยู่ เพราะ​พวกเขา​ไม่​รู้​ว่า​พระ​ของ​แผ่นดินนั้น​ต้องการ​อะไร”</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​จึง​ออก​คำสั่ง​ไป​ว่า “ไป​เอา​นักบวช​คนหนึ่ง​จาก​ท่ามกลาง​นักบวช​ที่​เจ้า​จับตัว​มา​จาก​สะมาเรีย และ​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​อยู่​ที่​สะมาเรีย ให้​เขา​คอย​สั่งสอน​ประชาชน​ว่า​พระ​ของ​แผ่นดินนั้น​ต้องการ​อะไร”</verse>
				<verse number="28">นักบวช​คนหนึ่ง​ที่​เคย​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​จาก​เมือง​สะมาเรีย​จึง​ได้​กลับ​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เบธเอล และ​ได้​สอน​ให้​พวกนั้น​รู้​ว่า​จะ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​อย่างไร</verse>
				<verse number="29">แต่​อย่างไร​ก็ตาม แต่ละชนชาติ​ก็ยังคง​สร้าง​พระ​ของ​พวกเขาเอง​ไว้​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​ไป​ตั้ง​บ้าน​เรือนอยู่ และ​ได้​นำ​พระ​เหล่านั้น​ไป​ตั้ง​ไว้​ใน​ศาลเจ้า​ที่​ชาวเมือง​สะมาเรีย​ได้​สร้างไว้​ตาม​สถานที่สูง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="30">คน​จาก​บาบิโลน​ได้​สร้าง​พระ​สุคคท-เบโนท ชาว​คูท​ได้​สร้าง​พระ​เนอร์กัล และ​ชาว​ฮามัท​ได้​สร้าง​พระ​อาชิมา</verse>
				<verse number="31">ชาว​อัฟวา​ได้​สร้าง​พระ​นิบหัส​และ​พระ​ทารทัก ส่วน​ชาว​เสฟารวาอิม​ได้​เผา​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​เป็น​เครื่อง​บูชายัญ​ให้​กับ​พระ​อัดรัมเมเลค​และ​พระ​อานัมเมเลค​ที่​เป็น​พระ​ของ​ชาว​เสฟารวาอิม</verse>
				<verse number="32">และ​พวกเขา​ก็​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ไป​ด้วย พวกเขา​แต่งตั้ง​พวก​นักบวช​ขึ้น​จาก​คน​ทุก​ประเภท​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แทน​พวกเขา​ใน​ศาลเจ้า​ตาม​ที่​สูง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="33">อย่างนี้ พวกเขา​ก็​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์ แต่​ก็ยัง​ไป​บูชา​พวกพระ​ของ​พวกเขาเอง​ตาม​ธรรมเนียม​ของ​ชนชาติ​ของ​พวกเขา​ก่อน​ที่​จะ​ถูกจับมา</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พวกเขา​ก็​ยัง​ทำตาม​ประเพณี​ดั้งเดิม​เหล่านั้น​ของ​พวกเขา​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ พวกเขา​ไม่ได้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​อย่าง​ที่​ควร​จะ​เป็น และ​ไม่​ทำตาม​คำ​สั่งสอน และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​รวมทั้ง​กฎ​และ​คำสั่ง​ทุกๆ​ข้อ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ไว้​กับ​พวก​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ ที่​พระองค์​ให้​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ข้อตกลง​ไว้​กับ​ชาว​อิสราเอล พระองค์​สั่ง​พวกเขา​ไว้​ว่า “อย่า​ไป​นมัสการ​พระ​อื่นๆ​หรือ​ไป​ก้มกราบ​พระ​เหล่านั้น อย่า​ไป​รับใช้​หรือ​บูชา​พวกมัน</verse>
				<verse number="36">แต่​ให้​นมัสการ​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​นำ​พวกเจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​แขน​ที่​ยื่น​ออก​มาช่วย พวกเจ้า​ต้อง​ก้มกราบ​พระองค์​และ​ถวาย​สัตวบูชา​แก่พระองค์</verse>
				<verse number="37">พวกเจ้า​ต้อง​ระมัดระวัง​อยู่​เสมอ​ที่​จะ​รักษา​คำ​สั่งสอน​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ รวมทั้ง​กฎ​และ​คำสั่ง​ที่​พระองค์​ได้​เขียน​ไว้​เพื่อ​พวกเจ้า อย่า​ไป​นมัสการ​พระ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="38">อย่า​ลืม​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำไว้​กับ​พวกเจ้า และ​อย่า​ไป​นมัสการ​พระ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="39">พวกเจ้า​ต้อง​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​เท่านั้น แล้ว​พระองค์​จะ​ช่วย​พวกเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​กำมือ​ของ​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="40">แต่​พวกเขา​ไม่​ยอมฟัง พวกเขา​ยังคง​ทำตาม​แบบ​เดิมๆ​ที่​พวกเขา​ทำมา</verse>
				<verse number="41">ชนชาติ​เหล่านั้น​นมัสการ​พระยาห์เวห์ แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​รับใช้​รูป​แกะสลัก​ของ​พวกเขา​ไปด้วย จนถึง​ทุกวันนี้ ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ก็ยัง​ทำตาม​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เคยทำกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์​ลูกชาย​ของ​อาหัส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรงกับ​ปี​ที่​สาม ที่​โฮเชยา ลูกชาย​ของ​เอลาห์ เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ตอน​ที่​เฮเซคียาห์ ขึ้น​เป็น​กษัตริย์นั้น เขา​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​ยี่สิบเก้าปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​อาบี นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="3">เฮเซคียาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​เคย​ทำไว้</verse>
				<verse number="4">เขา​รื้อ​พวก​สถานที่​นมัสการ​ต่างๆ​ลง ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​จน​แตก​ละเอียด​และ​โค่น​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ลง เขา​ทำลาย​งู​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​โมเสส​เคย​สร้างไว้ เพราะ​ใน​เวลานั้น​ชาว​อิสราเอล​เริ่ม​เผา​เครื่อง​หอม ให้​กับ​มันแล้ว (มัน​มี​ชื่อ​ว่า​เนหุชทาน )</verse>
				<verse number="5">เฮเซคียาห์​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ไม่​มี​กษัตริย์​องค์ไหน​อีกแล้ว​ใน​พวก​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ที่​เป็น​เหมือนเขา ไม่ว่า​จะ​ก่อน​หน้านี้​หรือ​หลังจาก​นี้ไป</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​ยึด​พระยาห์เวห์​ไว้แน่น​และ​ไม่​ยอม​หยุด​ที่​จะ​ติดตาม​พระองค์ เขา​ได้​รักษา​คำสั่ง​ทุกข้อ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="7">และ​พระยาห์เวห์​ก็​สถิต​อยู่​กับเขา เขา​ประสบ​ความสำเร็จ​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​เขาทำ เฮเซคียาห์​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​และ​ไม่​ยอม​รับใช้​เขา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="8">เฮเซคียาห์​เอาชนะ​ชาว​ฟีลิสเตีย ตลอดทาง​ไป​จนถึง​กาซา​และ​เขตแดน​รอบๆ​มัน เขา​ชนะ​เมือง​ทั้งหมด​ของ​ฟีลิสเตีย ตั้งแต่​เมือง​เล็กๆ​ที่​มี​แค่​หอเฝ้ายาม​ไป​จนถึง​เมือง​ใหญ่​ที่​มี​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="9">ใน​ปี​ที่​สี่ที่​เฮเซคียาห์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรงกับ​ปี​ที่​เจ็ด ที่​โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​เอลาห์ เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล กษัตริย์​แชลมาเนเสอร์ ​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ยกทัพ​มา​สู้รบ​กับ​เมือง​สะมาเรีย​และ​ได้​ปิดล้อม​เมืองนี้​เอาไว้</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ล้อม​เมือง​อยู่​สามปี ชาว​อัสซีเรีย​ก็​ยึด​เมืองนี้ได้ เมือง​สะมาเรีย​จึง​ถูกยึด​ไป​ใน​ช่วง​ปี​ที่​หก​ที่​เฮเซคียาห์ เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ตรงกับ​ปี​ที่​เก้า​ที่​โฮเชยา​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ได้​กวาด​ต้อน​เอา​คนอิสราเอล​ไป​ไว้​ที่​อัสซีเรีย​และ​ได้​ให้​พวกเขา​ตั้งรกราก​อยู่​ใน​เมือง​ฮาลาห์ ใน​เมือง​โกซาน​ที่​ติด​กับ​แม่น้ำ​ฮาโบร์​และ​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ชาวเมดัย</verse>
				<verse number="12">เรื่องนี้​เกิดขึ้น​เพราะ​พวก​อิสราเอล​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา พวกเขา​ฝ่าฝืน​ข้อตกลง​ของ​พระองค์​ทุกข้อ​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้ พวกเขา​ไม่​ยอมฟัง​คำสั่ง​เหล่านั้น​และ​ไม่​ยอม​ทำตาม​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ใน​ปี​ที่​สิบสี่ ที่​เฮเซคียาห์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ กษัตริย์​เซนนาเคอริบ ของ​อัสซีเรีย​ได้​เข้า​โจมตี​เมือง​ทั้งหมด​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​ของ​ยูดาห์​และ​สามารถ​ยึด​เมือง​เหล่านั้น​ไว้ได้</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์​จึง​ได้​ส่ง​ข้อความ​มา​ถึง​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ที่​ลาคีช​ว่า “เรา​ผิด​ไป​แล้ว ช่วย​ถอยทัพ​ออกไป และ​เรา​จะ​ชดใช้​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ” กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​เรียกร้อง​เอา​เงิน​ประมาณ​สิบ​ตัน และ​ทองคำ​ประมาณ​หนึ่ง​ตัน จาก​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="15">เฮเซคียาห์​จึง​เอา​เงิน​ที่​มี​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​คลัง​สมบัติ​ของ​วัง​กษัตริย์​ไป​มอบ​ให้​เขา</verse>
				<verse number="16">ใน​ครั้งนี้ กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์​ต้อง​ลอก​เอา​แถบ​ทองคำ​ที่​เขา​เคย​ให้​ติด​ไว้​ตาม​ประตู​และ​เสา​ประตู​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ออกมา​มอบ​ให้​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ไปด้วย</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​อัสซีเรีย​ส่ง​แม่ทัพ​สูงสุด​ของ​เขา เจ้าหน้าที่​ระดับ​หัวหน้า​และ​แม่ทัพ​พร้อม​กับ​กองทัพ​ขนาดใหญ่​หนึ่งกอง​เดินทาง​จาก​ลาคีช​ไป​หา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ที่​เยรูซาเล็ม พวกเขา​มา​ถึง​เยรูซาเล็ม​และ​ได้​มา​หยุด​อยู่​ที่​ราง​ส่ง​น้ำ​ของ​สระ​ด้านบน ตรง​ถนน​ที่​มุ่ง​ไป​ยัง​ทุ่ง​ของ​คนซักผ้า</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ได้​เรียก​หา​กษัตริย์ แต่​เอลียาคิม​ผู้ดูแลวัง ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เชบนา​ที่​เป็น​เลขา​และ​โยอาห์​ผู้​จดบันทึก​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ ได้​ออก​มา​พบ​พวกเขา</verse>
				<verse number="19">แม่ทัพ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไป​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า พระมหากษัตริย์ คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ทำไม​ท่าน​ถึง​ได้​มี​ความ​เชื่อมั่น​ขนาดนี้</verse>
				<verse number="20">ข้อตกลง​กับ​พันธมิตร​ที่​ท่าน​หวังพึ่งนั้น​มัน​ก็​แค่​เพียง​คำพูด ท่าน​คิด​ว่า​มัน​จะ​ใช้​แทน​กลยุทธ์​และ​กำลังทหาร​ใน​สงคราม​ได้หรือ เดี๋ยวนี้​ท่าน​ไป​พึ่ง​ใครหรือ ท่าน​ถึง​กล้า​มา​กบฏ​กับเรา</verse>
				<verse number="21">ดูดีๆ​นะ​ว่า​ตอนนี้​ท่าน​กำลัง​พึ่ง​อียิปต์ ซึ่ง​เป็น​เหมือน​ไม้เท้าอ้อ​ที่​เดาะแล้ว ถ้า​ใคร​ไป​ค้ำยันมัน มัน​ก็​จะ​แตก​และ​เสียบ​มือ​ของ​คนนั้น ฟาโรห์​กษัตริย์​ของ​อียิปต์ ก็​จะ​เป็น​อย่างนั้น​กับ​คน​ที่​มา​พึ่งพิงเขา</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​ท่าน​จะ​บอก​เรา​ว่า “เรา​เชื่อพึ่ง​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา” อ้าว เฮเซคียาห์​ได้รื้อ​พวก​สถานที่​นมัสการ​และ​แท่นบูชา​ของ​พระนั้น​ทิ้งไป​แล้ว​ไม่ใช่หรือ และ​สั่ง​คน​ยูดาห์​และ​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า “พวกเจ้า​ต้อง​นมัสการ​ที่​แท่นบูชานี้​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="23">ตอนนี้ มา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย เจ้านาย​ของ​ข้า​ดีกว่า ข้า​จะ​ให้​ม้า​กับ​เจ้า​สองพัน​ตัว ถ้า​เจ้า​มี​ปัญญา​หา​คน​มา​ขี่​พวกมันได้</verse>
				<verse number="24">ใน​เมื่อ​เจ้า​และ​อียิปต์​อ่อนแอซะ​ขนาดนี้ ท่าน​ยัง​จะ​ปฏิเสธ​อำนาจ​ของ​ข้าราชการ​ตัว​เล็กๆ​ของ​เจ้านายข้า แล้ว​ไป​หวัง​พึ่ง​รถรบ​และ​ทหาร​ม้า​ของ​อียิปต์​อีกหรือ</verse>
				<verse number="25">และ​ตอนนี้ เจ้า​คิด​ว่า​ที่​ข้า​ขึ้น​มา​โจมตี​สถานที่นี้​เพื่อ​ทำลายมัน โดย​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​จาก​พระยาห์เวห์​อย่างนั้นหรือ เป็น​พระยาห์เวห์เอง​ที่​พูด​กับ​ข้า​ว่า “ขึ้น​ไป​โจมตี​แผ่นดินนี้​และ​ทำลาย​มันซะ”’”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เอลียาคิม​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เชบนา และ​โยอาห์ ตอบ​กับ​แม่ทัพ​ไป​ว่า “ช่วย​พูด​กับ​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​เป็น​ภาษา​อารเมค​ด้วยเถิด เพราะ​พวกเรา​เข้าใจ​ภาษานั้น อย่า​พูด​กับ​พวกเรา​เป็น​ภาษา​ฮีบรูเลย เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​พวกนั้น​ที่​อยู่​บน​กำแพง​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="27">แต่​แม่ทัพนั้น​ตอบ​พวกเขา​ว่า “เจ้า​คิด​ว่า เจ้านาย​ข้า​ส่ง​ข้า​มา​เพื่อ​พูด​เรื่อง​พวกนี้​กับ​เจ้านายเจ้า​กับ​เจ้า​เท่านั้น​หรือยังไง เขา​ส่ง​ให้​ข้า​มา​พูด​กับ​ไอ้คนพวกนั้น​ที่​นั่ง​อยู่​บน​กำแพงด้วย ไอ้พวกนั้น​ก็​จะ​ต้อง​กิน​ขี้​และ​เยี่ยว​ของ​ตัวเอง ​เหมือน​กับ​พวกเจ้า​นั่นแหละ”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​แม่ทัพ​ก็​ยืนขึ้น​และ​ร้อง​ตะโกน​เสียงดัง​เป็น​ภาษา​ฮีบรู​ว่า “นี่​เป็น​คำพูด​ของ​พระมหากษัตริย์ คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="29">พระองค์​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘อย่า​ให้​เฮเซคียาห์​หลอกลวง​เจ้า เพราะ​เขา​ไม่​สามารถ​ช่วยกู้​พวกเจ้า​ให้​พ้น​ไป​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้หรอก</verse>
				<verse number="30">และ​อย่าให้​เฮเซคียาห์​ทำให้​พวกเจ้า​คิด​จะ​พึ่ง​พระยาห์เวห์’ เมื่อ​เขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยกู้​พวกเรา​อย่าง​แน่นอน พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ยอม​ให้​เมืองนี้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​เป็น​อันขาด’</verse>
				<verse number="31">อย่า​ไป​ฟัง​เฮเซคียาห์ เพราะ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ ‘มา​ทำ​สัญญา​สงบศึก​กับ​ข้า​และ​ออก​มา​จำนน​ต่อข้า แล้ว​พวกเจ้า​แต่​ละ​คน​ก็​จะ​ได้​กิน​จาก​ต้นองุ่น​และ​ต้นมะเดื่อ​ของ​ตัวเอง และ​ดื่ม​จาก​บ่อเก็บน้ำ​ของตน</verse>
				<verse number="32">จน​กว่า​เรา​จะ​มา​และ​พา​พวกเจ้า​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​เหมือน​กับ​แผ่นดิน​ของเจ้านี้ เป็น​แผ่นดิน​ที่​มี​ข้าว​และ​เหล้าองุ่นใหม่ มี​ขนมปัง​และ​สวนองุ่น เป็น​แผ่นดิน​ที่​มี​ต้นมะกอก​และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้ แล้ว​พวกเจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​และ​ไม่​ต้องตาย และ​อย่า​ไป​ฟัง​เฮเซคียาห์ เมื่อ​เขา​พยายาม​ทำให้​พวกเจ้า​หลงผิดไป โดย​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยกู้​พวกเรา”</verse>
				<verse number="33">เรา​ขอ​ถาม​เจ้า​ว่า “มี​พระ​ของ​ชาติ​ไหน​บ้าง​ที่​เคย​ช่วย​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย”’”</verse>
				<verse number="34">พวก​พระ​ของ​เมือง​ฮามัท ​กับ​เมือง​อารปัด ไป​ไหน​แล้ว พระ​ของ​เมือง​เสฟารวาอิม เฮนา และ​อิฟวาห์​ไป​ไหนแล้ว พวกพระ​ของ​สะมาเรีย​สามารถ​ช่วยกู้​สะมาเรีย​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ข้า​ได้หรือ</verse>
				<verse number="35">ใน​พวก​พระ​ทั้งหมด​ของ​ประเทศ​เหล่านี้ มี​พระ​องค์ไหน​บ้าง​ได้​ช่วย​ประเทศ​ของ​พวกเขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของข้า แล้ว​เจ้า​ยัง​คิด​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​สามารถ​ช่วย​เยรูซาเล็ม​ให้พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ข้าได้หรือ</verse>
				<verse number="36">แต่​ประชาชน​ยังคง​เงียบ​และ​ไม่​ได้​ตอบ​เขา​สักคำ เพราะ​กษัตริย์​สั่ง​พวกเขา​ไว้​ว่า “อย่า​ไป​ตอบมัน”</verse>
				<verse number="37">แล้ว​เอลียาคิม​ผู้ดูแลวัง​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เชบนา​ที่​เป็น​เลขา รวมทั้ง​โยอาห์​ผู้จดบันทึก​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ ก็​ไป​พบ​เฮเซคียาห์​พร้อม​กับ​เสื้อผ้า​ที่​ขาด​รุ่งริ่ง​ที่​พวกเขา​ฉีก​ด้วย​ความ​โศกเศร้า และ​ได้​รายงาน​กษัตริย์​ถึง​สิ่ง​ที่​แม่ทัพ​นั้นพูด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ ได้ยิน​อย่างนั้น พระองค์​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ด้วย​ความ​โศกเศร้า แล้ว​เอา​ผ้า​กระสอบ​มา​สวม​แทน และ​พระองค์​ก็​เข้าไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ให้​เอลียาคิม​ผู้ดูแล​วัง เชบนา​เลขานุการ​ของ​พระองค์ และ​พวกนักบวช​อาวุโส สวม​ผ้า​กระสอบ​ไปหา​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ชื่อ​อิสยาห์ ลูกชาย​ของ​อามอส</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูด​กับ​อิสยาห์​ว่า “กษัตริย์​เฮเซคียาห์ พูด​อย่าง​นี้​ว่า ‘นี่​เป็น​เวลา​แห่ง​ความ​เดือด​ร้อน การลงโทษ และ​ความอับอาย พวกเรา​เป็น​เหมือน​ผู้หญิง​พร้อม​คลอด​แล้ว แต่​ไม่​มี​แรง​เบ่งลูก​ออกมา</verse>
				<verse number="4">ไม่แน่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้ยิน​คำพูด​ทั้งหมด​ของ​แม่ทัพนั้นแล้ว กษัตริย์​อัสซีเรีย​เจ้านาย​ของ​เขา​ได้​ส่ง​เขา​มา​เพื่อ​เยาะเย้ย​พระเจ้า​ผู้มีชีวิตอยู่ ไม่แน่นะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​อาจ​จะ​ลงโทษ​เขา​เมื่อ​ได้ยิน​อย่างนั้น​ก็ได้ อย่างนั้น​ช่วย​อธิษฐาน​สำหรับ​คน​ของเรา​ที่​ยัง​เหลือ​รอดอยู่’”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวก​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​มาหา​อิสยาห์</verse>
				<verse number="6">อิสยาห์​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “ให้​บอก​กับ​เจ้านาย​ของ​พวก​ท่าน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​คำพูด​ต่างๆ​ที่​เจ้า​ได้ยิน​มา คือ​คำพูด​ที่​พวก​คนรับใช้​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ลบหลู่​เรานั้น</verse>
				<verse number="7">ตัวเราเอง​จะ​ใส่​วิญญาณ​แห่ง​ความกังวล​เข้า​ใน​กษัตริย์​อัสซีเรีย เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เขา​ได้ยิน​ข่าวลือ เขา​จะ​ได้​รีบ​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของเขา แล้ว​เรา​จะ​ทำให้​เขา​ล้มตาย​ลง​ด้วย​ดาบ​ใน​แผ่นดิน​ของ​เขาเอง”’”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ออก​จาก​เมือง​ลาคีช​ไป​ยัง​เมือง​ลิบนาห์ เมื่อ​แม่ทัพ​ของ​เขา​ได้ยิน​อย่างนั้น เขา​ก็​ตาม​ไป​เมือง​ลิบนาห์ และ​พบ​ว่า​กษัตริย์​อัสซีเรีย​กำลัง​สู้รบ​อยู่​กับ​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="9">และ​เมื่อ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​กษัตริย์​ทีระหะคาร์​แห่ง​เอธิโอเปีย ว่า “ดูสิ กษัตริย์​ทีระหะคาร์​ได้​ยกทัพ​มา​ทำ​สงคราม​กับท่าน” พระองค์​ก็​ส่ง​พวกผู้ถือสาร​ไป​หา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​อีกครั้ง​หนึ่ง และ​สั่ง​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ให้​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์​ด้วย​ว่า อย่า​ให้​พระเจ้า​ที่​เจ้า​ไว้วางใจนั้น หลอกลวง​พวกเจ้า เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘เยรูซาเล็ม​จะ​ไม่​มี​วัน​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="11">ดูสิ เจ้า​ก็​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​พวกกษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ทำ​กับ​แผ่นดิน​ทั้งหมด​เหล่านั้น​แล้ว พวกเขา​ได้​ทำลาย​พวกมัน​จน​ราบคาบ แล้ว​เจ้า​คิด​ว่า​เจ้า​จะ​หนี​รอดพ้น​หรือ</verse>
				<verse number="12">มี​พวกพระ​ของ​ชนชาติ​ไหน​บ้าง ที่​ช่วย​พวกเขา​ให้​รอด ตอน​ที่​ถูก​บรรพบุรุษ​ของ​ข้า​ทำลาย พวกเขา​ได้​ทำลาย​เมือง​โกซาน ฮาราน เรเซฟ และ​ประชาชน​ของ​เอเดน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เทลอัสสาร์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​กษัตริย์​ของ​ฮามัท กษัตริย์​ของ​อารปัด กษัตริย์​ของ​เมือง​เสฟารวาอิม กษัตริย์​ของ​เฮนา หรือ​กษัตริย์​ของ​อิฟวาห์ หายหัว​ไป​ไหน​กัน​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="14">เฮเซคียาห์​รับ​จดหมาย​จาก​พวกผู้ถือสาร​และ​อ่าน​มัน แล้ว​เขา​ก็​ขึ้น​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เขา​ก็​คลี่​จดหมาย​ฉบับนั้น​ออก​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​ก็​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ แล้ว​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ผู้​นั่ง​ประทับ​บน​บัลลังก์​เหนือ​พวก​ทูตสวรรค์เครูบ มี​แต่​พระองค์​ผู้เดียว​เท่านั้น​ที่​เป็น​พระเจ้า​ของ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลก พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​เงี่ยหู​ของ​พระองค์​ฟัง​ด้วยเถิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​เปิด​ตา​ของ​พระองค์​ดู​ด้วยเถิด ช่วย​ฟัง​คำพูด​ของ​เซนนาเคอริบ​ที่​เขา​ได้​ส่ง​มา เพื่อ​เยาะเย้ย​พระเจ้า​ผู้มีชีวิตอยู่​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ก็​จริงอยู่​ที่​พวก​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​พวกนั้น รวมทั้ง​ดินแดน​ของ​พวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="18">และ​ได้​โยน​พวก​พระ​ของ​พวกนั้น​ลง​ใน​ไฟ แต่​พระ​พวกนั้น​ไม่​ได้​เป็น​พระเจ้าจริง แต่​เป็น​ฝีมือ​มนุษย์​ที่​ทำ​ขึ้น​มา​จาก​ไม้​และ​หิน พวกมัน​ก็​เลย​ถูก​ทำลายไป</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น ข้าแต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา ข้าพเจ้า​อ้อนวอน​พระองค์​ว่า ตอนนี้​ช่วยกู้​พวกเรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ด้วยเถิด เพื่อ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลก​นี้​จะ​ได้​รู้​ว่า พระองค์​พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า​แต่​เพียงผู้เดียว”</verse>
				<verse number="20">จากนั้น​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อามอส ได้​ส่ง​คน​ไป​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด คือ เรา​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​เจ้า​ได้​อธิษฐาน​ถึง​เรา​เกี่ยวกับ​เซนนาเคอริบ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น ให้​รู้​ว่า​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​เขา​ว่า ‘เซนนาเคอริบ​เอ๋ย ศิโยน​สาว​พรหมจรรย์​ได้​ดูถูก​เจ้า เธอ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า นางสาว​เยรูซาเล็ม ส่ายหัว​เยาะ​เจ้า​ใน​ขณะ​ที่​เจ้า​วิ่งหนี</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ดูถูก​ใคร หรือ​พูด​หมิ่นประมาท​ใคร​อยู่ รู้รึเปล่า เจ้า​ขึ้น​เสียง​ใส่​ใคร​อยู่ รู้รึเปล่า เจ้า​เหยียด​ตา​ใส่​ใคร​อยู่ รู้รึเปล่า เจ้า​ได้​ทำ​ใส่​เรา​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ได้​เย้ย​พระยาห์เวห์ ผ่าน​ทาง​พวกผู้ส่งข่าว​ที่​เจ้า​ส่ง​มา เจ้า​พูด​ว่า “ข้า​ได้​ปีน​ขึ้น​ไป​ด้วย​รถรบ​มากมาย​ของข้า ถึง​ยอด​เขา ยอด​ที่​สูง​ที่สุด​ใน​เลบานอน ข้า​ได้​โค่น​พวกต้นสน​ซีดาร์​ที่​สูง​ที่สุด​ของมัน และ​ต้น​สนที่​ดี​ที่สุด​ของมัน ข้า​ได้​เข้า​ไป​ถึง​ส่วน​ที่​ลึก​ที่สุด​ของ​ประเทศนั้น ข้า​ไป​ถึง​ป่าไม้​ที่​ทึบ​ที่สุด​ของมัน</verse>
				<verse number="24">ข้า​ได้​ขุด​บ่อน้ำ​ไป​ทั่ว​ใน​ต่างแดน และ​ดื่ม​จาก​บ่อน้ำ​พวกนั้น ข้า​ได้​เหยียบย่ำ​น้ำ​ใน​ลำธาร​ทั้งหลาย​ของ​อียิปต์ จน​มัน​เหือด​แห้งไป”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย เจ้า​ไม่​เคย​ได้ยินหรือ เรื่อง​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ไว้​นาน​มา​แล้ว เรื่อง​ที่​เรา​ได้​วางแผน​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ แล้ว​ตอนนี้​เรา​กำลัง​ทำ​ให้​มัน​เกิดขึ้น คือ​เรา​ได้​ให้​เจ้า​ทำให้​ป้อม​ปราการ​ของ​เมือง​ต่างๆ กลาย​เป็น​กอง​ซาก​ปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="26">ใน​ขณะ​ที่​พลเมือง​ที่​ขาด​กำลัง​ของ​เมือง​เหล่านั้น กำลัง​ตกใจ​กลัว​และ​อับอาย พวกเขา​เป็น​เหมือน​พืช​ที่​ท้องทุ่ง เป็น​เหมือน​หญ้าอ่อน เป็น​เหมือน​หญ้า​ที่​ขึ้น​บนดาดฟ้า และ​ถูก​เผา​แห้ง​ไป​ด้วย​ลม​ตะวันออก</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​ก็​รู้​แม้​กระทั่ง​เวลา​ที่​เจ้า​ยืนขึ้น​หรือ​นั่งลง เวลา​ที่​เจ้า​ออกไป​หรือ​เข้ามา และ​เรา​ก็​รู้​ตอน​ที่​เจ้า​เกรี้ยวกราด​ใส่เรา</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เจ้า​เกรี้ยวกราด​ใส่เรา เรา​ได้ยิน​คำพูด​ที่​หยิ่งยโส​ของเจ้า อย่างนั้น เรา​จะ​เอา​ขอ​เกี่ยว​จมูก​ของเจ้า เอา​บังเหียน​ของ​เรา​ใส่​ปากเจ้า และ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับ​ไป​ตาม​ทาง​ที่​เจ้ามา’”</verse>
				<verse number="29">เฮเซคียาห์ นี่​จะ​เป็น​เรื่อง​ที่​พิสูจน์​ว่า​สิ่ง​ที่​เรา​พูดนี้​จะ​เกิดขึ้นจริง คือ​ใน​ปี​แรกนี้​เจ้า​จะ​ปลูก​อะไร​ไม่ได้เลย ให้​เจ้า​กิน​ข้าว​ที่​งอกขึ้น​มา​เองก่อน ใน​ปี​ที่​สอง ให้​เจ้า​กิน​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​เอง​อีก ใน​ปี​ที่​สาม ให้​เจ้า​หว่าน​ข้าว และ​เก็บเกี่ยวมัน และ​ให้​เจ้า​ปลูก​สวนองุ่น​และ​กิน​ผล​ของมัน</verse>
				<verse number="30">คน​ใน​ครอบครัว​ยูดาห์​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่ จะ​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​หยั่งราก​ลง​ข้างล่าง​และ​ผลิผล​ขึ้น​ข้างบน</verse>
				<verse number="31">แล้ว​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ก็​จะ​แผ่ขยาย​ออก​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม คน​ที่​ยัง​รอดชีวิต​บางคน ก็​จะ​ออก​มา​จาก​ภูเขา​ศิโยน ความรัก​อัน​แรงกล้า​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="32">แล้ว​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย “เขา​จะ​ไม่​ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​จะ​ไม่​ได้​ยิง​ธนู​ใส่​เมืองนี้หรอก เขา​จะ​ไม่​ได้​ถือ​โล่​มา​เผชิญหน้า​กับ​เมืองนี้ เขา​จะ​ไม่​ได้​สร้าง​เนินดิน​บุก​ขึ้น​กำแพง</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​ทาง​เดิม​ที่​เขามา เขา​จะ​ไม่​ได้​เข้า​เมืองหรอก พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="34">เพราะ​เรา​จะ​ป้องกัน​เมืองนี้ เพื่อ​ให้​มันรอด เรา​จะ​ทำ​สิ่งนี้​เพื่อ​เห็นแก่​หน้า​เรา และ​เพื่อ​เห็นแก่​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ใน​คืนนั้น ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ออกไป และ​ฆ่า​ทหาร​ใน​ค่าย​ของ​อัสซีเรีย​ไป​หนึ่งแสน​แปดหมื่น​ห้าพันคน เมื่อ​คน​ตื่น​ขึ้น​ใน​ตอนเช้า ก็​เห็น​ศพ​เกลื่อน​กลาด​ไปหมด</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​เซนนาเคอริบ กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ก็​กลับบ้าน และ​ไป​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​นีนะเวห์</verse>
				<verse number="37">วันหนึ่ง ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​กำลัง​นมัสการ​อยู่​ใน​วัด​ของ​นิสรค​พระ​ของ​ท่าน​อยู่นั้น ลูกชาย​ของ​ท่าน​คือ​อัดรัมเมเลค และ​ชาเรเซอร์ ก็​ได้​ฆ่า​ท่าน​ด้วย​ดาบ และ​พวกเขา​ก็​หนี​ไป​ที่​แผ่นดิน​อารารัต แล้ว​ลูก​ของ​ท่าน​คือ เอสารฮัดโดน ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​แทนท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​ช่วงนั้น​เฮเซคียาห์​ป่วย​ใกล้​ตายแล้ว อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ลูกชาย​ของ​อามอส​ก็​ได้​มาหา​ท่าน​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘ให้​สั่งเสีย​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​เจ้า​ให้​เรียบร้อย เพราะ​เจ้า​กำลัง​จะ​ตาย เจ้า​จะ​ไม่​หายหรอก’”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​หันหน้า​เข้าข้าง​ฝา และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ได้​โปรด​อย่า​ลืม​ว่า​ข้าพเจ้านั้น​ได้​รับใช้​พระองค์​อย่าง​สัตย์ซื่อ​ด้วย​สุดหัวใจ​ของข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​ดี” แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​ร้องห่ม​ร้องไห้​เสียงดัง</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ที่​อิสยาห์​จะ​ออก​มา​จาก​ลาน​ส่วน​กลาง พระยาห์เวห์​ก็​ได้​พูด​กับ​เขาว่า</verse>
				<verse number="5">“กลับ​ไป​บอก​กับ​เฮเซคียาห์ ผู้นำ​ประชาชน​ของ​เรา​ว่า พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ดาวิด ที่​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​พูด​ว่า ‘เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​เจ้าแล้ว และ​ได้​เห็น​น้ำตา​ของเจ้า​ด้วย เรา​จะ​รักษาเจ้า นับ​จาก​วันนี้​ไป​สามวัน เจ้า​จะ​ลุก​ขึ้น​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ได้</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ต่อชีวิต​ให้​กับ​เจ้า​อีก​สิบห้าปี และ​เรา​จะ​ช่วยกู้​เจ้า​และ​เมืองนี้​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย และ​เรา​ก็​จะ​ป้องกัน​เมืองนี้ไว้ เพื่อ​เห็นแก่​หน้า​เรา​และ​เพื่อ​เห็นแก่​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา’”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​อิสยาห์​ก็​พูด​ว่า “ให้​เอา​มะเดื่อ​มา​บี้​เข้า​ด้วย​กัน แล้ว​โปะ​เข้า​ไป​ที่​แผล​เปื่อย​ของเขา แล้ว​เขา​ก็​จะหาย”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เฮเซคียาห์​ได้​ถาม​อิสยาห์​ว่า “จะ​มี​เหตุการณ์​พิเศษ​อะไร​ที่​พิสูจน์​ว่า​พระยาห์เวห์​จะ​รักษาเรา แล้ว​เรา​จะ​ได้​ลุก​ขึ้น​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​อีก​สามวัน”</verse>
				<verse number="9">อิสยาห์​ตอบ​ว่า “ท่าน​ต้องการ​อย่างไหนละ จะ​ให้​เงา​ทอด​ไป​ข้างหน้า​สิบขั้น หรือ​อยาก​ให้​มัน​ย้อน​กลับ​ไป​ข้างหลัง​สิบขั้น เพราะ​นี่​คือ​เหตุการณ์​พิเศษ​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​กับ​ท่านดู เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​แน่ใจ​ว่า​พระองค์​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้”</verse>
				<verse number="10">เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “จะ​ให้​เงา​ทอด​ไป​ข้างหน้า​สิบ​ขั้นนั้น​ง่ายกว่า​ที่​จะ​ให้​มัน​ย้อนกลับ​ไป​ข้างหลัง​สิบขั้น”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ก็​ทำให้​เงา​ย้อนกลับ​ไป​ด้านหลัง​สิบขั้น มัน​ย้อนกลับ​ไป​บน​ขั้น​บันได​ของ​อาหัส</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​นั้น​ไม่​นาน กษัตริย์​เมโรดัค-บาลาดัน ลูกชาย​ของ​บาลาดัน​แห่ง​บาบิโลน​ได้​ส่ง​พวกทูต​ถือ​พวกจดหมาย​และ​ของขวัญ​มา​ให้​กับ​เฮเซคียาห์ เพราะ​เมโรดัค-บาลาดัน​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​เฮเซคียาห์​ป่วย</verse>
				<verse number="13">เฮเซคียาห์​ได้​ต้อนรับ​พวกทูตเหล่านั้น และ​พา​พวก​เขา​ไป​ดู​คลัง​สมบัติ​ทั้งหมด​ของเขา ทั้งเงินทอง​และ​เครื่องเทศ​ต่างๆ​รวมทั้ง​น้ำมัน​ที่​มี​ค่า คลังอาวุธ และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​พวกคลัง​เก็บของ เฮเซคียาห์​พา​พวกเขา​ไป​ดู​ทุกซอก​ทุกมุม​ของ​วัง​และ​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​ของเขา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ก็​ได้​มา​หา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “คนพวกนี้​มา​พูด​อะไร และ​พวกเขา​มา​หา​ท่าน​จาก​ที่ไหนกัน” แล้ว​เฮเซคียาห์​ตอบ​ว่า “พวกเขา​มา​หา​ข้า​จาก​แดนไกลโน้น มา​จาก​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="15">อิสยาห์​ถาม​อีก​ว่า “พวกเขา​เห็น​อะไรบ้าง​ใน​วัง​ของท่าน” เฮเซคียาห์​ก็​ตอบ​ว่า “พวกเขา​เห็น​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​วัง​ของ​ข้า ไม่​มี​อะไรเลย​ใน​พวก​คลังเก็บของ​ของ​ข้า ที่​ข้า​ไม่​ได้​ให้​พวกเขาดู”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​อิสยาห์​ก็​บอก​กับ​เฮเซคียาห์​ว่า “ฟังให้ดี นี่​คือ​ข่าวสาร​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">เวลานั้น​กำลัง​จะ​มาถึง ที่​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​วัง​ของ​ท่าน รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​ได้​เก็บ​สะสม​มา​ให้​จน​ถึง​ทุกวันนี้ จะ​ถูก​ขนย้าย​ไป​ที่​บาบิโลน จะ​ไม่​มี​อะไร​เหลือเลย พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​จะ​เอา​ลูกๆ​ของ​ท่าน​บางคน​ไป พวกลูกชาย​ของ​ท่าน​เอง พวกลูกหลานชาย​ของท่าน จะ​กลาย​เป็น​พวกขันที​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​พูด​กับ​อิสยาห์​ว่า “ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ท่าน​พูด​มา​นั้นดี” เพราะ​เขา​คิด​ว่า “ทำไม​จะ​ไม่​ดีละ ถ้า​มัน​จะ​มี​สันติสุข​และ​ความมั่นคง​ปลอดภัย​ใน​ยุคสมัย​ของข้า”</verse>
				<verse number="20">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​เฮเซคียาห์ ความ​สำเร็จ​ทุกอย่าง​ของเขา​และ​วิธี​ที่​เขา​ได้​สร้าง​สระน้ำ​และ​อุโมงค์ ที่​ทำ​ให้​เขา​สามารถ​นำ​น้ำ​เข้า​มา​ใช้​ใน​เมือง ได้​จด​บันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="21">เฮเซคียาห์​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​มนัสเสห์​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">มนัสเสห์​มี​อายุ​สิบสอง​ปี​เมื่อ​เขา​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ได้​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​ห้าสิบห้าปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เฮฟซีบาห์</verse>
				<verse number="2">มนัสเสห์​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่าสะอิดสะเอียน​ต่างๆ​เหมือน​กับ​ที่​ชนชาติ​เหล่านั้น​ได้​ทำ คือ​พวก​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​ตอน​ที่​อิสราเอล​ย้าย​เข้า​มา​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">มนัสเสห์​ได้​สร้าง​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ขึ้น​มาใหม่ ที่​เฮเซคียาห์​พ่อ​ของ​เขา​เคย​ทำลาย​ไปแล้ว เขา​ยัง​ได้​ตั้ง​แท่นบูชา​ทั้งหลาย​ให้​กับ​พระ​บาอัล​และ​สร้าง​เสา​เจ้าแม่​อาเชราห์​ขึ้น​เหมือน​กับ​ที่​กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​เคย​ทำไว้ เขา​กราบไหว้​ดวงดาว​ทั้งหลาย​บน​ท้องฟ้า และ​ไป​รับใช้​พวกมัน</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​สร้าง​พวก​แท่นบูชา​ให้​กับ​พวก​พระ​ต่างชาติ​ขึ้น​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​สถาน​ที่​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​พูดไว้ว่า “เรา​จะ​วาง​ชื่อ​ของ​เรา​ไว้​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="5">มนัสเสห์​ยัง​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​สองแท่น​ให้​กับ​ดวงดาว​ทั้งหลาย​ตรง​ลาน​ทั้งสอง​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​เอา​ลูกชาย​ของ​เขา​มา​เผา​ไฟ เป็น​เครื่อง​บูชา เขา​ได้​ทำ​เวทมนตร์​คาถา และ​ดูหมอ และ​ไป​ปรึกษา​กับ​พวก​คนทรงเจ้า และ​พวก​หมอผี เขา​ได้​ทำ​ความ​ชั่ว​มากมาย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​ให้​คน​แกะสลัก​เสา​ของ​เจ้าแม่​อาเชราห์ ขึ้น​มา และ​นำ​มัน​ไป​วาง​ไว้​ใน​วิหาร​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​พูด​ไว้​กับ​ดาวิด​และ​ซาโลมอน​ลูก​ของ​ดาวิด​ว่า “ใน​วิหาร​แห่งนี้​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ที่​เรา​ได้​เลือก​ออก​มา​จาก​เผ่า​ทั้งหมด​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล เรา​จะ​วาง​ชื่อ​ของ​เรา​ไว้​ที่​นี่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ถ้า​พวกเขา​เพียงแต่​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ทำตาม​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกเขาไว้ และ​รักษา​กฎ​ทุกข้อ​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของเรา​ได้ให้​กับ​พวกเขา เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำให้​พวก​อิสราเอล​ต้อง​เดิน​เร่ร่อน​พเนจร​อีก​ต่อไป​จาก​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="9">แต่​ประชาชน​ไม่​ยอม​ฟัง​พระเจ้า มนัสเสห์​ได้​นำ​พวกเขา​ให้​หลงผิด​ไป​ทำ​ชั่ว​ยิ่งกว่า​พวก​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำลาย​ไป​ตอน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ย้ายเข้า​มา​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​พวกผู้พูดแทน​พระเจ้า ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="11">“กษัตริย์​มนัสเสห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ทำ​บาป​ที่​น่าสะอิดสะเอียน​หลายเรื่อง เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​ยิ่งกว่า​ที่​พวก​อาโมไรต์​ที่​เคย​อยู่​ก่อน​หน้า​เขา​ได้​ทำไว้ เขา​ทำให้​ยูดาห์​ทำ​บาป​ไปด้วย กับ​พวก​รูป​เคารพ​ขี้ๆ​ทั้งหลาย​ของเขา</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​จึง​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​นำ​เรื่อง​เลวร้าย​มา​สู่​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์​ถึง​ขนาด​ที่​ว่า​ถ้า​ใคร​ได้ยินเข้า หู​เขา​จะ​ต้อง​เสียว​แปลบ</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​เอา​สายวัด​ที่​เคย​ใช้​กับ​เมือง​สะมาเรีย และ​ลูกตุ้ม​น้ำหนัก ที่​เคย​ใช้​กับ​ครอบครัว​ของ​อาหับ​ออก​มา​ใช้​กับ​เยรูซาเล็ม เรา​จะ​เช็ดล้าง​เยรูซาเล็ม​ให้​เรียบ​เหมือน​กับ​เช็ดล้าง​ชาม​ใบ​หนึ่ง แล้ว​คว่ำ​มัน​ลง</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​โยน​ผู้รับมรดก​ของเรา​ที่​เหลือ​อยู่​เพียง​น้อยนิด​ทิ้งไป และ​มอบ​พวกเขา​ให้​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวก​ศัตรูเขา พวกเขา​จะ​ตก​เป็น​เหยื่อ​และ​เป็น​ของ​ที่​ถูก​ปล้น​มา​ได้​โดย​ศัตรู​ทั้งสิ้น​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของเรา​และ​มายั่ว​ให้​เรา​โกรธ ตั้งแต่​วัน​ที่​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์​จน​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="16">นอก​จาก​บาป​ที่​มนัสเสห์​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​ยูดาห์​พลอย​ทำ​ไปด้วย ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ มนัสเสห์​ก็ยัง​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​ไหลนอง​ไปทั่ว​เมือง​เยรูซาเล็ม​จาก​ด้านหนึ่ง​ไป​จด​อีก​ด้านหนึ่ง’”</verse>
				<verse number="17">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​มนัสเสห์ และ​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้​ทำ รวมทั้ง​ความบาป​ของเขา ได้​จด​บันทึกไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="18">มนัสเสห์​ได้​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา​และ​ศพ​ของเขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​สวน​อุสซาห์​ซึ่ง​เป็น​สวน​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของเขา และ​อาโมน​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​อาโมน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​มี​อายุ​ยี่สิบสองปี เขา​ได้​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สองปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​เมชุลเลเมท นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ฮารูส​ที่​มาจาก​เมือง​โยทบาห์</verse>
				<verse number="20">อาโมน​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขาทำ</verse>
				<verse number="21">เขา​ได้​เลียนแบบ​พ่อ​ของเขา​ทุกอย่าง เขา​นมัสการ​พวก​รูปเคารพ​ที่​พ่อ​ของเขา​นมัสการ และ​ไป​กราบไหว้​รูปเคารพ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="22">เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​ไม่​ยอม​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พวก​ข้าราชการ​ของ​อาโมน​ได้​วางแผน​กัน​กบฏ​ต่อ​เขา​และ​ได้​ลอบ​ฆ่า​เขา​ใน​วัง​ของเขา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ประชาชน​ใน​แผ่นดินนั้น​ก็​ได้​ฆ่า​พวก​ที่​รวม​หัว​กัน​ฆ่า​กษัตริย์​อาโมน และ​พวกเขา​ก็​ได้​ยก​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​พ่อ​ของเขา</verse>
				<verse number="25">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​อาโมน​และ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="26">เขา​ได้​ถูกฝัง​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ​ใน​สวน​อุสซาห์ และ​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของเขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">โยสิยาห์​มี​อายุ​แปด​ขวบ​เมื่อ​เขา​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สามสิบเอ็ดปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​เยดีดาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อาดายาห์ ชาว​เมือง​โบสคาท</verse>
				<verse number="2">โยสิยาห์​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ได้​เดิน​ตาม​ทาง​ทุกทาง​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของเขา ไม่​เคย​หันซ้าย​หรือ​หันขวา</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่​สิบแปด ที่​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์ เขา​ได้​ส่ง​เลขานุการ ชื่อ​ว่า​ชาฟาน​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ชาฟาน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซาลิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม โยสิยาห์​สั่ง​ชาฟาน​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ขึ้น​ไป​หา​ฮิลคียาห์​นักบวช​สูงสุด บอก​ให้​เขา​เตรียม​เงิน​ที่​ได้​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​พวก​คน​เฝ้า​ประตู​เก็บ​รวบรวม​มา​จาก​ประชาชนนั้น</verse>
				<verse number="5">ให้​เขา​เอา​เงิน​พวกนั้น​ไป​ให้​กับ​พวก​หัวหน้า​คนงาน​ที่​ได้รับ​มอบหมาย​ให้​มา​ดูแล​คน​ที่​มา​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ให้​หัวหน้า​คนงาน​พวก​นี้ เอา​เงิน​ไป​จ่าย​ให้​พวก​คนงาน​ที่​มา​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ซึ่ง​มี​ทั้ง​ช่างไม้ ช่างก่อสร้าง ช่างอิฐ และ​ให้​พวกเขา​นำ​ไป​ซื้อ​ไม้​และ​หิน​ที่​ตัดแต่ง​แล้ว​เพื่อ​นำ​ไป​ใช้​ซ่อมแซม​วิหาร</verse>
				<verse number="7">บอก​พวกเขา​ว่า​ไม่​ต้อง​ทำ​บัญชี​เกี่ยวกับ​เงิน​ที่​ให้​พวกเขา​ไว้ เพราะ​พวกเขา​ล้วน​ทำ​งาน​ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์”</verse>
				<verse number="8">ฮิลคียาห์​นักบวช​สูงสุด​ได้​พูด​กับ​ชาฟาน​ที่​เป็น​เลขา​ว่า “เรา​ได้​พบ​หนังสือ​ธรรม​บัญญัติ อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์” เขา​ได้​มอบ​หนังสือ​เล่มนั้น​ให้​กับ​ชาฟาน และ​ชาฟาน​ก็​อ่านมัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ชาฟาน​ที่​เป็น​เลขา​ก็​ไป​พบ​กษัตริย์​และ​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า “พวก​ข้าราชการ​ได้​เอา​เงิน​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ไป​มอบ​ให้​กับ​พวก​คนงาน​และ​หัวหน้า​งาน​ที่​วิหารแล้ว”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เลขา​ชาฟาน​ก็​บอก​ข่าว​กับ​กษัตริย์​ว่า “นักบวช​ฮิลคียาห์​ได้​มอบ​หนังสือ​เล่มหนึ่ง​ให้​กับ​ข้าพเจ้า” และ​ชาฟาน​ก็​อ่าน​ให้​กษัตริย์​ฟัง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กษัตริย์​ได้​ฟัง​คำพูด​ต่างๆ​ใน​หนังสือ​ธรรมบัญญัติ​เล่มนั้นแล้ว เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ออก​ด้วย​ความ​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="12">เขา​ได้​สั่ง​นักบวช​ฮิลคียาห์ อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน อัคโบร์​ลูกชาย​ของ​มีคายาห์ และ​เลขา​ชาฟาน รวมทั้ง​อาสายาห์​ผู้รับใช้​ของ​กษัตริย์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“ไป​ปรึกษา​พระยาห์เวห์​ดูสิ​ว่า​เรา​ควร​ทำ​ยังไงดี ไป​ปรึกษา​ให้​กับเรา ให้​กับ​ประชาชน​และ​ให้​กับ​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมดด้วย เกี่ยวกับ​สิ่ง​ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​ที่​ถูก​พบ​เล่มนี้ เพราะ​ที่​ความ​โกรธ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​เผาผลาญ​พวกเรานี้ ก็​เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำพูด​ใน​หนังสือ​เล่มนี้ พวกเขา​ไม่​ยอม​ทำตาม​ทุก​สิ่ง​ที่​ถูก​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​ที่​พวกเรา​จะ​ต้องทำ”</verse>
				<verse number="14">นักบวช​ฮิลคียาห์ อาหิคัม อัคโบร์ ชาฟาน​และ​อาสายาห์​ได้​ไป​พูด​กับ​ฮุลดาห์​หญิงผู้พูดแทนพระเจ้า นาง​เป็น​เมีย​ของ​ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ทิกวาห์​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮารฮัส ชัลลูม​มี​หน้าที่​ดูแล​เรื่อง​เสื้อผ้า​ของ​นักบวช ฮุลดาห์​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​ที่สอง​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">นาง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘ให้​บอก​กับ​ชาย​ที่​ส่ง​พวกเจ้า​มา​หา​เราว่า</verse>
				<verse number="16">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​สถานที่​แห่งนี้​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นี่​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ที่​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ได้​อ่าน​ไป​แล้วนั้น</verse>
				<verse number="17">ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​เผาผลาญ​สถานที่​แห่งนี้​และ​จะ​ดับ​ไม่​ได้ เพราะ​พวกเขา​ละทิ้ง​เรา​และ​ไป​เผา​เครื่อง​หอม ให้​กับ​พระ​อื่นๆ​และ​มา​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​พวกรูปเคารพ​ที่​พวกเขา​ได้​สร้าง​ขึ้น​กับมือ”</verse>
				<verse number="18">ให้​บอก​กับ​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ที่​ได้​ส่ง​พวก​เจ้า​มา​ปรึกษา​พระยาห์เวห์ ให้​บอก​กับ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​พูด​คำเหล่านั้น​ที่​เจ้า​ได้ยิน​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ต่อต้าน​สถานที่​แห่งนี้​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นี่ ว่า​สถานที่นี้​จะ​รกร้าง และ​ประชาชน​เหล่านี้​จะ​ถูก​สาปแช่ง เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​อย่างนี้ จิตใจ​ของ​เจ้า​ก็สงสาร และ​ถ่อมตัว​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เจ้า​ได้​ฉีก​เสื้อผ้า​ด้วย​ความ​โศกเศร้า และ​ได้​ร้องไห้​ต่อหน้า​เรา เรา​ก็เลย​ฟัง​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​เรา​จะ​รวม​เจ้า​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า และ​ศพ​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​ฝัง​อย่าง​สงบสุข ตา​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​เห็น​ความหายนะ​ที่​เรา​กำลัง​จะ​นำ​มา​สู่​สถานที่​แห่งนี้’” แล้ว​พวกเขา​ได้​เอา​ข้อความนี้​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แล้ว​กษัตริย์​โยสิยาห์​เรียก​พวกผู้ใหญ่​ของ​ยูดาห์​และ​ของ​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด​มา​รวมตัวกัน</verse>
				<verse number="2">เขา​ขึ้น​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​กับ​คนเหล่านั้น​ของ​ยูดาห์ และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม รวมทั้ง​พวก​นักบวช​และ​เหล่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า คือ​ประชาชน​ทั้งหมด​ตั้งแต่​ชน​ชั้น​ระดับล่าง​ไป​จน​ถึง​คน​ระดับสำคัญๆ โยสิยาห์​ได้​อ่าน​ทุกคำ​ใน​หนังสือ​ข้อตกลง​ที่​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​ให้​กับ​ทุกคนฟัง</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​และ​ได้​ทำ​ข้อตกลงใหม่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ว่า​จะ​ติดตาม​พระยาห์เวห์​และ​จะ​รักษา​คำสั่ง​ทุกข้อ​ของ​พระองค์ กฎ​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​อย่าง​สุดจิต​สุดใจ และ​จะ​ทำ​ตาม​คำพูด​ของ​ข้อตกลง​ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​เล่มนี้ แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ได้​ขาน​รับ​ข้อตกลงนั้น</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​สั่ง​ฮิลคียาห์​ซึ่ง​เป็น​นักบวช​สูงสุด เหล่านักบวช​คน​อื่นๆ​ที่​มี​ตำแหน่ง​รองๆ​ลง​มา​และ​พวก​คนเฝ้าประตู ให้​ย้าย​เครื่อง​ใช้​ทุก​อย่าง​ที่​สร้าง​ขึ้น​ให้​แก่​พระ​บาอัล ให้​แก่​เจ้าแม่​อาเชราห์​และ​ให้​แก่​พวก​ดวงดาว​ทั้งหลาย ออก​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โยสิยาห์​ได้​เผา​สิ่ง​เหล่านั้น​นอก​เมือง​เยรูซาเล็ม ใน​ทุ่ง​ของ​หุบเขา​ขิดโรน แล้ว​ขน​เอา​ขี้เถ้า​ของ​มัน​ไป​ที่​เมือง​เบธเอล</verse>
				<verse number="5">โยสิยาห์​ได้​กำจัด​พวก​นักบวช​ที่​รับใช้​พวก​รูปเคารพ​ที่​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​มา​ทำ​หน้าที่​เผา​เครื่อง​หอม อยู่​บน​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ใน​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์ และ​เมือง​ที่​อยู่​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม รวมถึง​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​คน​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​พระ​บาอัล ให้​กับ​พระอาทิตย์​และ​พระจันทร์ ให้​กับ​พวก​หมู่ดาว​และ​ดวงดาว​ทั้งหมด​บน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="6">โยสิยาห์​เอา​เสา​เจ้า​แม่​อาเชราห์ ออก​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เอา​ไป​ไว้​ที่​หุบเขา​ขิดโรน​ที่​อยู่​นอก​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​เผา​มัน​ทิ้ง​ที่นั่น เขา​ทุบ​มัน​จน​แตก​ละเอียด​เป็น​ผุยผง​และ​เอา​ขี้เถ้า​ของ​มัน​โปรย​ลง​บน​หลุม​ฝังศพของคน</verse>
				<verse number="7">โยสิยาห์​ยัง​ทำลาย​ที่​พัก​ทั้งหลาย​ของ​พวก​โสเภณี​ผู้ชาย​ซึ่ง​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​ที่​เดียว​กับ​ที่​พวก​ผู้หญิง​ใช้​ทอ​ผ้า​ให้​กับ​พระ​แม่​อาเชราห์</verse>
				<verse number="8">โยสิยาห์​นำ​ตัว​พวก​นักบวช​ทั้งหมด​มา​จาก​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ แล้ว​มา​ไว้​ที่​เยรูซาเล็ม และ​ทำ​ให้​สถาน​นมัสการ​ทั้งหลาย​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ลง ตั้งแต่​ใน​เกบา​ไป​จน​ถึง​เบเออร์เชบา ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ที่​พวก​นักบวช​นั้น​ใช้​เผา​เครื่อง​หอม โยสิยาห์​ทำลาย​พวก​สถานที่​ที่​นมัสการ​รูปปั้นแพะ ที่​ตั้ง​อยู่​ทาง​ด้านซ้าย​ของ​ประตู​เมือง ที่​อยู่​ตรง​ทางเข้า​ของ​ประตู​โยชูวา​เจ้าเมือง</verse>
				<verse number="9">ถึง​แม้ว่า​เหล่า​นักบวช​ของ​สถาน​นมัสการ​เหล่านั้น​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​รับใช้​อยู่​ที่​แท่น​บูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม แต่​พวกเขา​ก็​ได้​กิน​ขนมปัง​ไม่​ใส่​เชื้อฟู​กับ​เหล่า​นักบวช​ญาติๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="10">โทเฟท​เป็น​สถานที่​หนึ่ง​ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​หุบเขา​ของ​เบนฮินโนม โยสิยาห์​ทำให้​สถานที่​นี้​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ลง จึง​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​กลับ​มา​ใช้​สถานที่นี้ เพื่อ​เอา​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว​ของ​ตัวเอง​มา​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระ​โมเลค ได้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="11">ใน​อดีต กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ชอบ​เอา​พวก​รูปปั้น​ม้า​และ​รถรบ​มา​ตั้ง​อยู่​ที่​ทาง​เข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​อยู่​ใกล้​กับ​ห้อง​ของ​เจ้าหน้าที่​ที่​สำคัญ​คนหนึ่ง​ชื่อ นาธันเมเลค ทั้งรูปปั้น​ม้า​และ​รถรบ​นี้​มี​ไว้​อุทิศ​ให้​กับ​ดวง​อาทิตย์ โยสิยาห์​ย้าย​พวก​รูปปั้น​ม้า​ออก​ไป และ​เผา​รถรบ​พวก​นี้​จนหมด</verse>
				<verse number="12">ใน​อดีต กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ได้​สร้าง​พวก​แท่นบูชา​ไว้​บน​ดาดฟ้า​ของ​ตึก​อาหัส กษัตริย์​มนัสเสห์​ก็​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ไว้​ที่​ลาน​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โยสิยาห์​รื้อ​แท่นบูชา​เหล่านั้น และ​ทุบ​พวกมัน​ทิ้ง​จน​แตก​เป็น​ชิ้นเล็ก​ชิ้นน้อย​และ​ก็​โยน​เศษ​หิน​ลง​ใน​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="13">ใน​อดีต​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​พวก​สถาน​นมัสการ​ไว้​ทาง​ใต้​เนินเขา​แห่ง​การทำลาย ซึ่ง​อยู่​ทาง​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ที่​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม กษัตริย์​ซาโลมอน​ของ​อิสราเอล​ได้​สร้าง​สถาน​นมัสการ​พวกนี้​ให้​กับ​พระ​อัชโทเรท​อัน​น่าสะอิดสะเอียน ที่​ชาว​ไซดอน​นับถือกัน และ​สร้าง​ให้​กับ​พระ​เคโมช อัน​น่าสะอิดสะเอียน ที่​พวก​โมอับ​นับถือกัน และ​สร้าง​ให้​กับ​พระ​โมเลค อัน​น่าสะอิดสะเอียน ที่​ชาว​อัมโมน​นับถือกัน</verse>
				<verse number="14">โยสิยาห์​ทุบ​พวก​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​เป็น​ชิ้นเล็ก​ชิ้นน้อย​และ​โค่น​พวก​เสา​เจ้า​แม่​อาเชราห์​ลง​และ​เอา​กระดูก​คน​มา​ทิ้ง​ให้​กระจัด​กระจาย​ใน​ที่​นั้น</verse>
				<verse number="15">โยสิยาห์​ได้​รื้อ​ทิ้ง​แม้แต่​แท่นบูชา​ที่​เมือง​เบธเอล สถาน​นมัสการ​ที่​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ได้​สร้างขึ้น ซึ่ง​ทำ​ให้​อิสราเอล​พลอย​ทำ​บาป​ไปด้วย เขา​เผา​สถาน​นมัสการ และ​ทุบ​มัน​จน​แตก​ละเอียด​เป็น​ผุยผง และ​เผา​เสา​เจ้า​แม่​อาเชราห์​ทิ้งด้วย</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โยสิยาห์​ก็​มอง​ไป​รอบๆ​และ​เมื่อ​เขา​เห็น​หลุม​ฝังศพ​มากมาย​ที่​อยู่​ด้าน​ข้าง​เนินเขา เขา​ก็​ให้​ย้าย​เอา​กระดูก​ออก​จาก​ที่​นั่น และ​เผา​มัน​บน​แท่นบูชา​เพื่อ​ทำ​ให้​แท่นบูชา​เสื่อม​ไป ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เคย​ทำนาย​ไว้​ผ่าน​ทาง​คน​ของ​พระเจ้า ตอน​ที่​กษัตริย์​เยโรโบอัม​ยืน​อยู่​ข้างๆ​แท่นบูชา​ใน​ช่วง​เทศกาล แล้ว​โยสิยาห์​ก็​หัน​ไป​ดู​อุโมงค์​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​ที่​ได้​ทำนาย​ถึง​สิ่ง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​โยสิยาห์​ถาม​ว่า “หิน​ที่​ระลึก​ที่​เรา​เห็นนั้น​คือ​อะไร​หรือ” พวกคน​ใน​เมือง​บอก​ไป​ว่า “มัน​เป็น​อุโมงค์​ฝังศพ​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​มา​จาก​ยูดาห์ และ​ได้​ทำนาย​ถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​ไป​แล้ว​กับ​แท่นบูชา​ของ​เมือง​เบธเอล”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “ปล่อย​ให้​เขา​พัก​อยู่​ตรงนั้นแหละ อย่า​ให้​ใคร​ไป​รบกวน​กระดูก​ของเขาเลย” พวกเขา​ก็เลย​ไม่​รบกวน​กระดูก​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น และ​กระดูก​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​ออก​มา​จาก​เมือง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="19">โยสิยาห์​ก็​ทำลาย​พวก​ศาลเจ้า​ตาม​สถานที่​สูง​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​สะมาเรีย ซึ่ง​พวก​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เคย​สร้างขึ้น แล้ว​ยั่วยุ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ เขา​จัดการ​กับ​ที่​เหล่านั้น​อย่าง​กับ​ที่​เขา​ทำ​กับ​สถานที่​นมัสการ​ของ​เบธเอล</verse>
				<verse number="20">โยสิยาห์​ฆ่า​นักบวช​ทุกคน​ของ​สถาน​นมัสการ​เหล่านั้น​บน​แท่นบูชา และ​เผา​กระดูก​คน​บน​แท่นบูชา​เหล่านั้น แล้ว​เขา​ก็​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​โยสิยาห์​มี​คำสั่ง​ถึง​ประชาชน​ทั้งหมด​ว่า “ให้​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า ตาม​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​ใน​หนังสือ​ข้อตกลงนี้”</verse>
				<verse number="22">นับ​ตั้งแต่​สมัย​พวก​ผู้นำ​วินิจฉัย​นำ​อิสราเอล ตลอด​จน​สมัย​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ยัง​ไม่​เคย​มี​การ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อยเลย</verse>
				<verse number="23">แต่​ใน​ปี​ที่​สิบแปด​ที่​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์ ก็​ได้​มี​การ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="24">นอกจากนี้ โยสิยาห์​ยัง​กำจัด​พวก​คนทรงเจ้า​และ​หมอผี บรรดา​พระ​ใน​บ้าน​และ​พวก​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​รวมทั้ง​สิ่ง​ที่​น่าสะอิดสะเอียน​ทั้งสิ้น​ที่​เห็น​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ออก​ไป​จนหมด เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้ เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​กฎ​ที่​ได้​เขียนไว้​ใน​หนังสือ​ที่​นักบวช​ฮิลคียาห์​ได้​ค้น​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">ไม่​เคย​มี​กษัตริย์​องค์​ไหน​หัน​เข้า​มาหา​พระยาห์เวห์​ด้วย​สุดจิต​สุดใจ​และ​สุดกำลัง อย่าง​ที่​กฏ​ของ​โมเสส​สั่ง​ไว้ มาก​เท่ากับ​ที่​โยสิยาห์​ได้ทำ ไม่ว่า​จะ​ก่อน​หน้าเขา​หรือ​หลัง​จาก​เขา​ก็ตาม</verse>
				<verse number="26">แต่​อย่างไรก็ตาม พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​หันเห​ไป​จาก​ความ​ดุดัน​แห่ง​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​อัน​มหาศาล​ของ​พระองค์​ที่​เผาผลาญ​ต่อ​ยูดาห์ เนื่อง​จาก​การ​ยั่วยุ​ทั้งหมด​ที่​มนัสเสห์​ได้​ทำ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​กำจัด​ยูดาห์​ออก​ไป​จาก​สายตาเรา เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​กำจัด​อิสราเอล​ไปแล้ว และ​เรา​จะ​ปฏิเสธ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​เรา​ได้​เลือกไว้ รวมทั้ง​วิหาร​แห่งนี้​ที่​เรา​เคย​พูด​ไว้ว่า ‘เรา​จะ​ให้​ชื่อ​ของ​เรา​อยู่​ที่นั่น’”</verse>
				<verse number="28">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​โยสิยาห์ และ​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="29">ใน​สมัย​ที่​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์ ฟาโรห์เนโค กษัตริย์​ของ​อียิปต์​ได้​ขึ้น​มา​ที่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​เพื่อ​ช่วยเหลือ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย กษัตริย์​โยสิยาห์​ยกทัพ​ออก​ไป​สู้​กับ​ฟาโรห์​เนโค เมื่อ​ฟาโรห์​เนโค​เห็น​โยสิยาห์ ก็​ฆ่า​เขา​ตาย​ที่​เมือง​เมกิดโด</verse>
				<verse number="30">พวก​ผู้รับใช้​ของ​โยสิยาห์​นำ​ศพ​ของ​เขา​ขึ้น​รถรบ​คัน​หนึ่ง​และ​ขับ​จาก​เมกิดโด​ไป​จน​ถึง​เยรูซาเล็ม​และ​ฝังศพ​ของ​โยสิยาห์​ไว้​ใน​หลุมศพ​ของ​เขา​เอง และ​ประชาชน​ของ​แผ่นดินนั้น ก็​ยก​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​ขึ้น​มา​และ​เจิม​แต่งตั้ง ให้​เขา​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​พ่อ​ของเขา</verse>
				<verse number="31">เยโฮอาหาส​มี​อายุ​ยี่สิบสาม​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สามเดือน แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​ฮามุทาล นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เยเรมียาห์​ที่​มา​จากลิบนาห์</verse>
				<verse number="32">เยโฮอาหาส​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​เคยทำ</verse>
				<verse number="33">ฟาโรห์​เนโค​ขัง​เยโฮอาหาสไว้​ที่​ริบลาห์​ซึ่ง​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​ฮามัท เพื่อ​ไม่ให้​เขา​ได้​ครองบัลลังก์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ฟาโรห์​ยัง​ได้​บังคับ​เก็บ​ส่วย​จาก​ชาว​ยูดาห์​เป็น​เงิน​หนัก​ประมาณ​สามตัน​ครึ่ง และ​ทองคำ​หนัก​สามสิบสี่​กิโลกรัม</verse>
				<verse number="34">ฟาโรห์​เนโค​ให้​เอลียาคิม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน​ที่​โยสิยาห์​ผู้เป็นพ่อ​และ​เปลี่ยน​ชื่อ​ของ​เอลียาคิม​เป็น​เยโฮยาคิม แต่​ฟาโรห์​ได้​พา​เยโฮอาหาส​ไป​อยู่​ที่​อียิปต์ และ​เยโฮอาหาส​ก็​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="35">เยโฮยาคิม​มอบ​เงิน​และ​ทองคำ​ให้​กับ​ฟาโรห์​เนโค แต่เขา​ได้​เรียก​เก็บภาษี​จาก​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน เพื่อ​เอา​เงิน​ไป​มอบ​ให้​กับ​ฟาโรห์​ตาม​ที่​ฟาโรห์​สั่งไว้ เขา​บีบ​เอา​เงิน​และ​ทอง​จาก​ประชาชน​ทุกคน​ของ​แผ่นดิน​ตาม​สัดส่วน​ของ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​พวกเขามี เพื่อ​เอา​ไป​มอบ​ให้​กับ​ฟาโรห์​เนโค</verse>
				<verse number="36">เยโฮยาคิม​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สิบเอ็ดปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เศบิดาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เปดายาห์​ที่​มา​จาก​รูมาห์</verse>
				<verse number="37">เยโฮยาคิม​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของเขาทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​ยุคสมัย​ของ​เยโฮยาคิม กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ของ​บาบิโลน​บุกเข้า​มา​ใน​แผ่นดิน และ​เยโฮยาคิม​ก็​รับใช้​เขา​เป็น​เวลา​สามปี แต่​แล้ว​เยโฮยาคิม​เปลี่ยนใจ​และ​กบฏ​ต่อ​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ส่ง​ชาว​บาบิโลน ชาว​อารัม ชาว​โมอับ​และ​ชาว​อัมโมน​ให้​เข้า​มา​สู้รบ​กับ​เยโฮยาคิม พระองค์​ส่ง​พวกเขา​ให้​มา​ทำลาย​ยูดาห์​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​เคย​ประกาศไว้ ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">สิ่งเหล่านี้​เกิดขึ้น​กับ​ยูดาห์​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์แน่ ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​กำจัด​พวกเขา​ให้​พ้น​ไป​จาก​สายตา​ของ​พระองค์ เนื่องจาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​มนัสเสห์​และ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​ทำไป</verse>
				<verse number="4">รวมทั้ง​การทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​ต้อง​ไหลนอง​ด้วย เพราะ​มนัสเสห์​ได้​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​ได้​ไหล​นอง​ไป​ทั่ว​เยรูซาเล็ม พระยาห์เวห์​ก็เลย​ไม่​ยอม​ยกโทษให้</verse>
				<verse number="5">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุคสมัย​ของ​เยโฮยาคิม​และ​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำไป ได้​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">เยโฮยาคิม​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​เยโฮยาคีน​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ของ​ประเทศ​อียิปต์​ไม่​ได้​ยกทัพ​ออก​มา​จาก​ประเทศ​ของ​เขา​อีก เพราะ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​เข้า​ยึด​เอา​ดินแดน​ที่​เคย​เป็น​ของ​กษัตริย์​อียิปต์ ตั้งแต่​ลำธาร​ของ​อียิปต์​ไป​จนกระทั่ง​ถึง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">เยโฮยาคีน​มี​อายุ​สิบแปด​ปี เมื่อ​เขา​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สาม​เดือน แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เนหุชทา นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เอลนาธัน​ที่​มาจาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เยโฮยาคีน​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​กับ​ที่​พ่อ​ของ​เขาทำ</verse>
				<verse number="10">ใน​เวลานั้น บรรดา​ข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ของ​บาบิโลน​เคลื่อนทัพ​เข้า​มา​ใกล้​เยรูซาเล็ม​และ​ได้​ปิด​ล้อม​เมืองไว้</verse>
				<verse number="11">ตัว​เนบูคัดเนสซาร์​เอง​ก็​ขึ้น​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม ใน​ขณะ​ที่​พวก​ข้าราชการ​ของ​เขา​กำลัง​ปิดล้อม​เมืองอยู่</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ของ​ยูดาห์ แม่​ของ​เขา เหล่า​ผู้รับใช้​ของ​เขา เหล่า​ขุนนาง​และ​บรรดา​เจ้าหน้าที่​ใน​วัง​ของ​เขา ต่าง​ก็​มอบตัว​ต่อ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ใน​ปี​ที่​แปด ที่​กษัตริย์​บาบิโลน​ครองราชย์ เขา​จับ​ตัว​เยโฮยาคีน​ไว้​เป็นเชลย</verse>
				<verse number="13">เนบูคัดเนสซาร์​ขน​เอา​สมบัติ​ทั้งหมด​ไป​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จาก​วัง​ของ​กษัตริย์ และ​เอา​เครื่องใช้​ทองคำ​ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน​ของ​อิสราเอล​ได้​สร้างไว้​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ตัด​เป็น​ชิ้นๆ ทั้งหมดนี้​ได้​เกิดขึ้น​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอกไว้​ล่วงหน้า</verse>
				<verse number="14">เนบูคัดเนสซาร์​กวาด​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​ไป​เป็น​เชลย​จน​หมด ไม่ว่า​จะ​เป็น​พวก​เจ้าหน้าที่ นักรบ และ​พวก​ช่าง​แกะสลัก​และ​พวก​ช่าง​ฝีมือ​ทั้งหลาย รวมทั้ง​หมด​หนึ่ง​หมื่น​คน เหลือไว้​แต่​พวกคน​ที่​ยากจน​ที่สุด​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="15">เนบูคัดเนสซาร์​จับ​ตัว​เยโฮยาคีน​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลน รวมทั้ง​แม่​ของ​เขา พวกเมีย​ทั้งหลาย​ของ​เขา ตลอด​จน พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​เขา และ​คน​ระดับ​ผู้นำ​ของ​แผ่นดิน เขา​จับ​คน​พวกนี้​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​บาบิโลน​ยัง​กวาด​ต้อน​พวก​นักรบ​ที่​แข็งแกร่ง ที่​พร้อม​สำหรับ​การศึก ทั้งหมด​เจ็ดพันคน และ​พวก​ช่าง​แกะสลัก​และ​ช่าง​ฝีมือ​ทั้งหลาย​รวม​หนึ่ง​พัน​คน​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลนด้วย</verse>
				<verse number="17">เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ให้​มัทธานิยาห์​ที่​เป็น​น้า​ของ​เยโฮยาคีน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน และ​เปลี่ยน​ชื่อ​เขา​เป็น​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="18">เศเดคียาห์​มี​อายุ​ยี่สิบเอ็ด​ปี ตอน​ที่​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครองราชย์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ดปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​ฮามุทาล​เป็น​ลูกสาว​ของ​เยเรมียาห์ นาง​มา​จาก​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="19">เศเดคียาห์​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​เยโฮยาคิม​เคย​ทำ​มาก่อน</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​โกรธ​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์​มาก​จน​ถึง​กับ​ขับไล่​พวกเขา​ออก​ไป​ให้​พ้น​หน้า​ของพระองค์ ใน​เวลานั้น เศเดคียาห์​ได้​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ต่อมา​ใน​วัน​ที่​สิบ เดือน​สิบ ปี​ที่​เก้า​ที่​เศเดคียาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา​ได้​ยก​มา​ที่​เยรูซาเล็ม​และ​ล้อม​เมือง​เอาไว้ และ​ได้​สร้าง​เนินดิน​สำหรับ​บุก​ขึ้น​โจมตี​ไว้​รอบ​กำแพง​เมือง</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม​อยู่​จน​ถึง​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ที่​เศเดคียาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">ใน​วัน​ที่​เก้า เดือน​สี่ ความ​อดอยาก​ใน​เมืองนั้น​ก็​แสนสาหัส ถึง​ขั้น​ไม่​มี​อาหาร​ให้​กับ​ประชาชน​กินกัน</verse>
				<verse number="4">ใน​ที่​สุด​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​บุก​ทะลวง​กำแพง​เข้า​มาได้ ใน​คืน​นั้น​กษัตริย์​เศเดคียาห์​และ​ทหาร​ทั้งหมด​ของ​เขา​ก็​หนี​ออก​ไป​ทาง​ประตู​ที่​อยู่​ระหว่าง​กำแพง​สองชั้น ใกล้ๆ​สวน​ของ​กษัตริย์ ถึงแม้​พวก​บาบิโลน​จะ​ปิด​ล้อม​เมืองอยู่ แต่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​พร้อม​กับ​พวก​ทหาร​ของเขา​ก็​หนี​ไป​ตาม​ทาง​ที่​มุ่ง​ไป​สู่​ทะเลทราย​อารบา</verse>
				<verse number="5">ทหาร​บาบิโลน​ไล่ตาม​กษัตริย์​เศเดคียาห์ไป แล้ว​ก็​จับ​ตัว​เขา​ได้​ใน​ที่ราบ​ของ​เมือง​เยริโค แล้ว​ทหาร​ของ​เขา​ต่าง​พากัน​ทิ้ง​เขา​หนี​กระเจิด​กระเจิงไป</verse>
				<verse number="6">พวก​ทหาร​บาบิโลน​จึง​จับกุม​ตัว​กษัตริย์ไว้ และ​นำ​ตัว​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์ แล้ว​กษัตริย์​บาบิโลน​ก็​ตัดสิน​โทษเขา</verse>
				<verse number="7">พวก​ทหาร​บาบิโลน​ได้​ฆ่า​พวก​ลูกชาย​ของ​เศเดคียาห์​ต่อหน้าเขา และ​ควัก​ดวงตา​ทั้งสอง​ข้าง​ของ​เศเดคียาห์ แล้ว​เอา​โซ่​ล่าม​เขาไว้ พา​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​ที่​เจ็ด​เดือน​ที่​ห้า ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​สิบเก้าที่​เนบูคัดเนสซาร์​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน เนบูซาระดาน​หัวหน้า​ทหาร​องครักษ์ ที่​เป็น​เจ้า​หน้า​ที่​คนหนึ่ง​ของ​กษัตริย์ ได้​มา​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​เผา​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วัง​ของ​กษัตริย์ และ​บ้าน​เรือน​ทั้งหมด​ใน​เยรูซาเล็ม เขา​เผา​บ้าน​ที่​ใหญ่โต​ทุก​หลัง​ลง​หมด</verse>
				<verse number="10">แล้ว​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​บาบิโลน​ที่​มา​กับ​หัวหน้า​องครักษ์ ก็​ทลาย​กำแพง​รอบ​เมือง​เยรูซาเล็มลง</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เนบูซาระดาน​ก็​กวาด​ต้อน​คน​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง และ​คน​ที่​เคย​ทิ้ง​เมือง​ไป​เข้า​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน ไป​บาบิโลน​จนหมด</verse>
				<verse number="12">แต่​เขา​ได้​ทิ้ง​คน​จน​ที่สุด​ไว้​ใน​แผ่นดิน เพื่อ​ดูแล​ไร่องุ่น​และ​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="13">เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ รวมทั้ง​แท่นบูชา​เคลื่อนที่ และ​ขันทะเล​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​ทหาร​บาบิโลน​ก็​ทุบ​เป็น​ชิ้นๆ แล้ว​ขน​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​กลับ​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวก​บาบิโลน​ก็​ขน​เอา พวก​หม้อ พลั่ว กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง ชาม​สำหรับ​เครื่อง​หอม และ​เครื่องใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ไปด้วย</verse>
				<verse number="15">รวมทั้ง​พวก​กระถาง​ใส่​ขี้เถ้า และ​พวก​ชาม​ใส่​เลือด​ของ​เครื่อง​สัตวบูชา หัวหน้า​องครักษ์​เอา​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​ทำ​จาก​ทอง​และ​เงิน เพราะ​อยาก​ได้​ทอง​และ​เงิน​นั้น</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​จาก เสา​สอง​ต้น ขัน​ทะเล และ​พวก​แท่น​บูชา​เคลื่อน​ที่ ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น หนัก​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ชั่ง​ได้</verse>
				<verse number="17">เสา​ต้น​หนึ่ง​สูง​สิบแปด​ศอก บน​ยอด​เสา​ยัง​มี​หัว​เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​สูง​สาม​ศอก​วางอยู่ ประดับ​ด้วย​ตาข่าย​และ​พวก​ลูก​ทับทิม​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ล้อมรอบ เสา​อีก​ต้น​หนึ่ง​กับ​ตาข่าย​ของ​มัน​ก็​ทำ​แบบ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="18">จาก​วิหาร เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ได้​จับ​ตัว​เสไรอาห์ หัวหน้า​นักบวช และ​เศฟันยาห์​รอง​หัวหน้า​นักบวช และ​ผู้​ดูแล​ประตู​วิหาร​สามคน</verse>
				<verse number="19">จาก​ใน​เมือง เขา​ได้​จับ​แม่ทัพ​คน​หนึ่ง​ที่​เคย​ดูแล​ทหาร พร้อม​กับ​ที่ปรึกษา​ห้า​คน​ของ​กษัตริย์​ที่​เขา​เจอ​ในเมือง และ​เลขา​ที่​เป็น​แม่ทัพ​ที่​เป็น​คน​เกณฑ์​ทหาร และ​ผู้ชาย​อีก​หกสิบ​คน​ที่​พบ​ใน​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ก็​ได้​ต้อน​คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ไป​หา​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​ฆ่า​พวกเขา​ใน​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท​นั้น​เอง อย่างนี้ พวก​ยูดาห์​ก็​ถูก​กวาด​ต้อน​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของตน</verse>
				<verse number="22">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ได้​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน ขึ้น​เป็น​เจ้าเมือง​ปกครอง​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​เหลือ​ทิ้งไว้</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​คือ อิชมาเอล​ลูกชาย​เนธานิยาห์ โยฮานัน​ลูกชาย​คาเรอาห์ เสไรอาห์​ลูกชาย​ทันหุเมท​ชาว​เนโทฟาห์ และ​ยาอาซันยาห์​ลูกชาย​คน​ตระกูล​มาอาคาห์ รวม​ทั้ง​คน​ของ​เขา​ได้​ข่าว​ว่า​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เกดาลิยาห์​เป็น​เจ้าเมือง พวกเขา​และ​คน​ของ​พวกเขา​ต่าง​ก็​พากัน​มา​หา​เกดาลิยาห์​ที่​เมือง​มิสปาห์</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เกดาลิยาห์​ก็​ได้​สาบาน​กับ​พวกเขา​และ​คน​ของ​พวกเขา​ว่า “อย่า​กลัว​พวก​เจ้าหน้าที่​คน​บาบิโลนเลย มา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดินนี้​และ​รับใช้​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลนเถิด แล้ว​พวกท่าน​ก็​จะ​อยู่เย็น​เป็นสุข”</verse>
				<verse number="25">แต่​ต่อมา​ใน​เดือน​ที่​เจ็ด อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีชามา ที่​มี​เชื้อ​กษัตริย์ มา​พร้อม​กับ​คน​ของ​เขา​สิบคน ได้​เข้า​โจมตี​เกดาลิยาห์​และ​ฆ่า​เขา​และ​คน​ยูดาห์​พร้อมกับ​คน​บาบิโลน​ที่​อยู่​กับ​เกดาลิยาห์​ที่​เมือง​มิสปาห์</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​รวมทั้ง​คน​ทั้งหมด ตั้งแต่​คน​ต่ำต้อย​ไป​จนถึง​คน​สำคัญ ต่าง​ก็​พากัน​หนี​ไป​อยู่​ที่​อียิปต์ เพราะ​กลัว​คน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="27">ใน​วัน​ที่​ยี่สิบเจ็ด เดือน​สิบสอง ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​สามสิบเจ็ด ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​แห่ง​ยูดาห์​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลยนั้น เอวิลเมโรดัก​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน เขา​ได้​ปล่อย​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ออก​จากคุก</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​พูด​กับ​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​อย่าง​สุภาพ และ​ให้​เขา​นั่ง​ใน​ที่​สำคัญ​กว่า​กษัตริย์​องค์อื่นๆ​ที่​อยู่​กับ​กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ถอด​ชุด​นักโทษ​ของ​พระองค์ออก แล้ว​ได้​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​ทุกวัน​ตลอด​ชีวิต​ของเขา</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​ก็​ให้​เงิน​และ​อาหาร​กับ​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ใช้กิน​ใช้จ่าย​ใน​ทุกวัน ไป​จน​ตลอด​ชีวิต​ของเขา</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="13">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">อาดัม เสท เอโนช</verse>
				<verse number="2">เคนัน มาหะลาเลล ยาเรด</verse>
				<verse number="3">เอโนค เมธูเสลาห์ ลาเมค โนอาห์</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ของ​โนอาห์ คือ เชม ฮาม ยาเฟท</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย​ของ​ยาเฟท คือ โกเมอร์ มาโกก มาดัย ยาวาน ทูบัล เมเชค​และทิราส</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​โกเมอร์ คือ อัชเคนัส ดีฟัท และโทการมาห์</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​ยาวาน คือ เอลีชาห์ ทารชิช คิทธิม​และโรดานิม</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​ฮาม​คือ คูช มิสราอิม พูต​และคานาอัน</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​คูช คือ เสบา ฮาวิลาห์ สับทา ราอามา​และ​สับเทคา ลูกชาย​ของ​ราอามา คือ เชบา​และเดดาน</verse>
				<verse number="10">คูช​เป็น​พ่อ​ของ​นิมโรด นิมโรด​เป็น​นักรบ​ที่​เกรียง​ไกร​คนแรก​ในโลก</verse>
				<verse number="11">มิสราอิม​เป็น​ต้น​ตระกูล​ของ​ชาว​ลูด ชาว​อานามิม ชาว​เลหับ ชาว​นัฟทูฮิม</verse>
				<verse number="12">ชาว​ปัทรุ ชาว​คัสลูห์ (พวก​ฟีลิสเตีย​เกิด​มา​จาก​คน​เผ่า​นี้) และชาว​คัฟโทร์</verse>
				<verse number="13">คานาอัน​เป็น​พ่อ​ของ​ไซดอน ลูกชาย​หัว​ปี ตาม​มา​ด้วย​เฮท</verse>
				<verse number="14">และ​ชาว​เยบุส ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เกอร์กาชี</verse>
				<verse number="15">ชาว​ฮีไวต์ ชาว​อารคี​และ​ชาว​สินี</verse>
				<verse number="16">ชาว​อารวัด ชาว​เศเมอร์​และ​ชาว​ฮามัท</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เชม​คือ เอลาม อัสชูร อารปัคชาด ลูด พวก​ลูกชาย​ของ​อารัม​คือ อูส ฮูล เกเธอร์​และเมเชค</verse>
				<verse number="18">อารปัคชาด​เป็น​พ่อ​ของ​เชลาห์ และ​เชลาห์​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​เอเบอร์</verse>
				<verse number="19">เอเบอร์​มี​ลูกชาย​สอง​คน คนหนึ่ง​ชื่อ เปเลก (เพราะ​ว่า​ใน​ช่วง​ชีวิต​ของ​เขา ได้​มี​การ​แบ่ง​ดินแดน​ออก​ตาม​ภาษา​ที่​แตกต่าง​กัน) และ​น้องชาย​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​โยกทาน</verse>
				<verse number="20">โยกทาน​เป็น​พ่อ​ของ​อัลโมดัด เชเลฟ ฮาซารมาเวท เยราห์</verse>
				<verse number="21">ฮาโดรัม อุซาล ดิคลาห์</verse>
				<verse number="22">เอบาล อาบีมาเอล เชบา</verse>
				<verse number="23">โอฟีร์ ฮาวิลาห์​และ​โยบับ พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยกทาน</verse>
				<verse number="24">เชม อารปัคชาด เชลาห์</verse>
				<verse number="25">เอเบอร์ เปเลก เรอู</verse>
				<verse number="26">เสรุก นาโฮร์ เทราห์</verse>
				<verse number="27">และ​อับราม (ก็​คือ​อับราฮัม)</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​ของ​อับราฮัม​คือ อิสอัค​และ​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="29">และ​ต่อไปนี้​ก็​คือ​พวก​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา ลูกชาย​หัวปี​ของ​อิชมาเอล คือ​เนบาโยธ ต่อ​ด้วย​เคดาร์ อัดบีเอล มิบสัม</verse>
				<verse number="30">มิชมา ดูมาห์ มัสสา ฮาดัด เทมา</verse>
				<verse number="31">เยทูร์ นาฟิช​และ​เคเดมาห์ พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="32">เคทูราห์​เป็น​เมียน้อย​ของ​อับราฮัม นาง​ได้​คลอด​ลูกชาย​ออก​มา มี​ชื่อดัง​ต่อไปนี้​คือ ศิมราน โยกชาน เมดาน มีเดียน อิชบาก​และ​ชูอาห์ ลูกชาย​ของ​โยชาน​คือ เชบา​และ​เดดาน</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ​มีเดียน​คือ เอฟาห์ เอเฟอร์ ฮาโนค อาบีดา และ​เอลดาอาห์ พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​นาง​เคทูราห์</verse>
				<verse number="34">อับราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​อิสอัค ลูกชาย​ของ​อิสอัค​คือ เอซาว​และ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">ลูกชาย​ของ​เอซาว คือ เอลีฟัส เรอูเอล เยอูช ยาลาม และ​โคราห์</verse>
				<verse number="36">ลูกชาย​ของ​เอลีฟัส​คือ เทมาน โอมาห์ เศโฟ กาทาม เคนัส ทิมนา​และอามาเลค</verse>
				<verse number="37">ลูกชาย​ของ​เรอูเอล คือ นาหัท เศราห์ ชัมมาห์​และมิสซาห์</verse>
				<verse number="38">ลูกชาย​ของ​เสอีร์ คือ โลทาน โชบาล ศิเบโอน อานาห์ ดีโชน เอเซอร์ และดีชาน</verse>
				<verse number="39">ลูกชาย​ของ​โลทาน คือ โฮรี​และ​โฮมัม และ​น้องสาว​ของ​โลทาน​คือ​ทิมนา</verse>
				<verse number="40">ลูกชาย​ของ​โชบาล​คือ เอลี​ยัน มานาฮาท เอบาล เชฟี​และ​โอนัม ลูกชาย​ของ​ศิเบโอน คือ​อัยยาห์​และ​อานาห์</verse>
				<verse number="41">ลูกชาย​ของ​อานาห์ คือ ดีโชน ลูกชาย​ของดี​โชน คือ ฮัมราน เอชบาน อิธราน​และ​เคราน</verse>
				<verse number="42">ลูกชาย​ของ​เอเซอร์ คือ บิลฮาน ศาวาน​และ​ยาอาคาน ลูกชาย​ของ​ดีชาน​คือ อูส และ​อารัน</verse>
				<verse number="43">ต่อ​ไปนี้​คือ​บรรดา​กษัตริย์​ที่​ได้​ปกครอง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​เอโดม ก่อน​ที่​จะ​มี​กษัตริย์​ปกครอง​ชาว​อิสราเอล คือ เบลา​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบโอร์ เมือง​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​ดินฮาบาห์</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​เบลา​ตาย โยบับ​ลูก​ชาย​ของ​เศราห์​ที่​มา​จาก​โบสราห์​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​โยบับ​ตาย หุชาม​ที่​มา​จาก​แผ่นดิน​ของ​ชาว​เทมาน​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​หุชาม​ตาย ฮาดัด​ลูกชาย​ของ​เบดัด​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน ฮาดัด​เป็น​ผู้ที่​รบ​ชนะ​ชาว​มีเดียน​ใน​ประเทศ​ของ​พวก​โมอับ เมือง​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​อาวีท</verse>
				<verse number="47">หลัง​จาก​ที่​ฮาดัด​ตาย สัมลาห์​ที่​มา​จาก​มัสเรคาห์​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​สัมลาห์​ตาย ชาอูล​ที่​มา​จาก​เรโหโบท​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ติด​กับ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​ชาอูล​ตาย บาอัลฮานัน​ลูกชาย​ของ​อัคโบร์​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน</verse>
				<verse number="50">เมื่อ​บาอัลฮานัน​ตาย ฮาดัด​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​แทน เมือง​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​ปาอี เมีย​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​เมเหทาเบล นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​นาง​มัทเรด ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เมซาหับ</verse>
				<verse number="51">แล้ว​ฮาดัด​ก็​ตาย พวก​หัวหน้า​เผ่า​ของ​เอโดม​คือ ทิมนา อาลียาห์ เยเธท</verse>
				<verse number="52">โอโฮลีบามาห์ เอลาห์ ปิโนน</verse>
				<verse number="53">เคนัส เทมาน มิบซาร์</verse>
				<verse number="54">มักดีเอล อิราม พวกเขา​ล้วน​เป็น​หัวหน้า​เผ่า​ของ​เอโดม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อ​ไปนี้​คือ​พวก​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​คือ รูเบน สิเมโอน เลวี ยูดาห์ อิสสาคาร์ เศบูลุน</verse>
				<verse number="2">ดาน โยเซฟ เบนยามิน นัฟทาลี กาด​และ​อาเชอร์</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ของ​ยูดาห์ คือ เอร์ โอนัน​และ​เชลาห์ ทั้ง​สาม​คนนี้​มี​แม่​ชื่อ​นาง​บัทชูวา ซึ่ง​เป็น​ชาว​คานาอัน เอร์​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ยูดาห์​นั้น​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ทามาร์​ซึ่ง​เป็น​ลูกสะใภ้​ของ​ยูดาห์​ได้​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ​เปเรศ​และ​เศราห์​ให้​กับ​ยูดาห์ ยูดาห์​มี​ลูกชาย​ทั้งหมด​ห้าคน</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย​ของ​เปเรศ คือ เฮสโรน​และ​ฮามูล</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​เศราห์ คือ ศิมรี เอธาน เฮมาน คาลโคล์ และ​ดารา รวม​ทั้งหมด​ห้าคน</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​ศิมรี คือ คารมี ลูกชาย​ของ​คารมี​คือ​อาคาน อาคาน​เป็น​ผู้ที่​นำ​ความ​ยาก​ลำบาก​มา​ให้​กับ​อิสราเอล เมื่อ​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์ เขา​แอบ​ยักยอก​ของ​ที่​ต้อง​เผา​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เอา​ไว้เอง</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​เอธาน​คือ​อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​เฮสโรน​ที่​เกิด​จาก​เขา คือ เยราเมเอล ราม และ​เคลุบัย</verse>
				<verse number="10">ราม​เป็น​พ่อ​ของ​อัมมีนาดับ อัมมีนาดับ​เป็น​พ่อ​ของ​นาโชน​ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​ของ​ประชาชน​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="11">นาโชน​เป็น​พ่อ​ของ​สัลมา สัลมา​เป็น​พ่อ​ของ​โบอาส</verse>
				<verse number="12">โบอาส​เป็น​พ่อ​ของ​โอเบด โอเบด​เป็น​พ่อ​ของ​เจสซี</verse>
				<verse number="13">เจสซี​เป็น​พ่อ​ของ​เอลีอับ ลูกชาย​หัวปี​ของ​เขา ลูกชาย​คน​ที่​สอง​คือ​อาบีนาดับ และ​คน​ที่​สาม​คือ​ชิเมอา</verse>
				<verse number="14">ลูกชาย​คน​ที่​สี่​คือ​เนธันเอล คน​ที่​ห้า​คือ​รัดดัย</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​หก​คือ​โอเซม คน​ที่​เจ็ด​คือ​ดาวิด</verse>
				<verse number="16">และ​พี่สาว​ของ​พวกเขา​คือ​นาง​เศรุยาห์ และ​อาบีกัล ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์ คือ อาบีชัย โยอาบ​และ​อาสาเฮล รวม​ทั้งหมด​สามคน</verse>
				<verse number="17">นาง​อาบีกัล​มี​ลูก​คือ​อามาสา​และ​พ่อ​ของ​อามาสา​คือ​เยเธอร์ เป็น​ชาว​อิชมาเอล</verse>
				<verse number="18">คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เฮสโรน มี​ลูกสาว​กับ​นาง​อาซูบาห์​เมีย​ของ​เขา คือ​นาง​เยรีโอท พวก​ลูกชาย​ของ​นาง​เยรีโอท คือ เยเชอร์ โชบับ​และ​อารโดน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาง​อาซูบาห์​ตาย คาเลบ​ได้​แต่งงาน​กับ​นาง​เอฟราธาห์​และ​นาง​ก็​ได้​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ​เฮอร์</verse>
				<verse number="20">เฮอร์​เป็น​พ่อ​ของ​อุรี​และ​อุรี​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​เบซาเลล</verse>
				<verse number="21">ต่อมา เฮสโรน​ได้​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​ลูกสาว​ของ​มาคีร์ มาคีร์​เป็น​พ่อ​ของ​กิเลอาด (เฮสโรน​ได้​แต่งงาน​กับ​นาง​เมื่อ​เขา​มี​อายุ​ได้​หกสิบ​ปี) นาง​ได้​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ​ว่า​เสกุบ​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="22">เสกุบ​เป็น​พ่อ​ของ​ยาอีร์ ยาอีร์​ได้​ครอบ​ครอง​เมือง​ถึง​ยี่สิบสาม​เมือง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="23">แต่​เกชูร์​และ​อารัม​ได้​เข้า​มา​ยึด​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​ยาอีร์ และ​เมือง​เคนาท​กับ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​มัน รวม​ทั้งหมด​ถึง​หกสิบ​หมู่บ้าน เมือง​ต่างๆ​เหล่านี้​เป็น​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​มาคีร์​พ่อ​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="24">ภาย​หลังจาก​ที่​เฮสโรน​ตาย คาเลบ​ได้​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​นาง​เอฟราธาห์ (เมีย​ของ​เฮสโรน​คือ​นาง​อาบียาห์) และ​นาง​เอฟราธาร์​ได้​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ​อัชฮูร์​ให้​กับ​เขา อัชฮูร์​คือ​ผู้​ก่อตั้ง​เทโคอา</verse>
				<verse number="25">เฮสโรน​มี​ลูกชาย​หัว​ปี​คือ​เยราเมเอล เยราเมเอล​มี​ลูกชาย​หัวปี​คือ ราม ต่อ​จาก​ราม​คือ บุนาห์ โอเรน โอเซม และ​อาหิยาห์</verse>
				<verse number="26">เยราเมเอล​มี​เมีย​อีก​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อาทาราห์ นาง​เป็น​แม่​ของ​โอนัม</verse>
				<verse number="27">ราม ลูกชาย​หัวปี​ของ​เยราเมเอล มี​ลูกชาย​คือ​มาอัส ยามีน​และ​เอเคอร์</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​ของ​โอนัม​คือ ชัมมัย​และ​ยาดา ลูกชาย​ของ​ชัมมัย​คือ​นาดับ​และ​อาบีชูร์</verse>
				<verse number="29">เมีย​ของ​อาบีชูร์​มี​ชื่อ​ว่า​อาบีฮาอิล นาง​คลอด​ลูกชาย​ให้​เขา​สอง​คน​คือ อัคบาน​และ​โมลิด</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​ของ​นาดับ​คือ เสเลด​และ​อัปปาอิม เสเลด​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มีลูก</verse>
				<verse number="31">ลูกชาย​ของ​อัปปาอิม​คือ อิชอี ลูกชาย​ของ​อิชอี​คือ​เชชัน และ​ลูกชาย​ของ​เชชัน​คือ​อัคลัย</verse>
				<verse number="32">ลูกชาย​ของ​ยาดา ที่​เป็น​น้อง​ชาย​ของ​ชัมมัย คือ เยเธอร์​และ​โยนาธาน เยเธอร์​ตาย​ไป​โดย​ไม่​มีลูก</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​คือ เปเลท​และ​ศาซา คน​เหล่านี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​เยราเมเอล</verse>
				<verse number="34">เชชัน​ไม่​มี​ลูกชาย เขา​มี​แต่​ลูกสาว เขา​มี​ทาส​ชาว​อียิปต์​คนหนึ่ง​ชื่อ​ยารฮา</verse>
				<verse number="35">เชชัน​จึง​ได้​ยก​ลูกสาว​ของ​เขา​ให้​เป็น​เมีย​ของ​ยารฮา​ซึ่ง​เป็น​ทาส​ของ​เขา และ​นาง​ก็​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ​ว่า​อัททัย</verse>
				<verse number="36">อัททัย​เป็น​พ่อ​ของ​นาธัน และ​นาธัน​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​ศาบาด</verse>
				<verse number="37">ศาบาด​เป็น​พ่อ​ของ​เอฟลาล และ​เอฟลาล​เป็น​พ่อ​ของ​โอเบด</verse>
				<verse number="38">โอเบด​เป็น​พ่อ​ของ​เยฮู และ​เยฮู​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="39">อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เฮเลส และ​เฮเลส​เป็น​พ่อ​ของ​เอเลอาสาห์</verse>
				<verse number="40">เอเลอาสาห์​เป็น​พ่อ​ของ​สิสะมัย และ​สิสะมัย​เป็น​พ่อ​ของ​ชัลลูม</verse>
				<verse number="41">ชัลลูม​เป็น​พ่อ​ของ​เยคามิยาห์ และ​เยคามิยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอลีชามา</verse>
				<verse number="42">พวก​ลูกชาย​ของ​คาเลบ​น้องชาย​ของ​เยราเมเอล คือ​เมชาห์​บุตร​หัวปี ผู้ที่​ได้​ก่อตั้ง​เมือง​ศีฟ และ​มาเรชาห์​ลูกชาย​คน​ที่​สอง​ที่​ได้​ก่อตั้ง​เมือง​เฮโบรน</verse>
				<verse number="43">ลูกชาย​ของ​เฮโบรน คือ โคราห์ ทัปปูวาห์ เรเคม​และ​เชมา</verse>
				<verse number="44">เชมา​เป็น​พ่อ​ของ​ราฮัม ราฮัม เป็น​ผู้​ก่อตั้ง​โยรเคอัม เรเคม​เป็น​พ่อ​ของ​ชัมมัย</verse>
				<verse number="45">มาโอน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชัมมัย และ​มาโอน​เป็น​ผู้ก่อ​ตั้ง​เบธซูร์</verse>
				<verse number="46">นาง​เอฟาห์​ซึ่ง​เป็น​เมียน้อย​ของ​คาเลบ ได้​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ ฮาราน โมซา​และ​กาเซส ฮาราน​เป็น​พ่อ​ของ​กาเซส</verse>
				<verse number="47">ลูกชาย​ของ​ยาห์ดัย คือ เรเกม โยธาม เกชาน เปเลท เอฟาห์​และ​ชาอัฟ</verse>
				<verse number="48">นาง​มาอาคาห์​ซึ่ง​เป็น​เมียน้อย​ของ​คาเลบ ได้​คลอด​ลูกชาย​ชื่อ​ว่า​เชเบอร์​และ​ทีรหะนาห์</verse>
				<verse number="49">นาง​มาอาคาห์​ยัง​เป็น​แม่​ของ​ชาอัฟ​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ก่อตั้ง​มัดมันนาห์ และ​นาง​ยัง​เป็น​แม่​ของ​เชวา​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ก่อตั้ง​มัคเบนาห์​และ​กิเบอา​ด้วย ลูกสาว​ของ​คาเลบ​มี​ชื่อ​ว่า​อัคสาห์</verse>
				<verse number="50">คน​เหล่านี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​คาเลบ พวก​ลูกชาย​ของ​เฮอร์​ที่​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​นาง​เอฟราธาห์ คือ​โชบาล​ผู้​ก่อตั้ง​คิริยาทเยอาริม</verse>
				<verse number="51">สัลมา​ผู้​ก่อตั้ง​เบธเลเฮม และ​ฮาเรฟ​ผู้​ก่อตั้ง​เบธกาเดอร์</verse>
				<verse number="52">ลูกหลาน​ของ​โชบาล​ผู้​ก่อตั้ง​คิริยาท-เยอาริม คือ ฮาโรเอห์ และ​ประชาชน​ครึ่งหนึ่ง​ของ​ชาว​มานาฮาท</verse>
				<verse number="53">พวก​ตระกูล​ของ​คิริยาทเยอาริม ประกอบ​ไป​ด้วย ชาว​อิทไรต์ ชาว​ปุไท ชาว​ชุมัท ชาว​มิชรา คน​เหล่า​นี้​ได้​มี​ลูก​หลาน​สืบทอด​เป็น​ชาว​โศราห์​และ​ชาว​เอชทาโอล</verse>
				<verse number="54">พวก​ลูก​หลาน​ของ​สัลมา​คือ ชาว​เมือง​เบธเลเฮม พวก​เนโทฟาห์ ชาว​เมือง​อัทโรทเบธโยอาบ และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​พวก​มานาฮาไทต์ และ​พวก​โศราห์</verse>
				<verse number="55">คน​ใน​ตระกูล​ผู้​จดบันทึก ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​ยาเบส​ประกอบ​ด้วย ตระกูล​ทิรา ตระกูล​ชิเมอี​และ​ตระกูล​สุคา พวก​เขา​เป็น​ชาว​เคไนต์​ที่​สืบ​ทอด​มา​จาก​ฮัมมัท​ซึ่ง​เป็น​ผู้ก่อตั้ง เบธเรคาบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ที่​เกิด​ใน​เมือง​เฮโบรน คน​แรก​คือ อัมโนน มี​แม่​ชื่อ อาหิโนอัม​เป็น​ชาว​ยิสเรเอล คน​ที่​สอง​คือ ดาเนียล มี​แม่​ชื่อ อาบีกายิล เป็น​ชาว​คารเมล</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​สาม​คือ​อับซาโลม มี​แม่​ชื่อ มาอาคาห์ เป็น​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ทัลมัย​แห่ง​เกชูร์ คน​ที่​สี่​คือ​อาโดนียาห์ มี​แม่​ชื่อ​ฮักกีท</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​ห้า​คือ​เชฟาทิยาห์ มี​แม่​ชื่อ อาบีตัล คน​ที่​หก​คือ อิทเรอัม จาก​เมีย​ของ​ดาวิด​ที่​ชื่อ​เอกลาห์</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ทั้ง​หก​คนนี้​ของ​ดาวิด​ล้วน​เกิด​ใน​เมือง​เฮโบรน ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​เขา​เป็น​กษัตริย์​อยู่​เป็น​เวลา​เจ็ดปี​กับ​อีก​หกเดือน ดาวิด​ครองราชย์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สามสิบสาม​ปี</verse>
				<verse number="5">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ที่​เกิด​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ชิเมอา โชบับ นาธัน​และ​ซาโลมอน พวก​เขา​ทั้ง​สี่​คน​มี​แม่​ชื่อ​บัทชูวา นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ของ​อัมมีเอล</verse>
				<verse number="6">และ​ยัง​มี​อิบฮาร์ เอลีชามา เอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="7">โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="8">เอลีชามา เอลียาดา​และ​เอลีเฟเลท รวม​ทั้งหมด​เก้าคน</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​เก้า​คนนี้​คือ​ลูกชาย​ของ​ดาวิด และ​พวก​เขา​มี​พี่สาว​ชื่อ​ทามาร์ ดาวิด​ยัง​มี​ลูกชาย​คน​อื่นๆ​อีก​จาก​เมียน้อย​ทั้งหลาย​ของเขา</verse>
				<verse number="10">ลูกชาย​ของ​ซาโลมอน​คือ เรโหโบอัม ลูกชาย​ของ​เรโหโบอัม​คือ​อาบียาห์ ลูกชาย​ของ​อาบียาห์​คือ​อาสา ลูกชาย​ของ​อาสา​คือ​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="11">ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​คือ​โยรัม ลูกชาย​ของ​โยรัม​คือ​อาหัสยาห์ ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​คือ​โยอาช</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ของ​โยอาช​คือ​อามาซิยาห์ ลูกชาย​ของ​อามาซิยาห์​คือ​อาซาริยาห์ ลูกชาย​ของ​อาซาริยาห์​คือ​โยธาม</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ของ​โยธาม​คือ​อาหัส ลูกชาย​ของ​อาหัส​คือ​เฮเซคียาห์ ลูกชาย​ของ​เฮเซคียาห์​คือ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="14">ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์​คือ​อาโมน ลูกชาย​ของ​อาโมน​คือ​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="15">พวก​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​ประกอบ​ไป​ด้วย โยฮานัน​ซึ่ง​เป็น​ลูกหัวปี คน​ที่​สอง​ชื่อ​เยโฮยาคิม คน​ที่​สาม​ชื่อ​เศเดคียาห์ คน​ที่​สี่​ชื่อ​ชัลลูม</verse>
				<verse number="16">ลูกชาย​ของ​เยโฮยาคิม​คือ เยโฮยาคีน และ​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาคีน คือ เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="17">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกชาย​ของ​เยโคนิยาห์ หลังจาก​ที่​เขา​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย​ใน​บาบิโลน คือ เชอัลทิเอล</verse>
				<verse number="18">มัลคีราม เปดายาห์ เชนาสซาร์ เยคามิยาห์ โฮชามา และ​เนดาบียาห์</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เปดายาห์​คือ เศรุบบาเบล และ​ชิเมอี ลูกชาย​ของ​เศรุบบาเบล​คือ เมชุลลาม ฮานันยาห์​และ​น้องสาว​ของ​พวกเขา​ชื่อ​เชโลมิท</verse>
				<verse number="20">เศรุบบาเบล​ยัง​มี​ลูกชาย​อีก​ห้า​คน คือ ฮาชูบาห์ โอเฮล เบเรคิยาห์ ฮาสาดิยาห์ และ​ยูชับเฮเสด</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​ฮานันยาห์​คือ เปลาทิยาห์​ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ เยชายาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เรไฟยาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อารนัน ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​โอบาดียาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เชคานิยาห์</verse>
				<verse number="22">ลูกชาย ของ​เชคานิยาห์​คือ เชไมอาห์ ฮัทธัช อิกาล บารียาห์ เนอารียาห์​และ​ชาฟัท รวม​ทั้งหมด​หกคน</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ของ​เนอารียาห์ คือ เอลีโอเอนัย ฮีสคียาห์​และ​อัสรีคัม รวม​ทั้งหมด​สามคน</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​เอลีโอเอนัย​คือ โฮดาวิยาห์ เอลียาชีบ เปไลยาห์ อักขูบ โยฮานัน เดไลยาห์​และ​อานานี รวม​ทั้งหมด​เจ็ดคน​ด้วยกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ลูกหลาน​ของ​ยูดาห์​คือ เปเรศ​ลูก​ของ​เขา และ ลูก​ของ​เปเรศ​คือ​เฮสโรน ที่​มี​ลูกชาย​คือ​คารมี ที่​มี​ลูกชาย​คือ​เฮอร์​ที่​มี​ลูกชาย​คือ​โชบาล</verse>
				<verse number="2">เรอายาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โชบาล​เป็น​พ่อ​ของ​ยาหาท และ​ยาหาท​เป็น​พ่อ​ของ​อาหุมัย​และลาฮาด ชาว​โศราห์​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อาหุมัย​และ​ลาฮาด</verse>
				<verse number="3">ต่อ​ไปนี้​คือ​พวก​ลูกชาย​ของ​เอตาม คือ​ยิสเรเอล อิชมา​และ​อิดบาช พวก​เขา​มี​น้องสาว​ชื่อ​ฮัสเซเลลโพนี</verse>
				<verse number="4">เปนูเอล​เป็น​พ่อ​ของ​เกโดร์ และ​เอเซอร์​เป็น​พ่อ​ของ​หุชาห์ พวกเขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮอร์​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​นาง​เอฟราธาห์​ผู้​ก่อตั้ง เมือง​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="5">อัชฮูร์ พ่อ​ของ​เทโคอา มี​เมีย​สอง​คน​ชื่อ​เฮลาห์​และ​นาอาราห์</verse>
				<verse number="6">นาง​นาอาราห์​มี​ลูกชาย​กับ​เขา​ชื่อ อาหุสซาม เฮเฟอร์ เทเมนี​และ​ฮาอาหัชทารี พวก​เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาง​นาอาราห์</verse>
				<verse number="7">ลูกชาย​ของ​นาง​เฮลาห์​คือ เศเรท อิสฮาร์ เอทนาน และโขส</verse>
				<verse number="8">โขส​เป็น​พ่อ​ของ​อานูบ​และ​โศเบบาห์ โขส​ยัง​เป็น​ต้นตระกูล​ของ​อาหารเฮล อาหารเฮล​เป็น​ลูกชาย​ของฮารูม</verse>
				<verse number="9">ยาเบส​เป็น​คน​ที่​น่านับถือ​มาก​กว่า​พี่น้อง​ของ​เขา ที่​แม่​ของ​เขา​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​ยาเบสนั้น นาง​บอก​ว่า “เพราะ​เรา​คลอด​เขา​ออก​มา​ด้วย​ความ​เจ็บปวด ”</verse>
				<verse number="10">ยาเบส​ได้​อธิษฐาน​กับ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ว่า “ขอ​พระองค์​อวยพร​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ขอ​ช่วย​ขยาย​เขตแดน​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​สถิต​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​ประทาน​ทุ่งหญ้า​เพิ่ม​ให้​กับ​ข้าพเจ้า โดย​ไม่​ต้อง​ทำ​ให้​ใคร​เดือด​ร้อน​ด้วยเถิด” และ​พระเจ้า​ก็​ได้​ให้​สิ่ง​ที่​เขาขอ</verse>
				<verse number="11">เคลูบ​เป็น​พี่ชาย​ของ​ชูฮาห์​และ​เป็น​พ่อ​ของ​เมหิร์ เมหิร์​เป็น​พ่อ​ของ​เอชโทน</verse>
				<verse number="12">เอชโทน​เป็น​พ่อ​ของ​เบธราฟา ปาเสอาห์​และ​เทหินนาห์ เทหินนาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อิรนาหาช พวกเขา​ล้วน​เป็น​คน​เมือง​เรคาห์</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ของ​เคนัส​คือ โอทนีเอล​และ​เสไรอาห์ ลูกชาย​ของ​โอทนีเอล​คือ ฮาธาท​และเมโอโนธัย</verse>
				<verse number="14">เมโอโนธัย​เป็น​พ่อ​ของ​โอฟราห์ เสไรอาห์​เป็น​พ่อ​ของ​โยอาบ โยอาบ​เป็น​ผู้​ก่อตั้ง​เกหะราชิม ที่​เรียก​อย่างนี้​ก็​เพราะ​ว่า​พวกเขา​เป็น​ช่าง​ฝีมือ​นั่นเอง</verse>
				<verse number="15">คาเลบ​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์ ลูกชาย​ของ​คาเลบ​คือ อิรู เอลาห์​และ​นาอัม ลูกชาย​ของ​เอลาห์​คือ​เคนัส</verse>
				<verse number="16">ลูกชาย​ของ​เยฮาลเลเลล​คือ ศีฟ ศิฟาห์ ทิรียา​และอาสาเรล</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เอสราห์ คือ เยเธอร์ เมเรด เอเฟอร์​และ​ยาโลน เยเธอร์​เป็น​พ่อ​ของ มิเรียม ชัมมัย และอิชบาห์ อิชบาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เอชเทโมอา</verse>
				<verse number="18">เมเรด​มี​เมีย​มา​จาก​อียิปต์​ชื่อ​บิทิยาห์ ที่​เป็น​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์ บิทิยาห์ คลอด​ลูกชาย​ออก​มา​ชื่อ เยเรด เฮ​เบอร์ และเยคูธีเอล เยเรด​เป็น​พ่อ​ของ​เกโดร์ เฮเบอร์​เป็น​พ่อ​ของ​โสโค และ​เยคูธีเอล​เป็น​พ่อ​ของ​ศาโนอาห์</verse>
				<verse number="19">เมเรด​มี​เมีย​อีก​คน​หนึ่ง​จาก​ยูดาห์ ซึ่ง​เป็น​น้องสาว​ของ​นาฮัม พวก​ลูกชาย​ของ​หญิง​ยูดาห์​คนนั้น เป็น​พ่อ​ของ​เคอีลาห์​ชาว​เกเรม และ​เป็น​พ่อ​ของ​เอชเทโมอา​ชาว​มาอาคาห์</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​ชิโมน​คือ อัมโนน รินนาห์ เบนฮานัน​และ​ทิโลน ลูกชาย​ของ​อิชอี​คือ โศเหท​และเบนโศเหท</verse>
				<verse number="21">ลูกหลาน​ของ​เชลาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยูดาห์ คือ เอร์​พ่อ​ของ​เลคาห์ ลาอาดาห์​พ่อ​ของ​มาเรชาห์ รวมทั้ง​พวก​ตระกูล​ของ​คน​ที่​ทำ​ผ้า​ลินิน​ที่​เบธชัชเบอา</verse>
				<verse number="22">โยคิม​และ​คน​ของ​เมือง​โคเซบา เมือง​โยอาช รวมทั้ง​เมือง​สาราฟ​ที่​เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​โมอับ ​และ​ได้​ย้าย​กลับ​มา​ที่​เบธเลเฮม (เรื่องนี้​มา​จาก​บันทึก​ฉบับ​ที่​เก่าแก่​มาก)</verse>
				<verse number="23">พวก​ลูกหลาน​ของ​เชลาห์นี้​เป็น​ช่าง​ปั้นหม้อ​และ​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เนทาอิม​และเกเดราห์ พวกเขา​อยู่​ที่​นั่น​เพื่อ​ทำ​งาน​ให้​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​สิเมโอน​คือ เนมูเอล ยามีน ยารีบ เศราห์ และชาอูล</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​ของ​ชาอูล​คือ​ชัลลูม ลูกชาย​ของ​ชัลลูม​คือ​มิบสัม ลูกชาย​ของ​มิบสัม​คือ​มิชมา</verse>
				<verse number="26">ลูกชาย​ของ​มิชมา​คือ ฮัมมูเอล และ​ลูกชาย​ของ​ฮัมมูเอล​คือ​ศักเกอร์ ลูกชาย​ของ​ศักเกอร์​คือ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="27">ชิเมอี​มี​ลูกชาย​สิบหก​คน​และ​มี​ลูกสาว​หกคน แต่​พี่น้อง​ของ​เขา​ไม่​มี​ลูก​มากมาย​เหมือน​เขา ดังนั้น ตระกูล​ของ​พวกเขา​จึง​ไม่​ได้​เป็น​ตระกูล​ที่​มี​คน​มากนัก​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="28">ลูกหลาน​ของ​ชิเมอี​ได้อาศัย​อยู่​ใน​เบเออร์เชบา โมลาดาห์ ฮาซารชูอาล</verse>
				<verse number="29">บิลฮาห์ เอเซม โทลัด</verse>
				<verse number="30">เบธูเอล โฮรมาห์ ศิกลาก</verse>
				<verse number="31">เบธมารคาโบท ฮาซารสูสิม เบธบิรี และ​ที่​ชาอาราอิม เมือง​เหล่านี้​เป็น​ของ​พวกเขา จนกระทั่ง​ดาวิด​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="32">หมู่บ้าน​ต่างๆ​ใน​แถบนั้น ประกอบ​ไป​ด้วย เอตาม อายิน ริม​โมน โทเคน​และ​อาชัน รวม​ทั้งหมด​ห้าเมือง</verse>
				<verse number="33">ยัง​มี​หมู่บ้าน​อื่นๆ​อีก​ไกล​ไป​จนถึง​เมือง​บาอัล นี่​คือ​สถานที่​ที่​พวกเขา​ได้​ไป​ตั้ง​รกราก แล้ว​พวกเขา​ได้​เก็บ​รักษา​รายชื่อ​ของ​บรรพบุรุษไว้</verse>
				<verse number="34">นี่​คือ​รายชื่อ​ของ​ผู้นำ​เผ่า​ต่างๆ​คือ เมโชบับ ยัมเลค โยชาห์ คือ​ลูกชาย​ของ​อามาซิยาห์</verse>
				<verse number="35">โยเอล และ​เยฮู​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยชิบียาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เสไรอาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสิเอล</verse>
				<verse number="36">เอลีโอเอนัย ยาอาโคบาห์ เยโชฮายาห์ อาสายาห์ อาดีเอล เยสิมีเอล เบไนยาห์</verse>
				<verse number="37">และ​ศีศา​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิฟี​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโลน​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยดายาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิมรี​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์</verse>
				<verse number="38">รายชื่อ​เหล่านั้น​เป็น​รายชื่อ​ของ​พวก​ผู้นำ​ตระกูล​ต่างๆ และ​ตระกูล​ของ​พวกเขา​ได้​ขยาย​เพิ่มขึ้น​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="39">แล้ว​พวกเขา​ได้​เดินทาง​ไป​ยัง​บริเวณ​ที่​อยู่​นอก​เมือง​เกโดร์​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​หุบเขา เพื่อ​ค้นหา​ทุ่งหญ้า​ให้​กับ​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="40">และ​ที่นั่น​พวกเขา​ได้​พบ​ทุ่งหญ้า​ที่ดี​และ​อุดม​สมบูรณ์ เป็น​แผ่นดิน​ที่​กว้างขวาง เงียบ​สงบ​สุข ซึ่ง​พวก​เชื้อสาย​ของ​ฮาม​เคย​อยู่​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="41">ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์ พวก​ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ดังกล่าว​ข้างต้นนั้น​ได้​เข้า​มา และ​ได้​มา​โจมตี​พวกฮาม​และ​ทำลาย​เต็นท์​ของ​พวกฮามทิ้ง และ​พวกนี้​ก็​ยัง​ได้​ต่อสู้​กับ​พวก​เมอูนิมด้วย และ​ได้​ทำลาย​พวก​เมอูนิม​จน​สิ้นซาก​อย่าง​ที่​เห็น​มา​จน​ถึง​ทุกวันนี้ และ​พวกนี้​ก็​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ที่​นั่นแทน เพราะ​ว่า​มัน​เป็น​สถานที่​ที่​มี​ทุ่งหญ้า​ให้​กับ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="42">มี​พวก​สิเมโอน​ประมาณ​ห้าร้อย​คน​ได้​ไป​ที่​ภูเขา​เสอีร์ โดย​มี​เปลาทิยาห์ เนอารียาห์ เรไฟยาห์​และ​อุสซีเอล ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​อิชอี​เป็น​ผู้นำ</verse>
				<verse number="43">พวกเขา​ได้​ทำลาย​พวก​อามาเลค​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​และ​หลบ​หนี​อยู่​ที่นั่น และ​ชาว​สิเมโอน​เหล่านั้น​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ที่​ภูเขา​เสอีร์นั้น​มา​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">บรรดา​ลูกชาย​ของ​รูเบน ที่​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​อิสราเอล (รูเบน​เป็น​ลูกชาย​คน​แรก แต่​เขา​ต้อง​เสีย​สิทธิ์​ลูกชาย​หัวปี​ไป​ให้​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ เพราะ​เขา​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เมีย​คนหนึ่ง​ของ​พ่อเขา โยเซฟ​เป็น​ลูก​อีก​คนหนึ่ง​ของ​อิสราเอล ชื่อ​ของ​รูเบน​จึง​ไม่​ได้​บันทึก​อยู่​ใน​บัญชี​รายชื่อ​ของ​ลูกชาย​หัวปี</verse>
				<verse number="2">และ​ถึง​แม้ว่า​ยูดาห์​จะ​เป็น​คน​ที่​โดดเด่น​ที่สุด​ใน​หมู่​พี่น้อง​ทั้งหลาย และ​ผู้นำ​ก็​สืบทอด​มา​จาก​เขา แต่​สิทธิ​พิเศษ​ของ​ลูกชาย​หัวปี​ก็​ยัง​ตก​เป็น​ของ​โยเซฟ​อยู่ดี)</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ลูกชาย​ของ​รูเบน​ผู้​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​อิสราเอล คือ ฮาโนค ปัลลู เฮสโรน​และคารมี</verse>
				<verse number="4">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​โยเอล​คือ เชไมอาห์ ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์​คือ​โกก ลูกชาย​ของ​โกก​คือ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="5">ลูกชาย​ของ​ชิเมอี​คือ​มีคาห์ ลูกชาย​ของ​มีคาห์​คือ​เรอายาห์ ลูกชาย​ของ​เรอายาห์​คือ​บาอัล</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​บาอัล​คือ​เบเอราห์ กษัตริย์​ทิกลัท-ปิเลเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​ได้​จับ​เบเอราห์​ไป​เป็น​เชลย เบเอราห์​เป็น​หัวหน้า​เผ่า​ของ​ชาว​รูเบน</verse>
				<verse number="7">พวก​ญาติๆ​ของ​โยเอล​ตาม​ตระกูล ได้​ถูก​จดไว้​ใน​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของพวก​เขา คือ​เยอีเอล​ลูกชาย​หัวปี ต่อมา​ก็​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="8">และ​เบลา​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซาส​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชมา​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอล เผ่า​รูเบน​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​อาโรเออร์ ไกล​ไป​ถึง​เมือง​เนโบ​และ​บาอัล-เมโอน</verse>
				<verse number="9">และ​ทาง​ด้าน​ตะวันออก พวกเขา​ได้​อาศัย​อยู่​ไกล​ออก​ไป​ถึง​บริเวณ​ที่​เริ่ม​ทะเลทราย​ที่​อยู่​ฝั่งนี้​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เพราะ​สัตว์​เลี้ยง​ของ​พวกเขา​ได้​ทวี​ขึ้น​อย่าง​มากมาย​ใน​แผ่นดิน​กิเลอาด</verse>
				<verse number="10">และ​ใน​สมัย​ของ​ซาอูล พวก​เขา​ได้​ทำ​สงคราม​กับ​ชาว​ฮาการ์​และ​ได้​เอาชนะ​คน​เหล่านั้นได้ แล้ว​ชาว​รูเบน​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​พวก​ฮาการ์ ทั่ว​แคว้น​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="11">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​กาด​อาศัย​อยู่​ใน​พื้นที่​ที่​ติด​กับ​เผ่า​รูเบน ใน​แผ่นดิน​ของ​บาชาน ไกล​ไป​จน​ถึง​เมือง​สาเลคาห์</verse>
				<verse number="12">ใน​บาชาน โยเอล​เป็น​หัวหน้า ชาฟาม​เป็น​รอง​หัวหน้า และ​ยานัย​เป็น​ผู้พิพากษา</verse>
				<verse number="13">และ​บรรดา​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ซึ่ง​นับ​ตาม​ตระกูล คือ มีคาเอล เมชุลลาม เชบา โยรัย ยาคาน ศิอา​และ​เอเบอร์ รวม​ทั้งหมด​เจ็ดคน</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาบีฮาอิล ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​หุรี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาโรอาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​กิเลอาด ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคาเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยชิชัย ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาโด ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​บูส</verse>
				<verse number="15">อาหิ​เป็น​ลูกชาย​ของ​อับดีเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​กูนี อาหิ​เป็น​หัวหน้า​ของ​ครอบครัว​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​กาด​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​กิเลอาด ใน​บาชาน​และ​ตาม​หมู่บ้าน​ชาน​เมือง​บาชาน และ​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​เป็น​ทุ่งหญ้า​ของ​ชาโรน​เรื่อย​ไป​จน​สุด​เขตแดน​ของ​มัน</verse>
				<verse number="17">ราย​ชื่อ​ของ​คน​เหล่านี้​ทั้งหมด​ได้​ถูก​จดไว้​ใน​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา ใน​ช่วง​ยุคสมัย​ของ​กษัตริย์​โยธาม​แห่ง​ยูดาห์​และ​ช่วง​ยุคสมัย​ของ​กษัตริย์​เยโรโบอัม​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">ชาว​รูเบน ชาว​กาด​และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​คน​เผ่า​มนัสเสห์​ที่​เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ ผู้​ถือ​โล่​และ​ดาบ ผู้ที่​สามารถ​ใช้​ธนู และ​ชำนาญ​ศึก มี​จำนวน​ทั้งสิ้น สี่หมื่น​สี่พัน​เจ็ดร้อย​หกสิบ​คน พร้อม​ที่​จะ​เข้า​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​ได้​ทำ​สงคราม​ขับเคี่ยว​กับ​ชาว​ฮาการ์ เยทูร์ นาฟิช​และโนดับ</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ได้​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​กับ​พระเจ้า​ใน​สนามรบ พระองค์​ก็​ได้​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ พระองค์​ยอม​ให้​พวกเขา​ชนะ​ชาว​ฮาการ์​และ​พวก​ที่​อยู่​กับ​คน​เหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ได้​เข้า​ยึด​เอา​ฝูงสัตว์​ของ​คนเหล่านั้นไว้ (มี อูฐ​ห้าหมื่นตัว แกะ​สองแสน​ห้าหมื่นตัว ลา​สองพันตัว) และ​จับ​หนึ่งหมื่นคน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="22">ชาว​ฮาการ์​มากมาย​ถูก​ฆ่า​ตาย​ใน​การ​สู้รบ​เพราะ​ว่า​ชัยชนะ​ใน​สงครามนี้​มา​จาก​พระเจ้า และ​คน​ทั้ง​สองเผ่าครึ่งนั้น​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​ฮาการ์​จน​ถึง​สมัย​ที่​ชาว​อิสราเอล​ถูกจับ​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="23">คน​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่งหนึ่ง​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​แห่งนั้นด้วย ตั้งแต่​บาชาน​เรื่อยไป​จนถึง​บาอัลเฮอร์โมน เสนีร์ และ​ภูเขา​เฮอร์โมน พวกเขา​มี​จำนวน​มากมาย</verse>
				<verse number="24">ต่อไปนี้​คือ​หัวหน้า​ของ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คือ เอเฟอร์ อิชอี เอลีเอล อัสรีเอล เยเรมียาห์ โฮดาวิยาห์​และ​ยาดีเอล หัวหน้า​ตระกูล​พวกนี้ แข็งแรง กล้าหาญ​และ​มี​ชื่อเสียง</verse>
				<verse number="25">แต่​พวกเขา​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเขา พวกเขา​ไป​นมัสการ​พระ​ต่างๆ​ของ​คน​ใน​แผ่นดินนั้น ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำลาย​ไป​แล้ว​ต่อหน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​จึง​ได้​ปลุกเร้า​ความโกรธ​ของ​กษัตริย์​ปูล​แห่ง​อัสซีเรีย ซึ่ง​ก็​คือ​กษัตริย์​ทิกลัท-ปิเลเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​นั่นเอง และ​เขา​ก็​ได้​มา​สู้รบ​และ​ได้​ขับไล่​ชาว​รูเบน ชาว​กาด​และ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน เขา​ได้​กวาด​ต้อน​คน​เหล่านี้​ไป​ที่​ฮาลาห์ ฮาโบร์ ฮารา​และ​ที่​แม่น้ำ​โกซาน ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ที่​ชน​เผ่า​เหล่านี้​ยังคง​อาศัย​อยู่​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">บรรดา​ลูกชาย​ของ​เลวี​คือ เกอร์โชน โคฮาท​และเมรารี</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ลูกชาย​ของ​โคฮาท​คือ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน​และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="3">ลูกๆ​ของ​อัมราม​คือ อาโรน โมเสส​และมิเรียม พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน​คือ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์​และอิธามาร์</verse>
				<verse number="4">เอเลอาซาร์​เป็น​พ่อ​ของ​ฟีเนหัส ฟีเนหัส​เป็น​พ่อ​ของ​อาบีชูวา</verse>
				<verse number="5">อาบีชูวา​เป็น​พ่อ​ของ​บุคคี และ​บุคคี​เป็น​พ่อ​ของ​อุสซี</verse>
				<verse number="6">อุสซี​เป็น​พ่อ​ของ​เศราหิยาห์ เศราหิยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เมราโยท</verse>
				<verse number="7">เมราโยท​เป็น​พ่อ​ของ​อามาริยาห์ อามาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="8">อาหิทูบ​เป็น​พ่อ​ของ​ศาโดก และ​ศาโดก​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​อาหิมาอัส</verse>
				<verse number="9">อาหิมาอัส​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์ อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​โยฮานัน</verse>
				<verse number="10">โยฮานัน​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์ (คน​ผู้นี้​ได้​เป็น​นักบวช​รับใช้​อยู่​ใน​วิหาร​ที่​ซาโลมอน​ได้​สร้างขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="11">อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อามาริยาห์ อามาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="12">อาหิทูบ​เป็น​พ่อ​ของ​ศาโดก และ​ศาโดก​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​ชัลลูม</verse>
				<verse number="13">ชัลลูม​เป็น​พ่อ​ของ​ฮิลคียาห์ และ​ฮิลคียาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาซาริยาห์</verse>
				<verse number="14">อาซาริยาห์​เป็น​พ่อ​ของ​เสไรอาห์ ส่วน​เสไรอาห์​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​เยโฮซาดัก</verse>
				<verse number="15">เยโฮซาดัก​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย​เมื่อ​ครั้ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ยูดาห์​และ​เมือง​เยรูซาเล็ม ด้วย​น้ำมือ​ของ​เนบู-คัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="16">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เลวี คือ เกอร์โชม โคฮาท​และเมรารี</verse>
				<verse number="17">ต่อ​ไปนี้​คือ​ชื่อ​ของ​ลูกๆ​เกอร์โชน คือ ลิบนี​และชิเมอี</verse>
				<verse number="18">บรรดา​ลูกชาย​ของ​โคฮาท​คือ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน​และอุสซีเอล</verse>
				<verse number="19">บรรดา​ลูกชาย​ของ​เมรารี​คือ มาห์ลี​และมูชี ต่อ​ไปนี้​จะ​เป็น​เหล่า​ตระกูล​ของ​ชาว​เลวี​ซึ่ง​เรียง​ตาม​ลำดับ​รายชื่อ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​เกอร์โชม คือ​ลิบนี ลูกชาย​ของ​ลิบนี​คือ​ยาหาท ลูกชาย​ของ​ยาหาท​คือ​ศิมมาห์</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​ศิมมาห์​คือ​โยอาห์ ลูกชาย​ของ​โยอาห์​คือ​อิดโด ลูกชาย​ของ​อิดโด​คือ เศราห์ ลูกชาย​ของ​เศราห์​คือ​เยอาเธรัย</verse>
				<verse number="22">ต่อ​ไปนี้​คือ​ลูกหลาน​ของ​โคฮาท ลูกชาย​ของ​โคฮาท​คือ อัมมีนาดับ ลูกชาย​ของ​อัมมีนาดับ​คือ​โคราห์ ลูกชาย​ของ​โคราห์ คือ อัสสีร์</verse>
				<verse number="23">(ลูกชาย​ของ​โคราห์ คือ​เอลคานาห์ เอบียาสาฟ​และอัสสีร์)</verse>
				<verse number="24">ลูกชาย​ของ​อัสสีร์​คือ​ทาหัท ลูกชาย​ของ​ทาหัท​คือ​อุรีเอล ลูกชาย​ของ​อุรีเอล​คือ​อุสซียาห์ ลูกชาย​ของ​อุสซียาห์​คือ​ชาอูล</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์​คือ อามาสัย​และอาหิโมท</verse>
				<verse number="26">ลูกชาย​ของ​อาหิโมท​คือ​เอลคานาห์ ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์​คือ​โศฟัย ลูกชาย​ของ​โศฟัย​คือ​นาหัท</verse>
				<verse number="27">ลูกชาย​ของ​นาหัท คือ​เอลีอับ ลูกชาย​ของ​เอลีอับ​คือ​เยโรฮัม ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม​คือ​เอลคานาห์ ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์​คือ​ซามูเอล</verse>
				<verse number="28">ลูกชาย​ของ​ซามูเอล​คือ โยเอล​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​คนแรก คน​ที่​สอง​คือ​อาบียาห์</verse>
				<verse number="29">ลูกชาย​ของ​เมรารี​คือ มาห์ลี ลูกชาย​ของ​มาห์ลี​คือ​ลิบนี ลูกชาย​ของ​ลิบนี​คือ​ชิเมอี ลูกชาย​ของ​ชิเมอี​คือ​อุสซาห์</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​ของ​อุสซาห์​คือ​ชิเมอา ลูกชาย​ของ​ชิเมอา คือ​ฮักกียาห์ ลูกชาย​ของ​ฮักกียาห์​คือ​อาสายาห์</verse>
				<verse number="31">ต่อ​ไปนี้​คือ​คน​ที่​ดาวิด​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ดูแล​เรื่อง​การ​ร้องเพลง​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ หลังจาก​ที่​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์ ได้​มา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​แล้ว</verse>
				<verse number="32">และ​พวกเขา​ได้​รับใช้​ด้วย​การ​ร้องเพลง​อยู่​ต่อหน้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ หรือ​ที่​เรียก​ว่า​เต็นท์​นัดพบ พวกเขา​รับใช้​อยู่​จนกระทั่ง​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​พวกเขา​ได้​ทำ​งาน​รับใช้​ตาม​ที่​ได้รับ​มอบหมาย​มา และ​ตาม​กฏ​ระเบียบ​ทาง​พิธีกรรม</verse>
				<verse number="33">ต่อ​ไปนี้​คือ​ผู้ที่​ได้รับ​ใช้​ใน​การ​นมัสการ​พร้อม​กับ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา จาก​ตระกูล​โคฮาท คือ เฮมาน​ที่​เป็น​นัก​ร้อง ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอล​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ซามูเอล</verse>
				<verse number="34">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โทอาห์</verse>
				<verse number="35">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศูฟ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาฮาท ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามาสัย</verse>
				<verse number="36">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาซาริยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศฟันยาห์</verse>
				<verse number="37">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ทาหัท ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัสสีร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอบียาสาฟ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคราห์</verse>
				<verse number="38">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสฮาร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคฮาท ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="39">และ​เพื่อนร่วมงาน​ของ​เฮมาน ที่​ยืน​อยู่​ทางขวา​ของ​เขา​คือ อาสาฟ ลูกชาย​ของ​เบเรคิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอา</verse>
				<verse number="40">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มีคาเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​บาอาเสยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลคิยาห์</verse>
				<verse number="41">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอทนี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศราห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาดายาห์</verse>
				<verse number="42">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอธาน ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศิมมาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="43">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาหาท ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เกอร์โชน ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="44">และ​ลูกหลาน​ของ​เมรารี เพื่อนร่วมงาน​ของ​พวกเขา ที่​ยืน​อยู่​ซ้ายมือ คือ​ลูกหลาน​ของ​เมรารี ประกอบ​ด้วย​เอธาน​ลูกชาย​ของ​คีชี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อับดี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลลูค</verse>
				<verse number="45">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาชาบิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามาซิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="46">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัมซี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​บานี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชเมอร์</verse>
				<verse number="47">ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาห์ลี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มูชี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมรารี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="48">บรรดา​ญาติๆ​ของ​ชาว​เลวี ได้​อุทิศตัว​ให้​กับ​งาน​บริการ​ทุกอย่าง​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​เป็น​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="49">แต่​อาโรน​และ​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เขา ได้​ทำ​หน้าที่​เผา​สัตว์​ทั้งตัว​ถวาย​บน​แท่นบูชา​ที่​ใช้​สำหรับ​เรื่องนี้ และ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่น​เครื่อง​หอม รวมทั้ง​ทำงาน​ทุกอย่าง​ภายใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ด้วย และ​พวกเขา​ได้​กำจัด​บาป​และ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล ตาม​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​พระเจ้า​ได้​สั่ง​เอาไว้</verse>
				<verse number="50">ต่อ​ไปนี้​คือ​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาโรน อาโรน​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เอเลอาซาร์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ฟีเนหัส ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อาบีชูวา</verse>
				<verse number="51">ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​บุคคี ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อุสซี ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เศราหิยาห์</verse>
				<verse number="52">ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เมราโยท ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อามาริยาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="53">ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ศาโดก ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อาหิมาอัส</verse>
				<verse number="54">ต่อ​ไปนี้​คือ​ที่​พักอาศัย​ของ​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ตาม​ชุมชน​ของ​พวกเขา ใน​เขตแดน​ของ​พวกเขา ตระกูล​โคฮาท​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ส่วนแรก​ของ​ที่ดิน​ที่​ได้​มอบ​ให้​กับ​ชาวเลวี</verse>
				<verse number="55">พวกเขา​ได้​เมือง​เฮโบรน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ยูดาห์​และ​ทุ่งหญ้า​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="56">แต่​บริเวณ​ท้องทุ่ง​ที่​อยู่​ไกล​ออก​ไป​จาก​เมืองนั้น​และ​พวก​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​เป็น​ของ​คาเลบ​ลูกชาย​ของ​เยฟุนเนห์</verse>
				<verse number="57">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ได้รับ​เมือง​สำหรับ​ลี้ภัย หลาย​เมือง เช่น เมือง​เฮโบรน ลิบนาห์​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​ยาททีร์ เมือง​เอชเทโมอา​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="58">เมือง​ฮีเลน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​เดบีร์​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="59">เมือง​อาชัน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​ยุททาห์​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​เบธเชเมช​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="60">แล้ว​ใน​เขตแดน​ของ​เผ่า​เบนยามิน พวก​ชาว​เลวี​ได้รับ​เมือง​กิเบโอน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​เกบา​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​อาเลเมท​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​อานาโธท​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ ตระกูล​โคฮาท​ได้​เมือง​ไป​ทั้งหมด​สิบสาม​เมือง</verse>
				<verse number="61">และ​จาก​การ​จับ​สลาก ลูกหลาน​ที่​เหลือ​ของ​โคฮาท​ก็​ได้รับ​เมือง​อีก​สิบ​เมือง มา​จาก​ตระกูล​ทั้งหลาย​ใน​เผ่า​ของ​เอฟราอิม เผ่า​ดาน และ​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​เผ่า</verse>
				<verse number="62">ส่วน​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เกอร์โชม​ได้รับ​เมือง​สิบสาม​เมือง​จาก​ชน​เผ่า​อิสสาคาร์ อาเชอร์ นัฟทาลี​และ​คน​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่งหนึ่ง​ที่​อยู่​ใน​บาชาน</verse>
				<verse number="63">ส่วน​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เมรารี พวกเขา​จับ​สลาก​ได้รับ​เมือง​สิบสอง​เมือง จาก​ชน​เผ่า​รูเบน กาด​และ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="64">ดังนั้น ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​จึง​ได้​มอบ​เมือง​ต่างๆ​เหล่านั้น​พร้อมกับ​ทุ่งหญ้า​เลี้ยง​สัตว์​มากมาย​ให้​แก่​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="65">พวก​ชาว​เลวี ได้รับ​เมือง​ทั้งหมด​เหล่านั้น​มา​จาก​ชน​เผ่า​ยูดาห์ สิเมโอน​และ​เบนยามิน จาก​การ​จับสลาก​แบ่งกัน</verse>
				<verse number="66">มี​ตระกูล​บาง​ตระกูล​ใน​กลุ่ม​ลูกหลาน​ของ​โคฮาท​ที่​ได้รับ​เมือง​ต่างๆ​มา​เป็น​เขตแดน​ของ​พวกเขา จาก​ชน​เผ่า​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="67">พวก​เอฟราอิม​ได้​ให้​เมือง​สำหรับ​ลี้ภัย​หลาย​เมือง​แก่​พวกเขา เช่น เมือง​เชเคม​และ​ทุ่งหญ้า​โดย​รอบ​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม เมือง​เกเซอร์​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="68">โยกเมอัม​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​เมือง​เบธโฮโรน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="69">และ​จาก​เผ่า​ดาน เอลเทเค และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​และ​กิบเบโทน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เมือง​อัยยาโลน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​เมือง​กัทริมโมน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="70">พวก​ชาว​อิสราเอล​ยัง​ได้​ให้​เมือง​อาเนอร์​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​เมือง​บิเลอัม​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​ที่​เป็น​ของ​คน​เผ่า​มนัสเสห์​ครึ่ง​หนึ่งนั้น ให้​กับ​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โคฮาทด้วย</verse>
				<verse number="71">ส่วน​ลูกหลาน​ของ​เกอร์โชม ได้รับ​โกลาน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​บาชาน​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​รวมทั้ง​อัชทาโรท​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​มา​จาก​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​คน​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="72">พวกเขา​ได้รับ​เคเดช​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​ดาเบรัท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="73">ราโมท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​และ​อาเนม​รวมทั้ง​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​จาก​เผ่า​อิสสาคาร์</verse>
				<verse number="74">พวกเขา​ได้​มาชาล​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​อับโดน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ หุกอก​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​และ​เรโหบ​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​จาก​เผ่า​อาเชอร์</verse>
				<verse number="75"></verse>
				<verse number="76">พวกเขา​ได้รับ​เคเดช​ใน​กาลิลี​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​ฮัมโมน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​คิริยาธาอิม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​จาก​เผ่า​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="77">ส่วน​พวก​ลูกหลาน​ของ​เมรารี​ที่​เหลือ ต่าง​ก็​ได้​เมือง​มา​จาก​ชน​เผ่า​เศบูลุน​หลาย​เมือง คือ ริมโมโน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​ทาโบร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ</verse>
				<verse number="78">แล้ว​ใน​ที่ดิน​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​เมือง​เยริโค พวกเขา​ได้รับ​เมือง​เบเซอร์​ใน​ที่​แห้งแล้ง​และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​ยาซาห์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เคเดโมท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​รวมทั้ง​เมฟาอัท​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​จาก​เผ่า​รูเบน</verse>
				<verse number="79"></verse>
				<verse number="80">พวกเขา​ได้รับ​เมือง​ราโมท​ที่​อยู่​ใน​กิเลอาด และ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​มาหะนาอิม​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ เฮชโบน​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​และ​ยาเซอร์​กับ​ทุ่งหญ้า​รอบๆ​จาก​ชน​เผ่ากาด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พวก​ลูกหลาน​ของ​อิสสาคาร์​คือ โทลา ปูอาห์ ยาชูบ และ​ชิมโรน รวม​ทั้งหมด​สี่คน</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ลูกชาย​ของ​โทลา​คือ อุสซี เรไฟยาห์ เยรีเอล ยามัย ยิบสัม​และเชมูเอล หัวหน้า​แต่ละ​ครอบครัว​ใน​ตระกูล​โทลา​ล้วน​เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ​มา​หลาย​ชั่ว​อายุ​คน พอ​มา​ถึง​สมัย​ของ​ดาวิด พวกเขา​มี​จำนวน​คน​ถึง​สองหมื่น​สองพัน​หกร้อยคน</verse>
				<verse number="3">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​อุสซี​คือ​อิสราหิยาห์ ลูกชาย​ของ​อิสราหิยาห์​คือ​มีคาเอล โอบาดียาห์ โยเอล​และ​อิสชีอาห์ รวม​ห้าคน พวกเขา​ทุกคน​ล้วนแต่​เป็น​ผู้นำ</verse>
				<verse number="4">และ​นอกเหนือ​จาก​พวกเขาแล้ว ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา มี​สามหมื่น​หกพัน​คน​ที่​พร้อม​จะ​ออก​รบได้ ที่​พวก​เขา​มี​คน​มาก​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พวกเขา​มี​เมีย​หลายคน​และ​มี​ลูกมาก</verse>
				<verse number="5">และ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พวกเขา​จาก​ตระกูล​ทั้งหลาย​ของ​เผ่า​อิสสาคาร์ ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา มี​นักรบ​กล้าหาญ​ทั้งหมด​แปดหมื่น​เจ็ดพันคน</verse>
				<verse number="6">เบนยามิน​มี​ลูกชาย​สาม​คน​คือ เบลา เบเคอร์ และเยดียาเอล</verse>
				<verse number="7">เบลามี​ลูกชาย​ห้า​คน​คือ เอสโบน อุสซี อุสซีเอล เยรีโมท​และอิรี พวกเขา​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา มี​นักรบ​กล้าหาญ​ทั้งหมด​สองหมื่น​สองพัน​สามสิบสี่คน</verse>
				<verse number="8">พวกลูกชาย​ของ​เบเคอร์ คือ เศมิราห์ โยอาช เอลีเยเซอร์ เอลีโอเอนัย อมรี เยเรโมท อาบียาห์ อานาโธท​และอาเลเมท พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบเคอร์</verse>
				<verse number="9">ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อ​สาย​ของ​พวกเขา ซึ่ง​จดบันทึก​ประชาชน​ของ​พวกเขา​แต่ละรุ่น แบ่ง​ออก​ตาม​ชื่อ​หัวหน้า​แต่ละ​ครอบครัว พวกเขา​มี​ทหาร​กล้า​ทั้งหมด​สองหมื่น​สองร้อยคน</verse>
				<verse number="10">ลูกชาย​ของ​เยดียาเอล​คือ บิลฮาน ลูกชาย​ของ​บิลฮาน​คือ​เยอูช เบนยามิน เอฮูด เคนาอะนาห์ เศธาน ทารชิช​และอาหิชาฮาร์</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​เหล่านี้​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยดียาเอล​และ​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว พวกเขา​มี​ทหาร​กล้า​จำนวน​ทั้งหมด​หนึ่งหมื่น​เจ็ดพัน​สองร้อยคน​ที่​พร้อม​ออกรบ</verse>
				<verse number="12">และชุปปิม​กับ​หุปปิม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอียร์ หุชิม​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาเฮอร์</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ลูกชาย​ของ​นัฟทาลี​คือ ยาเซเอล กูนี เยเซอร์​และชัลลูม พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาง​บิลฮาห์</verse>
				<verse number="14">พวก​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์​คือ อัสรีเอล ซึ่ง​เกิด​จาก​เมียน้อย​ชาว​อารัม​ของเขา นาง​ได้​คลอด​มาคีร์​ที่​เป็น​พ่อ​ของ​กิเลอาด</verse>
				<verse number="15">และ​มาคีร์​ก็​หา​เมีย​ให้​กับ​หุปปิม​และ​ชุปปิม พี่สาว​ของ​มาคีร์​ชื่อ​มาอาคาห์ ลูกชาย​คน​ที่​สอง​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เศโลเฟหัด เศโลเฟหัด​มี​แต่​ลูกสาว</verse>
				<verse number="16">นาง​มาอาคาห์​ที่​เป็น​เมีย​ของ​มาคีร์​ได้​คลอด​ลูกชาย​ออก​มา​และ​นาง​ได้​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​เปเรช ส่วน​น้องชาย​ของเขา​ชื่อ​ว่า​เชเรช และ​ลูกชาย​ของ​เปเรช​ก็​คือ​อุลาม​และราเคม</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​อุลาม​คือ​เบดาน พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกหลาน​ของ​กิเลอาด​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาคีร์​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="18">ส่วน​ฮัมโมเลเคท น้องสาว​ของ​เขา​ก็​มี​ลูก​ชื่อ อิชโฮด อาบีเยเซอร์​และมาลาห์</verse>
				<verse number="19">และ​ลูกชาย​ของ​เชมิดา​คือ​อาหิยัน เชเคม ลิคฮี​และอานียัม</verse>
				<verse number="20">พวก​ลูกหลาน​ของ​เอฟราอิม​คือ ชูเธลาห์ และ​ลูกชาย​ของ​ชูเธลาห์​คือ​เบเรด ลูกชาย​ของ​เบเรด​คือ​ทาหัท ลูกชาย​ของ​ทาหัท​คือ​เอเลอาดาห์ ลูกชาย​ของ​เอเลอาดาห์​คือ​ทาหัท</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​ทาหัท​คือ​ศาบาด ลูกชาย​ของ​ศาบาด​คือ​ชูเธลาห์ และ​ลูกชาย​คน​อื่น​ของ​เอฟราอิม​ก็​คือ​เอเซอร์​และ​เอเลอัด พวกชาว​กัท​ที่​เกิด​ใน​ดินแดน​แห่งนั้น​ได้​ฆ่า​เอเซอร์​และ​เอเลอัด เพราะ​สอง​คนนั้น​ไป​ขโมย​วัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="22">เอฟราอิม​ที่​เป็น​พ่อ​ของ​พวกเขา​เศร้าโศก​อยู่​หลายวัน และ​พี่น้อง​ทั้งหลาย​ของเขา​ได้​มา​ปลอบโยนเขา</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เขา​ก็​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เมีย​ของเขา​และ​นาง​ก็​ตั้งท้อง​จน​คลอด​ลูกชาย​ออก​มา​คนหนึ่ง เขา​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า​เบรียาห์ เพราะ​เรื่อง​เลวร้าย​ได้​เกิดขึ้น​กับ​ครอบครัว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">ลูกสาว​ของ​เอฟราอิม​คือ​เชเอราห์ และ​นาง​ได้​สร้าง​เบธโฮโรนล่าง เบธโฮโรนบน และ​เมือง​อุสเซนเชเอราห์</verse>
				<verse number="25">เรฟาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอฟราอิม เรฟาห์​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เรเชฟ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เทลาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ทาหาน</verse>
				<verse number="26">ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​ลาดาน ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อัมมีฮูด ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เอลีชามา</verse>
				<verse number="27">ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​นูน ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​โยชูวา</verse>
				<verse number="28">ต่อไปนี้​คือ​เมือง​ต่างๆ​และ​ที่ดิน​ที่​ลูกหลาน​ของ​เอฟราอิม​อาศัย​อยู่ คือ​เบธเอล​และ​ตาม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของมัน ทางตะวันออก​ไป​สุด​ที่​นาอารัน และ​ทางตะวันตก​ไป​สุด​ที่​เกเซอร์ เชเคม​และ​อัยยาห์ รวมทั้ง​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="29">เรื่อยไป​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ที่​ติด​กับ​เขตแดน​ของ​มนัสเสห์ คือ​เมือง​เบธชาน ทา​อานาค เมกิดโด และโดร์ พร้อมกับ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​เมือง​เหล่านั้น​ใน​บริเวณนั้น พวก​ลูกหลาน​ของ​โยเซฟ​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล​ได้​อาศัย​อยู่​ตาม​สถานที่​เหล่านี้</verse>
				<verse number="30">พวก​ลูกชาย​ของ​อาเชอร์​คือ อิมนาห์ อิชวาห์ อิชวี เบรียาห์​และเสราห์​น้องสาว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="31">ลูกชาย​ของ​เบรียาห์​คือ เฮเบอร์​และ​มัลคีเอล​ที่​เป็น​พ่อ​ของ​บิรซาอิธ</verse>
				<verse number="32">เฮเบอร์​เป็น​พ่อ​ของ​ยาเฟล็ท โชเมอร์ โฮธาม​และ​ชูวา​น้องสาว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">ลูกชาย​ของ​ยาเฟล็ท​คือ​ปาสัค บิมฮาล​และ​อัชวาท พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาเฟล็ท</verse>
				<verse number="34">ลูกชาย​ของ​เชเมอร์ คือ อาหิ โรกาห์ เยฮุบบาห์ และอารัม</verse>
				<verse number="35">ลูกชาย​ของ​เฮเลม​ที่​เป็น​น้องชาย​ของ​โชเมอร์ คือ​โศฟาห์ อิมนา เชเลช​และอามัล</verse>
				<verse number="36">ลูกชาย​ของ​โศฟาห์​คือ สุอาห์ ฮารเนเฟอร์ ชูอัล เบรี อิมราห์</verse>
				<verse number="37">เบเซอร์ โฮด ชัมมา ชิลชาห์ อิธราน​และเบเอรา</verse>
				<verse number="38">ลูกชาย​ของ​เยเธอร์ คือ เยฟุนเนห์ ปิสปา​และอารา</verse>
				<verse number="39">ลูกชาย​ของ​อุลลา คือ อาราห์ ฮันนีเอล และรีเซีย</verse>
				<verse number="40">คนเหล่านี้​ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาเชอร์ พวกเขา​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว พวกเขา​เป็น​สุดยอด​คน เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ เป็น​ผู้นำ​ที่​ยิ่งใหญ่ ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา มี​สองหมื่น​หกพัน​คน​ที่​พร้อม​จะ​ออกรบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เบนยามิน​เป็น​พ่อ​ของ​เบลา ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​คนแรก​ของเขา คน​ที่สอง​คือ​อัชเบล คน​ที่สาม​คือ​อาหะราห์</verse>
				<verse number="2">คน​ที่สี่​คือ​โนฮาห์ และ​คน​ที่ห้า​คือ​ราฟา</verse>
				<verse number="3">เบลา​มี​ลูกชาย คือ​อัดดาร์ เกรา อาบีฮูด</verse>
				<verse number="4">อาบีชูวา นาอามาน อาโหอาห์</verse>
				<verse number="5">เกรา เชฟูฟาน และหุราม</verse>
				<verse number="6">ต่อไปนี้​คือ​พวกลูกชาย​ของ​เอฮูด (พวก​เขา​ล้วน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​พวกเขา​ใน​เมือง​เกบา และ​พวกเขา​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​ที่​มานาฮาท)</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​มี​ชื่อ​ว่า นาอามาน อาหิยาห์​และ​เกรา เกรา​ได้​กวาด​ต้อน​พวก​เขา​ไป เกรา​เป็น​พ่อ​ของ​อุสซาห์​และ​อาหิฮูด</verse>
				<verse number="8">ภายหลัง​จาก​ที่​ชาหะราอิม​ได้​หย่า​ขาด​จาก​นาง​หุชิม​และ​นาง​บาอารา​เมีย​ของ​เขา​แล้ว ชาหะราอิม​ก็​ได้​มี​ลูกชาย​อีก​หลาย​คน​ใน​ประเทศ​ของ​พวก​โมอับ</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​มี​ลูกชาย​กับ​นางโฮเดช​เมีย​ของ​เขา ลูกๆ​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า โยบับ ศิเบีย เมชา มัลคาม</verse>
				<verse number="10">เยอูส สาเคีย และ​มิรมาห์ พวกเขา​เหล่านี้​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาหะราอิม​และ​เป็น​ผู้นำ​ของ​ครอบครัวด้วย</verse>
				<verse number="11">ชาหะราอิม​ยัง​ได้​มี​ลูก​กับ​นางหุชิม ชื่อ​อาบิทูบ และ เอลปาอัลด้วย</verse>
				<verse number="12">พวกลูกชาย​ของ​เอลปาอัล คือ เอเบอร์ มิชอัม และ​เชเมด เชเมด​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​เมือง​โอโน และ​เมือง​โลด​พร้อมกับ​พวก​หมู่บ้าน​ของมัน</verse>
				<verse number="13">เบรียาห์​และ​เชมา​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​อัยยาโลน พวกเขา​ได้​ขับไล่​พวกชาว​กัท​ออก​ไป​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="14">พวก​พี่น้อง​ของ​พวกเขา​ยัง​มี อาหิโย ชาชัก และ​เยเรโมท</verse>
				<verse number="15">เศบาดิยาห์ อาราด เอเดอร์ มีคาเอล อิชปาห์ และ​โยฮา ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบรียาห์</verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17">เศบาดิยาห์ เมชุลลาม ฮิสคี เฮเบอร์ อิชเมรัย อิสลิยาห์ และ​โยบับ ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลปาอัล</verse>
				<verse number="18"></verse>
				<verse number="19">ยาคิม ศิครี ศับดี เอลีเยนัย ศิลเลธัย เอลีเอล อาดายาห์ เบไรอาห์ และ​ชิมราท ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="20"></verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">อิชปาน เอเบอร์ เอลีเอล</verse>
				<verse number="23">อับโดน ศิครี ฮานัน</verse>
				<verse number="24">ฮานันยาห์ เอลาม อันโธธียาห์</verse>
				<verse number="25">อิฟเดยาห์​และ​เปนูเอล ล้วน​เป็น​พวกลูกชาย​ของ​ชาชัก</verse>
				<verse number="26">ชัมเชรัย เชหะรียาห์ อาธาลิยาห์ ยาอาเรชียาห์ เอลียาห์​และ​ศิครี ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม</verse>
				<verse number="27"></verse>
				<verse number="28">คน​เหล่านี้​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ของเขา พวกนี้​ถูก​บันทึก​ไว้​ใน​ฐานะ​ผู้นำ​ใน​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อ​สาย​ของ​พวกเขา พวกเขา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">เยอีเอล​ซึ่ง​เป็น​ผู้ก่อตั้ง​เมือง​กิเบโอน​ได้อาศัย​อยู่​ใน​เมืองนั้น (เมีย​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​มาอาคาห์)</verse>
				<verse number="30">ลูกชาย​คนแรก​ของเขา​ชื่อ​อับโดน และ​ตามมา​ด้วย​ศูร์ คีช บาอัล เนอร์ นาดับ</verse>
				<verse number="31">เกโดร์ อาหิโย เศเคอร์ และมิกโลท</verse>
				<verse number="32">มิกโลท​เป็น​พ่อ​ของ​ชิเมอาห์ และ​พวกเขา​กับ​ญาติๆ​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​พวก​พี่น้อง​ของ​เขา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">เนอร์​เป็น​พ่อ​ของ​คีช คีช​เป็น​พ่อ​ของ​ซาอูล และ​ซาอูล​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​โยนาธาน มัลคีชูวา อาบีนาดับ​และ​เอชบาอัล</verse>
				<verse number="34">ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​คือ เมริบบาอัล​ซึ่ง​ต่อมา​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="35">พวกลูกชาย​ของ​มีคาห์​คือ​ปิโธน เมเลค ทาเรีย​และอาหัส</verse>
				<verse number="36">อาหัส​เป็น​พ่อ​ของ​เยโฮอัดดาห์ เยโฮอัดดาห์​เป็น​พ่อ​ของ​อาเลเมท อัสมาเวท​และ​ศิมรี ศิมรี​เป็น​พ่อ​ของ​โมซา</verse>
				<verse number="37">โมซา​เป็น​พ่อ​ของ​บิเนอา บิเนอามี​ลูกชาย​ชื่อ​ราฟาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​เอเลอาสาห์ ที่​มี​ลูกชาย​ชื่อ​อาเซล</verse>
				<verse number="38">อาเซล​มี​ลูกชาย​หก​คน​คือ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดียาห์​และ​ฮานัน พวกเขา​ล้วน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาเซล</verse>
				<verse number="39">ส่วน​พวก​ลูกชาย​ของ​เอเชก​น้องชาย​ของ​อาเซล คือ อุลาม​ลูกชาย​คน​แรก เยอูช​ลูกชาย​คน​ที่สอง​และ​เอลีเฟเลท​ลูกชาย​คน​ที่สาม</verse>
				<verse number="40">พวก​ลูกชาย​ของ​อุลาม เป็น​พวกนักรบ​ที่​กล้าหาญ​ที่​ใช้​ธนู​และ​ลูกศร​เป็น​อาวุธ พวกเขา​มี​ลูกชาย​และ​หลานชาย​มากมาย​ถึง​หนึ่งร้อย​ห้าสิบคน คนเหล่านี้​ล้วน​เป็น​คน​เผ่า​เบนยามิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ชื่อ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​จดไว้​ใน​บัญชี​ราย​ชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา ที่​ได้​บันทึก​อยู่​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล ประชาชน​ของ​ยูดาห์​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ใน​บาบิโลน เพราะ​พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">คน​กลุ่ม​แรก​ที่​ได้​กลับ​มา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​อีกครั้งหนึ่ง คือ​ชาวอิสราเอล​บางคน พวกนักบวช พวก​ชาวเลวี และ​พวกผู้รับใช้​ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="3">ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ก็​มี​ประชาชน​บางส่วน​ที่​เป็น​ชาว​ยูดาห์ ชาว​เบนยามิน ชาว​เอฟราอิม และ​ชาว​มนัสเสห์​อาศัย​อยู่ คือ</verse>
				<verse number="4">อุธัย​ลูกชาย​ของ​อัมมีฮูด ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อมรี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิมรี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​บานี บานี​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="5">พวกคนชิโลห์ คือ อาสายาห์​ลูกชาย​หัว​ปี และ​พวกลูกชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เศราห์ คือ เยอูเอล​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม หกร้อย​เก้าสิบคน</verse>
				<verse number="7">พวก​คน​เบนยามิน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม คือ สัลลู​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โฮดาวิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​หัสเสนูอาห์</verse>
				<verse number="8">อิบเนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม เอลาห์​ลูกชาย​ของ​อุสซี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มิครี และ​เมชุลลาม​ลูกชาย​ของ​เชฟาทิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรอูเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิบนียาห์</verse>
				<verse number="9">และ​บรรดา​พี่น้อง​ของ​เขา​ซึ่ง​นับ​ได้​ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา​มี​ทั้งหมด​เก้าร้อย​ห้าสิบหก​คน พวกเขา​ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​หัวหน้า​ของ​ครอบครัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">พวกนักบวช ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม คือ เยดายาห์ เยโฮยาริบ ยาคีน</verse>
				<verse number="11">และ​อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศาโดก ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมราโยท ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ อาหิทูบ​เป็น​หัวหน้า​ดูแล​งาน​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ยัง​มี​อาดายาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ปาชเฮอร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัลคิยาห์ และ​มาอาสัย​ลูกชาย​ของ​อาดีเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาเซราห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมชิลเลมิท ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="13">รวมทั้ง​บรรดา​ญาติๆ​ของ​พวกเขา บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​พวกเขา​ด้วย มี​จำนวน​ทั้งสิ้น​หนึ่งพัน​เจ็ดร้อย​หกสิบคน ที่​สามารถ​ทำงาน​รับใช้​อยู่​ภายใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">พวก​ที่​มา​จาก​ชาว​เลวี ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม คือ เชไมอาห์​ลูกชาย​ของ​หัสชูบ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัสรีคัม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาชาบิยาห์ พวกเขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เมรารี</verse>
				<verse number="15">ยัง​มี บัคบัคคาร์ เฮเรซ กาลาล​และ​มัทธานิยาห์​ลูกชาย​ของ​มีคา ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ศิครี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="16">และ​ยัง​มี​โอบาดียาห์​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​กาลาล​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยดูธูน และ​เบเรคยาห์​ลูกชาย​ของ​อาสา ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลคานาห์ เบเรคยาห์​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​ชาว​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="17">พวก​คน​เฝ้า​ประตู ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม คือ ชัลลูม อักขูบ ทัลโมน อาหิมาน ญาติ​ของ​พวกเขา​ที่​ชื่อ ชัลลูม​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ได้​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู​ของ​กษัตริย์​ที่​หัน​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก และ​ต่อไปนี้​คือ​ชื่อ​ของ​คน​ที่​เฝ้า​ประตู​ใน​พวก​ค่าย​ของ​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="19">ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​โคเร ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอบียาสาฟ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคราห์​กับ​บรรดา​ญาติๆ​ของ​ครอบครัว​เขา พวก​โคราห์​รับผิดชอบ​งาน​รับใช้ และ​การ​เฝ้า​ทาง​เข้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เคย​ทำ​มา​ก่อน คือ​ทำ​หน้าที่​เฝ้า​ดูแล​ทาง​เข้า​ค่าย​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">ใน​อดีต ฟีเนหัส​ลูกชาย​ของ​เอเลอาซาร์ เป็น​หัวหน้า​คน​เฝ้า​ประตู พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="21">เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เมเชเลมิยาห์​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​ทาง​เข้า​เต็นท์​นัดพบ</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​ได้รับ​เลือก​ให้​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​ทาง​เข้า​มี​จำนวน​ทั้งหมด​สองร้อย​สิบสอง​คน ชื่อ​ของ​พวกเขา​ได้​จด​ไว้​ใน​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา​ที่​อยู่​ตาม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​พวกเขา ดาวิด​และ​ซามูเอล​ผู้ที่​เห็น​นิมิต ได้​เลือก​พวกเขา​ออก​มา​เพื่อ​ให้​ประ​จำ​การ​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​เหล่านี้ ก็​เพราะ​พวกเขา​เป็น​คน​ที่​ไว้วางใจ​ได้</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​และ​บรรดา​ลูกหลาน​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​จึง​ได้​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู​ทางเข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ก็​คือ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ นั่นเอง</verse>
				<verse number="24">บรรดา​คน​เฝ้า​ประตู​อยู่​ประจำ​ทั้งสี่​ด้าน​คือ ด้าน​ตะวันออก ด้าน​ตะวันตก ด้าน​เหนือ​และ​ด้าน​ใต้</verse>
				<verse number="25">และ​บรรดา​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ที่​อยู่​ตาม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ก็​ต้อง​มา​ช่วย​พวกเขา​เป็น​ระยะๆ​ครั้งละ​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="26">แต่​สำหรับ​หัวหน้า​คน​เฝ้า​ประตู​ทั้งสี่​คนนี้​จะ​ต้อง​อยู่​ประจำ พวกเขา​เป็น​ชาว​เลวี​และ​พวกเขา​ก็​ได้​ทำ​หน้าที่​ดูแล​ห้อง​ต่างๆ​และ​ห้อง​สมบัติ​ทั้งหลาย​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">พวกเขา​ใช้​เวลา​ตลอด​ทั้ง​คืน​ใน​การ​เดิน​ตรวจตรา​รอบๆ​วิหาร​เพราะ​มัน​เป็น​หน้าที่​ของ​พวกเขา​ที่​ต้อง​เฝ้า​วิหาร​ไว้​ใน​เวลา​กลางคืน​และ​คอย​เปิด​มัน​ใน​ทุกๆ​เช้า</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​บาง​คน​ทำ​หน้าที่​คอย​ดูแล​พวก​ภาชนะ​ต่างๆ​ที่​ใช้​ใน​วิหาร พวกเขา​จะ​คอย​นับ​ของ​เหล่านี้​เมื่อ​มี​คน​นำ​มา​คืน และ​เมื่อ​มี​คน​เอา​ออก​ไปใช้</verse>
				<verse number="29">บางคน​ก็​ทำ​หน้าที่​ดูแล​เครื่องใช้​และ​ภาชนะ​ที่​สงวนไว้​สำหรับ​พระเจ้า และ​ดูแล​แป้ง​อย่างดี เหล้าองุ่น น้ำมันมะกอก เครื่อง​หอม​และ​เครื่องเทศ ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="30">แต่​ลูกหลาน​ของ​เหล่า​นักบวช​พวกนี้​จะ​เป็น​ผู้​ผสม​นำ​มัน​สำหรับ​เครื่องเทศ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="31">ชาว​เลวี​คนหนึ่ง​ชื่อ มัททีธิยาห์ เขา​มี​หน้าที่​รับผิดชอบ​เรื่อง​การ​ทำ​ขนมปัง​แผ่น เขา​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ชัลลูม ที่​เป็น​ชาว​โคราห์</verse>
				<verse number="32">เพื่อน​ชาว​โคฮาท​ของ​เขา​บางคน​มี​หน้าที่​ใน​การ​เตรียม​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​วางไว้​ถวาย​ใน​ทุก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="33">ต่อไปนี้​คือ​พวก​นักร้อง​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่างๆ​ของ​ชาว​เลวี ที่​อยู่​ประจำ​ใน​ห้อง​ต่างๆ​ของ​วิหาร​โดย​ไม่​ต้อง​ทำ​หน้าที่​อื่นๆ​เพราะ​พวกเขา​ต้อง​รับผิดชอบ​งาน​ภายใน​วิหาร​ตลอด​ทั้งวัน​ทั้งคืน</verse>
				<verse number="34">คน​พวกนี้​คือ​หัวหน้า​ครอบครัว​ต่างๆ​ของ​คน​เลวี ซึ่ง​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา​ใน​ฐานะ​หัวหน้า พวกเขา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="35">เยอีเอล​ซึ่ง​เป็น​ผู้​ก่อตั้ง​เมือง​กิเบโอน ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น (เมีย​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​มาอาคาห์)</verse>
				<verse number="36">ลูกชาย​คนแรก​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​อับโดน ตาม​มา​ด้วย​ศูร์ คีช บาอัล เนอร์ นาดับ</verse>
				<verse number="37">เกโดร์ อาหิโย เศคาริยาห์ และมิกโลท</verse>
				<verse number="38">มิกโลท​เป็น​พ่อ​ของ​ชิเมอัม พวกเขา​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​บรรดา​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พวกเขา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="39">เนอร์​เป็น​พ่อ​ของ​คีช คีช​เป็น​พ่อ​ของ​ซาอูล ซาอูล​เป็น​พ่อ​ของ​โยนาธาน มัลคีชูวา อาบีนาดับ​และเอชบาอัล</verse>
				<verse number="40">ลูกชาย​ของ​โยนาธาน​คือ​เมริบบาอัล และ​เมริบบาอัล​ก็​เป็น​พ่อ​ของ​มีคาห์</verse>
				<verse number="41">พวก​ลูกชาย​ของ​มีคาห์​คือ ปิโธน เมเลค ทาเรีย​และอาหัส</verse>
				<verse number="42">อาหัส​เป็น​พ่อ​ของ​ยาดาห์ ยาดาห์ เป็น​พ่อ​ของ​อาเลเมท อัสมาเวท​และ​ศิมรี ส่วน​ศิมรี​เป็น​พ่อ​ของ​โมซา</verse>
				<verse number="43">โมซา​เป็น​พ่อ​ของ​บิเนอา ที่​มี​ลูกชาย​คือ​เรไฟยาห์ ที่​มี​ลูกชาย​คือ​เอเลอาสาห์ ที่​มี​ลูกชาย​คือ​อาเซล</verse>
				<verse number="44">อาเซล​มี​ลูกชาย​หกคน คือ อัสรีคัม โบเครู อิชมาเอล เชอาริยาห์ โอบาดียาห์​และฮานัน พวกเขา​คือ​ลูกชาย​ของ​อาเซล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​สู้​รบกับ​ชาว​อิสราเอล และ​คน​อิสราเอล​ก็​ได้​วิ่งหนี​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ถูก​ฆ่าตาย​เป็น​จำนวน​มาก​บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="2">ชาว​ฟีลิสเตีย​ไล่​ติดตาม​ซาอูล​กับ​บรรดา​ลูกชาย​ของเขา​ไป และ​ได้​ฆ่า​โยนาธาน อาบีนาดับ​และมัลคีชูวา​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ซาอูล</verse>
				<verse number="3">ซาอูล​ไม่​สามารถ​ต้านทาน​การ​สู้รบ​ได้​อีก​ต่อ​ไป และ​พลธนู​ก็​ยิง​ลูกธนู​มา​ถูก​เขา และ​ตัว​เขา​ก็​เริ่ม​สั่นเทิ้ม​ด้วย​ความกลัว พล​ธนู​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">ซาอูล​จึง​พูด​กับ​คน​ถือ​อาวุธ ของ​เขา​ว่า “ดึง​ดาบ​ของ​เจ้า​ออก​มา​แทง​เราซะ เพื่อ​ว่า​คน​ที่​ไม่ได้​ขลิบ พวกนั้น​จะ​ได้​ไม่​มา​ทรมาน​ล้อเลียน​เรา” แต่​คน​ถือ​อาวุธนั้น​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​เพราะ​กลัว​มาก ซาอูล​จึง​ชัก​ดาบ​ของ​ตน​ออก​มา และ​ล้ม​ทับ​ดาบนั้น​จน​ตาย</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คน​ถือ​อาวุธ​นั้น​เห็น​ว่า​ซาอูล​ตาย​แล้ว เขา​ก็​ล้ม​ทับ​ดาบ​ของ​เขา​ตาย​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ซาอูล​และ​ลูกชาย​ทั้ง​สาม​คน​ของ​เขา​รวมทั้ง​ครอบครัว​ของ​เขา​จึง​ตาย​กันหมด</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ที่​อยู่​ใน​หุบเขา​เห็น​ว่า​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​ได้​หนี​ไป​และ​ตายแล้ว พวก​เขา​จึง​ได้​ละทิ้ง​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​และ​วิ่งหนี​เอา​ตัว​รอด แล้ว​พวก​ฟีลิสเตีย​ก็​เข้า​มา​อยู่​อาศัย​ใน​เมือง​ของ​พวก​เขาแทน</verse>
				<verse number="8">วัน​ต่อมา พวก​ฟีลิสเตีย​ได้​มา​เก็บ​เอา​สิ่งของ​มีค่า​จาก​ศพ​และ​พวกเขา​ก็​ได้​พบ​ศพ​ของ​ซาอูล​กับ​ลูกชาย​ของ​เขา​นอน​ตาย​อยู่​บน​ภูเขา​กิลโบอา</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​จึง​ถอด​เสื้อผ้า​ของ​ซาอูล​ออก​และ​ตัด​หัว​ของ​เขา พวกเขา​เอา​หัว​ของ​ซาอูล​และ​เสื้อ​เกราะไป และ​ให้​คน​ส่งข่าว​ออก​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ฟีลิสเตีย เพื่อ​ประกาศ​ข่าวดีนี้​กับ​พวก​รูป​เคารพ​ของ​พวก​เขา และ​กับ​ประชาชน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">และ​พวกเขา​ก็​ได้​เอา​เสื้อ​เกราะ​ไป​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ของ​พวกเขา และ​เอา​หัว​ของ​ซาอูล​ตอก​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระ​ดาโกน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​ยาเบชกิเลอาด​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​พวก​ฟีลิสเตีย​ได้​ทำ​กับ​ซาอูล</verse>
				<verse number="12">เหล่า​ผู้​กล้า​ทั้งหมด​จึง​ได้​ไป​แย่ง​ศพ​ของ​ซาอูล​กับ​ศพ​ของ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เขา และ​นำ​กลับ​มา​ที่​ยาเบช-กิเลอาด แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​ฝัง​กระดูก​ของ​ซาอูล​กับ​ลูกๆ​ไว้​ใต้​ต้น​โอ๊ค​ใน​ยาเบช-กิเลอาด และ​อด​อาหาร​ให้​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="13">ซาอูล​ตาย​ก็​เพราะ​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​เขา​ต่อ​พระยาห์เวห์ เขา​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เขา​ยัง​ได้​ไป​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​พวก​คน​ทรงเจ้า</verse>
				<verse number="14">แทน​ที่​จะ​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์นำ พระองค์​จึง​ได้​ฆ่า​เขา​ตาย​และ​เอา​แผ่นดิน​ของ​เขา​มอบ​ให้​กับ​ดาวิด​ลูกชาย​ของเจสซี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​รวม​ตัว​กัน​มา​หา​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน​และ​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “ดูเถิด พวกเรา​ก็​เป็น​ญาติ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="2">แม้ว่า​เมื่อ​ก่อน​ซาอูล​จะ​เป็น​กษัตริย์ แต่​ตัว​ท่าน​ก็​คือ​ผู้นำ​ที่​แท้จริง​ของ​อิสราเอล​ใน​สนาม​รบ และ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ก็​ได้​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘เจ้า​จะ​เป็น​อย่าง​ผู้เลี้ยง​อิสราเอล​ประชาชน​ของเรา และ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้ปกครอง​เหนือ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา’”</verse>
				<verse number="3">พวก​ผู้ใหญ่​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​มา​หา​กษัตริย์​ดาวิด​ที่​เมือง​เฮโบรน​และ​ดาวิด​ก็​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​พวกเขา​ใน​เมืองนั้น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​ก็​ได้​เจิม​ให้​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ไว้​ผ่าน​ทาง​ซามูเอล</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​และ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​ยกทัพ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม ตอนนั้น​เยรูซาเล็ม​มี​ชื่อ​เรียกว่า​เยบุส เพราะ​คน​เยบุส​อาศัย​อยู่​ที่นั่น พวก​คน​เยบุส​เป็น​คน​ดั้งเดิม​ของ​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="5">ชาว​เมือง​เยบุส​พูด​กับ​ดาวิด​ว่า “เจ้า​บุก​เข้า​มา​ไม่​ได้​หรอก” แต่​ดาวิด​ก็​สามารถ​ยึด​ป้อม​ศิโยน ไว้ได้ (ซึ่ง​ปัจจุบัน​เป็น​เมือง​ของ​ดาวิด)</verse>
				<verse number="6">ดาวิด​จึง​พูด​ว่า “ใคร​ที่​โจมตี​เยบุส​ได้ จะ​ได้​เป็น​หัวหน้า​และ​แม่ทัพ” โยอาบ​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์​ก็​ปีน​ขึ้น​ไป​ได้​เป็น​คนแรก เขา​จึง​ได้​กลาย​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​สร้าง​วัง​ของ​เขา​อยู่​ใน​ป้อมนั้น จึง​ได้​เรียก​สถานที่​แห่งนั้น​ว่า​เมือง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​ได้​สร้าง​เมือง​ขึ้น​มา​ใหม่​ล้อมรอบ​ทุกด้าน ตั้ง​แต่​มิลโล ไป​จน​ตลอด​โดย​รอบ และ​โยอาบ​ก็​ได้​ซ่อมแซม​เมือง​ส่วน​ที่​เหลือ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="9">ดาวิด​ยิ่ง​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ​และ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​ก็​สถิต​อยู่​กับเขา</verse>
				<verse number="10">คน​เหล่านี้​คือ​หัวหน้า​นักรบ​ของ​ดาวิด ที่​สนับ​สนุน​เขา​อย่าง​เต็มที่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ดาวิด​ร่วม​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เพื่อ​ให้​เขา​เป็น​กษัตริย์​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ต่อ​ไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​เหล่า​นักรบ​ของ​ดาวิด ยาโชเบอัม​ชาว​ฮัคโมนี​เป็น​หัวหน้า​ของ​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน เขา​ได้​ใช้​หอก​ของ​เขา​ต่อสู้​กับ​คน​สามร้อย​คน​และ​ได้​ฆ่า​พวกนั้น​ตาย​หมด​ใน​คราว​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">ต่อ​จาก​เขา​คือ เอเลอาซาร์​ลูกชาย​ของ​โดโด จาก​ตระกูล​อาโหอาห์ ซึ่ง​เป็น​หนึ่ง​ใน​สุดยอด​นักรบ​สาม​คนนั้น</verse>
				<verse number="13">เขา​เคย​อยู่​กับ​ดาวิด​ที่​ปัสดัมมิม​เมื่อ​ครั้ง​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​รวม​ตัว​กัน​ขึ้น​ที่​นั่น​เพื่อ​ทำ​สงคราม สถานที่นั้น​เต็มไปด้วย​ข้าว​บาร์เลย์ คน​อิสราเอล​ต่าง​หลบหนี​เอา​ตัว​รอด​จาก​พวก​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="14">แต่​เอเลอาซาร์​กับ​คน​ของ​เขา กลับ​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​ทุ่งนา​แห่งนั้น​และ​ต่อสู้​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย จน​ได้รับ​ชัยชนะ พระยาห์เวห์​ได้​นำ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​ให้​กับ​พวก​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">ครั้ง​หนึ่ง สามคน​จาก​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน​ได้​ปีน​หน้าผา​ลง​ไป​พบ​กับ​ดาวิด​ที่​ถ้ำ​อดุลลัม ใน​ขณะ​ที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​กำลัง​ตั้งค่าย​อยู่​ที่​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="16">ใน​เวลานั้น ดาวิด​อยู่​ใน​ป้อม​กำบัง​และ​พวก​กอง​ทหาร​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ก็​อยู่​ที่​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​รู้สึก​คิดถึง​บ้าน และ​เปรย​ออก​มา​ว่า “ถ้า​มี​ใคร​เอา​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​ของ​เบธเลเฮม​ที่​อยู่​ข้าง​ประตู​มา​ให้​เรา​ดื่ม​ซะหน่อย​ก็​คง​จะ​ดีนะ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ทหาร​ทั้ง​สาม​คน​นั้น​ก็​ได้​ตี​ฝ่า​ค่าย​ของ​พวก​ฟีลิสเตีย​ออก​ไป และ​ได้​ตัก​น้ำ​จาก​บ่อน้ำ​ของ​เบธเลเฮม​ที่​อยู่​ข้าง​ประตู​เมือง​และ​นำ​มัน​กลับ​มา​ให้​กับ​ดาวิด แต่​ดาวิด​ไม่​ยอม​ดื่ม​น้ำนั้น แต่​เขา​กลับ​เท​มัน​ออก​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">เขา​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พระเจ้า​ของ​เรา​ลงโทษ​เรา ถ้า​เรา​ทำ​อย่างนี้ จะ​ให้​เรา​ดื่ม​เลือด​ของ​คน​พวกนี้​ที่​ต้อง​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​นำ​น้ำนี้​มา​ให้​กับ​เรา​ได้​ยังไง” ดาวิด​จึง​ไม่​ยอม​ดื่ม​น้ำนั้น และ​นี่​ก็​คือ​สิ่ง​ที่​นักรบ​ทั้งสาม​คน​ได้​ทำไป</verse>
				<verse number="20">อาบีชัย​ที่​เป็น​น้อง​ชาย​ของ​โยอาบ เขา​เป็น​หัวหน้า​ของ​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน เขา​ได้​ใช้​หอก​ของ​เขา​ฆ่า​คน​สาม​ร้อย​คน​ตาย​จนหมด แต่​เขา​ไม่​ได้​รวม​อยู่​ใน​ทหาร​กล้า​สาม​คนนั้น</verse>
				<verse number="21">อาบีชัย​ได้รับ​เกียรติ​มาก​กว่า​ทหาร​คน​อื่นๆ​ใน​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน​นั้น และ​เขา​ก็​ได้​กลาย​เป็น​หัวหน้า​ของ​คน​เหล่า​นั้น แต่​ไม่​ได้​รวม​อยู่​ใน​ทหาร​กล้า​สาม​คน​นั้น</verse>
				<verse number="22">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​ที่​มา​จาก​ขับเซเอล เป็น​คน​กล้า​หาญ​ที่​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​จดจำ​ไว้​เหมือน​กัน เขา​เป็น​คน​ฆ่า​นัก​รบ​ชาว​โมอับ​ที่​เก่ง​ที่สุด​สอง​คน​และ​ยัง​ได้​ลง​ไป​ฆ่า​สิงโต​ใน​บ่อน้ำ​ใน​วัน​ที่​หิมะ​ตก​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เขา​ยัง​ได้​ฆ่า​ชาว​อียิปต์​คน​หนึ่ง​ที่​มี​รูปร่าง​ใหญ่​โต สูง​ถึง​ห้า​ศอก ชาย​คน​นั้น​ถือ​หอก​ที่​ใหญ่​และ​หนัก​มาก แต่​เบไนยาห์​ได้​ไป​ต่อสู้​กับ​เขา​ด้วย​ไม้เท้า​เพียง​อัน​เดียว เขา​แย่ง​หอก​จาก​มือ​ของ​คน​อียิปต์ และ​ฆ่า​อียิปต์​คน​นั้น​ตาย​ด้วย​หอก​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="24">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​ได้​ทำ​ไป เขา​ไม่​ได้​รวม​อยู่​ใน​ทหาร​กล้า​สาม​คน​นั้น</verse>
				<verse number="25">เขา​ได้รับ​เกียรติ​มาก​กว่า​ทหาร​คน​อื่นๆ​ใน​กอง​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ที่​แบ่ง​เป็น​กลุ่ม​ละ​สาม​คน แต่​เขา​ไม่​ได้​รวม​อยู่​ใน​ทหาร​กล้า​สาม​คน​นั้น ดาวิด​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เขา​เป็น​หัวหน้า​ทหาร​รักษา​พระองค์</verse>
				<verse number="26">พวก​นักรบ​ที่​กล้าหาญ​ประกอบ​ไปด้วย อาสาเฮล​ที่​เป็น​น้องชาย​ของ​โยอาบ เอลฮานัน​ลูกชาย​ของ​โดโด​จาก​เมือง​เบธเลเฮม</verse>
				<verse number="27">ชัมโมท​ชาว​ฮาโรด เฮเลส​ชาว​เปโลน</verse>
				<verse number="28">อิรา​ลูกชาย​ของ​อิกเขช​จาก​เมือง​เทโคอา อาบีเยเซอร์​จาก​เมือง​อานาโธท</verse>
				<verse number="29">สิบเบคัย​ชาว​หุชาห์ อิลัย​ชาว​อาโหอาห์</verse>
				<verse number="30">มาหะรัย​จาก​เมือง​เนโทฟาห์ เฮเลด​ลูกชาย​ของ​บาอานาห์​จาก​เมือง​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="31">อิททัย​ลูกชาย​ของ​รีบัย​จาก​เมือง​กิเบอาห์​ของ​ชาว​เบนยามิน เบไนยาห์​ชาว​ปิราโธน</verse>
				<verse number="32">หุรัย​ที่​มา​จาก​ลุ่มแม่น้ำ​กาอัช อาบีเอล​ชาว​อารบา</verse>
				<verse number="33">อัสมาเวท​ชาว​บาฮูริม เอลียาบา​ชาว​ชาอัลโบน</verse>
				<verse number="34">ฮาเชม​ชาว​กิโซน โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​ชากี​ชาว​ฮาราร์</verse>
				<verse number="35">อาหิอัม​ลูกชาย​ของ​สาคาร์​ชาว​ฮาราร์ เอลีฟัล​ลูกชาย​ของอูระ</verse>
				<verse number="36">เฮเฟอร์​ชาว​เมเคราไธด์ อาหิยาห์​ชาว​เปโลน</verse>
				<verse number="37">เฮสโร​ชาว​คารเมล นาอารัย​ลูกชาย​ของ​เอสบัย</verse>
				<verse number="38">โยเอล​น้อง​ชาย​ของ​นาธัน มิบฮาร์​ลูกชาย​ของ​ฮากรี</verse>
				<verse number="39">เศเลก​ชาว​อัมโมน นาหะรัย​จาก​เมือง​เบเอโรท (เป็น​คน​ถือ​อาวุธ​ของ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์)</verse>
				<verse number="40">อิรา​ชาว​อิทไรต์ กาเรบ​ชาว​อิทไรต์</verse>
				<verse number="41">อุรียาห์​ชาว​ฮิตไทต์ ศาบาด​ลูกชาย​ของ​อัคลัย</verse>
				<verse number="42">อาดีนา​ลูกชาย​ของ​ชิซา​ชาว​รูเบน (อาดีนา​เป็น​หัวหน้า​คนหนึ่ง​ของ​ชาว​รูเบน​และ​คน​อีก​สามสิบ​คน​ที่​อยู่​กับเขา)</verse>
				<verse number="43">ฮานัน​ลูกชาย​ของ​มาอาคาห์ โยชาฟัท​ชาว​มิทเน</verse>
				<verse number="44">อุสชียา​ชาว​อัชทาโรท ชามา​และ​เยอีเอล​ลูกชาย​ของ​โฮธาม​ชาว​อาโรเออร์</verse>
				<verse number="45">เยดียาเอล​ลูกชาย​ชิมรี​และ​น้องชาย​ของ​เขา​ที่​ชื่อ​โยฮา​เป็น​ชาว​ทิไซต์</verse>
				<verse number="46">เอลีเอล​ชาว​มาหะไวต์ ทั้งเยรีบัย​และ​โยชาวิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลนาอัม อิทมาห์​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="47">เอลีเอล โอเบด​และ​ยาอาซีเอล​ชาว​เมโซบัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​คน​ที่​มา​หา​ดาวิด​ที่​ศิกลาก​ใน​ขณะ​ที่​ดาวิด​ยัง​หลบ​ซ่อน​ตัว​จาก​ซาอูล​ลูกชาย​ของ​คีช พวกเขา​อยู่​ใน​หมู่​นักรบ​ทั้งหลาย​ที่​ช่วยเหลือ​ดาวิด​ใน​สนามรบ</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​เป็น​นัก​ธนู​และ​สามารถ​ยิง​ธนู​หรือ​เหวี่ยง​ก้อนหิน​จาก​เชือกสลิง​ได้​ทั้ง​มือซ้าย​และ​มือขวา พวกเขา​มา​จาก​เผ่า​เบนยามิน ซึ่ง​เป็น​ญาติ​กับซาอูล</verse>
				<verse number="3">อาหิเยเซอร์​ผู้นำ​ของ​พวกเขา โยอาช​ลูกชาย​ของ​เชมาอาห์​ชาว​เมือง​กิเบอาห์ เยซีเอล​และ​เปเลท​ลูกชาย​ของ​อัสมาเวท เบราคาห์ และ​เยฮู​ชาว​อานาโธท</verse>
				<verse number="4">อิชมัยอาห์​จาก​เมือง​กิเบโอน (เขา​เป็น​นักรบ​คนหนึ่ง​ใน​หมู่​นักรบ​สามสิบ​คน​และ​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กอง​ทหาร​สามสิบ​คนนั้นด้วย) เยเรมียาห์ ยาฮาซีเอล โยฮานัน โยซาบาด​ชาว​เมือง​เกเดราห์</verse>
				<verse number="5">เอลูซัย เยรีโมท เบอัล​ยาห์ เชมาริยาห์ เชฟาทิยาห์​จาก​ตระกูล​ฮารูฟห์</verse>
				<verse number="6">และ​จาก​ตระกูล​โคราห์ มี เอลคานาห์ อิสชีอาห์ อาซาเรล โยเอเซอร์ และยาโชเบอัม</verse>
				<verse number="7">แล้ว​มี​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม​จาก​เมือง​เกโดร์ คือ​โยเอลาห์​และเศบาดิยาห์</verse>
				<verse number="8">จาก​ชาว​กาด​ที่​ได้​หลบหนี​ไป​หา​ดาวิด​ที่​ป้อม ใน​ทะเลทราย มี​ทั้ง​พวก​นักรบ คน​ที่​พร้อม​ที่​จะ​ออก​รบ ผู้ที่​ชำนาญ​ใน​การ​ใช้​โล่​และ​หอก พวกเขา​ล้วน​ดุร้าย​เหมือน​กับ​สิงโต​และ​รวดเร็ว​เหมือน​เนื้อทราย บน​ภูเขา คือ</verse>
				<verse number="9">เอเซอร์​หัวหน้า​ของ​พวกเขา โอบาดียาห์​เป็น​รอง​ที่สอง เอลีอับ​เป็น​ที่สาม</verse>
				<verse number="10">มิชมันนาห์​เป็น​คน​ที่​สี่ เยเรมียาห์​เป็น​คน​ที่ห้า</verse>
				<verse number="11">อัททัย​เป็น​คน​ที่หก เอลีเอล​เป็น​คน​ที่เจ็ด</verse>
				<verse number="12">โยฮานัน​เป็น​คน​ที่แปด เอลซาบาด​เป็น​คน​ที่เก้า</verse>
				<verse number="13">เยเรมียาห์​เป็น​คน​ที่สิบ และ​มัคบันนัย​เป็น​คน​ที่​สิบเอ็ด</verse>
				<verse number="14">ชาว​กาด​เหล่านี้​ล้วน​เป็น​ผู้นำ​ของ​กองทัพ ซึ่ง​ถ้า​ขนาด​เล็ก​ที่สุด​ก็​คือ​ผู้นำ​กองร้อย ใหญ่​ที่สุด​ก็​คือ​ผู้นำ​กองพัน</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่านี้​คือ​คน​ที่​ได้​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ตอน​เดือน​ที่หนึ่ง ที่​มี​น้ำ​ไหล​บ่า​ล้นตลิ่ง และ​พวกเขา​ได้​ขับ​ไล่​ผู้คน​ที่​อยู่​ตาม​พวก​หุบเขา​ทั้ง​ฝั่ง​ตะวันออก​และ​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​กระเจิด​กระเจิงไป</verse>
				<verse number="16">มี​ชาว​เบนยามิน​บาง​กลุ่ม​และ​ชาว​ยูดาห์​ที่​มา​เข้า​ร่วม​กับ​ฝ่าย​ของ​ดาวิด​ที่​ป้อม​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​ได้​ออก​ไป​พบ​กับ​พวกเขา​และ​พูด​ว่า “ถ้า​พวก​ท่าน​มาหา​เรา​อย่าง​มิตร เพื่อ​ที่​จะ​มา​ช่วยเรา เรา​ก็​ยินดี​ที่​จะ​ให้​พวก​ท่าน​เข้า​ร่วม​กับ​เรา แต่​ถ้า​พวก​ท่าน​จะ​มา​เพื่อ​ที่​จะ​ทรยศ​เรา ทั้งๆที่​เรา​ไม่​ได้​ทำ​อะไรผิด ขอ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา มอง​เห็น​และ​ลงโทษ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระวิญญาณ​ก็​ลง​มา​ที่​ตัว​อามาสัย​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ของ​กองทัพ​ที่​แบ่ง​ทหาร​พิเศษ​ออก​เป็น​หน่วยๆ​หน่วย​ละ​สามคน และ​เขา​ก็​พูด​ออก​มาว่า “พวกเรา​อยู่​ฝ่าย​ของ​ท่าน ดาวิด พวกเรา​ล้วน​อยู่​กับ​ท่าน ลูกชาย​ของ​เจสซี ความสงบสุข ความสงบสุข​จง​อยู่​กับ​ท่านเถิด และ​ความสงบสุข​จง​อยู่​กับ​ผู้ที่​ช่วย​เหลือ​ท่านเถิด เพราะ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ได้​ช่วย​เหลือ​ท่านแล้ว” ดาวิด​จึง​ต้อนรับ​พวกเขา​และ​แต่งตั้ง​ให้​พวกเขา​เป็น​ผู้นำ​ของ​กอง​ทหาร​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="19">คน​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​บางคน​ได้​หลบหนี​ไป​เข้า​กับ​พวก​ของ​ดาวิดด้วย ตอน​ที่​ดาวิด​ได้​ยกทัพ​มา​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​ซาอูล (แต่​ดาวิด​ยัง​ไม่ทัน​ได้​ช่วย​พวก​ฟีลิสเตีย​รบ เพราะ​พวก​หัวหน้า​ของ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ปรึกษา​กัน​แล้ว​เห็น​ว่า​ควร​ส่ง​ตัว​ดาวิด​กลับไป พวก​เขา​คุย​กัน​แล้วว่า “ดาวิด​จะ​หนี​ทัพ​ไป​หา​ซาอูล​นาย​ของ​เขา​และ​มัน​จะ​ทำ​ให้​หัว​ของ​พวกเรา​หลุด​ออก​จาก​บ่าได้”)</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ดาวิด​ไป​ถึง​ศิกลาก ก็​มี​คน​จาก​เผ่า​มนัสเสห์​หลบ​หนี​ทัพ​มา​เข้า​ร่วม​กับเขา คือ อัดนาห์ โยซาบาด เยดียาเอล มีคาเอล โยซาบาด เอลีฮู​และศิลเลธัย​ซึ่ง​เป็น​บรรดา​หัวหน้า​กองพัน​ของ​เผ่า​มนัสเสห์</verse>
				<verse number="21">และ​พวกเขา​ก็​ได้​ช่วยเหลือ​ดาวิด​ใน​การ​ต่อสู้​กับ​กองทัพ​ผู้​บุกรุก​เพราะ​พวกเขา​ล้วน​เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ​และ​พวกเขา​ก็​ได้​เป็น​แม่ทัพ​อยู่​ใน​กองทัพ​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="22">มี​คน​เข้า​มา​ร่วม​อยู่​ฝ่ายเดียว​กับ​ดาวิด​เพิ่ม​ขึ้น​วันแล้ว​วันเล่า เพื่อ​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​เขา จนกระทั่ง​เขา​มี​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่​เหมือน​กองทัพ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">ต่อไปนี้​คือ​คน​ที่​พร้อม​ออก​รบ ที่​มา​อยู่​ฝ่าย​เดียว​กับ​ดาวิด​ใน​เมือง​เฮโบรน เพื่อ​จะ​มอบ​อาณาจักร​ของ​ซาอูล​ให้​กับ​ดาวิด​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้</verse>
				<verse number="24">จาก​เผ่า​ของ​ยูดาห์ มี​หกพัน​แปดร้อย​คน ที่​ถือ​โล่​และ​หอก​เข้า​มา​รับใช้​ใน​กองทัพ</verse>
				<verse number="25">จาก​เผ่า​สิเมโอน มี​ทหาร​กล้า​เจ็ดพัน​หนึ่งร้อยคน</verse>
				<verse number="26">จาก​เผ่า​เลวี มี​สี่พัน​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="27">และ​เยโฮยาดา​ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​ของ​ครอบครัว​อาโรน​ก็​นำ​คน​มา​ด้วย​สามพัน​เจ็ดร้อย​คน</verse>
				<verse number="28">และ​นักรบ​หนุ่ม​ศาโดก​ก็​มา​พร้อม​กับ​แม่ทัพ​ใน​ครอบครัว​ของ​เขา​อีก​ยี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="29">จาก​เผ่า​เบนยามิน ซึ่ง​เป็น​พี่น้อง​ของ​ซาอูล มี​จำนวน​สามพัน​คน ซึ่ง​เกือบ​ทั้งหมด​ยัง​คง​จงรัก​ภักดี​กับ​ครอบครัว​ของ​ซาอูล​จนกระทั่ง​เวลานั้น</verse>
				<verse number="30">จาก​เผ่า​เอฟราอิม มี​นักรบ​ที่​กล้าหาญ​จำนวน​สองหมื่น​แปดร้อย​คน พวกเขา​ล้วน​เป็น​ผู้ที่​มี​ชื่อเสียง​ใน​ตระกูล​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="31">จาก​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​คน​เผ่า​มนัสเสห์ มี​จำนวน​หนึ่งหมื่น​แปดพัน​คน พวกเขา​ถูก​ขานชื่อ​ออก​มา เพื่อ​ไป​เชิญ​ดาวิด​ให้​มา​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="32">จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ มี​หัวหน้า​สองร้อย​คน ผู้ที่​เข้าใจ​สถานะการณ์​ใน​เวลานั้น และ​รู้​ว่า​อิสราเอล​ควร​จะ​ทำ​อะไร​รวมทั้ง​ญาติๆ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ภายใต้​คำสั่ง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">จาก​เผ่า​เศบูลุน มี​จำนวน​ห้าหมื่น​คน ที่​ต่าง​ก็​มา​ด้วย​จุด​มุ่งหมาย​เดียวกัน พวกเขา​พร้อม​รบ ถูก​ฝึก​ให้​ใช้​อาวุธ​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="34">จาก​เผ่า​นัฟทาลี มี​แม่ทัพ​หนึ่งพัน​คน​และ​คน​ใน​กองทัพ​ที่​มา​กับ​พวกเขา​อีก​สามหมื่น​เจ็ดพัน​คน ซึ่ง​มี​โล่​และ​หอก​เป็น​อาวุธ</verse>
				<verse number="35">จาก​เผ่า​ดาน มี​จำนวน​สองหมื่น​แปดพัน​หกร้อย​คน​พร้อม​อาวุธ</verse>
				<verse number="36">จาก​เผ่า​อาเชอร์ มี​จำนวน​สี่หมื่น​คน เตรียม​พร้อม​สำหรับ​งาน​รับใช้​ใน​กองทัพ และ​พร้อมรบ</verse>
				<verse number="37">จาก​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน จาก​คน​เผ่า​รูเบน เผ่ากาด และ​ครึ่งหนึ่ง​ของ​คน​เผ่า​มนัสเสห์ มี​จำนวน​หนึ่งแสน​สองหมื่น​คน มี​อาวุธ​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="38">พวก​นักรบ​ทั้งหมดนี้​ได้​มา​รวม​ตัว​กัน​เพื่อ​ออก​ศึก พวกเขา​ได้​ยกทัพ​ไป​ถึง​เมือง​เฮโบรน และ​ได้​เห็นพ้อง​ต้องกัน​ที่​จะ​ยก​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล และ​อิสราเอล​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​เห็นดีด้วย​ที่​จะ​ยก​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="39">พวกเขา​ได้​ร่วม​กิน​ดื่ม​อยู่​ที่นั่น​กับ​ดาวิด​เป็น​เวลา​สามวัน​เพราะ​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ได้​จัดเตรียม​อาหาร​ไว้​ให้แล้ว</verse>
				<verse number="40">ส่วน​เพื่อน​บ้าน​ทั้งหลาย​ที่​มา​จาก​แดน​ไกล อย่าง​เผ่า​อิสสาคาร์ เผ่า​เศบูลุน​และ​เผ่า​นัฟทาลี ต่าง​ก็​ได้​บรรทุก​เอา​อาหาร​มา​ให้​กับ​พวกเขา ด้วย​ขบวน​ลา อูฐ ล่อ​และ​วัว พวกเขา​ขน​เอา​แป้ง ขนมมะเดื่อ ลูกเกด เหล้าองุ่น​และ​น้ำมันมะกอก วัว​ตัวผู้​และ​แกะ​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​มาให้ เพราะ​ใน​เวลานั้น​ชาว​อิสราเอล​ต่าง​ก็​เฉลิม​ฉลอง​กัน​อย่าง​มี​ความสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ดาวิด​ได้​ปรึกษา​หารือ​กับ​บรรดา​ผู้นำ​กองพัน​และ​ผู้นำ​กองร้อย รวมทั้ง​เหล่า​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​พูด​ใน​ที่ประชุม​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ว่า “ถ้า​พวก​ท่าน​เห็นดีด้วย​และ​เป็น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา​ต้องการ เรา​จะ​ส่ง​คน​ส่งข่าว​ไป​ถึง​ญาติๆ​ของ​พวกเรา​ทั่วทั้ง​แผ่นดิน​ของ​อิสราเอล รวมทั้ง​เหล่า​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​ตาม​เมือง​แห่ง​ทุ่งหญ้า​เลี้ยงสัตว์​ทั้งหลายนั้น เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มา​ร่วม​กับ​พวกเรา</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวกเรา​จะ​ได้​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​มา​ไว้​ท่าม​กลาง​พวกเรา เพราะ​ตั้งแต่​ใน​สมัย​ของ​ซาอูลแล้ว พวกเรา​ไม่​เคย​ไปหา​พระเจ้า​เพื่อ​ขอ​คำปรึกษา​จาก​พระองค์เลย”</verse>
				<verse number="4">ที่ประชุม​ทั้งหมด​ต่าง​เห็นดี​ด้วย เพราะ​พวกเขา​ทุกคน​ชอบ​ความคิดนี้</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​จึง​เรียก​ประชุม​อิสราเอล​ทั้งหมด​ตั้งแต่​แม่น้ำ​ชิโหร์​ใน​ประเทศ​อียิปต์​ไป​จนถึง​เมือง​เลโบฮามัท เพื่อ​ที่​จะ​ร่วม​กัน​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​มา​จาก​คิริยาท-เยอาริม</verse>
				<verse number="6">และ​ดาวิด​กับ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​บาอาลาห์​ซึ่ง​ก็​คือ​เมือง​คิริยาท-เยอาริม​ที่​เป็น​ของ​ชาว​ยูดาห์ เพื่อ​จะ​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​มา​จาก​ที่นั่น ซึ่ง​ก็​คือ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​เหนือ​ทูตสวรรค์​มีปีก​สององค์ เป็น​หีบ​ที่​ได้รับ​การ​เรียกขาน​ตาม​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ได้​ขนย้าย​หีบ​ใบนั้น​มา​จาก​บ้าน​ของ​อาบีนาดับ​ด้วย​เกวียน​เล่มใหม่ และ​อุสซาห์​กับ​อาหิโย​เป็น​คน​ขับ​เกวียน​เล่มนั้น</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​เฉลิม​ฉลอง​กัน​อย่าง​สุดเหวี่ยง​ต่อหน้า​พระเจ้า ด้วย​การ​ร้องเพลง เล่น​พิณใหญ่ พิณเล็ก กลองรำมะนา ฉาบ และแตร</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​มา​ถึง​ที่​ลานนวด​ข้าว​ของ​คิโดน วัว​เกิด​เดิน​สะดุด อุสซาห์​ก็​ได้​ยื่น​มือ​ของ​เขา​ออก​ไป​จับ​หีบนั้นไว้</verse>
				<verse number="10">ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​จุด​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​อุสซาห์ พระองค์​จึง​ฟาด​เขา​ที่นั่น เพราะ​อุสซาห์​ได้​ยื่น​มือ​ไป​จับ​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์ อุสซาห์​จึง​ตาย​อยู่​ที่นั่น​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ดาวิด​รู้สึก​โกรธ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ระเบิด​ความโกรธ​ใส่​อุสซาห์ สถานที่นั้น​จึง​มี​ชื่อ​เรียกว่า​เปเรศ-อุสซาห์ มา​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="12">ใน​วันนั้น​ดาวิด​รู้สึก​เกรง​กลัว​พระเจ้า เขา​พูด​ว่า “อย่างนี้​จะ​ให้​เรา​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​กลับ​ไป​บ้าน​กับ​เรา​ได้​ยังไงกัน”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ดาวิด​ก็​ไม่​ยอม​นำ​หีบ​ใบนั้น​ไป​ที่​เมือง​ของ​ดาวิด​กับ​เขา​ด้วย แต่​กลับ​ทิ้ง​มัน​ไว้​ที่​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​ซึ่ง​เป็น​ชาวกัท</verse>
				<verse number="14">หีบ​ของ​พระเจ้า​ยังคง​อยู่​กับ​ครอบครัว​ของ​โอเบดเอโดม​ใน​บ้าน​ของ​เขา​เป็น​เวลา​สามเดือน และ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ครอบครัว​ของ​โอเบดเอโดม​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ​ได้​ส่ง​คน​ส่งข่าว​มาหา​ดาวิด พร้อม​กับ​ส่ง​ไม้​ซุง​สน​ซีดาร์​มา​หลายท่อน พวก​ช่าง​ตัดแต่งหิน และ​พวก​ช่างไม้​เพื่อ​มา​สร้าง​วัง​ให้​กับเขา</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​เขา​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล เพราะ​อาณาจักร​ของ​เขา​เจริญ​รุ่งเรือง​ขึ้น​อย่าง​มาก พระเจ้า​ทำ​อย่างนี้​เพราะ​เห็นแก่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​มี​เมีย​มากขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​มี​ลูกชาย ลูกสาว​มากขึ้น</verse>
				<verse number="4">ต่อไปนี้​คือ​ชื่อ​ของ​ลูกๆ​เขา​ที่​เกิด​ใน​เยรูซาเล็ม คือ​ชัมมุอา โชบับ นาธัน ซาโลมอน</verse>
				<verse number="5">อิบฮาร์ เอลีชูอา เอลเปเลท</verse>
				<verse number="6">โนกาห์ เนเฟก ยาเฟีย</verse>
				<verse number="7">เอลีชามา เบเอลยาดา และเอลีเฟเลท</verse>
				<verse number="8">ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้ยิน​ว่า​ดาวิด​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ทั้งหมด พวก​ฟีลิสเตีย​ทั้งหมด​จึง​ได้​บุกขึ้น​มาหาเขา เมื่อ​ดาวิด​ได้ยิน​เข้า​จึง​ได้​ออก​มา​เผชิญหน้า​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">พวก​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​บุก​ขึ้น​มา​ถึง​หุบเขา​เรฟาอิม</verse>
				<verse number="10">ดาวิด​ได้​ถาม​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย​หรือไม่ และ​พระองค์​จะ​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​ข้าพเจ้า​หรือเปล่า” พระยาห์เวห์​ตอบ​ดาวิด​ว่า “ไป​ต่อสู้​กับ​พวกเขาเถิด และ​เรา​จะ​มอบ​พวกนั้น​ไว้​ใน​กำ​มือ​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​กับ​คน​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ฟีลิสเตีย​ที่​บาอัลเปราซิม​และ​สามารถ​เอา​ชนะ​คน​เหล่านั้น​ได้ ดาวิด​พูดว่า “พระเจ้า​ได้​ทะลุทะลวง​ศัตรู​ของ​เรา​ไป​ผ่านทาง​มือ​เรา​เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​ทะลุทะลวง​เขื่อน​ออก​มา” ดังนั้น​สถานที่นั้น​จึง​มี​ชื่อ​เรียกว่า บาอัล-เปราซิม</verse>
				<verse number="12">พวก​ฟีลิสเตีย​ได้​ละทิ้ง​พระ​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​ไว้​ที่นั่น และ​ดาวิด​ก็​ได้​สั่ง​ให้​เผา​พวกมัน​ทิ้ง​จนหมด</verse>
				<verse number="13">พวก​ฟีลิสเตีย​ได้​บุก​มา​ที่​หุบเขา​อีก​ครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">และ​ดาวิด​ได้​ปรึกษา​กับ​พระเจ้า​อีก และ​พระเจ้า​บอก​กับ​เขา​ว่า “อย่า​โจมตี​พวกเขา​ตรงหน้า แต่​ให้​อ้อม​ไป​โจมตี​พวกเขา​จาก​ทางด้าน​พุ่มบาคา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ฝีเท้า​บน​ยอด​ของ​พุ่ม​บาคา ให้​ออก​ไป​สู้รบ​ได้​ทันที เพราะ​นั่น​เป็น​เสียง​ของ​พระเจ้า​ที่​กำลัง​ออก​นำหน้า​เจ้า​ไป​มี​ชัย​เหนือ​กองทัพ​ของ​ฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="16">ดาวิด​ทำ​ตาม​ที่​พระเจ้า​สั่ง​เขาไว้ และ​ดาวิด​กับ​กองทัพ​ของ​เขา​ก็​สามารถ​เอา​ชนะ​กองทัพ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ได้​ทั้งหมด​ตลอด​เส้นทาง​จาก​เมือง​กิเบโอน​ไป​จนถึง​เมือง​เกเซอร์</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ชื่อเสียง​ของ​ดาวิด​ก็​แพร่กระจาย​ออก​ไป​ยัง​ประเทศ​ทั้งหลาย​และ​พระยาห์เวห์​ทำให้​ทุกๆ​ชนชาติ​เกรง​กลัวเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ดาวิด​ได้​สร้าง​วัง​ของ​เขา​เอง​ขึ้น​ใน​เมือง​ของดาวิด และ​เขา​ได้​เตรียม​สร้าง​สถานที่​สำหรับ​หีบ​ของ​พระเจ้าด้วย เขา​ได้​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​หลังหนึ่ง​สำหรับ​หีบ​ใบนั้น</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ดาวิด​พูด​ว่า “คน​ที่​ไม่​ใช่​ชาว​เลวี​ห้าม​มา​ถือ​หีบ​ของ​พระเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​พวก​เลวี​ให้​มา​เป็น​ผู้​ถือ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ให้​มา​รับใช้​พระองค์​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​เรียก​ประชุม​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ที่​จะ​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​ไว้​ยัง​สถานที่​ที่​เขา​ได้​จัด​เตรียมไว้</verse>
				<verse number="4">และ​ดาวิด​ก็​ได้​รวบรวม​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​และ​ชาวเลวี</verse>
				<verse number="5">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​โคฮาท มี​อุรีเอล​เป็น​หัวหน้า พร้อมกับ​ญาติๆ​ของ​เขา​อีก​หนึ่งร้อย​ยี่สิบคน</verse>
				<verse number="6">จาก​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เมรารี มี​อาสายาห์​เป็น​หัวหน้า พร้อม​กับ​ญาติๆ​ของ​เขา​อีก​สองร้อย​ยี่สิบคน</verse>
				<verse number="7">จาก​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เกอร์โชม มี​โยเอล​เป็น​หัวหน้า​พร้อมกับ​ญาติๆ​ของ​เขา​อีก​หนึ่งร้อย​สามสิบคน</verse>
				<verse number="8">จาก​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เอลีซาฟาน มี​เชไมอาห์​เป็น​หัวหน้า​พร้อมกับ​ญาติๆ​ของ​เขา​อีก​สองร้อยคน</verse>
				<verse number="9">จาก​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​เฮโบรน มี​เอลีเอล​เป็น​หัวหน้า​พร้อมกับ​ญาติๆ​ของ​เขา​อีก​แปดสิบคน</verse>
				<verse number="10">จาก​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​อุสซีเอล มี​อัมมีนาดับ​เป็น​หัวหน้า​พร้อมกับ​ญาติๆ​ของ​เขา​อีก​หนึ่งร้อย​สิบสองคน</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​ก็​เรียก​ตัว​นักบวช​ศาโดก​และ​นักบวช​อาบียาธาร์​รวมทั้ง​ชาว​เลวี​ซึ่ง​ประกอบ​ด้วย อุรีเอล อาสายาห์ โยเอล เชไมอาห์ เอลีเอล​และ​อัมมีนาดับ​เข้าพบ</verse>
				<verse number="12">และ​เขา​ก็​ได้​พูด​กับ​คน​เหล่านั้น​ว่า “พวกท่าน​คือ​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​ชาวเลวี พวกท่าน​และ​ญาติๆ​ของ​พวกท่าน​จะ​ต้อง​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์ เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ผู้นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ไป​ไว้​ยัง​สถานที่​ที่​เรา​ได้​จัดเตรียม​ไว้ให้</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พวกท่าน​ไม่​ได้​ไป​กับ​พวกเรา​ใน​ครั้งแรก​เพื่อ​ไป​หาม​หีบนั้น จึง​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้​ระเบิด​ความโกรธ​ใส่​พวกเรา เพราะ​พวกเรา​ไม่​ได้​ปรึกษา​กับ​พระองค์​ว่า​จะ​ทำ​เรื่องนี้​อย่างไรดี​ถึง​จะ​เหมาะสม”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เหล่านักบวช​และ​ชาว​เลวี​จึง​ได้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​เพื่อ​ที่​จะ​ไป​นำ​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="15">และ​ชาว​เลวี​ก็​ได้​เป็น​ผู้​หาม​หีบ​ของ​พระเจ้า​ไว้​บน​บ่า​ด้วย​คานหาม เหมือน​กับ​ที่​โมเสส​ได้​สั่ง​ไว้​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">ดาวิด​ยัง​ได้​บอก​กับ​พวก​หัวหน้า​ของ​ชาวเลวี ให้​แต่งตั้ง​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ขึ้น​เป็น​นักร้อง เพื่อ​คอย​เปล่งเสียง​ร้องเพลง​อย่าง​ชื่นชม​ยินดี​ไป​พร้อม​กับ​เสียง​เครื่อง​ดนตรี​ต่างๆ​(มี​ทั้ง​เสียง​พิณใหญ่ พิณเล็ก และฉาบ)</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น ชาวเลวี​จึง​ได้​แต่งตั้ง​เฮมาน​ลูกชาย​โยเอล และ​อาสาฟ​ลูกชาย​ของ​เบเรคิยาห์ ออก​มา​จาก​บรรดา​ญาติๆ​ของเขา และ​ยัง​ได้​แต่งตั้ง​เอธาน​ลูกชาย​ของ​คูชายาห์​ออก​จาก​บรรดา​พี่น้อง​ชาว​เมรารี​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ได้​แต่งตั้ง​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ขึ้น​เป็น​ผู้ช่วย​คนเหล่านี้ คือ เศคาริยาห์ ยาอาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล อุนนี เอลีอับ เบไนยาห์ มาอาเสอาห์ มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ​และมิกเนยาห์ และ​ให้​โอเบดเอโดม​กับ​เยอีเอล​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู</verse>
				<verse number="19">เหล่า​นักร้อง​ซึ่ง​ประกอบ​ไป​ด้วย​เฮมาน อาสาฟ​และ​เอธาน​ต้อง​เล่น​ฉาบ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="20">เศคาริยาห์ อาซีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล อุนนี เอลีอับ มาอาเสอาห์​และเบไนยาห์​เล่น​พิณใหญ่​ใน​แบบ​ของ​อาลาโมท</verse>
				<verse number="21">ส่วน​มัททีธิยาห์ เอลีเฟเลหุ มิกเนยาห์ โอเบดเอโดม เยอีเอล​และอาซาซิยาห์​เล่น​พิณเล็ก​ใน​แบบ​ของ​เชมินิท</verse>
				<verse number="22">เคนานิยาห์​ที่​เป็น​ผู้นำ​ใน​การ​ร้องเพลง​ของ​ชาว​เลวี​เป็น​คน​ร้อง​นำ​เพราะ​เขา​มี​ความ​ชำนาญ​ใน​ด้านนี้</verse>
				<verse number="23">เบเรคิยาห์​และ​เอลคานาห์​เป็น​นาย​ประตู​เฝ้า​หีบ​ใบนั้น</verse>
				<verse number="24">เหล่า​นักบวช คือ เชบานิยาห์ โยชาฟัท เนธันเอล อามาสัย เศคาริยาห์ เบไนยาห์​และเอลีเยเซอร์​เป็น​คน​เป่าแตร​ต่อหน้า​หีบ​ของ​พระเจ้า โอเบดเอโดม​และ​เยฮียาห์​เป็น​นาย​ประตู​เฝ้า​หีบ​ใบนั้น​ด้วย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="25">ดาวิด เหล่า​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​และ​บรรดา​ผู้นำ​กองพัน​ก็​ได้​ไป​นำ​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​มาจาก​บ้าน​ของ​โอเบดเอโดม​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="26">และ​พระเจ้า​ก็​ได้​ช่วย​เหลือ​พวก​ชาวเลวี​ที่​กำลัง​แบก​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น พวกเขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เป็น​วัว​ตัวผู้​เจ็ดตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ดตัว</verse>
				<verse number="27">ดาวิด ชาว​เลวี​ทั้งหมด​ที่​แบก​หีบ​กับ​พวก​นักร้อง​และ​เคนานิยาห์​ผู้นำ​วง​นักร้อง ต่างก็​สวม​เสื้อ​ชุดยาว​ที่​ทำ​จาก​ผ้า​ลินิน​อย่างดี และ​ดาวิด​ก็​สวม​เอโฟด​ที่​ทำ​จาก​ลินิน​ด้วย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ได้​ร่วม​ขบวน​ไป​กับ​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ พร้อมกับ​ร้อง​ตะโกน​ไป​อย่าง​สนุก​สนาน พวกเขา​ได้​เป่า​แตร​เขา​สัตว์ แตร​ธรรมดา เล่น​ฉาบ พิณใหญ่​และ​พิณเล็ก​ไปด้วย</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​เข้า​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด นาง​มีคาล​ลูกสาว​ของ​ซาอูล​ได้​มอง​ออก​ไป​ที่​หน้าต่าง​และ​เห็น​ดาวิด​กำลัง​เต้นรำ​และ​เล่น​สนุก​สนาน​อยู่ นาง​จึง​คิด​ดูถูก​เขา​ในใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวกเขา​ได้​นำ​เอา​หีบ​ของ​พระเจ้า​เข้า​มา​วางไว้​ภายใน​เต็นท์​ที่​ดาวิด​ได้​จัดตั้ง​ขึ้น​โดยเฉพาะ และ​พวกเขา​ก็​ได้​เผา​สัตว์​ทั้งตัว​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา และ​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ดาวิด​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านั้น​เสร็จแล้ว เขา​ก็​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ประชาชน​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ก็​ได้​แจกจ่าย​ขนมปัง​หนึ่ง​ก้อน เค้ก​อินทผลัม​กับ​ขนมลูกเกดอัด​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน​ทั้งชาย​และ​หญิง</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ได้​แต่งตั้ง​ชาว​เลวี​บางคน​ให้​ไป​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ให้​เฉลิม​ฉลอง​พระเกียรติ ขอบคุณ​และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="5">อาสาฟ​ได้​เป็น​หัวหน้า​และ​มี​เศคาริยาห์​เป็น​ผู้ช่วย ยัง​มี เยอีเอล เชมิราโมท เยฮีเอล มัททีธิยาห์ เอลีอับ เบไนยาห์ โอเบดเอโดม และเยอีเอล เป็น​ผู้​เล่น​พิณใหญ่​และ​พิณเล็ก ส่วน​อาสาฟ​เป็น​คน​ตีฉาบ</verse>
				<verse number="6">นักบวช​เบไนยาห์​กับ​นักบวช​ยาฮาซีเอล​เป็น​คน​เป่าแตร​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​แห่ง​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​เป็น​ประจำ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ใน​วันนั้น​เอง ดาวิด​ก็​ได้​ทำ​หน้าที่​เป็น​ผู้นำ​ใน​การ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ โดย​อาศัย​อาสาฟ​และ​ญาติๆ​ของ​อาสาฟ​คอย​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="8">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ ให้​กระจาย​ชื่อ​เสียง​ของ​พระองค์​ออกไป ให้​บอก​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="9">ให้​ร้องเพลง​ให้​กับ​พระองค์ ให้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ ใคร่ครวญ​ถึง​สิ่ง​น่า​ทึ่ง​ทั้งหมด​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="10">โอ้อวด​ถึง​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์​มี​ความสุขเถิด</verse>
				<verse number="11">ให้​แสวงหา​พระยาห์เวห์​และ​พละกำลัง​ที่​มา​จาก​พระองค์เถิด ให้​แสวงหา​หน้า​ของ​พระองค์​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="12">ให้​ระลึกถึง​เรื่อง​น่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์ทำ ให้​ระลึก​ถึง​การอัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำ​และ​คำตัดสิน​ทั้งหลาย​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์เอ๋ย ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​พวกที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้เอ๋ย</verse>
				<verse number="14">พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเรา คำตัดสิน​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​จะ​เป็น​จริง​อย่างนั้น​ใน​ทุก​หนแห่ง​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="15">อย่างนั้น ให้​จดจำ​ข้อตกลง​ของ​พระองค์​ตลอดไป คือ​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ทำ​ไว้​กับ​คน​ของ​พระองค์​เป็น​พันรุ่น</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​รักษา​คำ​สัญญา​ที่​ทำ​ไว้​กับ​อับราฮัม และ​คำ​สาบาน​ของ​พระองค์​ที่​ให้​ไว้​กับ​อิสอัค</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ทำให้​มัน​เป็น​กฎ​สำหรับ​ยาโคบ และ​เป็น​ข้อตกลง​ให้​กับ​อิสราเอล​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​มอบ​ดินแดน​คานาอัน ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​เจ้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ได้​ทำ​สิ่งนี้​ตอน​ที่​พวกเขา​ยัง​มี​กัน​อยู่​ไม่​กี่คน และ​ยัง​เป็น​คน​ต่างด้าว​แค่​กระจุกเดียว​ใน​ดินแดน​นั้น​อยู่เลย</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​เร่ร่อน​พเนจร​จาก​ชนชาติหนึ่ง​ไป​อีก​ชนชาติหนึ่ง จาก​อาณาจักรหนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​อาณาจักรหนึ่ง</verse>
				<verse number="21">แต่​พระเจ้า​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​ข่มเหง​พวกเขา พระองค์​ได้​เตือน​พวก​กษัตริย์​ทั้งหลายว่า</verse>
				<verse number="22">“อย่า​แตะต้อง​คน​เหล่านั้น​ที่​เรา​ได้​เลือกไว้แล้ว อย่า​ได้​ทำร้าย​พวก​ผู้พูดแทนเรา”</verse>
				<verse number="23">ทุกคน​บน​โลกนี้ ร้องเพลง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์เถิด ให้​ประกาศ​วันแล้ว​วันเล่า​ถึง​ความรอด​ที่​มา​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ประกาศ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​รู้ถึง​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ประกาศ​ให้​ทุกคน​รู้ถึง​สิ่ง​น่าทึ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พระยาห์เวห์นั้น​ยิ่งใหญ่​และ​สมควร​ได้รับ​การ​สรรเสริญ​อย่างยิ่ง พระองค์​น่ายำเกรง​กว่า​พระเจ้าทั้งปวง</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระเจ้า​ทั้งสิ้น​ของ​ชนชาติ​เหล่านั้น​เป็น​แค่​รูปเคารพ แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="27">รัศมี​และ​บารมี​ของ​พระองค์​แผ่กระจาย​ออก​มา​จาก​พระองค์ อำนาจ​และ​ความชื่นบาน​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ตระกูล​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​ทั่วโลกเอ๋ย ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สำหรับ​สง่าราศี​และ​พละกำลัง​ของ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="29">ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ชื่อ​อันมี​สง่าราศี​ของ​พระองค์ ให้​นำ​เครื่อง​บูชา​เข้ามา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ให้​ก้มกราบ​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​วิหาร​อัน​สง่างาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">มนุษย์​บน​แผ่นดิน​โลก​ทุกคนเอ๋ย ให้​ตัว​สั่นเทิ้ม​เมื่อ​อยู่​เบื้องหน้า​พระองค์เถิด โลก​ทั้งใบ​ก็​อยู่​อย่าง​มั่นคง​จะ​ไม่​มี​วัน​สั่นคลอน</verse>
				<verse number="31">ขอให้​ฟ้าสวรรค์​เฉลิม​ฉลองกัน ขอให้​แผ่นดินโลก​ชื่นชม​ยินดี ให้​คน​พูด​กัน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลายๆ​ว่า “พระยาห์เวห์​ทรง​ครอบ​ครอง”</verse>
				<verse number="32">ขอให้​ทะเล​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​ทะเลนั้น​โห่ร้อง​ยินดี ให้​ท้องทุ่ง​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​มัน​ร่าเริงยินดี</verse>
				<verse number="33">ขอให้​ต้นไม้​ใน​ป่า​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เมื่อ​พระองค์​กำลัง​เสด็จมา พระองค์​กำลัง​มา​ตัดสิน​แผ่นดิน​โลกนี้</verse>
				<verse number="34">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์นั้น​ดีแท้ ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="35">ให้​ท่าน​พูดว่า “ข้าแต่​พระเจ้า ผู้ช่วยให้รอด​ของ​พวกเรา ได้โปรด​ช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด โปรด​รวบรวม​และ​ช่วย​พวกเรา​ให้รอดพ้น​จาก​ชนชาติต่างๆ เพื่อ​พวกเรา​จะ​ได้​ขอบคุณ​ชื่อ​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์ แล้ว​จะ​ได้​โอ้อวด​ถึง​สิ่ง​น่าสรรเสริญ​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="36">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ผู้​เป็น​อยู่​ตลอด​มา​และ​จะ​คงอยู่​ตลอดไป แล้ว​ประชาชน​ทั้งหลาย​ก็​พูด​ว่า ‘อาเมน’ และ​พวกเขา​ได้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="37">ดาวิด​ได้​ทิ้ง​ให้​อาสาฟ​กับ​ญาติๆ​ของ​เขา​ไว้ ให้​อยู่​ต่อหน้า​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​รับใช้​ประจำ​ต่อหน้า​หีบ​ตาม​งาน​ที่​ต้อง​ทำ​ใน​แต่​ละ​วันนั้น</verse>
				<verse number="38">ดาวิด​ก็​ได้​ให้​โอเบดเอโดม​และ​เยฮียาห์​กับ​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​อีก​หกสิบแปด​คน อยู่​ที่​นั่นด้วย โอเบดเอโดม​ลูกชาย​ของ​เยดูธูน​กับ​โฮสาห์​เป็น​คน​เฝ้าประตู</verse>
				<verse number="39">และ​ที่​หน้า​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​สถานที่​สูง ใน​กิเบโอน มี​นักบวช​ศาโดก​และ​เหล่า​นักบวช​เพื่อนๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="40">ทำ​หน้าที่​เผา​สัตว์​ทั้งตัว​บน​แท่นบูชา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เป็น​ประจำ​ทุกเช้าเย็น​ตาม​ทุกสิ่ง​ที่​ได้​เขียนไว้​ใน​กฏ​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​พระองค์​ได้​สั่งไว้​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="41">ยัง​มี​เฮมาน เยดูธูน​และ​คนอื่นๆ​ที่​ได้รับ​เลือก​และ​ถูก​ระบุ​ชื่อไว้​ให้​อยู่​ที่นั่น​เพื่อ​ร้องเพลง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ อย่างเช่น “เพราะ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​คง​อยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="42">มี​พวกแตร​และ​ฉาบ​อยู่​ที่นั่น​กับ​เฮมาน​และ​เยดูธูนด้วย เพื่อ​ให้​คน​เหล่านั้น​ใช้​มัน​เล่น​บรรเลง​ประกอบ​เพลง​ถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า และ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เยดูธูน​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​กลับ​บ้าน และ​ดาวิด​ก็​กลับ​วัง​ของ​เขา​เพื่อ​ที่​จะ​ไป​อวยพร​ให้​กับ​ครอบครัว​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เมื่อ​ดาวิด​ได้​เข้า​มา​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขาแล้ว เขา​ก็​ได้​พูด​กับ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ดูสิ เรา​ได้​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​สร้าง​จาก​ไม้สน​ซีดาร์ แต่​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​ยัง​อยู่​ใน​เต็นท์เลย”</verse>
				<verse number="2">นาธัน​จึง​ตอบ​ดาวิด​ไป​ว่า “อยาก​ทำ​อะไร​ก็​ทำ​ไปเถิด เพราะ​พระเจ้า​สถิต​อยู่​กับท่าน”</verse>
				<verse number="3">แต่​ใน​คืน​นั้นเอง คำพูด​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​ถึง​นาธันว่า</verse>
				<verse number="4">“ให้​ไป​บอก​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​เราว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘ไม่​ใช่​เจ้าหรอก​ที่​จะ​เป็น​คน​สร้าง​บ้าน​ให้​เราอยู่</verse>
				<verse number="5">นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​ได้​นำ​ชนชาติ​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ เรา​ยัง​ไม่​เคย​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​มา​ก่อน แต่​เรา​ได้​ย้าย​จาก​เต็นท์นี้​ไป​เต็นท์โน้น ย้าย​จาก​ที่พักนี้​ไป​ที่พักโน้น</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่า​เรา​ได้​ย้าย​ไป​ไหน​ก็​ตาม​ทั่วทั้ง​อิสราเอล เรา​เคย​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​คอยดูแล​ประชาชน​ของ​เรา​หรือเปล่า​ว่า ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ไม่​ได้​สร้าง​บ้าน​ที่​ทำ​จาก​ไม้สน​ซีดาร์​ให้​กับเรา’”</verse>
				<verse number="7">“เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​พูด​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​เรา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “เรา​ได้​นำ​เจ้า​มา​จาก​ทุ่งหญ้า​เลี้ยงสัตว์ จาก​การ​ไล่ต้อน​ฝูง​แพะแกะ มา​เป็น​ผู้ปกครอง​เหนือ​ประชาชน​อิสราเอล​ของเรา</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​ได้​อยู่​กับ​เจ้า​ใน​ทุกๆ​ที่​ที่​เจ้า​ไป เรา​ได้​กำจัด​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​เจ้า​ออก​ไป​ต่อหน้าเจ้า เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็น​คน​ที่​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง​คนหนึ่ง​บน​โลกนี้</verse>
				<verse number="9">และ​เรา​จะ​หา​สถานที่​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา เรา​จะ​ปลูกฝัง​พวกเขา​ไว้​ที่นั่น เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​และ​ไม่​ถูก​รบกวน​อีก​ต่อไป พวก​คนชั่ว​ที่​เคย​กดขี่​พวกเขา​ก็​จะ​ไม่​สามารถ​ทำ​กับ​พวกเขา​อย่าง​ที่​เคย​ทำ​มา​ก่อน​ได้​อีก</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​เลวร้าย​เหล่านั้น​เกิดขึ้น แต่​เรา​ได้​แต่งตั้ง​พวก​ผู้นำ​ขึ้น​เหนือ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา และ​เรา​จะ​ปราบปราม​พวกศัตรู​ทั้งหมด​ของเจ้า แล้ว​เรา​ขอบอก​เจ้า​ว่า เป็น​เราเอง​ยาห์เวห์​ที่จะ​สร้าง​บ้าน​ให้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​วันเวลา​ของ​เจ้า​ครบแล้ว และ​เจ้า​ได้​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า แล้วเรา​จะ​ทำ​ให้​เลือดเนื้อเชื้อไข​ของ​เจ้า คือ​ลูกชาย​คนหนึ่ง​ของ​เจ้า​ได้​ครอง​บัลลังก์​สืบต่อ​จากเจ้า และ​เรา​ก็​จะ​ตั้ง​ให้​อาณาจักร​ของ​เขา​มั่นคง</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​เป็น​คน​ที่​สร้าง​บ้าน​ให้​กับเรา และ​เรา​ก็​จะ​ตั้ง​ให้​บัลลังก์​ของ​เขา​มั่นคง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของเขา​และ​เขา​ก็​จะ​เป็น​ลูกชาย​ของเรา เรา​จะ​ไม่​เอา​ความรักมั่นคง​ของ​เรา​ไป​จาก​ตัวเขา​อย่าง​ที่​เรา​เคย​เอา​ไป​จาก​ซาอูล​ผู้​ที่​เคย​อยู่​ก่อน​หน้าเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​แต่งตั้ง​เขา​ใน​บ้าน​และ​อาณาจักร​ของ​เรา​ตลอดไป แล้ว​บัลลังก์​ของ​เขา​ก็​จะ​มั่นคง​ตลอดไป”’”</verse>
				<verse number="15">นาธัน​บอก​ดาวิด​เรื่อง​นิมิต​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระเจ้าพูด</verse>
				<verse number="16">แล้ว​กษัตริย์​ดาวิด​ก็​ได้​เข้า​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พูดว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์​ผู้เป็น​พระเจ้า ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​และ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​ใคร​กันหรือ พระองค์​ถึง​ได้​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​มากมาย​ขนาดนี้</verse>
				<verse number="17">แต่​ดู​เหมือน​ว่า​มัน​ยัง​น้อย​ไป​ใน​สายตา​ของ​พระองค์ ข้าแต่พระเจ้า พระองค์​ยัง​ได้​สัญญา​เกี่ยวกับ​ครอบครัว​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​ยัง​มา​ไม่ถึง และ​พระองค์​ยัง​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า​ราวกับ​เป็น​คน​สำคัญมาก</verse>
				<verse number="18">มี​อะไร​อีก​ไหม​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ให้​กับ​พระองค์ได้ ให้​สม​กับ​ที่​พระองค์​ให้เกียรติ​กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​พระองค์ พระองค์เอง​ก็​รู้จัก​ผู้รับใช้​พระองค์ดี</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​ทั้งหมดนี้ไป พระองค์​ทำ​เพื่อ​เห็นแก่​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​อยาก​ทำ สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่เหล่านี้​พระองค์​ทำให้​คน​รู้กัน​ไปทั่ว</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ไม่​มี​ใคร​เหมือน​กับ​พระองค์​อีกแล้ว และ​ไม่​มี​พระเจ้า​องค์ไหน​อีก​นอกจาก​พระองค์​เท่านั้น ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​ทำให้​เรา​เชื่อ​ว่า​เรื่องนี้จริง</verse>
				<verse number="21">และ​จะ​มี​ใคร​เป็น​เหมือน​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์เล่า เป็น​ชาติ​เดียว​ใน​โลก​ที่​พระเจ้า​ได้​ไถ่​ออก​มา​จาก​การเป็นทาส เพื่อ​จะ​ได้​มา​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์เอง พระองค์​ได้​สร้าง​ชื่อเสียง​ให้​กับ​พระองค์เอง​ด้วย​การกระทำ​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่าเกรง​ขาม​เหล่านี้ โดย​การขับไล่​ชนชาติ​ต่างๆ​ออกไป เพื่อ​เปิด​ทาง​ให้​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ ผู้ที่​พระองค์​ได้​ไถ่​ออก​มา​จาก​การเป็นทาส​ใน​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์ เป็น​ชนชาติ​ของ​พระองค์​ตลอดไป และ​ตัวพระองค์เอง​ก็​ได้​มา​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอให้​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ครอบครัว​ของ​เขานั้น​อยู่​อย่าง​มั่นคง​ตลอดไปเถิด และ​ขอ​ให้​พระองค์​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้</verse>
				<verse number="24">เพื่อ​มัน​จะ​ได้​เป็น​สิ่ง​ที่​พิสูจน์ได้ และ​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​จะ​ยิ่งใหญ่​ตลอดไป เมื่อ​คน​พูด​กัน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอลนั้น เป็น​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​จริงๆ’ และ​เพื่อ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ต่อหน้าพระองค์</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พระองค์​ผู้เป็นพระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เปิดเผย​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์แล้ว​ว่า พระองค์​จะ​สร้าง​บ้าน​ให้​เขา ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​จึง​กล้า​ที่​จะ​มา​อธิษฐาน​ต่อหน้า​ของพระองค์</verse>
				<verse number="26">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์​คือ​พระเจ้า และ​ตอนนี้ พระองค์​ได้​สัญญา​สิ่งดี​สิ่งนี้​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">ตอนนี้ พระองค์​เห็นดีด้วย​ที่​จะ​อวยพร​ให้กับ​ครอบครัว​ของ​ผู้รับใช้​พระองค์ ซึ่ง​มัน​จะ​คงอยู่​ตลอดไป​ต่อหน้า​พระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​อวยพรใคร คนนั้น​ก็​จะ​ได้รับ​พระพร​ตลอดไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ต่อมา​ภายหลัง ดาวิด​ได้​โจมตี​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​เอาชนะ​พวกเขาได้​และ​ทำให้​พวกนั้น​อยู่​ใต้บังคับ เขา​ได้​ยึด​เมือง​กัท​และ​หมู่บ้าน​โดย​รอบไว้​ได้​จาก​พวก​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ยัง​ได้​เอาชนะ​พวก​โมอับ และ​ประชาชน​ชาว​โมอับ​ก็​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​ดาวิด​ที่​ต้อง​คอย​ส่ง​ส่วย​ให้​กับเขา</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​เมือง​โศบาห์​ไป​จน​ถึง​ฮามัท ตอน​ที่​ดาวิด​ไป​ตั้ง​อนุสาวรีย์​ให้​กับ​ตัวเอง​ที่​ลุ่ม​แม่น้ำ​ยูเฟรตีส</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ยึด​เอา​รถรบ​ไว้​ได้​หนึ่งพันคัน ทหารม้า​เจ็ดพันคน และ​ทหาร​เดินเท้า​สองหมื่น​คน​มา​จาก​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์ และ​ยัง​ได้​ตัด​เส้นเอ็น​ที่​ขาหลัง​ของ​ม้า​ทุกตัว เหลือ​ไว้​เพียง​หนึ่งร้อย​ตัว​สำหรับ​ลาก​รถรบ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ชาว​อารัม​แห่ง​เมือง​ดามัสกัส​มา​ช่วย​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​ของ​เมือง​โศบาห์ ดาวิด​ได้​ฆ่า​ทหาร​ชาว​อารัม​ตาย​ไป​สองหมื่น​สองพันคน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​จัด​กำลัง​ทหาร​ไว้​จำนวน​หนึ่ง​ให้​อยู่​ใน​เขต​ของ​ชาว​อารัม​ที่​มี​ดามัสกัส​เป็น​เมือง​หลวง และ​ประชาชน​ชาว​อารัม​ก็​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​ดาวิด​ที่​ต้อง​ส่ง​ส่วย​ให้​กับเขา พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ชัยชนะ​กับ​ดาวิด​ใน​ทุกๆ​ที่​ที่​เขาไป</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​ได้​ยึด​เอา​โล่​ทองคำ​ที่​พวก​นายทหาร​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์ถือ แล้ว​เอา​พวกมัน​ไป​ไว้​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">และ​ยัง​ได้​ยึด​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​มา​จาก​เมืองเทบาห์​และ​เมืองคูน ซึ่ง​เป็น​เมือง​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​ไว้ด้วย ซึ่ง​ต่อมา​ภายหลัง​ซาโลมอน​ได้​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​นี้​ทำ​ขันทะเล และ​เสา​หลาย​ต้น รวม​ทั้ง​ข้าวของ​เครื่องใช้​อีก​หลายอย่าง​สำหรับวิหาร</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​โทอู​แห่ง​เมือง​ฮามัท​ได้ยิน​ข่าว​ว่า ดาวิด​เอาชนะ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​แห่ง​เมือง​โศบาห์ได้</verse>
				<verse number="10">เขา​จึง​ส่ง​ฮาโดรัม​ลูกชาย​ของเขา​มา​พบ​กษัตริย์​ดาวิด​เพื่อ​ถาม​ทุกข์สุข​และ​แสดง​ความยินดี​กับ​ดาวิด เพราะ​กษัตริย์​ฮาดัดเอเซอร์​เคย​มา​ทำ​สงคราม​และ​เอาชนะ​กษัตริย์​โทอูมาก่อน ฮาดัดเอเซอร์​ทำ​สงคราม​กับ​โทอูบ่อยๆ กษัตริย์​โทอู​ยัง​ให้​ฮาโดรัม​ขน​ของ​ทุกชนิด​ที่​ทำ​จาก​ทอง เงิน​และ​ทอง​สัมฤทธิ์ นำ​มา​ให้​กับ​กษัตริย์​ดาวิดด้วย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​เอา​ทอง​และ​เงิน​ที่​เขา​ยึด​มา​ได้​จาก​ชาติ​ต่างๆ​คือ เอโดม โมอับ ชาว​อัมโมน ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​ชาว​อามาเลค มา​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">อาบีชัย​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์​ได้​ฆ่า​ชาว​เอโดม​หนึ่งหมื่น​แปดพันคน​ตาย​ใน​หุบเขาเกลือ</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​จัด​กำลัง​ทหาร​จำนวนหนึ่ง​ให้​อยู่​ใน​เอโดม​และ​ประชาชน​ชาว​เอโดม​ทั้งหมด​ก็​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​ดาวิด และ​พระยาห์เวห์​ให้​ชัยชนะ​กับ​ดาวิด​ใน​ทุกที่​ที่​ดาวิดไป</verse>
				<verse number="14">ดาวิด​ได้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​เขา​ได้​ให้​ความยุติธรรม​และ​ความถูกต้อง​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของเขา</verse>
				<verse number="15">โยอาบ​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์​ได้​เป็น​แม่ทัพ เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาหิลูด​เป็น​เลขานุการ</verse>
				<verse number="16">ศาโดก​ลูกชาย​ของ​อาหิทูบ​และ​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาบียาธาร์​เป็น​นักบวช ชาวชา​เป็น​ผู้​จดบันทึก</verse>
				<verse number="17">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดา​เป็น​แม่ทัพ​ของ​ชาว​เคเรธี​และ​ชาว​เปเลท และ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ได้​เป็น​เจ้าหน้าที่​ระดับ​สูง​ที่​คอย​อยู่​เคียง​ข้าง​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ต่อมา กษัตริย์​นาหาช​ของ​ชาว​อัมโมนตาย และ​ลูกชาย​ของเขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์แทน</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​พูด​ว่า “เรา​จะ​ดี​กับ​ฮานูน​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาหาช เพราะ​พ่อ​ของ​เขา​ดี​กับ​เรา​มาก่อน” ดังนั้น ดาวิด​จึง​ส่ง​คน​ส่งข่าว​หลายคน​มา​แสดง​ความเสียใจ​กับ​ฮานูน​ที่​พ่อ​ของ​เขาตาย เมื่อ​บรรดา​ตัวแทน​ของ​ดาวิด​มา​ถึง​เมือง​ของ​พวก​อัมโมน​และ​มา​พบ​กับ​ฮานูน​เพื่อ​ที่​จะ​แสดง​ความเสียใจ​กับเขา</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้าหน้าที่​ชาว​อัมโมน​พูด​กับ​ฮานูน​ว่า “ท่าน​คิด​ว่า​ดาวิด​กำลัง​ให้​เกียรติ​กับ​พ่อ​ของ​ท่าน เพราะ​เขา​ได้​ส่ง​คนเหล่านี้​มา​ปลอบโยน​ท่าน​อย่างนั้นหรือ ตัวแทน​ของ​เขา​มา​พบ​กับ​ท่าน​เพื่อ​จะ​มา​สำรวจ และ​สอดแนม​แผ่นดิน​ของ​ท่าน​เพื่อ​จะ​ได้​ทำลาย​มัน​ต่างหาก​เล่า”</verse>
				<verse number="4">ฮานูน​จึง​จับ​บรรดา​ตัวแทน​ของ​ดาวิด​มา​และ​โกน​เครา พวกเขา​และ​ฮานูน​ก็​ได้​ตัด​เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา​ออก​ข้าง​หนึ่งตั้งแต่​สะโพก​ลงไป และ​ได้​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป</verse>
				<verse number="5">มี​คน​มา​บอก​ข่าว​เกี่ยวกับ​คนเหล่านี้​ให้​ดาวิดฟัง และ​ดาวิด​ก็​ได้​ส่ง​ผู้ส่งข่าว​หลายคน​มา​พบ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​รู้สึก​อับอาย​มาก กษัตริย์​ดาวิด​ได้​พูด​ว่า “ให้​อยู่​ใน​เยริโค​ต่อไป​จนกว่า​เครา​ของ​พวกท่าน​จะ​งอก​ออก​มา​ใหม่ แล้วค่อย​กลับมา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​อัมโมน​รู้​ว่า​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​ดาวิด​เกลียด ฮานูน​กับ​พวก​อัมโมน​จึง​ได้​เอา​เงิน​ประมาณ​สามสิบสี่ตัน​ไป​จ้าง​รถรบ​กับ​ทหารม้า​จาก​เมโสโปเตเมีย จาก​อารัม-มาอาคาห์ และจาก​โศบาห์</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ยัง​ได้​จ้าง​รถรบ​สามหมื่น​สองพันคัน​และ​กษัตริย์​ของ​มาอาคาห์ รวมทั้ง​กองทัพ​ของเขา​มาด้วย และ​พวกเขา​ทั้งหมด​ก็​ได้​มา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​เมเดบา พวก​อัมโมน​ได้​เรียก​ชุมนุม​คน​ของ​พวกเขา​ทั้งหมด​จาก​เมือง​ต่างๆ​เพื่อ​มา​สู้รบด้วย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ดาวิด​ได้ยิน​ข่าวนี้ เขา​ก็​ได้​ส่ง​โยอาบ​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ไป​ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">พวก​อัมโมน​ได้​ออก​มา​ตั้ง​แถว​เตรียม​สู้รบ​อยู่​ที่​ประตูเมือง ส่วน​บรรดา​กษัตริย์​ที่​เข้า​ร่วม​รบ​ด้วย​ต่าง​ก็​ตั้ง​ทัพ​อยู่​ที่​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="10">โยอาบ​เห็น​ว่า​มี​กองทัพ​ตั้ง​ขนาบ​เขา​อยู่​ทั้ง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง เขา​จึง​ได้​เลือก​ทหาร​ที่​ฝีมือ​ดี​ที่สุด​ของ​อิสราเอล​มา​จำนวนหนึ่ง และ​ให้​พวก​เขา​มา​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​ที่​ต้อง​เผชิญหน้า​กับ​กองทัพ​ของ​พวกอารัม</verse>
				<verse number="11">เขา​ให้​กองทัพ​ที่​เหลือ​อยู่​ภายใต้​การ​ควบคุม​ของ​อาบีชัย​น้องชาย​ของเขา และ​พวกเขา​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​ตั้งทัพ​เผชิญหน้า​กับ​พวก​อัมโมน</verse>
				<verse number="12">โยอาบ​พูด​ว่า “ถ้า​อารัม​แข็งแกร่ง​เกิน​ไป​สำหรับเรา ท่าน​ต้อง​มา​ช่วย​เหลือเรา และ​ถ้า​พวก​อัมโมน​แข็งแกร่ง​เกินไป​สำหรับท่าน เรา​ก็​จะ​ไป​ช่วยท่าน</verse>
				<verse number="13">กล้าหาญไว้ ให้​เรา​สู้​ให้​สมกับ​ชาย​ชาติทหาร​เพื่อ​คน​ของ​เรา​และ​เพื่อ​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา และ​ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​ดีเถิด”</verse>
				<verse number="14">โยอาบ​กับ​กองทัพ​ของเขา​บุก​เข้า​สู้รบ​กับ​พวกอารัม และ​พวกอารัม​ต่าง​ถอยหนี​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​อัมโมน​เห็น​ว่า​พวก​อารัม​วิ่งหนี พวกเขา​จึง​วิ่งหนี​จาก​อาบีชัย​ที่​เป็น​น้องชาย​ของ​โยอาบด้วย และ​หนี​เข้า​เมือง​ของ​พวกเขาไป แล้ว​โยอาบ​ก็​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​อารัม​เห็น​ว่า​พวกเขา​พ่ายแพ้​แก่​ชาว​อิสราเอลแล้ว พวกเขา​จึง​ได้​ส่ง​พวก​ผู้ส่งข่าว​เพื่อ​ไป​นำ​ชาว​อารัม​มา​จาก​อีก​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส โดย​มี​โชฟัค​ที่​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ฮาดัดเอเซอร์​มา​เป็น​ผู้นำทัพ</verse>
				<verse number="17">มี​คน​มา​รายงาน​เรื่องนี้​ให้​กับ​ดาวิด เขา​จึง​ได้​รวบรวม​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​เดินทาง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดนไป และ​ได้​มา​พบ​กับ​กองทัพ​ของ​ชาว​อารัมนั้น เขา​ได้​จัด​เตรียม​กองทัพ​เผชิญหน้า​กับ​พวกอารัม และ​ได้​สู้รบ​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">พวกอารัม​ต่าง​วิ่งหนี​ชาว​อิสราเอล และ​ดาวิด​กับ​กองทัพ​ของ​เขา​ได้​ฆ่า​ทหาร​รถรบ​ตาย​ถึง​เจ็ดพันคน ทหาร​เดินเท้า​อีก​สี่หมื่นคน และ​ยัง​ได้​ฆ่า​แม่ทัพ​โชฟัค​ตายด้วย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​คนรับใช้​ของ​ฮาดัดเอเซอร์​เห็น​ว่า​พวกเขา​พ่ายแพ้​แก่​ชาว​อิสราเอล จึง​ได้​ขอ​สงบศึก​กับ​ดาวิด​และ​ยอม​เป็น​ทาส​ของเขา ดังนั้น​พวก​อารัม​จึง​ไม่​ยอม​ช่วยเหลือ​พวก​อัมโมนอีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อถึง​ฤดู​ใบไม้ผลิ​ของ​ปีต่อไป ซึ่ง​เป็น​ช่วง​ที่​บรรดา​กษัตริย์​ต่าง​ออก​ไป​ทำ​สงครามกัน โยอาบ​ได้​นำ​กองทัพ​ออก​ไป​ทำลาย​แผ่นดิน​ของ​พวกอัมโมน​และ​ได้​ล้อม​เมือง​รับบาห์ไว้ ส่วนดาวิด​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม โยอาบ​ได้​เข้า​โจมตี​เมือง​รับบาห์​และ​สามารถ​ทำลาย​มันได้</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ได้​ปลด​เอา​มงกุฎ​ออก​จาก​หัว​ของ​กษัตริย์​ของ​พวกเขา ดาวิด​พบ​ว่า​มงกุฎ​ทองคำนี้​หนัก​เกือบ​สามสิบห้า​กิโลกรัม และ​มี​พลอย​มีค่า​มากมาย​ประดับอยู่ พวกเขา​ได้​เอา​มงกุฎนี้​มา​สวมไว้​บน​หัว​ของ​ดาวิด และ​ดาวิด​ได้​ขน​เอา​ของ​มีค่า​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​ไป​จาก​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ได้​นำ​ผู้คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​รับบาห์​ออก​ไป​จากเมือง และ​บังคับ​ให้​ไป​ทำ​งาน​ด้วย​เลื่อย เหล็กขุด และ​ขวาน ดาวิด​ทำ​อย่าง​เดียวกันนี้​กับ​ทุกเมือง​ของ​พวก​อัมโมน แล้ว​ดาวิด​จึง​ยกทัพ​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​ภายหลัง เกิด​สงคราม​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ใน​เมือง​เกเซอร์ ใน​เวลานั้น​สิบเบคัย​ชาว​หุชาห์​ได้​ฆ่า​สิปปัย​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ชาว​เรฟาอิม​ร่าง​ยักษ์​ตาย และ​พวก​ฟีลิสเตีย​ยอมแพ้</verse>
				<verse number="5">หลังจากนั้น ก็​เกิด​สงคราม​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​ขึ้น​อีก​ครั้ง และ​เอลฮานัน​ลูกชาย​ยาอีร์​ได้​ฆ่า​ลามี​น้องชาย​ของ​โกลิอัท​ที่​เป็น​ชาว​กัท​ตาย ลามี​ผู้นี้​ใช้​หอก​ที่​มี​ด้าม​หนัก​เหมือน​กับ​ไม้​ฟั่นทอผ้า</verse>
				<verse number="6">ใน​เวลา​ต่อมา ก็​มี​สงคราม​กับ​ชาว​กัท​เกิด​ขึ้นอีก และ​ได้​มี​ชาย​ร่าง​ยักษ์​คนหนึ่ง​ที่​มี​นิ้วมือ​และ​นิ้วเท้า​ข้าง​ละ​หก​นิ้ว​รวม​ยี่สิบสี่​นิ้ว เขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เรฟาอิม​ร่าง​ยักษ์ด้วย</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​มา​พูด​เหน็บแนม​ชาว​อิสราเอล โยนาธาน​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอา​พี่ชาย​ของ​ดาวิด​ได้​ฆ่า​เขาตาย</verse>
				<verse number="8">คน​เหล่านี้​ล้วน​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เรฟาอิม​ร่าง​ยักษ์​ใน​เมืองกัท​และ​พวกเขา​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ฝีมือ​ของ​ดาวิด​และ​คน​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ซาตาน​ได้​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​กับ​อิสราเอล และ​ยุ​ให้​ดาวิด​นับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ได้​พูด​กับ​โยอาบ​และ​พวก​แม่ทัพ​ว่า “ให้​ไป​นับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ตั้ง​แต่​เบเออร์เชบา​ไป​จน​ถึง​ดาน แล้ว​กลับ​มา​ราย​งาน​เรา เรา​จะ​ได้​รู้​จำนวน​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="3">แต่​โยอาบ​พูด​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​เพิ่ม​จำนวน​ของ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ขึ้น​อีก​ร้อยเท่า​จาก​ที่​พวกเขา​เป็น​อยู่​ขณะนี้เถิด ท่านกษัตริย์ คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ล้วนเป็น​คน​รับใช้​ของ​ท่าน​มิใช่หรือ ทำไม​ท่าน​ถึง​ต้องการ​ทำ​อย่างนี้​ด้วย ทำไม​ถึง​ให้​สิ่งนี้​ต้อง​กลาย​เป็น​ความบาป​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ด้วยเล่า”</verse>
				<verse number="4">แต่​กษัตริย์​ยังคง​ยืนกราน​คำสั่ง​ที่​ให้​กับ​โยอาบ​ไป ดังนั้น​โยอาบ​จึง​ได้​ออก​เดินทาง​ไป​ทั่วทั้ง​แผ่นดิน​อิสราเอล แล้ว​จึง​กลับ​มา​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">โยอาบ​ได้​เสนอ​รายงาน​การ​นับ​ประชาชน​ให้​กับ​ดาวิด ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​มี​ผู้ชาย​หนึ่งล้าน​หนึ่งแสน​คน​ที่​สามารถ​ใช้​ดาบได้ และ​ผู้ชาย​ชาว​ยูดาห์​ที่​ใช้​ดาบ​ได้​มี​จำนวน​สี่แสน​เจ็ดหมื่นคน</verse>
				<verse number="6">โยอาบ​ไม่​ได้​นับ​ชาว​เลวี​และ​ชาว​เบนยามิน​รวม​ไป​ด้วย เพราะ​เขา​ไม่​ชอบ​คำสั่งนี้​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ก็​ไม่​พอใจ​คำสั่งนี้​ด้วย ดังนั้น​พระองค์​จึง​ลงโทษ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ดาวิด​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป​อย่าง​ใหญ่หลวง​ที่​ได้​ทำ​สิ่งนี้​ลง​ไป แต่​ตอนนี้​ขอโปรด​เอา​ความผิด​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​พระองค์​ไป​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ตัว​โง่เขลาไป”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​กาด ผู้ที่​เห็น​นิมิต​ของ​ดาวิด​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ให้​ไป​บอก​กับ​ดาวิด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​มี​สาม​ทาง​ให้​เจ้า​เลือก เลือก​มา​ทางหนึ่ง แล้ว​เรา​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​ตามนั้น’”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น กาด​จึง​ไป​พบ​ดาวิด​และ​ได้​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด เลือก​มา​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="12">คือ อดอยาก​สามปี หรือ วิ่งหนี​ศัตรู​ที่​เอา​ดาบ​ไล่ล่า​เจ้า​สามเดือน หรือ​สามวัน​ของ​ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ก็​คือ​โรคระบาด​ร้ายแรง​ใน​แผ่นดินนี้ พร้อม​กับ​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​จะ​ลง​มา​ทำลาย​ล้าง​ประชาชน​ที่​อยู่​ทั่ว​ทั้ง​เขตแดน​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล ตอนนี้ ให้​ท่าน​คิด​ดู​ว่า​จะ​ให้​ข้าพเจ้า​นำ​คำตอบ​อันไหน​ไป​ให้​กับ​ผู้ที่​ส่ง​ข้าพเจ้ามา”</verse>
				<verse number="13">ดาวิด​จึง​ตอบ​กาด​ไป​ว่า “เรา​กลุ้มใจมาก เรา​ขอ​ตก​อยู่​ใน​กำ​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์นั้น​ยิ่งใหญ่นัก แต่​ขอ​อย่า​ให้​เรา​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวก​มนุษย์เลย”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ได้​ส่ง​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​มา​สู่​ชนชาติ​อิสราเอล​ทำให้​มี​คน​ตาย​เจ็ดหมื่นคน</verse>
				<verse number="15">และ​พระเจ้า​ก็​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​องค์หนึ่ง​มา​ที่​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ทำลายมัน แต่​เมื่อ​ทูตสวรรค์​ได้​เริ่มต้น​การทำลาย พระยาห์เวห์​มองดู​แล้ว​ก็​เปลี่ยนใจ​ไม่​ทำลาย​ล้าง​เยรูซาเล็ม พระองค์​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​ที่​กำลัง​ทำลาย​เยรูซาเล็ม​อยู่นั้น​ว่า “พอเถิด รามือ​ของ​ท่านเถิด” ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ลานนวด​ข้าว​ของ​โอรนัน​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="16">ดาวิด​มอง​ขึ้น​ไป​และ​ได้​เห็น​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ยืน​อยู่​ระหว่าง​สวรรค์​กับ​พื้นโลก มือ​ของ​ท่าน​ชักดาบ​ออก​มา​และ​ชี้ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้วดาวิด​กับ​พวก​ผู้ใหญ่​ที่​แต่งกาย​ด้วย​ผ้า​กระสอบ ก็​ก้มหน้า​ลง​ถึง​พื้นดิน</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​พูด​กับ​พระเจ้าว่า “ข้าพเจ้า​เป็น​คน​สั่ง​ให้​นับ​ประชาชน​พวกนี้เอง ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ที่​ได้​ทำ​บาป และ​ได้​ทำ​ความผิด​ลงไป แต่​พวก​ลูกแกะ​พวกนี้​ได้​ทำ​อะไร​ผิดเล่า ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​กับ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้าเถิด อย่า​ไป​ลงโทษ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ด้วย​โรค​ระบาด​ร้ายแรง​อย่างนี้เลย”</verse>
				<verse number="18">(ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​กาด​ให้​ไป​บอก​กับ​ดาวิด​ให้​ไป​ตั้ง​แท่นบูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​บน​ลานนวดข้าว​ของ​โอรนัน​ชาว​เยบุส</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น ดาวิด​จึง​ได้​ขึ้น​ไป​ทำ​ตาม​คำพูด​ของ​กาด​ซึ่ง​เขา​ได้​พูด​ไว้​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์)</verse>
				<verse number="20">โอรนัน​กำลัง​นวด​ข้าวสาลี​อยู่ เขาได้​หัน​มา​เห็น​ทูตสวรรค์​องค์นั้น พวก​ลูกชาย​ทั้งสี่คน​ของ​เขา​ซึ่ง​อยู่​กับ​เขา​ต่าง​ก็​วิ่ง​ไปแอบ</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ดาวิด​มาหาเขา โอรนัน​เห็น​ดาวิด เขา​ก็​เดิน​ออก​มา​จาก​ลานนวดข้าว ก้มลง​กราบ​ดาวิด​จน​หน้า​จดพื้น</verse>
				<verse number="22">ดาวิด​พูด​กับ​โอรนัน​ว่า “ขาย​ลานนวดข้าว​แห่งนี้​ให้​กับ​เราเถิด ขาย​ให้​กับ​เรา​เต็ม​ราคาเลย เรา​จะ​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​ขึ้น​ที่นี่ เพื่อ​ที่​ว่า​โรคระบาด​ร้ายแรง​จะ​ได้​หาย​ไป​จาก​ประชาชน”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​โอรนัน​ก็​ตอบ​ดาวิด​ไป​ว่า “รับ​มัน​ไปเถิด ขอให้​กษัตริย์​ผู้​เป็น​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​เห็น​ว่า​ดีเถิด ข้าพเจ้า​ยัง​จะ​ให้​วัว​ผู้​อีก​หลาย​ตัว​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา ให้​เลื่อนนวดข้าว​เป็น​ฟืน และ​ให้​ข้าว​สาลี​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช ข้าพเจ้า​ขอ​มอบ​ทั้งหมดนี้ให้”</verse>
				<verse number="24">แต่​กษัตริย์​ดาวิด​ได้​พูด​กับ​โอรนัน​ว่า “อย่าเลย เรา​จะ​ขอ​ซื้อ​ของ​เหล่านี้​เต็มราคา เพราะ​เรา​จะ​ไม่​เอา​ของๆ​ท่าน​มา​ถวาย​บูชา​พระยาห์เวห์ และ​เรา​จะ​ไม่​ยอม​บูชา​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​เรา​ได้​มาฟรีๆ”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น ดาวิด​จึง​จ่าย​โอรนัน​ไป​ด้วย​ทองคำ​หนัก​เจ็ด​กิโลกรัม เป็น​ค่าสถานที่</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​แท่นหนึ่ง​ที่นั่น​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​ได้​บูชา​เครื่อง​เผา​บูชา​กับ​เครื่อง​บูชา​อื่นๆ​เพื่อ​คืนดี​กับ​พระเจ้า ดาวิด​ได้​เรียก​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ก็​ได้​ตอบเขา​ด้วย​ไฟ​จาก​สวรรค์​ที่​ลง​มา​บน​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชานั้น</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ทูตสวรรค์​องค์นั้น​ให้​เก็บ​ดาบ​ของ​ท่าน​เข้าฝัก</verse>
				<verse number="28">ใน​เวลานั้น ดาวิด​เห็น​ว่า​พระยาห์เวห์​ตอบรับ​เขา​แล้ว​ที่​ลานนวดข้าว​ของ​โอรนัน​ชาว​เยบุส หลังจาก​ที่​เขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระองค์​ที่นั่น</verse>
				<verse number="29">(ขณะนั้น เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​โมเสส​ได้​สร้าง​ขึ้น​ใน​ทะเลทราย และ​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​อยู่​ใน​สถานที่​สูง​ที่​กิเบโอน</verse>
				<verse number="30">แต่​ดาวิด​ไม่​สามารถ​ไป​อยู่​ต่อหน้า​แท่นนั้น​เพื่อ​ขอ​คำปรึกษา​จาก​พระเจ้าได้ เพราะ​เขา​เกรง​กลัว​ดาบ​ของ​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ดาวิด​พูด​ว่า “สถานที่นี้​จะ​ได้​เป็น​บ้าน ของ​พระยาห์เวห์​ผู้เป็น​พระเจ้า​และ​นี่​จะ​เป็น​แท่น​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ได้​สั่ง​ให้​รวบรวม​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล และ​ได้​แต่งตั้ง​พวกเขา​ให้​เป็น​ช่าง​ตัดหิน เพื่อ​ไป​ตัด​หิน​มา​ใช้​สร้าง​วิหาร​ที่​จะ​เป็น​บ้าน​ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ยัง​ได้​จัดเตรียม​เหล็ก​จำนวน​มาก​เพื่อ​ใช้​เป็น​ตะปู และ​บานพับ​สำหรับ​บานประตู เหล็กหนีบ​และ​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ชั่ง​น้ำหนักได้</verse>
				<verse number="4">และ​ใช้​ไม้ซุง​จาก​สนซีดาร์​จำนวน​มาก​จน​ไม่​สามารถ​นับได้ เพราะ​ชาว​ไซดอน​และ​ชาว​ไทระ​ได้​ส่ง​ไม้ซุง​จาก​สนซีดาร์​จำนวน​มากมาย​มา​ให้​ดาวิด</verse>
				<verse number="5">ดาวิด​คิด​ว่า “ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เรา​ยัง​เด็ก​และ​ยัง​ไม่​ประสีประสา และ​บ้าน​ที่​จะ​สร้าง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ต้อง​ยิ่งใหญ่ รุ่งโรจน์​และ​มี​ชื่อ​เสียง​ไป​ทั่ว​ทุกประเทศ ดังนั้น​เรา​จะ​ต้อง​เตรียม​การ​ไว้ให้” แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​จัดเตรียม​สิ่ง​ที่​จะ​ต้อง​ใช้​ใน​การ​ก่อสร้าง​ไว้​มากมาย​ก่อน​ที่​เขา​จะตาย</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​เรียก​ตัว​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา​เข้ามา และ​สั่ง​เขา​ให้​สร้าง​บ้าน​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พูด​กับ​ซาโลมอน​ว่า “ลูกเอ๋ย พ่อเอง​ตั้งใจ​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของพ่อ</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์​ได้​ส่งข่าว​มา​ถึง​พ่อ​ว่า ‘เจ้า​ได้​ฆ่า​คน​ไป​มากมาย​และ​ตัวเจ้าเอง​ก็​ได้​ต่อสู้​ใน​สงคราม​หลายครั้ง ดังนั้น​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​ชื่อ​ของเรา เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​เลือด​มากมาย​ต้อง​ไหลนอง​บน​แผ่นดิน​ต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="9">ดูเถิด ลูกชาย​คน​หนึ่งของ​เจ้า​จะ​เกิด​มา​จากเจ้า เขา​จะ​ได้​เป็น​คน​แห่ง​สันติภาพ และ​เรา​จะ​ให้​เขา​ได้​หยุดพัก​จาก​การ​สู้รบ​กับ​ศัตรู​รอบด้าน เพราะ​เขา​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​ซาโลมอน และ​เรา​จะ​ให้​เกิด​สันติภาพ​และ​ความ​สงบสุข​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ใน​ช่วงเวลา​ของเขา</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ได้​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เรา และ​จะ​ได้​เป็น​ลูกชาย​ของเรา และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​พ่อ​ของเขา เรา​จะ​ทำให้​บัลลังก์​ของ​อาณาจักร​ของ​เขา​มั่นคง​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​ตลอดไป’</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้ ลูกพ่อ ขอให้​พระยาห์เวห์​อยู่​กับลูก เพื่อ​ที่​ลูก​จะ​ได้​ประสบ​ความสำเร็จ​และ​ได้​สร้างบ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของลูก เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​ตัวลูก</verse>
				<verse number="12">ขอ​เพียง​พระยาห์เวห์​มอบ​สติปัญญา​และ​ความ​เข้าใจ​ให้​กับลูก เมื่อ​พระองค์​วาง​ลูก​ไว้​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​เพื่อ​ว่า​ลูก​จะ​ได้​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของลูก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ลูก​จะ​ประสบ​ความสำเร็จ​ถ้า​ลูก​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ทำตาม​คำ​สั่งสอน​และ​กฏ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สั่งไว้​กับ​โมเสส​เพื่อ​ชนชาติ​อิสราเอล ให้​ลูก​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญไว้ อย่าได้​กลัว​หรือ​ท้อถอย</verse>
				<verse number="14">ดูเถิด พ่อ​ได้​ทำ​งานหนัก​เพื่อ​เตรียม​ของ​ไว้​สำหรับ​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ มี​ทองคำ​ประมาณ​สามพัน​สี่ร้อย​ห้าสิบตัน เงิน​ประมาณ​สามหมื่น​สี่พัน​ห้าร้อยตัน และ​ทอง​สัมฤทธิ์​กับ​เหล็ก​อีก​มากมาย​จน​นับไม่ถ้วน ยัง​มี​ไม้​และ​ก้อนหินด้วย ลูก​จะ​เพิ่มเติม​ลง​ไป​อีก​ก็ได้</verse>
				<verse number="15">ลูก​ก็​มี​คน​งาน​มากมาย​อยู่แล้ว มี​ทั้ง​ช่าง​ตัดหิน ช่าง​ก่อตึก ช่างไม้​และ​ช่างฝีมือ​ประเภท​อื่น​อีก​จำนวนมาก</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ล้วนแต่​มี​ความชำนาญ​ใน​ด้าน​การใช้​ทองคำ เงิน ทอง​สัมฤทธิ์​และ​เหล็ก ลูก​ก็​มี​คน​ที่​ชำนาญ​งาน​มากมาย​จน​นับไม่ถ้วน​อยู่แล้ว ให้​ลงมือ​ทำ​งานเถิด และ​ขอให้​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับลูก”</verse>
				<verse number="17">ดาวิด​ได้​สั่ง​เจ้าหน้าที่​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ให้​คอย​ช่วยเหลือ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของเขา ดาวิด​สั่งว่า</verse>
				<verse number="18">“พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​สถิต​อยู่​กับ​พวกท่าน​ไม่ใช่หรือ และ​พระองค์​ก็​ได้​ให้​สันติภาพ​กับ​พวกท่าน​ใน​ทุกด้าน​แล้ว​ไม่ใช่หรือ เพราะ​พระองค์​ได้​มอบ​คน​ใน​แผ่นดินนี้​ให้​อยู่​ใน​มือเรา และ​เรา​ก็​ได้​ชัยชนะ​เหนือ​แผ่นดินนี้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​และ​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้ ให้​ตั้ง​จิตตั้งใจ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ให้​ลุกขึ้น​และ​สร้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า เพื่อ​ว่า​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​จะ​ได้​มา​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​สร้าง​ขึ้น​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของพระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​ดาวิด​แก่​ตัว​ลง​และ​ใกล้​จะตาย เขา​ได้​ให้​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดาวิด​ได้​รวบรวม​พวกผู้นำ​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​บรรดา​นักบวช​รวมทั้ง​ชาวเลวี</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​ได้​นับ​จำนวน​ชาว​เลวี​ที่​มี​อายุ​สามสิบ​ปี​ขึ้น​ไป​ได้​ทั้งหมด​สามหมื่น​แปดพันคน</verse>
				<verse number="4">ใน​จำนวนนี้​มี​สองหมื่น​สี่พัน​คน​ที่​จะ​ต้อง​อยู่​คอย​กำกับ​ดูแล​งาน​ภายใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ อีก​หกพัน​คน​เป็น​พวก​เจ้าหน้าที่​ใน​ศาล​และ​พวก​ผู้พิพากษา</verse>
				<verse number="5">อีก​สี่พัน​คน​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู และ​อีก​สี่พัน​คน​ที่​เหลือ​ทำ​หน้าที่​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ด้วย​เครื่อง​ดนตรี​ที่​ดาวิด​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​การ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">และ​ดาวิด​ได้​สั่ง​งาน​ให้​แก่​พวกเขา​โดย​แยก​พวกเขา​ออก​เป็น​สามกลุ่ม ตาม​จำนวน​ลูกชาย​สาม​คน​ของ​เลวี คือ เกอร์โชม โคฮาท​และ​เมรารี</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​มา​จาก​ชาว​เกอร์โชม​คือ ลาดาน​และชิเมอี</verse>
				<verse number="8">ลูกชาย​ของ​ลาดาน​มี​สาม​คน​คือ เยฮีเอล​ที่​เป็น​หัวหน้า เศธาม​และโยเอล</verse>
				<verse number="9">ลูกชาย​ของ​ชิเมอี​มี​สาม​คน​คือ เชโลโมท ฮาซีเอล​และ​ฮาราน คนเหล่านี้​ล้วน​เป็น​พวก​หัวหน้า​ของ​ตระกูล​ลาดาน</verse>
				<verse number="10">และ​เหล่า​ลูกชาย​ของ​ชิเมอี​ประกอบด้วย ยาหาท ศินา เยอูช​และเบรียาห์ ทั้งสี่​คนนี้​คือ​ลูกชาย​ของชิเมอี</verse>
				<verse number="11">และ​ยาหาท​ได้​เป็น​หัวหน้า รองลงมา​คือ​ศิซาห์ แต่​เยอูช​และ​เบรียาห์​มี​ลูกชาย​ไม่​กี่คน ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ถูก​นับ​รวม​เป็น​ตระกูล​เดียวกัน​ให้​ทำ​งาน​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="12">เหล่า​ลูกชาย​ของ​โคฮาท​มี​สี่​คน คือ อัมราม อิสฮาร์ เฮโบรน​และอุสซีเอล</verse>
				<verse number="13">บรรดา​ลูกชาย​ของ​อัมราม​คือ​อาโรน​และ​โมเสส อาโรน​ถูก​แยก​ออกมา เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ถูก​สงวน​ไว้​ตลอดไป เพื่อ​ทำ​พิธี​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เพื่อ​เผา​เครื่อง​สัตวบูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพื่อ​รับใช้​พระองค์​และ​ให้​คำอวยพร​ใน​นาม​ของ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="14">ส่วน​โมเสส​ซึ่ง​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า พวกลูกชาย​ของ​เขา​ถูก​นับ​รวม​เข้า​กับ​เผ่า​ของเลวี</verse>
				<verse number="15">ลูกชาย​ของ​โมเสส​คือ เกอร์โชม​และ​เอลีเยเซอร์</verse>
				<verse number="16">ลูกชาย​ของ​เกอร์โชม​คือ เชบูเอล​ที่​ได้​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="17">ลูกชาย​ของ​เอลีเอเซอร์​คือ​เรหับยาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า เอลีเยเซอร์​ไม่​มี​ลูกชาย​คน​อื่นๆ​อีกเลย แต่​เรหับยาห์​มี​ลูกชาย​หลายคน</verse>
				<verse number="18">ลูกชาย​ของ​อิสฮาร์ คือ เชโลมิท​ที่​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="19">ลูกชาย​ของ​เฮโบรน​คือ เยรียาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า รองลงมา​คือ​อามาริยาห์ คน​ที่สาม​คือ​ยาฮาซีเอล​และ​คน​ที่สี่​คือ​เยคาเมอัม</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ของ​อุสซีเอล​คือ มีคาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า​และ​รองลงมา​คือ​อิสชีอาห์</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​ของ​เมรารี​คือ​มาห์ลี​และ​มูชี ลูกชาย​ของ​มาห์ลี​คือ เอเลอาซาร์​และคีช</verse>
				<verse number="22">เอเลอาซาร์​ตาย​ไป​โดย​ที่​ยัง​ไม่​มี​ลูกชาย เขา​มี​แต่​ลูกสาว​หลายคน พวก​ลูกชาย​ของ​คีช​ที่​เป็น​ญาติ​กับ​เขา​จึง​ได้​แต่งงาน​กับ​พวกนาง</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ของ​มูชี มี​สาม​คน​คือ​มาห์ลี เอเดอร์​และ​เยเรโมท</verse>
				<verse number="24">ต่อ​ไปนี้​คือ​รายชื่อ​ลูก​หลาน​ของ​เลวี​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา พวก​หัวหน้า​ตระกูล​ได้​ลง​ทะเบียน​ไว้​ตาม​จำนวน​สมาชิก​ที่​มี​ชื่อ​ของ​แต่ละคน​ที่​สามารถ​ทำ​งาน​รับใช้​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ คือ​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้ง​แต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ดาวิด​ได้​พูด​ไว้​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​ให้​ประชาชน​ของ​พระองค์​พักผ่อน และ​พระองค์​ได้​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​พวก​ชาว​เลวี​จึง​ไม่​จำเป็น​ต้อง​แบก​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ หรือ​ของ​ใดๆ​ก็​ตาม​ที่​ใช้​กับ​เต็นท์​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="27">เพราะ​คำพูด​สุดท้าย​ที่​ดาวิด​ได้​สั่งไว้​คือ ให้​นับ​จำนวน​ลูกหลาน​ของ​ชาว​เลวี​ทุกคน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป</verse>
				<verse number="28">แต่​หน้าที่​ของ​ชาว​เลวี​เหล่านี้ คือ​การ​ช่วยเหลือ​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ใน​การ​รับใช้​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ต้อง​ทำ​หน้าที่​ดูแล​ลาน​ของ​วิหาร ห้อง​ต่างๆ​ด้านข้าง ต้อง​ทำ​ความ​สะอาด​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ทุกอย่าง และ​ทำ​งาน​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​การ​รับใช้​ภายใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">รวมทั้ง​จัดการ​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​วาง​อยู่​บน​โต๊ะ​ที่​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เรื่อง​แป้ง​สาลี​สำหรับ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เรื่อง​ขนมปัง​ที่​ไม่​ใส่​เชื้อฟู เรื่อง​ขนม​แผ่นปิ้ง เรื่อง​ขนมปัง​เคล้าน้ำมัน และ​เรื่อง​เครื่องตวง​เครื่องวัด​ทุกขนาด</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​มี​หน้า​ที่​ยืน​ขอบคุณ​และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ทุกเช้าเย็น</verse>
				<verse number="31">และ​ทุกครั้ง​ที่​ประชาชน​มา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​วัน​หยุดทางศาสนา​วันพระจันทร์ใหม่ และ​วัน​เทศกาล​ต่างๆ​พวกเขา​จะ​ต้อง​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เป็น​ประจำ​ตาม​จำนวน​คน​ที่​ได้​กำหนดไว้</verse>
				<verse number="32">และ​พวกเขา​จะ​ต้อง​รักษา​กฎเกณฑ์​ของ​เต็นท์​นัดพบ และ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​พวก​คำสั่ง​ต่างๆ​ที่​ได้รับ​มาจาก​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ญาติ​ของ​พวกเขา ใน​เรื่อง​การรับใช้​ภายใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​เป็น​พวก​ลูกชาย​ของ​อาโรน คือ นาดับ อาบีฮู เอเลอาซาร์​และอิธามาร์</verse>
				<verse number="2">นาดับ​และ​อาบีฮู​ตาย​ก่อน​พ่อ​ของ​พวกเขา โดย​ที่​ยัง​ไม่​มี​ลูกชาย ดังนั้น เอเลอาซาร์​และ​อิธามาร์​จึง​รับหน้า​ที่​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ศาโดก​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เอเลอาซาร์ และ​อาหิเมเลค​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อิธามาร์ ดาวิด​ได้​แบ่ง​พวก​นักบวช​ออก​ตาม​หน้าที่​รับใช้</verse>
				<verse number="4">มี​หัวหน้า​จาก​ครอบครัว​ของ​เอเลอาซาร์​มากกว่า​หัวหน้า​จาก​ครอบครัว​ของ​อิธามาร์ หัวหน้า​จาก​ครอบครัว​ของ​เอเลอาซาร์​มี​สิบหกคน และ​จาก​ครอบครัว​ของ​อิธามาร์​มี​แปดคน</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ได้​จับสลาก​แบ่งกัน ดู​ว่า​ใคร​จะ​ได้​ทำ​หน้าที่อะไร บางคน​ก็​ได้รับ​เลือก​ให้​เป็น​เจ้าหน้าที่​ดูแล​วิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์ บางคน​ก็​มี​หน้า​ที่​เป็น​นักบวช พวกเขา​ทุกคน​ต่าง​ก็​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เอเลอาซาร์​และอิธามาร์</verse>
				<verse number="6">เชไมอาห์​ลูกชาย​ของ​เนธันเอล​ซึ่ง​เป็น​ชาว​เลวี ทำ​หน้าที่​เลขานุการ คอย​จดบันทึก​รายชื่อ​ของ​คน​พวกนี้​ต่อหน้า​กษัตริย์​ดาวิด ต่อหน้า​พวก​เจ้าหน้าที่ ต่อหน้า​นักบวช​ศาโดก ต่อหน้า​อาหิเมเลค​ลูกชาย​ของ​อาบียาธาร์​และ​พวกผู้นำ​ครอบครัว​ของ​พวก​นักบวช​และ​ของ​พวก​ชาวเลวี พวกเขา​จับสลาก​สลับกัน​ไป​ระหว่าง​ครอบครัว​ของ​เอเลอาซาร์​กับ​ของอิธามาร์</verse>
				<verse number="7">สลาก​อัน​แรก​เป็น​ของ​เยโฮยาริบ อันที่​สอง​เป็น​ของ​เยดายาห์</verse>
				<verse number="8">อันที่​สาม​เป็น​ของ​ฮาริม อัน​ที่สี่​เป็น​ของ​เสโอริม</verse>
				<verse number="9">อัน​ที่ห้า​เป็น​ของ​มัลคิยาห์ อัน​ที่หก​เป็น​ของ​มิยามิน</verse>
				<verse number="10">อัน​ที่เจ็ด​เป็น​ของ​ฮักโขส อัน​ที่แปด​เป็น​ของ​อาบียาห์</verse>
				<verse number="11">อัน​ที่เก้า​เป็น​ของ​เยชูอา อัน​ที่สิบ​เป็น​ของ​เชคานิยาห์</verse>
				<verse number="12">อัน​ที่สิบเอ็ด​เป็น​ของ​เอลียาชีบ อัน​ที่สิบสอง​เป็น​ของ​ยาคิม</verse>
				<verse number="13">อัน​ที่สิบสาม​เป็น​ของ​หุปปาห์ อัน​ที่สิบสี่​เป็น​ของ​เยเชเบอับ</verse>
				<verse number="14">อัน​ที่สิบห้า​เป็น​ของ​บิลกาห์ อัน​ที่สิบหก​เป็น​ของ​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="15">อัน​ที่สิบเจ็ด​เป็น​ของ​เฮซีร์ อัน​ที่สิบแปด​เป็น​ของ​ฮัปปิเซส</verse>
				<verse number="16">อัน​ที่สิบเก้า​เป็น​ของ​เปธาหิ​ยาห์ อัน​ที่ยี่สิบ​เป็น​ของ​เยเฮเซเคล</verse>
				<verse number="17">อัน​ที่ยี่สิบเอ็ด​เป็น​ของ​ยาคีน อัน​ที่ยี่สิบสอง​เป็น​ของ​กามูล</verse>
				<verse number="18">อัน​ที่ยี่สิบสาม​เป็น​ของ​เดไลยาห์ อัน​ที่ยี่สิบสี่​เป็น​ของ​มาอาซิยาห์</verse>
				<verse number="19">คนพวกนี้​ได้รับ​เลือก​มา​ให้​รับใช้​อยู่​ภายใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​กฎ​ที่​อาโรน​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ได้​ตั้ง​ไว้​ให้​กับ​พวกเขา พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ได้​มอบ​กฎนี้​ไว้​กับอาโรน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ชาว​เลวี​คน​อื่นๆ​ที่เหลือ ประกอบ​ไปด้วย จาก​ลูกหลาน​ของ​อัมราม คือ ชูบาเอล จาก​ลูกหลาน​ของ​ชูบาเอล คือ เยเดยาห์</verse>
				<verse number="21">ส่วน​เรหับยาห์ จาก​ลูกหลาน​ของ​เขา​คือ​อิสชีอาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า</verse>
				<verse number="22">จาก​คน​อิสฮาร์ คือ เชโลโมท จาก​ลูกหลาน​ของ​เชโลโมท คือ ยาหาท</verse>
				<verse number="23">ลูกชาย​ของ​เฮโบรน คือ เยรียาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า ลูกชาย​คน​ที่สอง​คือ​อามาริยาห์ ลูกชาย​คน​ที่สาม​คือ​ยาฮาซีเอล ลูกชาย​คน​ที่สี่​คือ​เยคาเมอัม</verse>
				<verse number="24">จาก​ลูกหลาน​ของ​อุสซีเอล​คือ​มีคาห์ จาก​ลูกหลาน​ของ​มีคาห์​คือ​ชามีร์</verse>
				<verse number="25">น้องชาย​ของ​มีคาห์​คือ​อิสชีอาห์ จาก​ลูกหลาน​ของ​อิสชีอาห์​คือ​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="26">จาก​ลูกหลาน​ของ​เมรารี คือ มาห์ลี​และ​มูชี และ​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​ยาอาซียาห์​ลูกชาย​ของเขา</verse>
				<verse number="27">จาก​ลูกหลาน​ของ​เมรารี ที่​มาจาก​ยาอาซียาห์​ลูกชาย​ของเขา คือ โชฮัม ศักเกอร์​และอิบรี</verse>
				<verse number="28">จาก​มาห์ลี คือ เอเลอาซาร์​ซึ่ง​ไม่​มี​ลูกชาย</verse>
				<verse number="29">จาก​คีช ลูกหลาน​ของ​เขา​คือ​เยราเมเอล</verse>
				<verse number="30">ลูกหลาน​ของ​มูชี​คือ มาห์ลี เอเดอร์​และเยรีโมท คนเหล่านี้​คือ​พวกผู้นำ​ของ​ครอบครัว​ชาวเลวี</verse>
				<verse number="31">คนเหล่านี้​ได้​จับสลาก​แบ่ง​หน้าที่กัน เหมือน​กับ​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ที่​เป็น​พวก​นักบวช​ซึ่ง​เป็น​ลูกหลาน​ของอาโรน พวกเขา​จับสลาก​กัน​ต่อหน้า​กษัตริย์ดาวิด ศาโดก อาหิเมเลค​และ​พวกผู้นำ​ครอบครัว​ของ​พวก​นักบวช​และ​พวก​ชาว​เลวี ไม่ว่า​จะ​เป็น​ครอบครัว​ของ​ลูกหัวปี หรือ ลูก​คนสุดท้อง ก็​จับสลาก​เหมือนกันหมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ดาวิด​และ​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​กองทัพ​ได้​แบ่ง​งาน​ด้าน​การ​ร้องเพลง​ให้​กับ​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ ของ​เฮมาน​และ​ของเยดูธูน ซึ่ง​พวกเขา​จะ​ได้​พูดแทนพระเจ้า​โดย​ร้อง​คลอ​ไป​กับ​พิณเล็ก พิณใหญ่​และฉาบ ต่อ​ไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​คน​ที่​ทำงาน​รับใช้​ด้านนี้</verse>
				<verse number="2">จาก​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ คือ ศักเกอร์ โยเซฟ เนธานิยาห์​และอาซาเรลาห์ ทั้งหมดนี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ ภายใต้​การนำ​ของ​อาสาฟ พวกเขา​จะ​พูดแทนพระเจ้า​ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ดาวิด</verse>
				<verse number="3">จาก​เยดูธูน พวก​ลูกหลาน​ของ​เขา​คือ เกดาลิยาห์ เศรี เยชายาห์ ชิเมอิ ฮาชาบิยาห์​และมัททีธิยาห์ รวม​ทั้งหมด​หกคน พวกเขา​อยู่​ภายใต้​การนำ​ของ​เยดูธูน พ่อ​ของ​พวกเขา ผู้ที่​พูดแทนพระเจ้า​ไป​พร้อมๆ​กับ​พิณเล็ก และ​พวกเขา​รับผิดชอบ​ใน​เรื่อง​การ​ขอบคุณ​และ​การ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ด้วย</verse>
				<verse number="4">จาก​เฮมาน ลูกหลาน​ของ​เขา​คือ บุคคิยาห์ มัทธานิยาห์ อุสซีเอล เชบูเอล เยรีโมท ฮานานิยาห์ ฮานานี เอลียาธาห์ กิดดาลที โรมัมทีเอเซอร์ โยชเบคาชาห์ มัลโลธี โฮธีร์​และมาหะซิโอท</verse>
				<verse number="5">คนเหล่านี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เฮมาน​ซึ่ง​เป็น​ผู้ทำนาย​ของ​กษัตริย์ดาวิด พระเจ้า​ได้​สัญญา​ที่​จะ​ทำให้​เฮมาน​แข็งแรง พระเจ้า​จึง​ให้​เฮมาน​มี​ลูกชาย​ถึง​สิบสี่คน​และ​มี​ลูกสาว​สามคน</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ทั้งหมดนี้​อยู่​ภายใต้​การนำ​ของ​พ่อ​ของ​พวกเขา ใน​เรื่อง​การ​ร้องเพลง​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​ร้อง​คลอ​ไป​กับ​ฉาบ พิณใหญ่​และ​พิณเล็ก เป็น​การรับใช้​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า อาสาฟ เฮมาน​และ​เยดูธูน​อยู่​ภายใต้​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ดาวิด</verse>
				<verse number="7">คน​พวกนี้​และ​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ที่​มา​จาก​เผ่า​เลวี ได้รับ​การ​ฝึกฝน​ใน​เรื่อง​ดนตรีมา พวกเขา​ทุกคน​ล้วน​มี​ความ​ชำนาญ​ใน​การ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​มี​จำนวน​ทั้งหมด​สองร้อย​แปดสิบแปดคน</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ทุกคน ทั้งหนุ่ม​และแก่ ทั้งครู​และนักเรียน ต่างก็​ต้อง​จับสลาก​แบ่ง​หน้าที่กัน</verse>
				<verse number="9">สลาก​อันแรก​ตก​เป็น​ของ​พวก​อาสาฟ​คือ​โยเซฟ ญาติๆ​และ​ลูกหลาน​ของเขา รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน อันที่​สอง​ตก​เป็น​ของ​เกดาลิยาห์ ญาติๆ​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="10">อัน​ที่สาม​ตก​เป็น​ของ​ศักเกอร์ ลูกหลาน​ของ​เขา​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="11">อัน​ที่สี่​ตก​เป็น​ของ​อิสรี ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="12">อัน​ที่ห้า​ตก​เป็น​ของ​เนธานิยาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="13">อัน​ที่หก​ตก​เป็น​ของ​บุคคิยาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="14">อัน​ที่เจ็ด​ตก​เป็น​ของ​เยชาเรลาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="15">อัน​ที่แปด​ตก​เป็น​ของ​เยชายาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="16">อัน​ที่เก้า​ตก​เป็น​ของ​มัทธานิยาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="17">อัน​ที่สิบ​ตก​เป็น​ของ​ชิเมอี ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="18">อัน​ที่สิบเอ็ด​ตก​เป็น​ของ​อาซาเรล ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="19">อัน​ที่สิบสอง​ตก​เป็น​ของ​ฮาชาบิยาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="20">อัน​ที่​สิบสาม​ตก​เป็น​ของ​ชูบาเอล ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="21">อัน​ที่สิบสี่​ตก​เป็น​ของ​มัททีธิยาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="22">อัน​ที่สิบห้า​ตก​เป็น​ของ​เยเรโมท ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="23">อัน​ที่​สิบหก​ตก​เป็น​ของ​ฮานานิยาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="24">อัน​ที่สิบเจ็ด​ตก​เป็น​ของ​โยชเบคาชาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="25">อัน​ที่สิบแปด​ตก​เป็น​ของ​ฮานานี ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="26">อัน​ที่สิบเก้า​ตก​เป็น​ของ​มัลโลธี ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="27">อัน​ที่ยี่สิบ​ตก​เป็น​ของ​เอลียาธาห์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="28">อัน​ที่ยี่สิบเอ็ด​ตก​เป็น​ของ​โฮธีร์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="29">อัน​ที่ยี่สิบสอง​ตก​เป็น​ของ​กิดดาลที ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="30">อัน​ที่ยี่สิบสาม​ตก​เป็น​ของ​มาหะซิโอท ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
				<verse number="31">อัน​ที่ยี่สิบสี่​ตก​เป็น​ของ​โรมัมทีเอเซอร์ ลูกหลาน​และ​ญาติๆ​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​สิบสองคน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​กลุ่ม​ของ​พวก​คน​เฝ้าประตู จาก​ชาว​โคราห์ มี เมเชเลมิยาห์​ลูกชาย​ของ​โคเร โคเร​เป็น​ลูกชาย​คนหนึ่ง​ของ​อาสาฟ</verse>
				<verse number="2">เมเชเลมิยาห์​มี​ลูกชาย คือ เศคาริยาห์​เป็น​ลูกชาย​คน​แรก เยดียาเอล​เป็น​คน​ที่สอง เศบาดิยาห์​เป็น​คน​ที่สาม ยาทนีเอล​เป็น​คนที่สี่</verse>
				<verse number="3">เอลาม​เป็น​คน​ที่ห้า เยโฮฮานัน​เป็น​คน​ที่หก เอลีโฮนัย​เป็น​คน​ที่เจ็ด</verse>
				<verse number="4">โอเบดเอโดม​มี​ลูกชาย คือ เชไมอาห์​เป็น​ลูก​คนแรก เยโฮซาบาด​เป็น​คน​ที่สอง โยอาห์​เป็น​คน​ที่สาม สาคาร์​เป็น​คน​ที่สี่ เนธันเอล​เป็น​คน​ที่ห้า</verse>
				<verse number="5">อัมมีเอล​เป็น​คน​ที่หก อิสสาคาร์​เป็น​คน​ที่เจ็ด เปอุลเลธัย​เป็น​คน​ที่แปด พระเจ้า​ได้​อวยพร​โอเบด-เอโดม อย่าง​แท้จริง</verse>
				<verse number="6">เชไมอาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​มี​ลูกชาย​หลายคน​ที่​เป็น​ผู้นำ​อยู่​ใน​ครอบครัว​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​เป็น​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ</verse>
				<verse number="7">บรรดา​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์​คือ โอทนี เรฟาเอล โอเบด​และ​เอลซาบาด ยัง​มี​บรรดา​พี่น้อง​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​มี​ความสามารถ​เหมือนกัน คือ เอลีฮู กับ เสมาคิยาห์</verse>
				<verse number="8">ทั้งหมดนี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โอเบด-เอโดม ทั้ง​ตัว​พวกเขา​และ​ลูกชาย​ทั้งหลาย​รวมทั้ง​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ล้วน​เป็น​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​และ​มี​เรี่ยวแรง​ใน​การ​ทำงาน รวม​ครอบครัว​ของ​โอเบด-เอโดม​ได้​ทั้งหมด​หกสิบสองคน</verse>
				<verse number="9">เมเชเลมิยาห์​ยัง​มี​ลูกชาย​และ​ญาติ​ๆที่​มี​ความ​สามารถ​อีก​สิบแปดคน</verse>
				<verse number="10">โฮสาห์​คน​เมรารี​ก็​มี​ลูกหลานด้วย คือ ชิมรี​ที่​เป็น​หัวหน้า (เพราะ​ถึง​แม้ว่า​เขา​จะ​ไม่​ใช่​ลูกชาย​คนแรก แต่พ่อ​ของ​เขา​ก็​ได้​ให้​เขา​เป็น​หัวหน้า)</verse>
				<verse number="11">ฮิลคียาห์​เป็น​คน​ที่สอง เทบาลิยาห์​เป็น​คน​ที่สาม เศคาริยาห์​เป็น​คน​ที่สี่ รวม​จำนวน​ของ​ลูกชาย​และ​ญาติๆ​ของ​โฮสาห์​ได้​ทั้งหมด​สิบสามคน</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้นำ​ที่​เป็น​ผู้ชาย​ใน​แผนก​คน​เฝ้าประตูนี้ มี​หน้าที่​เหมือน​ญาติๆ​ของ​พวกเขา​ที่​เป็น​นักร้อง คือ​รับใช้​อยู่​ภายใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ได้​จับสลาก​เลือก​ประตู​ที่​ต้อง​เฝ้า​เป็น​ครอบครัวๆ​ไป​จนครบ​ทุกครอบครัว ไม่ว่า​จะ​เป็น​ครอบครัว​ที่​มี​ขนาดเล็ก​หรือ​ขนาดใหญ่</verse>
				<verse number="14">สลาก​ของ​ประตู​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ตก​เป็น​ของ​เมเชเลมิยาห์ และ​พวกเขา​ก็​ได้​จับสลาก​ให้​กับ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เมเชเลมิยาห์ เศคาริยาห์​เป็น​ที่ปรึกษา​ที่​เฉลียว​ฉลาด เขา​จับสลาก​ได้​ประตู​ทาง​ทิศเหนือ</verse>
				<verse number="15">โอเบด-เอโดม​ได้​ประตู​ทาง​ทิศใต้​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​มี​หน้าที่​เฝ้า​ประตู​ห้อง​เก็บของ</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ชุปปิม​และ​โฮสาห์​เฝ้า​ประตู​ทิศ​ตะวันตก​กับ​ประตู​ชัลเลเคท​ที่​อยู่​บน​ถนน​ที่​ลาดชัน​ขึ้นไป ยาม​จาก​แต่ละ​ครอบครัว​จะ​อยู่​ตาม​ตำแหน่ง​ของตน</verse>
				<verse number="17">ใน​แต่ละ​วัน ที่​ประตู​ทิศ​ตะวันออก​มี​ชาว​เลวี​อยู่​หกคน ที่​ประตู​ทาง​ทิศเหนือ​มี​สี่คน ประตู​ทาง​ทิศใต้​มี​สี่คน​และ​ที่​ประตู​ห้อง​เก็บของ​จะ​มี​คน​เฝ้า​ประจำ​อยู่​ครั้งละ​สองคน</verse>
				<verse number="18">ส่วน​ที่​ลาน ทาง​ทิศ​ตะวันตก​จะ​มี​คน​อยู่​บน​ถนน​สี่คน​และ​มี​อยู่​ที่​ลาน​สองคน</verse>
				<verse number="19">คนเหล่านี้​อยู่​ใน​กลุ่ม​ของ​คน​เฝ้าประตู ที่​เป็น​ชาว​โคราห์​และ​ชาว​เมรารี</verse>
				<verse number="20">จาก​เผ่า​ของ​เลวี อาหิยาห์​ทำ​หน้าที่​ดูแล​คลัง​สมบัติ​ของ​บ้าน​ของ​พระเจ้า และ​สมบัติ​ที่​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ</verse>
				<verse number="21">ลูกหลาน​ของ​ลาดาน​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ชาว​เกอร์โชน เยฮีเอลี​เป็น​ผู้นำ​คนหนึ่ง​ของ​ตระกูล​ลาดาน</verse>
				<verse number="22">ลูกหลาน​ของ​เยฮีเอลี คือ เศธาม​และโยเอล​น้องชาย​ของ​เศธาม พวกเขา​มี​หน้าที่​ดูแล​คลัง​สมบัติ​ใน​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">ผู้นำ​คนอื่นๆ​ก็​ได้รับ​เลือก​มา​จาก​คน​อัมราม คนอิสฮาร์ คน​เฮโบรน​และ​คนอุสซีเอล</verse>
				<verse number="24">เชบูเอล​ลูกหลาน​ของ​เกอร์โชม​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โมเสส​เป็น​หัวหน้า​ดูแล​คลัง​สมบัติ​ในวิหาร</verse>
				<verse number="25">ต่อ​ไปนี้​คือ​ญาติๆ​ของ​ชูบาเอล ญาติ​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เอลีเยเซอร์ คือ เรหับยาห์​ลูกชาย​ของ​เอลีเยเซอร์ เยชายาห์​ลูกชาย​ของ​เรหับยาห์ โยรัม​ลูกชาย​ของ​เยชายาห์ ศิครี​ลูกชาย​ของ​โยรัม และ​เชโลโมท​ลูกชาย​ของศิครี</verse>
				<verse number="26">เชโลโมท​คนนี้​กับ​ญาติๆ​ของ​เขา​รับผิดชอบ​ใน​การ​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ที่​กษัตริย์ดาวิด พวก​ผู้นำ​ครอบครัว​และ​พวก​ผู้บังคับ​บัญชา​กองพัน​และ​กองร้อย รวมทั้ง​พวก​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ ได้​อุทิศไว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">ของ​ที่​ถูกยึด​มา​ได้​จาก​การทำ​สงครามนั้น พวกเขา​ได้​อุทิศ​เป็น​ของขวัญ เพื่อ​ใช้​ใน​การ​ซ่อมแซม​บ้าน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">เชโลโมท​คนนี้​และ​ญาติๆ​ของเขา​ยัง​ต้อง​รับผิดชอบ​ดูแล​ของ​ทั้งหมด​ที่​ซามูเอล​ผู้ที่​เห็น​นิมิต ซาอูล​ลูกชาย​ของ​คีช อับเนอร์​ลูกชาย​ของเนอร์ และ​โยอาบ​ลูกชาย​ของ​นางเศรุยาห์​ได้​อุทิศไว้</verse>
				<verse number="29">เคนานิยาห์​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ได้รับ​มอบหมาย​จาก​คน​อิสฮาร์​ให้​ทำ​งาน​อยู่​ภาย​นอกวิหาร เป็น​เจ้าหน้าที่​ศาล​และ​ผู้ตัดสิน​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">ฮาชาบิยาห์​กับ​ญาติๆ​ของเขา​ที่​มี​ความ​สามารถรวม​หนึ่งพัน​เจ็ดร้อยคน​ได้รับ​มอบหมาย​จาก​คน​เฮโบรน​ให้​รับผิดชอบ​ชนชาติ​อิสราเอล​ที่​อาศัย​อยู่​ทาง​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ใน​งาน​ทุกอย่าง​ของ​พระยาห์เวห์​และ​งาน​รับใช้​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="31">ส่วน​คน​เฮโบรน มี เยรียาห์​เป็น​หัวหน้า​ตาม​บัญชี​รายชื่อ​เชื้อสาย​ของ​ครอบครัว​พวกเขา (ใน​ปี​ที่สี่สิบ​ที่​ดาวิด​ครองราชย์นั้น​พวก​เขา​ได้​ตรวจ​บัญชี​ราย​ชื่อ และ​ได้​พบ​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​ใน​หมู่​ของ​พวก​เขา​ที่​เมือง​ยาเซอร์​ใน​กิเลอาด)</verse>
				<verse number="32">เยรียาห์​มี​ญาติ​สองพัน​เจ็ดร้อยคน​ซึ่ง​ล้วน​เป็น​คน​ที่​มี​ความ​สามารถ​และ​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว​ทั้งสิ้น กษัตริย์ดาวิด​จึง​ได้​แต่งตั้ง​พวกเขา​ขึ้น​เหนือ​ชาว​รูเบน ชาวกาด​และ​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์ ให้​ดูแล​ธุระ​ทั้งหมด​ของ​พระเจ้า​และ​ของกษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ที่​เป็น​ผู้นำ​ครอบครัว เป็น​นายพัน​นายร้อย เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​พวก​ชาว​อิสราเอล ที่​รับใช้​กษัตริย์​ใน​ทุกเรื่อง​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​กองทหาร ที่​ผลัดเปลี่ยน​เวร​ใน​แต่ละ​เดือน​ตลอดปี แต่ละ​กอง​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="2">ยาโชเบอัม​ลูกชาย​ของ​ศับดีเอล เป็น​ผู้​รับผิดชอบ​กองเวร​กองแรก​สำหรับ​เดือนแรก ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="3">ยาโชเบอัม​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ เขา​เป็น​หัวหน้า​ของ​ผู้บังคับ​บัญชา​ทั้งหมด​ใน​กองทัพ เขา​เข้า​เวร​ใน​เดือน​ที่หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">โดดัย​คน​อาโหอาห์ เป็น​ผู้รับผิดชอบ​กองเวร​สำหรับ​เดือน​ที่สอง มิกโลท​เป็น​รอง​หัวหน้า​ของ​กองนั้น ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="5">เบไนยาห์​ลูกชาย​ของ​หัวหน้า​นักบวช​เยโฮยาดา เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กอง​เวร​ที่สาม​สำหรับ​เดือน​ที่สาม ใน​กอง​เวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​ของ​เขา​คือ​อัมมีซาบาด​เป็น​รอง​หัวหน้า​ของ​กองเวรนี้ เบไนยาห์​คนนี้​เป็น​ทหาร​กล้า​อยู่​ใน​หมู่​วีรบุรุษ​สามสิบคน และ​เป็น​ผู้นำ​ของ​สามสิบ​คนนั้นด้วย</verse>
				<verse number="7">อาสาเฮล​ที่​เป็น​น้องชาย​ของ​โยอาบ​เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองทัพ​ที่สี่​สำหรับ​เดือน​ที่สี่ และ​เศบาดิยาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​เป็น​รอง​หัวหน้า​ของ​กองเวรนี้ ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="8">ชัมหุท​คน​อิสราห์ เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่ห้า​สำหรับ​เดือน​ที่ห้า ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="9">อิรา​ลูกชาย​ของ​อิกเขช​คน​เทโคอา เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่หก​สำหรับ​เดือนที่หก ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="10">เฮเลส​คน​เปโลน​จาก​เผ่า​เอฟราอิม เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่​เจ็ด สำหรับ​เดือน​ที่เจ็ด ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="11">สิบเบคัย​คน​หุชาห์ จาก​ครอบครัว​ของ​เศราห์ เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่แปด สำหรับ​เดือน​ที่แปด ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="12">อาบีเยเซอร์​คน​อานาโธท จาก​เผ่า​เบนยามิน เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่เก้า สำหรับ​เดือน​ที่เก้า ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="13">มาหะรัย​ชาว​เนโทฟาห์ จาก​ครอบครัว​เศราห์ เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่สิบ สำหรับ​เดือน​ที่สิบ ใน​กองเวร​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="14">เบไนยาห์​คน​ปิราโธน จาก​เผ่า​เอฟราอิม เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่สิบเอ็ด สำหรับ​เดือน​ที่สิบเอ็ด ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="15">เฮลดัย​ชาว​เนโทฟาห์ จาก​ครอบครัว​ของ​โอทนีเอล เป็น​ผู้บังคับ​บัญชา​กองเวร​ที่สิบสอง สำหรับ​เดือน​ที่สิบสอง ใน​กองเวร​ของ​เขา​มี​ทหาร​อยู่​สองหมื่น​สี่พันคน</verse>
				<verse number="16">ต่อไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​พวก​ผู้นำ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล สำหรับ​ชาว​รูเบน คือ เอลีเยเซอร์​ลูกชาย​ของศิครี สำหรับ​ชาว​สิเมโอน คือ เชฟาทิยาห์​ลูกชาย​ของ​มาอาคาห์</verse>
				<verse number="17">สำหรับ​ชาว​เลวี คือ ฮาชาบิยาห์​ลูกชาย​ของ​เคมูเอล สำหรับ​ชาว​อาโรน​คือ​ศาโดก</verse>
				<verse number="18">สำหรับ​ชาว​ยูดาห์​คือ เอลีฮู พี่ชาย​คน​หนึ่ง​ของ​ดาวิด สำหรับ​ชาว​อิสสาคาร์ คือ อมรี​ลูกชาย​ของ​มีคาเอล</verse>
				<verse number="19">สำหรับ​ชาว​เศบูลุน คือ อิชมัยอาห์​ลูกชาย​ของ​โอบาดียาห์ สำหรับ​ชาว​นัฟทาลี คือ เยเรโมท​ลูกชาย​อัสรีเอล</verse>
				<verse number="20">สำหรับ​ชาว​เอฟราอิม คือ โฮเชยา​ลูกชาย​ของ​อาซาซิยาห์ สำหรับ​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์ คือ โยเอล​ลูกชาย​ของ​เปดายาห์</verse>
				<verse number="21">สำหรับ​อีก​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เผ่า​มนัสเสห์​ใน​กิเลอาด คือ อิดโด​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ สำหรับ​ชาว​เบนยามิน คือ ยาอาซีเอล​ลูกชาย​ของ​อับเนอร์</verse>
				<verse number="22">สำหรับ​ชาว​ดาน คือ อาซาเรล​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม คนเหล่านี้​เป็น​ผู้นำ​ของ​เผ่า​ต่างๆ​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ได้​ทำตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้ คือ​ทำ​ให้​ชนชาติ​อิสราเอล​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​กับ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า ดาวิด​ก็เลย​ไม่ได้​นับ​คน​ที่​มี​อายุ​ต่ำกว่า​ยี่สิบ​ปี​ลงมา</verse>
				<verse number="24">โยอาบ​ลูกชาย​ของ​นาง​เศรุยาห์​ได้​เริ่มต้น​นับ​ชาว​อิสราเอล แต่​นับ​ไม่​เสร็จ เพราะ​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ใน​เรื่องนี้​ได้​ตกลง​มา​บน​ชาว​อิสราเอลก่อน และ​จำนวน​ที่​นับนี้​ก็​ไม่​ได้​ถูก​จดบันทึก​ลง​ใน​หนังสือ​เหตุการณ์​ประจำ​วัน​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="25">ต่อไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​ผู้ที่​ดูแล​พวก​คลัง​สมบัติ​ของ​กษัตริย์ คือ อัสมาเวท​ลูกชาย​ของ​อาดีเอล มี​หน้าที่​ดูแล​พวก​คลัง​สมบัติ​ของ​กษัตริย์ โยนาธาน​ลูกชาย​ของ​อุสซียาห์ มี​หน้าที่​ดูแล​คลัง​สมบัติ​ใน​ชนบท ใน​เมือง​ต่างๆ​ใน​หมู่บ้าน​ทั้งหลาย​และ​ใน​เมือง​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="26">เอสะรี​ลูกชาย​ของ​เคลูบ มี​หน้าที่​ดูแล​พวก​ชาวนา​ที่​เป็น​ผู้ไถนา</verse>
				<verse number="27">ชิเมอี​ชาว​รามาห์ มี​หน้าที่​ดูแล​สวนองุ่น ศับดี​ชาว​เชฟาม มี​หน้าที่​ดูแล​ผลผลิต​ใน​สวนองุ่น​สำหรับ​ทำ​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="28">บาอัลฮานัน​ชาว​เกเดอร์ มี​หน้าที่​ดูแล​สวน​มะกอก​กับ​สวน​มะเดื่อ​ที่​ภูเขา​เชเฟลาห์​ทาง​ทิศ​ตะวันตก โยอาช มี​หน้าที่​เก็บ​รวบรวม​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="29">ชิตรัย​ชาว​ชาโรน มี​หน้าที่​ดูแล​ฝูง​วัว​ใน​ทุ่งหญ้า​ชาโรน ชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อัดลัย มี​หน้าที่​ดูแล​ฝูง​วัว​ตาม​หุบเขาต่างๆ</verse>
				<verse number="30">โอบิล​ชาว​อิชมาเอล มี​หน้าที่​ดูแล​ฝูงอูฐ เยเดยาห์​ชาว​เมโรโนท มี​หน้าที่​ดูแล​ฝูงลา</verse>
				<verse number="31">ยาซีส​ชาว​ฮาการ์ มี​หน้าที่​ดูแล​ฝูงแกะ คนเหล่านี้​คือ​เจ้าหน้าที่​ผู้​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​กษัตริย์ดาวิด</verse>
				<verse number="32">โยนาธาน​ลุง​ของ​ดาวิด เป็น​ที่ปรึกษา​ที่​เฉลียว​ฉลาด​และ​เป็น​ผู้จดบันทึก เยฮีเอล​ลูกชาย​ฮัคโมนี​ดูแล​พวก​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="33">อาหิโธเฟล​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์ และ​หุชัย​ชาว​อารคี​เป็น​เพื่อน​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="34">ผู้ที่​สืบทอด​ต่อ​จาก​อาหิโธเฟล​คือ​เยโฮยาดา​ลูกชาย​ของ​เบไนยาห์ กับ​อาบียาธาร์ ส่วน​โยอาบ​ได้​เป็น​แม่ทัพ​ใน​กองทัพ​ของ​กษัตริย์ดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ดาวิด​ได้​รวบรวม​เอา​พวกผู้นำ​ทั้งหลาย​มา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม คือ พวกผู้นำ​ของ​อิสราเอล ผู้นำ​ของ​แต่​ละ​เผ่า ผู้นำ​ของ​หน่วย​งาน​ต่างๆ​ที่​รับใช้​กษัตริย์ พวก​นาย​พัน​นาย​ร้อย พวก​เจ้าหน้าที่​ที่​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ฝูง​สัตว์​ของ​กษัตริย์ และ​ของ​พวก​ลูกชาย​กษัตริย์ รวม​ทั้ง​พวก​เจ้าหน้าที่​วัง พวก​วีรบุรุษ​นัก​รบ และ​คน​สำคัญ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​ยืน​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “พี่​น้อง​และ​ประชาชน​ทั้ง​หลาย​ของ​เรา ฟัง​ทาง​นี้ เรา​ได้​ตั้งใจ​ไว้​แล้ว​ที่​จะ​สร้าง​ที่​พัก​สำหรับ​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ให้​เป็น​ที่​วาง​เท้า สำหรับ​พระเจ้า​ของ​พวก​เรา และ​เรา​ได้​เตรียม​การ​ที่​จะ​สร้าง​มัน​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่​พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​บ้าน​สำหรับ​ชื่อ​ของ​เรา เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​สงคราม​หลาย​ครั้ง​และ​เจ้า​ได้​ฆ่า​คน​ไป​เป็น​จำนวน​มาก’</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​เลือก​เรา​ออก​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​เรา ให้​มา​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ตลอด​ไป เพราะ​พระองค์​ได้​เลือก​ยูดาห์​ให้​เป็น​ผู้นำ และ​ใน​เผ่า​ของ​ยูดาห์​พระองค์​ก็​ได้​เลือก​ครอบครัว​ของ​เรา​มา และ​ใน​หมู่​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​พ่อ​เรา พระองค์​พอใจ​ที่​จะ​เลือก​เรา​ให้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="5">และ​จาก​บรรดา​ลูกชาย​ทั้ง​หมด​ของ​เรา ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​ลูกชาย​ไว้​กับ​เรา​หลาย​คน พระองค์​ได้​เลือก​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เรา​ให้​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​อาณาจักร​ของ​พระยาห์เวห์​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้ง​หมด</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เจ้า จะ​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​วิหาร และ​พวก​ลาน​วิหาร​ของ​เรา เพราะ​เรา​ได้​เลือก​เขา​ให้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรา และ​เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​อาณาจักร​ของ​เขา​มั่นคง​ตลอด​ไป ถ้า​เขา​ยัง​ตั้งใจ​ที่​จะ​เชื่อ​ฟัง​คำ​สั่ง​และ​กฎ​ทุก​ข้อ​ของ​เรา​เหมือน​ที่​เขา​ทำ​อยู่​ใน​วันนี้’</verse>
				<verse number="8">และ​ตอน​นี้ ท่าม​กลาง​สายตา​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้ง​หมด ใน​ที่ประชุม​ของ​พระยาห์เวห์​นี้ และ​ต่อ​หู​ของ​พระองค์ เรา​ขอ​กำชับ​ให้​พวก​ท่าน​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​ทั้ง​หมด​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​อย่าง​ระมัดระวัง เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ได้​เป็น​เจ้า​ของ​แผ่นดิน​ที่​ดี​แห่ง​นี้ และ​มอบ​มัน​เป็น​มรดก​ให้​กับ​ลูก​กับ​หลาน​ของ​ท่าน​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="9">ส่วน​เจ้า ซาโลมอน​ลูก​พ่อ ให้​ยอมรับ​พระเจ้า​ของ​พ่อ​เจ้า​ไว้ และ​รับใช้​พระองค์​อย่าง​สุดใจ และ​ด้วย​ความ​เต็มใจ​ของ​เจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​ตรวจ​สอบ​จิตใจ​ทุก​ดวง และ​เข้า​ใจ​ความ​คิด​ทุก​ความ​คิด ถ้า​เจ้า​ค้น​หา​พระองค์ เจ้า​ก็​จะ​พบ​พระองค์ แต่​ถ้า​เจ้า​ละทิ้ง​พระองค์ พระองค์​ก็​ทอด​ทิ้ง​เจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="10">ดู​เถิด พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​เจ้า​เพื่อ​จะ​ให้​สร้าง​วิหาร​ไว้​ให้​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ให้​กล้า​หาญ​ไว้​และ​ลงมือ​ทำ​เถิด”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​มอบ​แผนผัง​ให้​กับ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา เป็น​แบบ​ของ​ห้อง​ด้าน​หน้า​ของ​วิหาร กับ​พวก​ตึก​ของ​มัน พวก​ห้อง​เก็บ​สมบัติ พวก​ห้อง​ด้าน​บน พวก​ห้อง​ด้าน​ใน และ​ห้อง​สำหรับ​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​จาก​บาป​จะ​ถูก​ชำระ</verse>
				<verse number="12">ยัง​มี​แผนผัง​สำหรับ​อย่าง​อื่น​ที่​เขา​ได้​คิด​เอา​ไว้ คือ​แผนผัง​สำหรับ​ลาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​สำหรับ​ห้อง​ต่างๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​ลาน​นั้น พวก​ห้อง​เก็บ​สมบัติ​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​พวก​ห้อง​เก็บ​ของ​ขวัญ​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ผัง​สำหรับ​กลุ่ม​เวร​ของ​พวก​นักบวช และ​ชาว​เลวี สำหรับ​งาน​รับใช้​ทั้ง​หมด​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ สำหรับ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​ทุก​อย่าง​ที่​ใช้​ใน​งาน​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">และ​ยัง​มี​ราย​ละเอียด​น้ำหนัก​ของ​ทองคำ​ที่​ใช้​สำหรับ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​ทุก​อย่าง​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ ใน​งาน​รับใช้​แต่​ละ​อย่าง และ​ราย​ละเอียด​ของ​น้ำหนัก​เงิน​ที่​ใช้​สำหรับ​เครื่อง​ใช้​ที่​ทำ​จาก​เงิน ใน​งาน​รับใช้​แต่​ละ​อย่าง</verse>
				<verse number="15">และ​บอก​ถึง​น้ำหนัก​ทองคำ​ของ​โคม​ไฟ​ยืน​ทองคำ และ​ตะเกียง​ที่​อยู่​ใน​นั้น บอก​แม้แต่​น้ำหนัก​ของ​ทองคำ​ที่​ใช้​กับ​โคม​ไฟ​ยืน​แต่​ละ​อัน และ​ตะเกียง​แต่​ละ​ดวง​ของ​มัน และ​บอก​ถึง​น้ำหนัก​ของ​เงิน​ที่​ใช้​กับ​โคม​ไฟ​ยืน​ที่​ทำ​จาก​เงิน โดย​บอก​น้ำหนัก​ของ​เงิน​ที่​จะ​ใช้​สำหรับ​โคม​ไฟ​ยืน​แต่​ละ​อัน และ​ตะเกียง​แต่​ละ​ดวง​ของ​มัน น้ำหนัก​ของ​เงิน​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​ใช้​งาน​ของ​ตะเกียง​แต่​ละ​ดวง</verse>
				<verse number="16">มี​ราย​ละเอียด​ของ​น้ำหนัก​ของ​ทองคำ​สำหรับ​โต๊ะ​ของ​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​แต่​ละ​ตัว และ​น้ำหนัก​ของ​เงิน​สำหรับ​โต๊ะ​ที่​ทำ​จาก​เงิน</verse>
				<verse number="17">และ​ทองคำ​บริสุทธิ์​สำหรับ​ทำ​ส้อม ชาม​ประพรม และ​เหยือก สำหรับ​ชาม​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ ดาวิด​ได้​บอก​น้ำหนัก​ของ​ชาม​แต่​ละ​ใบ และ​สำหรับ​ชาม​ที่​ทำ​จาก​เงิน​ก็​ได้​บอก​น้ำหนัก​ของ​ชาม​แต่​ละ​ใบ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="18">น้ำหนัก​ของ​ทองคำ​อย่าง​ดี​ที่​ใช้​ทำ​แท่น​บูชา​เผา​เครื่อง​หอม ยัง​มี​แบบ​สำหรับ​สร้าง​รถรบ​ทองคำ ซึ่ง​ก็​คือ​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ปีก​สอง​องค์​ที่​กาง​ปีก​ของ​พวก​ท่าน​ออก​อยู่​บน​ฝา​ของ​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ ทูต​ทั้ง​สอง​องค์​นี้​ทำ​จาก​ทองคำ</verse>
				<verse number="19">ดาวิด​ได้​เขียน​สิ่ง​เหล่า​นี้​ให้​กับ​ซาโลมอน​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ให้​กับ​เขา เพื่อ​ทำ​ให้​ซาโลมอน​เข้า​ใจ​ราย​ละเอียด​ทั้ง​หมด​ของ​แผนผัง</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ดาวิด​พูด​กับ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา​ว่า “เข้มแข็ง​และ​กล้า​หาญ​ไว้ ลงมือ​ทำ​เถิด อย่า​กลัว​หรือ​ท้อถอย​เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พ่อ​จะ​อยู่​กับ​เจ้า พระองค์​จะ​ไม่​ทิ้ง​ลูก​และ​ไม่​จาก​ลูก​ไป​ไหน แต่​พระองค์​จะ​ช่วย​เหลือ​ลูก​จน​กว่า​งาน​รับใช้​ทุก​อย่าง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​เสร็จสิ้น​ลง</verse>
				<verse number="21">และ​นี่​ก็​คือ​กลุ่ม​เวร​ต่างๆ​ของ​พวก​นักบวช​กับ​ชาว​เลวี​สำหรับ​งาน​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​คน​งาน​ทุก​คน​ที่​มี​ความ​ชำนาญ​ใน​งาน​ทุก​ประเภท​จะ​มา​อยู่​กับ​เจ้า และ​พวก​ผู้นำ​กับ​ประชาชน​ทั้ง​หมด​จะ​อยู่​ภาย​ใต้​คำ​สั่ง​ทั้งสิ้น​ของ​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">กษัตริย์ดาวิด​ได้พูด​กับ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ว่า “ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เรา​ผู้ที่​พระเจ้า​ได้​เลือกไว้​แล้ว​แต่เพียง​ผู้เดียว​นี้​ยัง​เด็ก​และ​ไม่มี​ประสบการณ์ และ​งาน​ครั้งนี้​ก็​ยิ่งใหญ่​นัก เพราะ​วิหาร​แห่งนี้​ไม่​ใช่​สร้าง​ให้​กับ​มนุษย์​แต่​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ผู้เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เรา​ได้​จัดเตรียม​สิ่งของ​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา​อย่าง​สุดกำลัง​ของเรา คือ​ทองคำ​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ เงิน​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน ทอง​สัมฤทธิ์​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​เหล็ก​และ​ไม้​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​ไม้ หินโมรา และ​หิน​สำหรับ​ฝัง กระเบื้อง​หลากสี หิน​มีค่า​ทุกชนิด​และ​หินอ่อน เป็น​จำนวน​มากมาย​มหาศาล</verse>
				<verse number="3">นอก​จากนี้​เรา​ยัง​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ส่วนตัว​ที่​เป็น​ทองคำ​และ​เงิน เรา​ได้​อุทิศ​ตัวเราเอง​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ไปแล้ว เรา​ก็เลย​จะ​ยก​ของ​พวกนี้​ที่​เรา​ได้​สะสมไว้​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​เราด้วย นอกเหนือ​ไป​จาก​ของ​ทั้งหมด​ที่​เรา​ได้​จัดเตรียม​ไว้​แล้ว​สำหรับ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​แห่งนี้</verse>
				<verse number="4">คือ​มี​ทองคำบริสุทธิ์​ประมาณ​ร้อยตัน​ที่​ได้​มา​จาก​เมือง​โอฟีร์ และ​เงิน​บริสุทธิ์​ประมาณ​สองร้อย​สี่สิบตัน ​สำหรับ​หุ้ม​ผนังห้อง</verse>
				<verse number="5">ทองคำ​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ เงิน​สำหรับ​สร้าง​สิ่งของ​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน และ​สำหรับ​งาน​ทุกอย่าง​ที่​ช่าง​ฝีมือ​จะ​ทำ​ขึ้น ใน​วันนี้​มี​ใคร​เต็มใจ​ถวายตัว​ให้​กับ​พระยาห์เวห์บ้าง”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พวกผู้นำ​ของ​ครอบครัว​ทั้งหลาย พวกผู้นำ​ของ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล พวก​นายพัน​นายร้อย รวมทั้ง​พวก​เจ้าหน้าที่​ที่​ทำงาน​ให้​กับ​กษัตริย์​ต่าง​ก็​ถวายตัว​ด้วย​ความเต็มใจ</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ได้​มอบ​ทองคำ​หนึ่งร้อย​เจ็ดสิบตัน เงิน​ประมาณ​สามร้อย​สี่สิบห้าตัน ทอง​สัมฤทธิ์​หกร้อยสิบตัน​และ​เหล็ก​สามพัน​สี่ร้อย​ห้าสิบตัน​เพื่อ​ใช้​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">และ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​มี​พลอย ต่างก็​ได้​มอบ​พลอย​เหล่านั้น​ไว้​ใน​ห้อง​เก็บ​สมบัติ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​อยู่​ใน​ความดูแล​ของ​เยฮีเอล​ชาว​เกอร์โชน</verse>
				<verse number="9">ประชาชน​ต่าง​มี​ความสุข​มาก เพราะ​พวกเขา​ถวาย​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​สมัครใจ และ​ด้วย​ความเต็มใจ กษัตริย์​ดาวิด​เอง​ก็​มี​ความสุข​มาก​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ท่ามกลาง​สายตา​ของ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด ดาวิด​พูดว่า “ข้าแต่ พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา ขอให้​พระองค์​ได้รับ​คำ​สรรเสริญ​ตลอด​เวลา​และ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่ พระยาห์เวห์ ขอให้​ความ​ยิ่งใหญ่ พลัง​อำนาจ ความ​รุ่งโรจน์ ความสง่างาม​และ​บารมี​เป็น​ของ​พระองค์ เพราะ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ทั้งบน​สวรรค์​และ​ใน​แผ่นดิน​โลกนี้​ต่าง​ก็​เป็น​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อาณาจักรนี้​เป็น​ของ​พระองค์ ขอพระองค์​ได้รับ​การ​ยกย่อง​สูงสุด​เหนือ​ทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="12">ความ​ร่ำรวย​และ​เกียรติยศ​มา​จาก​พระองค์ พระองค์​ปกครอง​เหนือ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ล้วน​แข็งแกร่ง​และ​มี​พลัง​ด้วย​มือ​ของพระองค์ และ​พระองค์​ก็​มี​พลัง​ที่​จะ​สร้าง​ใคร​ก็​ได้​ให้​ยิ่งใหญ่​และ​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ของ​พวกเรา ตอนนี้ พวกเรา​ขอ​ขอบคุณ​พระองค์ และ​ขอ​สรรเสริญ​ชื่อ​อัน​รุ่งโรจน์​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​ไม่​ได้​มา​จาก​ข้าพเจ้า​และ​ประชาชน​ของ​ข้าพเจ้าหรอก ที่จริงแล้ว​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ล้วน​มา​จาก​พระองค์ และ​พวกเรา​ขอ​มอบ​คืน​ให้​กับ​พระองค์​ใน​สิ่ง​ที่​พวกเรา​ได้รับมา</verse>
				<verse number="15">ที่​จริง​แล้ว พวกเรา​เป็น​ชาว​ต่างชาติ​ต่อหน้า​พระองค์ และ​เป็น​เพียง​ผู้ผ่านทาง​เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ​ทั้งหมด​ของ​พวกเรา วัน​เวลา​ของ​พวกเรา​บน​โลก​นี้​เป็น​เหมือนเงา​และ​ไม่​มี​ความหวัง</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดนี้​ที่​พวกเรา​ได้​รวบรวมมา เพื่อ​ที่​จะ​มา​สร้าง​วิหาร​ให้​กับ​พระองค์ เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ล้วนแต่​มา​จาก​พระองค์​และ​เป็น​ของ​พระองค์​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พระองค์​ตรวจสอบ​จิตใจ​และ​ยินดี​กับ​ความจริงใจ ข้าพเจ้า​เต็มใจ​ให้​สิ่งของ​ทั้งหมด​เหล่านี้​ด้วย​ความจริงใจ และ​ตอนนี้ ข้าพเจ้า​รู้สึก​ชื่นชม​ยินดี​ที่​ได้เห็น ประชาชน​ของ​พระองค์​ที่นี่​ได้​มา​ถวาย​ของ​ให้​กับ​พระองค์​ด้วย​ความเต็มใจ</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา คือ อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ขอ​พระองค์​รักษา​เจตนา​แบบนี้​ใน​จิตใจ​ของ​คน​ของ​พระองค์​ตลอดไป และ​นำ​หัวใจ​ของ​พวกเขา​ให้​หัน​มา​สู่พระองค์</verse>
				<verse number="19">ส่วน​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ให้​เขา​เต็มใจ​ที่​จะ​รักษา​พวก​คำสั่ง ความ​ต้องการ​และ​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระองค์ เพื่อ​ที่​จะ​ทำ​ตาม​นั้น​ทั้งหมด และ​เขา​จะ​ได้​สร้าง​วิหาร​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​เตรียม​ของ​พร้อม​ที่​จะ​ทำ​อยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ดาวิด​ก็​ได้​พูด​กับ​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ว่า “ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน” และ​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ก็​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​ก็​คำนับ​ลง​และ​หมอบ​กราบ​พระยาห์เวห์​และกษัตริย์</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​ต่อมา พวกเขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ก็​ได้​เผา​สัตว​ทั้งตัว​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เป็น​วัว​ตัวผู้​พันตัว แกะ​ตัวผู้​พันตัว​และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​พันตัว และ​ยัง​ได้​ถวาย​เครื่อง​ดื่ม​บูชา และ​เครื่อง​สัตว​บูชา​อื่นๆ​อย่าง​ล้นเหลือ สำหรับ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="22">และ​พวกเขา​ต่าง​กิน​และ​ดื่มกัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​วันนั้น ด้วย​ความ​สนุก​สนาน​อย่างยิ่ง พวกเขา​ได้​ยก​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ให้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง พวกเขา​ได้​แต่งตั้ง​ซาโลมอน​ให้​เป็น​เจ้าชาย​ของ​พระยาห์เวห์ และ​แต่งตั้ง​ศาโดก​ให้​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ได้​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​เป็น​กษัตริย์​แทน​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เขา และ​เขา​ก็​ประสบ​ความสำเร็จ ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต่าง​เชื่อฟังเขา</verse>
				<verse number="24">พวก​ผู้นำ นักรบ​ทั้งหมด​และ​บรรดา​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ได้​สัญญา​ที่​จะ​จงรัก​ภักดี​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="25">และ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​ทำให้​ซาโลมอน​ยิ่งใหญ่​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​ให้​ความ​โอ่อ่าตระการ​กับ​เขา​อย่าง​ที่​ไม่​มี​กษัตริย์​องค์​ไหน​ใน​อิสราเอล​เคย​มี​มาก่อน</verse>
				<verse number="26">ดาวิด​ลูกชาย​ของ​เจสซี​ได้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด​สี่สิบปี เขา​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​เฮโบรน​เจ็ด​ปี​และ​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​สามสิบสามปี</verse>
				<verse number="28">เขา​ตาย​ลง​ใน​วัย​อัน​สมควร ด้วย​อายุ​ที่​มากแล้ว ท่ามกลาง​ความ​ร่ำรวย​และ​เกียรติยศ แล้ว​ซาโลมอน​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="29">เหตุการณ์​ต่างๆ​ใน​ยุค​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ตั้งแต่ต้น​จนจบ​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​บันทึก​ของ​ซามูเอล​ผู้ที่เห็นนิมิต ใน​หนังสือ​บันทึก​ของ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​ใน​หนังสือ​บันทึก​ของ​กาด​ผู้ที่เห็นนิมิต</verse>
				<verse number="30">พร้อมกับ​รายละเอียด​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ใน​สมัย​ของดาวิด อำนาจ​ของเขา และ​เหตุการณ์​ทั้งหมด​ที่​มี​ผลกระทบ​กับเขา และ​ชนชาติ​อิสราเอล รวมทั้ง​อาณาจักร​อื่นๆ​ทั้งหลายด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="14">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​ดาวิด​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อาณาจักร​ของ​เขา​อย่าง​มั่นคง เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​สถิต​อยู่​กับ​เขา​และ​ทำให้​เขา​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอน​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด กับ​พวก​นายพัน​นายร้อย พวก​ผู้พิพากษา และ​พวกผู้นำ​ทั้งหมด​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งสิ้น รวมทั้ง​ผู้นำ​ครอบครัว​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="3">และ​ซาโลมอน​กับ​คน​ที่​มา​ชุมนุม​ทั้งหมดนี้​ได้​ขึ้น​ไป​บน​สถานที่​สูง​ที่​กิเบโอน เพราะ​เต็นท์​นัดพบ ของ​พระเจ้า​ตั้ง​อยู่​บนนั้น​ซึ่ง​เป็น​เต็นท์​หลังเดียว​กับ​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​สร้างขึ้น​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="4">ขณะนั้น ดาวิด​ได้​นำ​หีบ​ของ​พระเจ้า​มา​จาก​คิริยาท-เยอาริม​ไป​ไว้​ใน​ที่​ที่​เขา​ได้​จัดเตรียม​เอา​ไว้แล้ว เพราะ​เขา​ได้​ตั้ง​เต็นท์​ขึ้น​สำหรับ​หีบ​ใบนี้​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">แต่​แท่นบูชา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​เบซาเลล​ลูกชาย​ของ​อุรี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮอร์ ได้​สร้างไว้นั้น ตั้ง​อยู่​ตรง​หน้า​ของ​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​กิเบโอน ดังนั้น ซาโลมอน​และ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​จึง​ได้​ไป​สอบถาม​พระองค์​ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">ซาโลมอน​ขึ้นไป​ถึง​แท่นบูชา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​อยู่​ตรงหน้า​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​อยู่​ที่​เต็นท์​นัดพบ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​หนึ่งพัน​ตัว​บน​แท่นนั้น</verse>
				<verse number="7">ใน​คืนนั้น พระเจ้า​ปรากฏ​แก่​ซาโลมอน​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เจ้า​อยาก​ได้​อะไร​จากเรา ก็​ขอ​มาเถิด”</verse>
				<verse number="8">ซาโลมอน​ตอบ​พระเจ้า​ไป​ว่า “พระองค์​ได้​แสดง​ความรักมั่นคง​อัน​ยิ่งใหญ่​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า และ​ได้​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ผู้เป็นพระเจ้า ขอให้​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​จริง​ใน​เวลานี้​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ชนชาติ​ที่​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​ฝุ่น​บน​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="10">ขอ​พระองค์​ให้​ความ​เฉลียว​ฉลาด​และ​ความรู้​กับ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​สามารถ​นำ​ชนชาตินี้ได้ เพราะ​จะ​มี​ใคร​เล่า​ที่​จะ​สามารถ​ปกครอง​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่นี้​ของ​พระองค์ได้”</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​ตอบ​ซาโลมอน​ว่า “เพราะ​ว่า​สิ่งนี้​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​เจ้า และ​เจ้า​ไม่ได้​ขอ​ทรัพย์​สมบัติ ความร่ำรวย​หรือ​เกียรติยศ ไม่ได้​ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า​ตาย และ​ไม่ได้​ขอ​ให้​มี​ชีวิต​ที่​ยืนยาว แต่​กลับ​ขอ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​และ​ความรู้ เพื่อ​ที่​จะ​ปกครอง​ชนชาติ​ของ​เรา ที่​เรา​ได้​ให้​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เรา​จะ​ให้​ความ​เฉลียว​ฉลาด​และ​ความรู้​กับ​เจ้า และ​เรา​ก็​จะ​ให้​ทรัพย์​สมบัติ ความร่ำรวย​และ​เกียรติยศ​กับ​เจ้า​อย่าง​ที่​ไม่​มี​กษัตริย์​องค์ไหน​เคย​ได้รับ​มาก่อน ไม่ว่า​จะ​ก่อน​หน้านี้​หรือ​หลังจากนี้​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ออก​จาก​สถานที่​สูง​ใน​กิเบโอน จาก​ที่​หน้า​เต็นท์​นัดพบ​กลับ​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เขา​ก็​ครอง​บัลลังก์​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">ซาโลมอน​สะสม​รถรบ​กับ​ม้า​ไว้​มากมาย เขา​มี​รถรบ​อยู่​หนึ่ง​พัน​สี่ร้อยคัน​และ​มี​ม้า​อยู่​หนึ่งหมื่น​สองพันตัว เขา​เก็บ​รักษา​พวกมัน​ไว้​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ขึ้นมา และ​เก็บไว้​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับ​เขาด้วย</verse>
				<verse number="15">ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​กษัตริย์​ได้​ทำให้​เงิน​และ​ทอง​มี​มากมาย​อย่างกับ​ก้อนหิน และ​ทำให้​ไม้สน​ซีดาร์​มี​อย่าง​เกลื่อน​กลาด​เหมือน​กับ​ไม้มะเดื่อ​ตาม​เชิงเขา</verse>
				<verse number="16">พวกม้า​ของ​ซาโลมอน​ก็​เป็น​ม้า​นำเข้า​จาก​อียิปต์​และ​จาก​เมืองคูเอ โดย​พวก​พ่อค้า​ของ​กษัตริย์​เป็น​ผู้ซื้อ​พวกม้า​เหล่านั้น​มา​จาก​เมืองคูเอ</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​นำ​เข้า​รถรบ​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ รถรบ​หนึ่ง​คัน​เป็น​เงิน​หนัก​ประมาณ​เจ็ด​กิโลกรัม และ​ม้า​ตัว​หนึ่ง​เป็น​เงิน​หนัก​ประมาณ​สอง​กิโลกรัม พวกเขา​ยัง​ส่ง​พวกมัน​ออก​ไป​ขาย​ต่อ​ให้​กับ​พวก​กษัตริย์​ของ​ชาว​ฮิตไทต์​และ​พวก​กษัตริย์​ของ​ชาวอารัมด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ซาโลมอน​วาง​แผน​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​แห่งหนึ่ง เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​วางแผน​สร้าง​วัง​ให้​กับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="2">เขา​เกณฑ์​คน​เจ็ดหมื่น​คน​มา​เป็น​คน​แบกหาม และ​แปดหมื่น​คน​มา​เป็น​ช่าง​ตัดหิน​ใน​เนินเขา และ​อีก​สามพัน​หกร้อย​คน​มา​เป็น​ผู้ควบคุม​คน​งาน​เหล่านี้</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอน​ได้​ส่ง​ข้อความ​ไป​ถึง​กษัตริย์​ฮีราม​ของ​เมืองไทระ ว่า “ช่วย​ส่ง​ไม้สน​ซีดาร์​มา​ให้​เรา​เหมือน​กับ​ที่​ท่าน​เคย​ส่ง​มา​ให้​ดาวิด​พ่อ​ของเรา ตอน​ที่​พ่อเรา​สร้าง​วัง​สำหรับ​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="4">ตอนนี้ เรา​กำลัง​จะ​สร้าง​วิหารขึ้น​แห่งหนึ่ง เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา และ​จะ​อุทิศ​วิหารนี้​ให้​กับ​พระองค์ เพื่อ​เอา​ไว้​ใช้​เผา​เครื่อง​หอม​ต่อหน้า​พระองค์ และ​วาง​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​ทุกวัน และ​เอา​ไว้​สำหรับ​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​ทุกเช้าเย็น และ​ทุกวันหยุด​ทางศาสนา รวมทั้ง​ทุกวัน​ข้างขึ้น และ​สำหรับ​งาน​เทศกาล​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ที่​ได้​กำหนดไว้ อย่างที่​อิสราเอล​ถูก​สั่ง​ให้​รักษา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="5">วิหาร​ที่​เรา​กำลัง​จะ​สร้าง​ขึ้นนี้​จะ​ยิ่งใหญ่ เพราะ​พระเจ้า​ของ​พวกเรานั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​พระอื่นๆ</verse>
				<verse number="6">แต่​ใครล่ะ​ที่​สามารถ​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​พระองค์ได้ ใน​เมื่อ​สวรรค์​ทั้งหมด แม้​แต่​สวรรค์​ชั้นสูงสุด​ก็​ยัง​ไม่​สามารถ​จุ​พระองค์ได้เลย แล้ว​เรา​เป็น​ใครกันหรือ ที่​จะ​มา​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​พระองค์ได้ นอกจาก​ว่า​มัน​จะ​เป็น​แค่​สถานที่​ไว้​สำหรับ​เผา​เครื่อง​บูชา​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ช่วย​ส่ง​ชาย​คนหนึ่ง​มา​ให้​เรา ที่​มี​ความ​ชำนาญ​เกี่ยวกับ​ทองคำ เงิน ทอง​สัมฤทธิ์​และเหล็ก มี​ความ​ชำนาญ​เกี่ยวกับ​เส้นใย​สีฟ้า สีเลือดหมู​และ​สีม่วง และ​มี​ประสบการณ์​ด้าน​การ​แกะสลัก เพื่อ​ให้​มา​ทำ​งาน​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับ​พวก​ช่าง​แกะสลัก​ที่​ชำนาญ​งาน​ของเรา ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เรา​ได้​จัดหา​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="8">ช่วย​จัด​ส่ง​ไม้สน​ซีดาร์ ไม้สน​สามใบ​และ​ไม้ประดู่​จำนวน​มาก​มา​จาก​เลบานอน ให้​กับ​เราด้วย เพราะ​เรา​รู้​ว่า​คน​ของ​ท่าน​มี​ความ​ชำนาญ​ใน​การ​ตัดไม้​ของ​ที่นั่น คน​ของ​เรา​จะ​ทำ​งาน​กับ​คน​ของท่าน</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​ที่​จะ​จัดหา​ท่อนไม้​จำนวน​มากมาย​ให้​กับ​เรา เพราะ​วิหาร​ที่​เรา​จะ​สร้าง​จะ​ต้อง​ใหญ่โต​และ​อลังการ</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ให้​ข้าวสาลี​โม่แล้ว​และ​ข้าวบาร์เลย์​อย่างละ​สี่ล้าน​สี่แสนลิตร เหล้าองุ่น​สี่แสน​สี่หมื่นลิตร และ​น้ำมัน​มะกอก​สี่แสน​สี่หมื่นลิตร กับ​พวก​คนรับใช้​ของ​ท่าน​ที่​เป็น​ช่าง​ตัดไม้​ซึ่ง​ได้​นำ​ไม้​มา​ให้เรา”</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ฮีราม​แห่ง​เมือง​ไทระ​ส่ง​จดหมาย​ตอบ​ซาโลมอน​ไป​ว่า “เป็น​เพราะ​พระยาห์เวห์​รัก​ประชาชน​ของ​พระองค์ พระองค์​จึง​ทำให้​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ฮีราม​ก็​เขียน​ต่อ​ไป​อีก​ว่า “ขอสรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ผู้ที่​สร้าง​สวรรค์​และ​แผ่นดินโลก พระองค์​ได้​ให้​ลูกชาย​ที่​เฉลียว​ฉลาด​คนหนึ่ง​แก่​กษัตริย์ดาวิด ลูกชาย​ผู้ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​สติปัญญา​และ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ที่​จะ​ได้​เป็น​ผู้สร้าง​วิหาร​สำหรับ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​สำหรับ​ตัวเขาเอง</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ส่ง​หุราม คน​ที่​มี​ความ​ชำนาญ​มาก​ของ​เรา​ไป​พบท่าน</verse>
				<verse number="14">แม่​ของ​เขา​มา​จาก​ดาน​และ​พ่อ​ของ​เขา​เป็น​ชาว​เมืองไทระ เขา​ได้รับ​การฝึกฝน​ให้​ทำ​งาน​เกี่ยวกับ​ทองคำ​และเงิน ทอง​สัมฤทธิ์​และเหล็ก หิน​และไม้ รวมทั้ง​เส้นใย​สีเลือดหมู สีฟ้า​และสีม่วง​กับ​ผ้า​ลินิน​อย่างดี เขา​มี​ประสบการณ์​ใน​การ​แกะสลัก​ทุกประเภท​และ​สามารถ​แกะสลัก​ตาม​แบบ​ที่​เรา​ให้​กับ​เขา​ได้​ทุกแบบ เขา​จะ​ทำ​งาน​ร่วม​กับ​พวกช่าง​แกะสลัก​ของ​ท่าน​และ​ร่วม​กับ​พวกคน​ของ​ดาวิด​เจ้านาย​ของ​เรา​ที่​เป็น​พ่อ​ของท่าน</verse>
				<verse number="15">ตอนนี้ ขอ​ให้​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​เรา​โปรด​ส่ง​ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์​และ​น้ำมัน​มะกอก​กับ​เหล้าองุ่น​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​สัญญาไว้ มา​ให้​กับ​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของ​ท่าน​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="16">และ​พวกเรา​จะ​ตัด​ไม้ซุง​มา​จาก​เลบานอน​ตาม​ที่​ท่าน​ต้องการ​และ​นำ​ไม้​เหล่านั้น​ผูก​เป็น​แพล่อง​ไป​ตาม​ทะเล​ลง​ไป​จนถึง​ยัฟฟา แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​นำ​พวกมัน​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็มได้”</verse>
				<verse number="17">ซาโลมอน​นับ​พวกชาว​ต่างชาติ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​อีกครั้ง หลังจาก​ที่​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​เคย​นับ​มาแล้ว ชาว​ต่างชาติ​เหล่านี้​มี​ทั้งหมด​หนึ่งแสน​ห้าหมื่น​สามพัน​หกร้อยคน</verse>
				<verse number="18">ซาโลมอน​สั่ง​ให้​คน​เจ็ดหมื่น​คน​มา​ทำงาน​แบกหาม และ​สั่ง​ให้​คน​แปดหมื่น​คน​มา​เป็น​ช่าง​ตัดหิน​ใน​เนินเขา ส่วน​อีก​สามพัน​หกร้อย​คน​ให้​มา​เป็น​ผู้คุม​คนงาน​เหล่านั้น​ให้​ทำงาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​เริ่ม​สร้าง​วิหาร ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม บน​ภูเขา​โมริยาห์​ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​แก่​ดาวิด​พ่อของเขา มัน​ตั้ง​อยู่​บน​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​โอรนัน ชาว​เยบุส และ​เป็น​ที่​ที่​ดาวิด​พ่อของเขา​ได้​ซื้อ​มา</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอน​เริ่ม​สร้าง​วิหาร​ใน​วัน​ที่สอง​ของ​เดือน​ที่สอง ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่สี่​ที่​เขา​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์</verse>
				<verse number="3">ซาโลมอน​วาง​รากฐาน​ของ​ตึก​ที่​จะ​เป็น​วิหาร​ของ​พระเจ้า ขนาด​ยาว​หกสิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบ​ศอก (ใช้​ศอก​มาตรฐาน​การวัด​แบบเก่า)</verse>
				<verse number="4">ระเบียง​ด้าน​หน้า​วิหาร​ยาว​ยี่สิบ​ศอก เท่ากับ​ด้าน​กว้าง​ของ​วิหาร และ​สูง​ยี่สิบ​ศอก เขา​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​บุทับ​ด้านใน</verse>
				<verse number="5">เขา​ปู​ไม้สน​สามใบ​ไว้​ที่​ห้องโถงใหญ่​และ​ใช้​ทองคำ​บริสุทธิ์​บุทับ​และ​ตกแต่ง​ด้วย​ลวดลาย​ต้นปาล์ม​และ​ลายโซ่</verse>
				<verse number="6">ซาโลมอน​ประดับ​ประดา​วิหาร​ด้วย​พลอย​ที่มีค่า ส่วน​ทองคำ​ที่​เขา​ใช้​ก็​เป็น​ทองคำ​จาก​เมือง​พารวายิม</verse>
				<verse number="7">เขา​บุ​ทองคำ​ไว้​ที่​คาน กรอบ​ประตู ผนัง​และ​ประตู​ทุกแห่ง​ของ​วิหาร​แห่งนั้น และ​เขา​ยัง​ได้​แกะ​สลักรูป​ทูตสวรรค์​มี​ปีก​หลาย​องค์​ไว้​ตาม​พวก​ผนัง​อีกด้วย</verse>
				<verse number="8">เขา​สร้าง​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดขึ้น มี​ความยาว​เท่ากับ​ความกว้าง​ของ​วิหาร คือ​ยาว​ยี่สิบ​ศอก และ​กว้าง​ยี่สิบ​ศอก ซาโลมอน​บุ​ทองคำ​อย่างดี​น้ำหนัก​รวม​ยี่สิบเอ็ด​ตัน​ไว้​ที่​ด้านใน​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="9">พวก​ตะปู​ทองคำ​มี​น้ำหนัก​รวม​ประมาณ​ครึ่ง​กิโลกรัม เขา​ยัง​บุ​ทองคำ​ไว้​ที่​พวก​ห้อง​ชั้นบนด้วย</verse>
				<verse number="10">ภายใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ซาโลมอน​ได้​สร้าง​รูปปั้น​ของ​ทูตสวรรค์​มี​ปีก ขึ้น​มา​สององค์ และ​บุ​ทองคำ​ลง​บน​รูปปั้น​ทั้งสองนั้น</verse>
				<verse number="11">ปีก​ของ​ทูตสวรรค์​ทั้งสอง​ที่​กาง​ออก​เต็มที่​มี​ความยาว​ทั้งหมด​ยี่สิบ​ศอก ปีก​ด้าน​หนึ่ง​ยาว​ห้า​ศอก ไป​ติดกับ​ผนัง​วิหาร ใน​ขณะ​ที่​ปีก​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ยาว​ห้า​ศอก​เหมือนกัน​และ​ติดกับ​ปีก​ของ​ทูตสวรรค์​อีก​องค์หนึ่ง</verse>
				<verse number="12">ใน​ลักษณะ​เดียวกัน ปีก​ข้าง​หนึ่ง​ของ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​ก็​ยาว​ห้า​ศอก​และ​ไป​ติดกับ​ผนัง​อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​วิหาร และ​อีก​ข้างหนึ่ง​ก็​ยาว​ห้า​ศอก​และ​ไป​ติดกับ​ปีก​อีก​ข้างหนึ่ง​ของ​ทูตสวรรค์​องค์แรก</verse>
				<verse number="13">ปีก​ของ​ทูตสวรรค์​ทั้งสอง​องค์นี้​เมื่อ​กาง​ออก​แล้ว​ยาว​ยี่สิบศอก ทูตสวรรค์​ทั้งสอง​ยืน​อยู่​หัน​หน้า​ออก​ไป​ทาง​ห้องโถงใหญ่</verse>
				<verse number="14">ซาโลมอน​ทำ​ผ้า​ม่าน ขึ้น​จาก​เส้นใย​สีเลือดหมู สีม่วง​และ​สีฟ้า กับ​ผ้าลินิน​อย่างดี โดย​ปัก​รูป​ทูตสวรรค์​มี​ปีก​ลง​บนนั้น</verse>
				<verse number="15">ที่​ด้านหน้า​ของ​วิหาร เขา​ได้​สร้าง​เสา​ขึ้น​สองต้น สูง​สามสิบห้า​ศอก แต่ละต้น​มี​หัวเสา​วาง​อยู่​ด้านบน​สูง​อีก​ห้าศอก</verse>
				<verse number="16">เขา​ได้​สร้าง​โซ่​ที่​ร้อย​ต่อกัน​และ​ได้​วาง​โซ่​เหล่านั้น​ไว้​ที่​ด้านบน​ของ​เสา​สองต้นนั้น เขา​ยัง​ได้​ทำ​ผล​ทับทิม​หนึ่งร้อยลูก และ​ติด​พวกมัน​ไว้​กับ​โซ่​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="17">เขา​ได้​จัดตั้ง​เสา​สองต้นนั้น​ขึ้น​ที่​ด้านหน้า​ของ​วิหาร ต้นหนึ่ง​อยู่​ทาง​ทิศใต้​และ​อีกต้น​อยู่​ทาง​ทิศเหนือ ต้น​ที่​อยู่​ทางใต้​มี​ชื่อ​ว่า​ยาคีน และ​ต้น​ที่​อยู่​ทางเหนือ​มี​ชื่อ​ว่า​โบอาส</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ซาโลมอน​สร้าง​แท่นบูชา​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​แท่น​หนึ่ง​ยาว​ยี่สิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบ​ศอก และ​สูง​สิบ​ศอก</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​สร้าง​ขัน​ทะเล ขึ้น​จาก​เหล็ก​หล่อ มี​รูปร่าง​เป็น​วงกลม​วัด​จาก​ขอบ​ด้าน​หนึ่ง​ไป​ถึง​ขอบ​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ได้​สิบ​ศอก มี​ความ​สูง​ห้า​ศอก วัด​เส้นรอบวง​ได้​สาม​สิบ​ศอก</verse>
				<verse number="3">ที่​ใต้​ขอบ​ของ​ขัน​ทะเลนั้น เขา​ได้​หล่อ​รูป​น้ำเต้า​อยู่​สอง​แถว​ล้อม​รอบ​ขัน​ทะเลนั้น หล่อ​เป็น​เนื้อ​เดียว​กับ​ขันทะเล</verse>
				<verse number="4">ขัน​ทะเล​วาง​อยู่​บน​รูป​ปั้น​วัว​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว วัว​สาม​ตัว​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ทิศเหนือ สาม​ตัว​หัน​ไป​ทาง​ทิศตะวันตก สาม​ตัว​หัน​ไป​ทาง​ทิศใต้​และ​อีก​สาม​ตัว​หัน​ไป​ทาง​ทิศตะวันออก ขัน​ทะเล​วาง​อยู่​บน​รูปปั้น​วัว​เหล่านี้ และ​ส่วน​หาง​ของ​พวกมัน​หัน​เข้า​ด้านใน</verse>
				<verse number="5">ขัน​ทะเล​มี​ความ​หนา​หนึ่ง​ฝ่ามือ ที่​ขอบ​ของ​มัน​มี​ลักษณะ​เหมือน​ขอบ​ถ้วย คือ​คล้าย​กับ​ดอก​ลิลลี่​ที่​บาน​ออก มัน​สามารถ​เก็บ​น้ำ​ได้​หกหมื่น​หกพัน​ลิตร</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ได้​ทำ​อ่าง​ขึ้น​สิบ​ใบ​ไว้​สำหรับ​ชำระ​ล้าง​และ​เอา​อ่าง​ห้า​ใบ​ไป​ไว้​ทาง​ทิศใต้ อีก​ห้า​ใบ​ไป​ไว้​ทาง​ทิศเหนือ เพื่อ​ไว้​สำหรับ​ชำระ​ล้าง​สิ่ง​ที่​จะ​นำ​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา แต่​ขัน​ทะเล​จะ​ใช้​สำหรับ​ให้​พวก​นักบวช​ชำระ​ล้าง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="7">เขา​สร้าง​โคม​ไฟ​ยืน​จาก​ทองคำ​ไว้​สิบ​อัน สร้าง​ตาม​แบบ​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​พวกมัน และ​วาง​โคม​ไฟ​ยืน​พวกนี้​ไว้​ใน​วิหาร วาง​ไว้​ทาง​ทิศใต้​ห้า​อัน และ​ไว้​ทาง​ทิศเหนือ​ห้าอัน</verse>
				<verse number="8">เขา​ทำ​โต๊ะ​ขึ้น​สิบ​ตัว​และ​นำ​ไป​วาง​ไว้​ใน​วิหาร ทาง​ทิศใต้​ห้า​ตัว และ​ทิศเหนือ​ห้าตัว เขา​ยัง​ทำ​ชาม​ทองคำ​สำหรับ​ประพรม​ไว้​หนึ่งร้อย​ใบด้วย</verse>
				<verse number="9">เขา​สร้าง​ลาน ​ของ​พวก​นักบวช และ​ลาน​ขนาด​ใหญ่​กับ​ประตู​ลาน​อีก​หลาย​ประตู และ​ได้​บุ​ทอง​สัมฤทธิ์​ทับ​ประตู​เหล่านั้นไว้</verse>
				<verse number="10">ซาโลมอน​วาง​ขัน​ทะเล​ที่​มุม​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​เฉียงใต้​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="11">หุราม​ยัง​ได้​ทำ​หม้อ​อีก​หลาย​ใบ รวมทั้ง​ทัพพี​และ​ชาม​ประพรม แล้ว​หุราม​ก็​ได้​ทำ​งาน​ทุก​อย่าง​ภายใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่ง​เขา​ไว้​จน​เสร็จสิ้นลง นั่น​ก็​คือ</verse>
				<verse number="12">เสา​สอง​ต้น หัวเสา​สอง​อัน​ที่​มี​รูปร่าง​เหมือน​อ่าง​เพื่อ​วาง​ไว้​บน​ยอดเสา ตาข่าย​สอง​ชุด​ที่​ใช้​สำหรับ​ประดับ​บน​หัวเสา​รูป​อ่าง​ที่​อยู่​บน​ยอดเสา​สอง​ต้นนั้น</verse>
				<verse number="13">ทับทิม​สี่​ร้อย​ลูก​สำหรับ​ตาข่าย​สองชุด (ตาข่าย​แต่ละ​ชุด​มี​ทับทิม​อยู่​สองร้อย​ลูก​ไว้​สำหรับ​ประดับ​หัว​เสา​รูป​ชาม​ที่​อยู่​บน​เสา​ทั้งสองต้น)</verse>
				<verse number="14">แท่น​หลาย​แท่น​พร้อมกับ​อ่าง​น้ำ​วาง​อยู่​บนนั้น</verse>
				<verse number="15">ขัน​ทะเล​และ​รูปปั้น​วัว​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว​ที่​แบก​ขัน​ทะเลอยู่</verse>
				<verse number="16">หม้อ ทัพพี ส้อม​และ​เครื่อง​ใช้​ที่​เกี่ยวข้อง​ทั้งหมด ของ​ทั้งหมด​ที่​หุราม​ได้​ทำ​ขึ้น​ให้​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน เพื่อ​ใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์นี้​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัดมัน</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ได้​ให้​หล่อ​ของ​เหล่านี้​ขึ้น​จาก​แม่พิมพ์​ดินเหนียว​ที่​นำ​มา​จาก​หุบเขา​จอร์แดน​ที่​อยู่​ระหว่าง​เมือง​สุคคท​กับ​เมือง​เศเรดาห์</verse>
				<verse number="18">เครื่องใช้​ทุก​อย่าง​ที่​ซาโลมอน​ให้​ทำ​ขึ้นนี้​ใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​มากมาย​จน​บอก​น้ำหนัก​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">ซาโลมอน​ยัง​ทำ​ของ​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้าด้วย คือ​แท่นบูชา​ทองคำ พวก​โต๊ะ​สำหรับ​วาง​ขนมปัง​ไว้​ตรง​หน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">โคม​ไฟ​ยืน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ที่​สร้าง​ตาม​แบบ​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ พร้อม​กับ​ตะเกียง​ของ​พวกมัน เพื่อ​ใช้​จุด​ไฟ​ไว้​ด้านหน้า​ของ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​อยู่​ด้านใน</verse>
				<verse number="21">ดอกไม้​ทองคำ ตะเกียง​และ​คีม (พวกมัน​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ที่สุด)</verse>
				<verse number="22">กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ ชาม​ประพรม ชาม​กับ​กระถางไฟ และ​ประตู​ทองคำ​หลาย​บาน​ของ​วิหาร​คือ​ประตู​ด้าน​ใน​ที่​จะ​เข้า​ไป​สู่​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​และ​ประตู​ของ​ห้องโถงใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​ซาโลมอน​ทำ​งาน​สำหรับ​วิหาร ของ​พระยาห์เวห์​เสร็จ​หมดแล้ว เขา​ก็​นำ​เอา​สิ่ง​ของ​ต่างๆ​ที่​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​ได้​อุทิศไว้ เช่น เงิน ทองคำ​และ​เครื่องใช้​ทั้งหมด เข้า​มา​วาง​ไว้​ใน​คลัง​สมบัติ​ของ​วิหาร​ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ซาโลมอน​เรียก​พวก​ผู้​อาวุโส​ของ​อิสราเอล พวก​หัวหน้า​ทั้งหมด​ของ​เผ่า​ต่างๆ​และ​พวก​ผู้นำ​ครอบครัว​ทั้งหลาย​ของ​ชาว​อิสราเอล ให้​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ที่​จะ​นำ​หีบ​แห่ง​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​มา​จาก​เมือง​ศิโยน​หรือ​เมือง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="3">และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ได้​มา​รวม​ตัว​กัน​ต่อหน้า​กษัตริย์​ใน​ช่วง​เทศกาล​ของ​เดือน​ที่เจ็ด</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล​มา​ถึง ชาว​เลวี​ก็​ได้​ยก​หีบขึ้น</verse>
				<verse number="5">และ​พวกเขา ​ได้​ยก​หีบ และ​เต็นท์​นัดพบ รวมทั้ง​พวก​ข้าวของ​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​ภายใน​เต็นท์​ไป​ด้วย พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ชาว​เลวี​เป็น​ผู้​ถือ​ของ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">และ​กษัตริย์​ซาโลมอน​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​รวม​ตัว​กัน​อยู่​กับ​เขา​ก็​ไป​อยู่​ต่อหน้า​หีบ ถวาย​เครื่อง​บูชา​เป็น​แกะ​และ​วัว​มากมาย​จน​นับไม่ถ้วน ไม่​สามารถ​จด​บันทึก​ลงได้</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​นักบวช​ก็​นำ​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​เข้า​ไป​วาง​ไว้​ใน​ที่​ของ​มัน ที่​อยู่​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์ ด้านใน​สุด​ของ​วิหาร​ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​และ​วาง​หีบนั้น​ไว้​ใต้​ปีก​ของ​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สอง​องค์นั้น</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​ที่​มี​ปีก​ทั้ง​สอง​องค์นั้น​กาง​ปีก​ออก​เหนือ​ที่​วาง​หีบนั้น ปีกนั้น​ก็​ปกคลุม​อยู่​เหนือ​หีบ​และ​คาน​หาม​ของมัน</verse>
				<verse number="9">คาน​เหล่านี้​ยาว​มาก จน​ปลาย​ของ​คาน​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​หีบนั้น สามารถ​มอง​เห็น​ได้​จาก​หน้า​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดนั้น แต่​ถ้า​อยู่​นอก​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ก็​มอง​ไม่เห็น และ​คาน​เหล่านี้​ก็​ยัง​คง​อยู่​ที่นั่น​จน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="10">ใน​หีบนั้น​ไม่​มี​สิ่ง​อื่น​ใด​นอกจาก​แผ่น​หิน​สอง​แผ่น ที่​โมเสส​ได้​ใส่​เอา​ไว้ ตั้งแต่​เมื่อ​ครั้ง​ที่​เขา​อยู่​ที่​ภูเขา​โฮเรบ ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล หลังจาก​ที่​พวกเขา​ได้​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​แล้ว</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวก​นักบวช​ก็​ออก​มา​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ นักบวช​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​ที่นั้น​ได้​ทำ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว ไม่ว่า​จะ​อยู่​กลุ่ม​เวร​ไหน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="12">ชาว​เลวี​ทั้งหมด​ที่​เป็น​นัก​ดนตรี เช่น อาสาฟ เฮมาน​และ​เยดูธูน​รวมทั้ง​พวก​ลูกชาย​และ​ญาติๆ​ของเขา ได้​ยืน​อยู่​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​แท่นบูชา​พวกเขา​แต่งตัว​ด้วย​ผ้า​ลินิน​อย่าง​ดี และ​เล่น​ฉาบ พิณใหญ่​และ​พิณเล็ก​โดย​มี​พวก​นักบวช​หนึ่งร้อย​ยี่สิบ​คน​เป่า​แตร​คลอ​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="13">บรรดา​คน​เป่า​แตร​และ​นักร้อง​ต่าง​ทำ​หน้าที่​เป็น​หนึ่งเดียวกัน เพื่อ​ที่​จะ​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ได้​ประสาน​เสียง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​ร้องเพลง คลอ​ไป​กับ​เสียง​ของ​แตร ฉาบ และ​เครื่อง​ดนตรี​ทั้งหมด พวกเขา​ร้อง​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ทรงดี ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป” แล้ว​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​เต็ม​ไป​ด้วยเมฆ</verse>
				<verse number="14">หมอก​ควัน​เหล่านั้น​ทำ​ให้​พวก​นักบวช​ไม่​สามารถ​ทำ​พิธี​รับใช้​ของ​พวกเขา​ต่อ​ไปได้ เพราะ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​เข้า​มา​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้าแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​ซาโลมอน​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​พระองค์​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​เมฆ​สีดำ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​วิหาร​อัน​สง่างาม​ไว้​ให้​กับ​พระองค์​เพื่อ​เป็น​สถานที่​สำหรับ​พระองค์​ได้​ใช้​อาศัย​อยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​ก็​หัน​ไป​หา​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด ที่​ยืน​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่นั่น และ​ขอ​ให้​พระเจ้า​อวยพร​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​พูด​ว่า “ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล มือ​ของ​พระองค์นั้น​ได้​ทำให้​สิ่ง​ที่​พระองค์​เคย​สัญญา​ไว้​ด้วย​ปาก​ของ​พระองค์​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้านั้น เป็น​ความจริง​ขึ้น​มา เพราะ​พระองค์​ได้​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="5">‘ตั้งแต่​วัน​ที่​เรา​นำ​ประชาชน​ของ​เรา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​ยัง​ไม่​เคย​เลือก​เมือง​หนึ่ง​เมือง​ใด​จาก​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เพื่อ​ที่​จะ​ใช้​สร้าง​วิหาร​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เราเลย และ​เรา​ก็​ยัง​ไม่​เคย​เลือก​ใคร​สักคน​ให้​เป็น​ผู้นำ​เหนือ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา</verse>
				<verse number="6">แต่​ตอนนี้ เรา​ได้​เลือก​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของเรา และ​เรา​ยัง​ได้​เลือก​ดาวิด​ให้​มา​ปกครอง​อิสราเอล​ชนชาติ​ของเรา’</verse>
				<verse number="7">ดาวิด​พ่อ​ของ​เรา​เคย​คิด​อยู่​ใน​ใจ​ว่า เขา​จะ​สร้าง​วิหาร ขึ้น​หลังหนึ่ง เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของ​เรา​ว่า ‘ที่​เจ้า​คิด​อยู่​ใน​ใจ​ว่า​จะ​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​หลังหนึ่ง​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​เรานั้น นับ​เป็น​สิ่ง​ที่ดี</verse>
				<verse number="9">แต่​อย่างไร​ก็ตาม เจ้า​จะ​ไม่ได้​เป็น​คน​ที่​สร้าง​วิหารนั้น แต่​ลูกชาย​ของ​เจ้า​ที่​เป็น​เลือดเนื้อเชื้อไข​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​ผู้สร้าง​วิหารนั้น​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของเรา’</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​รักษา​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้ เรา​ได้​สืบทอด​บัลลังก์​ต่อ​จาก​ดาวิด​พ่อ​ของเรา และ​ตอนนี้​เรา​ก็​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล เหมือน​กับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ให้​สัญญา​ไว้ และ​เรา​ก็​ได้​สร้าง​วิหาร​หลังนั้น​ขึ้น​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอลแล้ว</verse>
				<verse number="11">และ​ในนั้น เรา​ก็​ได้​วาง​หีบ ใบนั้น​ไว้ เป็น​หีบ​ที่​ใส่​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="12">ซาโลมอน​สร้าง​ปะรำ​ยก​พื้น​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น ยาว​ห้า​ศอก กว้าง​ห้า​ศอก และ​สูง​สาม​ศอก และ​วาง​มัน​ไว้​ตรง​กลาง​ของ​ลาน​ด้านนอก เขา​ยืน​อยู่​บน​ปะรำนั้น​และ​ก็​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​ชุมนุม​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​ชู​แขน​ทั้งสอง​ข้าง​ขึ้น​บน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="13"></verse>
				<verse number="14">เขา​พูด​ว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ไม่​มี​พระเจ้า​องค์​ไหน​อีก​แล้ว ที่​จะ​เหมือน​กับ​พระองค์ ไม่ว่า​จะ​บน​สวรรค์​เบื้องบน​หรือ​แผ่นดิน​โลก​เบื้องล่าง พระองค์​รักษา​สัญญา​แห่ง​ความรัก​กับ​เหล่า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ผู้ที่​เชื่อฟัง​พระองค์​อย่าง​สุดจิตสุดใจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ยัง​รักษา​สัญญา​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ที่​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​สัญญา​ด้วย​ปาก​ของ​พระองค์​และ​ใน​วันนี้​พระองค์​ได้​ทำให้​คำ​สัญญานั้น​สำเร็จ​ลุล่วง​ด้วย​มือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้ ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ขอ​พระองค์​รักษา​สัญญา​อื่นๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​เป็น​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เมื่อ​ครั้ง​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ว่า ‘ดาวิด ถ้า​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ระมัดระวัง​ใน​ทุกๆ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ เพื่อ​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​เรา​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ได้​ทำ เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ขาด​คน​ที่​จะ​มา​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​อิสราเอล​ต่อหน้า​เราเลย’</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ใน​ตอนนี้ ขอ​ให้​พระองค์​ทำ​ให้​คำพูด​ของ​พระองค์​ที่​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​เป็น​จริง​ขึ้น​มา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="18">แต่พระเจ้า พระองค์​จะ​อาศัย​อยู่​บน​พื้น​โลก​กับ​มนุษย์​ได้​จริงๆ​หรือ เพราะ​ฟ้าสวรรค์​หรือ​แม้แต่​สวรรค์​ชั้น​สูงสุด​ยัง​ไม่​สามารถ​รองรับ​พระองค์​ได้เลย แล้ว​นับ​ประสา​อะไร​กับ​วิหาร​แห่งนี้​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้างเล่า</verse>
				<verse number="19">ถึง​กระนั้น ขอ​พระองค์​โปรด​ฟังคำ​อธิษฐาน​และ​คำ​อ้อนวอน​ของ​ผู้รับใช้​คนนี้​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ฟังเสียง​ร่ำร้อง​และ​คำ​อธิษฐาน​ที่​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="20">ขอให้​ดวงตา​ของ​พระองค์​เฝ้ามอง​วิหาร​หลังนี้​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน มัน​เป็น​สถานที่​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้​ว่า​จะ​วาง​ชื่อ​ของ​พระองค์​ไว้​ที่นี่ ขอ​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ที่​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​อธิษฐาน​ตอน​หัน​หน้า​เข้า​หา​สถานที่​แห่งนี้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอ​ให้​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​พระองค์​และ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ เมื่อ​พวกเขา​อธิษฐาน​หัน​หน้า​มา​ยัง​สถานที่นี้​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ใน​ฟ้าสวรรค์ ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์ และ​เมื่อ​พระองค์​ได้ยินแล้ว ขอโปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​พวกเรา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​คนหนึ่ง​คนใด​ทำ​ผิด​ต่อ​เพื่อน​บ้าน​ของ​เขา และ​ต้อง​สาบาน เมื่อ​เขา​มา​สาบาน​ต่อหน้า​แท่นบูชา​ของ​พระองค์​ใน​วิหาร​แห่งนี้</verse>
				<verse number="23">ขอ​โปรด​รับฟัง​จาก​บน​ฟ้าสวรรค์ และ​ตัดสิน​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​ตอบแทน​คน​ที่​ทำ​ผิด โดย​ให้​ความผิด​ของ​เขา​ตกลง​บน​หัว​ของ​เขา​เอง และ​ขอ​ให้​พระองค์​ประกาศ​ความ​บริสุทธิ์​ของ​คน​ที่​บริสุทธิ์ โดย​ให้​รางวัล​กับ​เขา​ตาม​ความ​บริสุทธิ์​ของเขา</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์​พ่ายแพ้​ต่อ​ศัตรู​เพราะ​ทำ​ความผิด​บาป​ต่อ​พระองค์ และ​ถ้า​พวกเขา​หัน​กลับ​มา​ยอมรับ​ชื่อ​ของ​พระองค์ มา​อธิษฐาน​ร้องขอ​ต่อ​พระองค์​ใน​วิหาร​แห่งนี้</verse>
				<verse number="25">โปรด​ฟัง​พวกเขา​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​อภัย​ให้​กับ​ความ​บาป​ของ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ และ​นำ​พวกเขา​กลับ​มา​สู่​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="26">หรือ​เมื่อ​พระองค์​ปิด​สวรรค์ ไม่​ให้​ฝน​ตกลง​มา เพราะ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ ถ้า​พวกเขา​หัน​หน้า​มา​ทาง​วิหาร​อธิษฐาน และ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์ และ​หัน​จาก​บาป​ของ​พวกเขา เพราะ​พระองค์​ได้​ลงโทษ​พวกเขา</verse>
				<verse number="27">ก็​ขอ​โปรด​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์ และ​อภัย​บาป​ให้​กับ​พวก​ผู้รับใช้​พระองค์​คือ​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด โปรด​สอน​พวกเขา​ให้​ใช้​ชีวิต​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง และ​ช่วย​ส่ง​ฝน​ให้​ตกลง​มา​บน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้​เป็น​มรดก​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เกิด​ภาวะ​อดอยาก หรือ​เกิด​โรค​ระบาด​ขึ้น​ใน​แผ่นดิน หรือ​เกิด​โรค​ซีด​ใน​พืช หรือ​เกิด​เชื้อรา​ทำลาย​พืช หรือ เกิด​ตั๊กแตน​วัย​บิน​หรือ​วัย​คลาน​มา​ทำลาย​พืช หรือ​มี​พวก​ศัตรู​มา​ปิด​ล้อม​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขาไว้ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ความ​หายนะ​ใดๆ​หรือ​โรค​ร้าย​ใดๆ​ที่​เกิด​ขึ้น​ก็ตาม</verse>
				<verse number="29">และ​เมื่อ​อิสราเอล​หรือ​คน​หนึ่ง​คน​ใด​ได้​สำนึกผิด​เพราะ​ได้รับ​ความ​ทุกข์​ทรมาน​และ​ความ​เจ็บปวด และ​เขา​ได้​ยื่น​มือ​ไป​ยัง​วิหาร​แห่งนี้ และ​อธิษฐาน​หรือ​อ้อนวอน​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">ขอ​พระองค์​ได้​โปรด​ฟัง​จาก​สวรรค์​ที่​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์ และ​โปรด​ยกโทษ​และ​ช่วย​พวกเขาด้วย มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​รู้​จิตใจ​ของ​มนุษย์​ทุก​คน อย่างนั้น​ได้​โปรด​ตอบแทน​พวกเขา​ตาม​การ​กระทำ​ของ​พวกเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="31">เพื่อ​ว่า​พวกเขา​จะ​ได้​ยำเกรง​พระองค์​และ​จะ​ได้​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​พระองค์​ตลอดเวลา​ที่​พวกเขา​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="32">ส่วน​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​ไม่​ใช่​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์ พวกเขา​จะ​เดิน​ทาง​มา​จาก​แดน​ไกล เพราะ​พวกเขา​จะ​ได้ยิน​ชื่อเสียง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​และ​มือ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​อำนาจ​กับ​แขน​ที่​กาง​ออก​ของ​พระองค์ เมื่อ​คน​ต่าง​ชาตินั้น​หัน​หน้า​มา​ทาง​วิหารนี้​และ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="33">ขอ​พระองค์​โปรด​ฟัง​จาก​ฟ้าสวรรค์ ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์ และ​โปรด​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​ชาว​ต่างชาติ​คนนั้น​ขอ​จาก​พระองค์​ด้วย​เถิด เพื่อ​ชน​ทุกชาติ​บน​โลกนี้​จะ​ได้​รู้จัก​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์ และ​ยำเกรง​พระองค์ เหมือน​กับ​ที่​อิสราเอล​ชนชาติ​ของ​พระองค์​ทำ และ​เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​รู้ว่า วิหาร​หลังนี้​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ประชาชน​ของ​พระองค์​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​พวกเขา ไม่ว่า​พระองค์​จะ​ส่ง​พวกเขา​ไป​ที่​ใด​ก็ตาม และ​เมื่อ​พวกเขา​อธิษฐาน​กับ​พระองค์ โดย​หัน​หน้า​มา​ทาง​เมืองนี้​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้ และ​หัน​ไป​ทาง​วิหาร​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ไว้เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="35">ขอ​ให้​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​อ้อนวอน​ของ​พวกเขา​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​ช่วยเหลือ​พวกเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พวกเขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์ เพราะ​คง​ไม่​มี​ใคร​ที่​ไม่​ทำ​บาป​เลย และ​พระองค์​ก็​โกรธ​พวกเขา และ​ได้​ส่ง​พวกเขา​ไป​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ศัตรู​ที่​เข้า​มา​จับ​ตัว​พวกเขา​ไป​เป็น​เชลย​และ​นำ​ตัว​พวกเขา​ไป​สู่​ดินแดน​อื่น​ไม่ว่า​จะ​ใกล้​หรือ​ไกล​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="37">และ​พวกเขา​สำนึก​ผิด​ตอน​อยู่​บน​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​ถูก​จับ​ตัว​ไปนั้น และ​พวกเขา​ได้​กลับตัว​กลับใจ และ​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​ใน​แผ่นดิน​ของ​ผู้ที่​จับ​ตัว​พวกเขา​ไปนั้น และ​พวกเขา​พูด​ว่า ‘พวกเรา​ได้​ทำ​บาป​และ​ทำ​ผิด​ไป​แล้ว พวกเรา​ได้​ทำ​ตัว​เลว​มาก’</verse>
				<verse number="38">และ​ถ้า​พวกเขา​หัน​กลับ​มาหา​พระองค์​อย่าง​สุดจิตสุดใจ​ของ​พวกเขา​ใน​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​ถูก​จับ​ตัว​ไปนั้น และ​ได้​อธิษฐาน​โดย​หัน​หน้า​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​ยก​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา และ​ได้​หัน​ไป​ทาง​เมือง​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้ และ​หัน​ไป​ทาง​วิหาร​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​สร้าง​ไว้เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">ก็​ขอ​ให้​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​และ​คำ​อ้อนวอน​ของ​พวกเขา​จาก​บน​ฟ้าสวรรค์ ซึ่ง​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​พระองค์นั้น และ​ช่วยเหลือ​พวกเขา​ด้วยเถิด และ​โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ชนชาติ​ของ​พระองค์ ที่​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="40">และ​ตอนนี้ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​ให้​ดวงตา​ของ​พระองค์​เปิด​ขึ้น​และ​ขอ​ให้​หู​ของ​พระองค์​ได้รับ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ที่​ถวาย​ให้​ใน​ที่นี้</verse>
				<verse number="41">ข้าแต่พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า ตอนนี้​ขอ​ลุก​ขึ้น​เถิด และ​มา​สู่​สถานที่​พักผ่อน​ของ​พระองค์ ทั้ง​พระองค์​และ​หีบ​แห่ง​อำนาจ​ของ​พระองค์ ข้าแต่พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า ขอ​ให้​เหล่า​นักบวช​ของ​พระองค์​ได้​สวม​ใส่​ความ​ช่วยเหลือ ขอ​ให้​เหล่า​ศิษย์​แท้จริง​ของ​พระองค์ ยินดี​ใน​ความดี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">ข้าแต่พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​พระเจ้า ขอ​อย่า​ได้​ปฏิเสธ​ผู้ที่​พระองค์​ได้​แต่งตั้งเลย ขอ​จดจำ​ความรัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​ซาโลมอน​อธิษฐาน​เสร็จ ก็​มี​ไฟ​ลง​มา​จากสวรรค์ และ​มา​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา กับ​พวก​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​แผ่​ออก​มา​เต็มวิหาร</verse>
				<verse number="2">พวก​นักบวช​ไม่​สามารถ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ได้ เพราะ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​เต็ม​วิหาร​ไปหมด</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ได้​เห็น​ไฟ​ที่​พุ่ง​ลง​มา​และ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​เหนือ​วิหาร​แห่งนั้น พวกเขา​ก็​คุก​เข่า​ลง​และ​ก้มหน้า​ลง​กับ​พื้น​หิน พวกเขา​นมัสการ​และ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ โดย​พูด​ว่า “พระองค์​ทรงดี ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​กษัตริย์​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">และ​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​ถวาย​วัว​สองหมื่น​สองพันตัว และ​แกะ​กับ​แพะ​อีก​หนึ่งแสน​สองหมื่นตัว แล้ว​กษัตริย์​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​ได้​อุทิศ​วิหารนี้​ให้​กับพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวก​นักบวช​ได้​เข้า​ประจำ​ตำแหน่ง​ของตน เหมือน​กับ​พวก​ชาว​เลวี ซึ่ง​มี​พวก​เครื่อง​ดนตรี​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​กษัตริย์​ดาวิด​ได้​ทำ​ขึ้น​ไว้เพื่อ​ใช้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​ใช้​เมื่อ​เขา​ต้องการ​ขอบคุณ​พระองค์ พวกเขา​ร้องเพลง​ว่า “ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป” แล้ว​พวก​นักบวช​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​ข้าม​พวก​เลวี ก็​เป่า​แตร​ขึ้น และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​กำลัง​ยืนอยู่</verse>
				<verse number="7">ซาโลมอน​ได้​อุทิศ​ส่วนกลาง​ของ​ลาน​ที่​อยู่​ด้าน​หน้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​ให้​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​ไขมัน​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เพราะ​แท่นบูชา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ขึ้นนั้น​ไม่​พอ​สำหรับ​วาง​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ด​พืช รวมทั้ง​ส่วน​ไขมัน​เหล่านั้น​ได้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ฉลอง​เทศกาลนั้น​อยู่​เจ็ด​วัน และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​อยู่​กับ​เขา เป็น​กลุ่ม​คน​ขนาดใหญ่​มหึมา​ที่​มา​จาก​ทุกที่​ตั้งแต่​ทาง​เข้า​เมือง​ฮามัท จนถึง​ลำธาร​แห่ง​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​ที่แปด​พวกเขา​มี​การ​ชุมนุม​กัน เพราะ​พวกเขา​ได้​เฉลิม​ฉลอง​การ​อุทิศ​แท่นบูชา​มา​แล้ว​เจ็ดวัน แล้ว​ฉลอง​เทศกาล​ต่อ​ไป​อีก​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ที่​ยี่สิบสาม​ของ​เดือน​ที่เจ็ด ซาโลมอน​ได้​ส่ง​ประชาชน​เหล่านั้น​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​พวกเขา​ด้วย​จิตใจ​ที่​ร่าเริงยินดี เพราะ​สิ่ง​ดีๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​กับ​ดาวิด กับ​ซาโลมอน​และ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ประชากร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ซาโลมอน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​วัง​กษัตริย์เสร็จ และ​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​คิด​ไว้​ว่า​จะ​ทำ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ใน​วัง​ของ​เขา​เอง​จน​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ได้​ปรากฏ​แก่​เขา​ใน​ตอน​กลาง​คืน​และ​พูดว่า “เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้า และ​ได้​เลือก​สถานที่นี้​สำหรับ​ตัว​เรา​ให้​เป็น​วิหาร​สำหรับ​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เรา​ปิด​สวรรค์​เพื่อ​ไม่​ให้​มี​ฝน​ตก หรือ​สั่ง​ฝูง​ตั๊กแตน​ให้​มา​กลืน​กิน​แผ่นดิน​ของเจ้า หรือ​ส่ง​โรค​ระบาด​ให้​ลง​มา​ใน​หมู่​ประชาชน​ของเรา</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ประชาชน​ของ​เรา​ผู้ที่​เรา​ได้​ประทับ​ชื่อ​เราไว้ ถ่อมตัว​ลง​และ​อธิษฐาน และ​เริ่ม​แสวงหา​ใบ​หน้า​ของเรา และ​หันเห​ออก​จาก​วิถีทาง​ชั่ว​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา เรา​ก็​จะ​รับฟัง​จาก​สวรรค์ และ​จะ​ยกโทษ​บาป​ของ​พวกเขา​และ​จะ​รักษา​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">ตอนนี้​ดวงตา​ของ​เรา​จะ​เปิด​อยู่ และ​หู​ของ​เรา​ก็​จะ​รับฟัง​คำ​อธิษฐาน​ที่​พวกเขา​อธิษฐาน​ต่อ​เรา​ใน​สถานที่​แห่งนี้</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้​เลือก​และ​อุทิศ​วิหารนี้​ให้​เป็น​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​เรา​ตลอดไป ดวงตา​และ​หัวใจ​ของ​เรา​จะ​อยู่​ที่นั่น​เสมอ</verse>
				<verse number="17">ส่วน​ตัว​เจ้า ถ้า​เจ้า​เดิน​อยู่​ต่อหน้า​เรา เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​พ่อ​ของ​เจ้า​เคยทำ และ​ทำ​ตาม​ทุกอย่าง​ที่​เราสั่ง และ​รักษา​ข้อบังคับ​กับ​กฎ​ทุกข้อ​ของเรา</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ทำ​ให้​บัลลังก์​ของ​ราชวงศ์​เจ้า​มั่นคง​เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​พ่อ​ของเจ้า เมื่อ​ครั้ง​ที่​เรา​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ไม่​ขาด​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​ที่​จะ​มา​ปกครอง​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล’</verse>
				<verse number="19">แต่​ถ้า​พวกเจ้า​หันเห​ไป และ​ละทิ้ง​ข้อ​บังคับ​ต่างๆ​และ​กฎ​ทั้งหลาย​ที่​เรา​ได้​ให้​พวกเจ้า​ไว้ และ​ไป​รับใช้​และ​นมัสการ​พระ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="20">เรา​ก็​จะ​ถอน​ราก​ชนชาติ​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​พวกเขาไว้ และ​จะ​ขว้าง​ทิ้ง​วิหาร​แห่งนี้​ที่​เรา​ได้​อุทิศ​ไว้​ให้​เป็น​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​เรา​ให้​พ้น​ไป​จาก​สายตา​เรา เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​ที่​หัวเราะ​เยาะ​และ​เย้ยหยัน​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="21">ถึง​แม้ว่า​วิหาร​แห่งนี้​จะ​ใหญ่โต​สง่างาม แต่​ทุกๆ​คน​ที่​ผ่าน​ไป​มา​จะ​ต้อง​กลัว​และ​พูด​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​ต้อง​ทำ​ถึง​ขนาดนี้​กับ​ดินแดน​และ​วิหาร​แห่งนี้’</verse>
				<verse number="22">คน​ก็​จะ​ตอบ​ว่า ‘เป็น​เพราะ​พวกเขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา พระเจ้า​ผู้ที่​ได้​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​พวกเขา​ได้​ไป​โอบกอด​อยู่​กับ​พระ​อื่นๆ​ทั้ง​นมัสการ​และ​รับใช้​พวกมัน นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระองค์​ถึง​ได้​นำ​ความหายนะ​ทั้งหมดนี้​มา​สู่​พวกเขา’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​ตอน​ปลาย​ปี​ที่​ยี่สิบ​ซึ่ง​เป็น​ช่วง​ที่​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ กับ​วัง​ของ​เขาเองนั้น</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอน​ได้​ซ่อมแซม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ฮีราม​ได้​ให้​เขา​ไว้​และ​ได้​ให้​ชาว​อิสราเอล​เข้า​ไป​ตั้งรกราก​อยู่​ใน​หมู่บ้าน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ซาโลมอน​ก็​ได้​ไป​ที่​ฮามัทโศบาห์​และ​ไป​ยึด​เอา​เมืองนั้น​ไว้</verse>
				<verse number="4">เขา​ยัง​สร้าง​เมือง​ทัดโมร์​ขึ้น​ใน​ทะเลทราย​และ​เมือง​สำหรับ​เก็บของ​หลาย​เมือง​ใน​ฮามัท</verse>
				<verse number="5">เขา​สร้าง​เมือง​เบธโฮโรนบน กับ​เมือง​เบธโฮโรนล่าง​ขึ้น​มาใหม่ ให้​เป็น​เมือง​ป้อม​ปราการ​ที่​มี​กำแพง​เมือง กับ​ประตู​เมือง และ​ลูกกรง​เหล็ก</verse>
				<verse number="6">ยัง​มี​เมือง​บาอาลัท รวมทั้ง​สร้าง​เมือง​ต่างๆ​ที่​ใช้​สำหรับ​เก็บ​ข้าวของ​และ​เมือง​ทั้งหลาย​สำหรับ​ไว้​รถรบ และ​ม้า​ศึก​ทั้งหลาย​ของเขา และ​สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​อยาก​จะ​สร้าง ทั้ง​ใน​เยรูซาเล็ม ใน​เลบานอน และ​ตลอด​ทั่วทั้ง​เขตแดน​ที่​เขา​ปกครองอยู่</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​อาโมไรต์ ชาว​เปริสซี ชาว​ฮีไวต์​และ​ชาว​เยบุสนั้น (คน​เหล่านี้​ไม่ใช่​คน​อิสราเอล)</verse>
				<verse number="8">คือ ลูกหลาน​ของ​คน​เผ่า​เหล่านี้ ที่​ชาว​อิสราเอล​ไม่​ได้​ทำลาย​จน​หมดสิ้น แต่​ยัง​เหลือ​อยู่​ใน​แผ่นดิน ซาโลมอน​ได้​เกณฑ์​คน​เหล่านี้​มา​เป็น​ทาส​ที่​ใช้​แรงงาน​จนถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="9">แต่​ซาโลมอน​ไม่​ได้​ใช้​ชาว​อิสราเอล​มา​ทำงาน​เป็น​ทาส​ใน​งาน​ของเขา ชาว​อิสราเอล​ได้​เป็น​นักรบ แม่ทัพ​ของ​กอง​ทหาร​ของ​เขา และ​เป็น​แม่ทัพ​ของ​กอง​รถรบ​กับ​กอง​ทหาร​ของ​รถรบ</verse>
				<verse number="10">มี​เจ้าหน้าที่​ระดับ​หัวหน้า​ที่​คอย​ดูแล​โครง​การ​ต่างๆ​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน พวกเขา​มี​ทั้งหมด​สองร้อย​ห้าสิบคน</verse>
				<verse number="11">ซาโลมอน​พา​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​ของ​ดาวิด​ไป​อยู่​ใน​วัง​ที่​เขา​ได้​สร้าง​ไว้​ให้​กับนาง เขา​ได้​พูด​ว่า “เมีย​ของ​เรา​ต้อง​ไม่​อาศัย​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล เพราะ​สถานที่​ทั้งหลาย​ที่​เคย​วาง​หีบ​ของ​พระยาห์เวห์ นั้น​เป็น​ที่​ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
				<verse number="12">ซาโลมอน​เผา​เครื่อง​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​บน​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​ไว้​ที่​ด้านหน้า​ของ​ระเบียง​ทางเดิน</verse>
				<verse number="13">ซาโลมอน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​วัน​ต่างๆ​อย่าง​ที่​โมเสส​ได้​สั่งไว้ เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ใน​ทุกวันหยุด​ทางศาสนา​วัน​ข้างขึ้น และ​วัน​เทศกาล​ประจำ​ปี​สาม​เทศกาล​คือ เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ไม่ใส่เชื้อ เทศกาล​สัปดาห์​และ​เทศกาล​อยู่เพิง</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เพื่อ​เป็น​การ​รักษา​กฎ​ของ​ดาวิด​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​ไว้ ซาโลมอน​จึง​ได้​แต่งตั้ง​พวก​นักบวช​ขึ้น​และ​แบ่ง​เวร​ตาม​หน้าที่​ของ​พวกเขา และ​แต่งตั้ง​ชาว​เลวี​ให้​คอย​นำ​ใน​การ​สรรเสริญ​และ​มา​ช่วยเหลือ​พวก​นักบวช​ใน​แต่ละวัน เขา​ยัง​ได้​แต่งตั้ง​พวกคน​เฝ้า​ประตู​และ​แบ่ง​เวร​สำหรับ​ประตู​แต่ละ​ประตู เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ดาวิด​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="15">พวก​อิสราเอล​ไม่​ได้​หันเห​ไป​จาก​คำสั่ง​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน​ที่​ให้​กับ​เหล่า​นักบวช​หรือ​ชาว​เลวี ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​อะไร​ก็​ตาม รวมทั้ง​คำสั่ง​ที่​ให้​ไว้​เกี่ยวกับ​พวก​คลัง​สมบัติ​ด้วย</verse>
				<verse number="16">งาน​ทุกอย่าง​ของ​ซาโลมอน​สำเร็จ​ลุล่วง​ไป​ด้วยดี ตั้งแต่​วัน​ที่​เริ่ม​วาง​รากฐาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จน​กระ​ทั่ง​เสร็จ​สมบูรณ์ แล้ว​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​สร้าง​จนเสร็จ</verse>
				<verse number="17">ซาโลมอน​ไป​ที่​เมือง​เอซีโอนเกเบอร์​และ​เมือง​เอโลท​บน​ชาย​ฝั่ง​ของ​เอโดม</verse>
				<verse number="18">ฮีราม​ส่ง​เรือ​มา​ให้​ซาโลมอน โดย​มี​เจ้าหน้าที่​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ผู้ที่​รู้​เรื่อง​เกี่ยวกับ​ทะเล​เป็น​อย่างดี​มา​เป็น​ผู้​บังคับ​การเรือ คน​เหล่านี้​ได้​แล่น​เรือ​ไป​กับ​คน​ของ​ซาโลมอน​จน​ถึง​เมือง​โอฟีร์ และ​ได้​นำ​ทองคำ​สิบหก​ตัน​กลับ​มา​ให้​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​ราชินี​ของ​เชบา​ได้ยิน​ถึง​ชื่อเสียง​ของ​ซาโลมอน นาง​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ทดสอบ​เขา​ด้วย​คำถาม​ยากๆ​หลาย​ข้อ นาง​เดินทาง​มา​พร้อม​กับ​ข้าราชการ​มากมาย และ​มี​ฝูง​อูฐ​บรรทุก​เครื่องเทศ​มากมาย ทองคำ​จำนวน​มาก​และ​พลอย​มี​ค่า​หลายชนิด นาง​มา​พบ​กับ​ซาโลมอน​และ​คุย​กับ​เขา​เกี่ยวกับ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​นาง​คิดไว้</verse>
				<verse number="2">ซาโลมอน​ตอบ​คำถาม​ทั้งหมด​ของ​นางได้ ไม่​มี​ข้อ​ใด​เลย​ที่​ยาก​เกินไป​สำหรับ​ซาโลมอน​ที่​จะ​อธิบาย​ให้​กับ​นาง​ได้​เข้าใจ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ราชินี​ของ​เชบา​เห็น​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​ซาโลมอน อีก​ทั้ง​เห็น​วัง​ที่​เขา​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="4">ตลอด​จน​อาหาร​ต่างๆ​บน​โต๊ะ​ของ​เขา ที่นั่ง​ของ​พวกเจ้าหน้าที่​ของเขา พวก​ผู้รับใช้​ของ​เขา​และ​เสื้อผ้า​ที่​พวกเขา​ใส่อยู่ พวก​ผู้​ถือ​ถ้วย​ของ​เขา​และ​ชุด​ที่​พวกเขา​ใส่อยู่ และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งหลาย​ที่​เขา​ถวาย​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ นาง​ก็​รู้สึก​ตกตะลึง​จน​ลืม​หายใจ</verse>
				<verse number="5">นาง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข่าว​ที่​เรา​ได้ยิน​ใน​ประเทศ​ของ​เรา​เกี่ยวกับ​ความสำเร็จ​ต่างๆ​และ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​ท่าน​ล้วน​เป็น​ความจริง​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​ไม่​เคย​เชื่อ​สิ่งเหล่านี้​มาก่อน จนกระทั่ง​เรา​ได้​มา​เห็น​กับ​ตา​ของ​เรา​เอง อันที่​จริง ความ​เฉลียว​ฉลาด​ที่​พวกเขา​พูดนั้น​ยัง​ไม่​ถึง​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​ท่าน​มี​เสีย​ด้วย​ซ้ำ ท่าน​ดี​กว่า​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​มากนัก</verse>
				<verse number="7">คน​ของ​ท่าน ช่าง​ได้​เกียรติ​จริงๆ พวกเจ้าหน้าที่​ของ​ท่าน​นี่​ช่าง​ได้​เกียรติ​จริงๆ คน​พวกนี้​ได้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ท่าน​ตลอดเวลา และ​ได้​ฟัง​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของท่าน</verse>
				<verse number="8">ขอ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ผู้ที่​ชื่นชม​ใน​ตัว​ท่าน​และ​วาง​ท่าน​ไว้​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์​ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน เป็น​เพราะ​ความรัก​ของ​พระเจ้า​ของ​ท่าน​ที่​มี​ให้​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​และ​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์​ที่​จะ​โอบอุ้ม​พวกเขา​ไว้​ตลอดไป พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวกเขา​เพื่อ​ที่​จะ​รักษา​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ถูกต้องไว้”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​นาง​ก็​มอบ​ทองคำ​ประมาณ​สี่ตัน เครื่องเทศ​เป็น​จำนวน​มาก และ​พลอย​มีค่า​อีก​หลายอย่าง​ให้​กับ​กษัตริย์ ไม่​เคย​มี​ใคร​นำ​เครื่องเทศ​มา​มากมาย​เท่ากับ​ที่​ราชินี​แห่ง​เชบา​เอา​มา​ให้​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="10">(คน​ของ​ฮีราม​และ​คน​ของ​ซาโลมอน​ได้​นำ​ทองคำ​มา​จาก​โอฟีร์ พวกเขา​ยัง​ได้​นำ​ไม้​แก่น​จันทน์แดง​และ​พลอย​มีค่า​มาด้วย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ใช้​ไม้​แก่น​จันทน์แดง​ทำ​ขั้น​บันได​ของ​วิหาร ของ​พระยาห์เวห์ กับ​บันได​ของ​วัง​กษัตริย์ และ​ยัง​ใช้​ทำ​พิณใหญ่​กับ​พิณเล็ก สำหรับ​พวก​นักดนตรี ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​เคย​เห็น​ของ​สวย​เหมือน​ของ​พวกนี้​มา​ก่อน​ใน​ยูดาห์)</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ซาโลมอน​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ราชินี​ของ​เชบา​อยาก​ได้​และ​ที่​นาง​ขอ​จากเขา ซาโลมอน​ให้​ของ​กับ​นาง​มาก​กว่า​ของ​ที่​นาง​นำ​มา​ให้​เขา​เสียอีก แล้ว​นาง​ก็​จาก​ไป​และ​กลับ​ประเทศ​ของ​นาง​พร้อม​กับ​พวก​ข้าราชการ​ของนาง</verse>
				<verse number="13">ซาโลมอน​รับ​ทองคำ​ใน​แต่​ละ​ปี​หนัก​ประมาณ​ยี่สิบสาม​ตัน</verse>
				<verse number="14">ไม่​รวม​ถึง​ทองคำ​ที่​ได้​จาก​พวก​พ่อค้าเร่ และ​พวก​ที่​ค้าขาย​เป็น​ประจำ และ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​แห่ง​อาระเบีย​และ​พวก​ผู้ว่า​ได้​นำ​เงิน​และ​ทอง​มา​ให้​กับ​ซาโลมอนด้วย</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ซาโลมอน​สร้าง​โล่​ขนาด​ใหญ่​สองร้อย​อัน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​ที่​ตีแล้ว โดย​โล่​แต่ละอัน​ใช้​ทองคำ​ที่​ตี​แล้ว​หนัก​สามกิโลครึ่ง</verse>
				<verse number="16">เขา​ยัง​สร้าง​โล่​ขนาดเล็ก​ขึ้น​สามร้อย​อัน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​ที่​ตี​แล้วด้วย โดย​โล่​แต่ละอัน​ใช้​ทองคำ​หนัก​หนึ่งกิโล​เจ็ดขีด กษัตริย์​ได้​เก็บ​พวกมัน​ไว้​ใน​วัง​ที่​มี​ชื่อ​ว่า “ป่า​แห่ง​เลบานอน”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​กษัตริย์​ก็​สร้าง​บัลลังก์​อัน​ยิ่งใหญ่​ขึ้น​บัลลังก์​หนึ่ง โดย​ฝัง​งาช้าง​ไว้​และ​บุ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">บัลลังก์นี้​มี​บันได​หก​ขั้น​และ​มี​ที่รองเท้า อัน​หนึ่ง​ทำ​จาก​ทองคำ​ติด​อยู่​กับ​บัลลังก์ มี​ที่วางแขน​อยู่​ทั้ง​สองข้าง​ของ​ที่นั่ง มี​รูปปั้น​สิงห์​สองตัว​ยืน​อยู่​ที่​ด้านข้าง​ของ​บัลลังก์</verse>
				<verse number="19">บันได​ทั้ง​หก​ขั้นนี้ ที่​ปลาย​ทั้ง​สองด้าน​ของ​บันได​แต่​ละ​ขั้น​มี​รูปปั้น​สิงห์​อยู่​ข้างละตัว รวมทั้งหมด​สิบสองตัว ไม่​มี​อาณาจักรไหน​เคย​ทำ​ได้​อย่างนี้​มาก่อน</verse>
				<verse number="20">ถ้วย​สำหรับ​ดื่ม​เหล้า​ทั้งหมด​ของ​ซาโลมอน​ทำ​จาก​ทองคำ และ​ข้าวของ​เครื่องใช้​ทุกอย่าง​ใน​วัง​ของ​ป่า​แห่ง​เลบานอน​ล้วน​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ ไม่​มี​อะไร​ที่​ทำ​จาก​เงินเลย เพราะ​ใน​ยุค​ของ​ซาโลมอน เงิน​แทบ​จะ​ไม่​มี​ค่า​อะไรเลย</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​มี​กองเรือ​สำหรับ​ค้าขาย​ที่​ควบคุม​ดูแล​โดย​คน​ของ​ฮีราม เรือ​เหล่านี้​จะ​กลับ​มา​ทุกๆ​สาม​ปี​โดย​นำ​ทองคำ เงิน​และ​งาช้าง​รวมทั้ง​ลิง​ตัวใหญ่​และ​ลิงบาบูน​กลับ​มาด้วย</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ซาโลมอน​ล้ำหน้า​กษัตริย์​ทุกองค์​ใน​โลกนี้​ใน​เรื่อง​ความ​ร่ำรวย​และ​ความเฉลียว​ฉลาด</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​ทุกองค์​ใน​โลก​ต่าง​พา​กัน​มา​ขอ​เข้า​พบ​ซาโลมอน เพื่อ​ที่​จะ​ได้​ฟัง​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​เขา​ที่​พระเจ้า​ได้​ใส่​ไว้​ใน​ใจ​ของเขา</verse>
				<verse number="24">ปีแล้ว​ปีเล่า ทุกๆ​คน​ที่​มา​ต่างก็​นำ​ของขวัญ​มา​ให้​เขา ไม่​ว่า​จะ​เป็น​เงิน​หรือ​ทองคำ เสื้อผ้า อาวุธ เครื่องเทศ ม้า​หรือล่อ</verse>
				<verse number="25">ซาโลมอน​มี​คอก​ม้า​ถึง​สี่พันคอก กับ​รถรบ​อีก​หลายคัน เขา​มี​ม้า​ทั้งหมด​หนึ่งหมื่น​สองพัน​ตัว​ซึ่ง​ได้​เก็บ​อยู่​ใน​เมือง​ที่​เก็บรถรบ และ​ส่วน​หนึ่ง​อยู่​กับ​เขา​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">เขา​ได้​ปกครอง​อยู่​เหนือ​กษัตริย์​อีก​หลายๆ​องค์​ตั้งแต่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ไป​จนถึง​แผ่นดิน​ของ​พวก​ฟีลิสเตีย จน​ถึง​เขตแดน​ของ​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ได้​ทำ​ให้​เงิน​มี​มาก​อย่าง​กับ​ก้อนหิน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ทำ​ให้​ไม้สน​ซีดาร์​มี​อย่าง​เกลื่อน​กลาด​เหมือน​กับ​ไม้​มะเดื่อ​ตาม​เชิงเขา</verse>
				<verse number="28">ม้า​ของ​ซาโลมอน​ถูก​นำ​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์​และ​จาก​ประเทศ​อื่นๆ​อีก​หลาย​ประเทศ</verse>
				<verse number="29">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​ซาโลมอน​ตั้งแต่​เริ่ม​ต้น​จน​สิ้นสุด​ลง​ได้รับ​การ​จด​บันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​บันทึก​ของ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า ใน​คำ​เผยแพร่​ของ​อาหิยาห์​ชาว​เมือง​ชิโลห์​และ​ใน​นิมิต​ของ​อิดโด​ผู้ที่​เห็น​นิมิต เกี่ยวกับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท</verse>
				<verse number="30">ซาโลมอน​ได้​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​สี่สิบปี</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เขา​ก็​ได้​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด​พ่อ​ของเขา และ​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เรโหโบอัม​ไป​ที่​เชเคม​เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ไปที่​นั่น​เพื่อ​ที่​จะ​แต่งตั้ง​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท​ได้ยิน​เรื่องนี้​เข้า (ตอนนั้น​เขา​อยู่​ใน​ประเทศ​อียิปต์​ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​เขา​หลบหนี​ไป​จาก​กษัตริย์​ซาโลมอน) เขา​จึง​ออก​มา​จาก​อียิปต์ กลับ​มา​บ้าน​ของเขา</verse>
				<verse number="3">คน​อิสราเอล​จึง​ไป​หา​เยโรโบอัม เยโรโบอัม​พร้อม​ด้วย​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ก็​ไป​หา​เรโหโบอัม​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พ่อ​ของ​ท่าน​บังคับ​ให้​พวกเรา​ต้อง​ทำงาน​อย่าง​หนัก ตอนนี้ ช่วย​ทำ​ให้​งาน​ที่​หนักอึ้ง​และ​ภาระ​อัน​หนักหน่วง​ที่​พ่อ​ท่าน​เคย​วางไว้​บน​ตัว​พวกเรานั้น​เบา​ลง​ด้วยเถิด แล้ว​พวกเรา​จะ​อยู่​รับใช้​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัม​ตอบ​ว่า “อีก​สาม​วัน​ค่อย​กลับ​มา​พบ​เรา​ใหม่” ประชาชน​จึง​กลับ​ออกไป</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์​เรโหโบอัม​ก็​ปรึกษา​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ที่​เคย​รับใช้​ซาโลมอน​พ่อ​ของ​เขา​ใน​ช่วง​ที่​ซาโลมอน​ยัง​มี​ชีวิตอยู่ เขา​ถาม​ว่า “พวกท่าน​จะ​แนะนำ​ให้​เรา​ตอบ​ประชาชน​พวกนั้น​ยังไงดี”</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ตอบ​ว่า “ถ้า​ท่าน​จะ​ใจดี​กับ​ประชาชน​เหล่านี้​และ​เอาใจใส่​พวกเขา และ​พูด​ดีๆ​กับ​พวกเขา พวกเขา​ก็​จะ​อยู่​รับใช้​ท่าน​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="8">แต่​เรโหโบอัม​ไม่​ยอมฟัง​คำ​แนะนำ​ที่​พวก​ผู้​อาวุโส​เหล่านั้น​ให้​เขา เขา​กลับ​ไป​ปรึกษา​กับ​พวก​คน​หนุ่มๆ​ที่​เติบโต​ขึ้น​มา​พร้อม​กับ​เขา และ​ทำงาน​ให้​กับ​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="9">เขา​ถาม​คน​หนุ่ม​พวกนั้น​ว่า “ประชาชน​พวกนั้น​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘ช่วย​ทำ​ให้​แอก​ที่​พ่อ​ของ​ท่าน​วางไว้​บน​พวกเรา​เบา​ขึ้น​ด้วยเถิด’ พวกเจ้า​มี​คำแนะนำ​ว่า​ยังไง พวกเรา​จะ​ตอบ​ประชาชน​พวกนั้น​ว่า​ยังไงดี”</verse>
				<verse number="10">คน​หนุ่มๆ​เหล่านั้น​ผู้​ที่​เติบโต​ขึ้น​มา​พร้อมๆ​กับ​เขา​ตอบ​ว่า “บอก​พวก​ประชาชน​ที่​มา​พูด​กับ​ท่าน​ว่า ‘พ่อ​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​แอก​ของ​พวกเรา​หนัก​เหลือเกิน ขอ​ให้​ท่าน​ช่วย​ทำ​ให้​มัน​เบา​ขึ้น​ด้วยเถิด’ บอก​พวกเขา​ไป​ว่า ‘นิ้ว​ก้อย​ของ​เรา​ยัง​หนา​กว่า​เอว​ของ​พ่อ​เรา​เสียอีก</verse>
				<verse number="11">พ่อ​ของ​เรา​ได้​ทำ​ให้​แอก​ของ​พวกเจ้า​หนัก เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​หนัก​ยิ่ง​ขึ้น​ไปอีก พ่อ​ของ​เรา​เฆี่ยน​พวกเจ้า​ด้วยแส้ เรา​จะ​เฆี่ยน​พวกเจ้า​ด้วย​แส้​หาง​แมงป่อง’”</verse>
				<verse number="12">อีก​สาม​วัน​ต่อมา เยโรโบอัม​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​กลับ​มา​หา​เรโหโบอัม​ตาม​ที่​กษัตริย์​ได้​บอก​กับ​พวกเขา​ไว้​ที่​ว่า “กลับ​มา​หา​เรา​ใหม่​ใน​อีก​สาม​วัน​ข้างหน้า”</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​ตอบ​พวกเขา​ไป​อย่าง​หยาบคาย เขา​ไม่​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​พวก​ผู้อาวุโส</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เรโหโบอัม​ไป​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​พวก​คน​หนุ่มๆ​และ​พูด​ไป​ว่า “พ่อ​ของ​เรา​ทำ​ให้​แอก​ของ​พวกเจ้า​หนัก เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​หนัก​ขึ้น​ไปอีก พ่อ​ของ​เรา​เคย​เฆี่ยน​พวกเจ้า​ด้วยแส้ เรา​จะ​เฆี่ยน​พวกเจ้า​ด้วย​แส้​หาง​แมงป่อง”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​ไม่​ยอมรับ​ฟัง​ประชาชนเลย เหตุการณ์นี้​เกิดขึ้น​จาก​พระเจ้า เพื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​คำพูด​ของ​พระองค์​ที่​ได้​พูด​ไว้​กับ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​เนบัท ผ่าน​ทาง​อาหิยาห์​ชาว​เมือง​ชิโลห์นั้น​สำเร็จ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​เห็น​ว่า​กษัตริย์​ไม่​ยอมฟัง​พวกเขา พวกเขา​จึง​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “พวกเรา​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ครอบครัว​ดาวิด​อย่างนั้นหรือ พวกเรา​ได้​ส่วนแบ่ง​จาก​ที่ดิน​ของ​เจสซีหรือ เปล่าเลย อิสราเอลเอ๋ย ให้​แต่​ละ​คน​กลับ​ไป​ยัง​เต็นท์​ของ​พวกเรา​กันเถอะ ปล่อยให้ ลูกของดาวิด ดูแล​คน​ของ​พวกเขาเอง” ดังนั้น พวก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​กลับ​ไป​ยัง​เต็นท์​ของตน</verse>
				<verse number="17">แต่​ส่วน​ชาว​อิสราเอล​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์ เรโหโบอัม​ยัง​คง​เป็น​คน​ปกครอง​พวกเขาอยู่</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​เรโหโบอัม​ส่ง​อาโดนีรัม ​ผู้​ควบคุม​คน​งาน​ที่​ถูก​เกณฑ์​ไป​พูด​กับ​ชาว​อิสราเอล แต่ชาว​อิสราเอล​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​จนตาย ส่วน​กษัตริย์​เรโหโบอัม​หนี​ขึ้น​รถรบ​ของ​เขา​และ​ขับ​หนี​เข้า​เมือง​เยรูซาเล็มไป</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น ชาว​อิสราเอล​จึง​แข็งข้อ​ต่อ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​จนกระทั่ง​ถึง​ทุกวันนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​เรโหโบอัม​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​ได้​รวบรวม​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์​และ​เบนยามิน ได้​นักรบ​มา​หนึ่ง​แสน​แปด​หมื่น​คน เพื่อ​มา​ทำ​สงคราม​กับ​ชาว​อิสราเอล เพื่อ​แย่งชิง​อาณาจักร​คืน​มา​ให้​กับ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="2">แต่​แล้ว​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​เชไมอาห์​ที่​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ไป​พูด​กับ​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน​แห่ง​ยูดาห์​และ​กับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เบนยามิน​ว่า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘อย่า​ขึ้น​ไป​ต่อสู้​กับ​พี่น้อง​อิสราเอล​ของ​พวกเจ้าเลย ขอ​ให้พวกเจ้า​ทุกคน​กลับ​ไป​บ้านเถิด เพราะ​เราเอง​เป็น​ผู้ที่​ทำ​ให้​เกิด​เรื่องนี้​ขึ้น’” ดังนั้น​พวกเขา​จึง​เชื่อฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ และ​หันหลัง​กลับ​จาก​การ​เดินทัพ​ไป​ต่อสู้​กับ​เยโรโบอัม</verse>
				<verse number="5">เรโหโบอัม​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​สร้าง​เมือง​ต่างๆ​ขึ้น​ใน​ยูดาห์​เพื่อ​ใช้​ป้องกัน​การโจมตี มี​เมือง​ต่อ​ไปนี้​คือ</verse>
				<verse number="6">เมือง​เบธเลเฮม เมือง​เอตาม เมือง​เทโคอา</verse>
				<verse number="7">เมือง​เบธซูร์ เมือง​โสโค เมือง​อดุลลัม</verse>
				<verse number="8">เมืองกัท เมือง​มาเรชาห์ เมืองศีฟ</verse>
				<verse number="9">เมือง​อาโดราอิม เมือง​ลาคีช เมือง​อาเซคาห์</verse>
				<verse number="10">เมือง​โศราห์ เมือง​อัยยาโลน และ​เมือง​เฮโบรน เมือง​เหล่านี้​เป็น​เมือง​ป้อม​ปราการ​ใน​เขตยูดาห์​และ​เขตเบนยามิน</verse>
				<verse number="11">เรโหโบอัม​ทำ​ให้​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​แข็งแกร่ง​และ​ให้​พวก​แม่ทัพ​อยู่​ประจำ​ตาม​เมือง​เหล่านั้น พร้อม​กับ​สะสม​เสบียง​อาหาร น้ำมัน​มะกอก​และ​เหล้าองุ่น​ไว้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="12">เขา​เอา​โล่​และ​หอก​มา​เก็บ​ไว้​ใน​เมือง​เหล่านั้น​ทั้งหมด และ​ทำให้​เมือง​เหล่านั้น​แข็งแกร่ง ดังนั้น ยูดาห์​และ​เบนยามิน​อยู่​ใน​การ​ครอบ​ครอง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​มา​จาก​ทั่ว​ทั้ง​อิสราเอล ได้​มา​อยู่​ฝ่าย​เดียว​กับ​เรโหโบอัม</verse>
				<verse number="14">ชาว​เลวี​ได้​ละทิ้ง​ดินแดน​แห่ง​ทุ่งหญ้า​และ​ที่ดิน​ของ​พวกเขา และ​เดินทาง​มา​ที่​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เพราะ​เยโรโบอัม​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ไม่​ยอม​ให้​พวกนี้​รับใช้​ใน​ฐานะ​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">และ​เยโรโบอัม​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​แต่งตั้ง​เหล่า​นักบวช​ของ​พวกเขา​ขึ้น​มาเอง เพื่อ​ให้​รับใช้​อยู่​ตาม​สถานที่​สูง กับ​รับใช้​พวก​รูปปั้น​แพะ​และ​รูปปั้น​ลูก​วัว​ที่​พวกเขา​ได้​สร้าง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="16">คน​อื่นๆ​ที่​มา​จาก​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล ที่ยัง​ตั้งใจ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอลนั้น ก็ได้​ติดตาม​ชาว​เลวี​เหล่านั้น​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ที่​จะ​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​ทำให้​อาณาจักร​ของ​ยูดาห์​แข็งแกร่งขึ้น และ​สนับสนุน​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ของ​ซาโลมอน​อยู่​เป็น​เวลา​สามปี ใน​ช่วง​เวลานี้​พวกเขา​ใช้​ชีวิต​ตาม​อย่าง​ของ​ดาวิด​และซาโลมอน</verse>
				<verse number="18">เรโหโบอัม​แต่งงาน​กับ​มาหะลัท นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​เยรีโมท​กับ​นาง​อาบีฮาอิล เยรีโมท​เป็น​ลูกชาย​ของ​ดาวิด อาบีฮาอิล​เป็น​ลูกสาว​ของ​เอลีอับ​ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เจสซี</verse>
				<verse number="19">มาหะลัท​คลอด​ลูกชาย​ให้​เรโหโบอัม ชื่อ เยอูช เชมาริยาห์​และศาฮัม</verse>
				<verse number="20">แล้วเรโหโบอัม​แต่งงาน​กับ​มาอาคาห์​หลานสาว ​ของ​อับซาโลม มาอาคาร์​คลอด​ลูกชาย​ให้​เรโหโบอัม ชื่อ​ว่า อาบียาห์ อัททัย ศีศา​และเชโลมิท</verse>
				<verse number="21">เรโหโบอัม​รัก​มาอาคาห์​ลูกสาว​ของ​อับซาโลม​มาก​กว่า​เมีย​และ​เมียน้อย คน​ไหนๆ​ของเขา เขา​มี​เมีย​ทั้งหมด​สิบแปด​คน​และ​มี​เมียน้อย​หกสิบคน มี​ลูกชาย​ยี่สิบแปด​คน​และ​มี​ลูกสาว​หกสิบคน</verse>
				<verse number="22">เรโหโบอัม​แต่งตั้ง​อาบียาห์​ลูกชาย​ของ​นาง​มาอาคาห์​ขึ้น​เป็น​ผู้​สืบทอด​บัลลังก์​ใน​หมู่พี่น้อง​ทั้งหลาย​ของเขา เพื่อ​ที่​จะ​ให้​อาบียาห์​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">เรโหโบอัม​มี​วิธี​การ​ที่​ชาญฉลาด เขาแยก​พวก​ลูกชาย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ให้​ไป​อยู่​กระจัด​กระจาย​ตาม​เขต​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​เบนยามิน รวมทั้ง​ตาม​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลายด้วย เขา​ได้​จัด​ส่ง​เสบียง​อาหาร​ให้​กับ​ลูกๆ​ของ​เขา​อย่าง​อุดม​สมบูรณ์​พร้อม​ทั้ง​หา​เมีย​ให้​กับ​พวกเขาด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ภาย​หลังจาก​ที่​อาณาจักร​ของ​เรโหโบอัม​ตั้ง​มั่นคง และ​เขา​แข็งแกร่งขึ้น ทั้ง​ตัว​เขา​และ​ชนชาติ​อิสราเอล ทั้งหมด​ก็​ละทิ้ง​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์ ดังนั้น​ใน​ปี​ที่​ห้า​ที่​เรโหโบอัม​เป็น​กษัตริย์ กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์​ได้​ขึ้น​มา​โจมตี​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ชิชัก​นำ​รถรบ​หนึ่งหมื่น​สองพันคัน ทหาร​ม้า​หกหมื่น​คน​และ​กองทัพ​ชาว​ลิเบีย ชาว​สุคีอิม​และ​ชาว​คูช​อีก​นับ​จำนวน​ไม่​ถ้วน มา​ด้วย​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="4">เขา​เข้ายึด​เมือง​ต่างๆ​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ยูดาห์​และ​บุกเข้า​มา​จน​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เชไมอาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​พบ​เรโหโบอัม​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​ชาว​ยูดาห์ ซึ่ง​มา​ชุมนุม​กัน​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพราะ​กลัว​กษัตริย์​ชิชัก เชไมอาห์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘พวกเจ้า​ได้​ทิ้งเรา ดังนั้น​เรา​ก็​ได้​ทิ้ง​พวกเจ้า​ให้​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ชิชัก’”</verse>
				<verse number="6">พวก​ผู้นำ​ของ​ชาว​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​ต่าง​ถ่อมตัว​ลง​และ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​พวกเขา​ต่าง​ถ่อมตัวลง คำพูด​ต่อ​ไปนี้​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​มา​ถึง​เชไมอาห์​ว่า “พวกเขา​ได้​ถ่อมตัว​ลง ดังนั้น​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​พวกเขา แต่​จะ​ช่วยกู้​พวกเขา​ใน​เร็วๆนี้ เราจะ​ไม่​เท​ความ​โกรธ​ของ​เรา​ลง​บน​เยรูซาเล็ม​ผ่าน​ทาง​กษัตริย์​ชิชัก</verse>
				<verse number="8">แต่​พวกเขา​จะ​ต้อง​ตก​เป็น​เชลย​ของ​ชิชัก เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​รู้ซะบ้าง​ว่า การ​รับใช้​เรา​กับ​การ​รับใช้​พวก​กษัตริย์​ของ​แผ่นดิน​อื่นๆ​มัน​แตกต่าง​กัน​แค่ไหน”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​ชิชัก​แห่ง​อียิปต์​บุกเข้า​เมือง​เยรูซาเล็ม เขาได้​ขน​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ไป เขา​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​รวมทั้ง​พวก​โล่​ทองคำ​ที่​ซาโลมอน​ได้​สร้างไว้</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​กษัตริย์​เรโหโบอัม​จึง​ได้​สร้าง​พวก​โล่​ทอง​สัมฤทธิ์​ขึ้น​มาแทน และ​ให้​พวก​ทหาร​ยาม​ที่​เฝ้า​รักษา​ประตู​วัง​เฝ้าดูแล</verse>
				<verse number="11">เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​กษัตริย์​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกทหาร​ยาม​ก็​จะ​ถือ​โล่​เหล่านี้​ตาม​กษัตริย์​ไปด้วย หลังจากนั้น​พวกเขา​ก็​จะ​นำ​พวกมัน​ไป​เก็บ​รักษา​ไว้​ใน​ห้องยาม</verse>
				<verse number="12">ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​หัน​ไป​จาก​กษัตริย์​เรโหโบอัม​เพราะ​เขา​ถ่อมตัว​ลง พวก​ยูดาห์​ก็​เลย​ไม่​ถูก​ทำลาย​ทั้งหมด ยูดาห์​ก็​ยัง​มี​ส่วน​ดี​อยู่บ้าง</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​เรโหโบอัม​ทำให้​ตัวเอง​มั่นคง​ขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ยังคง​เป็น​กษัตริย์​ต่อไป เขา​มี​อายุ​สี่สิบเอ็ด​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​สิบเจ็ด​ปี​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​ออก​มา​จาก​เผ่า​ทั้งหมด​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์ แม่​ของ​เรโหโบอัม​ชื่อ​ว่า​นาอามาห์​เป็น​ชาวอัมโมน</verse>
				<verse number="14">เรโหโบอัม​ได้​ทำ​ความชั่ว เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ตั้งใจ​ที่​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​ของ​เรโหโบอัม ตั้งแต่​แรก​จนจบ ได้​ถูก​จด​ไว้​ใน​บันทึก​ของ​เชไมอาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​ใน​หนังสือ​บันทึก​เชื้อ​พระวงศ์​ที่​อิดโด​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​ได้​จด​ไว้ เรโหโบอัม​กับ​เยโรโบอัม​ยังคง​ทำ​สงคราม​กัน​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="16">เรโหโบอัม​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของดาวิด และ​อาบียาห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อาบียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ซึ่ง​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ที่​เยโรโบอัม​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">อาบียาห์​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สามปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​มีคายาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​อุรีเอล​จาก​เมือง​กิเบอาห์ ได้​เกิด​สงคราม​ระหว่าง​อาบียาห์​และ​เยโรโบอัมขึ้น</verse>
				<verse number="3">อาบียาห์​ออก​ไปรบ พร้อม​กองทัพ​ทหาร​ที่​เก่งกล้า​สี่แสน​คน และ​เยโรโบอัม​ได้​ตั้งทัพ​สู้​กับ​เขา ด้วย​กองทัพ​ทหาร​ที่​เก่ง​กล้า​แปดแสน​คน</verse>
				<verse number="4">อาบียาห์​ยืน​อยู่​บน​ภูเขา​เศมาราอิม​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม และ​พูด​ว่า “เยโรโบอัม​และ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหลาย ฟัง​เรา​ให้ดี</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​ไม่​รู้​หรือ​ว่า พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล ได้​ให้​ตำแหน่ง​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​แก่ดาวิด และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ตลอดไป​แล้ว​ด้วย​คำ​สัญญา​แห่ง​เกลือ</verse>
				<verse number="6">แต่​เยโรโบอัม​ลูกชาย​เนบัท​ซึ่ง​เป็น​เจ้าหน้าที่​คน​หนึ่ง​ของ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​ดาวิด ได้​แข็งข้อ​กับ​เจ้านาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="7">พวก​ต่ำต้อย​ที่​ไร้ค่า​บางคน​ก็​ได้​ไป​รวม​ตัว​กับ​เขา​และ​ต่อต้าน​เรโหโบอัม​ลูกชาย​ซาโลมอน​ตั้งแต่​เขา​ยัง​เป็น​หนุ่ม​ยัง​ไม่​ประสีประสา​และ​ไม่​เข้มแข็ง​พอที่​จะ​ต้าน​ทาน​พวกเขาได้</verse>
				<verse number="8">และ​ตอนนี้ พวกเจ้า​ยัง​วางแผน​ที่​จะ​ต่อต้าน​อาณาจักร​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​อยู่​ใน​มือ​ของ​ลูกหลาน​ของ​ดาวิดอีก จริงอยู่​ที่​พวกเจ้า​มี​กองทัพ​ขนาดใหญ่ แถม​ยัง​มี​พวก​ลูกวัว​ทองคำ​เหล่านั้น​ที่​เยโรโบอัม​ได้​สร้าง​ให้​เป็น​พวกพระ​ให้​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเจ้า​ได้​ขับไล่​ออกไป คือ​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​และ​ชาว​เลวี และ​ได้​ไป​แต่งตั้ง​พวก​นักบวช​ให้​กับ​ตัวเอง เหมือน​กับ​พวก​ชนชาติ​ใน​แผ่นดิน​อื่นๆ​ทำกัน ใคร​มี​วัวหนุ่ม​ตัวหนึ่ง กับ​แพะ​ตัวผู้​เจ็ดตัว ก็​สามารถ​มา​อุทิศ​ตัว​เป็น​นักบวช​ให้​กับ​พระ​พวกนี้​ที่​ไม่​ใช่​พระ​จริง​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ส่วน​พวกเรา พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา และ​พวกเรา​ไม่​ได้​ละทิ้ง​พระองค์ และ​พวก​นักบวช​ที่​รับใช้​พระยาห์เวห์​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​และ​ชาว​เลวี​ที่​ช่วยเหลือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="11">ทุกเช้าเย็น พวกเขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จัด​วาง​ขนมปัง​บน​โต๊ะ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ตาม​พิธีกรรม​และ​จุด​ตะเกียง​บน​โคม​ไฟ​ยืน​ทองคำ​ทุกๆ​เย็น พวกเรา​รักษา​ข้อ​บังคับ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา แต่​พวกเจ้า​ได้​ทอดทิ้ง​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​อยู่​ฝ่าย​พวกเรา และ​พระองค์​เป็น​ผู้นำ​ของ​พวกเรา พวก​นักบวช​ของ​พระองค์ จะ​เป่า​แตร​ของ​พวกเขา ส่งเสียง​เข้า​ประจัญบาน ชาย​อิสราเอล​เอ๋ย อย่า​ได้​ต่อสู้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้าเลย เพราะ​พวกเจ้า​จะ​ทำไม่​สำเร็จหรอก”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เยโรโบอัม​ได้​ส่ง​กองทัพ อ้อม​ไป​ล้อม​ทาง​ด้านหลัง เพื่อ​ว่า​ใน​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​อยู่​ทาง​ด้านหน้า​ของ​ยูดาห์ พวก​ที่​อยู่​ทาง​ด้านหลัง​จะ​ได้​ดักซุ่ม​โจมตี​อีก​ทางหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">ชาว​ยูดาห์​หัน​ไป​และ​เห็น​ว่า​พวกเขา​ถูก​โจมตี​ทั้ง​จาก​ทาง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง พวกเขา​จึง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ พวก​นักบวช​ได้​เป่า​แตร​ของ​พวกเขาขึ้น</verse>
				<verse number="15">และ​พวก​คน​ของ​ยูดาห์​ก็​พากัน​โห่ร้อง​เข้า​ประจัญบาน เมื่อ​พวกเขา​โห่ร้อง พระเจ้า​ก็​โจมตี​กองทัพ​ของ​เยโรโบอัม​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​แตก​พ่าย​ไป​ต่อหน้า​อาบียาห์​และ​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="16">พวก​ชาว​อิสราเอล​ต่าง​หลบหนี​ชาว​ยูดาห์ และ​พระเจ้า​ได้​ส่ง​พวกเขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">อาบียาห์​และ​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด​สร้าง​ความ​สูญเสีย​อย่าง​หนัก​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล มี​ทหาร​อิสราเอล​ที่​เก่งกล้า​ต้อง​ตก​เป็น​เชลย​ห้าแสน​คน</verse>
				<verse number="18">คน​ของ​อิสราเอล​พ่ายแพ้​ใน​การรบ​ครั้งนี้ และ​คน​ของ​ยูดาห์​ได้รับ​ชัยชนะ​เป็น​เพราะ​พวกเขา​ไว้​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="19">อาบียาห์​ไล่​ติดตาม​เยโรโบอัม​ไป​และ​เข้า​ยึด​เมือง​ต่างๆ​ของ​เบธเอล เมือง​เยชานาห์​และ​เมือง​เอโฟรน​กับ​หมู่บ้าน​โดย​รอบ​ของมัน</verse>
				<verse number="20">เยโรโบอัม​ไม่​ได้​อำนาจ​ของ​เขา​กลับ​คืน​มา​อีก​เลย​ใน​สมัย​ของ​อาบียาห์ และ​พระยาห์เวห์​ก็​ฆ่า​เขาตาย</verse>
				<verse number="21">แต่​อาบียาห์​กลับ​เข้มแข็ง​ขึ้น​เรื่อยๆ เขา​แต่งงาน​มี​เมีย​สิบสี่​คน​และ​มี​ลูกชาย​ยี่สิบสอง​คน มี​ลูกสาว​สิบหกคน</verse>
				<verse number="22">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​อาบียาห์ กับ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​และ​ได้​พูด​ไป ได้​ถูก​จด​บันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​เรื่องเล่า​ของ​อิดโด​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อาบียาห์​ก็​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด อาสา​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​เขา ใน​สมัย​ของ​อาสา​แผ่นดิน​ก็​มี​ความ​สงบสุข​อยู่​ถึง​สิบ​ปี</verse>
				<verse number="2">อาสา​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​และ​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">เขา​รื้อ​พวก​แท่นบูชา​ของ​ชาว​ต่างชาติ​และ​สถานที่​นมัสการ​ทั้งหลาย​ออก เขา​ทุบ​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ ​ทิ้ง และ​โค่น​พวก​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์ลง</verse>
				<verse number="4">เขา​สั่ง​ให้​ชาว​ยูดาห์​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา และ​ให้​พวกเขา​รักษา​กฎ​และ​คำสั่ง​ทุกข้อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เขา​รื้อ​สถาน​นมัสการ​ทั้งหลาย​และ​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ที่​มี​อยู่​ใน​ทุกๆ​เมือง​ของ​ยูดาห์​ทิ้ง และ​อาณาจักร​แห่งนั้น​ก็​สงบสุข​อยู่​ภายใต้​การ​ปกครอง​ของเขา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​แผ่นดิน​สงบสุข เขา​ได้​สร้าง​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ยูดาห์​ไว้​หลายเมือง ไม่​มี​การ​สู้รบ​เกิดขึ้น​ใน​ช่วงนั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​ให้​สันติภาพ​กับ​เขา</verse>
				<verse number="7">อาสา​พูด​กับ​ชาว​ยูดาห์​ว่า “เรา​มา​สร้าง​เมือง​เหล่านี้​ขึ้น​กัน​เถิด และ​สร้าง​กำแพง​ขึ้น​ล้อมรอบ มี​หอคอย ประตู​และ​กรง​เหล็ก​ด้วย แผ่นดินนี้​ยังคง​เป็น​ของ​พวกเรา เพราะ​พวกเรา​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พวกเรา​แสวงหา​พระองค์​และ​พระองค์​ก็​ให้​พวกเรา​มี​สันติภาพ​รอบ​ด้าน” ดังนั้น​พวกเขา​จึง​สร้าง​เมือง​ขึ้น​และ​ร่ำรวย​มาก​ขึ้น​ด้วย</verse>
				<verse number="8">อาสา​มี​กองทัพ​ชาว​ยูดาห์​สามแสน​คน ที่​มี​โล่​ขนาดใหญ่​และ​หอก และ​กองทัพ​ชาว​เบนยามิน​สองแสน​แปดหมื่น​คน​มี​โล่​กับ​ธนู​เป็น​อาวุธ พวกเขา​ทั้งหมด​ล้วน​เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="9">เศราห์​ที่​เป็น​ชาว​คูช​ยก​ทัพ​มา​เป็น​ล้าน มา​สู้รบ​กับ​พวกเขา พร้อม​กับ​รถรบ สามร้อยคัน พวกเขา​เดินทัพ​มา​จน​ถึง​เมือง​มาเรชาห์</verse>
				<verse number="10">อาสา​ออก​ไป​สู้รบ​กับเขา พวกเขา​ทั้งหมด​สู้​กัน​ที่​สนาม​รบ​ใน​หุบเขา​เศฟาธาห์​ใกล้​กับ​เมือง​มาเรชาห์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อาสา​ก็​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​สามารถ​ช่วย​ได้​ทั้ง​คน​ที่​มี​พลัง​มาก​หรือ​คน​ที่​อ่อนแอ มัน​ไม่​แตกต่าง​อะไร​กัน​เลย​สำหรับ​พระองค์ ข้า​แต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา โปรด​ช่วย​เรา​ด้วยเถิด เพราะ​พวกเรา​พึ่ง​พระองค์​และ​เรา​มา​ต่อสู้​กับ​กองทัพ​มหึมา​พวกนี้​ใน​นาม​ของ​พระองค์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เรา อย่า​ให้​มนุษย์​มี​ชัย​เหนือ​พระองค์เลย”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​ทำลาย​พวก​ชาวคูช​ลง​ต่อหน้า​อาสา​และ​ชาว​ยูดาห์ ชาวคูช​ต่าง​หลบหนี​เอา​ตัว​รอดไป</verse>
				<verse number="13">และ​อาสา​กับ​กองทัพ​ของ​เขา​ก็​ไล่ตาม​พวกนั้น​ไป​ไกล​ถึง​เมือง​เกราร์ ชาวคูช​จำนวน​มากมาย​มหาศาลนั้น​ต้อง​ล้ม​ลง​อย่าง​ไม่​เป็น​ท่า และ​ไม่​สามารถ​ฟื้น​ตัว​ขึ้น​มา​ได้​อีก พวกเขา​ถูก​ทำลาย​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​กองทัพ​ของ​พระองค์ พวก​คน​ของ​ยูดาห์​ได้​ขน​ของ​กลับ​ไป​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="14">อาสา​และ​กองทัพ​ของ​เขา​ได้​ทำลาย​หมู่​บ้าน​ทั้งหมด​รอบๆ​เมือง​เกราร์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ทำให้​คน​เหล่านั้น​กลัว​พวกเขา พวกเขา​ปล้น​เมือง​เหล่านั้น เพราะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อยู่​มากมาย​ในนั้น</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ยัง​โจมตี​ค่าย​ต่างๆ​ของ​พวก​คน​เลี้ยง​สัตว์​และ​ต้อน​เอา​ฝูง​แกะ​แพะ​และ​อูฐ​ไป แล้ว​พวกเขา​ก็​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ลง​มา​สถิต​กับ​อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​โอเดด</verse>
				<verse number="2">เขา​ออก​ไป​พบ​กับ​อาสา​และ​พูด​ว่า “อาสา ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด รวมทั้ง​ชาว​เบนยามิน ฟัง​ข้าพเจ้า​หน่อย พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​พวกท่าน​เมื่อ​พวกท่าน​อยู่​กับ​พระองค์ ถ้า​พวกท่าน​แสวงหา​พระองค์ พวกท่าน​ก็​จะ​พบ​พระองค์ แต่​ถ้า​พวกท่าน​ละทิ้ง​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ละทิ้ง​พวกท่าน</verse>
				<verse number="3">นาน​มา​แล้ว​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​อยู่​โดย​ไม่​มี​พระเจ้า​ที่​แท้จริง ไม่​มี​นักบวช​คอย​สั่งสอน​และ​ไม่​มีกฎ</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​พวกเขา​เดือด​ร้อน พวกเขา​ก็​ได้​หัน​ไป​หา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล และ​แสวงหา​พระองค์ และ​พวกเขา​ก็​ได้​พบ​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ใน​เวลานั้น มัน​ไม่​ปลอดภัย​ที่​จะ​เดินทาง​ไปไหน​มาไหน เพราะ​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน​ทั้งหลาย​กำลัง​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​สับสน​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="6">ชนชาติ​หนึ่ง​ถูก​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง​ทำลาย และ​เมืองหนึ่ง​ก็​ถูก​อีก​เมืองหนึ่ง​ทำลาย เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​พวกเขา​เดือด​ร้อน​ไป​ซะ​ทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="7">แต่​ส่วน​พวกท่าน ให้​เข้มแข็ง​ไว้​และ​อย่า​อ่อนแอไป เพราะ​งาน​ของ​พวกท่าน​จะ​ได้รับ​การ​ตอบแทน​เป็น​อย่างดี”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​อาสา​ได้ยิน​คำพูด​และ​คำ​เผยแพร่​เหล่านี้​ของ​อาซาริยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โอเดด อาสา​ก็​เข้มแข็งขึ้น เขา​รื้อ​พวก​รูปเคารพ​ที่​น่า​ขยะแขยง​ออก​จาก​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ยูดาห์​และ​เบนยามิน และ​รื้อ​รูปเคารพ​ออก​จาก​เมือง​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​เข้า​ยึดครอง​ใน​แถบ​เทือกเขา​ของ​เอฟราอิม เขา​ซ่อมแซม​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ตั้ง​อยู่​ที่​ด้านหน้า​ของ​ระเบียง​ทางเดิน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ก็​เรียก​ชุมนุม​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เบนยามิน​ทั้งหมด รวมทั้ง​ประชาชน​จาก​เอฟราอิม มนัสเสห์​และ​สิเมโอน​ที่​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​หมู่​พวกเขา คน​เหล่านี้​เป็น​จำนวน​มาก​ได้​ทิ้ง​อิสราเอล​มา​อยู่​กับ​อาสา เพราะ​พวกเขา​เห็น​ว่า พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อาสา​สถิต​อยู่​กับ​อาสา</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​เดือน​ที่​สาม​ของ​ปี​ที่​สิบ​ห้า​ที่​อาสา​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="11">ใน​เวลานั้น พวกเขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​แก่​พระยาห์เวห์ เป็น​วัว​เจ็ดร้อย​ตัว แกะ​และ​แพะ​เจ็ดพัน​ตัว​ที่​พวกเขา​ยึด​มา​ได้​จาก​การรบ</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ทำ​สัญญา​ที่​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ด้วย​สิ้นสุดจิต​สุดใจ​ของเขา</verse>
				<verse number="13">และ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ไม่​ได้​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ตาย ไม่​ว่า​จะ​เป็น​คน​หนุ่มสาว​หรือ​คน​แก่เฒ่า ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ชาย​หรือหญิง</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อาสา​กับ​ประชาชน​ก็​สาบาน​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ ด้วย​การ​เปล่งเสียง​อันดัง พวกเขา​ตะโกน​และ​เป่า​แตร​กับ​แตร​เขาสัตว์</verse>
				<verse number="15">ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ต่าง​ชื่นชม​ยินดี​กับ​การ​สาบานนั้น เพราะ​พวกเขา​ได้​สาบาน​อย่าง​สิ้นสุด​ใจ​ของ​พวกเขา พวกเขา​แสวงหา​พระเจ้า​อย่าง​กระตือรือร้น และ​ก็​ได้​พบ​กับ​พระองค์​แล้ว ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​ให้​พวกเขา​พักผ่อน​จาก​สงคราม​ใน​ทุกๆ​ด้าน</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​อาสา​ยัง​ได้​ปลด​นาง​มาอาคาห์​ที่​เป็น​ย่า​ของ​เขา​ออก​จาก​ตำ​แหน่ง​แม่​ของกษัตริย์ เพราะ​นาง​สร้าง​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์​ที่​น่า​ขยะแขยง อาสา​โค่น​เสา​ต้นนั้นลง เขา​ทำลาย​มัน​และ​เผา​มัน​ทิ้ง​ใน​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="17">ถึง​แม้ว่า​เขา​ไม่​ได้​รื้อ​สถาน​นมัสการ​ทั้งหลาย​ออก​จาก​อิสราเอล แต่​จิตใจ​ของ​อาสา​ก็​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระองค์​ตลอด​ชีวิต​ของเขา</verse>
				<verse number="18">อาสา​ได้​เอา​ข้าวของ​เครื่องใช้​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​เขา​และ​พ่อ​ของ​เขา​ได้​อุทิศ​ไว้​ให้​กับ​วิหาร เข้า​มา​วาง​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">ไม่​มี​สงคราม​เกิดขึ้น​เลย​ใน​ช่วงนั้น จนกระทั่ง​ถึง​ปี​ที่​สามสิบห้า​ใน​รัชกาล​ของ​อาสา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สามสิบหก​ที่​อาสา​เป็น​กษัตริย์ กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล​ยก​ขึ้น​มา​สู้​รบ​กับ​ชาว​ยูดาห์​และ​สร้าง​ป้อม​รามาห์ขึ้น เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​ใคร​เข้า​ออก​ใน​ดินแดน​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่งยูดาห์</verse>
				<verse number="2">อาสา​จึง​เอา​เงิน​และ​ทองคำ​ออก​มา​จาก​คลัง​สมบัติ​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จาก​วัง​ของ​เขาเอง และ​ส่ง​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​เบนฮาดัด​แห่งอารัม ซึ่ง​ปกครอง​อยู่​ใน​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="3">เขา​พูด​ว่า “เรา​มา​เป็น​พันธมิตร​กันเถิด ให้​เหมือน​กับ​ที่​พ่อ​ของ​เรา​กับ​พ่อ​ของ​ท่าน​เคย​ทำ​กันไว้ ดูสิ เรา​ส่ง​ของขวัญ​เป็น​เงิน​และ​ทอง​มา​ให้​ท่าน ขอ​ท่าน​ช่วย​เลิก​เป็น​พันธมิตร​กับ​กษัตริย์​บาอาชา​ของ​อิสราเอล​ด้วยเถิด เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ยกทัพ​กลับ​ไป​จากเรา”</verse>
				<verse number="4">เบนฮาดัด​ยอม​ทำ​ตาม​ที่​กษัตริย์​อาสา​ขอ และ​ส่ง​พวก​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ไป​โจมตี​เมือง​ต่างๆ​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล พวกเขา​เอา​ชนะ​เมือง​อิโยน เมือง​ดาน เมือง​อาเบลมาอิม และ​เมือง​เก็บ​เสบียง​ทั้งหลาย​ของ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​บาอาชา​ได้ยิน​เรื่องนี้​เข้า เขา​ก็​หยุด​การ​สร้าง​ป้อม​รามาห์​และ​งาน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์​อาสา​ก็​นำ​ชาว​ยูดาห์​ออก​มา​ที่​ป้อม​รามาห์​เพื่อ​ขน​เอา​หิน​และ​ไม้​ที่​บาอาชา​ทิ้ง​ไว้​ใน​การ​สร้าง​ป้อม และ​พวกเขา​ก็​ขน​เอา​ไป​สร้าง​เมือง​เกบา​และ​เมือง​มิสปาห์</verse>
				<verse number="7">ใน​ตอนนั้น​ฮานานี​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​มา​พบ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์​และ​พูด​ว่า “เป็น​เพราะ​ท่าน​ไป​พึ่ง​กษัตริย์​ของ​อารัม แทน​ที่​จะ​พึ่ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน กองทัพ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​อารัม​ได้​หนี​ไป​จาก​มือ​ของ​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="8">จำ​ไม่​ได้​หรือ ตอนนั้น​พวก​ชาว​คูช​และ​ชาว​ลิเบีย​ก็​มี​กองรถรบ และ​ทหาร​ม้า​ที่​มี​พละ​กำลัง และ​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​กัน​ไม่​ใช่​หรือ แต่​ตอนนั้น​ท่าน​ได้​พึ่ง​ใน​พระยาห์เวห์ พระองค์​จึง​ได้​มอบ​คน​เหล่านั้น​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ตา​ของ​พระยาห์เวห์​มอง​ไป​ทั่ว​ทั้ง​พื้นโลก เพื่อ​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​มี​ใจ​สัตย์ซื่อ​กับ​พระองค์​เข้มแข็ง แต่​เที่ยวนี้​ท่าน​ได้​ทำ​เรื่อง​โง่เขลา และ​ต่อ​ไปนี้​ท่าน​จะ​ต้อง​ทำ​สงคราม”</verse>
				<verse number="10">อาสา​จึง​โกรธ​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​คนนั้น และ​สั่ง​ให้​ล่าม​โซ่​เขา​และ​เอา​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก เพราะ​เรื่องนี้​ทำ​ให้​เขา​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็น​ไฟ​กับ​คนนั้น ใน​ช่วงนั้น​อาสา​เริ่ม​กดขี่​ประชาชน​บางคน​อย่าง​โหดร้าย</verse>
				<verse number="11">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​อาสา ตั้งแต่​เริ่ม​จน​จบ​ได้​ถูก​จด​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​พวก​พงศ์​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">ใน​ปี​ที่​สามสิบเก้า ที่​อาสา​เป็น​กษัตริย์ เขา​ได้​เป็น​โรค​ที่​เท้า​ทั้งสอง​ข้าง ถึง​แม้​โรค​ของ​เขา​จะ​รุนแรงมาก แต่​เขา​ก็​ไม่​เคย​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์เลย มี​แต่​ให้​หมอ​รักษา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ใน​ปี​ที่​สี่สิบเอ็ด อาสา​ก็​ได้​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ได้​ฝังศพ​ของ​อาสา​ไว้​ใน​หลุม​ฝังศพ​ที่​เขา​ได้​เตรียม​ไว้​สำหรับ​ตัว​เขา​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด พวกเขา​วาง​ศพ​ของ​อาสา​ไว้​บน​แคร่​วาง​ศพ​และ​ประพรม​ด้วย​เครื่องเทศ​และ​น้ำหอม​นานา​ชนิด และ​พวกเขา​ก็​ก่อ​กอง​ไฟ​ขนาด​ใหญ่​ขึ้น​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​แก่​อาสา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">เยโฮชาฟัท​ลูกชาย​ของ​อาสา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จาก​อาสา เยโฮชาฟัท​ได้​ทำ​ให้​ยูดาห์​แข็งแกร่ง เพื่อ​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">เขา​จัด​วาง​กองทัพ​ไว้​ประจำการ​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ยูดาห์ และ​วาง​กอง​กำลัง​ไว้​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เมือง​อีก​หลายๆ​เมือง​ของ​เอฟราอิม​ที่​อาสา​ผู้​เป็น​พ่อ​ของ​เขา​ยึด​มาได้</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​เยโฮชาฟัท เพราะ​เขา​ได้​ทำตาม​สิ่ง​ดีๆ​ที่​พ่อ​ของ​เขา​ทำ​ใน​ช่วง​แรกๆ เขา​ไม่​ได้​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พวก​พระ​บาอัล</verse>
				<verse number="4">แต่​ไป​หา​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ทุกข้อ​ของ​พระองค์ แทน​ที่​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​อิสราเอล​ทำ​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ทำ​ให้​อาณาจักร​ใน​มือ​ของ​เขา​มั่นคง และ​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ได้​นำ​ของขวัญ​มากมาย​มา​ให้​กับ​เยโฮชาฟัท และ​เขา​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​และ​มี​ชื่อ​เสียงมาก</verse>
				<verse number="6">จิตใจ​ของ​เขา​ชื่นชม​ยินดี​ใน​วิถี​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ นอกจากนั้น​เขา​ยัง​รื้อ​สถาน​นมัสการ​ทั้งหลาย​และ​พวก​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์​ออก​จาก​ยูดาห์ด้วย</verse>
				<verse number="7">ใน​ปี​ที่​สาม ที่​เขา​เป็น​กษัตริย์ เยโฮชาฟัท​ส่ง​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา​คือ เบนฮาอิล โอบาดียาห์ เศคาริยาห์ เนธันเอล​และ​มีคายาห์​ให้​ไป​สอน​คน​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​พา​ชาว​เลวี​บาง​คน​ไป​ด้วย คือ เชไมอาห์ เนธานิยาห์ เศบาดิยาห์ อาสาเฮล เชมิราโมท เยโฮนาธัน อาโดนียาห์ โทบียาห์ และ​โทอาโดนิยาห์ และ​พวก​นักบวช​คือ เอลีชามา​และ​เยโฮรัม</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​สั่งสอน​คน​ไป​ทั่ว​ทั้ง​ยูดาห์ โดย​ได้​นำ​หนังสือ​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​ติดตัว​ไป​ด้วย พวกเขา​เดิน​ทาง​ไป​รอบๆ​ทั่ว​ทุก​เมือง​ของ​ยูดาห์​และ​สั่ง​สอน​ประชาชน​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​อาณาจักร​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ล้อม​รอบ​ยูดาห์​ยำเกรง​พระองค์ เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​มา​ทำ​สงคราม​กับ​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="11">ชาว​ฟีลิสเตีย​บาง​พวก​ได้​นำ​ของขวัญ​มากมาย​และ​เงิน​มา​ให้​กับ​เยโฮชาฟัท และ​พวก​อาหรับ​นำ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ดพัน​เจ็ดร้อย​ตัว และ​แพะ​เจ็ดพัน​เจ็ด​ร้อยตัว​มา​ให้​กับเขา</verse>
				<verse number="12">เยโฮชาฟัท​มี​อำนาจ​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ เขา​ได้​สร้าง​พวก​ป้อม​และ​พวก​เมือง​สำหรับ​เก็บ​เสบียง​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">มี​เสบียง​เก็บ​อยู่​มากมาย​ตาม​หัว​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ เขา​ยัง​มี​พวก​ทหาร​ที่​เก่งกล้า​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็มด้วย</verse>
				<verse number="14">พวก​ทหาร​เหล่านี้​ได้รับ​การ​ลง​ทะเบียน​ไว้​ตาม​ตระกูล​ของ​พวกเขา จาก​ชาว​ยูดาห์ พวก​แม่ทัพ​กองพัน มี อัดนาห์​เป็น​แม่ทัพ มี​นักรบ​อยู่​สามแสน​คน</verse>
				<verse number="15">ถัด​ไป​คือ​แม่ทัพ​เยโฮฮานัน มี​นักรบ​อยู่​สองแสน​แปดหมื่นคน</verse>
				<verse number="16">ต่อ​จากนั้น​คือ อามัสยาห์​ลูกชาย​ของ​ศิครี เขา​สมัคร​เข้า​มา​รับใช้​พระยาห์เวห์เอง เขา​มี​นักรบ​อยู่​สองแสนคน</verse>
				<verse number="17">จาก​ชาว​เบนยามิน มี เอลียาดา​ซึ่ง​เป็น​ทหาร​กล้า มี​นักรบ​สองแสนคน มี​ธนู​และ​โล่​เป็นอาวุธ</verse>
				<verse number="18">ถัด​ไป​คือ​เยโฮซาบาด กับ​คน​หนึ่งแสน​แปดหมื่น​คน​ที่​มี​อาวุธ​พร้อมรบ</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่านี้​คือ​ทหาร​ที่​รับใช้​กษัตริย์ และ​กษัตริย์​ก็​ยัง​มี​พวก​ทหาร​ที่​กษัตริย์​ส่ง​ไป​อยู่​ประจำการ​ตาม​หัวเมือง​ต่างๆ​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​ทั่ว​แผ่นดิน​ยูดาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ใน​เวลานั้น เยโฮชาฟัท​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​และ​มี​ชื่อ​เสียงมาก และ​เขา​เป็น​พันธมิตร​กับ​กษัตริย์​อาหับ​ด้วย​การ​แต่งงาน ​กับ​ราชวงศ์นั้น</verse>
				<verse number="2">อีก​หลาย​ปี​ต่อมา เขา​ลง​ไป​เยี่ยมเยียน​กษัตริย์​อาหับ​ใน​เมือง​สะมาเรีย อาหับ​ได้​ฆ่า แกะ​และ​วัว​หลาย​ตัว​เพื่อ​เลี้ยงดู​เขา​และ​คน​ที่​มา​กับเขา และ​ได้​ยุยง​เขา​ให้​โจมตี​ราโมทกิเลอาด</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ถาม​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “ท่าน​จะ​ไป​สู้รบ​กับ​ราโมทกิเลอาด​ด้วย​กัน​กับ​เราไหม” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “เรา​กับ​ท่าน​ก็​เป็น​เหมือน​คนๆ​เดียวกัน ทหาร​ของ​เรา​ก็​เป็น​เหมือน​กับ​ทหาร​ของท่าน พวกเรา​จะ​เข้า​ร่วม​สงคราม​กับ​ท่านด้วย”</verse>
				<verse number="4">แต่​เยโฮชาฟัท​ยัง​พูด​กับ​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​ว่า “แต่​ก่อนอื่น ให้​เรา​ไป​ขอ​คำปรึกษา​จาก​พระยาห์เวห์ก่อน”</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​พา​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​สี่ร้อย​คน​และ​ถาม​พวกเขา​ว่า “พวกเรา​ควร​จะ​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ราโมท-กิเลอาด​หรือไม่ หรือ​ว่า​ให้​รอ​ไว้ก่อน” พวกเขา​ตอบ​ว่า “ไปเถิด เพราะ​พระเจ้า​จะ​มอบ​มัน​ให้​อยู่​ใน​กำมือ​ของท่าน”</verse>
				<verse number="6">แต่​เยโฮชาฟัท​ถาม​ว่า “ยัง​มี​คน​อื่น​ที่​เป็น​ผู้พูดแทน​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่​นี่​หรือเปล่า ที่​เรา​จะ​สอบถาม​เขาได้”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ตอบ​เยโฮชาฟัท​ไป​ว่า “ยัง​มี​อยู่​อีก​คนหนึ่ง ชื่อ มีคายาห์ เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิมลาห์ เรา​จะ​ถาม​พระยาห์เวห์​ผ่าน​ทาง​เขาได้ แต่​เรา​เกลียดเขา เพราะ​เมื่อ​เขา​พูดแทนพระเจ้า เขา​ไม่​เคย​พูด​อะไร​ดีๆ​เกี่ยวกับ​เราเลย มี​แต่​เรื่อง​ร้าย​ๆ” เยโฮชาฟัท​ตอบ​ว่า “กษัตริย์​ไม่​ควร​พูด​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​จึง​เรียก​เจ้าหน้าที่​คนหนึ่ง​ของ​เขา​มา​และ​สั่ง​ว่า “เร็วเข้า ไป​นำ​ตัว มีคายาห์​ลูกชาย​ของ​อิมลาห์มา”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ของ​ยูดาห์​ใส่​ชุด​กษัตริย์​เต็มยศ นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​พวกเขา​ที่​ลานนวดข้าว​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง​สะมาเรีย โดย​มี​เหล่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​อยู่​ต่อหน้า​พวกเขา ที่​กำลัง​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="10">ตอนนั้น เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​เคนาอะนาห์​ได้​ทำ​เขา​สัตว์​เหล็ก​ขึ้น​และ​มา​ประกาศ​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘พวกท่าน​จะ​ได้​ใช้​ของ​เหล่านี้​ทิ่มแทง​พวก​อารัม​จนกระทั่ง​พวกนั้น​ถูก​ทำลาย​ไป’”</verse>
				<verse number="11">พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​ต่าง​ทำนาย​เหมือน​กัน​หมด พวกเขา​พูด​ว่า “บุก​ไป​โจมตี​ราโมท-กิเลอาดเลย แล้ว​ท่าน​จะ​ได้รับ​ชัยชนะ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​มัน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="12">ผู้​ส่งข่าว​ที่​ไป​เรียก​มีคายาห์ พูด​กับ​เขา​ว่า “ดูเถิด พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ต่าง​ทำนาย​ถึง​ความ​สำเร็จ​ของ​กษัตริย์​เหมือน​กันหมด ขอให้​ท่าน​พูด​เหมือน​กับ​พวกเขา​และ​ให้​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​ดี​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="13">แต่​มีคายาห์​กลับ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า พระเจ้า​ของ​ผม​พูดอะไร ผม​ก็​จะ​พูด​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เขา​มา​ถึง กษัตริย์​อาหับ​ถาม​เขา​ว่า “มีคายาห์ พวกเรา​ควร​จะ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ราโมท-กิเลอาด หรือ​จะ​หยุด​อยู่​ก่อนดี” เขา​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “บุก​ไป​เถิด​และ​ท่าน​จะ​ได้รับ​ชัยชนะ เพราะ​พวกนั้น​จะ​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของท่าน”</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​อาหับ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​ให้​เจ้า​สาบาน​ไม่​รู้​กี่ครั้ง​แล้ว ว่า​ให้​เจ้า​พูด​แต่​ความจริง​กับ​เรา ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​มีคายาห์​ก็​ตอบ​ไป​ว่า “เรา​ได้​เห็น​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​แถบ​เนินเขา เหมือน​กับ​แกะ​ที่​ไม่​มี​คนเลี้ยง และ​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ว่า ‘คน​เหล่านี้​ไม่​มี​เจ้านาย ให้​พวกเขา​ทุกคน​กลับ​บ้าน​ไป​อย่าง​สันติเถิด’”</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​จึง​พูด​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “เห็นไหม เรา​บอก​ท่าน​แล้ว ว่า​เขา​ไม่​เคย​พูด​สิ่ง​ดีๆ​เกี่ยวกับ​เราเลย มี​แต่​เรื่อง​ร้ายๆ”</verse>
				<verse number="18">มีคายาห์​พูด​อีก​ว่า “ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี เรา​เห็น​พระยาห์เวห์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์ พร้อม​กับ​กองทัพ​สวรรค์​ทั้งหมด​ยืน​อยู่​ทั้ง​ด้านซ้าย​และ​ด้านขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">และ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ใคร​จะ​เป็น​ผู้​ล่อลวง​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล​ให้​ไป​บุก​ราโมท-กิเลอาด​และ​ไป​ตาย​อยู่​ที่นั่น’ ทูตสวรรค์​ผู้หนึ่ง​แนะนำ​วิธีหนึ่ง และ​อีก​ผู้​หนึ่ง​ก็​แนะ​นำ​อีก​วิธีหนึ่ง</verse>
				<verse number="20">ใน​ที่สุด วิญญาณ​ท่าน​หนึ่ง​ก็​ก้าว​ออก​มา​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​และ​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไป​ล่อลวง​เขาเอง’ พระยาห์เวห์​จึง​ถาม​เขา​ว่า ‘เจ้า​จะ​ใช้​วิธี​อะไรหรือ’</verse>
				<verse number="21">วิญญาณ​ท่านนั้น​ตอบ​ไป​ว่า ‘ข้าพเจ้า​จะ​ไป​เป็น​วิญญาณ​ที่​โกหก​อยู่​ที่​ปาก​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​เขา​ทุกคน’ พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า ‘เจ้า​จะ​ล่อลวง​เขา​ได้​สำเร็จ​แน่ ไป​ลง​มือเถิด’</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น ใน​เวลานี้ พระยาห์เวห์​ได้​วาง​วิญญาณ​โกหก​ไว้​ที่​ปาก​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหล่านั้น​ของ​ท่าน พระยาห์เวห์​ได้​ออก​คำสั่ง​ให้​ความ​หายนะ​มา​สู่​ท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​เคนาอะนาห์​ก็​ขึ้น​ไป​ตบหน้า​ของ​มีคายาห์ เขา​ถาม​ว่า “ถ้า​อย่างนั้น พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​ทางไหน เมื่อ​พระองค์​ออก​จาก​เรา​เพื่อ​ที่​จะ​ไป​พูด​กับเจ้า”</verse>
				<verse number="24">มีคายาห์​ตอบ​ว่า “ท่าน​จะ​รู้​เอง​ใน​วัน​ที่​ท่าน​ไป​หลบ​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​ห้อง​ด้าน​ในสุด”</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​สั่ง​ไป​ว่า “จับ​ตัว​มีคายาห์​ส่ง​กลับ​ไป​ให้​กับ​อาโมน​เจ้าเมือง​และ​โยอาช​ลูกชาย​ของเรา</verse>
				<verse number="26">และ​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘กษัตริย์​สั่ง​ว่า ให้​เอา​ตัว​เจ้า​หมอนี่​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก อย่า​ให้​อะไร​กับมัน นอกจาก​ขนมปัง​และ​น้ำ จน​กว่า​เรา​จะ​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย’”</verse>
				<verse number="27">มีคายาห์​ประกาศ​ไป​ว่า “ประชาชน​ทั้งหลาย ฟัง​ให้ดี ถ้า​อาหับ​กลับ​มา​อย่าง​ปลอดภัย ก็​แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​พูด​ผ่านเรา”</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​และ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ของ​ยูดาห์​จึง​ยก​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​ชาว​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท-กิเลอาด</verse>
				<verse number="29">กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​พูด​กับ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​ว่า “เรา​จะ​ปลอม​ตัว​เข้า​ไปรบ แต่​ท่าน​สวม​เสื้อ​กษัตริย์​ของ​ท่าน” กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​จึง​ได้​ปลอมตัว​เป็น​ทหาร​ธรรมดา​และ​พวกเขา​เข้า​ไป​สู้รบ</verse>
				<verse number="30">ใน​ขณะนั้น กษัตริย์​ของ​ชาว​อารัม​สั่ง​พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​รถรบ​ของ​เขา​ว่า “อย่า​ได้​ไล่​ตาม​ใครไป ไม่ว่า​จะ​เล็ก​หรือ​ใหญ่ ยกเว้น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​รถรบ​เห็น​เยโฮชาฟัท พวกเขา​พูด​ว่า “เขา​ต้อง​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​แน่ๆ” พวกเขา​จึง​ได้​หัน​ไป​สู้​กับ​เยโฮชาฟัท แต่​เมื่อ​เยโฮชาฟัท​ร้อง​ออกมา และ​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วยเขา พระองค์​ดึง​พวกนั้น​ไป​จากเขา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เมื่อ​พวก​ผู้​บัญชาการ​กองทัพ​รถรบ​รู้​ว่า​เขา​ไม่​ใช่​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล จึง​หยุด​ไล่ตาม​เขาไป</verse>
				<verse number="33">แต่​มี​คนหนึ่ง​โก่ง​คัน​ธนู​ของ​เขา​ยิง​ออก​ไป​แบบ​สุ่มๆ​ไป​ถูก​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​เข้า​ตรง​ช่องว่าง​ของ​เสื้อ​เกราะ กษัตริย์​บอก​กับ​คน​ขับ​รถรบ​ของ​เขา​ว่า “กลับ​รถ​ไป​และ​พา​เรา​ออก​จาก​สนาม​รบ เรา​ได้รับ​บาดเจ็บ”</verse>
				<verse number="34">การ​รบ​ครั้งนี้​ยาวนาน​ตลอด​ทั้งวัน​และ​ดุเดือดมาก และ​กษัตริย์​อาหับ​ของ​อิสราเอล​ยัน​ตัว​เอง​ไว้​กับ​รถรบ​ของเขา เผชิญ​หน้า​กับ​พวก​อารัม จนกระทั่ง​ถึงเย็น เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ตก​ดิน​เขา​ก็ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​กลับ​มา​ถึง​วัง​ของ​เขา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="2">เยฮู​ผู้ที่​เห็น​นิมิต ลูกชาย​ของ​ฮานานี​ออก​มา​พบ​กับ​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “นี่ท่าน​ไป​ช่วยเหลือ​คนชั่ว​และ​ไป​รัก​คน​ที่​เกลียดชัง​พระยาห์เวห์ ใช่ไหม เพราะ​เรื่องนี้ ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ตกลง​บนท่าน</verse>
				<verse number="3">แต่​ท่าน​ก็​ยัง​พอ​มี​ส่วน​ดี​อยู่บ้าง เพราะ​ท่าน​ได้​กำจัด​พวก​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์​ออก​จาก​ดินแดนนี้​และ​ตั้งใจ​ที่​จะ​แสวงหา​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="4">เยโฮชาฟัท​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เขา​จะ​ออก​ไป​อยู่​ท่าม​กลาง​ประชาชน​ทั่ว​ยูดาห์ ตั้งแต่​เบเออร์เชบา​ไป​จน​ถึง​แถบ​เนินเขา​ของ​เอฟราอิม เขา​ไป​ช่วย​นำ​ประชาชน​ให้​หัน​กลับ​มา​หา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">เขา​ได้​แต่งตั้ง​ผู้​พิพากษา​ใน​แผ่นดินนั้น และ​ตาม​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ทั้งสิ้น​ของ​ชาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">เขา​บอก​กับ​ผู้พิพากษา​เหล่านั้น​ว่า “ให้​ระมัดระวัง​ใน​สิ่ง​ที่​พวกท่าน​ทำ เพราะ​ท่าน​ไม่​ได้​ตัดสิน​ให้​กับ​มนุษย์ แต่​ท่าน​กำลัง​ตัดสิน​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระองค์​อยู่​กับ​พวกท่านนะ ตอน​ที่​พวกท่าน​ให้​คำ​ตัดสินนั้น</verse>
				<verse number="7">อย่างนั้น ให้​พวกท่าน​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์ ตัดสิน​อย่าง​ระมัดระวัง เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรานั้น ไม่​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม ไม่​ลำเอียง และ​ไม่​รับ​สินบน​ใดๆ​ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="8">ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​เหมือนกัน เยโฮชาฟัท​แต่งตั้ง​ชาว​เลวี​บางคน พวก​นักบวช และ​พวก​ผู้นำ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล ให้​คำตัดสิน​เพื่อ​พระยาห์เวห์ และ​ให้​ตัดสิน​คดี​ที่​โต้แย้งกัน คน​พวกนี้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="9">เยโฮชาฟัท​ได้​กำชับ​พวกเขา​ว่า “พวกท่าน​ต้อง​รับใช้​ด้วย​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ด้วย​ความ​ซื่อสัตย์​และ​ด้วย​สิ้นสุดใจ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">ทุกๆ​คดี​ที่​ญาติ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ต่างๆ​นำ​มา ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​ฆ่าฟันกัน หรือ​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​กฎ คำสั่ง ระเบียบ​หรือ​ข้อบังคับ พวกท่าน​ต้อง​ตักเตือน​พวกเขา​ไม่​ให้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ ไม่​อย่างนั้น ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จะ​ตก​อยู่​กับ​พวกท่าน​และ​พี่น้อง​ของ​พวกท่าน ให้​ทำ​ตามนี้​แล้ว​พวกท่าน​จะ​ได้​ไม่​มี​ความ​ผิดบาป</verse>
				<verse number="11">อามาริยาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​จะ​คอย​ให้​คำแนะนำ​พวกท่าน​ใน​ทุกเรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​พระยาห์เวห์ ส่วน​เศบาดิยาห์​ลูกชาย​ของ​อิชมาเอล​ผู้นำ​ของ​เผ่า​ยูดาห์​จะ​คอย​ให้​คำแนะนำ​พวกท่าน​ใน​ทุกเรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​กษัตริย์ และ​ชาว​เลวี​จะ​เป็น​เจ้าหน้าที่ รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พวกท่าน ให้​ทำ​อย่าง​กล้าหาญ ขอให้​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​คน​ที่​ทำ​ความดีเถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ชาว​โมอับ​และ​ชาว​อัมโมน​พร้อม​กับ​ชาว​เมอูนี ส่วน​หนึ่ง​ได้​ยกทัพ​มา​สู้รบ​กับ​เยโฮชาฟัท</verse>
				<verse number="2">มี​คน​มา​บอก​กับ​เยโฮชาฟัท​ว่า “มี​กองทัพ​ขนาด​มหึมา​ยก​มา​สู้รบ​กับ​ท่าน พวกนั้น​มา​จาก​เอโดม​จาก​อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​ทะเล​ตาย ตอนนี้​มา​อยู่​ที่​ฮาซาโซน-ทามาร์​แล้ว” (คือ เอนเกดี)</verse>
				<verse number="3">เยโฮชาฟัท​ตกใจ​มาก เขา​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ไป​ถาม​พระยาห์เวห์​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไรดี เขา​ประกาศ​ให้​มี​การ​อดอาหาร​ทั่วทั้ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="4">ประชาชน​ของ​ยูดาห์​ได้​มา​รวมกัน​เพื่อ​ที่​จะ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ พวกเขา​พา​กัน​มา​จาก​ทุกเมือง​ใน​ยูดาห์ เพื่อ​แสวง​หา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เยโฮชาฟัท​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ชุมนุม​ของ​ชาว​ยูดาห์​และ​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ตรง​ด้านหน้า​ของ​ลาน​แห่ง​ใหม่นั้น</verse>
				<verse number="6">และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา พระองค์​คือ​พระเจ้า​ที่​อยู่​บน​สวรรค์ พระองค์​ปกครอง​เหนือ​อาณาจักร​ของ​ชนชาติ​ทุกชนชาติ พลัง​และ​อำนาจ​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์ ไม่​มี​ใคร​ที่​จะ​ต่อ​ต้าน​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พระองค์​ได้​ขับไล่​ประชาชน​ของ​แผ่นดินนี้​ออก​ไป​ต่อหน้า​ชาว​อิสราเอล​ที่​เป็น​ประชาชน​ของ​พระองค์ และ​ยก​แผ่นดินนี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​ตลอดไป อับราฮัม​ที่​เป็น​เพื่อน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ลูกหลาน​ของ​เขา​ได้​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดนนี้ และ​ได้​สร้าง​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์ พวกเขา​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="9">‘ถ้า​มี​ความ​หายนะ​อย่าง​ใหญ่หลวง​เกิดขึ้น​กับ​พวกเรา ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ดาบ​แห่ง​การ​ตัดสิน หรือ​โรค​ระบาด​หรือ​ความ​อดอยาก พวกเรา​จะ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ที่​วิหารนี้ ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​ชื่อ​ของ​พระองค์​สถิตอยู่ และ​พวกเรา​จะ​ร้อง​ต่อ​พระองค์​ถึง​ความทุกข์​ของ​พวกเรา และ​พระองค์​ก็​จะ​ได้ยิน​และ​ช่วยกู้​พวกเรา’</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้ คน​พวกนี้​ที่​มา​จาก​อัมโมน โมอับ​และ​จาก​ภูเขา​เสอีร์ ซึ่ง​เป็น​ดินแดน​ที่​พระองค์​ห้าม​ไม่​ให้​ชาว​อิสราเอล​ไป​บุกรุก ตอน​ที่​พวกเขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ ดังนั้น ชนชาติ​อิสราเอล​จึง​ได้​หันเห​ไป​จาก​ชนชาติ​เหล่านี้​และ​ไม่​ได้​ทำลาย​พวกมัน</verse>
				<verse number="11">ดูสิ​ว่า​พวกเขา​ตอบแทน​พวกเรา​ด้วย​การ​มา​ขับไล่​พวกเรา​ออก​จาก​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ให้​พวกเรา​ไว้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พระองค์​จะ​ไม่​ตัดสิน​พวกเขาหรือ ลำพัง​พวกเรา​ไม่​มี​พละกำลัง​เพียงพอ​ที่​จะ​ไป​เผชิญหน้า​กับ​กองทัพ​ขนาด​มหึมา​ที่​กำลัง​จะ​เข้า​มา​โจมตี​พวกเราได้ พวกเรา​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไรแล้ว แต่​ตา​ของ​พวกเรา​มอง​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์”</verse>
				<verse number="13">ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​กับ​เมีย​ของ​พวกเขา​และ​ลูกๆ​รวมทั้ง​เด็ก​เล็กๆ​ได้​มา​ยืน​อยู่​ที่นั่น​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ลง​มา​สถิต​กับ​ยาฮาซีเอล​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบไนยาห์ ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยอีเอล ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัทธานิยาห์ ที่​เป็น​ชาว​เลวี​และ​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ ใน​ขณะ​ที่​ยาฮาซีเอล ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​ที่ประชุม</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​พูด​ว่า “ฟัง​ให้ดี กษัตริย์​เยโฮชาฟัท และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์ และ​เมือง​เยรูซาเล็ม นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​พวกท่าน ‘พวกเจ้า​ไม่​ต้อง​กลัว​หรือ​ท้อแท้​ต่อ​กองทัพ​ใหญ่นี้ เพราะ​การ​สู้รบ​ไม่​ใช่​เป็น​ของ​พวกเจ้า แต่​เป็น​เรื่อง​ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="16">พรุ่งนี้ ให้​ยกทัพ​ไป​สู้กับ​พวกเขา พวกเขา​จะ​ขึ้น​ไป​ที่​ตำบล​ศิส​และ​พวกเจ้า​จะ​พบ​พวกเขา​อยู่​ที่​ปลาย​ทาง​ของ​หุบเขา​แคบๆ​ใน​ทะเลทราย​เยรูเอล</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​ต่อสู้​ใน​การ​รบ​ครั้งนี้เลย แค่​อยู่​ประจำ​ที่​ของ​พวกเจ้า ยืน​อยู่​อย่าง​มั่นคง​และ​คอยดู​ชัยชนะ​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​กับ​พวกเจ้า ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย อย่ากลัว อย่าท้อแท้ ออก​ไป​เผชิญหน้า​กับ​พวกเขา​ใน​วัน​พรุ่งนี้เถิด แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​อยู่​กับ​พวกเจ้า’”</verse>
				<verse number="18">เยโฮชาฟัท​ก้ม​กราบหน้า​จด​พื้น และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ก็​คุกเข่า​ลง​นมัสการ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ชาว​เลวี​บาง​กลุ่ม​จาก​ชาว​โคฮาท​และ​โคราห์​ได้​ยืน​ขึ้น​และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ด้วย​เสียง​อันดัง</verse>
				<verse number="20">เช้าตรู่​ของ​วันรุ่งขึ้น พวกเขา​ออก​ไป​ที่​ทะเลทราย​เทโคอา เมื่อ​พวกเขา​ออก​เดินทาง เยโฮชาฟัท​ยืน​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “ชาว​ยูดาห์​และ​ประชาชน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ฟัง​เรา​ให้ดี ขอ​เพียง​แต่​เชื่อ​ใน​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า และ​พวกเจ้า​ก็​จะ​ตั้ง​มั่นคง ให้​เชื่อ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า”</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​ที่​ได้​หารือ​ร่วม​กับ​ประชาชน​แล้ว เยโฮชาฟัท​ได้​แต่งตั้ง​คน​หลาย​คน​ให้​เป็น​ผู้​ร้องเพลง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​และ​สรรเสริญ​พระองค์​ถึง​ความ​สง่างาม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ใน​ขณะ​ที่​พวกเขา​ออก​ไป​ที่​ด้านหน้า​ของ​กองทัพ พวกเขา​ก็​พูด​ว่า “ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์นั้น​จะ​คงอยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวกเขา​เริ่ม​ร้องเพลง​และ​สรรเสริญ พระยาห์เวห์​ได้​จัด​กอง​กำลัง​ไว้​ซุ่ม​โจมตี​พวก​คน​อัมโมน โมอับ​และ​พวก​คน​จาก​ภูเขา​เสอีร์​ที่​มา​บุกรุก​ยูดาห์ และ​คน​เหล่านั้น​ก็​พ่ายแพ้​ไป</verse>
				<verse number="23">คน​ของ​อัมโมน​และ​โมอับ​ได้​ลุก​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​คน​ที่​มา​จาก​ภูเขา​เสอีร์​เพื่อ​ทำลาย​และ​กวาดล้าง​พวกเขา หลังจาก​ที่​พวกเขา​ฆ่า​คน​จาก​เสอีร์​หมดแล้ว พวกคน​อัมโมน​และ​คนโมอับ​ก็​หัน​มา​ทำลาย​ล้าง​กันเอง</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​คน​ของ​ยูดาห์​มา​ถึง​จุด​ที่​สามารถ​มอง​กว้าง​ออก​ไป​ใน​ทะเลทราย และ​สามารถ​มอง​เห็น​กองทัพ​ขนาด​มหึมา​ของ​พวกนั้น ชาว​ยูดาห์​ก็​ได้​เห็น​แต่​ซากศพ​นอน​เกลื่อน​กลาด​บน​พื้นดิน ไม่​มี​ใคร​หนี​รอด​ไปได้</verse>
				<verse number="25">เยโฮชาฟัท​กับ​คน​ของ​เขา​ทั้งหมด​จึง​ได้​ลง​ไป​ยึด​เอา​สิ่งของ​ของ​คน​เหล่านั้นไว้ พวกเขา​ก็​ได้​พบ​ฝูง​สัตว์​เลี้ยง​มากมาย พบ​ข้าวของ​เครื่องใช้ เสื้อผ้า​และ​ของ​มีค่า​จำนวน​มากมาย​เกินกว่า​ที่​พวกเขา​จะ​เก็บ​ได้หมด มี​ของ​มาก​จนกระทั่ง​พวกเขา​ต้อง​ใช้​เวลา​เก็บ​ถึง​สามวัน</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​ที่สี่ พวกเขา​ได้​ชุมนุมกัน​อยู่​ใน​หุบเขา​เบราคาห์ ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ที่​ใช้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ หุบเขา​แห่งนั้น​จึง​มี​ชื่อ​ว่า​หุบเขา​เบราคาห์​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวกคน​จาก​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด ที่​เยโฮชาฟัท​นำ​อยู่นั้น ต่าง​ก็​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย​ความ​ยินดี เพราะ​พระยาห์เวห์​ทำให้​พวกเขา​ชื่นชม​ยินดี​ที่​มี​ชัย​เหนือ​ศัตรู​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​เข้า​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พร้อม​กับ​พวก​พิณใหญ่ พิณเล็ก​และ​แตร</verse>
				<verse number="29">ผู้คน​ที่​อยู่​ใน​อาณาจักร​รอบข้าง​ต่าง​ก็​เกิด​ความ​เกรง​กลัว​พระเจ้า เมื่อ​พวกเขา​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ต่อ​ศัตรู​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">และ​อาณาจักร​ของ​เยโฮชาฟัท​ก็​สงบสุข​เพราะ​พระเจ้า​ของ​เขา​ได้​ให้​เขา​หยุดพัก​จาก​สงคราม​รอบด้าน</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​เยโฮชาฟัท​ปกครอง​อยู่​เหนือ​ยูดาห์ เขา​มี​อายุ​สามสิบห้า​ปี​เมื่อ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ยี่สิบห้า​ปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​อาซูบาห์ นาง​เป็น​ลูกสาว​ของชิลหิ</verse>
				<verse number="32">เยโฮชาฟัท​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​อาสา​พ่อ​ของ​เขา​และ​ไม่​ออก​นอกลู่​นอกทางเลย เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">แต่​เขา​ไม่​ได้​รื้อ​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ทิ้ง และ​ประชาชน​ก็​ยัง​ไม่​ได้​เท​ใจ​ของ​เขา​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="34">ส่วน​เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​เยโฮชาฟัท ตั้งแต่​ต้น​จน​จบ ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​ใน​บันทึก​ประจำ​ปี​ของ​เยฮู​ลูกชาย​ของ​ฮานานี ซึ่ง​ได้​ถูก​บันทึก​ลง​ใน​หนังสือ​พงศ์​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="35">ใน​เวลา​ต่อมา กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​ยูดาห์​ไป​คบค้า​กับ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​แห่ง​อิสราเอล อาหัสยาห์​เป็น​คน​ชั่วช้ามาก</verse>
				<verse number="36">เยโฮชาฟัท​ร่วมมือ​กับ​กษัตริย์​อาหัสยาห์​สร้าง​กองเรือ​เพื่อ​การ​ค้าขาย​ขึ้น​ใน​เมือง​เอซีโอน-เกเบอร์</verse>
				<verse number="37">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​เมือง​มาเรชาห์ ชื่อ​ว่า​เอลีเยเซอร์​เขา​เป็น​ลูกชาย​ของ​โดดาวาหุ เอลีเยเซอร์​ได้​พูด​ต่อต้าน​เยโฮชาฟัท​ว่า “พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​สิ่ง​ที่​ท่าน​สร้าง​ขึ้นมา เพราะ​ท่าน​ไป​คบค้า​กับ​อาหัสยาห์” กองเรือนั้น​ก็​อับปาง​ลง​และ​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​ใช้​แล่น​เพื่อ​ค้าขาย​ได้อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้ว​เยโฮชาฟัท​ก็​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด และ​เยโฮรัม​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="2">พวก​พี่น้อง​ของ​เยโฮรัม​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโฮชาฟัท​คือ อาซาริยาห์ เยฮีเอล เศคาริยาห์ อาซาริยาห์ มีคาเอล​และ​เชฟาทิยาห์ ทั้งหมดนี้​คือ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮชาฟัท​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">พ่อ​ของ​พวกเขา​ได้​มอบ​ของ​ขวัญ​เป็น​เงิน​และ​ทองคำ รวมทั้ง​ข้าวของ​ที่​มี​ค่า​มากมาย และ​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย​ใน​ยูดาห์​ให้​กับ​พวกเขา แต่​เยโฮชาฟัท​ได้​มอบ​อาณาจักรนี้​ให้​กับ​เยโฮรัม​เพราะ​เขา​เป็น​ลูกชาย​คนแรก</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เยโฮรัม​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์​อย่าง​มั่นคง​ใน​อาณาจักร​ของ​พ่อเขา เขา​ใช้​ดาบ​ฆ่า​พี่น้อง​ทั้งหมด​ของเขา รวมทั้ง​ผู้นำ​บางคน​ของ​อิสราเอลด้วย</verse>
				<verse number="5">ตอน​ที่​เยโฮรัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์นั้น เขา​มี​อายุ​สามสิบสองปี เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​แปดปี</verse>
				<verse number="6">เขา​เจริญรอย​ตาม​พวก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล เขา​ใช้​ชีวิต​แบบ​เดียว​กับ​ครอบครัว​ของอาหับ เพราะ​เขา​ไป​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​อาหับ และ​เขา​ได้​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">อย่างไร​ก็ตาม พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​ทำลาย​ครอบครัว​ของ​ดาวิด เพราะ​พระองค์​เคย​ทำ​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด​ว่า พระองค์​จะ​เก็บรักษา​ตะเกียง​ดวง​หนึ่ง​ไว้​สำหรับ​เขา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">ใน​ยุค​ของ​เยโฮรัม เอโดม​ได้​กบฏ​ต่อ​การ​ครอบ​ครอง​ของ​ชาว​ยูดาห์​และ​ตั้ง​กษัตริย์​ของ​พวกเขา​ขึ้น​มา​เอง</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​เยโฮรัม​จึง​ไป​ที่​เอโดม​พร้อม​กับ​พวก​ผู้​บังคับ​บัญชา​และ​รถรบ​ทั้งหมด​ของเขา ชาว​เอโดม​ได้​ล้อม​เยโฮรัม​กับ​พวก​ผู้​บังคับ​บัญชา​รถรบ​ของ​เขาไว้ แต่​เยโฮรัม​ตี​ฝ่า​วง​ล้อม​ออก​มา​ได้​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="10">พวก​เอโดม​ก็​ยัง​คง​กบฏ​ต่อ​การ​ครอบ​ครอง​ของ​ยูดาห์​จนถึง​ทุกวันนี้ ใน​ช่วง​เวลา​เดียว​กันนั้น พวก​ลิบนาห์​ก็​ได้​กบฏ​ต่อ​การ​ครอบ​ครอง​ของ​เยโฮรัม​เหมือนกัน เพราะ​เขา​ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา</verse>
				<verse number="11">เยโฮรัม​ยัง​ได้​สร้าง​สถานที่​นมัสการ​หลาย​แห่ง​ไว้​ตาม​เนินเขา​ของ​ยูดาห์ และ​เป็น​ต้นเหตุ​ให้​ประชาชน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์ เขา​นำ​ชาว​ยูดาห์​ให้​หลงผิดไป</verse>
				<verse number="12">เยโฮรัม​ได้รับ​จดหมาย​จาก​เอลียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เขียน​ว่า “นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน​พูด ‘เยโฮรัม เจ้า​ไม่​ได้​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​เยโฮชาฟัท​พ่อ​ของเจ้า หรือ​ตาม​ทาง​ของ​กษัตริย์​อาสา​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​กลับ​ไป​เดินตาม​ทาง​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล และ​ทำให้​ชาว​ยูดาห์​และ​ประชาชน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไม่​สัตย์ซื่อ เหมือน​กับ​ที่​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เคย​ทำให้​อิสราเอล​ไม่​สัตย์ซื่อ เจ้า​ยัง​ฆ่า​พวก​พี่น้อง​ของ​เจ้าเอง​คือ​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​พ่อ​เจ้า​ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​ดีกว่าเจ้า</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ภัยพิบัติ​อย่าง​ใหญ่หลวง​มา​สู่​ประชาชน​ของเจ้า พวก​ลูกชาย​และ​พวก​เมีย​ของ​เจ้า รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ตัวเจ้าเอง​ก็​จะ​เจ็บป่วย​อย่าง​แสนสาหัส​ด้วย​โรคลำไส้ จน​ลำไส้​ทะลัก​ออกมา และ​อยู่​อย่างนั้น​วันแล้ว​วันเล่า​เพราะ​โรคนั้น’”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ยุ​ให้​ชาว​ฟีลิสเตีย​กับ​ชาว​อาหรับ​ที่​อาศัย​อยู่​ใกล้​กับ​พวก​ชาว​คูชนั้น​ตั้งตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​เยโฮรัม</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​เข้า​โจมตี​ยูดาห์ ได้​บุก​เข้า​ไป​ขน​เอา​ทรัพย์สิน​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ออก​มา​จนหมด รวมทั้ง​พวก​ลูกชาย​และ​เมีย​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ด้วย เหลือ​ไว้​เพียง​อาหัสยาห์ ลูกชาย​คน​สุดท้อง​ของเขา</verse>
				<verse number="18">หลังจาก​เหตุการณ์นั้น​เป็น​ต้นมา พระยาห์เวห์​ทำให้​เยโฮรัม​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​ด้วย​โรค​ลำไส้​ที่​ไม่​สามารถ​รักษา​ให้​หายได้</verse>
				<verse number="19">อีก​สองปี​ต่อมา​ลำไส้​ของ​เขา​ได้​ทะลัก​ออกมา​เพราะ​โรค​ที่​เขา​เป็นอยู่ แล้ว​เขา​ก็​ได้​ตาย​อย่าง​เจ็บปวด​ทรมาน ประชาชน​ของ​เขา​ไม่​ได้​ก่อ​กอง​ไฟ​ให้​เกียรติ​กับ​เขา​เหมือน​กับ​ที่​เคย​ทำ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา</verse>
				<verse number="20">เยโฮรัม​มี​อายุ​สามสิบสอง​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ได้​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​แปดปี เขา​จาก​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​รู้สึก​เสียใจเลย ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด​แต่​ไม่​ได้​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวกกษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ประชาชน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ยก​อาหัสยาห์ ​ลูกชาย​คน​เล็ก​ของ​เยโฮรัม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​เยโฮรัม เพราะ​คน​เหล่านั้น​กับ​คน​อาหรับ​ที่​มา​บุกรุก​ค่าย ได้​ฆ่า​ลูกชาย​คน​อื่นๆ​ของ​เยโฮรัม​ไป​หมดแล้ว ดังนั้น​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แห่ง​ยูดาห์​จึง​ได้​เริ่ม​ปกครอง​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">อาหัสยาห์​มี​อายุ​ยี่สิบสอง​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​หนึ่งปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​อาธาลิยาห์​เป็น​หลาน​สาว​ของ​อมรี</verse>
				<verse number="3">อาหัสยาห์​เอง​ก็​เดิน​ตาม​รอย​ของ​ครอบครัว​ของ​อาหับ เพราะ​แม่​ของ​เขา​หนุน​ให้​เขา​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่ชั่ว</verse>
				<verse number="4">อาหัสยาห์​ทำ​ความชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​ครอบครัว​ของ​อาหับ​เคยทำ เพราะ​หลังจาก​ที่​พ่อ​ของ​อาหัสยาห์​ตาย ครอบครัว​ของ​อาหับ​ก็​เป็น​ผู้แนะนำ​เขา​ให้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="5">อาหัสยาห์​ได้​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​ครอบครัว​อาหับ เขา​ไป​กับ​โยรัม​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อาหับ​แห่ง​อิสราเอล เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม ที่​ราโมท-กิเลอาด พวก​ชาว​อารัม​ทำร้าย​โยรัม​จน​ได้รับ​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="6">โยรัม​จึง​กลับ​ไป​ยิสราเอล​เพื่อ​รักษา​บาดแผล​ของเขา ที่​เกิด​จาก​การ​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​ฮาซาเอล​แห่ง​อารัม​ที่​เมือง​ราโมท-กิเลอาด แล้ว​อาหัสยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แห่ง​ยูดาห์​ก็​ลง​ไป​ที่​ยิสเรเอล​เพื่อ​เยี่ยมเยียน​โยรัม​ลูกชาย​ของ​อาหับ เพราะ​โยรัม​บาดเจ็บอยู่</verse>
				<verse number="7">จาก​การ​ที่​อาหัสยาห์​ไป​เยี่ยมเยียน​โยรัม พระเจ้า​ก็​ได้​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​อาหัสยาห์ เมื่อ​อาหัสยาห์​มา​ถึง เขา​ออก​ไป​กับ​โยรัม​เพื่อ​ไป​สู้รบ​กับ​เยฮู​ลูกชาย​ของ​นิมชี พระยาห์เวห์​ได้​แต่งตั้ง​เยฮู​ขึ้น​มา เพื่อ​ให้​ทำลาย​ครอบครัว​ของ​อาหับ</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะ​ที่​เยฮู​กำลัง​ลงมือ​ฆ่า​ครอบครัว​ของ​อาหับ เขา​ก็​พบ​พวก​ผู้นำ​ของ​ยูดาห์​และ​พวก​ญาติๆ​ของ​อาหัสยาห์​ที่​เข้าร่วม​กับ​อาหัสยาห์ เยฮู​ได้​ฆ่า​คน​เหล่านั้นเสีย</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ได้​เข้า​ไป​ค้นหา​ตัว​อาหัสยาห์ คน​ของ​เยฮู​จับ​ตัว​อาหัสยาห์​ไว้​ได้​ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​หลบซ่อนตัว​อยู่​ใน​สะมาเรีย อาหัสยาห์​ถูก​นำ​ตัว​มา​พบ​กับ​เยฮู และ​พวกเขา​ก็​ฆ่า​อาหัสยาห์ แต่​เขา​ฝังศพ​ให้​กับ​อาหัสยาห์ เพราะ​พวกเขา​พูด​กัน​ว่า “เขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เยโฮชาฟัท​ผู้​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ด้วย​สิ้นสุดใจ​ของเขา” แล้ว​ไม่​มี​ใคร​ใน​ครอบครัว​ของ​อาหัสยาห์​ที่​จะ​มี​อำนาจ​เพียงพอ​ที่​จะ​รักษา​อาณาจักร​ยูดาห์​ไว้ได้อีก</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​นาง​อาธาลิยาห์​ที่​เป็น​แม่​ของ​อาหัสยาห์​เห็น​ว่า​ลูกชาย​ของ​นาง​ตายแล้ว นาง​จึง​ฆ่า​ลูกๆ​ของ​กษัตริย์​ทั้งหมด​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="11">แต่​เยโฮชาเบอาท​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม​แอบ​อุ้ม​โยอาช​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์​ออก​ไป​จาก​เจ้าชาย​ทั้งหลาย​ที่​กำลัง​จะ​ถูก​ฆ่า และ​นาง​ได้​ซ่อน​ตัว​โยอาช​กับ​พี่เลี้ยง​ของ​เขา​ไว้​ใน​ห้องนอน​ห้องหนึ่ง เยโฮชาเบอาท​เป็น​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​เยโฮรัม และ​เป็น​เมีย​ของ​นักบวช​เยโฮยาดา และ​นาง​ก็​ยัง​เป็น​น้องสาว​ของ​อาหัสยาห์ นาง​ซ่อน​เด็ก​คนนั้น​ไว้​จาก​นาง​อาธาลิยาห์ นาง​อาธาลิยาห์​จึง​ไม่​สามารถ​ฆ่า​โยอาชได้</verse>
				<verse number="12">โยอาช​ยัง​คง​ซ่อนตัว​อยู่​กับ​พวกเขา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​เป็น​เวลา​หกปี ใน​ขณะ​ที่​นาง​อาธาลิยาห์​ปกครอง​แผ่นดินอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่เจ็ด นักบวช​เยโฮยาดา​ได้​แสดง​ความ​แข็ง​แกร่ง​ของ​เขา เขา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​พวก​นายร้อย​ทั้งหลาย คือ อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เยโรฮัม อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เยโฮฮานัน อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​โอเบด มาอาเสอาห์​ลูกชาย​ของ​อาดายาห์ และ​เอลีชาฟัท​ลูกชาย​ของศิครี</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ไป​ทั่วทั้ง​ยูดาห์ และ​ไป​รวบรวม​ชาว​เลวี​และ​พวก​ผู้นำ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​มา​จาก​ทุกเมือง เมื่อ​พวกเขา​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​มา​ชุมนุม​ทั้งหมด​ได้​ให้​คำมั่นสัญญา​กับ​กษัตริย์​ที่​วิหาร​ของ​พระเจ้า เยโฮยาดา​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​จะ​ต้อง​ครอง​บัลลังก์​เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ไว้​เกี่ยวกับ​พวก​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="4">ต่อ​ไปนี้​คือ​สิ่ง​ที่​พวกท่าน​จะ​ต้อง​ทำ หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​พวกท่าน​ที่​เป็น​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​ที่​กำลัง​อยู่​เวร​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​จะ​ต้อง​เฝ้า​ดูแล​อยู่​ที่​ประตู​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​พวกท่าน​ให้​เฝ้า​อยู่​ที่​วัง​กษัตริย์ และ​อีก​หนึ่ง​ใน​สาม​ที่​เหลือ​ให้​เฝ้า​อยู่​ตรง​ประตู​ฐานราก และ​คน​อื่นๆ​ที่​เหลือ​จะ​ต้อง​อยู่​ที่​ลาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ห้าม​ใคร​เข้า​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ยกเว้น​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​ที่​อยู่​เวร พวกเขา​ได้รับ​อนุญาต​ให้​เข้า​ไป​ได้ เพราะ​ว่า​พวกเขา​บริสุทธิ์ แต่​คน​อื่นๆ​ต้อง​คอย​เฝ้า​ตาม​จุด​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​มอบหมาย​ให้​พวกเขา​อยู่</verse>
				<verse number="7">พวก​ชาว​เลวี​ต้อง​อยู่​ใกล้ๆ​กษัตริย์ ทุก​คน​จะ​ต้อง​มี​อาวุธ​อยู่​ใน​มือ ใคร​ก็​ตาม​ที่​บุกรุก​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​จะ​ต้อง​ถูกฆ่า อยู่​ให้​ใกล้​กับ​กษัตริย์ไว้ ไม่ว่า​เขา​จะไป​ที่​ไหน​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="8">พวก​ชาว​เลวี​และ​คน​ของ​ยูดาห์​ทั้งหมด​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​นักบวช​เยโฮยาดา แต่​ละ​คน​พา​คน​ของ​เขา​มา คือ​ทั้ง​พวก​ที่​อยู่​เวร​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา และ​พวก​ที่​กำลัง​จะ​ออก​เวร เพราะ​นักบวช​เยโฮยาดา​ไม่​ปล่อย​ให้​ใคร​ว่างเลย</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ก็​มอบ​หอก​กับ​โล่ใหญ่​และ​โล่เล็ก​ที่​เคย​เป็น​ของ​กษัตริย์​ดาวิด ที่​เก็บ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​พวก​นายร้อย</verse>
				<verse number="10">เขา​ได้​วาง​กำลัง​คน​ทั้งหมด​ประจำที่ แต่ละคน​ถือ​อาวุธ​พร้อม​มือ เฝ้า​อยู่​รอบๆ​ตัว​กษัตริย์ ใกล้​กับ​แท่นบูชา​และ​วิหาร ตั้งแต่​ทิศใต้​จด​ทิศเหนือ​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="11">เยโฮยาดา​กับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​นำ​ตัว​โยอาช​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ออกมา และ​สวม​มงกุฎ​ไว้​บน​หัว​ของ​โยอาช พวกเขา​มอบ​สำเนา​ข้อตกลง ให้​กับ​กษัตริย์ และ​ประกาศ​ให้​โยอาช​เป็น​กษัตริย์ พวกเขา​เจิม​แต่งตั้ง​โยอาช​และ​ตะโกน​ออก​มา​ว่า “ขอ​ให้​กษัตริย์​จง​เจริญ”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​นาง​อาธาลิยาห์​ได้ยิน​เสียง​อึกทึก​ของ​ประชาชน​ที่​กำลัง​วิ่ง​และ​โห่ร้อง​ให้​กับ​กษัตริย์ นาง​ออก​ไป​หา​พวกเขา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">นาง​มอง​ออก​ไป​และ​เห็น​กษัตริย์​องค์นั้น​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​ของ​เขา​ที่​ทางเข้า มี​พวกเจ้าหน้าที่​และ​คน​เป่า​แตร​อยู่​ข้างๆ​กษัตริย์ และ​ประชาชน​ทั้งหมด​บน​แผ่นดินนั้น​ก็​กำลัง​สนุก​สนาน​รื่นเริง​และ​เป่า​แตรกัน พวก​นักร้อง​กับ​นักดนตรี​ก็​กำลัง​ร้อง​นำ​บท​สรรเสริญ นาง​อาธาลิยาห์​จึง​ฉีก​เสื้อ​ของ​นาง​ออก และ​ตะโกน​ว่า “พวก​ทรยศ พวก​ทรยศ”</verse>
				<verse number="14">นักบวช​เยโฮยาดา​ได้​ส่ง​พวก​นายร้อย​ที่​ดูแล​กองทัพ เขา​พูด​กับ​พวกนั้น​ว่า “นำ​ตัว​นาง​ออก​ไป​จาก​ท่ามกลาง​กองทัพ​และ​ฆ่า​ทุกคน​ที่​ติดตาม​นาง” เพราะ​นักบวช​พูด​ว่า “อย่า​ฆ่า​นางใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น พวกเขา​จึง​จับ​ตัว​นาง​ไว้ได้ ตอน​ที่​นาง​วิ่ง​ไป​ถึง​ทางเข้า​ของ​ประตูม้า ใน​เขตวัง พวกเขา​จับ​นาง​และ​ฆ่า​นาง​ที่นั่น</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เยโฮยาดา​ก็​ได้​ทำ​สัญญา​ว่า เขา​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​รวมทั้ง​กษัตริย์​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ประชาชน​ทั้งหมด​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระ​บาอัล​และ​รื้อ​มันทิ้ง พวกเขา​ทุบ​พวก​แท่นบูชา และ​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย และ​ฆ่า​มัทธาน​ที่​เป็น​นักบวช​ของ​พระ​บาอัล​ที่​หน้า​แท่นบูชา​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เยโฮยาดา​ก็​ได้​ตั้ง​ให้​นักบวช​ชาว​เลวี​ดูแล​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ตาม​ที่​ดาวิด​เคย​มอบหมาย​งานนี้​ให้​กับ​พวกเขาทำ พวกนี้​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ตาม​กฎ​ของ​โมเสส ด้วย​ใจ​ชื่นบาน​และ​ร้องเพลง​ตาม​ที่​ดาวิด​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="19">เยโฮยาดา​ยัง​จัด​เวร​ยาม​ไว้​เฝ้า​ประตู​ต่างๆ​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ป้องกัน​ไม่ให้​คน​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​เข้า​มา​ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="20">เยโฮยาดา​พา​พวก​นายร้อย พวก​ขุนนาง พวก​ผู้ปกครอง​ประชาชน​และ​ประชาชน​ของ​ดินแดนนี้​ทั้งหมด​รวมทั้ง​กษัตริย์​ลง​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​เข้า​ไป​ใน​วัง​ผ่าน​ทาง​ประตู​ด้านบน​และ​ให้​กษัตริย์​นั่ง​บน​บัลลังก์</verse>
				<verse number="21">และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​แผ่นดิน​ต่าง​ก็​รื่นเริง​ยินดีกัน เมือง​ทั้งเมือง​ก็​สงบ​สุข​เพราะ​นาง​อาธาลิยาห์​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย​ดาบแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">โยอาช​มี​อายุ​เจ็ด​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สี่สิบ​ปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​ศิบียาห์ นาง​มา​จาก​เบเออร์เชบา</verse>
				<verse number="2">ตลอด​ชั่วชีวิต​ของ​นักบวช​เยโฮยาดา เขา​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เยโฮยาดา​เลือก​เมีย​สอง​คน​ให้​กับ​โยอาช และ​โยอาช​ก็​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​มากมาย</verse>
				<verse number="4">ต่อมา​ภายหลัง โยอาช​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เขา​เรียก​พวก​นักบวช​กับ​ชาว​เลวี​มา​ชุมนุม​กัน​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไป​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ไป​รวบรวม​เงิน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ต้อง​จ่าย​เป็น​ประจำ​ทุกปี เพื่อ​ที่​จะ​นำ​มา​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ให้​ไป​เดี๋ยวนี้” แต่​พวก​ชาว​เลวี​ไม่​ยอม​ทำ​ใน​ทันที</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​จึง​เรียก​ตัว​เยโฮยาดา​ที่​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​มา​และ​พูด​กับ​เขาว่า “ทำไม​ท่าน​จึง​ไม่​สั่ง​ให้​พวก​ชาว​เลวี​ไป​นำ​เงิน​ภาษี​จาก​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​มา เป็น​ภาษี​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​กำหนด​ไว้​ให้​กับ​ชุมชน​อิสราเอล เพื่อ​ใช้​สำหรับ​เต็นท์​ที่​เก็บ​ข้อตกลง”</verse>
				<verse number="7">ใน​อดีต พวก​ลูกชาย​ของ​นาง​อาธาลิยาห์​หญิง​ชั่ว ได้​บุก​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​ได้​ขน​เอา​ข้าวของ​เครื่องใช้​ศักดิ์สิทธิ์​เหล่านั้น​ไป​ใช้​กับ​พระ​บาอัล</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​สั่ง​ให้​ทำ​หีบ​ขึ้น​มา​ใบ​หนึ่ง และ​ให้​นำ​มัน​ไป​วาง​ไว้​ที่​ด้านนอก​ตรง​ประตู​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวก​เลวี​ก็​ป่าว​ประกาศ​ไป​ทั่วทั้ง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม ให้​พวกเขา​เอา​เงิน​ภาษี​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เงิน​ภาษีนี้​เป็น​สิ่ง​ที่​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า​เคย​เรียกร้อง​จาก​ชาว​อิสราเอล​ใน​ช่วง​ที่​พวกเขา​อยู่​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้าหน้าที่​และ​ประชาชน​ทั้งหมด ต่าง​นำ​เงิน​ของ​พวกเขา​มา​ให้​ด้วย​ความ​เต็มใจ พวกเขา​ใส่​เงิน​เหล่านั้น​ไว้​ใน​หีบ​ใบนั้น​จนเต็ม</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​เลวี​นำ​หีบ​มา​ให้​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์ และ​พวกเขา​เห็น​ว่า​มี​เงิน​อยู่​เต็มแล้ว เลขานุการ​ของ​กษัตริย์​และ​เจ้าหน้าที่​ของ​หัวหน้า​นักบวช ก็​จะ​เข้า​มา​และ​เอา​เงิน​ออก​จากหีบ และ​นำ​หีบนั้น​กลับ​ไป​ไว้​ที่​เดิม​อีกครั้ง พวกเขา​ทำ​อย่างนี้​เป็น​ประจำ​และ​รวบรวม​เงิน​ได้​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​และ​เยโฮยาดา​เอา​เงินนี้​ไป​จ่าย​ให้​กับ​พวก​คน​ที่ทำ​งาน​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จ้าง​พวก​ช่าง​ก่อ​ตึก​และ​ช่างไม้ และ​ยัง​จ้าง​พวก​คนงาน​ที่​ชำนาญ​เกี่ยวกับ​เหล็ก​และ​ทอง​สัมฤทธิ์​ให้​มา​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">พวก​คน​ที่​ทำ​งาน​ล้วนแต่​เป็น​คน​ขยัน และ​การ​ซ่อมแซม​ก้าวหน้า​ไป​เรื่อยๆ​ด้วย​ฝีมือ​ของ​พวกเขา พวกเขา​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​ใหม่​อีกครั้ง ตาม​แบบ​เดิม​และ​ทำ​ให้​มัน​มั่นคง​แข็งแรงขึ้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวกเขา​ทำ​เสร็จ​หมดแล้ว ก็​นำ​เงิน​ที่​เหลือ​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​และ​เยโฮยาดา พวกเขา​เอา​เงินนั้น​ไป​ทำ​เครื่องใช้​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่องใช้​สำหรับ​งาน​รับใช้ และ​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา พวกเขา​ยัง​ทำ​ถ้วย​และ​สิ่ง​อื่นๆ​จาก​ทองคำ​และ​เงิน ตลอด​ระยะ​เวลา​ที่​เยโฮยาดา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ มี​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เป็นประจำ</verse>
				<verse number="15">ต่อมา​เยโฮยาดา​แก่​ตัวลง และ​ตาย​ไป​ใน​ขณะ​ที่​มี​อายุ​หนึ่งร้อย​สามสิบปี</verse>
				<verse number="16">เป็น​เพราะ​ความดี​ที่​เขา​ทำ​ไป​ใน​อิสราเอล​เพื่อ​พระเจ้า​และ​วิหาร​ของ​พระองค์ ศพ​ของ​เขา​จึง​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​พวก​กษัตริย์​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="17">ภายหลัง​ที่​เยโฮยาดา​ตาย​ไปแล้ว พวกเจ้าหน้าที่​ของ​ยูดาห์​ได้​มา​ก้มกราบ​ต่อ​กษัตริย์ และ​กษัตริย์​ก็​ฟัง​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ละทิ้ง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา และ​หัน​ไป​สักการะ​บูชา​พวก​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์ และ​รูป​เคารพ​ทั้งหลาย เป็น​เพราะ​ความผิดนี้​ของ​พวกเขา ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​จึง​ลง​มา​ที่​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="19">ถึงแม้​พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​ให้​กับ​ประชาชน เพื่อ​ที่​จะ​ชัก​นำ​พวกเขา​กลับ​มา​หา​พระองค์ และ​ถึง​แม้​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหล่านั้น​จะ​ต่อ​ว่า​พวกเขา​แล้ว​ก็ตาม แต่​พวกเขา​ก็​ไม่​ยอมฟัง</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​มา​สถิต​กับ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​นักบวช​เยโฮยาดา เขา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ประชาชน​และ​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​พูด ‘ทำไม​พวกเจ้า​จึง​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเจ้า​จะ​ไม่​รุ่งเรือง​อีก​ต่อ​ไป เพราะ​พวกเจ้า​ละ​ทิ้ง​พระยาห์เวห์ พระองค์​ก็​จะ​ละทิ้ง​พวกเจ้า​เหมือน​กัน’”</verse>
				<verse number="21">แต่​ประชาชน​วาง​แผน​ต่อต้าน​เศคาริยาห์ และ​กษัตริย์​สั่ง​ให้​ประชาชน​เอา​หิน​ขว้าง​เขา​จน​ตาย​ที่​ลาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​โยอาช​ลืม​บุญคุณ​ที่​เยโฮยาดา​พ่อ​ของ​เศคาริยาห์​เคย​มี​ต่อเขา และ​ได้​ฆ่า​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาดาตาย เมื่อ​เขา​ใกล้​จะ​ขาดใจ​ตายนั้น เขา​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​เห็น​สิ่งนี้​และ​ลงโทษ​เจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="23">ใน​ช่วง​ปลายปี กองทัพ​ของ​ชาว​อารัม​ยก​มา​สู้รบ​กับ​โยอาช พวกนั้น​บุก​เข้า​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​และ​ฆ่า​พวก​ผู้นำ​ทั้งหมด​ของ​ประชาชน ชาว​อารัม​ส่ง​ข้าวของ​ที่​ยึด​มา​ได้​กลับ​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​ของ​พวกเขา​ใน​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="24">ถึงแม้​ว่า​กองทัพ​ของ​ชาว​อารัม​จะ​ยก​กัน​มา​ไม่​มาก แต่​พระยาห์เวห์​ก็​ทำให้​กองทัพ​ขนาด​ใหญ่​ของ​โยอาช​ต้อง​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวก​อารัม เพราะ​ชาว​ยูดาห์​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา คำตัดสิน​โทษ​ได้​ตก​อยู่​ที่​โยอาช</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​ชาว​อารัม​ถอย​ทัพ​ไปแล้ว พวกเขา​ก็​ทิ้ง​โยอาช​ที่​บาดเจ็บ​สาหัสไว้ พวกเจ้าหน้าที่​ของ​โยอาช​คบคิด​กัน​ทรยศ​เขา เพราะ​เขา​ได้​ฆ่า​ลูกชาย​ของ​นักบวช​เยโฮยาดา​ตาย และ​คน​พวกนั้น​ก็​ได้​ฆ่า​เขา​ตาย​บน​เตียง​ของ​เขาเอง ศพ​ของ​โยอาช​ถูกฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของ​ดาวิด แต่​ไม่​ได้​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวก​กษัตริย์</verse>
				<verse number="26">พวก​คน​ที่​รวม​หัว​กัน​ต่อต้าน​เขา​คือ ศาบาด​ลูกชาย​ของ​นาง​ชิเมอัท​ชาว​อัมโมน กับ​เยโฮซาบาด​ลูกชาย​ของ​นาง​ชิมริท​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="27">รายชื่อ​พวก​ลูกชาย​ของ​โยอาช พวก​คำพูด​มากมาย​จาก​พระเจ้า​ที่​ต่อต้านเขา และ​บันทึก​การ​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระเจ้า มี​เขียน​อยู่​ใน​คำ​อธิบาย​ใน​หนังสือ​พงศ์​กษัตริย์ และ​อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​โยอาช​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบ​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">อามาซิยาห์​มี​อายุ​ยี่สิบห้าปี ตอน​ที่​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​ยี่สิบเก้าปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า เยโฮอัดดาน นาง​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">อามาซิยาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ไม่​ได้​ทำ​ด้วย​ความจริงใจ</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​ที่​อามาซิยาห์​ทำ​ให้​แผ่นดิน​มั่นคง​เป็น​ปึก​แผ่นแล้ว เขา​ได้​สั่ง​ฆ่า​พวก​ข้าราชการ​ที่​เคย​ฆ่า​กษัตริย์​ผู้​เป็น​พ่อ​ของเขา</verse>
				<verse number="4">แต่​เขา​ไม่​ได้​ฆ่า​พวก​ลูกชาย​ของ​คน​เหล่านั้น เขา​ทำ​ตาม​กฎ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โมเสส ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ไว้​ว่า “อย่า​ประหาร​พ่อแม่​เพราะ​สิ่ง​ที่​ลูกๆ​เขา​ทำ และ​อย่า​ประหาร​ลูกๆ​เพราะ​สิ่ง​ที่​พ่อแม่​เขาทำ แต่​ให้​ประหาร​คน​สำหรับ​บาป​ของ​เขา​เองเท่านั้น”</verse>
				<verse number="5">อามาซิยาห์​เรียก​ประชุม​ชาว​ยูดาห์ เขา​ได้​จัด​หมวด​หมู่​พวกเขา​ตาม​ครอบครัว และ​ตั้ง​พวก​นายพัน​นายร้อย​ให้​ดูแล​หมวด​หมู่​เหล่านี้ พวก​ผู้นำ​มี​หน้าที่​ดูแล​พวก​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​มา​จาก​เผ่า​ยูดาห์​และ​เผ่า​เบนยามิน เขา​เกณฑ์​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป ซึ่ง​มี​จำนวน​สามแสน​คน ที่​พร้อม​ที่​จะ​ออก​ศึก​พร้อม​หอก​และโล่</verse>
				<verse number="6">อามาซิยาห์​ยัง​จ้าง​นักรบ​อีก​หนึ่ง​แสนคน​มา​จาก​อิสราเอล​ด้วย​เงิน​หนัก​ประมาณ​สามตันครึ่ง</verse>
				<verse number="7">แต่​คน​ของ​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​มา​หา​เขา​และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ อย่า​ให้​กองทัพ​อิสราเอล​เหล่านี้​ไป​กับ​ท่าน เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่​ได้​อยู่​กับ​ชาว​อิสราเอล และ​ไม่​ได้​อยู่​กับ​ประชาชน​ของ​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="8">ถึง​แม้​ว่า​ท่าน​จะ​ออก​ไป​สู้รบ​อย่าง​กล้าหาญ พระเจ้า​ก็​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​พ่ายแพ้​ต่อหน้า​ศัตรู เพราะ​พระเจ้า​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​ท่าน​หรือ​จะ​ทำให้​ท่าน​พ่ายแพ้​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="9">อามาซิยาห์​ถาม​คน​ของ​พระเจ้า​คนนั้น​ว่า “แล้ว​เงิน​สามตันครึ่ง​ที่​เรา​ได้​จ่าย​ให้​กับ​พวก​กองทัพ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไปแล้วล่ะ” คน​ของ​พระเจ้า​ตอบ​ว่า “พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ท่าน​มาก​กว่านี้อีก”</verse>
				<verse number="10">อามาซิยาห์​จึง​ไล่​กองทัพ​ที่​มา​จาก​เอฟราอิม​กลับ​บ้านไป พวกเขา​โกรธ​ชาว​ยูดาห์​มาก​และ​กลับ​บ้าน​ไป​ด้วย​ความ​เคียดแค้น</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อามาซิยาห์​ก็​แข็งแกร่งขึ้น​และ​นำ​กองทัพ​ของ​เขา​ไป​ที่​หุบเขาเกลือ เขา​ฆ่า​คน​ของ​เสอีร์​ไป​หนึ่งหมื่นคน</verse>
				<verse number="12">กองทัพ​ของ​พวก​ยูดาห์​จับ​เป็น​คน​เสอีร์​ได้​หนึ่งหมื่นคน และ​นำ​ตัว​พวกเขา​ขึ้น​ไป​บน​หน้าผา​และ​โยน​พวกเขา​ลง​มา เพื่อ​ให้​ร่างกาย​ของ​พวกเขา​แหลก​เป็น​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลา​เดียว​กันนั้น กองทัพ​ของ​อิสราเอล​ที่​อามาซิยาห์​ไล่​กลับ​ไป และ​ไม่​ยอม​ให้​มี​ส่วนร่วม​ใน​การรบ​ครั้งนี้ ได้​เข้า​บุกรุก​เมือง​ต่างๆ​ของ​ชาว​ยูดาห์ ตั้งแต่​สะมาเรีย​ไป​จน​ถึง​เบธโฮโรน พวกเขา​ฆ่า​ประชาชน​ตาย​ไป​สามพันคน​และ​ขน​เอา​ข้าวของ​ต่างๆ​ไป​เป็น​จำนวนมาก</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อามาซิยาห์​กลับ​มา​จาก​การ​ฆ่า​พวก​ชาว​เอโดม เขา​ได้​นำ​เอา​พระ​ทั้งหลาย​ของ​ประชาชน​ชาว​เสอีร์​กลับ​มาด้วย เขา​ตั้ง​พระ​เหล่านั้น​ขึ้น​เป็น​พระ​ประจำตัว​ของเขา และ​กราบไหว้ และ​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​กับ​พระ​เหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="15">ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​เผาผลาญ​ต่อ​อามาซิยาห์ พระองค์​ได้​ส่ง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนหนึ่ง​มา​พบ​เขา และ​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ไป​ปรึกษา​กับ​พวก​พระ​ของ​ประชาชน​เหล่านี้ ที่​แม้แต่​ประชาชน​ของ​พวกมันเอง ก็​ยัง​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เจ้า​ไม่​ได้เลย”</verse>
				<verse number="16">ใน​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​พูด​อยู่ กษัตริย์​พูด​กับ​เขา​ว่า “นี่เรา​แต่งตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​เรา​หรือยังไง หุบปาก​เดี๋ยวนี้ ไม่​อย่างนั้น เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย” ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​จึง​เงียบ แต่​แล้ว​ก็​พูด​ขึ้น​มา​ว่า “เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ตั้งใจ​ที่​จะ​ทำลาย​ท่านแล้ว เพราะ​ท่าน​ได้​ทำ​สิ่งนี้​ลง​ไป​และ​ไม่​ยอมฟัง​คำแนะนำ​จากเรา”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อามาซิยาห์​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ปรึกษา​กับ​พวก​ที่​ปรึกษา และ​ส่ง​คน​ไป​หา​เยโฮอาช กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยฮู ข้อ​ความนั้น​ท้าทาย​เยโฮอาช​ว่า “มาสิ มา​สู้​กัน​ซึ่งๆ​หน้า”</verse>
				<verse number="18">แต่​กษัตริย์​เยโฮอาช​ของ​อิสราเอล ตอบ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​ของ​ยูดาห์​ว่า “ต้นหนาม​ต้นหนึ่ง​ใน​เลบานอน​ได้​ส่งข่าว​มา​ถึง​ต้นสน​ซีดาร์​ต้นหนึ่ง​ใน​เลบานอน​ว่า ‘ให้​ยก​ลูกสาว​ของ​เจ้า​ให้​แต่งงาน​กับ​ลูกชาย​ของ​เรา’ แต่​สัตว์​ป่า​ตัว​หนึ่ง​ใน​เลบานอน​ผ่าน​มา และ​ได้​เหยียบย่ำ​ต้นหนาม​ต้นนั้นไป</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ว่า ‘ข้า​ชนะ​เอโดม’ และ​ตอนนี้​ใจ​ของ​เจ้า​ก็​พองโต​โอ้อวด แต่​เดี๋ยวนี้ เจ้า​ควร​จะ​อยู่​กับ​บ้าน​ดีกว่า จะ​หา​เรื่อง​ใส่​ตัว​ไป​ทำไม เดี๋ยว​ทั้ง​ตัวเจ้า​และ​เผ่า​ยูดาห์​จะ​ล้ม​ลง​เปล่าๆ”</verse>
				<verse number="20">แต่​อามาซิยาห์​ไม่​ยอมฟัง เพราะ​พระเจ้า​ตั้งใจ​ว่า​จะ​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือ​ของ​เยโฮอาช เพราะ​คน​ยูดาห์​ไป​ติดตาม​พวก​พระ​ของ​คนเอโดม</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จึง​ได้​ยก​มา​เผชิญ​หน้า​กับ​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ที่​เบธเชเมช​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="22">ยูดาห์​ก็​พ่ายแพ้​ต่อ​อิสราเอล และ​คน​ยูดาห์​ต่าง​ก็​หนี​กลับ​บ้าน​ของตน</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​เยโฮอาช​แห่ง​อิสราเอล​จับ​ตัว​กษัตริย์​อามาซิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ได้​ที่​เบธเชเมช กษัตริย์​อามาซิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอาช ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาหัสยาห์ แล้ว​กษัตริย์​เยโฮอาช​นำ​ตัว​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ไป​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ทำลาย​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ทิ้ง​ไป ตั้งแต่ประตู​เอฟราอิม​ไป​จนถึง​ประตู​ตรง​หัวมุม รวม​ความ​ยาว​ได้​สี่ร้อยศอก</verse>
				<verse number="24">เยโฮอาช​เอา​ทองคำ​และ​เงิน​รวมทั้ง​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ที่​พบ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​โอเบด-เอโดม​ดูแล​อยู่ กับ​ทรัพย์​สมบัติ​และ​คน​ใน​วัง​หลาย​คน​กลับ​ไป​ที่​สะมาเรีย​ด้วย</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​ที่​เยโฮอาช​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮอาหาส​แห่ง​อิสราเอล​ตาย​ไปแล้ว อามาซิยาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยอาช​แห่ง​ยูดาห์​ก็​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป​อีก​สิบห้าปี</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​ยุค​สมัย​ของ​อามาซิยาห์​ตั้งแต่​เริ่ม​จนจบ ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">ตั้งแต่​เวลา​ที่​อามาซิยาห์​หันเห​ไป​จาก​พระยาห์เวห์ พวก​ประชาชน​ได้​กบฏ​ต่อ​เขา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​กษัตริย์​ได้​หลบหนี​ไป​ถึง​เมือง​ลาคีช แต่​คน​เหล่านั้น​ได้​ส่ง​คน​ตาม​ล่า​เขา​ถึง​เมือง​ลาคีช​และ​ฆ่า​เขา​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="28">และ​พวกเขา​ได้​นำ​ศพ​ของ​อามาซิยาห์​กลับ​มา​กับม้า และ​นำ​มา​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ใน​เมือง​ของดาวิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​ก็​ยก​อุสซียาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จาก​อามาซิยาห์​พ่อ​ของเขา ใน​ขณะนั้น​อุสซียาห์​มี​อายุ​สิบหกปี</verse>
				<verse number="2">อุสซียาห์​สร้าง​เมือง​เอโลท​ขึ้น​ใหม่​และ​เอา​กลับ​คืน​มา​ให้​กับ​ชาว​ยูดาห์ หลังจาก​ที่​อามาซิยาห์​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขาแล้ว</verse>
				<verse number="3">อุสซียาห์​มี​อายุ​สิบหก​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ห้าสิบสองปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เยโคลียาห์ นาง​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​อามาซิยาห์​พ่อ​ของ​เขาทำ</verse>
				<verse number="5">เขา​แสวงหา​พระเจ้า​ตลอด​ระยะ​เวลา​ที่​เศคาริยาห์​ยังอยู่ เศคาริยาห์​เป็น​คน​สั่งสอน​ให้​เขา​เกรง​กลัว​พระเจ้า ตราบเท่า​ที่​เขา​ยัง​แสวง​หา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ก็​จะ​ให้​เขา​ประสบ​ความสำเร็จ</verse>
				<verse number="6">อุสซียาห์​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​ชาว​ฟีลิสเตีย และ​ทำลาย​กำแพง​ของ​เมืองกัท เมือง​ยับเนห์​และ​เมือง​อัชโดดลง แล้ว​เขา​ก็​สร้าง​เมือง​อีก​หลาย​เมือง​ขึ้นใหม่ ใกล้ๆ​กับ​อัชโดด​และ​ที่​อื่นๆ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​ฟีลิสเตีย</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ได้​ช่วยเหลือ​เขา​ต่อสู้​กับ​ชาว​ฟีลิสเตีย​และ​สู้​กับ​พวก​อาหรับ​ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​กูร์บาอัล​และ​สู้​กับ​ชาว​เมอูนี</verse>
				<verse number="8">พวก​ชาว​อัมโมน​ส่ง​ส่วย​มา​ให้​กับ​อุสซียาห์​และ​ชื่อเสียง​ของ​เขา​ก็​แพร่​กระจาย​ไป​ไกล​ถึง​ชายแดน​ของ​ประเทศ​อียิปต์ เพราะ​เขา​มี​อำนาจ​เพิ่มขึ้น​อย่างมาก</verse>
				<verse number="9">อุสซียาห์​สร้าง​ป้อม​ปราการ​ขึ้น​หลาย​แห่ง​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ที่​ตรง​ประตู​มุม ที่​ประตู​หุบเขา และ​ที่​มุม​กำแพง​และ​ทำ​ให้​พวกมัน​แข็งแรง</verse>
				<verse number="10">เขา​ยัง​สร้าง​ป้อม​ปราการ​อีก​หลาย​แห่ง​ใน​ทะเลทราย และ​ได้​ขุด​บ่อน้ำ​ขึ้น​อีก​หลายแห่ง เพราะ​เขา​มี​สัตว์​เลี้ยง​มากมาย​ที่​เชิงเขา​และ​ใน​ที่ราบ เขา​มี​คน​มากมาย​ที่​ทำ​งาน​ให้​กับ​เขา​อยู่​ตาม​ทุ่งนา​ของเขา และ​ใน​สวนองุ่น​ตาม​เนินเขา และ​ใน​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ เพราะ​เขา​เป็น​คน​ที่รัก​การ​ทำเกษตร</verse>
				<verse number="11">อุสซียาห์​มี​กองทัพ​ที่​ได้รับ​การ​ฝึก​มา​เป็น​อย่างดี มี​ความ​พร้อม​ที่​จะ​ออก​ศึก​เป็น​หมวด​หมู่ ตาม​ที่​เยอีเอล​ที่​เป็น​เลขา​และ​มาอาเสอาห์​ที่​เป็น​เจ้าหน้าที่​ได้​เกณฑ์​ไว้ พวกเขา​อยู่​ภายใต้​การ​ควบคุม​ของ​ฮานันยาห์​ซึ่ง​เป็น​เจ้าหน้าที่​คนหนึ่ง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="12">พวก​ผู้นำ​ครอบครัว​ที่​อยู่​เหนือ​นักรบ​พวกนั้น​มี​จำนวน​สองพัน​หกร้อยคน</verse>
				<verse number="13">กองทัพ​ที่​อยู่​ภายใต้​คำสั่ง​ของ​พวกเขา มี​สามแสน​เจ็ดพัน​ห้าร้อยคน ทุกคน​ล้วน​ได้รับ​การ​ฝึก​ใน​การ​รบ​มาแล้ว เป็น​กอง​กำลัง​ที่​มี​พละ​กำลัง​ที่​สามารถ​ช่วยเหลือ​กษัตริย์​จาก​ศัตรู​ของ​เขาได้</verse>
				<verse number="14">อุสซียาห์​ได้​จัดหาโล่ หอก หมวก​เหล็ก เสื้อ​เกราะ ธนู​และ​สลิง​สำหรับ​เหวี่ยง​ก้อนหิน ไว้​ให้​กับ​กองทัพทั้งหมด</verse>
				<verse number="15">ใน​เยรูซาเล็ม เขา​สร้าง​เครื่อง​กล​ไก​ที่​ได้รับ​การ​ออก​แบบ​โดย​พวก​คน​ที่​มี​ความ​ชำนาญ เพื่อ​ใช้​ตาม​ป้อม​ปราการ​และ​จุด​ป้องกัน​ตาม​มุม​ต่างๆ​เพื่อ​ใช้​ยิง​ลูกศร​และ​ยิง​ก้อนหิน​ขนาดใหญ่ ชื่อเสียง​ของ​เขา​แพร่​กระจาย​ไป​ไกล​และ​กว้างขวาง​มาก เพราะ​เขา​ได้รับ​ความ​ช่วยเหลือ​อย่าง​มากมาย​มหาศาล​จนกระทั่ง​เขา​เป็น​คน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​อำนาจ</verse>
				<verse number="16">แต่​หลังจาก​ที่​อุสซียาห์​มี​อำนาจ​มากขึ้น ความหยิ่ง​ของ​เขา​นำ​เขา​ให้​ตกต่ำลง เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา และ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ไป​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="17">นักบวช​อาซาริยาห์​กับ​พวก​นักบวช​ที่​กล้าหาญ​อีก​แปดสิบ​คน​ของ​พระยาห์เวห์​ตาม​อาซาริยาห์​เข้าไป</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ขัดขวาง​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “ท่าน​อุสซียาห์ ท่าน​ทำ​ไม่ถูก​ที่​มา​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​พระยาห์เวห์เอง การ​เผา​เครื่อง​หอม​เป็น​หน้าที่​ของ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน ผู้​ที่​ได้รับ​การ​อุทิศ​ให้​เผา​เครื่อง​หอม ให้​ออก​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุดนี้ ออก​ไปเถิด เพราะ​ท่าน​ไม่​ซื่อสัตย์​และ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​จะ​ไม่​ให้​เกียรติ​ท่าน​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="19">อุสซียาห์​ซึ่ง​ถือ​กระถาง​ไฟ​อยู่​ใน​มือโกรธ ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​โกรธ​พวก​นักบวช​ที่​อยู่​ต่อหน้า​เขา​ตรง​หน้า​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์นั้น หน้าผาก​ของ​อุสซียาห์​ก็​เกิด​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​อาซาริยาห์​ที่​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​นักบวช​คน​อื่นๆ​มองดู​อุสซียาห์ พวกเขา​ก็​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ที่​หน้าผาก ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ได้​รีบ​นำ​ตัว​อุสซียาห์​ออกมา ซึ่ง​จริงๆ​แล้ว​ตัว​เขา​เอง​ก็​ตั้งใจ​ที่​จะ​ออก​มา​อยู่แล้ว เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ลงโทษ​เขาแล้ว</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​อุสซียาห์​กลาย​เป็น​คน​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ตราบ​จน​วันตาย เขา​อาศัย​อยู่​ใน​วัง​ที่​แยก​ออก​มา​ต่างหาก​สำหรับ​คน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง และ​ถูก​ห้าม​ไม่​ให้​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โยธาม​ลูกชาย​ของ​เขา​ทำ​หน้าที่​ใน​วัง​และ​ปกครอง​ประชาชน​ใน​แผ่นดินนั้น​แทนเขา</verse>
				<verse number="22">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​อุสซียาห์​ตั้งแต่​ต้น​จนจบ อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ลูกชาย​ของ​อามอส​ได้​จดบันทึก​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="23">อุสซียาห์​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​ทุ่งนา​ใกล้ๆ​กับ​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวก​กษัตริย์ เพราะ​ประชาชน​พูด​ว่า “เขา​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง” และ​โยธาม​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โยธาม​มี​อายุ​ยี่สิบห้าปี​ตอน​ที่​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​สิบหกปี แม่​ของ​เขา​มี​ชื่อ​ว่า​เยรูชา นาง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ศาโดก</verse>
				<verse number="2">โยธาม​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​อุสซียาห์​พ่อ​ของ​เขาทำ แต่​ก็​ไม่​เหมือน​พ่อ​ของ​เขา​ทั้งหมด คือ​เขา​ไม่​ได้​ล่วงล้ำ​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ประชาชน​ก็​ยังคง​ทำ​ผิด​อยู่​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="3">โยธาม​สร้าง​ประตู​ด้านบน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้นใหม่ และ​ได้​ทำ​การ​ก่อ​สร้าง​มากมาย​ที่​กำแพง​ตรง​เนินเขา​โอเฟล</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​เมือง​หลาย​เมือง​ใน​แถบ​เนินเขา​ของ​ยูดาห์ และ​สร้าง​ป้อม​กับ​หอคอย​ตามป่า</verse>
				<verse number="5">โยธาม​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​ของ​พวก​อัมโมน​และ​สามารถ​เอา​ชนะ​พวกนั้น​ได้ ใน​ปีนั้น ชาว​อัมโมน​ได้​จ่าย​เงิน​หนัก​ประมาณ​สามตันครึ่ง แป้ง​สาลี​และ​ข้าว​บาร์เลย์​อย่าง​ละ​สองล้าน​สองแสน​ลิตร ​ให้​กับ​กษัตริย์​โยธาม พวก​อัมโมน​ได้​นำ​สิ่ง​ของ​จำนวน​เดียวกันนี้​มา​ให้​เขา​อีก​ใน​ปี​ที่​สอง​และ​ปี​ที่​สาม</verse>
				<verse number="6">โยธาม​มี​อำนาจ​มากขึ้น​เรื่อยๆ​เพราะ​เขา​เดิน​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา​อย่าง​ซื่อสัตย์​มั่นคง</verse>
				<verse number="7">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​โยธาม รวมทั้ง​พวก​สงคราม​และ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เขาทำ ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​พงศ์​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="8">เขา​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​และ​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สิบหกปี</verse>
				<verse number="9">โยธาม​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​ของดาวิด และ​อาหัส​ลูกชาย​ของ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">อาหัส​มี​อายุ​ยี่สิบปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สิบหกปี เขา​ไม่​เหมือน​กับ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เขา เขา​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">อาหัส​เจริญ​รอย​ตาม​พวก​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล และ​ยัง​หล่อ​พวก​รูป​เคารพ​ขึ้นมา เพื่อ​สักการะ​บูชา​พระ​บาอัลด้วย</verse>
				<verse number="3">เขา​เผา​เครื่อง​บูชา​ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม และ​เอา​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​ไป​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา เลียน​แบบ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ขยะแขยง​ของ​พวก​ชนชาติ​ทั้งหลาย ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​ตอน​ที่​อิสราเอล​ย้าย​เข้า​มาอยู่</verse>
				<verse number="4">อาหัส​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ตาม​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ตาม​ยอดเขา​และ​ใต้​ต้นไม้​ใบ​ร่ม​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา จึง​มอบ​เขา​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​ชาว​อารัม พวก​ชาว​อารัม​เอาชนะ​เขา​และ​กวาด​ต้อน​ประชาชน​จำนวน​มาก​ไป​เป็น​เชลย​ใน​เมือง​ดามัสกัส พระเจ้า​ยัง​มอบ​อาหัส​ให้​ไป​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​เปคาห์​แห่ง​อิสราเอล ซึ่ง​ได้​ลงมือ​ฆ่า​คน​ของ​เขา​มากมาย</verse>
				<verse number="6">เปคาร์​ลูกชาย​ของ​เรมาลิยาห์ และ​กองทัพ​ของ​เขา​ฆ่า​ทหาร​ยูดาห์​ตาย​ไป​หนึ่งแสน​สองหมื่น​คน​ใน​วันเดียว เพราะ​ยูดาห์​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ศิครี​นักรบ​ผู้กล้า​ชาว​เอฟราอิม​ฆ่า​มาอาเสอาห์​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​อาหัส รวมทั้ง​อัสรีคัม​ที่​เป็น​เจ้าหน้าที่​ดูแล​วัง กับ​เอลคานาห์​ที่​เป็น​ใหญ่​รอง​ลง​มา​จาก​กษัตริย์​อาหัส</verse>
				<verse number="8">กองทัพ​อิสราเอล​จับตัว​ญาติพี่น้อง​ของ​พวกเขา​เอง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์​ไว้​เป็น​จำนวน​สองแสนคน มี​ทั้ง​ผู้หญิง ลูกชาย​ลูกสาว และ​ยัง​ขน​เอา​ข้าวของ​จำนวน​มากมาย​กลับ​ไป​เมือง​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กองทัพ​อิสราเอล​กลับ​มา​ที่​สะมาเรีย ก็​มี​ผู้พูดแทนพระยาห์เวห์​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โอเด็ด​ออก​มา​พบ​กับ​พวกเขา​และ​พูด​ว่า “เพราะ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกท่าน​นับถือ โกรธ​ชาว​ยูดาห์​มาก พระองค์​ถึง​ได้​มอบ​พวก​ยูดาห์​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​พวกท่าน แต่​พวกท่าน​กลับ​สังหาร​หมู่​พวกเขา​ด้วย​ความ​เคียดแค้น​ที่​รู้​ไป​ถึง​สวรรค์</verse>
				<verse number="10">และ​ตอนนี้​พวกท่าน​ยัง​กะ​จะ​เอา​พวก​ผู้ชาย ผู้หญิง​ชาว​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​มา​เป็น​ทาส​ของ​พวกท่านอีก อย่างนี้ ตัวพวกท่าน​เอง​ไม่ใช่​หรือ​ที่​กำลัง​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้​ฟัง​เรา​ให้ดี ให้​ส่ง​พวก​พี่น้องเหล่านี้​ของ​ท่าน​ที่​ท่าน​ได้​จับ​มา​เป็น​เชลย​กลับบ้าน​ของ​พวกเขา​ไปเถิด เพราะ​ความ​โกรธ​ที่​ดุเดือด​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​อยู่​เหนือ​พวกท่านแล้ว”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​ผู้นำ​ใน​เอฟราอิม​บางคน เช่น อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​โยฮานัน เบเรคิยาห์​ลูกชาย​ของ​เมซิลเลโมท เยฮิสคียาห์​ลูกชาย​ของ​ชัลลูม และ​อามาสา​ลูกชาย​ของ​หัดลัย ได้​เข้า​มา​ขวาง​กองทัพ​ที่​เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​สงคราม</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​พูด​ว่า “พวกท่าน​ต้อง​ไม่​เอา​เชลย​พวกนี้​มา​ที่นี่ ไม่​อย่างนั้น​พวกเรา​จะ​ทำ​ผิด​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ หรือ​พวกท่าน​กะ​จะ​เพิ่ม​ความ​ผิดบาป​ของ​พวกเรา​ให้​มาก​ยิ่ง​ขึ้น​ไปอีกหรือ เพราะ​ความผิด​ของ​พวกเรา​ตอนนี้​ก็​ยิ่งใหญ่​อยู่แล้ว และ​ความ​โกรธ​อัน​ดุเดือด​ของ​พระองค์​กำลัง​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พวก​ทหาร​จึง​ปล่อย​พวก​เชลย และ​คืน​ของ​ที่​ยึด​มาได้​ต่อหน้า​พวกเจ้าหน้าที่​และ​คน​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="15">ผู้นำ​ทั้ง​สี่​คนนี้​พา​พวก​เชลยไป และ​เอา​เสื้อผ้า​ที่​ทหาร​อิสราเอล​ยึด​มานั้น​มา​ให้​กับ​พวก​เชลย​ทุกคน​ที่​กำลัง​เปลือยกาย​อยู่​ได้​สวมใส่ พวกเขา​หา​รองเท้าให้ รวมทั้ง​จัดหา​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​มา​ให้กิน และ​ยัง​เอา​น้ำมัน​มา​ทา​รักษา​บาดแผล​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย เชลย​ที่​ร่างกาย​อ่อนแอ​ก็​ให้​ขี่ลาไป แล้ว​พวกเขา​ก็​พา​คน​เหล่านี้​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​พวกเขา​ที่​เยริโค ซึ่ง​เป็น​เมือง​แห่ง​ต้น​ปาล์ม แล้ว​ผู้นำ​ทั้งสี่​คนนี้​ก็​กลับ​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="16">ใน​เวลา​เดียว​กันนั้น พวก​ชาว​เอโดม​มา​โจมตี​ยูดาห์อีก​และ​กวาด​ต้อน​เชลย​ไป ดังนั้น กษัตริย์​อาหัส​จึง​ได้​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="17"></verse>
				<verse number="18">พวก​ชาว​ฟีลิสเตีย​โจมตี​เมือง​ต่างๆ​ที่​ตั้ง​อยู่​แถบ​เชิงเขา​และ​ใน​เนเกบ​ของ​ยูดาห์ พวกเขา​ยึด​เมือง​เบธเชเมช เมือง​อัยยาโลน เมือง​เกเดโรท เมือง​โสโค เมือง​ทิมนาห์​และ​กิมโซ รวมทั้ง​หมู่บ้าน​ที่​อยู่​รอบๆ​เมือง​เหล่านั้นไว้</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ทำให้​ยูดาห์​ต้อง​เจอ​กับ​ปัญหา เพราะ​กษัตริย์​อาหัส​ของ​ยูดาห์​เป็น​ต้นเหตุ เพราะ​เขา​ส่งเสริม​ความ​ชั่วร้าย​ใน​ยูดาห์​และ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ทิกลัท-ปิเลเสอร์​แห่ง​อัสซีเรีย​มา​หา​กษัตริย์​อาหัส แต่​ไม่​ได้​มา​ช่วย​กษัตริย์​อาหัสหรอก แต่​มา​สร้าง​ปัญหาให้</verse>
				<verse number="21">อาหัส​เอา​ของ​มีค่า​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จาก​วัง​กษัตริย์ และ​จาก​พวกเจ้าชาย และ​นำ​มัน​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย แต่​มัน​ก็​ไม่​ได้​นำ​ความ​ช่วยเหลือ​อะไร​มา​ให้​เขาเลย</verse>
				<verse number="22">ใน​ช่วง​ที่​กษัตริย์​อาหัส​เจอ​กับ​ปัญหา​ความ​ยุ่งยากนั้น กษัตริย์​อาหัส​กลับ​ยิ่ง​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​แก่​พวก​พระ​ของ​ดามัสกัส​ที่​เอา​ชนะเขา เพราะ​กษัตริย์​อาหัส​คิด​ว่า “เป็น​เพราะ​พวก​พระ​เหล่านี้​ได้​ช่วยเหลือ​กษัตริย์​ของ​พวก​อารัม เรา​จะ​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​กับ​พวก​พระ​เหล่านี้ เพื่อ​พระ​เหล่านี้​จะ​ได้​มา​ช่วยเหลือ​เรา​ด้วย” แต่​พระ​พวกนี้​กลับ​ทำให้​เขา​และ​ชนชาติ​อิสราเอล​ทั้งหมด​ล่มจม</verse>
				<verse number="24">อาหัส​ได้​รวบรวม​ข้าวของ​เครื่องใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​และ​ขน​พวกมัน​ออก​มา​หมด เขา​ปิด​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ตั้ง​แท่นบูชา​ขึ้น​ตาม​หัว​มุม​ถนน​ทุกเส้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="25">ใน​ทุกๆเมือง​ของ​ยูดาห์ เขา​ก็​สร้าง​สถานที่​นมัสการ​ไว้​มากมาย เพื่อ​เผา​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​กับ​พระ​อื่นๆ​ซึ่ง​เป็น​การ​ยั่วยุ​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาหัส และ​การ​กระทำ​ทั้งหมด​ของเขา ตั้งแต่​ต้น​จนจบ ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศ์กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="27">อาหัส​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม แต่​ไม่​ได้​รวม​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล แล้ว​เฮเซคียาห์​ลูก​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ยี่สิบเก้าปี แม่​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​อาบียาห์​เป็น​ลูกสาว​ของ​เศคาริยาห์</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เหมือน​กับ​ที่​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เขาทำ</verse>
				<verse number="3">ใน​เดือน​ที่หนึ่ง​ของ​ปีแรก​ที่​เฮเซคียาห์​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์ เขา​เปิด​ประตู​ทั้งหลาย​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ซ่อมแซม​ประตู​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">เขา​เรียก​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​ให้​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​ลาน​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="5">และ​พูด​ว่า “ชาว​เลวี ฟัง​ทางนี้ เตรียม​ตัว​ท่าน​และ​วิหารนี้​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ท่าน​ให้​พร้อม​สำหรับ​การ​งาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ ให้​ย้าย​พวก​ของ​ที่​เสื่อม​เสีย​ทั้งหมด​ออก​ไป​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="6">บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ไม่​ซื่อสัตย์ พวกเขา​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา และ​ละทิ้ง​พระองค์ พวกเขา​หัน​หน้า​หนี​ไป​จาก​สถาน​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​พระยาห์เวห์ และ​หัน​หลัง​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ยัง​ปิด​ประตู​ทุกบาน​ที่​ระเบียง​ทางเดิน​และ​ดับ​ตะเกียง​เหล่านั้นลง พวกเขา​ไม่​ยอม​เผา​เครื่อง​หอม​หรือ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ตก​อยู่​บน​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม พระองค์​ทำให้​พวกเขา​กลาย​เป็น​สิ่ง​ที่​น่ากลัว น่า​สยดสยอง และ​น่า​เยาะเย้ย เหมือน​กับ​ที่​พวกท่าน​เห็น​แล้ว​ด้วย​ตา​ของ​พวกท่านเอง</verse>
				<verse number="9">นี่​ก็​เป็น​เหตุ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา ถึง​ได้​ล้ม​ตาย​ลง​ด้วยดาบ และ​ลูกชาย​ลูกสาว​และ​เมีย​ของ​พวกเรา​ถึง​ได้​ถูก​จับ​ตัวไป</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้ เรา​ตั้งใจ​ที่​จะ​ทำ​สัญญา​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล เพื่อ​ความ​โกรธ​อัน​ดุเดือด​ของ​พระองค์​จะได้​หันเห​ไป​จาก​พวกเรา</verse>
				<verse number="11">ลูกๆเอ๋ย อย่า​ได้​เสีย​เวลา​อีกเลย เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​พวกท่าน​ให้​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​และ​รับใช้​พระองค์ คอย​ทำ​พิธี​และ​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับพระองค์”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ชาว​เลวี​เหล่านี้​ก็​เริ่ม​ทำงาน พวก​ที่​มา​จาก​ชาว​โคฮาท​คือ มาฮาท​ลูกชาย​ของ​อามาสัย และ​โยเอล​ลูกชาย​ของ​อาซาริยาห์ พวก​ที่​มา​จาก​ชาว​เมรารี​คือ คีช​ลูกชาย​ของ​อับดี และ​อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เยฮาลเลเลล พวก​ที่​มา​จาก​ชาว​เกอร์โชน​คือ โยอาห์​ลูกชาย​ของ​ศิมมาห์ และ​เอเดน​ลูกชาย​ของ​โยอาห์</verse>
				<verse number="13">พวก​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เอลีซาฟาน​คือ ชิมรี​และ​เยอูเอล พวก​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ​คือ​เศคาริยาห์​และ​มัทธานิยาห์</verse>
				<verse number="14">พวก​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เฮมาน​คือ​เยฮีเอล​และ​ชิเมอี พวก​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เยดูธูน​คือ​เชไมอาห์​และ​อุสซีเอล</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวกเขา​เรียก​ชุมนุม​พวก​พี่น้อง​ของ​เขา และ​ได้​เตรียม​ตัวเอง​ให้​พร้อม​สำหรับ​การงาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​แล้ว พวกเขา​จึง​เข้า​ไป​ชำระ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​บริสุทธิ์​ตาม​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่ง​ไว้ ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">พวก​นักบวช​ได้​เข้า​ไป​ข้าง​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ชำระ​ให้​มัน​บริสุทธิ์ พวกเขา​นำ​ของ​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​มลทิน​ที่​พวกเขา​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​ไป​ไว้​ที่​ลาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวก​ชาว​เลวี​ได้​ขน​ของ​เหล่านี้​ไป​ที่​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="17">พวก​เลวี​ก็​เริ่ม​เตรียม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​การ​งาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ขึ้น​ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง พอ​วัน​ที่แปด​ของ​เดือน​เดียวกัน พวก​เลวี​ก็​เตรียม​มา​จน​ถึง​ที่​ระเบียง​ทางเดิน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ภาย​ใน​อีก​แปดวัน พวกเขา​ก็​เตรียม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​การงาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ จน​ทุกอย่าง​เสร็จสิ้น​ลง​ใน​วัน​ที่สิบหก​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเขา​ก็​ไป​เข้า​พบ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​รายงาน​ว่า “พวกเรา​ได้​ทำให้​วิหาร ของ​พระยาห์เวห์​ทั้งหมด​บริสุทธิ์​แล้ว ทั้ง​แท่นบูชา​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​กับ​เครื่องใช้​ทั้งหมด รวมทั้ง​โต๊ะ​สำหรับ​วาง​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์ กับ​เครื่องใช้​ทั้งหมด​ของ​มัน</verse>
				<verse number="19">พวกเรา​ได้​จัดเตรียม​และ​ทำให้​เครื่องใช้​ทั้งหมด​พร้อม​สำหรับ​การงาน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ เครื่องใช้​เหล่านี้ กษัตริย์​อาหัส​ได้​ย้าย​ออกไป เพราะ​ความ​ไม่ซื่อสัตย์​ของ​เขา​ต่อ​พระยาห์เวห์​ใน​ขณะ​ที่​เขา​เป็น​กษัตริย์​อยู่นั้น ตอนนี้​พวกเรา​ได้​เอา​ของ​เหล่านั้น​กลับ​มา​วาง​ไว้​ต่อหน้า​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">เช้าตรู่​ของ​วัน​ต่อมา กษัตริย์​เฮเซคียาห์​รวบรวม​เจ้าหน้าที่​ใน​เมือง แล้ว​พา​กัน​ขึ้น​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​นำ​วัว​ตัวผู้​เจ็ดตัว แกะ​ตัวผู้​เจ็ดตัว ลูกแกะ​ตัวผู้​เจ็ดตัว​และ​แพะ​ตัวผู้​เจ็ดตัว​ไป​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​สำหรับ​ราชวงศ์นี้ สำหรับ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​สำหรับ​ชาว​ยูดาห์ กษัตริย์​สั่ง​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​ให้​บูชา​สิ่ง​เหล่านี้​บน​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ฆ่า​วัว​ตัวผู้​เหล่านั้น แล้ว​พวก​นักบวช​ก็​เอา​เลือด​ของ​พวกมัน​มา​สาด​ใส่​แท่นบูชา ต่อ​จากนั้น พวกเขา​ก็​ฆ่า​แกะ​ตัวผู้​ทั้งหมด และ​สาด​เลือด​ของ​พวกมัน​ใส่​แท่นบูชา แล้ว​พวกเขา​ก็​ฆ่า​ลูกแกะ​ตัวผู้​แล้ว​สาด​เลือด​ของ​พวกมัน​ใส่​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="23">ส่วน​พวก​แพะ​ตัวผู้​ที่​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ถูก​นำ​ไป​ไว้​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม แล้ว​พวกเขา​ก็​วางมือ​ลง​บน​ตัว​พวกมัน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​นักบวช​ก็​ฆ่า​แพะ​เหล่านั้น และ​ถวาย​เลือด​ของ​พวกมัน​บน​แท่นบูชา เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​ประชาชน​อิสราเอล​ทั้งหมด เพราะ​กษัตริย์​ได้​สั่ง​ให้​มี​การ​เผา​เครื่อง​บูชา​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="25">เฮเซคียาห์​ได้​ให้​ชาว​เลวี​อยู่​ประจำ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ โดย​ให้​ถือ​ฉาบ พิณใหญ่​และ​พิณเล็ก อย่าง​ที่​กษัตริย์​ดาวิด กาด​ที่​เป็น​คน​ของ​กษัตริย์​ที่​เห็น​นิมิต​ได้ และ​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​กำหนดไว้ คำสั่ง​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์​ที่​สั่ง​ผ่าน​ทาง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">ดังนั้นพวก​ชาว​เลวี​จึง​ยืน​อยู่​พร้อม​ด้วย​พวก​เครื่อง​ดนตรี​ของ​ดาวิด และ​พวก​นักบวช​ก็​ถือ​แตร​อยู่</verse>
				<verse number="27">เฮเซคียาห์​ออก​คำสั่ง​ให้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นบูชา เมื่อ​เริ่ม​เผา ก็​เริ่ม​ร้องเพลง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ไปด้วย พร้อมๆ​กับ​การ​เป่า​แตร และ​เล่น​เครื่อง​ดนตรี​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="28">คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด ก็​ก้ม​ลง​กราบ​นมัสการ ใน​ขณะ​ที่​พวก​นักร้อง​ร้องเพลง และ​พวก​คน​เป่า​แตร​ก็​เป่า​แตร​ไป ทุกอย่างนี้​ดำเนิน​ไป​เรื่อยๆ​จนกระทั่ง​การ​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​สิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​การ​บูชา​เสร็จสิ้น​ลงแล้ว กษัตริย์​และ​ทุกๆ​คน​ก็​คุกเข่า​ลง​และ​นมัสการ</verse>
				<verse number="30">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​กับ​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา​สั่ง​ให้​ชาว​เลวี​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ด้วย​บทเพลง​ที่​ดาวิด​และ​อาสาฟ​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​ได้​เขียน​ไว้ พวกเขา​ก็​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ด้วย​ความ​ดีใจ​และ​ก้ม​หัว​ลง​นมัสการ</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เฮเซคียาห์​พูด​ว่า “ตอนนี้​พวกเจ้า​ได้​อุทิศตัว​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​แล้ว ให้​นำ​พวก​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ มา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​กันเถิด” ดังนั้น​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​จึง​ได้​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​และ​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ และ​ทุกๆ​คน​ต่าง​ก็​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ด้วย​ความเต็มใจ</verse>
				<verse number="32">เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​นำ​มานั้น มี​วัว​ตัวผู้​เจ็ดสิบตัว แกะ​ตัวผู้​หนึ่งร้อยตัว และ​ลูกแกะ​ตัวผู้​สองร้อยตัว ของ​เหล่านี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="33">พวก​สัตว์​ที่​ได้​อุทิศ​ให้​เป็น​เครื่อง​สัตวบูชา​รวมแล้ว​มี​วัว​ตัวผู้​หกร้อยตัว แกะ​กับ​แพะ​สามพันตัว</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​นักบวช​ไม่​เพียงพอ​ที่​จะ​มา​ช่วย​กัน​ถลก​หนัง​ของ​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา ดังนั้น พวก​ญาติๆ​เลวี​ที่​เป็น​ผู้ชาย​จึง​มา​ช่วย​พวกเขา​จน​เสร็จ​งาน และ​จน​กว่า​นักบวช​คน​อื่นๆ​จะ​ชำระตัวเอง เพราะ​ใน​การ​ชำระ​ตัว​ชาว​เลวี​จริงจัง​ยิ่งกว่า​พวก​นักบวช</verse>
				<verse number="35">มี​เครื่อง​เผา​บูชา​อย่าง​ล้นเหลือ และ​พวก​ไขมัน​ของ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ที่​มา​กับ​เครื่อง​เผา​บูชาด้วย ดังนั้น​งาน​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ได้รับ​การ​ฟื้นฟู​กลับ​ขึ้น​มา​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="36">เฮเซคียาห์​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด​ต่าง​ก็ดีใจมาก กับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำให้​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ เพราะ​มัน​สำเร็จ​ลง​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เฮเซคียาห์​ส่งข่าวสาร​ไป​ถึง​ชาว​อิสราเอล และ​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด และ​ยัง​เขียน​จดหมาย​ไป​ถึง​ชาว​เอฟราอิม ​และ​ชาว​มนัสเสห์ โดย​เชิญ​พวกเขา​ให้​มา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​มา​ร่วม​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​กับ​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา และ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ตัดสินใจ​ที่​จะ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลด​ปล่อย​ใน​เดือน​ที่​สอง</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ไม่​สามารถ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​ใน​เวลา​ปกติได้ เพราะ​มี​นักบวช​ที่​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว​ไม่​เพียงพอ และ​ประชาชน​ก็​ไม่​ได้​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">ทั้งกษัตริย์​และ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ต่าง​เห็นดี​ด้วย​กับ​แผนการณ์นี้</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ลง​มติ​ให้​ประกาศ​ไป​ทั่ว​อิสราเอล ตั้งแต่​เมือง​เบเออร์เชบา​ไป​จน​ถึง​เมืองดาน เพื่อ​เรียก​ประชาชน​ให้​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​มา​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล มี​ประชาชน​ไม่​กี่​คน​ที่​เคย​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อยนี้​มา​ก่อน ตาม​อย่าง​ที่​กฎ​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​สั่ง​ให้​คน​ส่งข่าว​เดินทาง​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ พร้อม​กับ​จดหมาย​ของ​กษัตริย์​และ​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา จดหมายนี้​มี​ข้อ​ความ​ว่า “ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​อิสราเอลเถิด พระองค์​จะ​หัน​กลับ​มาหา​พวกท่าน​ที่​ยัง​เหลืออยู่ และ​หลบหนี​จาก​พวก​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="7">อย่า​เป็น​เหมือน​บรรพบุรุษ​และ​พวก​พี่น้อง​ของ​พวกท่าน​ที่​ไม่​ยอม​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา พระองค์​จึง​ได้​ทำ​ให้​พวกเขา​กลาย​เป็น​สิ่ง​น่า​สยดสยอง อย่าง​ที่​พวกท่าน​เห็น​แล้วนั้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​ดื้อดึง​เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกท่านเป็น ให้​ยอมฟัง​พระยาห์เวห์ และ​มาถึง​ยัง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ซึ่ง​พระองค์​ได้​ทำให้​ศักดิ์สิทธิ์​ตลอดไป ให้​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน เพื่อ​ว่า​ความ​โกรธ​อัน​ดุเดือด​ของ​พระองค์ จะ​ได้​หันเห​ออก​ไป​จาก​พวกท่าน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​พวกท่าน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​แล้ว คน​ที่​จับ​พวก​พี่น้อง​และ​ลูกๆ​ของ​พวกท่าน​ไป​จะ​เกิด​ความ​สงสาร​พวกเขา และ​พวก​พี่น้อง​เหล่านั้น​จะ​ได้​กลับ​มา​สู่​แผ่นดิน​แห่งนี้ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​นั้น​มี​ความ​เมตตา​กรุณา พระองค์​จะ​ไม่​หัน​หน้า​ไป​จาก​พวกท่าน ถ้า​พวกท่าน​กลับ​มาหา​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​ส่งข่าว​ได้​ออก​จาก​เมืองหนึ่ง​ไป​อีก​เมืองหนึ่ง​ใน​เอฟราอิม​และ​มนัสเสห์ ไป​จน​ถึง​เศบูลุน แต่​ประชาชน​กลับ​ดูถูก​และ​เยาะเย้ย​พวกเขา</verse>
				<verse number="11">อย่างไร​ก็​ตาม คน​บาง​กลุ่ม​ใน​เผ่า​ของ​อาเชอร์ มนัสเสห์​และ​เศบูลุน ก็​ถ่อมตัว​พวกเขาลง และ​เดินทาง​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ใน​ยูดาห์ มือ​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​มา​อยู่​บน​ประชาชน เพื่อ​ทำให้​พวกเขา​เป็น​ใจเดียวกัน ที่จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​และ​พวกเจ้าหน้าที่​ได้​สั่ง​ไว้นั้น​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">ฝูงชน​กลุ่ม​ใหญ่​มาก​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้เชื้อ ใน​เดือน​ที่สอง</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​รื้อ​แท่นบูชา​ทั้งหลาย รวมทั้ง​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม​ของ​พวก​พระ​ปลอม​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ออก​ไป​ทิ้ง​ใน​หุบเขา​ขิดโรน</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ฆ่า​ลูกแกะ​ตัวผู้​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ใน​วัน​ที่​สิบสี่​ของ​เดือน​ที่สอง พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​ต่าง​ก็​รู้สึก​ละอายใจ พวกเขา​จึง​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์ และ​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พวกเขา​ก็​ไป​ทำ​หน้าที่​ตาม​ปกติ​ที่​ได้​กำหนดไว้​ใน​กฏ​ของ​โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า พวก​นักบวช​ได้​ประพรม​เลือด​ที่​ชาว​เลวี​นำ​มาให้</verse>
				<verse number="17">เพราะ​มี​คน​อีก​หลาย​คน​ใน​ฝูงชนนี้​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์ ชาว​เลวี​จึง​ต้อง​ฆ่า​ลูกแกะ​ตัวผู้​ของ​เทศกาล​ปลดปล่อย​สำหรับ​พวก​ที่​ยัง​ไม่​ได้​ผ่าน​พิธี​ชำระ​ล้าง และ​ไม่​สามารถ​ถวาย​ลูกแกะ​ตัวผู้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ได้</verse>
				<verse number="18">ถึง​แม้ว่า​ประชาชน​ส่วน​ใหญ่​ที่​มา​จาก​เผ่า​เอฟราอิม มนัสเสห์ อิสสาคาร์​และ​เศบูลุน ยัง​ไม่​ได้​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์ แต่​พวกเขา​ก็​เข้า​ร่วม​กิน​ใน​เทศกาล​ปลดปล่อยด้วย ซึ่ง​ขัด​กับ​กฎ​ที่​เขียนไว้ แต่​เฮเซคียาห์​ได้​อธิษฐาน​อ้อนวอน​ให้​กับ​พวกเขา​ว่า “ขอ​พระยาห์เวห์​ผู้ทรงดี โปรด​อภัย​ให้​กับ​ทุกๆ​คน</verse>
				<verse number="19">ที่​ตั้ง​จิตตั้งใจ​แสวงหา​พระเจ้า คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เขา ถึงแม้​พวกเขา​จะ​ยัง​ไม่​บริสุทธิ์​ตาม​กฎ​ทั้งหลาย​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์นี้​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="20">และ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้ยิน​เฮเซคียาห์​และ​ให้​อภัย​กับ​ประชาชน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="21">ชาว​อิสราเอล​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปังไร้เชื้อ เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน​ด้วย​ความ​รื่นเริง​ยินดี ใน​ขณะ​ที่​ชาว​เลวี​และ​พวก​นักบวช​ร้องเพลง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ทุกๆวัน คลอ​ไป​กับ​การ​เล่น​เครื่อง​ดนตรี​เพื่อ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">เฮเซคียาห์​พูด​ให้กำลังใจ​กับ​ชาว​เลวี​ทั้งหมด ผู้ที่​มี​ความ​เข้าใจ​เป็น​อย่าง​ดี​ใน​งาน​รับใช้​พระยาห์เวห์ เพราะ​ใน​ช่วง​เจ็ด​วันนั้น พวกเขา​ได้​กิน​จาก​ส่วนแบ่ง​ที่​เป็น​ของ​พวกเขา และ​ได้​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา และ​ได้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">แล้ว​คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด ต่าง​ก็​เห็นด้วย​ที่​จะ​ฉลอง​งาน​เทศกาล​ต่อ​ไป​อีก​เจ็ดวัน ดังนั้น พวกเขา​จึง​ฉลอง​กัน​ต่อ​อีก​เจ็ดวัน​อย่าง​สนุก​สนาน</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ได้​จัดหา​วัว​ตัวผู้​หนึ่งพันตัว และ​แกะ​กับ​แพะ​เจ็ดพันตัว​มา​ให้​กับ​คน​ใน​ที่​ชุมนุม และ​พวกเจ้าหน้าที่​ก็​ได้​จัดหา​วัว​ตัวผู้​หนึ่งพันตัว และ​แกะ​กับ​แพะ​หนึ่งหมื่นตัว​มา​ให้​เหมือนกัน มี​พวก​นักบวช​หลายคน​ได้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์แล้ว</verse>
				<verse number="25">คน​ใน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์ พร้อมทั้ง​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​และ​คน​ทั้งหมด​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​จาก​ทั่วทั้ง​อิสราเอล รวมทั้ง​พวก​ชาว​ต่างชาติ​ที่​มา​จาก​อิสราเอล​และ​พวก​ที่​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์ ต่าง​ก็​พากัน​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​สนุก​สนาน​กัน​อย่าง​มาก​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพราะ​ตั้งแต่​ยุค​ของ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล​เป็น​ต้นมา ยัง​ไม่​เคย​มี​เหตุการณ์​อย่างนี้​มา​ก่อน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="27">พวก​นักบวช​กับ​ชาว​เลวี​ยืน​ให้​พร​ประชาชน และ​พระเจ้า​ก็​ได้ยิน​พวกเขา เพราะ​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวกเขา​ไป​ถึง​สวรรค์​ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​พระองค์​อาศัยอยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เมื่อ​งาน​เฉลิม​ฉลอง​สิ้นสุดลง ชาว​อิสราเอล​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ต่าง​ก็​ออก​ไป​ยัง​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ แล้ว​พวกเขา​ก็​ไป​ทุบ​รูปปั้น​หิน​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​จน​แตก​ละเอียด และ​ไป​โค่น​พวก​เสา​ของ​พระ​อาเชราห์ลง พวกเขา​ทำลาย​สถานที่​นมัสการ​ต่างๆ​และ​บรรดา​แท่นบูชา​ที่​มี​อยู่​ทั่วทั้ง​ยูดาห์​และ​เบนยามิน รวมทั้ง​ใน​เอฟราอิม​และ​ใน​มนัสเสห์ด้วย หลังจาก​ที่​พวกเขา​ได้​ทำลาย​พวกมัน​ทิ้ง​จน​หมดแล้ว ชาว​อิสราเอล​ก็​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​เมือง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์​แบ่ง​พวก​นักบวช​กับ​ชาว​เลวี​ออก​เป็น​กลุ่มๆ​ตาม​หน้าที่​ของ​พวกเขา​ใน​ฐานะ​นักบวช​และ​ชาว​เลวี เพื่อ​คอย​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา คอย​ทำพิธี​เพื่อ​ขอบคุณ​และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​อยู่​ตาม​ประตู​ของ​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ได้​ให้​สัตว์​ของ​กษัตริย์เอง สำหรับ​ใช้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ใน​ตอนเช้า​และ​ตอนเย็น และ​ให้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ใน​วันหยุด​ทางศาสนา​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">เฮเซคียาห์​สั่ง​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ให้​แบ่ง​ผลผลิต​และ​สิ่งของ​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี เพื่อ​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​จะ​ได้​อุทิศ​ตัวเอง​อย่างเต็มที่ เพื่อ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​พวกเขาทำ</verse>
				<verse number="5">ทันที​ที่​คำสั่งนี้​ออก​มา ชาว​อิสราเอล​ก็​ได้​มอบ​พืชผล​ชุด​แรก เหล้าองุ่นใหม่ น้ำมัน​และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้ และ​ผลผลิต​ทั้งหมด​จาก​ทุ่งนา​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​อย่าง​มากมาย พวกเขา​ได้​แบ่ง​ของ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่างมา</verse>
				<verse number="6">พวก​คน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ ได้​นำ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ฝูง​วัว​และ​แพะ​แกะ รวมทั้ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ผลผลิต​ของ​เขา​ให้​เป็น​ของขวัญ​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา มา​ให้​กับ​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​เป็น​กอง​พะเนิน</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​เริ่ม​ทำ​สิ่งนี้​ใน​เดือน​ที่สาม​และ​สิ้นสุด​ใน​เดือน​ที่เจ็ด</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เฮเซคียาห์​กับ​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา​มา​เห็น​กอง​ของ​เหล่านี้ พวกเขา​ก็​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​อวยพร​ให้​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">เฮเซคียาห์​ถาม​พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​เกี่ยวกับ​กอง​ของ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="10">อาซาริยาห์​หัวหน้า​นักบวช​จาก​ครอบครัว​ของ​ศาโดก​ตอบ​ว่า “เป็น​เพราะ​ประชาชน​เริ่ม​ที่​จะ​เอา​ของขวัญ​เหล่านี้​มา​ให้​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเรา​จึง​มี​พอกิน​และ​มี​เหลือ​ให้​กับ​คนอื่น เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​ให้​กับ​ประชาชน​ของ​พระองค์ จึง​มี​ของ​เหล่านี้​มากมาย​จน​ล้นเหลือ”</verse>
				<verse number="11">เฮเซคียาห์​สั่ง​ให้​พวก​นักบวช​เตรียม​ห้อง​เก็บ​ของ​ไว้​ให้​พร้อม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​ก็​เตรียม​ห้อง​ไว้​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวก​นักบวช​ก็​นำ​ของขวัญ​เหล่านี้​เข้า​ไป​เก็บ​ไว้​อย่าง​ซื่อสัตย์ ของพวกนี้​เป็น​ส่วน​แบ่ง​ที่​คน​นำ​มา​ถวาย คือ​หนึ่ง​ใน​สิบ​ของ​ผลผลิต​ของ​พวกเขา โคนานิยาห์​ชาว​เลวี​ทำ​หน้าที่​ดูแล​ของ​เหล่านี้ และ​ชิเมอี​น้องชาย​ของ​เขา​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​รองลงมา</verse>
				<verse number="13">โคนานิยาห์​กับ​ชิเมอี​น้องชาย​ของ​เขา เป็น​ผู้​ควบคุม​ดูแล​คน​เหล่านี้ คือ เยฮีเอล อาซาซิยาห์ นาหัท อาสาเฮล เยรีโมท โยซาบาด เอลีเอล อิสมาคิยาห์ มาฮาท​และ​เบไนยาห์ กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​อาซาริยาห์​ที่​เป็น​เจ้าหน้าที่​ดูแล​วิหาร​ของ​พระเจ้า เป็น​ผู้​เลือก​คน​เหล่านี้​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">โคเร​ลูกชาย​ของ​อิมนาห์​ชาว​เลวี เป็น​ผู้​ดูแล​ประตู​ฝั่ง​ตะวันออก เขา​ทำ​หน้าที่​ดูแล​เครื่อง​บูชา​ที่​ผู้คน​สมัครใจ​เอา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์เอง และ​เขา​ก็​ยัง​รับผิดชอบ​ใน​การ​แจกของ​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​และ​ของขวัญ​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">เอเดน มินยามิน เยชูอา เชไมอาห์ อามาริยาห์ เชคานิยาห์ เป็น​ผู้ช่วย​ของ​โคเร คน​พวกนี้​รับใช้​อย่าง​สัตย์ซื่อ​ใน​หัวเมือง​ต่างๆ​ที่​พวก​นักบวช​อาศัยอยู่ พวกเขา​ก็​แจกของ​ให้​กับ​พี่น้อง​ของ​เขา​ตาม​กลุ่ม​ต่างๆ​ของ​พวกเขา แจก​ให้​กับ​ทั้ง​คน​หนุ่ม​และ​คน​แก่​เท่ากัน</verse>
				<verse number="16">ผู้ชาย​เหล่านี้​ยัง​แจกของ​ที่​เก็บ​มานี้​ให้​กับ​ผู้ชาย​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สาม​ปี​ขึ้นไป ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​รายชื่อ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เลวี คือ​ทุกคน​ที่​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​ทำเวร​ตาม​หน้าที่​ประจำ​วัน ที่​ได้รับ​มอบหมาย​และ​ตาม​กลุ่ม​เวร​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">นักบวช​ก็​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ของ​เขา​จาก​ของ​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​พระยาห์เวห์ ตาม​ครอบครัว​ที่​ได้​ลง​ทะเบียน​ไว้​ตาม​รายชื่อ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เลวี คน​เลวี​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป​ก็​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ของ​เขา​ตาม​กลุ่ม​และ​ความ​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="18">ลูก​เล็กๆ​ของ​เลวี เมีย และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของเขา ก็​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่งด้วย เลวี​ทุกคน​ที่​มี​รายชื่อ​อยู่​ใน​ประวัติ​ครอบครัว​เลวี​ก็​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่งนี้ เพราะ​พวกเขา​สัตย์ซื่อ​ที่​จะ​รักษา​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์ และ​พร้อม​ที่​จะ​รับใช้</verse>
				<verse number="19">ลูกหลาน​ของ​อาโรน​บางคน คือ​พวก​นักบวช มี​ไร่นา​อยู่​ใกล้​เมือง​ต่างๆ​ที่​พวก​เลวี​อาศัยอยู่ และ​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​บางคน​ก็​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง แต่​ละ​เมือง​เหล่านี้​ก็​จะ​มี​การ​เลือก​ชื่อ​พวก​ผู้ชาย​ขึ้นมา เพื่อ​แบ่ง​ของ​ที่​เก็บ​รวบรวม​มานี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของ​อาโรน และ​แบ่ง​ให้​กับ​พวก​ผู้ชาย​และ​คน​ที่​มี​รายชื่อ​ใน​ประวัติ​ครอบครัว​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="20">อย่างนี้ กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ก็​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​เหล่านั้น​ใน​ยูดาห์ เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี ถูกต้อง​และ​สัตย์ซื่อ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเขา</verse>
				<verse number="21">งาน​ทุกอย่าง​ที่​เขา​เริ่ม​ก็​สำเร็จ​ด้วยดี ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​การรับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​การ​เชื่อฟัง​กฎ​และ​คำสั่ง​ต่างๆ​และ​การ​ติดตาม​พระเจ้า​ของเขา เฮเซคียาห์​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​ด้วย​สิ้นสุดใจ​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​เหล่านั้น​และ​สิ่ง​ทั้งหลาย​ที่​เฮเซคียาห์​ทำ​ด้วย​ความซื่อสัตย์​แล้ว กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ยก​ทัพ​มา​บุก​ยูดาห์ เขา​ล้อม​เมือง​ต่างๆ​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการไว้ โดย​คิด​ที่​จะ​ตี​เมือง​เหล่านั้น​มา​เป็น​ของเขา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เฮเซคียาห์​รู้​ว่า​เซนนาเคอริบ​บุก​เข้า​มา กะ​จะ​สู้รบ​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">เฮเซคียาห์​ก็​ปรึกษา​กับ​พวกเจ้าหน้าที่​และ​พวก​ทหาร​ของเขา เกี่ยวกับ​การ​กั้น​น้ำ​ไม่​ให้​ไหล​ออก​จาก​ตาน้ำ​ที่​อยู่​นอก​เมือง แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​ช่วยเหลือ​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="4">คน​จำนวน​มาก​มา​ชุมนุมกัน​และ​พวกเขา​ก็​ช่วย​กัน​ปิด​ตาน้ำ​ทั้งหมด​และ​ปิด​ลำธาร​ที่​ไหล​ผ่าน​แผ่นดิน​แห่งนั้น พวกเขา​พูด​ว่า “เมื่อ​พวก​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​บุก​เข้ามา เรื่อง​อะไร​จะ​ให้​พวกมัน​มา​เจอ​กับ​น้ำ​มากมาย”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​ทำงาน​อย่าง​หนัก​ใน​การ​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​แตก​ร้าว​ของ​กำแพง​และ​หอคอย เขา​สร้าง​กำแพง​ด้านนอก​ขึ้น​อีก​ชั้นหนึ่ง และ​ได้​เสริม​ที่มั่น​บน​ที่​ลาดชัน​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​เก่า​ให้​แข็งแรง​มากขึ้น เขา​ยัง​ทำ​อาวุธ​และ​โล่​ขึ้น​อีก​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​หน้าที่​ทาง​ทหาร​ขึ้น​เหนือ​ประชาชน และ​เรียก​ประชุม​พวกเขา​พร้อม​กัน​ที่​ลาน​ตรง​ประตู​เมือง และ​พูด​ปลุกใจ​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="7">“ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญไว้ อย่า​กลัว​หรือ​ท้อแท้​ต่อ​กษัตริย์​อัสซีเรีย หรือ​ต่อ​กองทัพ​ขนาด​ใหญ่​ที่​มา​กับ​เขาเลย เพราะ​ผู้ที่​อยู่​ฝ่าย​เรานั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​ผู้ที่​อยู่​ฝ่ายเขา</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่​อยู่​กับ​เขา​เป็น​เพียง​ทหาร​ที่​มี​เลือดเนื้อ แต่​ผู้ที่​อยู่​กับ​พวกเรา​คือ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พระองค์​จะ​ช่วยเหลือ​พวกเรา และ​จะ​ต่อสู้​ให้​กับ​พวกเรา” ดังนั้น​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์​ก็​ทำ​ให้​ประชาชน​มี​กำลังใจ​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">ต่อมา ขณะ​ที่​กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​ของ​อัสซีเรีย​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เขา​กำลัง​ล้อม​เมือง​ลาคีช​อยู่ เขา​ได้​ส่ง​พวกเจ้าหน้าที่​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม พร้อม​กับ​ข้อความ​สำหรับ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​ที่​อยู่​ที่นั่น​ว่า</verse>
				<verse number="10">“กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​ของ​อัสซีเรีย​พูด​อย่างนี้​ว่า พวกเจ้า​กำลัง​พึ่งพิง​อะไร​หรือ ถึง​ยัง​คอยรับ​การ​โจมตี​ของ​เรา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​เฮเซคียาห์​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​จะ​ช่วยเหลือ​พวกเรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย’ เขา​กำลัง​ชักจูง​ให้​พวกเจ้า​หลงผิดไป และ​มอบ​พวกเจ้า​ให้​ไป​ตาย​เพราะ​ขาด​อาหาร​และ​น้ำ​ดื่ม</verse>
				<verse number="12">ก็​ตัว​เฮเซคียาห์​เอง​ไม่ใช่หรือ ที่​รื้อ​พวก​สถาน​นมัสการ และ​แท่นบูชา​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์นั้น​ทิ้งไป และ​ได้​พูด​กับ​ชาว​เมือง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘พวกท่าน​ต้อง​นมัสการ​และ​เผา​เครื่อง​หอม​บน​แท่นบูชานี้​เพียง​แท่นเดียว’</verse>
				<verse number="13">พวกเจ้า​ก็​รู้​อยู่แล้ว​นี่​ว่า​เรา​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​จัดการ​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ของ​แผ่นดิน​อื่นๆ​ยังไงบ้าง พวก​พระ​ของ​ชนชาติ​เหล่านั้น สามารถ​ช่วย​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="14">บรรพบุรุษ​เรา​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​เหล่านั้น ไม่​มี​พระ​ของ​ชนชาติ​ไหน​สามารถ​ช่วยเหลือ​ประชาชน​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​เรา​ได้เลย แล้ว​พวกเจ้าคิด​ว่า พระ​ของ​พวกเจ้า​จะ​ช่วยเหลือ​พวกเจ้า ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​เรา​ได้หรือ</verse>
				<verse number="15">ตอนนี้ อย่า​ปล่อย​ให้​เฮเซคียาห์​หลอกลวง​พวกเจ้า หรือ​ชักนำ​พวกเจ้า​ให้​หลงผิด​ไป​อย่างนี้ อย่า​ไป​เชื่อเขา เพราะ​ไม่​เคย​มี​พระ​ของ​ชนชาติ​ไหน​หรือ​อาณาจักร​ไหน​ที่​สามารถ​ช่วยเหลือ​ประชาชน​ของมัน ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา หรือ​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​บรรพบุรุษ​เรา อย่า​คิดนะ​ว่า​พระ​ของ​เจ้า​จะ​สามารถ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา​ไปได้”</verse>
				<verse number="16">พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เซนนาเคอริบ​ได้​พูด​ดูถูก​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​พระเจ้า และ​ต่อ​เฮเซคียาห์​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​อัสซีเรีย​ยัง​เขียน​จดหมาย​หมิ่นประมาท​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล และ​พูด​ต่อต้าน​พระองค์​ว่า “พวกพระ​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​ใน​แผ่นดิน​อื่นๆ​ไม่​ได้​ช่วยกู้​ประชาชน​ของ​พวกมัน ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา พระ​ของ​เฮเซคียาห์​ก็​จะ​ไม่​ช่วยกู้​ประชาชน​ของ​มัน​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เรา​เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​ตะโกนเสียง​ดัง​ใส่​ประชาชน​ของ​เยรูซาเล็ม​ที่​อยู่​บน​กำแพง พวกเขา​พูด​เป็น​ภาษา​ฮีบรู เพื่อ​คน​เยรูซาเล็ม​จะ​ได้​เข้าใจ แล้ว​ตกใจกลัว และ​หวั่นไหว จะ​ได้​ยึดเอา​เมืองได้</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​พูด​ดูถูก​พระเจ้า​ของ​เยรูซาเล็ม อย่าง​กับ​ว่า​พระองค์​เป็น​เหมือน​พวก​พระ​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​ใน​โลก​ซึ่ง​มนุษย์​เป็น​คน​สร้าง​ขึ้น​กับมือ</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​เฮเซคียาห์​กับ​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ลูกชาย​ของ​อามอส​อธิษฐาน​ต่อ​สวรรค์​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="21">และ​พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง มา​ทำลาย​พวก​นักรบ พวก​ผู้นำ​และ​พวกเจ้าหน้าที่​ทั้งหมด​ใน​ค่าย​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ดังนั้น​เขา​จึง​ต้อง​ถอยทัพ​กลับ​แผ่นดิน​ของ​เขา​ด้วย​ความ​อับอาย​ขายหน้า และ​เมื่อ​เขา​เข้า​ไป​ใน​วัด​ของ​พระ​ของ​เขา พวก​ลูกชาย​บางคน​ของ​เขา​ก็​เอา​ดาบ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​ได้​ช่วย​เฮเซคียาห์​และ​ประชาชน​ชาว​เยรูซาเล็ม ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​เซนนาเคอริบ​ของ​อัสซีเรีย และ​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​เขาด้วย พระองค์​ให้​เขา​พัก​จาก​การ​สู้รบ​รอบด้าน</verse>
				<verse number="23">มี​คน​หลาย​คน​นำ​เครื่อง​บูชา​มากมาย​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​นำ​ของขวัญ​ที่​มี​ค่า​หลาย​อย่าง​มา​ให้​กับ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์ ตั้งแต่นั้น​มา ชนชาติ​อื่นๆ​ทั้งหมด​ก็​ให้​ความ​เคารพ​นับถือ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="24">ต่อมา​เฮเซคียาห์​ป่วย​และ​ใกล้​ตาย เขา​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ตอบ​เขา​และ​ให้​ลางดี​กับ​เขา​อย่างหนึ่ง</verse>
				<verse number="25">แต่​ใจ​ของ​เฮเซคียาห์​เย่อหยิ่ง และ​ไม่​ระลึก​ถึง​บุญคุณ​ของ​พระเจ้า​ที่​มี​ต่อเขา ดังนั้น​ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ตก​มา​ที่​ตัว​เขา​และ​ที่​ชาว​ยูดาห์​กับ​ชาว​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​ได้​สำนึกผิด​ใน​ความ​เย่อหยิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ใจ​เขา ประชาชน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​เหมือน​กัน ดังนั้น ความ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จึง​ไม่​ได้​ตกลง​มา​บน​พวกเขา​ใน​ช่วง​ที่​เฮเซคียาห์​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="27">เฮเซคียาห์​มี​ทรัพย์สิน​และ​เกียรติยศ​มากมาย เขา​สร้าง​คลัง​เก็บ​สมบัติ​ของ​เขา​เพื่อ​ใส่​เงิน ทองคำ​และ​พลอย​มีค่า​ทั้งหลาย รวมทั้ง​เครื่องเทศ โล่​กับ​ของ​มีค่า​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="28">เขา​ยัง​สร้าง​โรง​เก็บ​ข้าว เหล้าองุ่นใหม่​และ​น้ำมัน และ​เขา​ทำ​คอกสัตว์​ให้​กับ​ฝูง​วัว​นานาชนิด และ​ฝูง​แพะแกะ</verse>
				<verse number="29">เขา​สร้าง​หมู่บ้าน​หลายแห่ง และ​มี​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​จำนวน​มากมาย​มหาศาล เพราะ​พระเจ้า​ทำให้​เขา​ร่ำรวยมาก</verse>
				<verse number="30">เฮเซคียาห์​เป็น​ผู้ที่​กั้น​ทางน้ำ​ด้านบน​ของ​บ่อน้ำ​กิโฮน และ​เปลี่ยน​เส้นทาง​ให้​น้ำ​ไหล​ลง​ไป​ทาง​ด้าน​ตะวันตก​ของ​เมือง​ของดาวิด เขา​ประสบ​ความสำเร็จ​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ลงมือทำ</verse>
				<verse number="31">ครั้งหนึ่ง พวก​ผู้นำ​ของ​บาบิโลน​ส่ง​ทูต​มา​ถาม​เขา​เกี่ยวกับ​หมายสำคัญ​อัน​มหัศจรรย์​ที่​ได้​เกิดขึ้น​บน​แผ่นดิน​แห่งนี้ พระเจ้า​ปล่อย​ให้​เขา​ทำ​ตาม​ใจตัวเอง​เพื่อ​ทดสอบ​เขา​และ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​รู้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ของเขา</verse>
				<verse number="32">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​เฮเซคียาห์​และ​ความดี​ที่​เขา​ทำ​ไว้นั้น​ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศ์​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​และ​อิสราเอล ใน​ส่วน​ที่​เป็น​นิมิต​ของ​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามอส</verse>
				<verse number="33">เฮเซคียาห์​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ที่​เนินเขา​อัน​เป็น​ที่ตั้ง​หลุม​ฝังศพ​ของ​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด ชาว​ยูดาห์​และ​ประชาชน​ของ​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด​ให้​เกียรติ​กับ​เขา​เมื่อ​เขา​ตาย และ​มนัสเสห์​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">มนัสเสห์​มี​อายุ​สิบสอง​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เวลา​ห้าสิบห้าปี</verse>
				<verse number="2">มนัสเสห์​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​สะอิดสะเอียน​ต่างๆ​เหมือน​กับ​ที่​ชนชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ขับ​ไล่​ออก​ไป​ตอน​ที่​อิสราเอล​ย้าย​เข้า​มา​ใน​แผ่นดินนี้​ได้ทำ</verse>
				<verse number="3">มนัสเสห์​สร้าง​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​ขึ้น​มา​ใหม่ ที่​เฮเซคียาห์​พ่อ​ของ​เขา​เคย​พัง​ทิ้ง​ไปแล้ว เขา​ยัง​ได้​ตั้ง​แท่นบูชา​ทั้งหลาย​ให้​กับ​พวก​พระ​บาอัล และ​สร้าง​พวกเสา​ของ​พระ​อาเชราห์ขึ้น เขา​กราบ​ไหว้​ดวงดาว​ทั้งหลาย​บน​ท้องฟ้า​และ​รับใช้​พวกมัน</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​พวก​แท่นบูชา​ให้​กับ​พวก​พระ​ต่างชาติ​ขึ้น​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​พูด​ไว้​ว่า “ชื่อ​ของ​เรา​จะ​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="5">มนัสเสห์​ยัง​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​สองแท่น​ให้​กับ​ดวงดาว​ทั้งหลาย​ตรง​ลาน​ทั้งสอง​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขา​เอา​พวก​ลูกชาย​ของ​เขา​มา​เผา​ไฟ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ใน​หุบเขา​เบนฮินโนม เขา​ร่าย​เวทมนตร์​คาถา ดู​หมอ และ​ทำ​ไสยศาสตร์ เขา​ไป​ปรึกษา​กับ​พวก​คน​ทรงเจ้า​และ​พวก​หมอผี เขา​ทำ​ความ​ชั่ว​มากมาย​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​ยั่วยุ​ให้​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="7">เขา​ให้​คน​แกะสลัก​รูป​เคารพขึ้น​และ​นำ​ไป​วางไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า ที่​พระเจ้า​เคย​พูด​ไว้​กับ​ดาวิด​และ​ซาโลมอน​ลูก​ของ​ดาวิด​ว่า “ใน​วิหาร​แห่งนี้​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ที่​เรา​ได้​เลือก​ออก​มา​จาก​เผ่า​ทั้งหมด​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล เรา​จะ​วาง​ชื่อ​ของ​เรา​ไว้​ที่นี่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">ถ้า​พวกเขา​เพียง​แต่​ระมัดระวัง​ที่​จะ​ทำตาม​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​พวกเขาไว้ และ​รักษากฎ พวก​ข้อบังคับ และ​กฎเกณฑ์​ต่างๆ​ที่​เรา​ให้ไว้​ผ่านทาง​โมเสส เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำ​ให้​พวก​อิสราเอล​ต้องเดิน​เร่ร่อน​พเนจร​อีก​ต่อ​ไป​จาก​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="9">แต่​มนัสเสห์​นำ​ชาว​ยูดาห์​และ​ประชาชน​ชาว​เยรูซาเล็ม​ไป​ใน​ทาง​ที่ผิด พวกเขา​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ยิ่งกว่า​พวก​ชนชาติ​เหล่านั้น​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำลาย​ลง​ไป​ตอน​ที่​ชาว​อิสราเอล​ย้าย​เข้า​มา​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​มนัสเสห์​และ​ประชาชน​ของเขา แต่​พวกเขา​ไม่​สนใจ​ฟัง</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​นำ​พวก​แม่ทัพ​ของ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย มา​สู้รบ​กับ​พวกเขา และ​จับ​ตัว​มนัสเสห์​ไว้​เป็น​เชลย พวกเขา​เอา​ห่วง​ใส่​จมูก​ของ​มนัสเสห์​ไว้​และ​ล่าม​เขา​ไว้​ด้วย​โซ่​ตรวน​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เอา​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​มนัสเสห์​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก เขา​ก็​ร้องขอ​ความ​เมตตา​จาก​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา และ​ได้​ถ่อมตัว​ลง​อย่าง​มาก​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​เปลี่ยนใจ​เพราะ​สงสารเขา แล้ว​พระองค์​ได้​ฟัง​คำ​ร้องขอ​ของเขา พระองค์​จึง​นำ​เขา​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​กลับ​สู่​อาณาจักร​ของ​เขา แล้ว​มนัสเสห์​ก็​ได้​รู้​ว่า พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า​ที่​แท้จริง</verse>
				<verse number="14">ต่อมา​ภายหลัง เขา​สร้าง​กำแพง​ด้านนอก​เมือง​ของ​ดาวิด กำแพงนี้​ยาว​ไป​ทาง​ตะวันตก​ของ​บ่อน้ำ​กิโฮน​ที่​อยู่​ใน​หุบเขา ทอด​ยาว​ไป​จน​ถึง​ทางเข้า​ประตู​ปลา​และ​ล้อมรอบ​เนินเขา​โอเฟล เขา​ได้​ต่อเติม​กำแพงนี้​สูงขึ้น​มาก เขา​จัดวาง​กำลัง​พวก​แม่ทัพ​ไว้​ประจำ​ตาม​เมือง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="15">เขา​ได้​กำจัด​พวก​รูปปั้น​พระ​ต่างชาติ​และ​ย้าย​รูปปั้น​ออก​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​ขน​พวก​แท่นบูชา​ที่​เขา​เคย​สร้าง​ไว้​บน​เนินเขา​ของ​วิหาร​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ออก​ไป​ทิ้ง​ที่​นอกเมือง</verse>
				<verse number="16">มนัสเสห์​ได้​ซ่อมแซม​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​ขอบคุณ​บน​แท่นบูชานั้น เขา​บอก​ให้​ชาว​ยูดาห์​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">แต่​ประชาชน​ก็​ยังคง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​พวกเขา​ตาม​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​เหมือนเดิม แต่​คราวนี้​พวกเขา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​มนัสเสห์ รวมทั้ง​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา​ต่อ​พระเจ้า​ของเขา และ​คำพูด​ของ​พวก​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​ที่​พูด​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​ถูก​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ประวัติ​ของ​พงศ์​กษัตริย์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">คำ​อธิษฐาน​ของเขา และ​การ​ที่​พระเจ้า​เปลี่ยนใจ​เพราะ​คำ​วิงวอน​ของ​เขา รวมทั้ง​ความ​บาป​และ​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ทั้งหมด​ที่​เขา​ได้​ทำไป ตลอด​จน​สถานที่​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​สร้าง​สถาน​นมัสการ และ​จัดตั้ง​พวก​เสา​ให้​กับ​พระ​อาเชราห์ และ​พวก​รูปเคารพ​ต่างๆ​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ถ่อม​ตัวเอง ทุกสิ่ง​ทุกอย่างนี้​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​บันทึก​ของ​พวก​ผู้ที่​เห็น​นิมิต</verse>
				<verse number="20">มนัสเสห์​ตายไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​วัง​ของ​เขาเอง และ​อาโมน​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​สืบต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="21">อาโมน​มี​อายุ​ยี่สิบสอง​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สองปี</verse>
				<verse number="22">เขา​ทำ​ความ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​ที่​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขาทำ อาโมน​กราบไหว้​และ​ถวาย​เครื่อง​สัตวบูชา​ให้​กับ​พวก​รูป​เคารพ​ที่​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขา​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="23">อาโมน​ไม่ได้​ถ่อมตัว​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เหมือน​กับ​ที่​มนัสเสห์​พ่อ​ของ​เขา​ถ่อมตัวลง แต่​อาโมน​กลับ​ยิ่ง​ทำ​บาป​เพิ่ม​มากขึ้น</verse>
				<verse number="24">พวก​ข้าราชการ​ของ​อาโมน​รวมหัว​กัน​ต่อต้านเขา และ​ลอบ​ฆ่า​เขา​ใน​วัง​ของเขา</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ประชาชน​ใน​แผ่นดินนั้น​ก็​ฆ่า​พวก​ที่​รวมหัวกัน​ฆ่า​กษัตริย์​อาโมน และ​พวกเขา​ก็​ยก​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาโมน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อจาก​พ่อ​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">โยสิยาห์​มี​อายุ​แปดปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สามสิบเอ็ดปี</verse>
				<verse number="2">เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เดินตาม​ทาง​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของเขา โยสิยาห์​ไม่​ออก​นอกลู่​นอกทาง​เลย​แม้แต่​นิดเดียว</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่แปด​ที่​โยสิยาห์​ปกครองนั้น ใน​ขณะ​ที่​เขา​ยัง​เป็น​เด็ก​หนุ่มมาก เขา​เริ่ม​ค้นหา​พระเจ้า​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของเขา ใน​ปี​ที่​สิบสอง​ที่​เขา​ปกครองนั้น เขา​เริ่ม​กวาด​ล้าง​พวก​สถาน​นมัสการ พวก​เสา​สำหรับ​พระ​อาเชราห์ พวก​รูป​เคารพ​แกะสลัก และ​รูป​หล่อ​ทั้งหลาย​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">เขา​สั่ง​ให้​ทำลาย​พวก​แท่นบูชา​ของ​พวก​พระ​บาอัล ตัด​พวก​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ที่​อยู่​ใน​ที่​เหล่านั้น​ออก​เป็น​ชิ้นๆ และ​ทุบ​พวก​เสา​สำหรับ​พระ​อาเชราห์ พวก​รูป​เคารพ​และ​พวก​รูปปั้น​จน​แตก​ละเอียด เขา​เอา​พวก​เศษ​ที่​แตก​ละเอียด​เหล่านี้​ไป​โปรย​บน​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวก​ที่​เคย​ถวาย​สัตวบูชา​ให้​กับ​สิ่งเหล่านี้</verse>
				<verse number="5">เขา​เผา​กระดูก​ของ​พวก​นักบวช​บน​แท่นบูชา​ของ​พวกเขาเอง และ​อย่างนี้​เอง เขา​ก็​ชำระ​ล้าง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​มนัสเสห์ เอฟราอิม​และ​สิเมโอน ไป​จน​ถึง​นัฟทาลี​และ​ใน​ซาก​เมือง​ทั้งหลาย​รอบๆ​เมือง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​รื้อ​ทำลาย​พวก​แท่นบูชา​และ​พวก​เสา​สำหรับ​พระ​อาเชราห์ลง และ​ได้​บดขยี้​พวก​รูป​เคารพ​จน​เป็น​ผุยผง เขา​ยัง​ตัด​พวก​แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ทั่วทั้ง​อิสราเอล​ออก​เป็น​ชิ้นๆ แล้ว​เขา​จึง​กลับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">ใน​ปี​ที่​สิบแปด​ที่​โยสิยาห์​ปกครอง โยสิยาห์​ส่ง​ชาฟาน​ลูกชาย​ของ​อาซาลิยาห์​และ​มาอาเสอาห์​เจ้าเมือง พร้อม​กับ​โยอาห์​ผู้​จดบันทึก​ลูกชาย​ของ​โยอาฮาส ให้​ไป​ซ่อมแซม​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เขา เพื่อ​เป็น​การ​ชำระ​ล้าง​แผ่นดิน​ยูดาห์​และ​วิหาร​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">คน​พวกนี้​ได้​ไป​หา​ฮิลคียาห์​นักบวช​ชั้นสูง และ​มอบ​เงิน​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า​ที่​วิหาร​ให้​กับ​ฮิลคียาห์ มัน​เป็น​เงิน​ที่​ชาว​เลวี​ที่​ทำ​หน้าที่​เฝ้า​ประตู​เป็น​ผู้​เก็บ​รวบรวม​มา​จาก​ประชาชน​ชาว​มนัสเสห์ เอฟราอิม​และ​จาก​อิสราเอล​ที่​เหลือ​ทั้งหมดนั้น รวมทั้ง​จาก​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์ เบนยามิน และ​จาก​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวก​เลวี​ก็​จ่าย​เงินนี้​ให้​กับ​คน​ที่​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้​ควบคุม​งาน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ผู้​ควบคุม​งาน​เหล่านี้​ก็​เอา​เงินนี้​ไป​จ่าย​ให้​กับ​พวก​คนงาน​ที่​มา​ซ่อมแซม​และ​บูรณะ​วิหาร อีก​ต่อ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ยัง​ให้​เงิน​กับ​พวก​ช่างไม้​และ​ช่างก่อสร้าง เพื่อ​นำ​ไป​ซื้อ​หิน​ที่​ได้รับ​การ​ตัดแต่ง​แล้ว และ​ไป​ซื้อ​ไม้​เพื่อ​นำ​มา​สร้าง​ไม้​รองพื้น และ​คาน​สำหรับ​ตึก​ต่างๆ​ที่​พวก​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ได้​ปล่อย​ไว้​จน​ทรุด​โทรม</verse>
				<verse number="12">พวก​คน​งาน​ต่าง​ทำงาน​กัน​อย่าง​ซื่อสัตย์ พวกเขา​ทำงาน​ภายใต้​การ​สั่ง​งาน​ของ​ยาหาท​และ​โอบาดียาห์​พวก​ชาว​เลวี​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เมรารี ยัง​มี​เศคาริยาห์​และ​เมชุลลัม​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​โคฮาท​ด้วย พวก​ชาว​เลวี​ทุกคน​มี​ความ​ชำนาญ​ใน​การ​เล่น​เครื่อง​ดนตรีต่างๆ</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​คอย​ดูแล​พวก​คนงาน​และ​สั่ง​งาน​พวก​คนงาน​ทั้งหมด​ใน​งาน​ทุกๆชิ้น ชาว​เลวี​บางคน​ทำงาน​เป็น​เลขานุการ​บ้าง เป็น​ผู้​จดบันทึก​บ้าง และ​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​บ้าง</verse>
				<verse number="14">ใน​ขณะ​ที่​พวก​เลวี​กำลัง​นำ​เงิน​ที่​เก็บไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ออก​มานั้น นักบวช​ฮิลคียาห์​ได้​พบ​หนังสือ​กฏ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เคย​ให้​ไว้​กับ​โมเสส</verse>
				<verse number="15">ฮิลคียาห์​พูด​กับ​ชาฟาน​ที่​เป็น​เลขานุการ​ว่า “เรา​ได้​พบ​หนังสือ​กฎ​บัญญัติ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์” แล้ว​เขา​ได้​มอบ​หนังสือ​เล่มนั้น​ให้​กับ​ชาฟาน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ชาฟาน​ก็​เอา​หนังสือ​เล่มนั้น​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​และ​รายงาน​กับ​กษัตริย์​ว่า “พวกเจ้าหน้าที่​ของ​ท่าน​ได้​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​ท่าน​ได้​มอบหมาย​ให้​กับ​พวกเขา​ทำ</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​เอา​เงิน​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​จ่าย​ให้​กับ​พวก​หัวหน้า​คนงาน​และ​พวก​คนงาน​เรียบร้อยแล้ว”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ชาฟาน​ที่​เป็น​เลขานุการ​ก็​แจ้ง​กับ​กษัตริย์​ว่า “นักบวช​ฮิลคียาห์​ให้​หนังสือ​เล่มหนึ่ง​กับ​ข้าพเจ้า” และ​ชาฟาน​ก็​อ่าน​มัน​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​กษัตริย์​ได้​ฟัง​ข้อความ​ใน​หนังสือ​กฎ​เล่มนั้น เขา​ก็​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​เขา​ออก</verse>
				<verse number="20">เขา​สั่ง​ฮิลคียาห์ อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน อับโดน​ลูกชาย​ของ​มีคาห์ ชาฟาน​ที่​เป็น​เลขานุการ​และ​อาสายาห์​คน​รับใช้​ของ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="21">“ไป​สอบถาม​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​เรา​และ​ให้​กับ​ประชาชน​ที่​เหลือ​อยู่​เป็น​ส่วนน้อย​ใน​อิสราเอล​และ​ใน​ยูดาห์ เกี่ยวกับ​สิ่ง​ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​ที่​ถูก​ค้นพบ​เล่มนี้ ความ​โกรธ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​หลั่งไหล​มา​ที่​พวกเรา ก็​เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ไม่​ยอม​รักษา​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ไม่​ยอม​ทำตาม​สิ่ง​ที่​เขียนไว้​ใน​หนังสือ​เล่มนี้”</verse>
				<verse number="22">ฮิลคียาห์​กับ​พวก​คน​ที่​กษัตริย์​ส่ง​ไปนั้น ​ได้​ไป​พูด​กับ​ผู้หญิง​ที่พูดแทนพระเจ้า ชื่อ​ฮุลดาห์ นาง​เป็น​เมีย​ของ​ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ทกหาท​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​หัสราห์ ชัมลูม​มี​หน้าที่​ดูแล​เสื้อผ้า​ของ​กษัตริย์ ฮุลดาห์​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​ใหม่​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">นาง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ให้​บอก​กับ​คน​ที่​ส่ง​พวกเจ้ามาหา​เรา​ว่า</verse>
				<verse number="24">“นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​สถานที่​แห่งนี้ และ​สู่​ประชาชน​ที่นี่ มัน​คือ​คำ​สาปแช่ง​ทั้งหมด​ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​เล่มนี้ ที่​ได้​อ่านแล้ว​ต่อหน้า​ของ​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="25">เพราะ​พวกเขา​ละทิ้ง​เรา และ​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​แก่​พระ​อื่นๆ​และ​มา​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​สร้าง​ขึ้น​มา​กับ​มือ ความ​โกรธ​ของ​เรา​จะ​หลั่งไหล​ออก​มา​สู่​สถานที่​แห่งนี้​และ​จะ​ไม่​ดับ​ลงด้วย”’”</verse>
				<verse number="26">“ให้​บอก​กับ​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ที่​ส่ง​พวกท่าน​มา​สอบถาม​พระยาห์เวห์​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​ข้อความ​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​ได้ยิน​เมื่อ​ตะกี้นี้</verse>
				<verse number="27">“โยสิยาห์ เป็น​เพราะ​ใจ​ของ​เจ้า​สนอง​ตอบ​และ​พวกเจ้า​ได้​ถ่อมตัว​เอง​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า เมื่อ​ได้ยิน​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด​คัดค้าน​สถานที่​แห่งนี้​และ​ประชาชน​ที่นี่ และ​เป็น​เพราะ​ว่า​เจ้า​ได้​ถ่อมตัว​เอง​ลง​มา​ต่อหน้า​เรา​และ​ได้​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​เจ้า​และ​ยัง​ร้องไห้​ต่อหน้า​เรา พระยาห์เวห์​ประกาศ​ว่า เรา​ได้ยิน​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="28">ตอนนี้ เรา​จะ​รวม​เจ้า​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ถูก​ฝัง​อย่าง​สงบ ดวงตา​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ความ​หายนะ​ทั้งหลาย ที่​เรา​กำลัง​จะ​นำ​มา​สู่​สถานที่​แห่งนี้​และ​สู่​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นี่”’” ดังนั้น​พวกเขา​จึง​นำ​คำตอบ​ของ​นาง​กลับ​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="29">แล้ว​กษัตริย์​โยสิยาห์​ได้​เรียก​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​ยูดาห์​และ​ของ​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด​มา​รวม​ตัวกัน</verse>
				<verse number="30">เขา​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​กับ​คน​เหล่านั้น​ของ​ยูดาห์ และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม รวมทั้ง​พวก​นักบวช​และ​พวก​ชาว​เลวี คือ​ประชาชน​ทั้งหมด​ตั้งแต่​ชน​ชั้น​ระดับ​สำคัญๆ​ไป​จน​ถึง​ระดับ​ล่าง โยสิยาห์​อ่าน​ทุกคำ​ใน​หนังสือ​ข้อตกลง​ที่​พบ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​ให้​กับ​ทุกคนฟัง</verse>
				<verse number="31">กษัตริย์​ยืน​อยู่​ใน​ที่​ของเขา และ​ได้​ทำ​ข้อตกลง​ใหม่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ว่า​จะ​ติดตาม​พระยาห์เวห์​และ​จะ​รักษา​คำสั่ง​ทุกข้อ​ของ​พระองค์ กฎ​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​อย่าง​สุดจิต​สุดใจ และ​จะ​ทำ​ตาม​คำพูด​ของ​ข้อตกลง​ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​เล่มนี้</verse>
				<verse number="32">แล้ว​เขา​ก็​ให้​ทุกคน​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​เบนยามิน​สาบาน​ตน​กับ​ข้อตกลงนี้ ประชาชน​ของ​เยรูซาเล็ม​ได้​ทำ​อย่างนี้ ตาม​สิ่ง​ที่​เขียนไว้​ใน​ข้อตกลง​ของ​พระเจ้า​ที่​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">โยสิยาห์​ยก​เอา​พวก​รูป​เคารพ​ที่​น่า​ขยะแขยง​ออก​ไป​จาก​เขตแดน​ทั้งหมด​ที่​เป็น​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล และ​เขา​ก็​ให้​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​อิสราเอล​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ตราบเท่า​ที่​กษัตริย์​โยสิยาห์​ยัง​มี​ชีวิตอยู่ พวกเขา​ไม่​ได้​หันเห​ไป​จาก​การ​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">โยสิยาห์​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลด​ปล่อย​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ฆ่า​ลูกแกะ​ตัวผู้​ของ​เทศกาล​ปลดปล่อย​ใน​วัน​ที่​สิบสี่​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​โยสิยาห์​แต่งตั้ง​พวก​นักบวช​ให้​ทำงาน​ตาม​หน้าที่​ของ​พวกเขา และ​ส่งเสริม​ให้​พวก​นักบวช​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">เขา​พูด​กับ​พวก​ชาว​เลวี​ที่​คอย​สั่งสอน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​และ​ได้​ชำระตัว​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว​สำหรับ​รับใช้​พระยาห์เวห์​ว่า “ให้​วาง​หีบ​ศักดิ์สิทธิ์​ไว้​ใน​วิหาร ที่​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​ของ​อิสราเอล​ได้​สร้าง​ขึ้น พวกเจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​แบก​มัน​อยู่​บน​บ่า​อีก ตอนนี้​ให้​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="4">ให้​แบ่ง​พวกเจ้า​ออก​เป็น​กลุ่มๆ​ตาม​ครอบครัว อย่าง​ที่​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล​และ​ซาโลมอน​ลูกชาย​ของ​เขา​ได้​เขียน​กำหนดไว้</verse>
				<verse number="5">ให้​ยืน​อยู่​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​พร้อม​กับ​กลุ่ม​ของ​ชาว​เลวี ตาม​กลุ่ม​ย่อย​ของ​แต่​ละ​ครอบครัว​ของ​ญาติ​พี่น้อง​เจ้า​ที่​ไม่ได้​เป็น​นักบวช</verse>
				<verse number="6">ให้​ฆ่า​พวก​ลูกแกะ​ของ​เทศกาล​ปลดปล่อย และ​ชำระตัว​พวกเจ้า​เอง​ให้​บริสุทธิ์ และ​ให้​จัดเตรียม​พวก​ลูกแกะ​สำหรับ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​พวกท่าน พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ทั้งหมดนี้​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส”</verse>
				<verse number="7">โยสิยาห์​ได้​จัดเตรียม​แกะ​กับ​แพะ​ไว้​รวม​สามหมื่น​ตัว​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เทศกาล​ปลดปล่อย​ให้​กับ​พวก​คน​ที่​ไม่ใช่​นักบวช และ​ยัง​มี​วัว​สามพัน​ตัว สัตว์​ทั้งหมดนี้​มา​จาก​สมบัติ​ส่วน​ตัว​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา​สมัครใจ​นำ​ของ​มา​ด้วย พวกเขา​เอา​มา​ให้​กับ​ประชาชน พวก​นักบวช และ​ชาว​เลวี ฮิลคียาห์​นักบวช​สูงสุด เศคาริยาห์​และ​เยฮีเอล​เป็น​ผู้ทำพิธี​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า พวกเขา​เอา​ลูกแกะ​สองพัน​หกร้อย​ตัว​และ​วัว​สามร้อย​ตัว​ให้​กับ​พวก​นักบวช​เพื่อ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เทศกาล​ปลดปล่อย</verse>
				<verse number="9">โคนานิยาห์ เชไมอาห์​และ​เนธันเอล​น้องชาย​ทั้ง​สอง​ของ​เขา รวมทั้ง​ฮาชาบิยาห์ เยอีเอล​และ​โยซาบาด​ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​ของ​ชาว​เลวี ก็​ได้​จัดหา​พวก​แพะ​และ​แกะ​รวม​ห้าพัน​ตัว และ​วัว​ห้าร้อย​ตัว ให้​กับ​ชาว​เลวี เพื่อ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​เทศกาล​ปลดปล่อย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ทุกอย่าง​พร้อม​ที่​จะ​เริ่ม​พิธี พวก​นักบวช​และ​ชาว​เลวี​ก็​ได้​ไป​ยืน​อยู่​ประจำ​ที่​ตาม​กลุ่ม​ของตน ตาม​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="11">มี​การ​ฆ่า​พวก​ลูกแกะ​ตัวผู้​สำหรับ​เทศกาล​ปลดปล่อย แล้ว​พวก​ชาว​เลวี​ก็​ถลก​หนัง​ของ​สัตว์​เหล่านั้น ส่วน​เลือด​ของ​พวกมัน พวกเขา​เอา​ไป​ให้​กับ​พวก​นักบวช พวก​นักบวช​ก็​เอา​เลือด​ไป​สาด​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ได้​แบ่ง​สัตว์​ที่​จะ​เอา​ไป​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชานี้​ให้​กับ​แต่ละ​ครอบครัว เพื่อ​เอา​ไป​ถวาย​พระยาห์เวห์​ตาม​ที่​เขียนไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โมเสส พวกเขา​ได้​ทำ​อย่าง​เดียว​กันนี้​กับ​พวก​วัวด้วย</verse>
				<verse number="13">พวก​เลวี​ใช้​ไฟ​ย่าง​สัตว์​ที่​ใช้​สำหรับ​เทศกาล​ปลดปล่อย​ตาม​ที่​กฎ​สั่ง​ไว้ และ​พวกเขา​ก็​ต้ม​ของ​ถวาย​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ในหม้อ ใน​หม้อ​ใบใหญ่​และ​ใน​กระทะ แล้ว​พวกเขา​ก็​เอา​เนื้อ​ไป​แบ่ง​ให้​กับ​ประชาชน​ทันที</verse>
				<verse number="14">หลังจากนั้น​พวก​เลวี​ก็​เอา​เนื้อ​เก็บไว้​สำหรับ​ตัว​พวกเขาเอง และ​สำหรับ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรนด้วย เพราะ​นักบวช​พวกนี้​กำลัง​ยุ่ง​อยู่​กับ​การ​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา และ​ส่วน​ที่​เป็น​ไขมัน​จน​มืดค่ำ</verse>
				<verse number="15">พวก​นักดนตรี​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ อยู่​ประจำ​ที่​ตาม​ที่​ดาวิด อาสาฟ เฮมาน​และ​เยดูธูน​คน​ของ​กษัตริย์​ที่​เห็น​นิมิต​ได้นั้น ได้​กำหนด​ให้​กับ​พวกเขา พวก​คน​เฝ้า​ประตู​ก็​อยู่​ที่​ประตู​ของ​ตน​โดย​ไม่​ต้อง​ออก​ไป​ที่ไหน เพราะ​พวก​ชาว​เลวี​ด้วย​กัน​ได้​จัดเตรียม​ของ​ทุกอย่าง​ไว้​ให้​กับ​พวกเขา​แล้ว​สำหรับ​เทศกาล​ปลดปล่อย</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ใน​วันนั้น การ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ก็​สำเร็จ​ลุล่วง​ไป​ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ มี​ทั้ง​การ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย และ​มี​การ​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา​บน​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ชาว​อิสราเอล​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ได้​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​ใน​เวลานั้น และ​พวกเขา​ได้​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้เชื้อ​ต่อ​ไป​อีก​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน</verse>
				<verse number="18">นับ​ตั้งแต่​สมัย​ของ​ซามูเอล​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เป็น​ต้นมา ยัง​ไม่​เคย​มี​การ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย​อย่างนี้​ใน​อิสราเอล​มา​ก่อน ไม่​เคย​มี​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​องค์​ไหน​ที่​เคย​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลด​ปล่อย​อย่าง​ที่​กษัตริย์​โยสิยาห์ พวก​นักบวช ชาว​เลวี ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ที่​นั่น รวมทั้ง​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม​เฉลิม​ฉลองกัน</verse>
				<verse number="19">งาน​เทศกาล​ปลดปล่อยนี้​ได้​จัด​ให้​มี​ขึ้น​ใน​ปี​ที่​สิบแปด​ใน​สมัย​ของ​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​โยสิยาห์​ได้​จัดการ​วิหาร​ให้​อยู่​ใน​ระเบียบ​เรียบร้อยแล้ว ต่อ​มา​กษัตริย์​เนโค​ของ​ประเทศ​อียิปต์​ได้​ยกทัพ​ขึ้น​ไป​สู้รบ​กับ​เมือง​คารเคมิช​ที่​แม่น้ำ​ยูเฟรตีส โยสิยาห์​ยก​กองทัพ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​เนโค​ส่ง​พวก​คน​ส่งข่าว​มา​หา​โยสิยาห์​โดย​พูด​ว่า “กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ทำไม​ท่าน​กับ​เรา​จะ​ต้อง​มา​ทะเลาะกัน​ด้วย เรา​ไม่​ได้​มา​โจมตีท่าน แต่​เรา​จะ​สู้​กับ​ครอบครัว​ที่​เรา​จะ​ทำ​สงคราม​ด้วย​ต่างหาก พระเจ้า​บอก​ให้​เรา​เร่งมือด้วย ดังนั้น หยุด​ต่อต้าน​พระเจ้า​ที่​อยู่​กับเราซะ ไม่​อย่างนั้น​พระองค์​จะ​ทำลายท่าน”</verse>
				<verse number="22">แต่​โยสิยาห์​ก็​ไม่​ยอม​ถอย​ไป​ไหน และ​ได้​ปลอม​ตัว​ปะปน​อยู่​ใน​การ​สู้รบ เขา​ไม่​ยอมฟัง​สิ่ง​ที่​เนโค​พูด​เกี่ยวกับ​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า แต่​ยัง​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​เขา​ใน​ที่ราบ​เมกิดโด</verse>
				<verse number="23">พวก​พล​ธนู​ยิง​ธนู​ถูก​กษัตริย์​โยสิยาห์​และ​เขา​บอก​กับ​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​เขา​ว่า “พา​เรา​ออก​ไป เรา​ได้รับ​บาด​เจ็บสาหัส”</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​พวกเขา​จึง​นำ​ตัว​โยสิยาห์​ออก​จาก​รถรบ​ของเขา และ​วาง​เขาไว้​ใน​รถรบ​อีก​คัน​หนึ่ง​ที่​มี​อยู่ และ​นำ​ตัว​เขา​กลับ​เยรูซาเล็ม เขา​ตาย​ที่นั่น ศพ​ของ​เขา​ถูก​ฝัง​อยู่​ใน​หลุม​ฝังศพ​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา และ​ชาว​ยูดาห์​กับ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด​ก็​ไว้ทุกข์​ให้​กับเขา</verse>
				<verse number="25">เยเรมียาห์​แต่ง​เพลง​ไว้อาลัย​ให้​กับ​โยสิยาห์​และ​พวก​นักร้อง​ชายหญิง​ก็​ยังคง​ร้อง​เพื่อ​ระลึก​ถึง​เขา​อยู่​จนถึง​ทุกวันนี้ เพลงนี้​ได้​กลาย​เป็น​ประเพณี​อย่างหนึ่ง​ใน​อิสราเอล​และ​ได้รับ​การ​เขียน​รวม​อยู่​ใน​หนังสือ​เพลง​ไว้อาลัย</verse>
				<verse number="26">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​โยสิยาห์​และ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ที่​เขาทำ​ตั้งแต่​ต้น​จนจบ ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศ์​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ หนังสือนี้​พูด​ถึง​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​อย่าง​ซื่อสัตย์ ตาม​สิ่ง​ที่​เขียนไว้​ใน​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">และ​ประชาชน​ชาว​ยูดาห์​ก็​ยก​เยโฮอาหาส​ลูกชาย​ของ​โยสิยาห์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ต่อจาก​พ่อ​ของเขา</verse>
				<verse number="2">เยโฮอาหาส​มี​อายุ​ยี่สิบสาม​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้​สามเดือน</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​เนโค​ของ​ประเทศ​อียิปต์​ได้​ปลด​เขา​ออก​จาก​บัลลังก์​ใน​เยรูซาเล็ม และ​บีบ​บังคับ​ให้​ชาว​ยูดาห์​ส่ง​ส่วย​เป็น​เงิน​หนัก​ประมาณ​สามตันครึ่ง และ​ทองคำ​หนัก​ประมาณ​สามตันครึ่ง</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​เนโค​ของ​ประเทศ​อียิปต์​ตั้ง​เอลียาคิม​น้องชาย​ของ​เยโฮอาหาส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม และ​เปลี่ยน​ชื่อ​ของ​เอลียาคิม​เป็น​เยโฮยาคิม แต่​เนโค​ได้​เอา​ตัว​เยโฮอาหาส​พี่ชาย​ของ​เอลียาคิม​ไป​ที่​ประเทศ​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">เยโฮยาคิม​มี​อายุ​ยี่สิบห้า​ปี​เมื่อ​เขา​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ดปี เขา​ได้​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​เข้า​โจมตี​เขา​และ​จับ​ตัว​เขา​ล่ามโซ่​ทอง​สัมฤทธิ์​และ​พา​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="7">เนบูคัดเนสซาร์​ยัง​ได้​ขน​เอา​พวก​เครื่องใช้​ออก​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ขน​ไป​ไว้​ที่​วิหาร​ของ​เขา​ที่​บาลิโลนด้วย</verse>
				<verse number="8">เหตุการณ์​อื่นๆ​ใน​สมัย​ของ​เยโฮยาคิม สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ที่​เขา​ได้​ทำ​และ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ไม่​ดี​เกี่ยวกับ​ตัวเขา ได้​ถูก​จดบันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​พงศ์​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ และ​เยโฮยาคีน​ลูกชาย​ของ​เขา​ก็​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ต่อ​จากเขา</verse>
				<verse number="9">เยโฮยาคีน​มี​อายุ​สิบแปด​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​สามเดือน เขา​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ใน​ฤดู​ใบไม้ผลิ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ส่ง​คน​ไป​พา​ตัว​เขา​มา​ที่​บาบิโลน​พร้อม​กับ​พวก​เครื่องใช้​ที่​มีค่า​จาก​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ให้​เศเดคียาห์ อา​ของ​เยโฮยาคีน​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​แทนเขา</verse>
				<verse number="11">เศเดคียาห์​มี​อายุ​ยี่สิบเอ็ด​ปี​เมื่อ​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ และ​เขา​ครอง​บัลลังก์​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​สิบเอ็ดปี</verse>
				<verse number="12">เขา​ทำ​ชั่ว​ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา และ​ไม่​ยอม​ถ่อมตัว​และ​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ผ่าน​มา​ทาง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เศเดคียาห์​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ก่อน​หน้านี้ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​บังคับ​ให้​เขา​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ว่า​เขา​จะ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​บาบิโลน แต่​ต่อมา​เขา​เริ่ม​ดื้อดึง​และ​ใจแข็งกระด้าง ไม่​ยอม​หัน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">ยิ่ง​กว่านั้น พวก​ผู้นำ​ทั้งหลาย​ของ​เหล่า​นักบวช​และ​ประชาชน​ก็​ยิ่ง​ไม่​ซื่อสัตย์​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ พวกเขา​ไป​ทำตาม​การ​กระทำ​ที่​น่าขยะแขยง​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​และ​ทำให้​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​พระองค์​ได้​ทำให้​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็มนั้น​ต้อง​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​พวกเขา ส่ง​คำพูด​มา​ถึง​พวกเขา​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้​ส่งข่าว​ของ​พระองค์​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า เพราะ​พระองค์​ไม่​อยาก​ทำลาย​ประชาชน​ของ​พระองค์​และ​สถานที่​อาศัย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">แต่​พวกเขา​กลับ​ล้อเลียน​พวก​ผู้​ส่งข่าว​พระเจ้า​เหล่านั้น พวกเขา​ดูถูก​คำพูด​ของ​พระองค์ เย้ยหยัน​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า จน​ใน​ที่สุด​พระยาห์เวห์​ก็​ทน​ไม่ไหว พระองค์​โกรธ​ประชาชน​ของ​พระองค์​จน​ไม่​มี​อะไร​สามารถ​หยุด​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ได้</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​ยก​กษัตริย์​ของ​ชาว​บาบิโลน​ขึ้น​มา​ต่อต้านเขา กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​ฆ่า​พวก​คน​หนุ่ม​ของ​พวกเขา​ตาย​ด้วย​ดาบ​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ไม่​ไว้​ชีวิต​ใคร​เลย​แม้​แต่​คนเดียว ไม่ว่า​จะ​เป็น​คนหนุ่ม​คนสาว คนชรา​หรือ​แม้แต่​คน​แก่ พระเจ้า​ได้​มอบ​พวกเขา​ทั้งหมด​ไว้​ใน​เงื้อม​มือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="18">เขา​ได้​ขน​เอา​ข้าวของ​เครื่องใช้​ออก​จาก​วิหาร​ของ​พระเจ้า ไม่ว่า​จะ​เป็น​ของ​ชิ้นเล็ก​หรือ​ชิ้นใหญ่ และ​ยัง​เอา​สมบัติ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​สมบัติ​ของ​กษัตริย์​กับ​พวกเจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​ไป​จน​หมดด้วย</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​จุดไฟ​เผา​วิหาร​ของ​พระเจ้า​และ​ทำลาย​กำแพง​เยรูซาเล็มลง พวกเขา​ยัง​เผา​พวก​วัง​ทั้งหมด​และ​ทำลาย​ของ​มีค่า​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="20">ที่นั่น กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​กวาด​ต้อน​เอา​คน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​เหลือ​รอด​จาก​คมดาบ​กลับ​ไป​ที่​บาบิโลน​เพื่อ​ไป​เป็น​ทาส​ของ​เขา​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา จน​กว่า​อาณาจักร​เปอร์เซีย​จะ​มา​ตั้ง​แทน​อาณาจักร​บาบิโลน</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​คน​อิสราเอล​ผ่าน​มา​ทาง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​เกิดขึ้นจริง ที่​ว่า “สถานที่นี้​จะ​ต้อง​ถูก​ทิ้ง​ให้​รกร้าง​อยู่​เป็น​เวลา​เจ็ดสิบปี เพื่อ​แผ่นดิน​จะ​ได้​หยุดพัก ชดเชย​ให้​กับ​ปี​ที่​เจ็ด​เหล่านั้น ที่​คน​ยูดาห์​ไม่​ยอม​หยุด​หว่านพืช”</verse>
				<verse number="22">ใน​ปี​แรก ​ที่​ไซรัส​ขึ้น​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​เปอร์เซีย พระยาห์เวห์​ดลใจ​ให้​กษัตริย์​ไซรัส​ออก​คำสั่ง​ไป​ทั่ว​อาณาจักร​ของเขา​และ​จด​มันไว้ เรื่องนี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​ให้​สำเร็จ​ตาม​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​เยเรมียาห์ ข้อความ​ที่​กษัตริย์​ไซรัส​ป่าว​ประกาศ​ออก​ไปนั้น คือ</verse>
				<verse number="23">“กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​ได้​ให้​อาณาจักร​ทั้งหมด​บน​โลกนี้​แก่​เรา พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เรา​เป็น​ผู้สร้าง​วิหาร​ให้​กับ​พระองค์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ที่​อยู่​ใน​ยูดาห์ บัดนี้ ใคร​ก็ตาม​ท่ามกลาง​พวกเจ้า​ที่​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระองค์ สามารถ​กลับ​ไป​เยรูซาเล็ม​ได้ ขอให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​สถิต​อยู่​กับเจ้า’”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="15">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปี​แรก ที่​ไซรัส ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​เปอร์เซีย พระยาห์เวห์​ได้​กระตุ้น​ให้​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย ประกาศ​ไป​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​ของ​พระองค์ และ​เขียน​ออก​มา​เป็น​กฎหมาย​ด้วย เพื่อ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ปาก​ของ​เยเรมียาห์ จะ​ได้​เกิดขึ้น​จริง ประกาศ​นั้น​ว่า​อย่างนี้ คือ</verse>
				<verse number="2">“กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์ ได้​มอบ​อาณาจักร​ทุกแห่ง​บน​โลก​ให้​กับเรา พระองค์​ยัง​ได้​มอบหมาย​ให้​เรา​สร้าง​วิหาร​ให้​กับ​พระองค์​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">มี​ใคร​บ้าง​ใน​กลุ่ม​พวกเจ้า​ทั้งหมด​นี้​ที่​เป็น​คน​ของ​พระองค์ ขอให้​พวกเขา​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​ยูดาห์​และ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล คือ​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม ขอให้​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​อยู่​กับ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ไม่ใช่​ชาวยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ที่​ต่างๆ​ที่​มี​คนยิว​หลงเหลือ​อยู่ จะ​ต้อง​ช่วย​บริจาค​เงิน และ​ทองคำ ข้าวของ​เครื่องใช้​และ​สัตว์​ต่างๆ​รวมทั้ง​ของถวาย​ที่​ให้​ด้วย​ความ​สมัครใจ ให้​แก่​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม’”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวก​หัวหน้า​ของ​ตระกูล​ยูดาห์​และ​เบนยามิน รวมทั้ง​นักบวช​ทั้งหลาย และ​พวก​ชาว​เลวี​ต่าง​ก็​ลุกขึ้น​เตรียม​ตัว​จากไป คือ ทุกคน​ที่​พระเจ้า​ได้​กระตุ้น​ให้​ขึ้น​ไป​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="6">เพื่อน​บ้าน​ของ​ชาวยิว​ทุกคน​ได้​ช่วย​พวกเขา ด้วย​การ​ให้​สิ่งของ​ต่างๆ​ที่​ทำ​จาก​เงิน​รวมทั้ง​ทองคำ ข้าวของ​เครื่องใช้ และ​สัตว์​ต่างๆ​ตลอด​จน​ของ​มีค่า และ​ของถวาย​ที่​ให้​ด้วย​ความ​สมัครใจ</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ไซรัส​ได้​เอา​พวก​เครื่องใช้​ต่างๆ​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ออกมา เป็น​เครื่องใช้​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ได้​นำ​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เอา​มา​เก็บ​รักษา​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​เหล่า​เทพเจ้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย ได้​มอบ​สิ่งของ​เหล่านี้​ให้​กับ​มิทเรดาท ผู้​ดูแล​ด้าน​การเงิน​ของ​กษัตริย์ และ​มิทเรดาท​ก็​ได้​ตรวจ​นับ​ของ​เหล่านั้น ให้​กับ​เชชบัสซาร์ ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ผู้นำ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="9">และ​นี่​คือ​รายการ​ทรัพย์สิน​เหล่านั้น อ่าง​ทองคำ สามสิบ​ใบ อ่าง​เงิน หนึ่งพัน​ใบ มีด ยี่สิบเก้า​เล่ม</verse>
				<verse number="10">ชาม​ทองคำ​ขนาด​เล็ก สามสิบ​ใบ ชาม​เงิน​เข้าชุด​กัน​ขนาด​เล็ก สี่ร้อยสิบ​ใบ ภาชนะ​อื่นๆ​หนึ่งพัน​ใบ</verse>
				<verse number="11">มี​ภาชนะ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​และ​เงิน​รวม​ทั้งสิ้น ห้าพัน​สี่ร้อย​ใบ เชชบัสซาร์ นำ​สิ่งของ​เหล่านี้​ขึ้นมา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม ตอน​ที่​พระเจ้า​นำตัว​พวก​เชลย​ออก​จาก​บาบิโลน​มา​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ต่อ​ไปนี้​คือ​ราย​ชื่อ​ของ​คน​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ยูดาห์ หลัง​จาก​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย ก่อน​หน้า​นี้ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ได้​จับ​ครอบครัว​พวก​เขา​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน ตอนนี้​พวกเขา​ได้​กลับ​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ และ​ต่างคน​ต่าง​ก็​กลับ​ไป​ยัง​บ้านเมือง​ของตน</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ทั้งหลาย​กลับ​มา​พร้อมกับ​เศรุบบาเบล เยชูอา เนหะมียาห์ เสไรอาห์ เรเอไลยาห์ โมรเดคัย บิลชาน มิสปาร์ บิกวัย เรฮูม และ​บาอานาห์ ต่อไปนี้​คือ​จำนวน​ชาย​อิสราเอล​ของ​แต่ละ​ตระกูล​ที่​ได้​กลับ​มา</verse>
				<verse number="3">ผู้​สืบ​ตระกูล​ปาโรช สองพัน​หนึ่งร้อย​เจ็ดสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="4">ผู้​สืบ​ตระกูล​เชฟาทิยาห์ สามร้อย​เจ็ดสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="5">ผู้​สืบ​ตระกูล​อาราห์ เจ็ดร้อย​เจ็ดสิบห้า​คน</verse>
				<verse number="6">ผู้​สืบ​ตระกูล​ปาหัทโมอับ คือ ตระกูล​ของ​เยชูอา และ​โยอาบ สองพัน​แปดร้อย​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="7">ผู้​สืบ​ตระกูล​เอลาม หนึ่งพัน​สองร้อย​ห้าสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="8">ผู้​สืบ​ตระกูล​ศัทธู เก้าร้อย​สี่สิบห้า​คน</verse>
				<verse number="9">ผู้​สืบ​ตระกูล​ศักคัย เจ็ดร้อย​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="10">ผู้​สืบ​ตระกูล​บานี หกร้อย​สี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="11">ผู้​สืบ​ตระกูล​เบบัย หกร้อย​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="12">ผู้​สืบ​ตระกูล​อัสกาด หนึ่งพัน​สองร้อย​ยี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="13">ผู้​สืบ​ตระกูล​อาโดนีคัม หกร้อย​หกสิบหก​คน</verse>
				<verse number="14">ผู้​สืบ​ตระกูล​บิกวัย สองพัน​ห้าสิบหก​คน</verse>
				<verse number="15">ผู้​สืบ​ตระกูล​อาดีน สี่ร้อย​ห้าสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="16">ผู้​สืบ​ตระกูล​อาเทอร์ คือ​เฮเซคียาห์ เก้าสิบแปด​คน</verse>
				<verse number="17">ผู้​สืบ​ตระกูล​เบไซ สามร้อย​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="18">ผู้​สืบ​ตระกูล​โยราห์ หนึ่งร้อย​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="19">ผู้​สืบ​ตระกูล​ฮาชูม สองร้อย​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="20">ผู้​สืบ​ตระกูล​กิบบาร์ เก้าสิบห้า​คน</verse>
				<verse number="21">ชาย​จาก​เมือง​เบธเลเฮม หนึ่งร้อย​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="22">ชาย​จาก​เมือง​เนโทฟาห์ ห้าสิบหก​คน</verse>
				<verse number="23">ชาย​จาก​เมือง​อานาโธท หนึ่งร้อย​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="24">ชาย​จาก​เมือง​อัสมาเวท สี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="25">ชาย​จาก​เมือง​คิริยาทอาริม เคฟีราห์ และ เบเอโรท เจ็ดร้อย​สี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="26">ชาย​จาก​เมือง​รามาห์ และ​เกบา หกร้อย​ยี่สิบเอ็ด​คน</verse>
				<verse number="27">ชาย​จาก​เมือง​มิคมาส หนึ่งร้อย​ยี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="28">ชาย​จาก​เมือง​เบธเอล และ​อัย สองร้อย​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="29">ชาย​จาก​เมือง​เนโบ ห้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="30">ชาย​จาก​เมือง​มักบิช หนึ่งร้อย​ห้าสิบหก​คน</verse>
				<verse number="31">ชาย​จาก​เมือง​เอลาม หนึ่งพัน​สองร้อย​ห้าสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="32">ชาย​จาก​เมือง​ฮาริม สามร้อย​ยี่สิบ​คน</verse>
				<verse number="33">ชาย​จาก​เมือง​โลด ฮาดิด และ​โอโน เจ็ดร้อย​ยี่สิบห้า​คน</verse>
				<verse number="34">ชาย​จาก​เมือง​เยริโค สามร้อย​สี่สิบห้า​คน</verse>
				<verse number="35">ชาย​จาก​เมือง​เสนาอาห์ สามพัน​หกร้อย​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="36">ต่อไปนี้​คือ​พวก​นักบวช ผู้​สืบ​ตระกูล​เยดายาห์ คือ​ครอบครัว​ของ​เยชูอา เก้าร้อย​เจ็ดสิบสาม​คน</verse>
				<verse number="37">ผู้​สืบ​ตระกูล​อิมเมอร์ หนึ่งพัน​ห้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="38">ผู้​สืบ​ตระกูล​ปาชเฮอร์ หนึ่งพัน​สองร้อย​สี่สิบเจ็ด​คน</verse>
				<verse number="39">ผู้​สืบ​ตระกูล​ฮาริม หนึ่งพัน​สิบเจ็ด​คน</verse>
				<verse number="40">ต่อไปนี้​คือ​พวก​ชาว​เลวี ผู้​สืบ​ตระกูล​เยชูอา และ​ขัดมีเอล คือ​ครอบครัว​โฮดาวิยาห์ เจ็ดสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="41">ต่อไปนี้​คือ​พวก​นักร้อง ผู้​สืบ​ตระกูล​อาสาฟ หนึ่งร้อย​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="42">ต่อไปนี้​คือ​พวก​ตระกูล​ของ​คน​เฝ้า​ประตู​วิหาร​ได้แก่ ผู้​สืบ​ตระกูล​ชัลลูม อาเทอร์ ทัลโมน อักขูบ ฮาทิธา โชบัย รวม​หนึ่งร้อย​สามสิบเก้า​คน</verse>
				<verse number="43">ต่อไปนี้​คือ​พวก​ตระกูล​ของ​คนรับใช้​ประจำ​วิหาร​ได้แก่ ผู้​สืบ​ตระกูล​ศีหะ ฮาสูฟา ทับบาโอท</verse>
				<verse number="44">ตระกูล​เคโรส สีอาฮา พาโดน</verse>
				<verse number="45">ตระกูล​เลบานาห์ ฮากาบาห์ อักขูบ</verse>
				<verse number="46">ตระกูล​ฮากาบ ชัมลัย ฮานัน</verse>
				<verse number="47">ตระกูล​กิดเดล กาฮาร์ เรอายาห์</verse>
				<verse number="48">ตระกูล​เรซีน เนโคดา กัสซาม</verse>
				<verse number="49">ตระกูล​อุสซาห์ ปาเสอาห์ เบสัย</verse>
				<verse number="50">ตระกูล​อัสนาห์ เมอูนิม เนฟิสิม</verse>
				<verse number="51">ตระกูล​บัคบูค ฮาคูฟา ฮารฮูร</verse>
				<verse number="52">ตระกูล​บัสลูท เมหิดา ฮารชา</verse>
				<verse number="53">ตระกูล​บารโขส สิเสรา เทมาห์</verse>
				<verse number="54">ตระกูล​เนซิยาห์ ฮาทิฟา</verse>
				<verse number="55">ต่อไปนี้​คือ​ผู้​สืบ​ตระกูล​จาก​ข้าราชการ​ของ​ซาโลมอน ตระกูล​โสทัย หัสโสเฟเรท เปรุดา</verse>
				<verse number="56">ตระกูล​ยาอาลาห์ ดารโคน กิดเดล</verse>
				<verse number="57">ตระกูล​เชฟาทิยาห์ ฮัทธิล โปเคเรทหัสซาบาอิม อามี</verse>
				<verse number="58">ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​คนรับใช้​ของ​วิหาร​ทุกคน และ​ผู้​สืบ​ตระกูล​ข้าราชการ​ของ​ซาโลมอน รวม​ทั้งหมด สามร้อย​เก้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="59">คน​ต่อไปนี้​มา​จาก​เมือง​เทลเมลาห์ เมือง​เทลหารชา เมือง​เครูบ เมือง​อัดดาน และ​เมือง​อิมเมอร์ แต่​พวกเขา​ไม่​สามารถ​พิสูจน์​ว่า บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เป็น​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="60">ผู้​สืบ​ตระกูล​เดไลยาห์ โทบีอาห์ เนโคดา รวม​หกร้อย​ห้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="61">ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​พวก​นักบวช คือ ตระกูล​ของ​ฮาบายาห์ ฮักโขส และ​บารซิลลัย (บารซิลลัย​คนนี้​ได้​แต่งงาน​กับ ลูกสาว​ของ​บารซิลลัย​ชาว​กิเลอาด แล้ว​ใช้​ชื่อ​ของ​พ่อตา)</verse>
				<verse number="62">คน​พวกนี้​เมื่อ​ค้นหา​ประวัติ​ครอบครัว​ใน​สำมะโน​ครัว​ที่​เป็น​ทางการ แต่​หา​ไม่พบ ก็​เลย​ถือ​ว่า​เป็น​คน​ธรรมดา และ​ชื่อ​ของ​พวกเขา​ถูก​ตัด​ออก​จาก​กลุ่ม​ของ​พวก​นักบวช</verse>
				<verse number="63">ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า จะต้อง​ไม่​กิน​อาหาร​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด จนกว่า​จะ​มี​นักบวช​ที่​สามารถ​จะ​ปรึกษา​กับ อูริม​และ​ทูมมิม​ว่า​พวกนี้​เป็น​นักบวช​จริง​หรือไม่</verse>
				<verse number="64">ชุมชน​ทั้งหมด​รวมกัน​มี​สี่หมื่น​สองพัน​สามร้อย​หกสิบ​คน ไม่นับ​ทาส​ชายหญิง​ของ​พวกเขา ที่​มี​จำนวน​เจ็ดพัน​สามร้อย​สามสิบเจ็ด​คน นอก​จากนั้น​แล้ว​พวกเขา​ยัง​มี​นักร้อง​ทั้ง​หญิง​และ​ชาย​อีก​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="65"></verse>
				<verse number="66">พวกเขา​มี​ม้า​รวม​เจ็ดร้อย​สามสิบหก​ตัว มี​ล่อ​สองร้อย​สี่สิบห้า​ตัว มี​อูฐ​สี่ร้อย​สามสิบห้า​ตัว และ​มี​ลา​หกพัน​เจ็ดร้อย​ยี่สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="67"></verse>
				<verse number="68">หัวหน้า​ครอบครัว​บางคน มา​ถึง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม พวกเขา​ได้​ถวาย​ของ​ด้วย​ความ​สมัครใจ ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า เพื่อ​เอา​ไป​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​มา​ใหม่​บน​สถานที่​ตั้ง​เดิม</verse>
				<verse number="69">พวกเขา​ได้​ถวาย​ตาม​กำลัง​ความ​สามารถ พวกเขา​ได้​ถวาย​เพื่อ​ใช้​ใน​งานนี้​ให้​กับ​กอง​คลัง เป็น​ทองคำ​ประมาณ​ห้าร้อย​กิโลกรัม เงิน​ประมาณ​สามพัน​สี่ร้อย​กิโลกรัม</verse>
				<verse number="70">พวก​นักบวช พวก​ชาว​เลวี ประชาชน​ส่วน​หนึ่ง พวก​นักร้อง คน​เฝ้า​ประตู และ​คนรับใช้​ของ​วิหาร ได้​ย้าย​เข้า​มา​อยู่​ตาม​เมือง​ของตน และ​ชาว​อิสราเอล​ที่เหลือ​ทั้งหมด ก็​ย้าย​เข้า​มา​อยู่​ตาม​เมือง​ของตน​เหมือนกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​เดือน​เจ็ด และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​แล้ว ประชาชน​ทั้งหมด​ได้​เข้ามา​ชุมนุม​กัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">เยชูอา ลูกชาย​ของ​โยซาดัก กับ​พวก​เพื่อน​นักบวช​ด้วยกัน และ​เศรุบบาเบล ลูกชาย​เชอัลทิเอล​กับ​ญาติ​ของเขา ได้​เริ่ม​สร้าง​แท่นบูชา​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ถวาย​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว​บน​แท่นนั้น ตาม​ที่​ได้​บันทึก​ไว้​ใน​กฎบัญญัติ​ของ​โมเสส ผู้​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​สร้าง​แท่นบูชา​ขึ้น​มา​ใหม่​ไว้​ตรง​จุดเดิม เพราะ​กลัว​ประชาชน​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​พวกเขา พวกเขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว​บน​แท่นบูชา​ต่อ​พระยาห์เวห์ ถวาย​ทั้ง​เช้า​และ​เย็น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวกเขา​จึง​ฉลอง​เทศกาล​อยู่เพิง ตาม​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎบัญญัติ พวกเขา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว​ตาม​จำนวน​ที่​กำหนด​ไว้​สำหรับ​เทศกาล​แต่ละ​วัน</verse>
				<verse number="5">และ​หลัง​จากนั้น พวกเขา​จึง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว​อย่าง​สม่ำเสมอ และ​ถวาย​ใน​วัน​พระจันทร์​ใหม่ และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ทั้งตัว​สำหรับ​ทุกๆ​เทศกาล​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ และ​พวกเขา​ก็​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ทั้งตัว​สำหรับ​ทุกๆคน ที่​ตั้งใจ​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความ​สมัครใจ</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​เริ่ม​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว​แด่​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​ที่หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่เจ็ด​ด้วย ถึงแม้​ว่า​พวกเขา​ยัง​ไม่ได้​วาง​รากฐาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​ผู้คน​ที่​ได้​กลับ​มา​นั้น​ได้​ให้​เงิน​กับ​ช่าง​ตัดหิน​และ​ช่างไม้ พวกเขา​ยัง​ส่ง​เสบียง​อาหาร เหล้าองุ่น และ​น้ำมัน​มะกอก​ไป​ให้​กับ​คน​ไซดอน​และ​คน​ไทระ เพื่อ​ให้​พวกเขา​นำ​ท่อน​ไม้สน​ซีดาร์​ล่อง​ทะเล​จาก​เลบานอน​ไป​ยัง​ยัฟฟา ตาม​คำ​อนุญาต​ที่​พวกเขา​ได้รับ​จาก​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="8">ใน​เดือน​ที่สอง ของ​ปี​ที่สอง หลังจาก​ที่​พวกเขา​มา​ถึง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม เศรุบบาเบล ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล และ​เยชูอา ลูกชาย​ของ​โยซาดัก ก็​เริ่ม​ลงมือ​ทำงาน​พร้อม​กับ​พี่น้อง​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา คือ​พวก​นักบวช พวก​ชาว​เลวี และ​ทุกคน​ที่​เคย​เป็น​เชลย​และ​ได้​กลับ​มา​อยู่​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม พวกเขา​แต่งตั้ง​ชาว​เลวี​ที่​มี​อายุ​ยี่สิบ​ปี​ขึ้นไป ให้​เป็น​หัวหน้า​ควบคุม​งาน เพื่อ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="9">เยชูอา​กับ​พวก​ลูกชาย​และ​พี่น้อง​ของเขา รวมทั้ง​ขัดมีเอล บินนุย และ​โฮดาวิยาห์ พวกนี้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ยูดาห์ พวกเขา​ได้​ช่วย​กัน​ดูแล​คนงาน​ที่​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า รวมกับ​พวก​ลูกชาย​ของ​เฮนาดัด​และ​พวก​ลูกชาย​และ​พี่น้อง​ของ​พวกเขา​ที่​เป็น​ชาว​เลวี</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ช่าง​ก่อสร้าง​วาง​รากฐาน​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​นักบวช​ที่​แต่งตัว​ด้วย​ผ้าคลุม​พิเศษ​พร้อม​ถือ​แตร​อยู่​ใน​มือ และ​พวก​ชาว​เลวี ผู้​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ ซึ่ง​ถือ​ฉิ่ง​ฉาบ ก็​เข้า​ประจำที่​เพื่อ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​ดาวิด​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ต่าง​ก็​ร้องเพลง​รับกัน​ไปมา ใน​ขณะ​ที่​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ โดย​ร้อง​ว่า “พระยาห์เวห์​นั้น​ช่างดี​ยิ่งนัก ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​อิสราเอล ยั่งยืน​ตลอดไป” แล้ว​ประชาชน​ทั้งหมด​ก็​โห่ร้อง​เสียงดัง​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​รากฐาน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​วาง​เสร็จ​เรียบร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="12">แต่​มี​พวก​นักบวช​แก่ๆ​หลาย​คน รวมทั้ง​ชาว​เลวี และ​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว คน​เหล่านี้​เคย​เห็น​วิหาร​หลัง​เดิม เมื่อ​พวกนี้​เห็น​รากฐาน​ของ​วิหาร​หลัง​ใหม่​ที่​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา​นี้ ต่าง​ก็​พา​กัน​ร้องไห้​เสียง​ดัง ถึงแม้​ว่า​คนอื่นๆ​จำนวน​มาก​จะ​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ดีใจ​ก็ตาม</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​จึง​ไม่มี​ใคร​สามารถ​แยก​ออก​ว่า​อันไหน​เป็น​เสียง​โห่ร้อง​ด้วย​ความ​ยินดี หรือ​อันไหน​เป็น​เสียง​ร้องไห้ เพราะ ประชาชน​ต่าง​พา​กัน​โห่ร้อง​เสียง​ดัง​มาก จน​สามารถ​ได้ยิน​จาก​ที่​ไกลๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​พวก​ศัตรู​ของ​ยูดาห์​และ​เบนยามิน ได้ยิน​ว่า​พวก​เชลย​ที่​กลับ​มา​กำลัง​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ขึ้น​มา​ใหม่ พวก​เขา​จึง​มา​พบ​เศรุบบาเบล และ​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว พวก​ศัตรู​พูด​ว่า “ให้​พวกเรา​ช่วย​ท่าน​สร้าง​ด้วยสิ เพราะ​เรา​ก็​นมัสการ​พระเจ้า​ของ​ท่าน เหมือน​กับ​ท่าน และ​เรา​ก็​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อ​พระองค์ ตั้งแต่​วัน​ที่​กษัตริย์​เอสาร​ฮัดโดน แห่ง​อัสซีเรีย นำ​พวกเรา​มา​ที่นี่”</verse>
				<verse number="2"></verse>
				<verse number="3">แต่​เศรุบบาเบล เยชูอา รวมทั้ง​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว​ที่เหลือ​ใน​อิสราเอล พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไม่ต้อง​มา​ช่วย​พวกเรา​สร้าง​วิหาร​ให้​กับ​พระเจ้า​ของเรา​หรอก เพราะ​พวกเรา​จะ​สร้าง​วิหาร​ให้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​เอง ตาม​ที่​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย​สั่ง​พวกเรา​ไว้”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​อย่างนี้ ประชาชน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น จึง​ได้​พยายาม​ทำ​ให้​คน​ยูดาห์​หมด​กำลังใจ และ​กลัว​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร</verse>
				<verse number="5">คน​เหล่านั้น​ยัง​ได้​ติด​สินบน​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​เปอร์เซีย ให้​ขัดขวาง​พวก​คนยิว​มา​ตลอด​ตั้งแต่​สมัย​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย ไป​จนถึง​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส​แห่ง​เปอร์เซีย เพื่อ​ไม่ให้​คนยิว​ทำ​ตาม​แผน​ของ​พวกเขา​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร</verse>
				<verse number="6">ใน​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​เซอร์ซีส ใน​ช่วง​ต้น​รัชกาล​ของ​พระองค์ พวก​ศัตรู​ของ​คนยิว ได้​เขียน​คำ​ฟ้องร้อง​พวก​ชาวยิว ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">เรื่อง​แบบนี้​ต่อมา​ก็​เกิดขึ้น​อีก​ใน​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส เมื่อ บิชลาม มิทเรดาท และ​ทาเบเอล รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา ได้​เขียน​คำร้อง​ต่อ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​แห่ง​เปอร์เซีย ข้อความ​นั้น​เขียน​เป็น​ภาษา​อารเมค และ​ได้รับ​การ​แปล​ออกมา (เรื่องราว​ต่อไปนี้​เขียน​เป็น​ภาษา​อารเมค )</verse>
				<verse number="8">เรฮูม ผู้​เป็น​เจ้าเมือง และ​ชิมชัย​ผู้​เป็น​เลขาธิการ ได้​เขียน​จดหมาย​เพื่อ​ต่อต้าน​เมือง​เยรูซาเล็ม ส่ง​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส มี​ใจความ​ว่า</verse>
				<verse number="9">จาก​เรฮูม ผู้​เป็น​เจ้าเมือง และ​ชิมชัย ผู้​เป็น​เลขาธิการ รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา พวก​ผู้พิพากษา พวก​ทูต​ทั้งหลาย พวก​เจ้าหน้าที่ พวก​ชาว​เปอร์เซีย ชาว​เอเรก ชาว​บาบิโลน ชาว​สุสา​ซึ่ง​ก็​คือ​ชาว​เอลาม</verse>
				<verse number="10">และ​จาก​พวก​ที่​เหลือ​อยู่ คือ​พวก​ที่​อาเชอร์บานิปอล ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​มี​ชื่อเสียง​ได้​ขับไล่​ออก​จาก​ประเทศ​ของ​พวกเขา อาเชอร์บานิปอล​ให้​คน​พวกนี้​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​สะมาเรีย และ​ใน​ส่วน​อื่นๆ​ที่เหลือ​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ฝั่ง​ตะวันตก</verse>
				<verse number="11">(นี่​คือ​สำเนา​จดหมาย ที่​พวกเขา​ส่ง​ไป​ให้​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส) ถึง กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส จาก พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ประชาชน​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="12">ขอ​เรียน​ให้​กษัตริย์​ทราบ​ว่า พวก​ชาวยิว​ที่​มา​จาก​พระองค์​ที่​ได้​มาหา​พวกเรา​นั้น ตอนนี้​พวกเขา​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​กำลัง​ก่อสร้าง​เมือง​ชั่วร้าย​นั้น​ขึ้น​มา​ใหม่ เป็น​เมือง​ที่​ชอบ​ก่อ​การกบฏ พวกเขา​กำลัง​สร้าง​กำแพง​ให้​แล้วเสร็จ และ​กำลัง​ซ่อมแซม​พวก​ฐานราก​อยู่</verse>
				<verse number="13">ขอ​เรียน​ให้​กษัตริย์​ทราบ​ว่า ถ้า​เมือง​นั้น​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่ และ​กำแพง​เมือง​ถูก​สร้าง​จน​เสร็จ​สมบูรณ์​แล้ว พวกเขา​จะ​ไม่ยอม​ส่ง​เครื่อง​บรรณาการ ภาษี และ​ส่วย และ​ใน​ที่สุด​คลังหลวง​ก็​จะ​ขาด​รายได้​ไป</verse>
				<verse number="14">เนื่องจาก​เรา​ไม่เคย​ลืม​ข้าวแดง​แกงร้อน​ที่​พระองค์​เลี้ยงดู​เรา​มา เรา​จึง​เห็น​ว่า​เป็น​การ​ไม่​สมควร​ที่​จะ​ให้​เกียรติ​ของ​พระองค์​ต้อง​เสื่อม​เสีย​ไป ด้วย​เหตุนี้​เรา​จึง​ส่ง​สาร​นี้​มา​ถึง​พระองค์</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ค้น​ดู​สมุดบันทึก​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พระองค์ ใน​สมุดบันทึก​นี้​พระองค์​จะ​ได้​ค้นพบ​และ​เรียนรู้​ว่า เมือง​เยรูซาเล็ม​นั้น เป็น​เมือง​ที่​ชอบ​ก่อ​การกบฏ ที่​สร้าง​ความ​เสียหาย​ให้​กับ​พวก​กษัตริย์​และ​ประเทศ​ต่างๆ​และ​มี​การ​ปลุก​ระดม​ให้​ก่อ​การกบฏ​ภาย​ใน​เมือง​นั้น​มา​เป็น​เวลา​ช้านาน​แล้ว นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ถึง​ได้​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="16">เรา​ขอ​รายงาน​ให้​พระองค์​รู้​ว่า ถ้า​เมือง​นั้น​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​กำแพง​เมือง​ถูก​สร้าง​จน​เสร็จ​แล้ว พระองค์​จะ​ไม่ได้​ครอบ​ครอง​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​จึง​ส่ง​สาร​ตอบ​กลับ​มา​ว่า “ถึง​เรฮูม ผู้​เป็น​เจ้าเมือง และ​ชิมชัย ผู้​เป็น​เลขาธิการ รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ทั้งหลาย​ของ​ท่าน​ที่​อยู่​ใน​สะมาเรีย และ​ส่วน​อื่นๆ​ของ​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ขอให้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="18">ตอนนี้ จดหมาย​ที่​ท่าน​ส่ง​มา​ถึง​พวกเรา ได้​แปล​และ​อ่าน​ให้​เรา​ฟัง​แล้ว</verse>
				<verse number="19">เรา​ได้​สั่ง​ให้​ทำ​การ​ตรวจสอบ และ​พวกเขา​ก็​พบ​ว่า เมือง​เยรูซาเล็ม​นั้น​เคย​ลุกขึ้น​ต่อต้าน​พวก​กษัตริย์​มา​ช้านาน​แล้ว และ​เคย​มี​การกบฏ​รวมทั้ง​มี​การ​ก่อ​การ​จลาจล​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="20">แต่​เคย​มี​กษัตริย์​ผู้​เรือง​อำนาจ​บาง​องค์​ซึ่ง​ปกครอง​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ควบคุม​เมือง​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตรงข้าม​ของ​แม่น้ำ กษัตริย์​เหล่านี้​ได้รับ​เครื่อง​บรรณาการ ภาษี และ​ส่วย</verse>
				<verse number="21">ตอนนี้ ให้​ท่าน​ทั้งหลาย​ออก​คำสั่ง​ให้​คนยิว​พวกนั้น​หยุด​ทำงาน​นี้ เพื่อ​ไม่ให้​เมือง​นั้น​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่ จนกว่า​เรา​จะ​ออก​คำสั่ง​ให้​สร้าง​ได้</verse>
				<verse number="22">ระวัง​ให้ดี อย่า​ได้​เพิกเฉย​กับ​เรื่องนี้ เพื่อ​กษัตริย์​จะได้​ไม่​ขาด​รายได้​อีกต่อไป”</verse>
				<verse number="23">พอได้​อ่าน​สำเนา​จดหมาย​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ให้​กับ​เรฮูม​และ​ชิมชัย ผู้​เป็น​เลขาธิการ รวมทั้ง​พวก​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา​ฟัง​แล้ว พวก​เขา​ก็​รีบ​ไปหา​พวกยิว​ที่​เยรูซาเล็ม​ทันที</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวกเขา​ก็​ใช้​กำลัง​บีบ​บังคับ​ให้​พวกยิว​หยุด​ทำงาน แล้ว​การ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​ถูก​ระงับ​ลง และ​ก็​ไม่ได้​สร้าง​ต่อ​อีกเลย จน​กระทั่ง​ถึง​ปี​ที่สอง ของ​กษัตริย์​ดาริอัส​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ต่อมา​ผู้พูดแทนพระเจ้า คือ ฮักกัย และ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​อิดโด ได้​พูด​แทน​พระเจ้า​ต่อ​คนยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ใน​นาม​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ผู้ที่​อยู่​เหนือ​พวกเขา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เศรุบบาเบล ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล และ​เยชูอา ลูกชาย​ของ​โยซาดัก ก็​เริ่ม​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ทั้ง​สองคน​นี้​ก็​ได้​อยู่​และ​คอย​สนับสนุน​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">ใน​เวลานั้น ทัทเธนัย ซึ่ง​เป็น​เจ้าเมือง​ทาง​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เชธาร์โบเซนัย รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา ก็​ได้​มาหา​เศรุบบาเบล และ​คน​ที่​อยู่​กับ​เศรุบบาเบล และ​ได้​ถาม​พวกเขา​ว่า “ใคร​เป็น​คน​อนุญาต​ให้​เจ้า​สร้าง​วิหาร​นี้​ขึ้น​มา​ใหม่​และ​ทำงาน​ไม้​พวกนี้​จน​เสร็จ”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ยัง​ถาม​ต่อไป​อีก​ว่า “พวก​คนงาน​ที่​สร้าง​ตึกนี้​มี​ชื่อ​ว่า​อะไร​บ้าง”</verse>
				<verse number="5">แต่​พระเจ้า​ได้​สอดส่อง​ดูแล​พวก​ผู้อาวุโส​ของ​ชาวยิว​อยู่ และ​ทัทเธนัย​กับ​พรรคพวก​ไม่​สามารถ​หยุด​ชาวยิว​เหล่านั้น​ให้​เลิก​ทำงาน​ได้ ใน​ช่วง​ที่​พวกเขา​ส่ง​รายงาน​ไป​ยัง​กษัตริย์​ดาริอัส และ​กษัตริย์​มี​คำสั่ง​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​ตอบ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">นี่​คือ​สำเนา​จดหมาย​ที่ ทัทเธนัย เจ้าเมือง​ทาง​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เชธาร์โบเซนัย รวมทั้ง​บรรดา​เพื่อน​ร่วมงาน ที่​เป็น​ผู้​ตรวจ​ราชการ​เมือง ที่​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ ได้​ส่ง​ไป​ถึง​กษัตริย์​ดาริอัส</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ส่ง​รายงาน​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์ และ​ใน​จดหมาย​นั้น​มี​ใจความ​ว่า​อย่างนี้ คือ ถึง กษัตริย์​ดาริอัส ขอให้​พระองค์​อยู่​เย็น​เป็นสุข</verse>
				<verse number="8">ขอให้​พระองค์​รู้​ไว้​เถิด​ว่า พวกเรา​ได้​ไป​ยัง​มณฑล​ยูดาห์​เพื่อ​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ ซึ่ง​กำลัง​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ด้วย​หิน​ก้อน​ใหญ่ ส่วน​ท่อนไม้​ก็​กำลัง​ติดตั้ง​บน​ฝาผนัง งานนี้​กำลัง​ดำเนิน​ไป​อย่าง​ขยัน​ขันแข็ง​และ​ก้าวหน้า​เป็น​อย่างดี ใน​กำมือ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">แต่​เมื่อ​พวกเรา​ไต่ถาม​พวก​ผู้อาวุโส​เหล่านั้น​ว่า “ใคร​เป็น​คน​อนุญาต​ให้​สร้าง​วิหาร​นี้​ขึ้น​ใหม่ และ​ใคร​สั่ง​ให้​ทำงาน​ไม้​พวกนี้​จน​เสร็จ”</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​ถาม​ชื่อ​คนงาน​เหล่านั้น​ด้วย เพื่อ​พวกเรา​จะ​ได้​แจ้ง​ให้​พระองค์​ทราบ เพื่อ​ว่า​เรา​จะได้​จด​รายชื่อ​ของ​พวก​คน​เหล่านั้น​ที่​เป็น​หัวหน้า​ของ​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ตอบ​พวกเรา​มา​อย่างนี้​ว่า “พวกเรา​คือ​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก และ​พวกเรา​กำลัง​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​มา​ใหม่ ซึ่ง​เคย​สร้าง​มา​แล้ว​เมื่อ​หลาย​ปี​ก่อน โดย​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">แต่​เป็น​เพราะ​บรรพบุรุษ​ของเรา ได้​ทำ​ให้​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​โกรธ พระองค์​จึง​มอบ​พวกเขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ แห่ง​บาบิโลน​ชาว​เคลเดีย และ​กษัตริย์​ก็​ได้​ทำลาย​วิหาร​แห่งนี้​ลง และ​จับ​ตัว​ประชาชน​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">แต่​ใน​ปีแรก​ของ​รัชกาล​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​บาบิโลน พระองค์​ได้​มี​คำสั่ง​ให้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​แห่งนี้​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="14">ยัง​มี​เครื่องใช้​ทองคำ​และ​เงิน​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ขนย้าย​ออกมา​จาก​วิหาร​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เอา​ไป​วาง​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​บาบิโลน กษัตริย์​ไซรัส​ได้​เคลื่อน​ย้าย​เครื่องใช้​เหล่านั้น​จาก​วิหาร​ของ​บาบิโลน ไป​มอบ​ให้​ชาย​ที่​ชื่อ​เชชบัสซาร์ ซึ่ง​พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​เจ้าเมือง</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ไซรัส​ได้​สั่ง​เชชบัสซาร์​ว่า ‘ให้​เอา​เครื่องใช้​เหล่านี้​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​วิหาร​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ให้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​มา​ใหม่​บน​สถานที่​ตั้ง​เดิม’</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เชชบัสซาร์​คนนั้น ก็​ได้​มา​วาง​รากฐาน​ให้​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ตั้งแต่​นั้น​มา​จนถึง​ปัจจุบัน​นี้ วิหาร​ก็​ได้รับ​การ​ก่อสร้าง​เรื่อยมา​แต่​ยัง​ไม่​เสร็จ​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="17">ตอนนี้ ถ้า​พระองค์​อยาก​จะ​ค้นดู​บันทึก​จาก​ห้อง​เก็บ​เอกสาร​ของ​วัง​ที่​อยู่​ใน​บาบิโลน เพื่อ​ตรวจสอบ​ว่า​จริง​หรือไม่​ที่ กษัตริย์​ไซรัส​ได้​ออก​คำสั่ง​ให้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​มา​ใหม่ แล้ว​จากนั้น​พระองค์​ค่อย​ส่ง​จดหมาย​มา​ให้​กับ​พวกเรา​รู้​ว่า พระองค์​ตัดสินใจ​ยังไง​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">กษัตริย์​ดาริอัส​จึง​ได้​ออก​คำสั่ง ให้​พวกเขา​ค้น​ห้อง​เก็บ​เอกสาร​ที่​บาบิโลน​ใช้​เก็บ​ทรัพย์​สมบัติ</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พวกเขา​ก็​พบ​หนังสือ​ม้วน​หนึ่ง ที่​ป้อม​ปราการ​ใน​เอกบาทานา ซึ่ง​อยู่​ใน​มณฑล​มีเดีย และ​ใน​หนังสือ​ม้วน​นั้น​เขียน​ไว้​ว่า​อย่างนี้ บันทึก​ความจำ</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​แรก​ของ​รัชกาล​กษัตริย์​ไซรัส กษัตริย์​ไซรัส​ได้​มี​คำสั่ง​ที่​เกี่ยวกับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ว่า​อย่างนี้ ให้​สร้าง​วิหาร​ขึ้น​มา​ใหม่ ใน​สถานที่​ที่​พวกเขา​เคย​ถวาย​เครื่อง​บูชา และ​ให้​วาง​รากฐาน​ให้​เหมือน​กับ​สภาพ​เดิม ให้​มี​ความสูง​หกสิบ​ศอก และ​กว้าง​หกสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="4">ให้​สร้าง​ด้วย​หินใหญ่​สามชั้น และ​สร้าง​ด้วย​ไม้​หนึ่งชั้น ให้​คลังหลวง​เป็น​ผู้​ออก​ค่าใช้จ่าย</verse>
				<verse number="5">นอก​จากนั้น พวก​เครื่องใช้​ทองคำ​และ​เงิน​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​เอา​มา​จาก​วิหาร​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เอา​มา​ไว้​ที่​บาบิโลน​นั้น จะ​ต้อง​ส่ง​กลับคืน​ไป​ยัง​วิหาร​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เอา​ไป​ไว้​ใน​ที่​ของมัน และ​เก็บ​รักษา​ไว้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น ทัทเธนัย​เจ้าเมือง​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เชธาร์​โบเซนัย รวมทั้ง​พวกท่าน​ที่​เป็น​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา ที่​เป็น​ผู้​ตรวจ​ราชการ​ของ​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส อยู่​ให้​ห่าง​จาก​ที่นั่น</verse>
				<verse number="7">อย่า​ไป​รบกวน​งาน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า ปล่อย​ให้​เจ้าเมือง​ของ​ชาวยิว​และ​พวก​ผู้อาวุโส​ของ​พวกเขา สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​มา​ใหม่​บน​พื้นที่​เดิม</verse>
				<verse number="8">และ​ตอนนี้ เรา​ขอสั่ง​พวกท่าน​ให้​ช่วย​พวก​ผู้อาวุโส​ของ​ชาวยิว​เหล่านั้น ที่​กำลัง​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ขึ้น​มา​ใหม่ ค่าใช้จ่าย​ใน​การ​ก่อสร้าง​ของ​คน​พวกนี้ ให้​จ่าย​จาก​เงินหลวง​ทั้งหมด คือ​เงิน​ที่​เก็บ​ได้​จาก​ภาษี​ของ​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไม่ต้อง​หยุด​งาน</verse>
				<verse number="9">ให้​จัดหา​ทุกสิ่ง​ให้​กับ​พวกเขา ไม่ว่า​จะ​เป็น​พวก​วัวหนุ่ม แกะ​ตัวผู้ หรือ​ลูกแกะ ที่​ต้อง​ใช้​สำหรับ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ หรือ​จะ​เป็น​ข้าวสาลี เกลือ เหล้าองุ่น หรือ​น้ำมัน ที่​พวก​นักบวช​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ขอ ก็​ให้​จัดหา​มา​ให้​กับ​พวกเขา​ทุกๆวัน​อย่า​ให้​ขาด​เลย</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​อัน​มี​กลิ่นหอม​ให้​กับ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ และ​ให้​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์​และ​พวก​ลูกชาย​ของเรา</verse>
				<verse number="11">และ​ถ้า​ใคร​ไม่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​นี้ เรา​ขอสั่ง​ให้​ดึง​เสาไม้​ค้ำ​บ้าน​ของ​คนๆนั้น​มา​อันหนึ่ง และ​เอา​มา​ผูก​คนๆนั้น​และ​เฆี่ยน​เขา และ​ให้​เอา​บ้าน​ของเขา​มา​ทำ​เป็น​ส้วม​สาธารณะ</verse>
				<verse number="12">ขอให้​พระเจ้า ที่​ได้​เลือก​สถานที่​นั้น​ให้​เป็น​ที่​นมัสการ​พระองค์ โค่นล้ม​กษัตริย์​องค์​ไหนๆ​หรือ​ประชาชน​กลุ่มใด​ก็ตาม ที่​ฝ่าฝืน​คำสั่ง​นี้ และ​อยาก​จะ​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เรา กษัตริย์​ดาริอัส เป็น​ผู้​ออก​คำสั่ง​นี้​เอง ให้​เชื่อฟัง​คำสั่ง​นี้​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ทัทเธนัย เจ้าเมือง​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​เชธาร์โบเซนัย รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา ก็​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​กษัตริย์​ดาริอัส​สั่ง</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้อาวุโส​ของ​ชาวยิว ได้​ก่อสร้าง​วิหาร​สำเร็จ​ลุล่วง​ไป​ด้วยดี ภายใต้​การ​พูด​แทน​พระเจ้า​ของ​ฮักกัย ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​อิดโด พวกเขา​สร้าง​วิหาร​เสร็จ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล และ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​เปอร์เซีย คือ​ไซรัส ดาริอัส และ​อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="15">แล้ว​วิหาร​นี้​ก็​สร้าง​เสร็จ​ใน​วันที่​สาม​ของ​เดือน​อาดาร์ ใน​ปี​ที่หก​แห่ง​รัชกาล​กษัตริย์​ดาริอัส</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ประชาชน​ของ​อิสราเอล รวมทั้ง​พวก​นักบวช และ​พวก​ชาว​เลวี และ​เชลย​ทุกคน​ที่​ได้​กลับ​มา ได้​อุทิศ​วิหาร​นี้​ให้​กับ​พระเจ้า และ​พวกเขา​ก็​มี​ความสุข​มาก​ที่​ได้​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="17">ใน​การ​อุทิศ​วิหาร​นี้ พวกเขา​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​โดย​มี​วัว​ตัวผู้​หนึ่งร้อย​ตัว แกะ​ตัวผู้​สองร้อย​ตัว ลูกแกะ​สี่ร้อย​ตัว และ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​สำหรับ​อิสราเอล​ทั้งหมด คือ​แพะ​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว เผ่า​ละ​ตัว</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​แต่งตั้ง​นักบวช​ให้​อยู่​ใน​แผนก​ต่างๆ​ของ​พวกเขา และ​แต่งตั้ง​ชาว​เลวี​ให้​อยู่​ใน​แต่ละ​หน่วย เพื่อ​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="19">พวก​ชาวยิว​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย ได้​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปลดปล่อย ใน​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​แรก</verse>
				<verse number="20">นักบวช​ทุกคน​ได้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​สะอาด​บริสุทธิ์​แล้ว และ​ชาว​เลวี​ก็​เป็น​ผู้​บริสุทธิ์​ด้วย​ใน​สายตา​ผู้อื่น ดังนั้น​ชาว​เลวี​จึง​ฆ่า​แกะ​ใน​เทศกาล​ปลดปล่อย เพื่อ​ชาวยิว​ทุกคน​ที่​กลับ​จาก​การ​เป็น​เชลย เพื่อ​พี่น้อง​ทั้งหลาย​ของเขา​ที่​เป็น​นักบวช และ​เพื่อ​ตัวเขา​เอง​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ประชาชน​ของ​อิสราเอล​ที่​กลับ​จาก​การ​เป็น​เชลย ได้​กิน​อาหาร​ใน​เทศกาล​ปลดปล่อย​นี้ เหมือน​กับ​คนอื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​ได้​แยก​ตัวเอง​ออก​จาก​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ ​ของ​พวก​คน​ต่าง​ชาติ​ใน​แผ่นดิน เพื่อ​จะ​ได้​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​ได้​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ไร้เชื้อ​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน​ด้วย​ความ​ยินดี เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​พวกเขา​มี​ความสุข ที่​พระองค์​ได้​เปลี่ยน​ทัศนคติ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย ที่​มี​ต่อ​พวกเขา ดังนั้น​กษัตริย์ จึง​ได้​ช่วย​พวกเขา​ใน​การ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​เหล่านี้​ผ่านไป ใน​ช่วง​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส แห่ง​เปอร์เซีย เอสรา​ได้​ขึ้น​มา​จาก​บาบิโลน​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เอสรา​เป็น​ลูก​ของ​เสไรอาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​อาซาริยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​ฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="2">ที่​เป็น​ลูก​ของ​ชัลลูม ที่​เป็น​ลูก​ของ​ศาโดก ที่​เป็น​ลูก​ของ​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="3">ที่​เป็น​ลูก​ของ​อามาริยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​อาซาริยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​เมราโยท</verse>
				<verse number="4">ที่​เป็น​ลูก​ของ​เศราหิยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​อุสซี ที่​เป็น​ลูก​ของ​บุคคี</verse>
				<verse number="5">ที่​เป็น​ลูก​ของ​อาบีชูวา ที่​เป็น​ลูก​ของ​ฟีเนหัส ที่​เป็น​ลูก​ของ​เอเลอาซาร์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​อาโรน ที่​เป็น​หัวหน้า​นักบวช</verse>
				<verse number="6">เอสรา​คนนี้​ขึ้น​มา​จาก​บาบิโลน​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​เป็น​ครู เป็น​ผู้​เชี่ยว​ชาญ​กฎ​ของ​โมเสส​เป็น​อย่างดี ซึ่ง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​มอบ​กฎ​นี้​ให้​กับ​อิสราเอล กษัตริย์​ได้​ให้​เอสรา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​เขา​ขอ เพราะ​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา​คอย​ช่วยเหลือ​เขา</verse>
				<verse number="7">มี​ประชาชน​อิสราเอล​บางคน รวมทั้ง​นักบวช​บางคน พวก​ชาว​เลวี พวก​นักร้อง บรรดา​คน​เฝ้า​ประตู และ​พวก​ผู้รับใช้​ใน​วิหาร ได้​ขึ้น​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​ปี​ที่เจ็ด​ใน​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="8">เอสรา​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​เดือน​ที่​ห้า ของ​ปี​ที่​เจ็ด ใน​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​นี้</verse>
				<verse number="9">เขา​ได้​เตรียม​ตัว​ที่​จะ​ออก​เดินทาง​จาก​บาบิโลน ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​แรก และ​ได้​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ห้า เพราะ​มือ​ของ​พระเจ้า​คอย​ช่วยเหลือ​เขา</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เอสรา​ได้​อุทิศตัว​ใน​การ​ศึกษา​กฎ​คำสอน​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​การ​ทำตัว​ตาม​กฎนั้น และ​ใน​การ​สั่งสอน​กฎ​ระเบียบ​และ​กฎหมาย​ของ​พระองค์​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">นี่​คือ​สำเนา​จดหมาย ที่​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส มอบ​ให้​กับ​เอสรา ผู้​เป็น​นักบวช​และ​ครู​ผู้​รอบรู้​คำสอน​ของ​บัญญัติ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​กฎ​ระเบียบ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ที่​มี​ไว้​สำหรับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">จาก อารทาเซอร์ซีส ผู้​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งปวง ถึง เอสรา ผู้​เป็น​นักบวช ครู​ผู้​รอบรู้​กฎ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ ขอให้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข​ใน​ทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="13">เรา​ขอ​สั่ง​ว่า ใคร​ก็ตาม​ใน​อาณาจักร​ของเรา ไม่ว่า​จะ​เป็น​ประชาชน​ของ​อิสราเอล หรือ​นักบวช​ของ​พวกเขา หรือ​ชาว​เลวี ที่​สมัครใจ​จะ​ไป​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับเจ้า ก็​ไปได้</verse>
				<verse number="14">เนื่องจาก​ตัวเรา​และ​ที่ปรึกษา​ทั้งเจ็ด​ของเรา​ได้​ส่ง​เจ้า​ไป เพื่อ​ไป​ดู​ว่า​ประชาชน​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เชื่อฟัง​กฎ​แห่ง​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​มือ​ของเจ้า​หรือไม่</verse>
				<verse number="15">เรา​และ​พวก​ที่ปรึกษา​ของเรา ก็​ยัง​ส่ง​เจ้า​ไป เพื่อ​ขน​เอา​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​พวกเรา​สมัครใจ​มอบ​ให้​กับ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ที่​มี​วิหาร​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">ให้​เจ้า​รวบรวม​เงิน​และ​ทองคำ​ทั้งหมด ที่​เจ้า​หา​มาได้​จาก​มณฑล​บาบิโลน พร้อม​กับ​พวก​ของถวาย ที่​ประชาชน​และ​พวก​นักบวช​เอา​มา​ให้​ด้วย​ความ​สมัครใจ สำหรับ​ถวาย​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="17">และ​ด้วย​เงิน​นี้แหละ เจ้า​ต้อง​เอา​ไป​ซื้อ​พวก​วัว​ตัวผู้ แกะ​ตัวผู้ และ​ลูกแกะ รวมทั้ง​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ถวาย​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​บน​แท่นบูชา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">ส่วน​เงิน​และ​ทองคำ​ที่​เหลือ​นั้น เจ้า​และ​พี่น้อง​ชาวยิว​ของเจ้า เห็นดี​เห็นชอบ​ที่​จะ​ทำ​ยังไง​ก็​ให้​ทำไป ให้​สอดคล้อง​กับ​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="19">เครื่องใช้​ต่างๆ​ที่​ได้​มอบ​ให้​กับ​เจ้า สำหรับ​การบูชา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า​นั้น ก็​ให้​เจ้า​เอา​ไป​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พระเจ้า​แห่ง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">ส่วน​สิ่ง​อื่นๆ​ที่เหลือ ที่​จำเป็น​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า​นั้น ก็​ตก​เป็น​หน้าที่​ของเจ้า​แล้ว​ที่​จะ​จัดหา​มา ก็​ให้​เจ้า​เบิก​จาก​เงินหลวง​ได้</verse>
				<verse number="21">นอก​จากนั้น​แล้ว เรา กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ได้​ออก​คำสั่ง​นี้​ให้​กับ​ผู้​ดูแล​เงิน​กองคลัง​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ว่า​อย่างนี้ คือ​ไม่ว่า​เอสรา​ผู้​เป็น​นักบวช และ​ครู​ผู้​รอบรู้​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ จะ​ขอ​อะไร​จาก​เจ้า ก็​ให้​ทำ​ตามนั้น​อย่าง​รวดเร็ว​และ​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="22">ให้​ช่วย​ได้​มาก​ถึง​จำนวน​เงิน​สาม​ตัน​ครึ่ง ข้าว​สาลี เหล้าองุ่น​และ​น้ำมัน​มะกอก อย่าง​ละ​สองหมื่น​สองพัน​ลิตร ส่วน​เกลือ​ให้​ได้​ไม่อั้น</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่า​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​จะ​สั่ง​ให้​ทำ​อะไร ก็​ให้​เป็น​ไป​ตามนั้น​อย่าง​รวดเร็ว​และ​อย่าง​เต็มที่ สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ เพื่อ​ว่า​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​จะ​ได้​ไม่​ตก​ลงมา​บน​อาณาจักร​ของเรา​ผู้​เป็น​กษัตริย์ และ​บน​พวก​ลูกชาย​ของเรา</verse>
				<verse number="24">เรา​ขอ​แจ้ง​ให้​พวกเจ้า​ทั้งหลาย​รู้​ว่า พวก​คน​เหล่านี้​ทั้งหมด​คือ พวก​นักบวช พวก​ชาว​เลวี พวก​นักร้อง พวก​คน​เฝ้า​ประตู พวก​ผู้รับใช้​ใน​วิหาร และ​คนรับใช้​อื่นๆ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า จะ​ไม่ต้อง​เสีย​เครื่อง​บรรณาการ ภาษี และ​ส่วย​ใดๆ​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="25">ส่วน​ตัวเจ้า เอสรา ตาม​สติปัญญา​ของ​พระเจ้า​ของ​เจ้า ที่​เจ้า​มี​นั้น ก็​ให้​เจ้า​แต่งตั้ง​ผู้​พิพากษา และ​ผู้​ปกครอง ให้​มา​ตัดสิน​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ซึ่ง​หมายถึง​ทุกคน​ที่​รู้จัก​พวก​กฎ​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า และ​เจ้า​ก็​ควร​ที่​จะ​สอน​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่​รู้จัก​กฎ​พวกนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ใคร​ก็ตาม​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า และ​กฏหมาย​ของ​กษัตริย์ ก็​ให้​เขา​ได้รับ​โทษ​อย่าง​รวดเร็ว​อย่าง​เต็มที่ ไม่ว่า​จะ​เป็น​โทษ​ตาย หรือ​เนรเทศ​ไป​อยู่​เมือง​อื่น หรือ​ยึดทรัพย์ หรือ​จำคุก ก็ตาม</verse>
				<verse number="27">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา ผู้​ทำ​ให้​กษัตริย์ มี​จิตใจ​ที่​อยาก​จะ​ให้​เกียรติ​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​อย่างนี้</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ได้​แสดง​ความรัก​ต่อ​ข้าพเจ้า ต่อหน้า​กษัตริย์ พวก​ที่ปรึกษา และ​ข้าราชการ​ชั้นสูง​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์ เนื่อง​จาก​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​คอย​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ถึง​มี​กำลังใจ​ที่​จะ​รวบรวม​พวก​ผู้นำ​จาก​ประชาชน​ของ​อิสราเอล​เพื่อ​เดินทาง​ขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อไปนี้​คือ​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว และ​เชื้อสาย​ของ​พวกเขา ซึ่ง​เดินทาง​ออก​จาก​บาบิโลน​ไป​กับ​ข้าพเจ้า ใน​ช่วง​สมัย​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส</verse>
				<verse number="2">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฟีเนหัส คือ​เกอร์โชม จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อิธามาร์ คือ​ดาเนียล จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ดาวิด คือ​ฮัทธัช</verse>
				<verse number="3">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​เชคานิยาห์ จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ปาโรช คือ​เศคาริยาห์ พร้อม​กับ​ชาย​ที่​ขึ้น​ทะเบียน​กับ​เขา​อีก​หนึ่งร้อย​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="4">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ปาหัทโมอับ คือ​เอลีโฮนัย ลูกชาย​ของ​เศราหิยาห์ พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="5">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​ศัทธู คือ​เชคานิยาห์​ลูกชาย​ของ​ยาฮาซีเอล พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​สามร้อย​คน</verse>
				<verse number="6">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาดีน คือ​เอเบค​ลูกชาย​ของ​โยนาธาน พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​ห้าสิบ​คน</verse>
				<verse number="7">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​เอลาม คือ​เยชายาห์​ลูกชาย​ของ​อาธาลิยาห์ พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​เจ็ดสิบ​คน</verse>
				<verse number="8">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​เชฟาทิยาห์ คือ​เศบาดิยาห์​ลูกชาย​ของ​มีคาเอล พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​แปดสิบ​คน</verse>
				<verse number="9">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​โยอาบ คือ​โอบาดียาห์​ลูกชาย​ของ​เยฮีเอล พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​สองร้อย​สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="10">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​บานี่ คือ​เชโลมิท​ลูกชาย​ของ​โยสิฟิยาห์ พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​หนึ่งร้อย​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="11">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​เบบัย คือ​เศคาริยาห์​ลูกชาย​ของ​เบบัย พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="12">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อัสกาด คือ โยฮานัน ลูกชาย​ของ​ฮักคาทาน พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับเขา​อีก​หนึ่งร้อยสิบ​คน</verse>
				<verse number="13">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาโดนีคัม พวก​สุดท้าย​ที่​ตาม​มา​ทีหลัง มี​ชื่อ​ว่า​เอลีเฟเลท เยอูเอล และ​เชไมยาห์ พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับ​พวกเขา​อีก​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="14">จาก​คน​เหล่านั้น​ที่​สืบ​เชื้อสาย​จาก​บิกวัย คือ อุธัย​และ​ศักเกอร์ พร้อม​กับ​ชาย​ที่​อยู่​กับ​พวกเขา​อีก​เจ็ดสิบ​คน</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​รวบรวม​พวกเขา​ไว้​บริเวณ​แม่น้ำ​ที่​ไหล​ไป​สู่​อาหะวา พวกเรา​ตั้ง​ค่าย​อยู่​ที่นั่น​เป็น​เวลา​สามวัน ข้าพเจ้า​สำรวจ​ดู​ประชาชน​และ​พวก​นักบวช แต่​ไม่พบ​พวก​ชาว​เลวี​เลย​สักคน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​จึง​เรียก​คน​เหล่านี้​มาหา คือ เอลีเยเซอร์ อารีเอล เชไมยาห์ เอลนาธัน ยารีบ เอลนาธัน นาธัน เศคาริยาห์ และ​เมชุลลาม ซึ่ง​เป็น​พวก​ผู้นำ พร้อม​ด้วย​โยยาริบ และ​เอลนาธัน ซึ่ง​เป็น​ผู้​มี​สติปัญญา​เฉียบ​แหลม</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ส่ง​พวกเขา​ไป​หา​อิดโด ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ของ​สถานที่​ที่​มี​ชื่อ​ว่า คาสิเฟีย ข้าพเจ้า​บอก​พวกเขา​ว่า​ควร​จะ​พูด​อะไร​กับ​อิดโด​และ​พี่น้อง​ของเขา รวมทั้ง​พวก​ผู้รับใช้​ใน​วิหาร​ที่​อยู่​ใน​คาสิเฟีย เพื่อ​พวกเขา​จะได้​นำ​พวก​ผู้ช่วย​มา เพื่อ​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="18">เนื่องจาก​มือ​ของ​พระเจ้า​ของเรา​คอย​ช่วยเหลือ​เรา พวกเขา​จึง​ส่ง​ชาย​ที่​มี​ความ​เฉลียว​ฉลาด​คนหนึ่ง ชื่อ​เชเรบิยาห์ พร้อม​กับ​ลูกๆ​และ​พี่น้อง​ของเขา รวม​ทั้งหมด​สิบแปด​คน มา​ให้​กับ​พวกเรา เชเรบิยาห์ เป็น​ผู้​สืบ​ตระกูล​มา​จาก​มาห์ลี ที่​เป็น​ลูก​ของ​เลวี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​ยัง​ส่ง​ฮาชาบิยาห์ มา​พร้อม​กับ​เยชายาห์​จาก​ตระกูล​ของ​เมราวี พร้อม​ด้วย​พี่น้อง​และ​พวก​ลูกชาย​ของ​พวกเขา รวม​ทั้งหมด​ยี่สิบ​คน</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ยัง​ส่ง​ผู้รับใช้​ใน​วิหาร​มา​ให้​ด้วย รวม​สองร้อย​ยี่สิบ​คน กษัตริย์​ดาวิด​และ​พวก​เจ้านาย​ได้​แต่งตั้ง​บรรพบุรุษ​ของ​ผู้รับใช้​พวกนี้ ให้​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​พวก​เลวี คน​ที่​มา​เหล่านี้​มี​รายชื่อ​บันทึก​ไว้​ทุกคน</verse>
				<verse number="21">ที่​ข้าง​แม่น้ำ​อาหะวา ข้าพเจ้า​ก็​ได้​ประกาศ​ให้​ถือศีล​อด​อาหาร เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ถ่อมตัว​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของเรา และ​ขอให้​พระองค์​ช่วย​ให้​พวกเรา​เดินทาง​ด้วย​ความ​ปลอดภัย สำหรับ​ตัว​เรา​เอง ลูกหลาน และ​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​อับอาย​ที่​จะ​ขอ​ทหาร​และ​ทหารม้า​จาก​กษัตริย์ เพื่อ​ปกป้อง​พวกเรา​จาก​ศัตรู​ใน​ระหว่าง​เดินทาง เพราะ​พวกเรา​ได้​พูด​กับ​กษัตริย์​ไปแล้ว​ว่า “มือ​ของ​พระเจ้า​ของเรา​คอย​ช่วยเหลือ​ทุกคน​ที่​แสวงหา​พระองค์ เพื่อ​ให้​พวกเขา​ปลอดภัย แต่​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จะ​ต่อต้าน​ทุกคน​ที่​ละทิ้ง​พระองค์”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​เรา​จึง​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า เพื่อ​ขอให้​การ​เดินทาง​นี้​ปลอดภัย และ​พระองค์​ก็​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ข้าพเจ้า​ได้​เลือก​ผู้นำ​นักบวช​มา​สิบสอง​คน พร้อม​กับ​เชเรบิยาห์ ฮาชาบิยาห์ และ​พี่น้อง​ของ​พวกเขา​อีก​สิบคน</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​ชั่ง​เงิน ทองคำ พร้อม​ด้วย​เครื่องใช้​ต่างๆ​ให้​กับ​พวกเขา​ทั้ง​สิบสอง​คน ซึ่ง​เป็น​ของถวาย​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา ของ​พวกนี้​เป็น​ของ​ที่​กษัตริย์​และ​ที่ปรึกษา​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​พวก​เจ้าหน้าที่ และ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​ที่​อยู่​ที่นั่น​ได้​ถวาย​ไว้</verse>
				<verse number="26">สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ชั่ง​และ​มอบ​ให้​พวกเขา​ประกอบ​ด้วย เงิน​หนัก​ประมาณ​ยี่สิบสอง​ตัน เครื่องใช้​ที่​ทำ​ด้วย​เงิน​หนัก​ประมาณ​สาม​ตัน​ครึ่ง และ​ทองคำ​ประมาณ​สาม​ตัน​ครึ่ง</verse>
				<verse number="27">มี​ชาม​ทองคำ​ยี่สิบ​ใบ หนัก​แปด​กิโลกรัม​ครึ่ง และ​เครื่องใช้​สองชิ้น​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​ขัดเงา​ชั้นดี ซึ่ง​มี​มูลค่า​เทียบเท่า​ทองคำ</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พวก​นักบวช​ว่า “พวกท่าน​ถูก​อุทิศ​ไว้​สำหรับ​พระยาห์เวห์ และ​ข้าวของ​เครื่องใช้​เหล่านี้ ก็​ถูก​อุทิศ​ไว้​สำหรับ​พระยาห์เวห์​ด้วย เงิน​และ​ทองคำ​พวกนี้​เป็น​ของ​ที่​คน​สมัครใจ​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของเรา</verse>
				<verse number="29">ขอให้​เฝ้า​ระวัง​รักษา​สิ่งของ​เหล่านี้​ไว้​ให้ดี จนกว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​ท่าน​ชั่ง​สิ่งของ​เหล่านี้ ต่อหน้า​พวก​หัวหน้า​ของ​เหล่า​นักบวช และ​ชาว​เลวี รวมทั้ง​หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ภายใน​ห้อง​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น พวก​นักบวช​และ​พวก​ชาว​เลวี​จึง​รับ​เงิน​และ​ทองคำ รวมทั้ง​เครื่องใช้​ต่างๆ​ที่​ชั่ง​แล้ว และ​นำ​สิ่ง​เหล่านั้น​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="31">เรา​เดินทาง​ออก​จาก​บริเวณ​แม่น้ำ​อาหะวา ใน​วันที่​สิบสอง​ของ​เดือน​แรก เพื่อ​ไป​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม มือ​ของ​พระเจ้า​ของเรา​คอย​ช่วยเหลือ​เรา และ​พระองค์​ช่วย​ปกป้อง​เรา​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ศัตรู​และ​พวก​โจร​ใน​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ใน​ที่สุด เรา​ก็​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ได้​หยุดพัก​อยู่​ที่นั่น​เป็น​เวลา​สามวัน</verse>
				<verse number="33">ใน​วัน​ที่​สี่​เรา​ได้​ชั่ง​เงิน​และ​ทองคำ รวมทั้ง​เครื่องใช้​ภายใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา และ​มอบ​สิ่ง​เหล่านั้น​ไว้​ใน​มือ​ของ​เมเรโมท ลูกชาย​ของ​อุรียาห์ ผู้​เป็น​นักบวช และ​เอเลอาซาร์ ลูกชาย​ฟีเนหัส และ​คนอื่น​ที่​อยู่​กับ​พวกเขา​คือ ชาว​เลวี โยซาบาด​ลูกชาย​เยชูอา และ​โนอัดยาห์ ลูกชาย​บินนุย</verse>
				<verse number="34">ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ได้รับ​การ​ตรวจสอบ ด้วย​การ​นับ​จำนวน​และ​การ​ชั่ง​น้ำหนัก แล้ว​จึง​บันทึก​น้ำหนัก​รวม​ทั้งหมด​ไว้​ใน​เวลานั้น</verse>
				<verse number="35">แล้ว​พวก​ชาวยิว​ที่​กลับ​จาก​การ​เป็น​เชลย ก็​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ประกอบ​ด้วย​วัว​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว สำหรับ​อิสราเอล​ทั้งหมด แกะ​ตัวผู้​เก้าสิบหก​ตัว ลูกแกะ​เจ็ดสิบสอง​ตัว (และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​เป็น​แพะ​ตัวผู้​สิบสอง​ตัว) ทั้งหมด​นี้​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​ยัง​ได้​ส่ง​มอบ​พวก​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ ให้​เจ้าหน้าที่​หลวง​ทั้งหลาย รวมทั้ง​พวก​เจ้าเมือง​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส แล้ว​เจ้าหน้าที่​และ​เจ้าเมือง​พวกนี้ ต่าง​ก็​สนับสนุน​ประชาชน​ของ​อิสราเอล และ​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">หลังจาก​เหตุการณ์​เหล่านั้น​เสร็จสิ้น​ลง​แล้ว พวก​หัวหน้า​ก็​มา​พบ​ข้าพเจ้า​และ​พูด​ว่า “ประชาชน​ชาว​อิสราเอล พวก​นักบวช รวมทั้ง​ชาว​เลวี​ทั้งหลาย ไม่ได้​แยก​ตัวเอง​ออก​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ​ใน​ดินแดน​ที่​อยู่​รอบๆ​เขา ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​เหมือน​กับ​คน​เหล่านั้น คือ​ชาว​คานาอัน ชาว​ฮิตไทต์ ชาว​เปริสซี ชาว​เยบุส ชาว​อัมโมน ชาว​โมอับ ชาว​อียิปต์ และ​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คน​อิสราเอล ได้รับ​เอา​ลูกสาว​ของ​ชนชาติ​รอบข้าง​เหล่านั้น มา​เป็น​เมีย​ของ​พวกเขา​และ​ของ​พวก​ลูกชาย​ของ​พวกเขา​ด้วย และ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​เชื้อสาย​ที่​อุทิศ​ไว้​สำหรับ​พระเจ้า ไป​ผสม​ปนเป​กับ​ชนชาติ​อื่น​ที่​อยู่​ใน​ดินแดน​แถบนั้น พวก​เจ้าหน้าที่​และ​พวก​หัวหน้า​เป็น​ผู้​เริ่ม​ลงมือ​ทำ​ก่อน ซึ่ง​เป็น​การ​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เรื่อง​นี้ ข้าพเจ้า​ได้​ฉีก​ทั้ง​เสื้อ​และ​เสื้อคลุม​ของ​ข้าพเจ้า และ​ดึง​ผม​และ​เครา​ของ​ตัวเอง แล้ว​นั่ง​ตกตะลึง​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="4">ทุกคน​ที่​สั่นเทิ้ม​เมื่อ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ก็​มาหา​ข้าพเจ้า เพราะ​ประชาชน​ที่​ได้​กลับ​จาก​การ​เป็น​เชลย​นั้น​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​นั่ง​ตกตะลึง​อยู่ จนถึง​เวลา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ได้​เวลา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตอนเย็น ข้าพเจ้า​ลุกขึ้น​จาก​ตรง​ที่​ข้าพเจ้า​นั่ง​ด้วย​ความ​อับอาย พร้อม​กับ​เสื้อ​และ​เสื้อคลุม​ที่​ฉีก​ขาด ข้าพเจ้า​คุกเข่า​ลง​กราบ และ​ยื่น​มือ​ทั้งสอง​ขึ้น​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​รู้สึก​อับอาย​และ​ละอายใจ​เกิน​กว่า​จะ​สู้หน้า​พระองค์​ได้ ข้าแต่​พระเจ้า บาป​ของ​พวกเรา​ได้​เพิ่ม​มากขึ้น​จน​สูง​ท่วมหัว​ของ​พวกเรา​แล้ว และ​ความผิด​ของเรา ก็​พอกพูน​มาก​จนถึง​สวรรค์​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​สมัย​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ เรา​มี​ความผิด​ที่​ร้ายแรง​มาก และ​เพราะ​บาป​ของเรา พวกเรา รวมทั้ง​พวก​กษัตริย์​ของเรา และ​พวก​นักบวช​ของเรา​ต้อง​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวก​กษัตริย์​ต่างชาติ​ทั้งหลาย ถูก​ดาบ​ฆ่าฟัน ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย ถูก​ปล้น และ​ได้รับ​ความ​อับอาย​ขายหน้า​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="8">แต่แล้ว​ใน​ช่วง​ระยะ​เวลา​อัน​สั้น พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเรา​ก็​ได้​แสดง​ความ​เมตตา​ต่อเรา โดย​ยอม​ให้​พวกเรา​บางคน​หลุดพ้น​จาก​การ​เป็น​เชลย และ​มอบ​สถานที่​ที่​ปลอดภัย​ให้​กับเรา ซึ่ง​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ดังนั้น​พระเจ้า​ของเรา​จึง​ให้​ความหวัง​ใหม่​กับ​เรา และ​ได้​ช่วยกู้​พวกเรา​บางคน​ให้​พ้น​จาก​การ​เป็น​เชลย​และ​ให้​เริ่มต้น​ชีวิต​ใหม่</verse>
				<verse number="9">ใช่แล้ว เรา​เป็น​ทาส​กัน แต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ก็​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​เรา ใน​ขณะที่​เรา​ตก​เป็น​ทาส​นั้น พระองค์​ได้​แสดง​ความรัก​ต่อเรา ต่อหน้า​พวก​กษัตริย์​แห่ง​เปอร์เซีย ด้วย​การ​มอบ​ชีวิต​ใหม่​ให้​กับ​พวกเรา โดย​ให้​สร้าง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​ให้​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​ปรัก​หักพัง รวมทั้ง​ให้​เรา​ได้รับ​ความ​คุ้มครอง ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">แต่​บัดนี้ พระเจ้า​ของเรา พวกเรา​จะ​พูด​อะไร​ได้อีก​หลังจาก​เกิด​เรื่องนี้​ขึ้น​แล้ว เนื่องจาก​เรา​ได้​ทอดทิ้ง​กฎ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ที่​พระองค์​ได้​ให้​ผ่าน​มา​ทาง​มือ​ของ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ คือ​พวก​ผู้พูด​แทน​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า ‘แผ่นดิน​ที่​พวกเจ้า​กำลัง​เข้า​ไป​เป็น​เจ้าของ คือ​แผ่นดิน​ที่​เคย​เสื่อม​เสีย เนื่องจาก​การ​กระทำ​อัน​ชั่วร้าย​ของ​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น แผ่นดิน​จึง​ถูก​ทำลาย​ไป เพราะ​การ​กระทำ​อัน​น่า​ขยะแขยง​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​แผ่นดิน​เต็ม​ไปด้วย​การ​กระทำ​อัน​สกปรก​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​จาก​ด้านนี้​ไป​สุด​อีก​ด้าน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​อย่า​ได้​ยก​ลูกสาว​ของเจ้า​ให้​ไป​เป็น​เมีย​ลูกชาย​พวกนั้น และ​อย่า​ได้รับ​ลูกสาว​ของ​พวกนั้น​มา​เป็น​เมีย​ของ​ลูกชาย​เจ้า​ด้วย และ​อย่า​ได้​ส่งเสริม​ให้​พวกนั้น​อยู่ดี​มีสุข หรือ​เจริญ​รุ่งเรือง เพื่อ​เจ้า​ทั้งหลาย​จะได้​แข็งแรง และ​ได้​กิน​สิ่งดีๆ​จาก​แผ่นดิน และ​พวกเจ้า​จะได้​สืบทอด​มรดก​นี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ตลอดไป’</verse>
				<verse number="13">หลังจาก​เรื่อง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​กับเรา เพราะ​การ​กระทำ​อัน​ชั่วร้าย​และ​ความผิด​อัน​ใหญ่หลวง​ของเรา ถึงแม้​ว่า​พระองค์ พระเจ้า​ของเรา​ได้​ลงโทษ​เรา​น้อย​กว่า​ที่​เรา​สมควร​จะ​ได้รับ​สำหรับ​บาป​ของเรา แล้ว​ใน​เมื่อ​พระองค์​ได้​ให้​พวกเรา​มี​กลุ่ม​ที่​เหลือ​รอด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="14">เรา​ยัง​จะ​กลับ​ไป​หัก​ข้อ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​อีกหรือ เรา​ยัง​จะ​ไป​แต่งงาน​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ทำ​สิ่ง​น่า​ขยะแขยง​เหล่านี้​อีกหรือ ถ้า​ทำ​อย่างนั้น พระองค์​คง​จะ​โกรธ​เรา และ​ทำลาย​เรา​จน​ไม่มี​ใคร​เหลือ​รอด​เลย​สักคน​ใช่ไหม​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พระองค์​ช่าง​ดีนัก​ที่​ปล่อย​ให้​เรา​เป็น​กลุ่ม​ที่​เหลือ​รอด​จนถึง​วันนี้ เรา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วย​ความผิด​ของเรา ความผิด​นี้​ทำ​ให้​เรา​ไม่​สามารถ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ใน​ฐานะ​ผู้​บริสุทธิ์​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​ขณะที่​เอสรา​อธิษฐาน​และ​สารภาพ​บาป พร้อม​ทั้ง​ร้องไห้​และ​ทิ้งตัว​ลง​ต่อหน้า​วิหาร​ของ​พระเจ้า ได้​มี​ชาว​อิสราเอล ฝูงชน​ใหญ่​มี​ทั้ง​ชาย​หญิง และ​เด็ก เข้า​มาหา​เขา ประชาชน​ต่าง​พา​กัน​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ขมขื่น</verse>
				<verse number="2">เชคานิยาห์ ลูกชาย​ของ​เยฮีเอล ซึ่ง​เป็น​ผู้​สืบทอด​ตระกูล​หนึ่ง​ของ​เอลาม ได้​พูด​กับ​เอสรา​ว่า “พวกเรา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ของเรา ที่​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่างชาติ​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ แต่​ตอนนี้​ยังคง​มี​ความหวัง​ให้​อิสราเอล​ใน​เรื่องนี้​อยู่</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น ขอให้​พวกเรา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​พระเจ้า​ของเรา​ว่า จะ​ส่ง​ภรรยา​เหล่านี้​และ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​กลับไป​ตาม​คำแนะนำ​ของ​เอสรา​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า และ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​คน​อื่นๆ​ที่​สั่นเทิ้ม​เมื่อ​ฟัง​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า​ของเรา ดังนั้น​ขอให้​มัน​เป็น​ไป​ตาม​กฎ​เถิด</verse>
				<verse number="4">ลุกขึ้น​เพราะ​เรื่องนี้​เป็น​ความ​รับผิดชอบ​ของ​ท่าน แล้ว​เรา​จะ​สนับสนุน​ท่าน ให้​มี​ความกล้า​และ​ลงมือ​ทำ​เถิด”</verse>
				<verse number="5">เอสรา​ก็​ลุกขึ้น และ​เขา​ทำ​ให้​พวก​หัวหน้า​นักบวช พวก​ชาว​เลวี และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​สัญญา​ว่า​จะ​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ดังกล่าว​นี้ แล้ว​พวกเขา​ก็​ให้​สัญญา​ว่า​จะ​ทำ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="6">เอสรา​ได้​ออก​ไป​จาก​หน้า​วิหาร​ของ​พระเจ้า แล้ว​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ของ​เยโฮฮานัน​ลูกชาย​ของ​เอลียาชีบ แล้ว​เขา​ก็​นอน​ค้างคืน​ที่นั่น เอสรา​ไม่ได้​กิน​ขนมปัง​หรือ​ดื่มน้ำ​เลย​ที่นั่น เนื่องจาก​เขา​ยัง​เศร้าโศก​เรื่อง​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ของ​พวก​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ประกาศ​ไป​ทั่ว​ยูดาห์​และ​เมือง​เยรูซาเล็ม ให้​ทุกคน​ที่​กลับ​จาก​การ​เป็น​เชลย​มา​รวมตัว​กัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="8">ใคร​ก็ตาม​ที่​ไม่​มา​ภายใน​สามวัน​จะ​ถูก​ยึดทรัพย์​ที่​มี​ทั้งหมด และ​ถูก​แยก​ออก​จาก​สังคม​ของ​ผู้ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย​ตาม​ที่​พวก​เจ้าหน้าที่​และ​พวก​ผู้ใหญ่​ได้​ตัดสินใจ​ไว้</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​ชาย​ทุกคน​ของ​ยูดาห์​และ​เบนยามิน ก็​มา​รวมตัว​กัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ภายใน​สามวัน ใน​วัน​ที่​ยี่สิบ​ของ​เดือน​ที่​เก้า ทุกคน​นั่ง​อยู่​ที่​ลาน​ของ​วิหาร​แห่ง​พระเจ้า แต่ละคน​ต่าง​สั่นเทิ้ม​เพราะ​เรื่องนี้ และ​เพราะ​ฝน​ตก​หนัก</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เอสรา​ผู้​เป็น​นักบวช​ก็​ยืน​ขึ้น​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวก​ท่าน​ไม่​ซื่อสัตย์​ที่​ไป​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่างชาติ จึง​เพิ่ม​ความผิด​ให้​กับ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ตอนนี้​ให้​สารภาพ​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของเรา และ​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​ต้องการ นั่น​คือ ให้​แยกตัว​ออก​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ​ของ​แผ่นดิน​นี้ และ​ไป​จาก​พวก​ภรรยา​ต่างชาติ​ของ​ท่าน​ซะ”</verse>
				<verse number="12">ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​ต่าง​ตอบรับ​เสียง​ดัง​ว่า “ถูกต้อง​แล้ว เรา​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​พูด</verse>
				<verse number="13">แต่​มี​คน​มากมาย​ที่นี่ และ​ตอนนี้​ก็​เป็น​หน้าฝน เรา​จึง​ไม่​สามารถ​ยืน​อยู่​ข้างนอก​นี้​ได้ และ​งานนี้​ก็​ไม่ใช่​งาน​ที่​จะ​ทำ​ให้​เสร็จ​ได้​ใน​วัน​สองวัน เพราะ​เรา​ได้​ทำ​บาป​อัน​ยิ่งใหญ่​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="14">ขอให้​หัวหน้า​ของเรา​ยืน​เป็น​ตัวแทน​ที่​ชุมนุม​ทั้งหมด​นี้ และ​ให้​ทุกคน​ใน​เมือง​ของเรา​ที่​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่างชาติ มา​ตาม​นัด​ที่​กำหนด​ไว้ โดย​มี​พวก​ผู้ใหญ่​ของ​แต่ละ​เมือง รวมทั้ง​พวก​ผู้​พิพากษา​มา​กับ​พวกเขา​ด้วย จนกว่า​ความ​โกรธ​ที่​เผาผลาญ​ของ​พระเจ้า​ของเรา​ใน​เรื่องนี้​จะ​หัน​ไป​จาก​พวกเรา”</verse>
				<verse number="15">มี​แต่​โยนาธาน ลูกชาย​ของ​อาสาเฮล และ​ยาไซอาห์ ลูกชาย​ของ​ทิกวาห์​เท่านั้น​ที่​ไม่​เห็นด้วย​กับ​เรื่องนี้ และ​เมชุลลาม และ​ชับเบธัย ผู้​เป็น​ชาว​เลวี​สนับสนุน​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พวก​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย​ก็​ทำ​ตามนั้น นักบวช​เอสรา จึง​คัดเลือก​พวก​ผู้ชาย​บางคน​ที่​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว เพื่อ​เป็น​ตัวแทน​ให้​ครอบครัว​ของ​พวกเขา และ​ให้​พวกเขา​ทั้งหมด​ถูก​ระบุ​ตาม​ชื่อ ใน​วันแรก​ของ​เดือน​ที่​สิบ พวกเขา​ก็​ได้​นั่งลง​เพื่อ​ตรวจสอบ​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​จัดการ​กับ​ชาย​ทุกคน​ที่​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่างชาติ​เสร็จ​เรียบร้อย ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​แรก ของ​ปี</verse>
				<verse number="18">รายชื่อ​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​นักบวช ที่​ได้​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่างชาติ​มี​ดังนี้ รายชื่อ​จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​เยชูอา ลูกชาย​ของ​โยซาดัก และ​พี่น้อง​ของเขา​คือ มาอาเสอาห์ เอลีเยเซอร์ ยารีบ และ​เกดาลิยาห์</verse>
				<verse number="19">(พวกเขา​ทุกคน​สัญญา​ว่า จะ​หย่า​กับ​ภรรยา​ของตน และ​พวกเขา​แต่ละคน​ได้​มอบ​แกะ​ตัวผู้​จาก​ฝูง เป็น​ของถวาย​ชดเชย​สำหรับ​ความผิด​ของเขา)</verse>
				<verse number="20">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​อิมเมอร์ มี ฮานานี และ​เศบาดิยาห์</verse>
				<verse number="21">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ฮาริม มี มาอาเสอาห์ เอลียาห์ เชไมอาห์ เยฮีเอล และ​อุสซียาห์</verse>
				<verse number="22">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ปาชเฮอร์ มี เอลีโอเอนัย มาอาเสอาห์ อิชมาเอล เนธันเอล โยซาบาด และ เอลาสาห์</verse>
				<verse number="23">จาก​ชน​ชาว​เลวี มี โยซาบาด ชิเมอี เคลายาห์ (นั่น​คือ เคลิทา) เปธาหิยาห์ ยูดาห์ และ​เอลีเยเซอร์</verse>
				<verse number="24">จาก​พวก​นักร้อง มี เอลียาชีบ จาก​คน​เฝ้า​ประตู​มี ชัลลูม เทเลม และ​อุรี</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ส่วน​ชาว​อิสราเอล​ที่เหลือ ประกอบ​ด้วย จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ปาโรช มี รามียาห์ อิสซียาห์ มัคคิยาห์ มิยามิน เอเลอาซาร์ มัคคีอาห์ และ​เบไนยาห์</verse>
				<verse number="26">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​เอลาม มี มัทธานิยาห์ เศคาริยาห์ เยฮีเอล อับดี เยเรโมท และ​เอลียาห์</verse>
				<verse number="27">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ศัทธู มี เอลีโอเอนัย เอลียาชีบ มัทธานิยาห์ เยเรโมท ศาบาด และ​อาซีซา</verse>
				<verse number="28">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​เบบัย มี เยโฮฮานัน ฮานันยาห์ ศับบัย และ​อัทลัย</verse>
				<verse number="29">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​บานี มี เมชุลลาม มัลลูค อาดายาห์ ยาชูบ เชอัล และ เยเรโมท</verse>
				<verse number="30">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ปาหัทโมอับ มี อัดนา เคลาล เบไนยาห์ มาอาเสอาห์ มัทธานิยาห์ เบซาเลล บินนุย และ มนัสเสห์</verse>
				<verse number="31">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ฮาริม มี เอลีเยเซอร์ อิสชีอาห์ มัลคิยาห์ เชไมอาห์ ชิเมโอน</verse>
				<verse number="32">เบนยามิน มัลลูค และ​เชมาริยาห์</verse>
				<verse number="33">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​ฮาชูม มี มัทเธนัย มัทธัตตาห์ ศาบาด เอลีเฟเลท เยเรมัย มนัสเสห์ และ​ชิเมอี</verse>
				<verse number="34">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​บานี มี มาอาดัย อัมราม อูเอล</verse>
				<verse number="35">เบไนยาห์ เบดัยยาห์ เคลุฮี</verse>
				<verse number="36">วานิยาห์ เมเรโมท เอลียาชีบ</verse>
				<verse number="37">มัทธานิยาห์ มัทเธนัย และ​ยาอาสุ</verse>
				<verse number="38">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​บินนุย มี ชิเมอี</verse>
				<verse number="39">เชเลมิยาห์ นาธัน อาดายาห์</verse>
				<verse number="40">มัคนาเดบัย ชาชัย ชารัย</verse>
				<verse number="41">อาซาเรล เชเลมิยาห์ เชมาริยาห์</verse>
				<verse number="42">ชัลลูม อามาริยาห์ และ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="43">จาก​ผู้​สืบ​ตระกูล​ของ​เนโบ มี เยอีเอล มัททีธิยาห์ ศาบาด เศบินา ยาดดัย โยเอล และ​เบไนยาห์</verse>
				<verse number="44">คน​เหล่านี้​ได้​แต่งงาน​กับ​หญิง​ต่างชาติ โดย​บางคน​มี​ลูก​กับ​ภรรยา​เหล่านั้น​ของ​พวกเขา​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="16">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำพูด​ของ​เนหะมียาห์ ลูกชาย​ของ​ฮาคาลิยาห์ ใน​เดือน​คิสเลฟ ปี​ที่​ยี่สิบ แห่ง​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ขณะที่​ผม​อยู่​ใน​เขตวัง​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="2">ฮานานี​พี่น้อง​ของผม​คนหนึ่ง กับ​ชาย​บางคน​จาก​ยูดาห์​ได้​เข้ามา​พบผม ผม​ได้​ถาม​พวกเขา​ถึง​พวกยิว​ที่​เหลืออยู่​ที่​หนีรอด​มา ไม่​ตก​เป็น​เชลย และ​ได้​ถาม​เกี่ยวกับ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​บอก​ผม​ว่า “คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ใน​ยูดาห์ ที่​หนีรอด​มา ไม่​ตก​เป็น​เชลย​นั้น​กำลัง​ลำบาก​และ​อับอาย​มาก เพราะ​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้​พังลง และ​ประตู​เมือง​ต่างๆ​ก็​ถูกเผา”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ผม​ได้​ฟัง​อย่างนั้น ก็​ทรุดตัว​ลง​นั่ง​ร้องไห้ และ​ไว้ทุกข์​อยู่​หลายวัน ผม​ได้​อด​อาหาร​พร้อม​กับ​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="5">ผม​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์ พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​และ​น่า​เกรงขาม พระองค์​ผู้รักษา​คำมั่น​สัญญา​อย่าง​สัตย์ซื่อ​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​รัก​พระองค์ และ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ขอให้​หู​ของ​พระองค์​รับฟัง​และ​ตา​เปิด​ออก เพื่อ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ตอนนี้​ข้าพเจ้า​กำลัง​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระองค์​ทั้งวัน​ทั้งคืน สำหรับ​คน​อิสราเอล​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​กำลัง​สารภาพ​ความบาป​ทั้งหลาย​ของ​คน​อิสราเอล ที่​พวกเรา​ได้​ทำ​ต่อ​พระองค์ แม้แต่​ข้าพเจ้า​และ​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​บาป​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พวกเรา​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำตัว​ชั่วช้า​มาก​ต่อ​พระองค์ และ​พวกเรา​ก็​ไม่​เชื่อฟัง​พวก​คำสั่ง บัญญัติ และ​กฎ​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ให้ไว้​กับ​โมเสส ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ขอ​พระองค์​ระลึก​ถึง​คำพูด​ที่​พระองค์​ให้​ไว้​กับ​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ คือ​ตอน​ที่​พระองค์​พูด​ว่า ‘ถ้า​พวกเจ้า​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเจ้า​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​พวกเจ้า​หัน​กลับ​มาหา​เรา และ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ต่างๆ​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด เมื่อนั้น​ถึงแม้​พวกเจ้า​ที่​ถูก​จับ​ไป​เป็นเชลย​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ถึง​สุด​ขอบฟ้า เรา​ก็​จะ​รวบรวม​พวกเจ้า​กลับมา​จาก​ที่นั่น เรา​จะ​นำ​พวกเจ้า​มา​อยู่​ใน​สถานที่​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้​ให้​เป็น​ที่​สถิต​ชื่อ​ของเรา’</verse>
				<verse number="10">คน​อิสราเอล​เหล่านี้​เป็น​ผู้รับใช้​และ​เป็น​คน​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​ได้​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​การ​เป็นทาส​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​มือ​อัน​แข็งแกร่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​องค์เจ้าชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ขอให้​หู​ของ​พระองค์​รับฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​รับฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้รับใช้​ทั้งหมด​ของ​พระองค์ ผู้​ที่​มี​ความสุข​ใน​การ​ให้​เกียรติ​กับ​พระองค์ ขอ​พระองค์​มอบ​ความ​สำเร็จ​ให้​กับ​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ใน​วันนี้​ด้วยเถิด และ​ทำ​ให้​กษัตริย์​องค์นี้​ชอบ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด” ใน​ตอนนั้น ผม​มี​ตำแหน่ง​เป็น​คน​ชิม​เหล้าองุ่น ของ​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​เดือน​นิสาน ของ​ปี​ที่​ยี่สิบ ใน​สมัย​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส ใน​ช่วง​ทาน​อาหาร​เย็น ผม​ได้​หยิบ​เหล้าองุ่น​และ​ยื่น​ให้​กับ​กษัตริย์ ก่อน​หน้านี้ เมื่อ​ผม​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​ผม​ไม่เคย​โศกเศร้า​เลย</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​จึง​พูด​กับผม​ว่า “ทำไม​ใบหน้า​ของเจ้า​จึง​เศร้า​หมอง​นัก เจ้า​คง​ไม่ได้​ป่วย​หรอก​นะ นี่​คง​เป็น​เพราะ​เจ้า​กลุ้มใจ​แน่ๆ” แล้ว​ผม​ก็​รู้สึก​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="3">ผม​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ขอให้​กษัตริย์​มี​อายุ​ยืนยาว​ตลอดไป จะ​ไม่ให้​ข้าพเจ้า​เศร้าโศก​ได้​ยังไง​ครับท่าน ในเมื่อ​เมือง​ซึ่ง​เป็น​ที่​ฝังศพ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า ถูกทิ้ง​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง​อยู่ และ​ประตู​เมือง​ต่างๆ​ของมัน​ก็​ถูก​ไฟเผา​จน​วอดวาย”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​กษัตริย์​ก็​พูด​กับผม​ว่า “แล้ว​เจ้า​ต้องการ​อะไร” ผม​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “ถ้า​พระองค์​เต็มใจ​และ​พอใจ​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ช่วย​ส่ง​ข้าพเจ้า​ไป​ยูดาห์ เมือง​ที่​ฝังศพ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไป​สร้าง​มัน​ขึ้นมา​ใหม่”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​กษัตริย์ ซึ่ง​มี​พระราชินี​นั่ง​อยู่​ข้างๆ​ได้​ถาม​ผม​ว่า “เจ้า​จะ​ไป​นาน​แค่ไหน และ​จะ​กลับมา​เมื่อไหร่” หลังจาก​ผม​บอก​พระองค์​ว่า​จะ​ไป​นาน​แค่ไหน พระองค์​ก็​เต็มใจ​ที่​จะ​ส่ง​ผม​ไป</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ผม​จึง​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า “ถ้า​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​พระองค์ ขอ​พระองค์​ได้โปรด​มอบ​พวก​จดหมาย​ให้​ข้าพเจ้า โดย​จ่าหน้า​ถึง​พวก​ผู้ว่า​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ยอม​ให้​ข้าพเจ้า​เดินทาง​ไป​ถึง​ยูดาห์​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="8">และ​ขอให้​พระองค์​มอบ​จดหมาย​ฉบับ​หนึ่ง​ให้​ข้าพเจ้า โดย​จ่าหน้า​ถึง​อาสาฟ ผู้​ดูแล​ป่าไม้​ของ​พระองค์ เพื่อ​เขา​จะได้​มอบ​ไม้​ให้​ข้าพเจ้า สำหรับ​สร้าง​ไม้คาน​ประตู​ป้อม​ที่​ติด​กับ​วิหาร สำหรับ​สร้าง​กำแพง​เมือง และ​สำหรับ​สร้าง​บ้าน​ที่​ข้าพเจ้า​จะอยู่” กษัตริย์​ได้​ให้ผม​ตาม​ที่​ผมขอ เพราะ​มือ​ของ​พระเจ้า​คอย​ช่วยเหลือ​ผม</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น ผม​จึง​ไป​หา​พวก​ผู้ว่า​ของ​เมือง​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส และ​มอบ​จดหมาย​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์​ให้​พวกเขา กษัตริย์​ยัง​ส่ง​พวก​นายทัพ​นายกอง​และ​พวก​ทหารม้า​มา​กับผม​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​สันบาลลัท​ชาว​โฮโรนาอิม และ​โทบีอาห์​เจ้าหน้าที่​ชาว​อัมโมน ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ พวกเขา​ไม่​พอใจ​มาก​ที่​มี​คน​มา​ช่วย​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ผม​ได้​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​อยู่​ที่นั่น​เป็น​เวลา​สามวัน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ใน​ตอน​กลางคืน ผม​ได้​ลุกขึ้น​และ​ออกไป​พร้อม​กับ​ชาย​ไม่กี่คน ผม​ไม่ได้​บอก​ใคร​ถึง​เรื่อง​ที่​พระเจ้า​ได้​ใส่​ไว้​ในใจ​ของผม ที่​จะ​ทำ​ให้​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม ผม​ไม่ได้​เอา​สัตว์​อะไร​ไปด้วย​เลย นอกจาก​ตัว​ที่​ผม​ขี่อยู่</verse>
				<verse number="13">ใน​คืนนั้น ผม​ได้​ออกไป ผ่าน​ทาง​ประตู​หุบเขา ผ่าน​บ่อ​มังกร ไป​ไกล​ถึง​ประตู​กองขยะ ผม​ตรวจดู​พวก​กำแพง​เมือง​ของ​เยรูซาเล็ม​ที่​หักพัง และ​พวก​ประตู​เมือง​ที่​ถูก​ไฟ​เผา​ทำลาย</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ผม​ไป​ยัง​ประตู​น้ำพุ​และ​สระน้ำ​ของ​กษัตริย์ แต่​ไม่มี​ทาง​พอ​ที่จะ​ให้​สัตว์​ที่​ผมขี่​ผ่าน​ไปได้</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ผม​จึง​ขึ้น​ไป​ทาง​หุบเขา​ใน​ตอน​กลางคืน และ​ผม​ได้​ตรวจดู​กำแพง​เมือง แล้ว​กลับ​มา​เข้า​ทาง​ประตู​หุบเขา กลับ​มา​ยัง​ที่เดิม</verse>
				<verse number="16">พวก​เจ้าหน้าที่​ไม่​รู้​ว่า​ผม​ไปไหน หรือ​ไป​ทำ​อะไร​มา เพราะ​ผม​ยัง​ไม่ได้​บอก​พวก​ชาวยิว พวก​นักบวช พวก​ผู้นำ พวก​เจ้าหน้าที่ หรือ​คน​อื่นๆ​ที่​จะ​เป็น​คน​ทำงาน</verse>
				<verse number="17">แต่​ในที่สุด​ผม​ก็​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ท่าน​ก็​เห็น​แล้ว​ถึง​ความ​ยาก​ลำบาก​ที่​เรา​มี​อยู่นี้ ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​ซาก​ปรักหักพัง และ​พวก​ประตู​เมือง​ถูก​เผาไป มา​เถอะ มา​ช่วยกัน​สร้าง​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ขึ้นใหม่ เพื่อ​เรา​จะได้​ไม่ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​อีกต่อไป”</verse>
				<verse number="18">ผม​บอก​พวกเขา​ว่า มือ​ของ​พระเจ้า​ของผม​ได้​คอย​ช่วยเหลือ​ผม​อย่างไร และ​บอก​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​ได้​พูด​กับผม แล้ว​พวกเขา​จึง​พูด​ว่า “ให้​เรา​ลุก​ขึ้นมา​สร้าง​กำแพง​กันเถอะ” แล้ว​พวกเขา​ก็​เตรียม​ตัว​ลงมือ​ทำงาน​ที่ดี​นี้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​สันบาลลัท​ชาว​โฮโรนาอิม และ​โทบีอาห์​เจ้าหน้าที่​ชาว​อัมโมน และ​เกเชม​ชาว​อาหรับ​ได้ยิน​เรื่องนี้ พวกเขา​ต่าง​หัวเราะ​เยาะ​และ​ดูถูก​เหยียด​หยาม​พวกเรา พวกเขา​พูด​ว่า “พวกแก​กำลัง​ทำ​อะไร​กันนี่ พวกแก​กำลัง​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​หรือ​ยังไง”</verse>
				<verse number="20">ผม​ตอบ​พวกเขา​ว่า “พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​จะ​ทำให้​เรา​สำเร็จ พวกเรา ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ จะ​ลุก​ขึ้นมา​สร้าง​มัน​ขึ้นมา​ใหม่ แต่​พวกเจ้า​ไม่มี​ที่ดิน​สัก​แปลง​ในนี้ ไม่มี​อำนาจ​ทาง​กฎหมาย​ใน​เมืองนี้ และ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ก็​ไม่เคย​มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม​นี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เอลียาชีบ หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด พร้อม​ทั้ง​พวก​เพื่อนๆ​นักบวช​ของท่าน ได้​ลงมือ​ก่อสร้าง​ประตูแกะ​ขึ้นมา​ใหม่ พวกเขา​อุทิศ​มัน​ให้​กับ​พระเจ้า และ​พวกเขา​ได้​ติดตั้ง​บาน​ประตู พวกเขา​สร้าง​กำแพง​ไป​ไกล​ถึง​หอคอย​ร้อยพล และ​ไป​ไกล​จนถึง​หอคอย​ฮานันเอล แล้ว​พวกเขา​ได้​อุทิศ​มัน​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">พวก​คน​เยริโค​ก็​ลงมือ​สร้าง​กำแพง​ด้วย พวกเขา​อยู่​ถัด​จาก​เอลียาชีบ​ออกไป ส่วน​ศักเกอร์​ลูกชาย​ของ​อิมรี ก็​มา​สร้าง​ด้วย​และ​อยู่​ถัด​จาก​พวก​คน​เยริโค​ออกไป</verse>
				<verse number="3">พวก​ลูกชาย​ของ​หัสเสนาอาห์ ได้​สร้าง​ประตู​ปลา พวกเขา​วาง​วงกบ​ประตู ติดตั้ง​บาน​ประตู ติด​ลูกสลัก​และ​ดาล​ประตู</verse>
				<verse number="4">ถัด​จาก​พวกนี้​ไป เมเรโมท ลูกชาย​ของ​อุรียาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮักโขส มา​ช่วย​ซ่อมแซม​กำแพง​ช่วง​ถัดไป ถัด​จาก​พวกนี้​ไป เมชุลลาม ลูกชาย​เบเรคิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมเชซาเบล มา​ช่วย​ซ่อมแซม​กำแพง​ช่วง​ถัดไป และ​ศาโดก ลูกชาย​ของ​บาอานา มา​ช่วย​ซ่อมแซม​กำแพง​ช่วง​ถัดไป</verse>
				<verse number="5">ต่อ​จาก​พวกเขา​ไป ก็​มี​พวก​ผู้ชาย​ชาว​เทโคอา มา​ช่วย​ซ่อมแซม​กำแพง​ช่วง​ถัดไป แต่​พวก​ผู้นำ​ของ​พวกเขา​ไม่ยอม​ลงมือ​ทำงาน​ให้​กับ​เจ้านาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">โยยาดา ลูกชาย​ของ​ปาเสอาห์ และ​เมชุลลาม ลูกชาย​ของ​เบโสไดอาห์ มา​ซ่อมแซม​ประตู​เมือง​เก่า พวกเขา​วาง​วงกบ​ประตู ติดตั้ง​บาน​ประตู ติด​ลูกสลัก​และ​ดาล​ประตู</verse>
				<verse number="7">ถัด​จาก​พวกเขา​ไป มี​เมลาติยาห์ ซึ่ง​เป็น​ชาว​กิบโอน และ​ยาโดน​ซึ่ง​เป็น​ชาว​เมโรโนท มา​ช่วย​ซ่อมแซม​ด้วย พร้อม​กับ​พวก​ผู้ชาย​ชาว​เมือง​กิเบโอน และ​ชาว​เมือง​มิสปาห์ มิสปาห์​เป็น​สำนักงาน​ใหญ่​ของ​ผู้ว่า​มณฑล​ฝั่ง​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="8">ถัด​จาก​เมลาติยาห์ มี​อุสซีเอล​ช่าง​ทอง ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮารฮายาห์ มา​ช่วย​ซ่อมแซม​ด้วย และ​ถัด​จาก​เขา​ไป​ก็​มี​ฮานันยาห์ ซึ่ง​เป็น​คน​ทำ​น้ำหอม มา​ช่วย​ซ่อมแซม​ด้วย พวกเขา​ตัด​ส่วนหนึ่ง​ของ​เยรูซาเล็มเก่า​ออกไป และ​ซ่อมแซม​ไป​จนถึง​กำแพง​กว้าง</verse>
				<verse number="9">ถัด​จาก​พวกเขา​มี​เรไฟยาห์ ลูกชาย​ของ​เฮอร์ ซึ่ง​เป็น​ผู้​ครอบ​ครอง​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เขต​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม​กำแพง​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ถัด​จาก​พวกเขา​มี เยดายาห์ ลูกชาย​ของ​ฮารุมัฟ ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​บ้าน​ตัวเอง และ​ถัด​จาก​เขา​มี ฮัทธัช ลูกชาย​ของ​ฮาชับเนยาห์ ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม​ด้วย</verse>
				<verse number="11">มัลคิยาห์ ลูกชาย​ของ​ฮาริม และ​หัสชูบ​ลูกชาย​ของ​ปาหัทโมอับ ซ่อมแซม​อีก​ส่วนหนึ่ง​รวมทั้ง​หอคอย​เตาอบ</verse>
				<verse number="12">ถัด​จาก​มัลคิยาห์ มี ชัลลูม​ลูกชาย​ของ​ฮัลโลเหช ผู้​ครอบ​ครอง​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เขต​เมือง​เยรูซาเล็ม ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม​พร้อม​กับ​พวก​ลูกสาว​ของเขา</verse>
				<verse number="13">ฮานูน และ​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ศาโนอาห์ ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม​ประตู​หุบเขา พวกเขา​ทำ​วงกบ​ขึ้นใหม่ และ​ติดตั้ง​บาน​ประตู ติด​ลูกสลัก​และ​ดาล​ประตู พวกเขา​ซ่อม​กำแพง​ไป​จนถึง​ประตู​กองขยะ รวม​เป็น​ความยาว​หนึ่งพัน​ศอก</verse>
				<verse number="14">มัลคิยาห์ ลูกชาย​ของ​เรคาบ ซึ่ง​ปกครอง​เขต​เบธฮัคเคเรม เป็น​ผู้ซ่อม​ประตู​กองขยะ รวมทั้ง​ทำ​วงกบ​และ​ติดตั้ง​บาน​ประตู ลูกสลัก​ประตู และ​ดาล​ประตู</verse>
				<verse number="15">ชัลลูม ลูกชาย​ของ​คลโฮเซห์ ซึ่ง​ปกครอง​เขต​มิสปาห์ เป็น​คน​ซ่อมแซม​ประตู​น้ำพุ เขา​สร้าง​หลังคา​และ​ยัง​ติดตั้ง​บาน​ประตู ติด​ดาล​และ​สลัก​ประตู เขา​ยัง​ซ่อม​กำแพง​ที่​สระ​เชลาห์ ที่​อยู่​ใน​สวน​ของ​กษัตริย์ เขา​ได้​ซ่อมแซม​ไป​จนถึง​บันได​ซึ่ง​ลง​มา​จาก​นคร​ดาวิด</verse>
				<verse number="16">ถัด​เขา​ไป​มี เนหะมียาห์ ลูกชาย​ของ​อัสบูก ซึ่ง​ปกครอง​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เขต​เมือง​เบธซูร์ เขา​ได้​ซ่อมแซม​ขึ้นไป​จนถึง​สถานที่​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​อุโมงค์​ฝังศพ​ของ​ดาวิด ตลอด​ไป​จนถึง​สระน้ำ​ที่​สร้าง​ขึ้น​และ​ไป​ถึง​โรง​ทหาร</verse>
				<verse number="17">ต่อ​จาก​เขา​มี​ชาว​เลวี ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม มี เรฮูม ลูกชาย​ของ​บานี และ​ถัด​จาก​เขา​ไป​มี ฮาชาบิยาห์ ผู้​ครอบ​ครอง​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เขต​เคอีลาห์ เขา​ได้​ซ่อมแซม​เขต​ของเขา</verse>
				<verse number="18">ถัด​จาก​เขา​มี​พี่น้อง​ของ​พวกเขา ที่​มา​ช่วย​ซ่อมแซม มี​บินนุย ลูกชาย​ของ​เฮนาดัด ซึ่ง​ครอบ​ครอง​ครึ่งหนึ่ง​ของ​เขต​เคอีลาห์</verse>
				<verse number="19">ถัด​จาก​เขา​มี​เอเซอร์ ลูกชาย​ของ​เยชูอา ซึ่ง​ครอบ​ครอง​เมือง​มิสปาห์ ที่​รับหน้า​ที่​ซ่อมแซม​อีก​ส่วน​หนึ่ง ที่​อยู่​ตรงข้าม​ทางขึ้น​ไป​คลัง​อาวุธ ไป​จนถึง​ส่วน​หักมุม​ของ​กำแพง</verse>
				<verse number="20">ต่อ​จาก​เขา​มี​บารุค ลูกชาย​ของ​ศับบัย ซึ่ง​ซ่อมแซม​ส่วน​หนึ่ง​จาก​ส่วน​หักมุม​ของ​กำแพง ไป​จนถึง​ทาง​เข้า​บ้าน​ของ​เอลียาชีบ ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด</verse>
				<verse number="21">ถัด​จาก​เขา​ก็​มี​เมเรโมท ลูกชาย​ของ​อุรียาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮักโขส เมเรโมท​ได้​ซ่อมแซม​อีก​ส่วน​หนึ่ง​จาก​ทางเข้า​บ้าน​ของ​เอลียาชีบ ไป​จนถึง​ท้ายสุด​ของ​บ้าน​ของ​เอลียาชีบ</verse>
				<verse number="22">ถัด​จาก​เขา​ไป มี​บรรดา​นักบวช​ที่​ได้​มา​ช่วย​ซ่อมแซม พวกเขา​มา​จาก​บริเวณ​แถว​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">ถัด​จาก​พวกเขา​มี​เบนยามิน และ​หัสชูบ ที่​ซ่อมแซม​กำแพง​ส่วน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​บ้าน​ของ​พวกเขา ถัด​จาก​พวกเขา​มี​อาซิริยาห์ ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อานานิยาห์ อาซาริยาห์​ได้​ช่วย​ซ่อมแซม​บริเวณ​ที่​อยู่​ข้าง​บ้าน​ของเขา</verse>
				<verse number="24">ถัด​จาก​เขา​มี​บินนุย ลูกชาย​ของ​เฮนาดัด ได้​ซ่อมแซม​อีก​ส่วน​หนึ่ง​ของ​กำแพง​บริเวณ​จาก​บ้าน​ของ​อาซาริยาห์ ไป​จนถึง​มุมหัก​ของ​กำแพง​ไป​จน​สุดมุม</verse>
				<verse number="25">ถัด​จาก​เขา​ก็​มี​ปาลาล ลูกชาย​ของ​อุซัย ซึ่ง​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​มุมหัก​ของ​กำแพง และ​หอคอย​ที่​ยื่น​ออกมา​จาก​วังหลัง​ที่​อยู่​สูง​ขึ้นไป ซึ่ง​มี​ทหาร​รักษา​พระองค์​อยู่ ต่อ​จาก​เขา​ก็​มี​เปดายาห์ ลูกชาย​ของ​ปาโรช</verse>
				<verse number="26">พวก​คนรับใช้​ประจำ​วิหาร ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ที่​โอเฟล ได้​ทำ​การ​ซ่อมแซม​ไป​จนถึง​ที่​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​ประตูน้ำ​ทาง​ทิศ​ตะวันออก และ​หอคอย​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​วัง</verse>
				<verse number="27">ถัด​จาก​เขา มี​พวก​ชาว​เทโคอา ที่​ได้​ซ่อมแซม​อีก​ส่วน​หนึ่ง จาก​ที่​ที่​อยู่​ตรงข้าม​หอคอย​ใหญ่​ที่​ยื่น​ออก​ไป​จนถึง​กำแพง​เมือง​โอเฟล</verse>
				<verse number="28">พวก​นักบวช​ต่าง​ก็​ซ่อมแซม​กำแพง​ส่วน​ที่​อยู่​เหนือ​ประตูม้า แต่ละคน​ต่าง​ซ่อม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​บ้าน​ตัวเอง</verse>
				<verse number="29">ถัด​จาก​พวกเขา​มี​ศาโดก ลูกชาย​ของ​อิมเมอร์ ที่​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​อยู่​ตรงข้าม​บ้าน​ของเขา ต่อ​จาก​เขา​ไป มี เชไมอาห์ ลูกชาย​ของ​เชคานิยาห์ ซึ่ง​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​ทิศ​ตะวันออก เขา​ได้​ซ่อมแซม​กำแพง​ช่วง​ถัดไป</verse>
				<verse number="30">ผู้ที่​ซ่อมแซม​ถัด​จาก​เขา​มี ฮานันยาห์ ลูกชาย​ของ​เชเลมิยาห์ และ​ฮานูน ลูกชาย​คน​ที่หก​ของ​ศาลาฟ เมชุลลาม ลูกชาย​ของ​เบเรคิยาห์ ซ่อมแซม​ส่วน​ตรงข้าม​กับ​ห้อง​ของเขา</verse>
				<verse number="31">ต่อ​จาก​เขา​ไป​มี มัลคิยาห์ คนหนึ่ง​ใน​พวก​ช่างทอง เขา​ได้​ซ่อมแซม​กำแพง​ไป​จนถึง​บ้าน​ที่​พวก​คนรับใช้​ประจำ​วิหาร และ​พวก​พ่อค้า​อยู่กัน บริเวณ​อยู่​ตรงข้าม​ประตู​ตรวจการ เขา​ซ่อมแซม​ไป​จนถึง​ห้อง​ชั้นบน​ตรงมุม</verse>
				<verse number="32">บรรดา​ช่างทอง​และ​พวก​พ่อค้า พา​กัน​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​อยู่​ระหว่าง​ห้อง​ชั้นบน​ตรง​มุม​กับ​ประตูแกะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​สันบาลลัท ได้ยิน​ว่า​เรา​กำลัง​สร้าง​กำแพง เขา​โกรธ​และ​เดือดดาล​มาก เขา​หัวเราะ​เยาะ​พวก​ชาวยิว</verse>
				<verse number="2">ต่อหน้า​เพื่อน​ร่วมงาน​และ​ต่อหน้า​กองทัพ​สะมาเรีย เขา​พูด​ว่า “ไอ้​พวก​ยิว​ที่​อ่อนแอ​เหล่านี้​กำลัง​ทำ​อะไร​กันหรือ พวกมัน​จะ​จัดการ​เรื่องนี้​เอง​หรือ พวกมัน​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​หรือ พวกมัน​คิด​ว่า​จะ​ทำ​เสร็จ​ภายใน​วันเดียว​หรือ พวกมัน​จะ​เอา​หิน​ที่​ถูก​เผา​อยู่​ใน​กองขยะ​พวกนั้น มา​ใช้​ใหม่​หรือ​ยังไง”</verse>
				<verse number="3">โทบีอาห์​ที่​เป็น​ชาว​อัมโมน ที่​ยืน​อยู่​ข้างๆ​สันบาลลัท พูด​ว่า “สิ่ง​ที่​พวกเขา​กำลัง​สร้าง​อยู่นั้น แค่​สุนัข​จิ้งจอก​ตัวหนึ่ง​ปีน​ขึ้นไป กำแพง​หิน​พวกนั้น​ก็​พัง​ลงมา​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">ผม เนหะมียาห์​จึง​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา โปรด​ฟัง​เรา​ด้วย​เถิด พวกเขา​ได้​ดูถูก​เหยียด​หยาม​พวกเรา ขอ​พระองค์​ช่วย​ให้​คำ​ดูถูก​เหยียด​หยาม​ของ​พวกเขา กลับ​ไป​ตกลง​บน​หัว​ของ​พวกเขา​เอง ขอให้​พวกเขา​โดน​จับไป​เหมือน​ของ​ที่​ถูก​ปล้นมา​และ​ถูก​แบก​เอาไป​ต่างแดน</verse>
				<verse number="5">ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ปกปิด​ความ​ผิด​ของ​พวกเขา ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ลบล้าง​ความบาป​ของ​พวกเขา​ไป​จาก​สายตา​ของ​พระองค์ เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​ต่อหน้า​พวก​คน​ก่อสร้าง​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น เรา​จึง​สร้าง​กำแพง​ขึ้นมา​ใหม่ และ​กำแพง​ทั้งหมด​ได้​ถูก​ก่อ​สูง​ขึ้นไป​ครึ่งหนึ่ง​แล้ว เพราะ​ประชาชน​ตื่นเต้น​ที่​จะ​สร้าง​มัน​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="7">แต่​เมื่อ​สันบาลลัท​และ​โทบีอาห์ รวมทั้ง​ชาว​อาหรับ ชาว​อัมโมน และ​ชาว​อัชโดด​ได้ยิน​ว่า การ​ซ่อมแซม​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​กำลัง​คืบหน้า​ไป​ด้วยดี และ​กำลัง​ปิด​ช่องโหว่​ต่างๆ​ของ​กำแพง พวกเขา​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น พวกเขา​จึง​ร่วมกัน​วางแผน​ที่​จะ​มา​ต่อสู้​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​สร้าง​ความสับสน​วุ่นวาย​ให้​กับ​เมืองนี้</verse>
				<verse number="9">แต่​พวกเรา​ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ของเรา และ​จัด​เวรยาม​บริเวณ​กำแพง​ทั้งวัน​ทั้งคืน เพื่อ​ป้องกัน​จาก​คน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​ยูดาห์​พูด​ว่า “พวก​คนงาน​นั้น​กำลัง​หมด​เรี่ยวแรง และ​มี​เศษ​ซาก​ปรัก​หักพัง​มาก​เหลือเกิน พวกเรา​ไม่​สามารถ​สร้าง​กำแพง​นี้​ขึ้น​มา​ใหม่​ได้​หรอก”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวก​ศัตรู​ของเรา​ก็​พูด​ว่า “เรา​จะ​บุก​เข้าไป​ก่อน​ที่​พวกยิว​นี้​จะ​ทัน​ตั้งตัว และ​ฆ่า​พวกมัน​ทิ้ง และ​หยุด​งาน​ก่อสร้าง​ของ​พวกมัน”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​ชาวยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ใกล้​ศัตรู​ของเรา ได้​มาหา​เรา​จาก​รอบ​ทิศ พวกเขา​ได้​เตือน​เรา​เป็น​สิบๆ​ครั้ง​ว่า “พวกท่าน​กลับไป​บ้าน​เสีย​เถอะ”</verse>
				<verse number="13">ผม​ยืน​อยู่​ใน​บริเวณ​ที่​ต่ำ​ที่สุด​หลัง​กำแพง​ที่​เป็น​ที่โล่ง ผม​ได้​จัด​ให้​พวกเขา​อยู่​กัน​เป็น​หมวด​หมู่​ตาม​ครอบครัว ให้​พวกเขา​ถือ​ดาบ หอก และ​คันธนู​ไว้</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ผม​ตรวจดู​พวกเขา​แล้ว ผม​ได้​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ พวก​เจ้าหน้าที่ และ​คน​ที่เหลือ​ว่า “ไม่ต้อง​กลัว​พวกมัน ให้​ระลึก​ถึง​องค์​เจ้า​ชีวิต​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​น่าเกรง​ขาม ต่อสู้​เพื่อ​พี่น้อง​ของ​ท่าน เพื่อ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​ท่าน เพื่อ​เมีย​และ​บ้าน​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ศัตรู​ของเรา​รู้​ว่า เรา​ล่วงรู้​แผนการ​ของ​พวกมัน​แล้ว และ​พวกมัน​รู้​ว่า​พระเจ้า​ได้​ทำลาย​แผนการ​ของ​พวกมัน​แล้ว พวกเรา​จึง​กลับ​ไป​ที่​กำแพง และ​ทำงาน​ของ​พวกเรา​แต่ละคน​ต่อ</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​วันนั้น คนรับใช้​ของผม​ครึ่งหนึ่ง​ไป​ทำงาน​ก่อสร้าง​กำแพง ส่วน​อีก​ครึ่งหนึ่ง​ก็​ถือ​โล่ ถือ​หอก คันธนู และ​สวม​เสื้อ​เกราะ และ​มี​พวกผู้นำ​ทาง​ทหาร​ยืน​อยู่​ตาม​ตำแหน่ง​ต่างๆ​ด้าน​หลัง​ของ​คน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="17">ผู้ที่​กำลัง​สร้าง​กำแพง​อยู่นั้น ส่วน​พวก​คน​ขนของ มือหนึ่ง​ยก​ของ อีก​มือหนึ่ง​ก็​ถือ​อาวุธ​อยู่</verse>
				<verse number="18">คน​ก่อสร้าง​แต่ละคน ใน​ขณะ​ทำการ​ก่อสร้าง ก็​มี​ดาบ​เหน็บ​อยู่​ที่​เอว ชาย​ที่​เป่า​แตร​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ผม</verse>
				<verse number="19">ผม​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย พร้อม​กับ​คนอื่นๆ​ที่เหลือ​ว่า “งาน​ก็​ใหญ่ และ​คนทำงาน​ก็​กระจายกันไป​ทั่ว พวกเรา​เริ่ม​อยู่​ห่าง​จากกัน​มากขึ้น​บน​กำแพง</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ได้ยิน​เสียง​แตร​เมื่อไหร่ ให้​มา​รวมตัว​กัน​ที่นี่ พระเจ้า​ของเรา​จะ​ต่อสู้​เพื่อ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​พวกเรา​จึง​ทำงาน​กัน​ต่อไป คน​ครึ่งหนึ่ง​ถือ​หอก ตั้งแต่​เช้ามืด​จน​ดาว​โผล่​บน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="22">ใน​ตอนนั้น ผม​พูด​กับ​ประชาชน​อีก​ว่า “ขอให้​ชาย​แต่ละคน​และ​คนใช้​ของเขา นอน​ค้าง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​เขา​จะได้​เป็น​ทั้ง​คนงาน​ใน​ตอน​กลางวัน และ​เป็น​ยาม​ใน​ตอน​กลางคืน​ให้​กับ​พวกเรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ผม​และ​พวก​ญาติ​สนิท รวมทั้ง​พวก​คนรับใช้​ของผม และ​พวกยาม​ทั้งหลาย​ที่​ติดตาม​ผม ไม่มี​ใคร​ถอด​เสื้อผ้า​ออก​เลย​แม้แต่​ตอน​นอน มือขวา​ของ​แต่ละคน​ก็​ถือ​อาวุธ​ไว้​ตลอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">แต่แล้ว​ก็​มี​ชาวบ้าน​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง ต่าง​พากัน​บ่น​ต่อว่า​พี่น้อง​ชาวยิว​ของตน</verse>
				<verse number="2">มี​บางคน​พูด​ว่า “เรา​มี​ลูกชาย​ลูกสาว​หลาย​คน แบ่ง​ข้าว​ให้​กับ​พวกเรา​หน่อย พวกเรา​จะได้​มีกิน​และ​มี​ชีวิต​ต่อไป”</verse>
				<verse number="3">คนอื่น​พูด​ว่า “เรา​ต้อง​จำนอง​ที่​ไร่นา สวน​องุ่น​และ​บ้าน​ของเรา เพื่อ​ให้ได้​ข้าว​มา​ใน​ช่วง​ที่​กันดาร​อาหาร”</verse>
				<verse number="4">และ​ยัง​มี​บางคน​พูด​ว่า “เรา​ต้อง​เอา​ที่​นา​และ​สวนองุ่น​ของ​พวกเรา​ไป​จำนอง เพื่อ​กู้เงิน​มา​จ่าย​ภาษี​ให้​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็​มี​สายเลือด​เดียวกัน​กับ​พี่น้อง​พวกนั้น​ของเรา ลูกๆ​เรา​ก็ดี​พอๆ​กับ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา แต่​ดูเถิด เรา​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​ที่​จะ​ต้อง​ขาย​ลูกชาย​ลูกสาว​ของเรา​ไป​เป็น​ทาส อันที่จริง​ลูกสาว​ของเรา​บางคน​ได้​กลาย​เป็น​ทาส​ไปแล้ว และ​เรา​ก็​ช่วย​อะไร​พวกเขา​ไม่ได้​เลย เพราะ​ไร่นา​และ​สวนองุ่น​ของ​พวกเรา​ได้​ตก​ไป​เป็น​ของ​คนอื่น​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​พวกเขา​ร้องบ่น​และ​คำพูด​เหล่านี้​ของ​พวกเขา ผม​ก็​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="7">ผม​ได้​คิด​ทบทวน​เรื่อง​เหล่านี้ และ​ต่อว่า​พวก​หัวหน้า​กับ​พวก​เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย ผม​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​ได้​ยึด​ทั้ง​คน​ทั้ง​ของ​จาก​คน​ของ​เจ้า​เอง เพื่อ​เอา​มา​ค้ำ​ประกัน​การ​กู้ยืม” แล้ว​ผม​จึง​เรียก​ประชุม​ใหญ่​เพื่อ​จัดการ​กับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="8">ผม​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเรา​ได้​พยายาม​ซื้อ​พวก​พี่น้อง​ชาวยิว​ที่​ถูก​ขาย​ไป​ประเทศ​อื่น​กลับ​มา​มาก​เท่า​ที่​พวกเรา​จะ​ทำได้ แต่​ตอนนี้​พวกเจ้า​กลับ​ขาย​พี่น้อง​ของ​พวกเจ้า​เอง​ไป​เป็น​ทาส เลย​ทำให้​พวกเรา​ต้อง​ไป​ซื้อ​พวกเขา​กลับ​มา​อีก” พวกเขา​ต่าง​เงียบ​กันหมด พูด​ไม่ออก</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ผม​จึง​พูด​ว่า “สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​นั้น​มัน​ไม่​ถูกต้อง เจ้า​น่า​จะ​ทำตัว​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า​ของเรา เพื่อ​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​เป็น​ศัตรู​ของเรา​จะได้​ไม่​เยาะเย้ย​พวกเรา ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="10">ผมเอง​รวมทั้ง​พวก​พี่น้อง​ของผม และ​คนใช้​ของผม​ได้​ให้​พวกเขา​ยืม​เงิน​และ​ข้าวสาร แต่​ขอให้​พวกเรา​เลิก​เรียก​ของ​ค้ำ​ประกัน​จาก​คน​เหล่านี้​ที่​มา​กู้ยืม​เรา</verse>
				<verse number="11">ให้​คืน​ไร่นา สวนองุ่น สวน​มะกอก​เทศ และ​บ้าน​ให้​กับ​พวกเขา และ​ให้​คืน​ดอกเบี้ย​หนึ่ง​เปอร์เซ็นต์​ที่​เจ้า​คิด​กับ​พวกเขา​ต่อ​เดือน สำหรับ​เงิน เมล็ดข้าว เหล้าองุ่น และ​น้ำมัน​ที่​เจ้า​ให้​พวกเขา​ยืมไป”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวกเขา​ก็​พูด​ว่า “พวกเรา​จะ​คืน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ให้​กับ​คน​เหล่านั้น และ​จะ​ไม่​เรียกร้อง​อะไร​เพิ่ม​อีก เรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​พูด” ผม​จึง​เรียก​พวก​นักบวช​มา และ​ให้​พวก​ที่​ปล่อย​เงินกู้ สาบาน​ว่า​จะ​ทำ​ตาม​ที่​พวกเขา​ได้​พูดไว้</verse>
				<verse number="13">ผม​ได้​สะบัด​ห่อผ้า​ของ​ตัวเอง​และ​พูด​ว่า “สำหรับ​คน​ที่​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​นั้น ขอให้​พระเจ้า​สะบัด​พวกเขา​ออก​จาก​บ้าน​และ​ที่ดิน​ของเขา​อย่างนี้​เหมือนกัน ขอให้​พวกเขา​ถูก​สะบัด​ออก​อย่างนี้​จน​ไม่เหลือ​อะไร​เลย” แล้ว​ทุกคน​ใน​ที่ประชุม​ก็​พูด​ว่า “อาเมน” พร้อม​กับ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ทุกคน​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">นอก​จากนั้น​แล้ว ตั้งแต่​วัน​ที่​ผม​ได้รับ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​เจ้าเมือง​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ จาก​ปี​ที่​ยี่สิบ​จนถึง​ปี​ที่​สามสิบ​สอง ใน​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส รวม​สิบสอง​ปี ผม​และ​พี่น้อง​ที่​สนิท ไม่ได้​กิน​อาหาร​ที่​จัด​ให้​สำหรับ​ผู้ว่า​เลย</verse>
				<verse number="15">พวก​เจ้าเมือง​ใน​อดีต​ที่​อยู่​ก่อน​หน้า​ผม ได้​ทำ​ให้​ประชาชน​ต้อง​รับ​ภาระ​หนัก พวก​เจ้าเมือง​ได้​รีดไถ​เอา​อาหาร​และ​เหล้าองุ่น รวมทั้ง​เงิน​หนัก​ประมาณ​ครึ่ง​กิโลกรัม จาก​ประชาชน แม้แต่​คนใช้​ของ​เจ้าเมือง​พวกนี้​ยัง​ใช้​อำนาจ​ข่มเหง​ผู้คน​เลย แต่​ผม​ไม่ได้​ทำ​เรื่อง​พวกนี้ เพราะ​ผม​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">แต่​ผม​ได้​ทุ่มเท​ใน​การ​สร้าง​กำแพง และ​พวกเรา​ก็​ไม่ได้​ยึด​เอา​ที่ดิน​ของใคร คน​ของผม​ทั้งหมด​ได้​รวมตัว​กัน​สร้าง​กำแพง​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="17">ผม​ได้​เลี้ยง​อาหาร​เจ้าหน้าที่​คนยิว​ทั้งหมด​หนึ่งร้อย​ห้าสิบ​คน​ทุกๆ​วัน ยัง​ไม่รวม​ถึง​คน​ที่​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​รอบ​ข้าง</verse>
				<verse number="18">ใน​แต่ละวัน ก็​จะ​มี​วัว​หนึ่ง​ตัว แกะ​อย่างดี​หก​ตัว และ​เป็ด​ไก่​ที่​จัด​เตรียม​ไว้​ให้​กับ​ผม และ​ทุกๆ​สิบ​วัน จะ​มี​เหล้าองุ่น​จำนวน​มาก ถึงแม้​ผม​จะ​เลี้ยง​อาหาร​คน​เหล่านี้​ทั้งหมด แต่​ผม​ก็​ไม่เคย​เรียกร้อง​เอา​จาก​ส่วน​ที่​เป็น​อาหาร​ประจำ​ตำแหน่ง​ของ​เจ้าเมือง​เลย เพราะ​แค่​งาน​รับใช้​นั้น​มัน​ก็​หนักหนา​สาหัส​ต่อ​คน​เหล่านี้​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ให้​กับ​คน​พวกนี้​ด้วย และ​โปรด​อวยพร​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ต่อมา เมื่อ​มี​คน​ไป​รายงาน​ให้​สันบาลลัท​และ​โทบีอาห์ รวมทั้ง​เกเชม ซึ่ง​เป็น​ชาว​อาหรับ และ​พวก​ศัตรู​อื่นๆ​ของเรา​ว่า​ผม​ได้​สร้าง​กำแพง​จน​ไม่มี​รูโหว่​เหลือ​อีกแล้ว (ถึง​แม้ว่า​ใน​ตอนนั้น​ผม​ยัง​ไม่ได้​ติดตั้ง​บาน​ประตู​ที่​กำแพง​เมือง​ก็ตาม)</verse>
				<verse number="2">สันบาลลัท​และ​เกเชม ได้​ส่ง​สาร​มา​ให้​กับ​ผม​ว่า “ขอให้​เรา​มา​เจอ​กัน​ที่​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง​บน​ที่ราบ​โอโน” แต่​พวกเขา​กำลัง​วางแผน​ที่​จะ​ทำร้าย​ผม</verse>
				<verse number="3">ผม​จึง​ส่ง​พวก​คน​ถือสาร​ไปหา​พวกเขา บอก​ว่า “ผม​กำลัง​ทำงาน​สำคัญ​อยู่ ไม่​สามารถ​ลง​มาหา​ได้ ถ้า​ผม​ทิ้ง​งาน​มาหา​พวกท่าน งาน​ก็​จะ​หยุด​ชะงัก​ไป”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ส่ง​สาร​เดิม​มา​ให้​ผม​ถึง​สี่​ครั้ง และ​ผม​ก็​ตอบ​พวกเขา​ไป​แบบ​เดิม​ทุกครั้ง</verse>
				<verse number="5">สันบาลลัท​ได้​ส่ง​คนใช้​ของเขา​มาหา​ผม​อย่าง​เคย​เป็น​ครั้ง​ที่​ห้า โดย​ถือ​จดหมาย​เปิด​ผนึก​มา</verse>
				<verse number="6">ใน​จดหมาย​นั้น​เขียน​ว่า “มี​คน​พูด​ไป​ทั่ว​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​เกเชม​เอง​ก็​ยืนยัน​ว่า​เป็น​เรื่อง​จริง ที่​ว่า ท่าน​และ​พวก​ชาวยิว​กำลัง​วางแผน​จะ​ก่อ​การกบฏ เพราะ​เหตุนี้ ท่าน​ถึง​ได้​สร้าง​กำแพง​ขึ้นมา และ​ตาม​รายงาน​นี้​แจ้ง​ว่า ท่าน​กำลัง​จะ​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ท่าน​ยัง​ได้​แต่งตั้ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า เพื่อ​ประกาศ​เกี่ยวกับ​ตัวท่าน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘มี​กษัตริย์​ใน​ยูดาห์​แล้ว’ ถ้อยคำ​เหล่านี้​จะ​ถูก​รายงาน​ให้​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​ทราบ ดังนั้น​ขอให้​เรา​มา​พบ​กัน​หน่อย”</verse>
				<verse number="8">ผม​จึง​ส่ง​สาร​กลับ​ไป​ให้​เขา​ว่า “ไม่มี​เรื่อง​อย่าง​ที่​ท่าน​พูด​มานี้​เกิดขึ้น​เลย ท่าน​กุ​ขึ้น​มาเอง​ตาม​ความคิด​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="9">พวกนั้น​ทุกคน​พยายาม​ขู่​ให้​เรา​ตกใจ​กลัว พวกเขา​คิด​ว่า “มือ​ของ​พวกนั้น​จะ​ทิ้ง​งาน​ไป งาน​จะ​ได้​ไม่เสร็จ” แต่​ผม​อธิษฐาน​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า ตอนนี้​ช่วย​เพิ่ม​พลัง​ให้​กับ​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="10">อยู่​มา​วันหนึ่ง ผม​ไป​บ้าน​ของ​เชไมอาห์ ลูกชาย​ของ​เดไลยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมเหทาเบล เชไมอาห์​กำลัง​วิตก​กังวล เขา​พูด​ว่า “ขอให้​เรา​ไป​พบ​กัน​ที่​วิหาร​ของ​พระเจ้า เข้าไป​ข้างใน​ของ​วิหาร ให้​เรา​ปิด​ประตู​วิหาร เพราะ​พวกเขา​กำลัง​มา​ฆ่า​ท่าน พวกเขา​จะ​มา​ฆ่า​ท่าน​ใน​ตอน​กลางคืน”</verse>
				<verse number="11">แต่​ผม​ตอบ​ว่า “คน​อย่าง​ผม​ควร​จะ​หนี​หรือ แล้ว​ถ้า​คน​ที่​ไม่ใช่​นักบวช​อย่าง​ผม​เข้าไป​ใน​วิหาร แล้ว​จะ​รอด​ชีวิต​ได้หรือ ผม​จะ​ไม่​เข้าไป​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="12">ทันใดนั้น ผม​ก็​รู้​ว่า​พระเจ้า​ไม่ได้​ส่ง​เชไมอาห์​มา​หรอก แต่​เขา​แกล้ง​พูด​แทน​พระเจ้า​เพื่อ​ทำร้าย​ผม เพราะ​โทบีอาห์ และ​สันบาลลัท​ได้​จ้าง​เขา</verse>
				<verse number="13">ที่​พวกนั้น​ว่าจ้าง​เชไมอาห์ เพื่อ​จะ​ทำ​ให้​ผม​กลัว และ​ทำ​ตาม​ที่​เขา​แนะนำ เพื่อ​ผม​จะได้​ทำ​บาป พวกเขา​ตั้งใจ​ที่​จะ​ทำลาย​ชื่อเสียง​ของ​ผม และ​ทำ​ให้​ผม​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="14">“ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ลงโทษ​โทบีอาห์​และ​สันบาลลัท สำหรับ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​ลงไป และ​โปรด​ลงโทษ​โนอัดยาห์ ผู้หญิง​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​พระเจ้า รวมทั้ง​คนอื่นๆ​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​พระเจ้า ที่​พยายาม​ขู่​ให้​ข้าพเจ้า​ตกใจ​กลัว​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="15">ในที่สุด​กำแพง​ก็​ถูก​สร้าง​จน​เสร็จ​ใน​วันที่​ยี่สิบห้า ของ​เดือน​เอลูล ใช้​เวลา​ใน​การ​สร้าง​ทั้งสิ้น​ห้าสิบสอง​วัน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ศัตรู​ทุกคน​ของเรา​ได้ยิน และ​ชนชาติ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบ​ข้าง​เรา​ได้เห็น พวกเขา​ก็​หมด​ความ​ทะนงตัว​ไป พวกเขา​รู้​ว่า​งานนี้​เป็น​ผลงาน​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="17">ใน​ช่วงนั้น​หลังจาก​สร้าง​กำแพง​เสร็จ พวก​บุคคล​สำคัญๆ​ของ​ยูดาห์​กำลัง​ส่ง​จดหมาย​ไป​ให้​โทบีอาห์​หลาย​ฉบับ และ​โทบีอาห์​กำลัง​ส่ง​จดหมาย​ตอบ​พวกเขา​มา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​มี​หลาย​คน​ที่​ยูดาห์ ได้​สาบาน​ที่​จะ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​โทบีอาห์ เพราะ​เขา​เป็น​ลูกเขย​ของ​เชคานิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาราห์ และ​เยโฮฮานัน​ลูกชาย​ของ​โทบีอาห์ ได้​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​ของ​เมชุลลาม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เบเรคิยาห์</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​ได้​แต่​พูด​เรื่อง​ความดี​ของ​โทบีอาห์​ให้​ผม​ฟัง และ​พอ​ผม​ทำ​อะไร​ไป พวกเขา​ก็​ไป​รายงาน​ให้​โทบีอาห์​รู้ โทบีอาห์​จึง​ส่ง​จดหมาย​ต่างๆ​มา​ให้​ผม เพื่อ​ขู่​ให้​ผม​ตกใจ​กลัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมื่อ​สร้าง​กำแพง​ขึ้นมา​ใหม่​แล้ว ผม​ได้​ติดตั้ง​พวก​บาน​ประตู​เข้าไป​ใน​ที่​ของมัน และ​ได้​มี​การ​แต่งตั้ง​พวก​คน​เฝ้า​ประตู พวก​นักร้อง​และ​พวก​ชาว​เลวี​ขึ้น</verse>
				<verse number="2">หลัง​จากนั้น ผม​ได้​ตั้ง​ให้​ฮานานี พี่น้อง​ของผม​คอย​ดูแล​เมือง​เยรูซาเล็ม​ร่วมกับ​ฮานันยาห์ ผู้บังคับ​บัญชา​ป้อม​ปราการ​ของ​วิหาร​เพราะ​ฮานานี​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ และ​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า​มาก​กว่า​คน​ส่วนใหญ่</verse>
				<verse number="3">ผม​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ประตู​เมือง​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​จะต้อง​ไม่เปิด​จนกว่า​แดด​ร้อน และ​ใน​ขณะที่​มี​ยาม​เฝ้า​ประตู​อยู่ ก็​ต้อง​ปิด​ประตู​และ​ใส่​กลอน​ไว้ ควร​แต่งตั้ง​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ให้​ผลัด​กัน​ทำ​หน้าที่​ยาม ให้​จัด​ยาม​ไว้​ตาม​จุด​ต่างๆ​รวมทั้ง​หน้า​บ้าน​ของ​พวกเขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">เยรูซาเล็ม เป็น​เมือง​ที่​กว้างขวาง​ใหญ่โต แต่​มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่​น้อย และ​ยัง​มี​บ้าน​ที่​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่​ไม่มาก​นัก</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​ดลใจ​ผม ให้​รวบรวม​พวก​บุคคล​สำคัญๆ เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย และ​ประชาชน​ทั่วไป ให้​มา​จด​ทะเบียน​สำมะโน​ครัว​เป็น​ครอบครัวๆ​ไป ผม​พบ​หนังสือ​สำมะโน​ครัว​ของ​เชลย​พวก​แรก​ที่​กลับมา ผม​เห็น​มัน​เขียน​ไว้​อย่างนี้​ว่า</verse>
				<verse number="6">ต่อไปนี้​คือ ประชาชน​ของ​มณฑล​ที่​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย ใน​ครั้งที่​ถูก​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ แห่ง​บาบิโลน​จับตัว​ไป พวกเขา​ได้​กลับมา​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ และ​ต่าง​ก็​แยกย้าย​กัน​กลับไป​ยัง​บ้านเมือง​ของตน</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​กลับ​มา​กับ​เศรุบบาเบล เยชูอา เนหะมียาห์ อาซาริยาห์ ราอามิยาห์ นาหะมานี โมรเดคัย บิลชาน มิสเปเรท บิกวัย เนฮูม และ บาอานาห์ จำนวน​คน​อิสราเอล​มี​ดังนี้</verse>
				<verse number="8">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ปาโรช รวม​สองพัน​หนึ่งร้อย​เจ็ดสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="9">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เชฟาทิยาห์ รวม​สามร้อย​เจ็ดสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="10">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาราห์ รวม​หกร้อย​ห้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="11">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ปาหัทโมอับ คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เยชูอา​และ​โยอาบ รวม​สองพัน​แปดร้อย​สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="12">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เอลาม รวม​หนึ่งพัน​สองร้อย​ห้าสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="13">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ศัทธู รวม​แปดร้อย​สี่สิบห้า​คน</verse>
				<verse number="14">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ศักคัย รวม​เจ็ดร้อย​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="15">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บินนุย รวม​หกร้อย​สี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="16">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บาบัย รวม​หกร้อย​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="17">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อัสกาด รวม​สองพัน​สามร้อย​ยี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="18">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาโดนีคัม รวม​หกร้อย​หกสิบเจ็ด​คน</verse>
				<verse number="19">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บิกวัย รวม​สองพัน​หกสิบเจ็ด​คน</verse>
				<verse number="20">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาดีน รวม​หกร้อย​ห้าสิบห้า​คน</verse>
				<verse number="21">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาเทอร์ คือ​เฮเซคียาห์ รวม​เก้าสิบแปด​คน</verse>
				<verse number="22">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาชูม รวม​สามร้อย​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="23">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เบไซ รวม​สามร้อย​ยี่สิบสี่​คน</verse>
				<verse number="24">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาริฟ รวม​หนึ่งร้อย​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="25">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​กิเบโอน รวม​เก้าสิบห้า​คน</verse>
				<verse number="26">คน​จาก​เมือง​เบธเลเฮม และ​เมือง​เนโทฟาห์ รวม​หนึ่งร้อย​แปดสิบแปด​คน</verse>
				<verse number="27">คน​จาก​เมือง​อานาโธท รวม​หนึ่งร้อย​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="28">คน​จาก​เมือง​เบธอัสมาเวท รวม​สี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="29">คน​จาก​เมือง​คิริยาทเยอาริม เมือง​เคฟีราห์ และ​เมือง​เบเอโรท รวม​เจ็ดร้อย​สี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="30">คน​จาก​เมือง​รามาห์ และ​เมือง​เกบา รวม​หกร้อย​ยี่สิบเอ็ด​คน</verse>
				<verse number="31">คน​จาก​เมือง​มิคมาส รวม​หนึ่งร้อย​ยี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="32">คน​จาก​เมือง​เบธเอล และ​เมือง​อัย รวม​หนึ่งร้อย​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="33">คน​จาก​เมือง​เนโบ​อีก​แห่ง​หนึ่ง รวม​ห้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="34">คน​จาก​เมือง​เอลาม​อีก​แห่ง​หนึ่ง รวม​หนึ่งพัน​สองร้อย​ห้าสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="35">คน​จาก​เมือง​ฮาริม รวม​สามร้อย​ยี่สิบ​คน</verse>
				<verse number="36">คน​จาก​เมือง​เยริโค รวม​สามร้อย​สี่สิบห้า​คน</verse>
				<verse number="37">คน​จาก​เมือง​โลด เมือง​ฮาดิด และ​เมือง​โอโน รวม​เจ็ดร้อย​ยี่สิบเอ็ด​คน</verse>
				<verse number="38">คน​จาก​เมือง​เสนาอาห์ รวม​สามพัน​เก้าร้อย​สามสิบ​คน</verse>
				<verse number="39">จำนวน​พวก​นักบวช​มี​ดังนี้​คือ มี​ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เยดายาห์ ซึ่ง​ก็​คือ​ครอบครัว​ของ​เยชูอา รวม​เก้าร้อย​เจ็ดสิบสาม​คน</verse>
				<verse number="40">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อิมเมอร์ รวม​หนึ่งพัน​ห้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="41">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ปาชเฮอร์ รวม​หนึ่งพัน​สองร้อย​สี่สิบเจ็ด​คน</verse>
				<verse number="42">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาริม รวม​หนึ่งพัน​สิบเจ็ด​คน</verse>
				<verse number="43">จำนวน​ชาว​เลวี​มี​ดังนี้​คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เยชูอา คือ ผ่าน​มา​ทาง​ขัดมีเอล ที่​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​โฮดีอาห์ รวม​เจ็ดสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="44">จำนวน​พวก​นักร้อง​มี​ดังนี้​คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาสาฟ รวม​หนึ่งร้อย​สี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="45">จำนวน​ของ​คน​เฝ้า​ประตู​มี​ดังนี้​คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ชัลลูม ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาเทอร์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ทัลโมน ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อักขูบ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาทิธา ผู้สืบเชื้อสาย​จาก​โชบัย รวม​หนึ่งร้อย​สามสิบแปด​คน</verse>
				<verse number="46">จำนวน​ของ​คนรับใช้​ประจำ​วิหาร​มี​ดังนี้​คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ศีหะ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาสูฟา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ทับบาโอท</verse>
				<verse number="47">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก เคโรส ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​สีอา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​พาโดน</verse>
				<verse number="48">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก เลบานา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮากาบา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ชัลมัย</verse>
				<verse number="49">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก ฮานัน ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​กิดเดล ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​กาฮาร์</verse>
				<verse number="50">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก เรอายาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เรซีน ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เนโคดา</verse>
				<verse number="51">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​กัสซาม ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อุสซาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ปาเสอาห์</verse>
				<verse number="52">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เบสัย ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เมอูนิม ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เนฟิสิม</verse>
				<verse number="53">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บัคบูค ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาคูฟา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮารฮูร</verse>
				<verse number="54">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บัสลีท ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เมหิดา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮารชา</verse>
				<verse number="55">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บารโขส ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​สิเสรา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เทมาห์</verse>
				<verse number="56">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เนซิยาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮาทิฟา</verse>
				<verse number="57">จำนวน​ผู้สืบ​เชื้อสาย​ของ​คนรับใช้​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน​มี​ดังนี้​คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​โสทัย ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​โสเฟเรท ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เปรีดา</verse>
				<verse number="58">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ยาอาลา ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ดารโคน ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​กิดเดล</verse>
				<verse number="59">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เชฟาทิยาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮัทธิล ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก โปเคเรทหัสซาบาอิม และ​ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​อาโมน</verse>
				<verse number="60">คนรับใช้​ประจำ​วิหาร และ​ผู้สืบ​เชื้อสาย​คนรับใช้​ของ​ซาโลมอน มี​จำนวน​รวม​สามร้อย​เก้าสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="61">ต่อไปนี้​จะ​เป็น​จำนวน​คน​ที่​ขึ้น​มา​เมือง​เยรูซาเล็ม​จาก​เมือง​เทลเมลาห์ เมือง​เทลหารชา เมือง​เครูบ เมือง​อัดโดน และ​เมือง​อิมเมอร์ แต่​พวกเขา​ไม่​สามารถ​พิสูจน์​ได้​ว่า พวกเขา​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="62">ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เดไลยาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​โทบีอาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​เนโคดา รวม​หกร้อย​สี่สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="63">จำนวน​นักบวช​ทั้งหลาย​มี​ดังนี้​คือ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​โฮบายาห์ ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​ฮักโขส และ​ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก​บารซิลลัย (บารซิลลัย​คนนี้​ได้​แต่งงาน​กับ​ลูกสาว​คนหนึ่ง​ของ​บารซิลลัย ซึ่ง​เป็น​ชาว​กิเลอาด ดังนั้น​เขา​จึง​ใช้​ชื่อ​เรียก​ตาม​ชื่อ​พ่อตา​เขา)</verse>
				<verse number="64">พวกเขา​ตรวจดู​รายชื่อ​ใน​ทะเบียน​สำมะโน​ครัว แต่​ไม่พบ​ชื่อ​ของ​ตัวเอง ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ถูก​ตัดชื่อ​ออก​จาก​พวก​นักบวช เพราะ​ถือว่า​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="65">เจ้าเมือง​บอก​พวกเขา​ว่า ใน​ช่วงนี้​อย่า​เพิ่ง​กิน​อาหาร​ที่​บริสุทธิ์​ที่สุด​ก่อน จนกว่า​นักบวช​สูงสุด จะ​ใช้​อูริม​และ​ทูมมิม​ปรึกษา​หา​คำตอบ​จาก​พระเจ้า​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="66">รวมคน​ทั้งหมด​ที่​พูดมา​ได้​สี่หมื่น​สองพัน​สามร้อย​หกสิบ​คน</verse>
				<verse number="67">ไม่นับ​พวก​ทาส​ชายหญิง​ของ​พวกเขา​อีก​เจ็ดพัน​สามร้อย​สามสิบเจ็ด​คน นอก​จากนั้น​แล้ว​พวกเขา​ยัง​มี​นักร้อง​ชาย​หญิง​อีก​สองร้อย​คน</verse>
				<verse number="68">พวกเขา​ยัง​มี​ม้า​ทั้งหมด​เจ็ดร้อย​สามสิบ​หก​ตัว และ​ล่อ​สองร้อย​สี่สิบห้า​ตัว</verse>
				<verse number="69">อูฐ​สี่ร้อย​สามสิบห้า​ตัว และ​มี​ลา​รวม​หกพัน​เจ็ดร้อย​ยี่สิบ​ตัว</verse>
				<verse number="70">บรรดา​หัวหน้า​ครอบครัว​บางคน ให้​สิ่งของ​ต่างๆ​เพื่อ​สนับสนุน​งานนี้ เจ้าเมือง​ได้​ถวาย​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​เข้า​กอง​คลัง คือ​ทองคำ​จำนวน​แปด​กิโลกรัม​ครึ่ง ชาม​ประพรม​ห้า​สิบ​ใบ และ​เสื้อผ้า​สำหรับ​นักบวช​ห้า​ร้อย​สาม​สิบ​ชุด</verse>
				<verse number="71">หัวหน้า​ครอบครัว​บางคน ถวาย​ทองคำ​หนึ่ง​ร้อย​เจ็ด​สิบ​กิโลกรัม และ​เงิน​หนึ่งพัน​สองร้อย​กิโลกรัม เข้า​กอง​คลัง​สำหรับ​งาน</verse>
				<verse number="72">ประชาชน​ที่เหลือ​ถวาย​ทองคำ​หนึ่งร้อย​เจ็ดสิบ​กิโลกรัม เงิน​หนึ่งพัน​หนึ่งร้อย​กิโลกรัม และ​เสื้อผ้า​หกสิบเจ็ด​ชุด​ให้​กับ​พวก​นักบวช</verse>
				<verse number="73">พวก​นักบวช บรรดา​ชาว​เลวี คน​เฝ้า​ประตู พวก​นักร้อง และ​ประชาชน​บางคน รวมทั้ง​พวก​คนรับใช้​ประจำ​วิหาร และ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ก็​อาศัย​อยู่​ตาม​บ้านเมือง​ของตน เมื่อ​เดือน​ที่​เจ็ด ​มาถึง ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ที่​ได้​ย้าย​เข้ามา​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ทุกคน​ได้​มา​ประชุม​กัน​ที่​ลาน​เมือง ที่​อยู่​ตรง​ด้านหน้า​ของ​ประตูน้ำ พวกเขา​บอก​เอสรา​ผู้​เป็น​อาจารย์ ให้​เอา​กฎบัญญัติ​ของ​โมเสส​มา​ด้วย ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​ไว้​ให้​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น วันแรก​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด นักบวช​เอสรา​ได้​เอา​กฎบัญญัติ​นั้น​มา​อยู่​ต่อหน้า​กลุ่มคน​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง รวมทั้ง​เด็ก​ที่​โต​พอที่​จะ​ฟัง​รู้เรื่อง</verse>
				<verse number="3">เอสรา​อ่าน​กฎบัญญัติ​นั้น​อยู่​หน้า​ลาน​เมือง ซึ่ง​อยู่​ตรง​ด้าน​หน้า​ของ​ประตูน้ำ เขา​อ่าน​ต่อหน้า​ชาย​และ​หญิง รวมทั้ง​เด็ก​ที่​โต​พอที่​จะ​ฟัง​รู้เรื่อง เขา​อ่าน​ตั้งแต่​เช้าตรู่​ไป​จนถึง​เที่ยงวัน ทุกคน​ต่าง​ก็​ตั้งใจ​ฟัง​กฎบัญญัติ​เป็น​อย่างดี</verse>
				<verse number="4">เอสรา​ผู้​เป็น​อาจารย์​ยืน​อยู่​บน​เวที​ไม้​ที่​สร้าง​ขึ้นมา​สำหรับ​งานนี้​โดยเฉพาะ ทาง​ด้าน​ขวา​ของ​เอสรา ก็​มี​มัททีธิยาห์ เชมา อานายาห์ อุรียาห์ ฮิลคียาห์ และ​มาอาเสอาห์​ยืน​อยู่ ส่วน​ทาง​ด้าน​ซ้าย ก็​มี​เปดายาห์ มิชาเอล มัลคิยาห์ ฮาชูม อัชบัดดานาห์ เศคาริยาห์ และ​เมชุลลาม​ยืน​อยู่</verse>
				<verse number="5">เอสรา​เปิด​หนังสือ​กฎบัญญัติ​ออก​ต่อหน้า​ต่อตา​ประชาชน​ทั้งหลาย เพราะ​เขา​ยืน​อยู่​สูง​กว่า​พวกเขา เมื่อ​เอสรา​เปิด​หนังสือ​ออก ประชาชน​ทุกคน​ต่าง​ก็​ยืน​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เอสรา​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่ ทุกคน​ต่าง​ตอบรับ​ว่า “อาเมน อาเมน” พร้อม​ยก​มือ​ทั้งสอง​ขึ้น​และ​ก้ม​กราบ​ลง และ​นมัสการ​พระยาห์เวห์ ใบหน้า​ซบ​พื้น</verse>
				<verse number="7">ใน​ขณะที่​ผู้คน​ยืน​อยู่​กับที่​นั้น พวก​ชาว​เลวี คือ เยชูอา บานี เชเรบิยาห์ ยามีน อักขูบ ชับเบธัย โฮดียาห์ มาอาเสอาห์ เคลิทา อาซาริยาห์ โยซาบาด ฮานัน และ​เปไลยาห์ ก็​ได้​มา​สั่งสอน​พวกเขา​ให้​เข้าใจ​ถึง​กฎบัญญัติ​นั้น</verse>
				<verse number="8">ชาว​เลวี​เหล่านั้น​ได้​อ่าน​หนังสือ​ซึ่ง​เป็น​กฎบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​เป็น​ตอนๆ​และ​อธิบาย​ให้​ผู้คน​เข้าใจ​ใน​ข้อความ​ที่​อ่าน​นั้น</verse>
				<verse number="9">เนหะมียาห์ ผู้​เป็น​เจ้าเมือง และ​เอสรา ผู้​เป็น​ทั้ง​นักบวช​และ​อาจารย์ รวมทั้ง​ชาว​เลวี​ทั้งหลาย​ที่​ช่วย​สั่งสอน​ประชาชน ต่าง​พากัน​พูด​กับ​ทุกคน​ว่า “วันนี้​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกท่าน ดังนั้น​อย่า​เศร้าโศก​และ​ร้องไห้​เลย” เพราะ​ประชาชน​ทุกคน​กำลัง​ร้องไห้​ใน​ขณะที่​ฟัง​กฎบัญญัติ​นั้น</verse>
				<verse number="10">เอสรา​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ไป​กิน​อาหาร​ที่​เอร็ดอร่อย และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​รสหวาน และ​ส่ง​บางส่วน​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​สามารถ​เตรียม​ของ​พวกนี้ เพราะ​วันนี้​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​ของเรา อย่า​ได้​เศร้าโศก​เลย เพราะ​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ที่​พวกท่าน​มี​ใน​พระยาห์เวห์​นั้น เป็น​พละกำลัง​ของ​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="11">พวก​ชาว​เลวี​ทำ​ให้​ประชาชน​สงบ​เงียบ​ลง โดย​พูด​ว่า “เลิก​ร้องไห้​เถอะ เพราะ​วันนี้​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ อย่า​เศร้าโศก​เลย”</verse>
				<verse number="12">หลัง​จากนั้น​ประชาชน​ทุกคน​ก็​จากไป ไป​กิน​และ​ดื่มกัน และ​ส่ง​อาหาร​บางส่วน​ไป​ให้​กับ​คน​ที่อื่น พวกเขา​เฉลิมฉลอง​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน เพราะ​พวกเขา​เข้าใจ​ใน​ถ้อยคำ​ที่​ชาว​เลวี​ได้​อ่าน​ให้​พวกเขา​ฟัง​นั้น</verse>
				<verse number="13">ใน​วันที่​สอง​ของ​เดือน หัวหน้า​ครอบครัว​ของ​ประชาชน​ทั้งหมด พวก​นักบวช และ​พวก​ชาว​เลวี ได้​รวมตัว​กัน​มา​พบ​เอสรา​ผู้​เป็น​อาจารย์ เพื่อ​ศึกษา​คำสอน​ของ​กฎบัญญัติ</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ได้​เจอ​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎบัญญัติ​ที่​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส ที่​ว่า​คน​อิสราเอล​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​เพิง​ชั่วคราว ใน​ช่วง​เทศกาล​ของ​เดือน​เจ็ด</verse>
				<verse number="15">และ​พวกเขา​ควร​จะ​ประกาศ​และ​เผยแพร่​ถ้อยคำ​ต่อไปนี้​ไปทั่ว​ทุกเมือง รวมทั้ง​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย ที่​ว่า “ให้​ออก​ไป​ที่​เนินเขา​ใน​ชนบท และ​ให้​เก็บ​กิ่ง​มะกอกเทศ กิ่ง​มะกอกป่า กิ่ง​ต้น​น้ำมัน​เขียว ใบ​ปาล์ม และ​กิ่งไม้​จาก​ต้น​อื่นๆ​ที่​ให้​ร่มเงา เพื่อ​เอา​มา​สร้าง​เพิง​ชั่วคราว เหมือน​กับ​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​กฎบัญญัติ”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ประชาชน​จึง​ออก​ไป​เอา​กิ่งไม้​เหล่านั้น​กลับมา และ​สร้าง​เพิง​ชั่วคราว​ให้​กับ​ตัวเอง มี​ทั้ง​สร้าง​ไว้​บน​ดาดฟ้า​บ้าน และ​ที่​ลาน​บ้าน​ของ​ตัวเอง รวมทั้ง​ที่​ลาน​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​ที่​ลาน​เมือง​ใกล้ๆ​ประตูน้ำ และ​สร้าง​ไว้​ที่​ลาน​เมือง​ของ​ประตู​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="17">คน​ทั้ง​กลุ่ม​ที่​กลับ​มา​จาก​การ​เป็น​เชลย ได้​สร้าง​เพิง​ชั่วคราว​และ​อยู่​ใน​เพิง​เหล่านั้น คน​อิสราเอล​ไม่ได้​ทำ​อย่างนี้​เลย ตั้งแต่​สมัย​ของ​เยชูอา ลูกชาย​ของ​นูน จน​กระทั่ง​ถึง​วันนั้น และ​พวกเขา​ก็​มี​ความ​ชื่นชม​ยินดี​อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น ตั้งแต่​วันแรก​ของ​เทศกาล​จนถึง​วัน​สุดท้าย เอสรา​ได้​อ่าน​หนังสือ​กฎบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ทุกวัน พวกเขา​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน และ​ใน​วัน​ที่​แปด​ก็​เป็น​วัน​ชุมนุม​พิเศษ​ตาม​ที่​กฎบัญญัติ​บอก​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​ของ​เดือน​นี้ ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​มา​รวมตัว​กัน​เพื่อ​อด​อาหาร พวกเขา​ใส่​ชุด​ผ้า​กระสอบ และ​เอา​ดิน​โรย​หัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล ได้​แยก​ตัวเอง​ออกมา​จาก​คน​ต่าง​ชาติ​ทั้งปวง พวกเขา​ยืน​และ​สารภาพ​บาป​ของ​พวกเขา รวมทั้ง​สารภาพ​ความ​ชั่วช้า​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ได้​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ยืน​ใน​ที่​ของ​ตน และ​ฟัง​คนอ่าน​หนังสือ​กฎบัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​เป็น​เวลา​สาม​ชั่วโมง และ​อีก​สาม​ชั่วโมง พวกเขา​ใช้​สารภาพ​และ​นมัสการ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เยชูอา บานี ขัดมีเอล เชบานิยาห์ บุนนี เชเรบิยาห์ บานี และ​เคนานี ต่าง​ก็​ยืน​อยู่​บน​บันได​สำหรับ​พวก​เลวี และ พวกเขา​ร้อง​ด้วย​เสียง​ดัง​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เลวี​พวกนี้ คือ​เยชูอา ขัดมีเอล บานี ฮาชับเนยาห์ เชเรบิยาห์ โฮดียาห์ เชบานิยาห์ และ​เปธาหิยาห์ ได้​พูด​ขึ้น​ว่า “ลุกขึ้น และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​เถิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเรา ขอ​พระองค์​ได้รับ​การ​เชิดชู​ตลอด​ชั่วนิจ​นิรันดร์​ถึง​ชั่วนิจ​นิรันดร์ ขอให้​พวกเขา​เชิดชู​ชื่อ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ซึ่ง​ได้รับ​การ​ยกย่อง​เหนือ​คำเชิดชู​และ​คำสรรเสริญ​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="6">พระองค์​เป็น​พระเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​เป็น​พระเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ท้องฟ้า สวรรค์​ชั้น​สูงสุด และ​ดวงดาว​ทั้งสิ้น​ใน​ท้องฟ้า พระองค์​สร้าง​โลก​และ​ทุกสิ่ง​บน​โลก พระองค์​สร้าง​ทะเล​และ​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​ทะเล พระองค์​ให้​ชีวิต​กับ​ทุกสิ่ง และ​พวก​ดวงดาว​ทั้งหลาย​บน​ท้องฟ้า​นมัสการ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​เลือก​อับราม และ​นำ​ตัวเขา​ออก​มา​จาก​เมือง​เออร์​แห่ง​ประเทศ​เคลเดีย และ​ตั้งชื่อ​ให้​เขา​ว่า​อับราฮัม</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เห็น​ว่า​เขา​มี​จิตใจ​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์ ดังนั้น​พระองค์​จึง​ทำ​ข้อตกลง​กับเขา ที่​จะ​ยก​แผ่นดิน​ของ​คน​เหล่านี้​ให้​กับ​ลูกหลาน​ของเขา คือ​แผ่นดิน​ของ​คน​คานาอัน คน​ฮิตไทต์ คน​อาโมไรต์ คน​เปริสซี​คน​เยบุส และ​คน​เกอร์กาชี พระองค์​ได้​ทำ​ตาม​คำพูด​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​นั้น​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​เห็น​ถึง​ความ​ทุกข์ทรมาน​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ใน​อียิปต์ และ​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ให้ช่วย​ของ​พวกเขา​ที่​ทะเล​ต้นอ้อ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​แสดง​ปรากฏการณ์​ต่างๆ​และ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่างๆ เพื่อ​ต่อต้าน​ฟาโรห์ กษัตริย์​ของ​อียิปต์ และ​ต่อต้าน​พวก​ข้าราชการ​ทั้งสิ้น และ​ประชาชน​บน​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์ เพราะ​พระองค์​รู้​ว่า​พวกเขา​ได้​ข่มเหง​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา พระองค์​ก็​เลย​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง​มา​จนถึง​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​แยก​ทะเล​ออก​ต่อหน้า​พวกเขา และ​พวกเขา​เดิน​ผ่าน​ทะเล​ไป​บน​พื้น​แห้ง แต่​พระองค์​ได้​โยน​พวก​ที่​ไล่ตาม​พวกเขา​ลง​ทะเล​ลึก เหมือน​ก้อนหิน​ที่​ถูก​โยน​ลงไป​ใน​ทะเล​ที่​ปั่นป่วน</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​นำทาง​พวกเขา​ด้วย​เสาเมฆ​ใน​ตอน​กลางวัน​และ​ด้วย​เสาไฟ​ใน​ตอน​กลางคืน เพื่อ​ส่อง​ทาง​ให้​พวกเขา​เดิน​ไป​ใน​ทาง​ที่​พวกเขา​ควรไป</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ลง​มา​อยู่​บน​ภูเขา​ซีนาย และ​พูด​กับ​พวกเขา​จาก​สวรรค์ และ​ได้​มอบ​กฎระเบียบ​ที่​ถูกต้อง​และ​กฎบัญญัติ​ที่​แท้จริง รวมทั้ง​พวก​บัญญัติ​และ​คำสั่ง​ต่างๆ​ที่ดี​ให้กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">และ​พระองค์​ได้​บอก​ให้​พวกเขา​รู้​เกี่ยวกับ​วันหยุด​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ให้​คำสั่ง​ต่างๆ กฎระเบียบ และ​บัญญัติ​กับ​พวกเขา ผ่าน​ทาง​โมเสส ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ใน​ยาม​ที่​พวกเขา​หิว พระองค์​ให้​อาหาร​กับ​พวกเขา​จาก​สวรรค์ ใน​ยาม​ที่​พวกเขา​กระหาย พระองค์​ให้​น้ำ​ไหล​ออก​จาก​หิน​มาให้​พวกเขา​ดื่ม พระองค์​บอก​ให้​พวกเขา​ไป​ยึด​เอา​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​มอบ​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">แต่​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ทำ​ตัว​เย่อหยิ่ง​จองหอง​และ​หัวแข็ง​ดื้อรั้น พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​และ​พวกเขา​ไม่ได้​จดจำ ถึง​การอัศจรรย์​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​ได้​ทำไป​ท่ามกลาง​พวกเขา แต่​พวกเขา​กลับ​หัวแข็ง​ดื้อรั้น​และ​ได้​แต่งตั้ง​หัวหน้า​ขึ้นมา เพื่อ​นำ​พวกเขา​กลับไป​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์​อีก แต่​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​ให้​อภัย มี​ใจ​เมตตา​และ​กรุณา มี​ความ​อดทน​และ​มี​ความรัก​อัน​มั่นคง ดังนั้น​พระองค์​จึง​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ถึงแม้​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​จะ​หล่อ​โลหะ​รูปลูกวัว​ขึ้นมา​สำหรับ​พวกเขา​เอง และ​บอก​ว่า ‘นี่​คือ​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ที่​นำ​เจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์’ ถึงแม้​การ​กระทำ​นี้​จะ​ดูหมิ่น​พระองค์​อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="19">แต่​พระองค์​เต็ม​เปี่ยม​ไปด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา พระองค์​ก็​เลย​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​พวกเขา​ไว้​ใน​ทะเลทราย เสาเมฆ​ไม่ได้​หยุด​นำทาง​พวกเขา​ใน​การ​เดินทาง​ตอน​กลางวัน​และ​เสาไฟ​ใน​ตอน​กลางคืน ก็​ไม่ได้​หยุด​ส่องแสง​ให้​กับ​พวกเขา​ใน​ทาง​ที่​พวกเขา​ควร​จะไป</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ได้​ให้​พระวิญญาณ​อันดี​ของ​พระองค์​เพื่อ​สอน​พวกเขา พระองค์​ไม่ได้​เอา​อาหาร​ทิพย์ ไป​จาก​ปาก​ของ​พวกเขา และ​พระองค์​ได้​ให้​น้ำ​เพื่อ​ดับ​กระหาย​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ดูแล​พวกเขา​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี​ใน​ทะเลทราย โดย​ที่​พวกเขา​ไม่ขาด​อะไร​เลย เสื้อผ้า​ของ​พวกเขา​ก็​ไม่​ฉีกขาด และ​เท้า​ของเขา​ก็​ไม่บวม</verse>
				<verse number="22">พระองค์​มอบ​อาณาจักร​ต่างๆ​และ​ชนชาติ​ต่างๆ​ให้​กับ​พวกเขา พระองค์​ได้​ให้​แผ่นดิน​เหล่านี้​กลาย​เป็น​แนว​ชายแดน​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​ได้​ยึดครอง​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​สิโหน​แห่ง​เมือง​เฮชโบน และ​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​โอก​แห่ง​แคว้น​บาชาน</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทำให้​พวกเขา​มี​ลูกหลาน​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า พระองค์​นำ​พวกเขา​มา​ยัง​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​บอก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ให้​เข้าไป​ยึดครอง</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น พวก​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​จึง​เข้า​ไป​ยึดครอง​แผ่นดิน​นั้น และ​พระองค์​ได้​ปราบ​พวก​ชาว​คานาอัน​ที่​อาศัย​อยู่เดิม​ให้​พ่ายแพ้​ไป และ​ให้​พวก​ชาว​คานาอัน​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา รวมถึง​พวก​กษัตริย์ และ​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน​นั้น พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​สามารถ​จัดการ​กับ​พวกเขา​ได้​ตาม​ใจชอบ</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​ยึด​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​และ​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ พวกเขา​ยึด​บ้าน​ต่างๆ​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ของดีๆ​ที่​มีทั้ง​บ่อน้ำ​ที่​ขุด​ไว้แล้ว ไร่องุ่น ต้น​มะกอก​และ​ต้น​ผลไม้​มากมาย พวกเขา​กินกัน​จน​อิ่มแปล้​และ​อ้วนท้วน และ​พวกเขา​ต่าง​ก็​มี​ความสุข​ใน​ความ​ดีงาม​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">แต่​พวกเขา​กลับ​ไม่​เชื่อฟัง และ​กบฏ​ต่อ​พระองค์ และ​โยน​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ทิ้งไป นอกจากนั้น​พวกเขา​ยัง​ฆ่า​พวก​ผู้พูดแทนพระองค์​ที่​ได้​ตักเตือน​พวกเขา​ให้​กลับ​มาหา​พระองค์ พวกเขา​ได้​ดูหมิ่น​พระองค์​อย่าง​ใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​พระองค์​จึง​มอบ​พวกเขา​ให้​ตก​ไปอยู่​ใน​กำมือ​พวกศัตรู และ​ศัตรู​พวกนั้น ได้​ข่มเหง​พวกเขา​อย่าง​ทารุณ​โหดร้าย ใน​ยาม​ที่​พวกเขา​ทุกข์ยาก พวกเขา​ต่าง​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ และ​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​พวกเขา​จาก​สวรรค์ พระองค์​ก็​ส่ง​ผู้กู้ชาติ​มา​ช่วย​พวกเขา​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวกศัตรู เพราะ​พระองค์​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="28">แต่​ทันที​ที่​พวกเขา​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​จาก​พวกศัตรู พวกเขา​ก็​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ถือว่า​เป็น​สิ่งชั่วร้าย​อีก ดังนั้น​พระองค์​จึง​ปล่อย​ให้​พวกเขา​ตก​ไปอยู่​ใน​กำมือ​ของ​พวกศัตรู​อีก แล้ว​พวกศัตรู​เหล่านั้น​ก็​ได้​ปกครอง​เหนือ​พวกเขา แต่​แล้ว​เมื่อ​พวกเขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ พระองค์​ก็​ได้ยิน​พวกเขา​จาก​สวรรค์ แล้ว​ช่วยกู้​พวกเขา​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า เพราะ​พระองค์​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="29">พระองค์​เตือน​พวกเขา​เพื่อ​ให้​พวกเขา​กลับ​มาหา​คำสอน​ของ​พระองค์ แต่​พวกเขา​กลับ​เย่อหยิ่ง​จองหอง​และ​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระองค์ พวกเขา​ทำบาป​ต่อ​กฎ​ของ​พระองค์​ซึ่ง​เป็น​กฎ​ที่​นำ​ชีวิต​มาให้​กับ​คน​ที่​รักษา​กฎ​เหล่านั้น พวกเขา​ยักไหล่​อย่าง​ดื้อรั้น​และ​หัวแข็ง​ดื้อดึง และ​ไม่ยอม​ฟัง</verse>
				<verse number="30">พระองค์​อดทน​กับ​พวกเขา​อยู่​หลายปี และ​พระองค์​ได้​เตือน​พวกเขา​ด้วยพระวิญญาณ​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระองค์ แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่ยอม​ฟัง จน​ในที่สุด​พระองค์​ได้​มอบ​พวกเขา​ให้​กับ​พวก​ชนชาติ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="31">แต่​ถึง​อย่างนั้น​ก็ตาม พระองค์​ก็​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา พระองค์​ไม่ได้​ทำลาย​พวกเขา​อย่าง​สิ้นซาก และ​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​พวกเขา เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​พระคุณ​และ​ความ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="32">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พระเจ้า​ที่​ยิ่งใหญ่​ผู้มี​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​น่าเกรง​ขาม พระองค์​รักษา​คำมั่น​สัญญา​ด้วย​ความรัก​อัน​สัตย์ซื่อ ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ถือ​ว่า​ความ​ทุกข์ยาก​ทั้งหลาย​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเรา​ตั้งแต่​สมัย​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​จนถึง​ตอนนี้​เป็น​เรื่อง​เล็กน้อย​เลย คือ ความ​ทุกข์ยาก​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวก​กษัตริย์​ของเรา กับ​พวก​ผู้นำ​เรา กับ​เหล่า​นักบวช​ของเรา กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​พูด​แทน​พระองค์​ให้กับ​เรา กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของเรา และ​กับ​ประชาชน​ทุกคน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">ทุกสิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เรา​นั้น พระองค์​ทำ​อย่าง​ยุติธรรม​แล้ว พระองค์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ซื่อสัตย์ ใน​ขณะที่​พวกเรา​ทำ​แต่​ความผิด</verse>
				<verse number="34">พวก​กษัตริย์ พวก​ผู้นำ พวก​นักบวช และ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ไม่ได้​รักษา​กฎบัญญัติ​ของ​พระองค์ พวกเขา​ไม่​ใส่ใจ​กับ​คำสั่ง​ต่างๆ​และ​คำตักเตือน​ที่​พระองค์​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="35">แม้แต่​ตอนที่​พวกเขา​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พวกเขา​เอง และ​มี​ความสุข​กับ​ความเจริญ​รุ่งเรือง​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​แผ่นดิน​อัน​กว้างใหญ่​ที่​อุดม​สมบูรณ์​ที่​พระองค์​มอบ​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​ก็​ไม่ได้​รับใช้​พระองค์​และ​ไม่ได้​หัน​ไป​จาก​การกระทำ​อัน​ชั่วร้าย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="36">ดูสิ วันนี้​พวกเรา​ได้​ตก​เป็น​ทาส พระองค์​ได้​ยก​แผ่นดิน​นี้​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​กิน​ผลไม้​และ​สิ่งดีๆ​จาก​แผ่นดิน​นี้ แต่​พวกเรา​กลับ​ตก​เป็น​ทาส​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ผลผลิต​มากมาย​ของ​แผ่นดิน​นี้ ตอนนี้​ได้​ตก​ไป​เป็น​ของ​พวก​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​ตั้งไว้​เหนือ​เรา​เนื่องจาก​บาป​ที่​เราทำ พวกเขา​ใช้​อำนาจ​เหนือ​เรา​และ​ฝูงสัตว์​ของเรา​ตาม​ความพอใจ​ของ​พวกเขา ใน​ขณะที่​เรา​ต้อง​ทนทุกข์​อย่าง​ใหญ่หลวง</verse>
				<verse number="38">แต่​ถึงแม้ว่า​เรา​จะ​เจอ​กับ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ เรา​ก็​กำลัง​ทำ​สัญญา​อัน​มั่นคง​กับ​พระองค์ และ​บันทึก​ไว้แล้ว​ให้​พวก​ผู้นำ พวก​ชาว​เลวี​และ​พวก​นักบวช​ของเรา​ลงชื่อ​และ​ประทับ​ตรา ของ​พวกเขา​ไว้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​สัญญา​ซึ่ง​ประทับ​ตรา​ไว้ มี​ชื่อ เนหะมียาห์​เจ้าเมือง​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาคาลิยาห์ พร้อม​ด้วย​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="2">เสไรอาห์ อาซาริยาห์ เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="3">ปาชเฮอร์ อามาริยาห์ มัลคิยาห์</verse>
				<verse number="4">ฮัทธัช เชบานิยาห์ มัลลูค</verse>
				<verse number="5">ฮาริม เมเรโมท โอบาดีห์</verse>
				<verse number="6">ดาเนียล กินเนโธน บารุค</verse>
				<verse number="7">เมชุลลาม อาบียาห์ มิยามิน</verse>
				<verse number="8">มาอาซิยาห์ บิลกัย เชไมอาห์ ทั้งหมด​นี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​พวก​นักบวช ที่​มี​อยู่​ใน​สัญญา</verse>
				<verse number="9">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​ชาว​เลวี ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​สัญญา คือ เยชูอา​ลูกชาย​ของ​อาซันยาห์ บินนุย ผู้สืบ​เชื้อสาย​จาก เฮนาดัด ขัดมีเอล</verse>
				<verse number="10">และ​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา คือ เชบานิยาห์ โฮดียาห์ เคลิทา เปไลยาห์ ฮานัน</verse>
				<verse number="11">มีคา เรโหบ ฮาชาบิยาห์</verse>
				<verse number="12">ศักเกอร์ เชเรบิยาห์ เชบานิยาห์</verse>
				<verse number="13">โฮดียาห์ บานี เบนินู</verse>
				<verse number="14">ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​พวก​ผู้นำ​ประชาชน ที่​มี​ชื่อ​อยู่​ใน​สัญญา คือ ปาโรส ปาหัทโมอับ เอลาม ศัทธู บานี</verse>
				<verse number="15">บุนนี อัสกาด เบบัย</verse>
				<verse number="16">อาโดนียาห์ บิกวัย อาดีน</verse>
				<verse number="17">อาเทอร์ เฮเซคียาห์ อัส​ซูร์</verse>
				<verse number="18">โฮดียาห์ ฮาชูม เบไซ</verse>
				<verse number="19">ฮาริฟ อานาโธท เนบัย</verse>
				<verse number="20">มักปีอาช เมชุลลาม เฮซีร์</verse>
				<verse number="21">เมเชซาเบล ศาโดก ยาดดูวา</verse>
				<verse number="22">เปลาทิยาห์ ฮานัน อานายาห์</verse>
				<verse number="23">โฮเชยา ฮานันยาห์ หัสชูบ</verse>
				<verse number="24">ฮัลโลเหช ปิลหา โชเบก</verse>
				<verse number="25">เรฮูม ฮาชับนาห์ มาอาเสอาห์</verse>
				<verse number="26">อาหิอาห์ ฮานัน อานัน</verse>
				<verse number="27">มัลลูค ฮาริม บาอานาห์</verse>
				<verse number="28">ส่วน​ประชาชน​ที่เหลือ รวมทั้ง​พวก​นักบวช พวก​ชาว​เลวี พวก​คน​เฝ้า​ประตู เหล่า​นักร้อง พวก​คนรับใช้​ประจำ​วิหาร รวมทั้ง​พวก​ภรรยา​และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเขา คือ​ทุกคน​ที่​โต​พอ​ที่​จะ​รู้เรื่อง ได้​แยกตัว​ออก​จาก​ชน​ต่างชาติ​ที่​อยู่​ตาม​ดินแดน​รอบ​ข้าง เพื่อ​มา​ติดสนิท​กับ​กฎ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​ต่าง​สาบาน​ร่วมกัน​กับ​ญาติ​พี่น้อง​และ​พวก​ผู้นำ​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​ยอม​ถูก​สาปแช่ง​ถ้า​ไม่​ทำตาม​คำสาบาน พวกเขา​สาบาน​ว่า​จะ​ทำ​ตาม​กฎบัญญัติ​ของ​พระเจ้า ที่​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​จะ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา และ​ทำ​ตาม​กฎ และ​บัญญัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เรา​สัญญา​ว่า​จะ​ไม่​ยก​ลูกสาว​ของ​พวกเรา​ให้​ไป​เป็น​เมีย​คน​ต่างชาติ​ใน​แผ่นดิน​นี้ และ​เรา​จะ​ไม่​ยอมรับ​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​มา​เป็น​เมีย​ของ​ลูกชาย​ของ​พวกเรา​ด้วย</verse>
				<verse number="31">ถ้า​ชนต่างชาติ​ใน​แผ่นดิน​นี้ นำ​สินค้า​หรือ​เมล็ดข้าว​มา​ขาย​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา เรา​จะ​ไม่​ซื้อ​จาก​พวกเขา​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​หรือ​ใน​วัน​ศักดิ์สิทธิ์​ใดๆ​ก็ตาม เรา​จะ​ไม่​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​ใน​ปี​ที่เจ็ด และ​จะ​ยกเลิก​หนี้สิน​ทุกอย่าง​ใน​ปีนั้น</verse>
				<verse number="32">ใน​ทุกๆปี เรา​ยินดี​ที่​จะ​ให้​เงิน​หนึ่ง​ส่วน​สาม​เชเขล สำหรับ​การ​รับใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="33">เพื่อ​จ่าย​สำหรับ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้ คือ​ค่า​ขนมปัง​ที่​วาง​บน​โต๊ะ ค่า​เครื่อง​บูชา​ประจำวัน​จาก​เมล็ดพืช ค่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำวัน ค่า​เครื่อง​ถวายบูชา​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา ใน​เทศกาล​วัน​พระจันทร์​ใหม่ และ​ใน​เทศกาล​ต่างๆ​ที่​กำหนด​ขึ้น และ​จ่าย​สำหรับ​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เพื่อ​ชำระ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แทน​ประชาชน​อิสราเอล และ​จ่าย​สำหรับ​งาน​ทุกอย่าง​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="34">พวกเรา ซึ่ง​หมายถึง​พวก​นักบวช พวก​ชาว​เลวี และ​ประชาชน​ทั้งหลาย ได้​ทำการ​จับ​สลาก เพื่อ​ดู​ว่า​ครอบครัว​ไหน​บ้าง​จะต้อง​หา​ไม้ฟืน​มา​สำหรับ​เทศกาล​ไหน​ใน​แต่ละ​ปี และ​นำ​ไม้ฟืน​นั้น​เข้ามา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา เพื่อ​เอา​มา​เผา​เครื่อง​บูชา​บน​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​กฎบัญญัติ</verse>
				<verse number="35">เรา​ถือว่า​เป็น​หน้าที่​ของเรา​ที่​จะต้อง​เอา​ผลผลิต​แรก​ของ​แผ่นดิน และ​ผลผลิต​แรก​จาก​ต้นผลไม้​ทุกชนิด มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ประจำ​ทุกปี</verse>
				<verse number="36">ตามที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​กฎบัญญัติ เรา​ถือว่า​เป็น​หน้าที่​ของเรา​ที่​จะ​เอา​บุตรชาย​คนแรก และ​สัตว์เลี้ยง​ตัวแรก​จาก​ฝูง​ของเรา รวมทั้ง​ลูก​ของ​แพะ​แกะ​ตัวแรก มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา เพื่อ​มอบ​ให้​พวก​นักบวช ที่​รับใช้​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="37">นอก​จากนั้น เรา​จะ​นำ​แป้งสาลี​นิ่ม​ที่​นวด​แล้ว​ส่วน​แรก ผลไม้​จาก​ทุก​ต้น เหล้าองุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​ของ​พวกเรา มา​ให้​พวก​นักบวช​เพื่อ​เอา​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​ห้อง​เก็บของ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา เรา​จะ​นำ​ผลผลิต​หนึ่ง​ใน​สิบส่วน​มา​ให้​พวก​ชาวเลวี พวก​ชาวเลวี​เป็น​ผู้​เก็บ​รวบรวม​หนึ่ง​ใน​สิบส่วน จาก​ทุก​หมู่บ้าน​ที่​ทำ​สวน​ทำ​ไร่</verse>
				<verse number="38">และ​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อาโรน​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​พวก​ชาวเลวี ใน​ขณะที่​พวกเขา​เก็บ​รวบรวม​หนึ่ง​ใน​สิบส่วน​ของ​ผลผลิต และ​พวก​ชาวเลวี​จะ​นำ​ส่วน​ที่​เก็บได้​เหล่านั้น มา​ไว้​ยัง​พวก​ห้อง​เก็บของ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="39">เพราะ ประชาชน​ชาว​อิสราเอล และ​พวก​ชาวเลวี จะ​ต้อง​นำ​ของ​ที่​ถวาย​นี้ คือ เมล็ดข้าว เหล้าองุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มา​ไว้​ยัง​พวก​ห้อง​เก็บของ และ​เป็น​สถานที่​เก็บ​เครื่องมือ​เครื่องใช้​ของ​วิหาร และ​เป็น​ที่อยู่​ของ​พวก​นักบวช​ที่​อยู่เวร รวมทั้ง​พวก​คน​เฝ้า​ประตู และ​พวก​นักร้อง “พวกเรา​จะ​ไม่​ละเลย​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พวก​ผู้นำ​ของ​ประชาชน พากัน​เข้า​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ส่วน​ประชาชน​ที่เหลือ​ก็​จับสลาก​กัน เพื่อ​เลือก​เอา​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ประชาชน​มา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เมือง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ ส่วน​เก้าสิบ​เปอร์เซ็นต์​ที่เหลือ​ก็​ให้​ไป​อยู่​ตาม​เมือง​อื่นๆ</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​ต่าง​พากัน​อวยพร​คน​เหล่านั้น​ที่​สมัครใจ​มา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">คน​เหล่านี้​คือ​พวก​ผู้นำ​ของ​มณฑล​ที่​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม (พวก​อิสราเอล​บางคน พวก​นักบวช พวก​คนเลวี พวก​คนรับใช้​ใน​วิหาร และ​พวก​ลูกหลาน​ของ​คนรับใช้​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน ต่าง​ก็​พากัน​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​แคว้น​ยูดาห์ พวกเขา​อาศัย​อยู่​ใน​ที่ดิน​ของตน​ใน​เมือง​ของตน</verse>
				<verse number="4">มี​บางคน​จาก​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์ และ​ของ​เบนยามิน อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม) พวก​ลูกหลาน​ของ​ยูดาห์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​ดัง​ต่อไปนี้​คือ อาธายาห์ ลูกชาย​ของ​อุสซียาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามาริยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชฟาทิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาหะลาเลล ที่​เป็น​คนหนึ่ง​ใน​พวก​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ</verse>
				<verse number="5">และ​มาอาเสอาห์ ลูกชาย​ของ​บารุค ที่เป็น​ลูกชาย​ของ​คลโฮเซห์ ที่เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาซายาห์ ที่เป็น​ลูกชาย​ของ​อาดายาห์ ที่เป็น​ลูกชาย​ของ​โยยาริบ ที่เป็น​ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ที่เป็น​ลูกหลาน​คนหนึ่ง​ของ​ชิโลห์</verse>
				<verse number="6">พวก​ลูกหลาน​ของ​เปเรศ ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​ทั้งหมด​สี่ร้อย​หกสิบแปด​คน ล้วนแต่​เป็น​ผู้​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="7">พวก​ลูกหลาน​ของ​เบนยามิน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​ดัง​ต่อไปนี้ คือ สัลลู ลูกชาย​ของ​เมชุลลาม ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเอด ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เปดายาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคลายาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิธีเอล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยชายาห์</verse>
				<verse number="8">และ​ต่อ​จาก​เขา​ไป​มี​กับบัย และ​สัลลัย รวมกัน​ทั้งหมด​มี​เก้าร้อย​ยี่สิบแปด​คน</verse>
				<verse number="9">โยเอล ลูกชาย​ของ​ศิครี ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​ปกครอง​พวกเขา ส่วน​ยูดาห์ ลูกชาย​ของ​หัสเสนูอาห์ เป็น​รอง​ผู้บัญชาการ​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="10">พวก​นักบวช​ที่​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​ดัง​ต่อไปนี้​คือ เยดายาห์​ลูกชาย​ของ​โยยาริบ​ยาคีน</verse>
				<verse number="11">และ​เสไรอาห์​ผู้​ควบคุม​ดูแล​วิหาร​ของ​พระเจ้า เขา​เป็น​ลูกชาย​ฮิลคียาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​เมชุลลาม ที่​เป็น​ลูกชาย​ศาโดก ที่​เป็น​ลูกชาย​เมราโยท ที่​เป็น​ลูกชาย​อาหิทูบ</verse>
				<verse number="12">รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​ที่​ทำงาน​อยู่​ใน​วิหาร มี​จำนวน​แปดร้อย​ยี่สิบสอง​คน นอก​จากนั้น​ยัง​มี​อาดายาห์ ลูกชาย​เยโรฮัม ที่​เป็น​ลูกชาย​เปไลยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​อัมซี ที่​เป็น​ลูกชาย​เศคาริยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ปาช​เฮอร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​มัลคิยาห์</verse>
				<verse number="13">รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ของเขา ที่​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว มี​สองร้อย​สี่สิบสอง​คน และ​ยัง​มี​อามาชสัย​ลูกชาย​ของ​อาซาเรล ที่​เป็น​ลูกชาย​อัคซัย ที่​เป็น​ลูกชาย​เมชิลเลโมท ที่​เป็น​ลูกชาย​อิมเมอร์</verse>
				<verse number="14">รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วมงาน​ของเขา ที่​เป็น​นักรบ​เก่งกล้า มี​หนึ่งร้อย​ยี่สิบแปด​คน มี​เจ้าหน้าที่​ปกครอง​เหนือ​พวกเขา​คือ​ศับดีเอล ลูกชาย​ของ​ฮักเกโดลิม</verse>
				<verse number="15">พวก​ชาวเลวี​ที่​เข้ามา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​ดังนี้ คือ เชไมอาห์ ลูกชาย​ของ​หัสชูบ ที่​เป็น​ลูกชาย​อัสรีคัม ที่​เป็น​ลูกชาย​ฮาชาบิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​บุนนี</verse>
				<verse number="16">รวมทั้ง​ชับเบธัย​กับ​โยซาบาด ผู้นำ​สองคน​ของ​ชาว​เลวี สอง​คนนี้​ดูแล​งาน​ด้าน​นอก​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">มัทธานิยาห์ ผู้​เป็น​หัวหน้า​นำ​การ​ร้องเพลง​ขอบคุณ​ใน​ช่วง​เวลา​อธิษฐาน เขา​เป็น​ลูกชาย​มีคา ที่​เป็น​ลูกชาย​ศับดี ที่​เป็น​ลูกชาย​อาสาฟ และ​มี​บัคบูคิยาห์ เป็น​รอง​หัวหน้า​ใน​หมู่​เพื่อน​ร่วมงาน​ของเขา และ​อับดา ลูกชาย​ของ​ชัมมุอา ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​กาลาล ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เยดูธูน</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น มี​พวก​ชาว​เลวี​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เมือง​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งสิ้น​สองร้อย​แปดสิบสี่​คน</verse>
				<verse number="19">พวก​คน​เฝ้า​ประตู ที่​เข้า​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​ดัง​ต่อไปนี้​คือ อักขูบ ทัลโมน และ​เพื่อน​ร่วมงาน​ที่​เฝ้า​ประตู​ของ​พวกเขา มี​จำนวน​หนึ่งร้อย​เจ็ดสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ชาว​อิสราเอล​ที่เหลือ พวก​นักบวช​ที่เหลือ และ​พวก​ชาว​เลวี​ที่เหลือ​นั้น ก็​ได้​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​แคว้น​ยูดาห์ พวกเขา​ต่าง​ก็​ไป​อยู่​ใน​ที่ดิน​ของ​บรรพบุรุษ​ของตน</verse>
				<verse number="21">พวก​คนรับใช้​ใน​วิหาร อาศัย​อยู่​บน​เนินเขา​โอเฟล โดย​มี​ศีหะ​และ​กิชปา​เป็น​ผู้ดูแล​พวก​คนรับใช้​ใน​วิหาร​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="22">หัวหน้า​ของ​พวก​ชาวเลวี​ใน​เยรูซาเล็ม คือ​อุสซี ลูกชาย​บานี ที่​เป็น​ลูก​ของ​ฮาชาบิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​มัทธานิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​มีคา ที่​เป็น​คนหนึ่ง​ใน​พวก​ลูกหลาน​ของ​อาสาฟ ที่​เป็น​พวก​นักร้อง ที่​มี​หน้าที่​ร้องเพลง​รับใช้​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">พวก​นักร้อง​นี้ รับ​คำสั่ง​จาก​กษัตริย์ กษัตริย์​จะ​บอก​พวกเขา​ว่า​ให้​ทำ​อะไร​บ้าง​ใน​แต่ละ​วัน</verse>
				<verse number="24">เปธาหิยาห์ เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์​ใน​ทุกเรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​ประชาชน เขา​เป็น​ลูกชาย​เมเชซาเบล ที่​เป็น​ลูกหลาน​คนหนึ่ง​ของ​เศราห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="25">คน​ยูดาห์​บางคน​ไป​อาศัย​อยู่​ตาม​หมู่บ้าน​และ​ไร่นา​ต่างๆ​เหล่านี้ คือ​เมือง​คิริยาทอารบา และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น เมือง​ดีโบน​และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น และ​เมือง​เยขับเซเอล​และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="26">และ​เมือง​เยชูอา ใน​เมือง​โมลาดาห์ และ​ใน​เมือง​เบธเปเลต</verse>
				<verse number="27">ใน​เมือง​ฮาซารชูอาล ใน​เมือง​เบเออร์เชบา และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="28">ใน​เมือง​ศิกลาก ใน​เมือง​เมโคนาห์ และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="29">ใน​เมือง​เอนริมโมน ใน​เมือง​โศราห์ ใน​เมือง​ยารมูท</verse>
				<verse number="30">ใน​เมือง​ศาโนอาห์ ใน​เมือง​อดุลลัม และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​เหล่านั้น ใน​เมือง​ลาคีช​และ​ตาม​ไร่นา​ของ​เมือง​นั้น ใน​เมือง​อาเซคาห์ และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น พวกเขา​พากัน​ตั้ง​ถิ่นฐาน ตั้งแต่​เมือง​เบเออร์เชบา ไป​จนถึง​หุบเขา​ฮินโนม</verse>
				<verse number="31">คน​เบนยามิน บางคน​ก็​ไป​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ใน​เมือง​เกบา ใน​เมือง​มิคมาช ใน​เมือง​อัยยา ใน​เมือง​เบธเอล และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ล้อม​รอบ​เมือง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="32">ใน​เมือง​อานาโธท ใน​เมือง​โนบ ใน​เมือง​อานานิยาห์</verse>
				<verse number="33">ใน​เมือง​ฮาโซร์ ใน​เมือง​รามา ใน​เมือง​กิททาอิม</verse>
				<verse number="34">ใน​เมือง​ฮาดิด ใน​เมือง​เศโบอิม ใน​เมือง​เนบัลลัท</verse>
				<verse number="35">ใน​เมือง​โลด และ​ใน​เมือง​โอโน และ​ใน​หุบเขา​ของ​บรรดา​ช่างฝีมือ</verse>
				<verse number="36">บางกลุ่ม​ของ​ครอบครัว​เลวี​ที่​อยู่​ใน​แคว้น​ยูดาห์ ได้รับ​มอบหมาย​ให้​ย้าย​ไป​อยู่​กับ​เผ่า​เบนยามิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พวก​นักบวช และ​พวก​ชาวเลวี ที่​มา​เมือง​เยรูซาเล็ม พร้อม​กับ​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล กับ​เยชูอา​คือ เสไรอาห์ เยเรมียาห์ เอสรา</verse>
				<verse number="2">อามาริยาห์ มัลลูค ฮัทธัช</verse>
				<verse number="3">เชคานิยาห์ เรฮูม เมเรโมท</verse>
				<verse number="4">อิดโด กินเนธอย อาบียาห์</verse>
				<verse number="5">มิยามิน มาอาดียาห์ บิลกาห์</verse>
				<verse number="6">เชไมอาห์ โยยาริบ เยดายาห์</verse>
				<verse number="7">สัลลู อาโมค ฮิลคียาห์ และ​เยดายาห์ คน​เหล่านี้​คือ​พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พี่น้อง​ของ​พวกเขา​ใน​สมัย​ของ​เยชูอา</verse>
				<verse number="8">พวก​ชาวเลวี ก็​มี เยชูอา บินนุย ขัดมีเอล เชเรบิยาห์ ยูดาห์ และ​มัทธานิยาห์ มัทธานิยาห์​และ​เพื่อน​ร่วมงาน​ของเขา มี​หน้าที่​จัดการ​เรื่อง​เพลง​ขอบคุณ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา​คือ บัคบูคิยาห์ และ​อุนโน สองคน​นี้​ยืน​อยู่​ฝั่ง​ตรงข้าม​พวกเขา ใน​ช่วง​ที่​รับใช้​ด้วย​เสียง​เพลง​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="10">เยชูอา​เป็น​พ่อ​ของ​โยยาคิม โยยาคิม​เป็น​พ่อ​ของ​เอลียาชีบ เอลียาชีบ​เป็น​พ่อ​ของ​โยยาดา</verse>
				<verse number="11">และ​โยยาดา​เป็น​พ่อ​ของ​โยนาธาน โยนาธาน​เป็น​พ่อ​ของ​ยาดดูวา</verse>
				<verse number="12">ใน​สมัย​ของ​โยยาคิม ต่อไปนี้​เป็น​รายชื่อ​ของ​หัวหน้า​ครอบครัว​นักบวช คือ เมรายาห์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เสไรอาห์ ฮานันยาห์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="13">เมชุลลาม​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เอสรา เยโฮฮานัน​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​อามาริยาห์</verse>
				<verse number="14">โยนาธาน เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​มัลลูคี โยเซฟ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เชบานิยาห์</verse>
				<verse number="15">อัดนา เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ฮาริม เฮลคาย เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เมราโยท</verse>
				<verse number="16">เศคาริยาห์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​อิดโด เมชุลลาม เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​กินเนโธน</verse>
				<verse number="17">ศิครี เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​อาบียาห์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​มินยามิน ปิลทัย​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​โมอัดยาห์</verse>
				<verse number="18">ชัมมุอา เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​บิลกาห์ เยโฮนาธัน เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เชไมอาห์</verse>
				<verse number="19">มัทเธนัย เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​โยยาริบ อุสซี​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เยดายาห์</verse>
				<verse number="20">คาลลัย เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​สัลลัย เอเบอร์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​อาโมค</verse>
				<verse number="21">ฮาชาบิยาห์ เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​ฮิลคียาห์ เนธันเอล​เป็น​หัวหน้า​ครอบครัว​เยดายาห์</verse>
				<verse number="22">ใน​สมัย​ของ​เอลียาชีบ โยยาดา โยฮานัน และ​ยาดดูวา​ได้​มี​การ​บันทึก​รายชื่อ​ของ​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว​ชาวเลวี ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส ​แห่ง​เปอร์เซีย ได้​มี​การ​จด​รายชื่อ​ของ​พวก​นักบวช</verse>
				<verse number="23">รายชื่อ​ของ​พวก​หัวหน้า​ครอบครัว​ชาวเลวี ได้​จด​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​มา​จนถึง​สมัย​ของ​โยฮานัน ลูกชาย​ของ​เอลียาชีบ</verse>
				<verse number="24">พวก​หัวหน้า​ของ​พวก​ชาวเลวี​ได้​แก่ ฮาชาบิยาห์ เชเรบิยาห์ เยชูอา บินนุย ขัดมีเอล และ​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา​ที่​ยืน​อยู่​ตรงข้าม​พวกเขา​ที่​ร้อง​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า ตาม​คำสั่ง​ของ​ดาวิด​คน​ของ​พระเจ้า และ​มี​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​ร้อง​ตอบ​กลับ​มา​จาก​ฝั่ง​ตรงข้าม</verse>
				<verse number="25">มัทธานิยาห์ บัคบูคิยาห์ โอบาดีห์ เมชุลลาม ทัลโมน และ​อักขูบ เป็น​ยาม​เฝ้า​ประตู ยืน​เฝ้า​อยู่​ตาม​ประตู​ทั้งหลาย​ข้างๆ​พวก​ห้อง​เก็บ​ของ</verse>
				<verse number="26">คน​เหล่านี้​รับใช้​อยู่​ใน​สมัย​ของ​โยยาคิม ลูกชาย​เยชูอา​ที่​เป็น​ลูก​โยซาดัก และ​ใน​สมัย​ที่​เนหะมียาห์​เป็น​เจ้าเมือง และ​เอสรา​เป็น​นักบวช​และ​อาจารย์</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ถึง​เวลา​มอบ​ถวาย​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม พวกเขา​พากัน​ค้นหา​พวก​ชาวเลวี​จาก​ทั่ว​ทุก​หนแห่ง และ​พา​พวกเขา​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​เฉลิม​ฉลอง​พิธี​มอบ​ถวาย​กำแพง​ด้วย​ความ​ยินดี มี​คณะ​นักร้อง​ขับร้อง​เพลง​ขอบคุณ​พระเจ้า และ​มี​การ​ร้องเพลง ด้วย​ฉาบ พิณ​ใหญ่ และ​พิณ​เล็ก</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​ได้​ไป​รวบรวม​พวก​นักร้อง​มา​จาก​มณฑล​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​จาก​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ของ​เมือง​เนโทฟาห์</verse>
				<verse number="29">เมือง​เบธกิลกาล และ​จาก​ทุ่งนา​เกบา และ​อัสมาเวท เนื่องจาก​พวก​นักร้อง ได้​สร้าง​หมู่บ้าน​ของตน​ขึ้น​ล้อม​รอบ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="30">บรรดา​นักบวช​และ​พวก​ชาวเลวี ต่าง​ชำระ​ตน​ให้​บริสุทธิ์ และ​ชำระ​ประชาชน รวมทั้ง​ประตู​และ​กำแพง​เมือง​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="31">จากนั้น ผม​จึง​นำ​พวก​หัวหน้า​ของ​ยูดาห์ ขึ้นไป​บน​กำแพง​เมือง และ​แต่งตั้ง​คณะ​นักร้อง​ใหญ่​ขึ้น​สองกลุ่ม ไว้​ร้องเพลง​ขอบคุณ​พระเจ้า นักร้อง​กลุ่ม​แรก​ไป​ทาง​ขวา​ของ​กำแพง​ไป​จนถึง​ประตู​กองขยะ</verse>
				<verse number="32">ถัด​จาก​พวกเขา​ไป​คือ​โฮชายาห์ และ​พวก​หัวหน้า​ยูดาห์ ครึ่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="33">รวมทั้ง​อาซาริยาห์ เอสรา เมชุลลาม</verse>
				<verse number="34">ยูดาห์ เบนยามิน เชไมอาห์ และ​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="35">และ​มี​พวก​นักบวช​บางคน​ที่​มี​แตร รวมทั้ง​มี​เศคาริยาห์ ลูกชาย​โยนาธาน ที่​เป็น​ลูกชาย​เชไมอาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​มัทธานิยาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​มีคายาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ศักเกอร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​อาสาฟ</verse>
				<verse number="36">รวมทั้ง​พวก​ญาติ​พี่น้อง​ของเขา​คือ เชไมอาห์ อาซาเรล มิลาลัย กิลาลัย มาอัย เนธันเอล ยูดาห์ และ​ฮานานี พร้อม​กับ​เครื่อง​ดนตรี​ของ​ดาวิด​คน​ของ​พระเจ้า เอสรา​ผู้​เป็น​อาจารย์ เดิน​นำหน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​เดิน​ไป​จนถึง​ประตูน้ำพุ แล้ว​พวกเขา​เดิน​ตรง​ขึ้น​บันได​ของ​เมือง​ดาวิด ผ่าน​ทาง​บันได​ที่​ขึ้น​ไป​บน​กำแพง​เมือง ผ่าน​วัง​ของ​ดาวิด ไป​ถึง​ประตูน้ำ​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="38">คณะ​นักร้อง​กลุ่ม​ที่สอง​ที่​ร้อง​ขอบคุณ​พระเจ้า เดิน​ไป​ทาง​ซ้าย และ​ผม​กับ​อีก​ครึ่งหนึ่ง​ของ​พวก​ผู้นำ​ประชาชน ได้​เดิน​ตาม​พวกเขา​ไป​บน​กำแพง ผ่าน​หอคอย​เตาอบ ไป​จน​ถึง​กำแพง​กว้าง</verse>
				<verse number="39">ผ่าน​ประตู​เอฟราอิม และ​ประตู​เมือง​เก่า ประตู​ปลา หอคอย​ฮานันเอล หอคอย​ร้อยพล จนถึง​ประตู​แกะ และ​มา​หยุด​ที่​ประตูยาม</verse>
				<verse number="40">นักร้อง​ขอบคุณ​พระเจ้า​ทั้ง​สอง​กลุ่ม​ยืน​ประจำ​ที่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า เช่น​เดียว​กับ​ผม​และ​เจ้าหน้าที่​ครึ่งหนึ่ง​ที่​อยู่​กับ​ผม</verse>
				<verse number="41">นักบวช​ที่​มี​แตร คือ​เอลียาคิม มาอาเสอาห์ มินยามิน มีคายาห์ เอลีโอเอนัย เศคาริยาห์ และ​ฮานันยาห์</verse>
				<verse number="42">และ​มี​นักบวช​ชื่อ มาอาเสอาห์ เชไมอาห์ เอเลอาซาร์ อุสซี เยโฮฮานัน มัลคิยาห์ เอลาม และ​เอเซอร์ บรรดา​นักร้อง​ต่าง​ร้องเพลง มี​ยิสรายาห์​เป็น​หัวหน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="43">ใน​วันนั้น พวกเขา​พากัน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​อัน​ยิ่งใหญ่​ด้วย​ความยินดี เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​พวกเขา​มี​ความสุข​สนุก​สนาน​รื่นเริง​ยิ่งนัก พวก​ผู้หญิง​และ​เด็ก​ต่าง​ก็​พากัน​รื่นเริง​ด้วย เสียง​รื่นเริง​ใน​เยรูซาเล็ม​นั้น​ได้ยิน​ไป​ไกล</verse>
				<verse number="44">ใน​ช่วงนั้น พวกเขา​ได้​เลือก​ผู้ชาย​บางคน​ขึ้น​มา​เพื่อ​ดูแล​พวก​ห้อง​เก็บของ ที่​เอา​ไว้​เก็บของ​ถวาย เก็บ​พวก​ผลผลิต​แรก​ของ​ปี เก็บ​ของ​ที่​คน​เอา​มา​ถวาย​จาก​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​ผลผลิต​ของเขา ผู้ชาย​พวกนี้​จะ​ต้อง​เก็บ​รวบรวม​ผลผลิต​จาก​พวก​ไร่นา​ที่​เป็น​ของ​เมือง ตาม​ที่​กฎ​ของ​โมเสส​ได้​กำหนด​ไว้​ให้​ประชาชน​เอา​มา​ให้​กับ​พวก​นักบวช และ​พวก​เลวี คน​ยูดาห์​พอใจ​กับ​พวก​นักบวช​และ​พวก​เลวี​เหล่านั้น​ที่​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="45">พวก​นักบวช​และ​พวก​เลวี ทำ​หน้าที่​รับใช้​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​ทำ​พิธี​ชำระ​ต่างๆ ส่วน​พวก​นักร้อง และ​พวก​ยาม​เฝ้า​ประตู​ก็​ทำ​หน้าที่​ของ​ตน​ตาม​คำสั่ง​ของ​ดาวิด​และ​ซาโลมอน​ผู้​เป็น​ลูกชาย​เขา</verse>
				<verse number="46">นาน​มาแล้ว ใน​สมัย​ของ​ดาวิด และ​อาสาฟ พวกเขา​มี​คณะ​ผู้นำ​นักร้อง และ​ผู้นำ​สรรเสริญ​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="47">ดังนั้น​ใน​สมัย​ของ​เศรุบบาเบล และ​ใน​สมัย​ของ​เนหะมียาห์ คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​จึง​ได้​แบ่ง​อาหาร​ส่วนหนึ่ง​ให้​กับ​พวก​นักร้อง​และ​พวก​ยาม​เฝ้า​ประตู​ตาม​ความ​ต้องการ​ใน​แต่ละ​วัน พวกเขา​ยัง​แบ่ง​อาหาร​ส่วนหนึ่ง​ให้​แก่​พวก​ชาวเลวี และ​พวก​ชาวเลวี​ก็​ได้​แบ่ง​อาหาร​ส่วนหนึ่ง​ให้​แก่​ผู้สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อาโรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วันนั้น​พวกเขา​อ่าน​หนังสือ​ของ​โมเสส​ให้​ประชาชน​ฟัง พวกเขา​พบ​ข้อความ​ซึ่ง​เขียน​ไว้​ว่า ไม่ควร​ให้​ชาว​อัมโมน​หรือ​ชาว​โมอับ​เข้า​ใน​ที่ประชุม​เพื่อ​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ชาว​อัมโมน​และ​ชาว​โมอับ​ไม่ได้​ให้​ขนมปัง​และ​น้ำ​กับ​ชาว​อิสราเอล แต่​กลับ​จ้าง​บาลาอัม​มา​สาปแช่ง​พวก​อิสราเอล แต่​พระเจ้า​ได้​เปลี่ยน​คำ​สาปแช่ง​เป็น​คำ​อวยพร</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ประชาชน​ได้ยิน​กฎบัญญัติ พวกเขา​ก็​แยก​คน​ต่าง​ชาติ​ออก​จาก​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ก่อน​หน้านี้ เอลียาชีบ​ผู้​เป็น​นักบวช มี​หน้าที่​รับผิดชอบ​ดูแล​ห้อง​ต่างๆ​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า เขา​ได้​แต่งงาน​กับ​ญาติ​ของ​โทบีอาห์​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="5">เอลียาชีบ​ได้​ยก​ห้อง​ใหญ่​ห้อง​หนึ่ง​ให้​กับ​โทบีอาห์ ซึ่ง​เป็น​ห้อง​ที่​มี​ไว้​เพื่อ​เก็บ​เครื่อง​ถวาย​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​หอม เครื่องใช้​ต่างๆ​ของ​วิหาร และ​ใช้​เก็บ​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​เมล็ดพืช ของ​เหล้าองุ่น​ใหม่ และ​ของ​น้ำมัน สำหรับ​พวก​ชาวเลวี พวก​นักร้อง และ​พวก​ยาม​เฝ้า​ประตู และ​เอา​ไว้​เก็บ​ของ​ที่​คน​นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พวก​นักบวช​ด้วย ตาม​ที่​บัญญัติ​ของ​โมเสส​สั่งไว้</verse>
				<verse number="6">ตอน​ที่​เกิด​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ ผม​ไม่ได้​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เนื่องจาก​ผม​ได้​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​อารทาเซอร์ซีส​แห่ง​บาบิโลน ซึ่ง​ตรงกับ​ปี​ที่​สามสิบสอง​ที่​พระองค์​ขึ้น​ครองราชย์ แต่​ต่อมา ผม​ได้​ขอ​อนุญาต​กษัตริย์</verse>
				<verse number="7">และ​กลับ​มา​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม ผม​ได้​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​เอลียาชีบ​ผู้​ชั่วร้าย​ได้​ทำ​ให้​โทบีอาห์ นั่นคือ​เขา​ได้​ยก​ห้องๆ​หนึ่ง​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​โทบีอาห์</verse>
				<verse number="8">ผม​ถือ​ว่า​มัน​เป็น​เรื่อง​ชั่วร้าย​มาก ดังนั้น ผม​จึง​โยน​ข้าวของ​ของ​โทบีอาห์​ออก​ไป​นอก​ห้อง</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ผม​สั่ง​ให้​ชำระ​ห้อง​ให้​บริสุทธิ์ และ​เอา​เครื่องใช้​ต่างๆ​ของ​วิหาร​ของ​พระเจ้า รวมทั้ง​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช และ​เครื่อง​หอม กลับ​ไป​ไว้​ใน​ห้องนั้น​อย่างเดิม</verse>
				<verse number="10">ผม​ยัง​ได้​รับรู้​อีก​ว่า พวก​ชาวเลวี​ไม่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกเขา ดังนั้น​พวก​ชาวเลวี​และ​พวก​นักร้อง​ที่​ทำ​หน้าที่​รับใช้​อยู่​ใน​วิหาร จึง​กลับ​ไป​ยัง​ไร่นา​ของตน</verse>
				<verse number="11">ผม​ต่อว่า​พวก​เจ้าหน้าที่​ว่า “ทำไม​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ถึง​ได้​ถูก​ละเลย​อย่างนี้” แล้ว​ผม​จึง​รวบรวม​พวก​ชาวเลวี และ​พวก​นักร้อง​กลับ​ไป​ยืน​อยู่​ประจำ​ที่​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">จากนั้น​พวก​คน​ยูดาห์​ทั้งหมด​จึง​นำ​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​เมล็ดพืช สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​เหล้าองุ่น​ใหม่ และสิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​น้ำมัน มา​ไว้​ยัง​พวก​ห้อง​เก็บของ​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ผม​ได้​แต่งตั้ง​คน​ขึ้นมา​ดูแล​ห้อง​เก็บของ​เหล่านั้น คือ เชเลมิยาห์​ที่​เป็น​นักบวช ศาโดก​ที่​เป็น​อาจารย์ และ​เปดายาห์​ที่​เป็น​ชาวเลวี รวมทั้ง​แต่งตั้ง​ฮานัน ลูกชาย​ศักเกอร์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​มัทธานิยาห์ ให้​เป็น​ผู้ช่วย​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ ดังนั้น​พวกเขา​จึง​มี​หน้าที่​แจกจ่าย​ส่วนแบ่ง​ให้​กับ​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​โปรด​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ให้​กับ​พระองค์ ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ลืม​การดี ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ไป​อย่าง​สัตย์ซื่อ เพื่อ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า และ​เพื่อ​การ​รับใช้​ทั้งหลาย​ใน​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="15">ใน​ครั้งนั้น ผม​เห็น​ประชาชน​ใน​ยูดาห์ ได้​เหยียบ​ย่ำ​องุ่น​อยู่​ใน​บ่อ ทั้งๆที่​เป็น​วันหยุด​ทาง​ศาสนา แถม​ยัง​เอา​เมล็ดข้าว​มากมาย​ใส่​ไว้​บน​หลัง​ลา รวมทั้ง​เหล้าองุ่น ผลองุ่น มะเดื่อ และ​สัมภาระ​อื่นๆ​อีก​หลาย​อย่าง แล้ว​พวกเขา​ก็​นำ​ของ​ทั้งหมด​นี้​ไป​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา ผม​ได้​เตือน​พวกเขา​ไม่ให้​ขาย​อาหาร​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="16">พวก​ชาว​ไทระ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ได้​นำ​ปลา​และ​ของ​หลาย​อย่าง​มา​ขาย และ​พวกเขา​กำลัง​ขาย​ให้​กับ​คน​ยูดาห์​และ​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="17">ผม​เถียง​กับ​พวก​ขุนนาง​ของ​ยูดาห์ และ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “รู้ไหม​ว่า​พวกเจ้า​กำลัง​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​อะไร​อยู่ พวกเจ้า​กำลัง​ละเมิด​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา”</verse>
				<verse number="18">บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​ก็​ทำ​อย่างนี้​เหมือน​กัน พระเจ้า​ของ​เรา​ถึง​ได้​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​พวกเรา​และ​เมืองนี้ พวกเจ้า​กำลัง​ละเมิด​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา พวกเจ้า​กำลัง​นำ​โทษ​มา​สู่​อิสราเอล​มากขึ้น</verse>
				<verse number="19">ผม​ก็​เลย​ทำ​อย่างนี้​คือ ใน​วัน​ก่อน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา เมื่อ​เริ่ม​มืด ผม​ได้​สั่ง​ให้​ปิด​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด และ​สั่ง​ไม่ให้​เปิด​จนกว่า​จะ​เลย​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ไป ผม​ให้​คนรับใช้​ของผม​เฝ้า​เวร​ที่​ประตู เพื่อ​ไม่ให้​มี​การ​ขนของ​เข้ามา​ใน​เมือง​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="20">มี​ครั้ง​หรือ​สอง​ครั้ง​ที่​พวก​พ่อค้า​และ​คน​ขาย​สินค้า​ต่างๆ​มา​นอน​ค้างคืน​อยู่​นอก​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">ผม​เตือน​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​มา​นอน​ค้างคืน​อยู่​หน้า​กำแพง​เมือง​ทำไม ถ้า​พวกเจ้า​ทำ​อย่างนี้​อีก เรา​จะ​ใช้​กำลัง​กับ​พวกเจ้า” หลัง​จากนั้น​พวกเขา​ก็​ไม่​กลับมา​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​อีกเลย</verse>
				<verse number="22">หลัง​จากนั้น ผม​บอก​กับ​พวก​ชาวเลวี​ให้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์ และ​ให้​ไป​เฝ้า​ระวัง​ประตู​เมือง เพื่อ​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ให้​ศักดิ์สิทธิ์ ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​โปรด​ระลึกถึง​สิ่งนี้​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ให้​กับ​พระองค์ ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความรัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ใน​ครั้งนั้น​ผม​เห็น​ชาย​ชาว​ยูดาห์ แต่งงาน​กับ​หญิง​ชาว​อัชโดด ชาว​อัมโมน และ​ชาว​โมอับ</verse>
				<verse number="24">ครึ่งหนึ่ง​ของ​ลูกๆ​พวกเขา พูด​ภาษา​อัชโดด หรือ​ภาษา​ของ​ชนชาติ​อื่น พวก​เด็กๆ​เหล่านั้น​พูด​ภาษา​ยูดาห์​ไม่เป็น</verse>
				<verse number="25">ผม​จึง​บอก​คน​เหล่านั้น​ว่า​พวกเขา​ทำ​ผิด และ​สาปแช่ง​พวกเขา และ​ผม​ได้​ทุบตี​พวกเขา​บางคน​และ​ดึง​ผม​ของ​พวกเขา และ​ทำ​ให้​พวกเขา​สาบาน​ใน​นาม​ของ​พระเจ้า ผม​พูด​ว่า “พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ยก​ลูกสาว​ให้​เป็น​เมีย​ลูกชาย​ของ​คน​พวกนั้น และ​เจ้าเอง​ก็​ต้อง​ไม่รับ​เอา​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​มา​เป็น​เมีย​ลูกชาย​ของเจ้า หรือ​เป็น​เมีย​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="26">ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน ​แห่ง​อิสราเอล​ได้​ทำ​บาป​นั้น​เป็น​เพราะ​พวก​ผู้หญิง​อย่าง​พวกนี้​ไม่ใช่​หรือ ใน​พวก​ประเทศ​ทั้งหลาย ไม่มี​กษัตริย์​องค์ไหน​ที่​เป็น​เหมือน​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน ที่​พระเจ้า​ของ​พระองค์​ได้​รัก​พระองค์​มาก​ขนาดนั้น พระเจ้า​ทำ​ให้​ซาโลมอน​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​อิสราเอล​ทั้งหมด แต่​เมีย​ต่างชาติ​พวกนั้น​ทำ​ให้​พระองค์​ทำบาป</verse>
				<verse number="27">แล้ว​อย่างนี้​พวกเรา​ควร​ฟัง​เจ้า​หรือ และ​ทำ​ความชั่ว​ที่​ยิ่งใหญ่​เหล่านี้ และ​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า​ของเรา​โดย​แต่งงาน​กับ​พวก​หญิง​ต่างชาติ​อย่างนั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="28">เอลียาชีบ​ผู้​เป็น​นักบวช​สูงสุด​มี​ลูกชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า​เยโฮยาดา ที่​เป็น​ลูกเขย​ของ​สันบาลลัท​ชาว​โฮโรนาอิม ผม​ได้​ไล่​เยโฮยาดา​ให้​ไป​อยู่​ห่างไกล​จาก​ผม</verse>
				<verse number="29">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​โปรด​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ​ต่อ​พระองค์ และ​ลงโทษ​พวกเขา​ด้วยเถิด เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​ความ​เป็น​นักบวช​เสื่อมไป พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​ข้อตกลง​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ไว้​กับ​พวกนักบวช​และ​พวก​ชาวเลวี​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​ผม​จึง​ชำระ​พวก​นักบวช​และ​พวก​ชาวเลวี​ให้​บริสุทธิ์​จาก​วิถีทาง​ทั้งหมด​ของ​คน​ต่าง​ชาติ แล้ว​ให้​พวกเขา​กลับ​ไป​ทำ​หน้าที่​ที่​พวกเขา​ต้อง​รับผิดชอบ</verse>
				<verse number="31">ผม​ยัง​ได้​จัดการ​เรื่อง​การ​หา​ไม้ฟืน​สำหรับ​แท่นบูชา​มา​ตาม​เวลา​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ และ​ยัง​จัดการ​เรื่อง​การ​ถวาย​ผลแรก​ของปี ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​โปรด​ระลึก​ถึง​สิ่งนี้​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ให้​กับ​พระองค์ และ​ขอ​โปรด​อวยพร​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="17">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">เรื่อง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส พระองค์​เป็น​คนเดียว​กับ​อาหสุเอรัส​ที่​ครอบ​ครอง​หนึ่งร้อย​ยี่สิบเจ็ด​มณฑล ตั้งแต่​ประเทศ​อินเดีย​ไป​จนถึง​คูช</verse>
				<verse number="2">ใน​เวลา​นั้น​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="3">ใน​ปี​ที่สาม​ที่​พระองค์​ครองราชย์​อยู่​นั้น พระองค์​ได้​จัด​งานเลี้ยง​ขึ้น​ให้​กับ​เจ้าหน้าที่​และ​พวก​ผู้นำ​ทุกคน​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​พวก​แม่ทัพ​ทั้งหลาย​ของ​เปอร์เซีย​และ​มีเดีย ตลอดจน​บรรดา​ขุนนาง​และ​พวก​เจ้าหน้าที่​ประจำ​มณฑล​ต่างๆ</verse>
				<verse number="4">งานเลี้ยง​นี้​ได้​จัดขึ้น​หนึ่งร้อย​แปดสิบ​วัน พระองค์​ได้​โอ้อวด​ถึง​ความ​ร่ำรวย​อัน​มหาศาล​ของ​อาณาจักร​ของ​พระองค์ และ​สง่าราศี​และ​บารมี​อัน​มีค่า​อย่าง​ยิ่งยวด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​เสร็จสิ้น​งานเลี้ยง​นี้​แล้ว พระองค์​ก็​ได้​จัด​งานเลี้ยง​อีก​งานหนึ่ง​ขึ้น​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน งานนี้​จัดขึ้น​ใน​สวน​ภายใน​เขต​วัง​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​เชิญ​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา ตั้งแต่​คน​ที่​มีหน้า​มีตา​ที่สุด​ไป​จนถึง​คน​ที่​กระจอก​งอกง่อย​ที่สุด</verse>
				<verse number="6">ภายใน​สวน​นั้น​ตกแต่ง​ด้วย​เชือก​ที่​ทำ​จาก​ลินิน​อย่างดี​และ​ขนแกะ​สีม่วง คล้อง​กับ​ห่วง​เงิน​ที่​ติด​อยู่​บน​เสา​หินอ่อน มี​เก้าอี้​นอน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​และ​เงิน เก้าอี้​เหล่านี้​ตั้ง​อยู่​บน​พื้นที่​ปู​ด้วย​กระเบื้อง​เคลือบ​สลับ​สี ที่​ประกอบ​ขึ้น​ด้วย​หิน​สีม่วง หินอ่อน​สีขาว เปลือก​หอยมุข และ​หินอ่อน​สีเข้ม</verse>
				<verse number="7">เครื่องดื่ม​ต่างๆ​ใส่​อยู่​ใน​ถ้วย​ทองคำ และ​ถ้วย​ทุกใบ​ก็​แตกต่าง​กัน มี​เหล้าองุ่น​มากมาย​จาก​กษัตริย์ เพราะ​พระองค์​ใจดี</verse>
				<verse number="8">ไม่มี​ข้อห้าม​สำหรับ​การดื่ม เพราะ​กษัตริย์​ได้​สั่ง​พวก​พนักงาน​ที่​อยู่​ใน​วัง​ทุกคน ให้​บริการ​เครื่องดื่ม​กับ​แต่ละคน​มาก​เท่าที่​เขา​ต้องการ</verse>
				<verse number="9">ใน​ขณะ​เดียวกัน ราชินี​วัชที​ก็​ได้​จัด​งานเลี้ยง​ให้​บรรดา​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ที่​เจ็ด​ของ​งานเลี้ยง เมื่อ​กษัตริย์​เริ่ม​มึนๆ​จาก​เหล้าองุ่น​แล้ว พระองค์​สั่ง​ให้​เมหุมาน บิสธา ฮารโบนา บิกธา อาบักธา เศธาร์ และ​คารคาส ผู้​เป็น​ขันที​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="11">ให้​ไป​นำ​ตัว​ราชินี​วัชที​มา​เข้าเฝ้า​พระองค์ ให้​นาง​สวม​มงกุฎ​มา​ด้วย เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​อวด​ความงาม​ของ​นาง​ต่อ​ประชาชน​ทั้งหลาย​และ​ต่อ​บรรดา​เจ้าหน้าที่ เพราะ​นาง​มี​ความ​งดงาม​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="12">แต่​ราชินี​วัชที​ไม่ยอม​มา​เข้าเฝ้า​ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​ที่​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​พวก​ขันที​เหล่านั้น กษัตริย์​จึง​โกรธ​และ​เดือดดาล​มาก</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พระองค์​จึง​ปรึกษา​พวก​ผู้รู้​ของ​พระองค์ ตาม​ปกติ​แล้ว​กษัตริย์​จะ​ปรึกษา​พวก​ผู้รู้​เหล่านี้ ใน​เรื่อง​กฎหมาย​และ​ขั้นตอน​ทาง​กฎหมาย</verse>
				<verse number="14">ผู้รู้​พวกนี้​ใกล้ชิด​กับ​กษัตริย์​มาก พวกเขา​มี​ชื่อ​ว่า​คารเชนา เชธาร์ อัดมาธา ทารชิช เมเรส มารเสนา และ​เมมูคาน ผู้รู้​ทั้ง​เจ็ด​นี้​เป็น​เจ้าหน้าที่​ที่​สำคัญ​มาก​ของ​เปอร์เซีย​และ​มีเดีย พวกเขา​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​อยู่​เป็น​ประจำ พวกเขา​มี​อำนาจ​มาก​ใน​อาณาจักร</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ถาม​พวกเขา​ว่า “ตาม​กฎหมาย​แล้ว เรา​ควร​จะ​ทำ​ยังไงดี​กับ​ราชินี​วัชที ที่​นาง​ขัดขืน​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​ที่​ได้​สั่ง​ผ่าน​ไป​ทาง​พวก​ขันที”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เมมูคาน​ได้​ตอบ​ต่อ​กษัตริย์ ต่อหน้า​เจ้าหน้าที่​ทั้ง​หลาย​ว่า “ราชินี​วัชที​ไม่​เพียง​แต่​ทำ​ผิด​ต่อ​กษัตริย์​เท่านั้น พระนาง​ยัง​ทำ​ผิด​ต่อ​เจ้าหน้าที่​ทุกคน​และ​ประชาชน​ทั้งหลาย ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ทุก​มณฑล​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พวก​ผู้หญิง​ทุกคน​จะ​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระนาง​ได้​ทำไป แล้ว​พวกเขา​เหล่านั้น​จะ​พา​กัน​ดูถูก​สามี​ของ​ตน พวกเขา​จะ​อ้าง​ว่า ‘ตอน​ที่​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​สั่ง​ให้​ราชินี​วัชที​เข้าเฝ้า พระนาง​ยัง​ไม่ยอม​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​เลย’</verse>
				<verse number="18">ใน​วันนี้ พวก​ภรรยา​ของ​เจ้าหน้าที่​ใน​เปอร์เซีย​และ​มีเดีย ที่​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​ที่​ราชินี​ได้​ทำไป ก็​จะ​พูด​อย่างนั้น​เหมือน​กัน​กับ​สามี​ของ​พวกเขา​ที่​เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์ และ​การ​ดูถูก​และ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ก็​จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​ไม่​รู้จัก​จบสิ้น</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ถ้า​พระองค์​เห็นด้วย ข้าพเจ้า​ขอ​แนะนำ​ว่า ให้​พระองค์​ออก​คำสั่ง​และ​ให้​จด​บันทึก​ไว้​ใน​กฎหมาย​ของ​เปอร์เซีย​และ​มีเดีย ที่​ไม่​สามารถ​เปลี่ยน​แปลง​ได้ คือ ราชินี​วัชที​ไม่อาจ​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ได้​อีกต่อไป และ​พระองค์​จะ​มอบ​ตำแหน่ง​ราชินี​ของ​พระนาง ให้​กับ​หญิง​อื่น​ที่​ดีกว่า</verse>
				<verse number="20">แล้ว​คำสั่ง​นี้​ของ​พระองค์ จะ​ถูก​ประกาศ​ไป​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ แล้ว​พวก​ผู้หญิง​ทั้งหลาย​จะ​ได้​ให้​เกียรติ​สามี​ของ​ตน ไม่​ว่า​สามี​ของเขา​จะ​เป็น​คน​มีหน้า​มีตา​หรือ​คน​ต่ำต้อย​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​กษัตริย์​และ​พวก​เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ต่าง​พอใจ​มาก​กับ​คำแนะนำ​นี้ ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​เมมูคาน</verse>
				<verse number="22">จดหมาย​ได้​ถูก​ส่ง​ไป​ทั่ว​ทุก​มณฑล​ของ​พระองค์ โดย​เขียน​เป็น​ตัวอักษร​ของ​แต่ละ​มณฑล และ​เขียน​ถึง​แต่ละ​ชนชาติ​ตาม​ภาษา​ของ​พวกเขา​เอง จดหมาย​เหล่านี้​ได้​เขียน​ประกาศ​ว่า “ให้​ผู้ชาย​แต่ละคน​ปกครอง​ดูแล​ครอบครัว​ของ​ตน และ​ให้​พูด​ภาษา​ของ​ชนชาติ​ตัวเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">หลัง​จากนั้น เมื่อ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​หาย​โกรธ​แล้ว พระองค์​ก็​คิดถึง​พระนาง​วัชที และ​สิ่ง​ที่​พระนาง​ได้​ทำไป รวมทั้ง​คำสั่ง​ที่​พระองค์​ได้​ออก​มา​เกี่ยวกับ​พระนาง</verse>
				<verse number="2">พวก​คนรับใช้​พระองค์​ได้​เสนอ​กับ​กษัตริย์​ว่า “น่า​จะ​ให้​มี​การ​ค้นหา​สาว​แรกรุ่น​ที่​บริสุทธิ์​ทั้งหลาย​มา​ให้​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระองค์​แต่งตั้ง​เจ้าหน้าที่​ทุก​มณฑล​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์ ให้​ออก​ไป​รวบรวม​สาว​แรกรุ่น​ที่​บริสุทธิ์​ทั้งหลาย แล้ว​นำ​มา​ที่​เขต​วัง​ใน​เมือง​สุสา ให้​ส่ง​พวก​นาง​ไป​อยู่​กับ​พวก​ผู้หญิง​ของ​กษัตริย์ และ​ให้​เฮกัย​ขันที​ของ​กษัตริย์ ทำหน้าที่​ดูแล​สาวงาม​เหล่านี้ ให้​เขา​บำรุง​ผิว​ให้​กับ​สาวงาม​เหล่านี้</verse>
				<verse number="4">สาวงาม​คนใด​ที่​พระองค์​ถูกใจ ก็​จะได้​เป็น​ราชินี​แทน​พระนาง​วัชที” กษัตริย์​ชอบ​ข้อเสนอ​นี้ พระองค์​จึง​ทำ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="5">มี​ชาวยิว​คนหนึ่ง​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​วัง​ใน​เมือง​สุสา เขา​มี​ชื่อ​ว่า​โมรเดคัย​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาอีร์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชิเมอี ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​คีช ชาว​เบนยามิน</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ของ​บาบิโลน​ได้​กวาด​ต้อน​คีช บรรพบุรุษ​ของ​โมรเดคัย​ไป​เป็น​เชลย​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม พวกนั้น​อยู่​ใน​กลุ่ม​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​พร้อม​กับ​เยโฮยาคีน​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="7">โมรเดคัย​ได้​ดูแล​ฮาดาชาห์ หรือ​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า เอสเธอร์ ซึ่ง​เป็น​ลูกสาว​ของ​ลุงเขา โมรเดคัย​รับ​เอสเธอร์​มา​เป็น​ลูก เมื่อ​พ่อแม่​ของ​เธอ​ตาย เอสเธอร์​มี​รูปร่าง​หน้าตา​ที่​สวยงาม​มาก</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​ถูก​ประกาศ​ออกไป ก็​มี​หญิง​แรกรุ่น​เป็น​จำนวน​มาก​ถูก​รวบรวม​มา​ที่​เขต​วัง​ใน​เมือง​สุสา มา​อยู่​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​เฮกัย เอสเธอร์​ก็​ถูก​พา​มา​ที่​วัง​ของ​กษัตริย์​ด้วย และ​อยู่​ใน​ความ​ดูแล​ของ​เฮกัย ผู้​ดูแล​พวก​ผู้หญิง​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="9">เฮกัย​ชอบ​เอสเธอร์ และ​เธอ​ก็​กลาย​เป็น​คนโปรด​ของเขา ดังนั้น​เฮกัย​จึง​รีบ​บำรุง​ผิวพรรณ​ให้​กับ​เอสเธอร์ และ​ให้​อาหาร​ที่​พิเศษ​กับ​นาง เขา​ยัง​ได้​คัดเลือก​หญิง​รับใช้​เจ็ดคน​จาก​วัง​ของ​กษัตริย์ เพื่อ​ให้​มา​รับใช้​เอสเธอร์ หลัง​จากนั้น​เขา​ได้​ย้าย​เอสเธอร์​และ​สาวใช้​ทั้ง​เจ็ดคน​ไป​อยู่​ในที่​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​บริเวณ​ที่​พวก​ผู้หญิง​ของ​กษัตริย์​อยู่กัน</verse>
				<verse number="10">เอสเธอร์​ไม่ได้​เปิดเผย​ความ​เป็นมา​ของ​เธอ หรือ​บรรพบุรุษ​ของ​เธอ​ว่า​เป็น​ใคร เพราะ​โมรเดคัย​ได้​สั่ง​ห้าม​เธอ​ไว้</verse>
				<verse number="11">โมรเดคัย​จะ​เดินเล่น​อยู่​หน้าลาน​ที่พัก​ของ​พวก​ผู้หญิง​เหล่านั้น​ทุกวัน เพื่อ​จะได้​รู้​ความ​เป็นอยู่​ของ​เอสเธอร์ และ​ดู​ว่า​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​เธอ​บ้าง</verse>
				<verse number="12">ก่อน​ที่​หญิงสาว​เหล่านี้​จะได้​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ พวกเธอ​จะต้อง​ผ่าน​ขั้นตอน​การ​บำรุง​ผิวพรรณ​เป็น​เวลา​สิบสอง​เดือน​เสียก่อน คือ​ต้อง​อาบ​น้ำมัน​กำยาน​เป็น​เวลา​หก​เดือน และ​อาบ​น้ำหอม​อีก​หก​เดือน พร้อม​กับ​ตกแต่ง​ด้วย​เครื่องสำอาง​ต่างๆ</verse>
				<verse number="13">ถึง​ตอนนั้น หญิงสาว​ที่​จะ​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​ก็​มีสิทธิ์​ที่​จะ​ขอ​อะไร​ก็ได้​จาก​ที่พัก​ของ​พวกนาง ติดตัว​ไป​ยัง​วัง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="14">สาวงาม​แต่ละคน​จะ​ถูก​ส่ง​เข้าไป​เฝ้า​กษัตริย์​ใน​ตอน​เย็น และ​กลับ​ออกมา​ใน​ตอนเช้า นาง​จะได้​ไป​อยู่​ใน​ที่พัก​แห่ง​ใหม่ ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​ชาอัชกาส ผู้​เป็น​ขันที​ของ​กษัตริย์ เขา​ดูแล​พวก​นางสนม​ของ​กษัตริย์ นาง​จะ​ไม่ได้​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​อีก นอกจาก​กษัตริย์​จะ​ถูกใจ​นาง และ​เรียกหา​ชื่อ​นาง​อีก​ครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​เอสเธอร์​จะ​ต้อง​ไป​เข้าเฝ้า เธอ​ไม่ได้​ขอ​อะไร​ติดตัว​ไปเลย นอกจาก​ที่​เฮกัย​บอก​ให้​เธอ​ขอ เฮกัย​เป็น​ขันที​ของ​กษัตริย์​ที่​ดูแล​พวก​ผู้หญิง​เหล่านี้ เอสเธอร์​ชนะใจ​ทุกคน​ที่​พบเห็น​เธอ เอสเธอร์​ผู้นี้​คือ​ลูกสาว​ของ​อาบีฮาอิล​ที่​เป็น​ลุง​ของ​โมรเดคัย โมรเดคัย​ได้รับ​เธอ​ไว้​เป็น​ลูกสาว</verse>
				<verse number="16">เอสเธอร์​ถูก​นำตัว​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ใน​วัง​ของ​พระองค์ ใน​เดือน​ที่สิบ​ซึ่ง​เป็น​เดือน​เทเบท ตรงกับ​ปี​ที่เจ็ด​ของ​รัชกาล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​รัก​เอสเธอร์​มากกว่า​หญิง​อื่นใด เธอ​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​ได้​เอ็นดู​นาง​มากกว่า​หญิง​บริสุทธิ์​ทุกคน ดังนั้น​พระองค์​จึง​สวม​มงกุฎ​บน​ศีรษะ​นาง และ​แต่งตั้ง​ให้​นาง​เป็น​ราชินี​แทน​พระนาง​วัชที</verse>
				<verse number="18">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ได้​จัด​งานเลี้ยง​อย่าง​ใหญ่โต​ให้​กับ​เอสเธอร์ เลี้ยง​เจ้าหน้าที่​และ​ผู้นำ​ทุกคน​ของ​พระองค์ พระองค์​ประกาศ​ให้​วันนั้น​เป็น​วันหยุด​สำหรับ​มณฑล​ทุกแห่ง และ​มอบ​ของขวัญ​ให้​กับ​ประชาชน เพราะ​พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ที่​ใจดี</verse>
				<verse number="19">ใน​ขณะที่​พวก​คนรับใช้​ของ​กษัตริย์​กำลัง​รวบรวม​สาว​แรกรุ่น​ที่​บริสุทธิ์​อีก​รอบ​หนึ่ง โมรเดคัย​ก็​เป็น​เจ้าหน้าที่​รับใช้​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="20">เอสเธอร์​ยัง​ไม่ได้​เปิดเผย​สัญชาติ​หรือ​ประวัติ​ของ​ครอบครัว​เธอ​ให้​ใคร​รู้ ตาม​ที่​โมรเดคัย​ได้​สั่ง​เธอ​ไว้ เธอ​ยังคง​เชื่อฟัง​โมรเดคัย​เหมือน​กับ​ตอนที่​เธอ​อยู่​ใน​ความ​ดูแล​ของเขา</verse>
				<verse number="21">ใน​ระหว่าง​ที่​โมรเดคัย​ทำหน้าที่​อยู่​ใน​วัง​นั้น บิกธาน และ​เทเรช ผู้​เป็น​ขันที​สอง​คน​ของ​กษัตริย์ ที่​เป็น​ยาม​เฝ้า​ทางเข้า​ห้อง​ต่างๆ​ของ​กษัตริย์ เกิด​โกรธแค้น​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ขึ้นมา จึง​วางแผน​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="22">โมรเดคัย​ล่วงรู้​แผนนั้น เขา​จึง​บอก​กับ​ราชินี​เอสเธอร์ และ​พระนาง​ก็​บอก​กับ​กษัตริย์ นาง​บอก​กษัตริย์​ด้วย​ว่า โมรเดคัย​เป็น​คน​บอก​เรื่องนี้​ให้​เธอ​รู้</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​มี​การ​สอบสวน​เรื่องนี้​และ​พบว่า​เป็น​ความจริง ขันที​ทั้งสอง​จึง​ถูก​เสียบ​ประจาน เรื่อง​เหล่านี้​ทั้งหมด​ได้​ถูก​จด​บันทึก​ไว้​ต่อหน้า​กษัตริย์​ใน​หนังสือ​เหตุการณ์​รายวัน​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​เกิด​เหตุการณ์​เหล่านี้​ขึ้น กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ได้​เลื่อน​ยศ​ให้​กับ​ฮามาน ลูกชาย​ของ​ฮัมเมดาธา ชาว​อากัก พระองค์​เลื่อน​ตำแหน่ง​ให้กับ​เขา​สูง​กว่า​เจ้าหน้าที่​ทุกคน​ที่​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">เจ้าหน้าที่​ทุกคน​ของ​พระองค์​ที่​ทำหน้าที่​รับใช้​อยู่​ใน​วัง ต่าง​พา​กัน​คุกเข่า​ลง​ก้ม​กราบ​ต่อ​ฮามาน ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ แต่​โมรเดคัย​ไม่ยอม​คุกเข่า​ลง​ก้ม​กราบ​เขา</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​ที่​รับใช้​อยู่​ใน​วัง​จึง​ถาม​โมรเดคัย​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​คุกเข่า​ลง​ก้ม​กราบ​ฮามาน​ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ได้​พูด​เรื่องนี้​กับ​โมรเดคัย​หลาย​ครั้ง​หลาย​หน แต่​โมรเดคัย​ก็​ยัง​ไม่ฟัง​พวกเขา พวกเขา​จึง​ไป​ฟ้อง​ฮามาน พวกเขา​อยาก​รู้​ว่า​ข้อแก้ตัว​ที่​โมรเดคัย​ให้​นั้น​ฟัง​ขึ้น​หรือ​เปล่า เพราะ​โมรเดคัย​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า​โมรเดคัย​เป็น​ชาวยิว</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ฮามาน​เห็น​ว่า​โมรเดคัย​ไม่ยอม​คุกเข่า​ลง​ก้ม​กราบ​เขา เขา​ก็​โกรธ​มาก</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เขา​รู้​ว่า​โมรเดคัย​เป็น​คนยิว เขา​จึง​คิด​ว่า​ฆ่า​แค่​โมรเดคัย​คนเดียว​ไม่พอ ต้อง​กำจัด​คน​ของ​โมรเดคัย​ด้วย คือ​ชาวยิว​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส</verse>
				<verse number="7">ใน​ปี​ที่​สิบสอง​ที่​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ครองราชย์ ใน​เดือน​แรก คือ​เดือน​นิสาน ฮามาน​ได้​ทำการ​เสี่ยงทาย​เพื่อ​หา​วัน​และ​เดือน​ที่​จะ​กำจัด​ชาวยิว และ​มัน​ก็​ตก​เป็น​วัน​ที่​สิบสาม​ของ​เดือน​สิบสอง​คือ​เดือน​อาดาร์ (ใน​สมัย​นั้น​สิ่ง​ที่​ใช้​ใน​การ​เสี่ยงทาย​นี้ มี​ชื่อ​เรียกว่า “เปอร์”)</verse>
				<verse number="8">ฮามาน​พูด​กับ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ว่า “มี​คน​อยู่​กลุ่ม​หนึ่ง​ที่​กระจัด​กระจาย​อาศัย​อยู่​ทั่ว​ทุก​มณฑล​ใน​ราช​อาณาจักร​ของ​พระองค์ แต่​พวกเขา​แยกตัว​ออก​จาก​คนอื่น กฎหมาย​ของ​พวกเขา​แตกต่าง​จาก​กฎหมาย​ของ​คนอื่นๆ​ทั้งหมด พวกนี้​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​กฎหมาย​ของ​พระองค์ ดังนั้น​มัน​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร​สำหรับ​พระองค์​ที่​จะ​เก็บ​คน​พวกนั้น​ไว้</verse>
				<verse number="9">ถ้า​พระองค์​เห็นดี​ด้วย ขอ​พระองค์​เขียน​เป็น​กฎ​ออกมา​ให้​ทำลาย​คน​พวกนี้​เสีย และ​ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เงิน​ประมาณ​สามร้อย​สี่สิบห้า​ตัน ให้​กับ​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​เพื่อ​เอา​ไป​เก็บ​ไว้​ใน​คลัง​หลวง”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​จึง​ถอด​แหวน​จาก​นิ้วมือ​ของ​พระองค์ มอบ​ให้​กับ​ฮามาน ลูกชาย​ของ​ฮัมเมดาธา ชาว​อากัก ฮามาน​เป็น​ศัตรู​ของ​ชาวยิว</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​พูด​กับ​ฮามาน​ว่า “เรา​จะ​มอบ​เงิน​และ​คน​เหล่านั้น​ให้​กับ​เจ้า เจ้า​อยาก​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวกเขา ก็​ไป​ทำ​ได้เลย”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ใน​วันที่​สิบสาม​ของ​เดือน​แรก ฮามาน​ได้​เรียก​พวก​เสมียน​ของ​กษัตริย์​มา และ​ให้​พวก​เสมียน​เขียน​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​เขาสั่ง พวกเขา​เขียน​เป็น​ภาษา​ของ​คน​ต่างๆ​เหล่านั้น และ​ส่ง​ไป​ยัง​พวก​ผู้​ควบคุม​ภาค พวก​ผู้ว่า​ราชการ​ของ​แต่ละ​มณฑล รวมทั้ง​เจ้าหน้าที่​ของ​ประชาชน​ทุกคน​ใน​ทุก​มณฑล คำสั่ง​นี้​ได้​เขียน​ขึ้น​ภายใต้​ชื่อ​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส และ​ประทับ​ตรา​ด้วย​แหวน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวก​ผู้​ส่งสาร​ก็​นำ​จดหมาย​เหล่านี้​ไป​แจกจ่าย​ตาม​มณฑล​ต่างๆ​ทั่ว​ทุกแห่ง​ที่​อยู่​ภายใต้​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์ ใน​จดหมาย​เขียน​ว่า “ให้​ทำลาย​ล้าง​และ​ฆ่า​ชาวยิว​ทุกคน​ให้​พินาศ​สิ้นไป ทั้ง​คนหนุ่ม​และ​คนแก่ ทั้ง​ผู้หญิง​และ​เด็ก​เล็กๆ ให้​ลงมือ​ใน​วันที่​สิบสาม​ของ​เดือน​สิบสอง ซึ่ง​เป็น​เดือน​อาดาร์ และ​ให้​ยึด​ข้าวของ​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="14">พวก​สำเนา​ของ​จดหมาย​คำสั่ง​นี้ ให้​ประกาศ​เป็น​กฎหมาย​ออกไป​ทั่ว​ทุก​มณฑล และ​ประกาศ​ออกไป​ให้​กับ​ทุก​ชนชาติ​ได้​รับรู้ เพื่อ​ทุกคน​จะได้​เตรียม​พร้อม​สำหรับ​วันนั้น”</verse>
				<verse number="15">คน​ส่งสาร​เหล่านั้น จึง​รีบ​ออกไป​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ ใน​ขณะ​ที่​กฎหมาย​นี้​ก็​ได้​ประกาศ​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา​เหมือน​กัน พระองค์​นั่ง​ดื่ม​อยู่​กับ​ฮามาน ใน​ขณะที่​เมือง​สุสา​ตก​อยู่​ใน​ภาวะ​ตื่นกลัว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​โมรเดคัย​รู้​เรื่อง​ทุกอย่าง​ที่​เกิดขึ้น เขา​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ตัวเอง ใส่​ชุด​ผ้า​กระสอบ เอา​ขี้เถ้า​มา​โรยหัว แล้ว​ออก​ไป​กลาง​เมือง ร้องไห้​คร่ำครวญ​เสียงดัง​ด้วย​ความ​ขมขื่น</verse>
				<verse number="2">โมรเดคัย​เดิน​ไป​ได้​แค่​หน้า​ประตู​วัง​เท่านั้น เพราะ​คน​ที่​สวม​ชุด​ผ้า​กระสอบ​ไม่​สามารถ​ผ่าน​เข้า​ประตู​วัง​ไปได้</verse>
				<verse number="3">ใน​ทุก​มณฑล​ที่​ได้รับ​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ มี​แต่​ความ​ทุกข์ระทม​อัน​ใหญ่หลวง​ใน​หมู่​ชาวยิว พวกเขา​อด​อาหาร ร้องไห้​คร่ำครวญ​เสียงดัง พวก​ชาวยิว​ส่วนใหญ่​ปู​ผ้า​กระสอบ​และ​โรย​ขี้เถ้า​บนมัน แล้ว​นอน​บน​ผ้า​นั้น</verse>
				<verse number="4">พวก​สาวใช้​และ​ขันที​ของ​เอสเธอร์​มา​เข้าเฝ้า​พระนาง และ​รายงาน​เรื่อง​โมรเดคัย​ให้​พระนาง​ฟัง ทำให้​พระนาง​เป็นทุกข์​และ​กลุ้มใจ​มาก ดังนั้น​พระนาง​จึง​ส่ง​เสื้อผ้า​ไป​ให้​โมรเดคัย แทน​ชุด​ผ้า​กระสอบ​ของเขา แต่​โมรเดคัย​ไม่​ยอมรับ​เสื้อผ้า​ที่​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="5">เอสเธอร์​จึง​เรียก​ฮาธาค​มา​พบ ฮาธาค​เป็น​ขันที​ที่​กษัตริย์​ส่ง​ให้​มา​รับใช้​พระนาง และ​พระนาง​สั่ง​ให้​เขา​ไป​ดู​ว่า​ที่​โมรเดคัย​ทำ​อยู่​นั้น​หมายถึง​อะไร และ​ทำไม​ถึง​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">ฮาธาค​จึง​ไป​พบ​โมรเดคัย​ที่​ลานเมือง​หน้า​ประตู​วัง</verse>
				<verse number="7">โมรเดคัย​เล่า​ทุกอย่าง​ที่​เกิดขึ้น​ให้​เขา​ฟัง และ​บอก​ถึง​จำนวน​เงิน​ที่​ฮามาน​สัญญา​ว่า​จะ​ถวาย​เข้า​คลัง​หลวง​เพื่อ​ทำลาย​ชาวยิว</verse>
				<verse number="8">โมรเดคัย​ยัง​มอบ​สำเนา​จดหมาย​คำสั่ง​ที่​เขียน​ออกมา​จาก​เขตวัง​ของ​เมือง​สุสา​เรื่อง​ทำลาย​ชาวยิว ให้​กับ​ฮาธาค​ด้วย เพื่อ​ฮาธาค​จะได้​นำ​ไป​ให้​เอสเธอร์​ดู และ​จะได้​อธิบาย​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​พระนาง​เข้าใจ โมรเดคัย​ได้​กำชับ​ให้​ฮาธาค​บอก​ให้​เอสเธอร์​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ เพื่อ​วิงวอน​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​กษัตริย์​ให้​กับ​โมรเดคัย​และ​คน​ของ​พระนาง​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ฮาธาค​จึง​กลับ​ไป​เล่า​ให้​เอสเธอร์​ฟัง​ถึง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​โมรเดคัย​บอก​เขา</verse>
				<verse number="10">เอสเธอร์​จึง​บอก​กับ​ฮาธาค​ให้​ไป​บอก​กับ​โมรเดคัย​ว่า</verse>
				<verse number="11">“เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​ทุกคน และ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ใน​มณฑล​ของ​กษัตริย์ ต่าง​ก็​รู้ดี​ว่า ถ้า​ชาย​หรือ​หญิง​คนใด​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​ที่​ลาน​ชั้นใน โดย​ไม่มี​รับสั่ง​เรียก จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย ยกเว้น​แต่​ว่า​พระองค์​จะ​ยื่น​คทา​ทองคำ​ให้ คนนั้น​ถึง​จะ​รอด​ตาย แต่​พระองค์​ไม่ได้​เรียก​หา​ลูก​เป็น​เวลา​สามสิบ​วัน​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​โมรเดคัย​ได้​ฟัง​ถึง​สิ่ง​ที่​เอสเธอร์​ส่ง​มา​บอก</verse>
				<verse number="13">โมรเดคัย​ก็​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า “เอสเธอร์​เอ๋ย ใน​พวกยิว​ทั้งหมด เธอ​คิดว่า​จะ​มี​แต่​เธอ​เท่านั้น​หรือ​ที่​รอด​เพราะ​อยู่​ใน​วัง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ใน​ครั้งนี้ เธอ​ทำ​เป็น​นิ่งเฉย ความ​ช่วยเหลือ​และ​การ​ปลด​ปล่อย​ของ​พวก​ชาวยิว​ก็​จะ​มา​จาก​ที่อื่น แต่​เธอ​และ​ครอบครัว​ก็​จะ​พินาศ ใคร​จะ​ไปรู้ ที่​เธอ​ได้รับ​เลือก​เป็น​ราชินี ก็​อาจ​จะ​เพื่อ​เวลานี้​ก็ได้”</verse>
				<verse number="15">จากนั้น​เอสเธอร์​ก็​ส่ง​คำตอบ​นี้​ไป​ยัง​โมรเดคัย​ว่า “ท่าน​โมรเดคัย ให้​ไป​รวบรวม​ชาวยิว​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​สุสา ให้​ทุกคน​อด​อาหาร​เพื่อ​ลูก อย่า​ได้​กิน​อาหาร​และ​ดื่มน้ำ​เป็น​เวลา​สามวัน​สามคืน ตัว​ลูกเอง​และ​พวก​สาวใช้ ก็​จะ​อด​อาหาร​เหมือน​กัน และ​หลัง​จากนั้น ลูก​ก็​จะ​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ แม้​จะ​ไม่ได้​ถูก​เรียก​และ​เป็น​การ​ฝ่าฝืน​กฎหมาย​ก็ตาม ตาย​เป็น​ตาย”</verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17">โมรเดคัย​จึง​ข้าม​คลอง กลับ​ไป และ​ทำ​ตาม​ที่​เอสเธอร์​สั่ง​ทุกอย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สาม เอสเธอร์​แต่ง​ชุด​ราชินี​เต็มยศ และ​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​ชั้นใน​ของ​วัง ตรงหน้า​ห้องโถง​ของ​กษัตริย์ ใน​ขณะนั้น​กษัตริย์​กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​หัน​หน้า​ออกมา​ยัง​ทางเข้า​ห้องโถง​นั้น</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​กษัตริย์​มอง​เห็น​ราชินี​เอสเธอร์​ยืน​อยู่​ที่​ลาน​ด้านนอก ก็​ดีใจ​มาก พระองค์​จึง​ยื่น​คทา​ทองคำ​ในมือ​ให้​เอสเธอร์ นาง​ก็​เข้า​มาหา​กษัตริย์​ใน​ห้องโถง​นั้น และ​นาง​ก็​จับ​ที่​ปลาย​คทา​ทองคำ​ของ​กษัตริย์​นั้น</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ถาม​พระนาง​ว่า “ราชินี​เอสเธอร์ มี​อะไร​ในใจ​หรือ เธอ​ต้องการ​ขอ​อะไร​จาก​เรา ขอ​มา​ได้เลย แม้แต่​ครึ่งหนึ่ง​ของ​อาณาจักร​เรา เรา​ก็​ยัง​จะ​ยก​ให้​เลย”</verse>
				<verse number="4">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “ถ้า​พระองค์​พอใจ ขอให้​พระองค์​พร้อม​ทั้ง​ฮามาน มา​งานเลี้ยง​ที่​หม่อมฉัน​ได้​จัด​เตรียม​ไว้แล้ว​สำหรับ​พระองค์​ใน​วันนี้​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “ไป​ตาม​ฮามาน​มา​เร็ว เรา​จะได้​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เอสเธอร์​ขอ” แล้ว​กษัตริย์​และ​ฮามาน​ก็​ไป​งานเลี้ยง​ที่​เอสเธอร์​จัด​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">ใน​ระหว่าง​ที่​พวกเขา​กำลัง​ดื่ม​เหล้าองุ่น​อยู่​นั้น กษัตริย์​ถาม​เอสเธอร์​ว่า “ว่ายังไง เอสเธอร์ บอก​มาสิ​ว่า​เธอ​ต้องการ​ขอ​อะไร​จากเรา ขอ​มา​ได้เลย แม้แต่​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​อาณาจักร​เรา เรา​ก็​ยัง​จะ​ยก​ให้​เลย”</verse>
				<verse number="7">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “สิ่ง​ที่​หม่อมฉัน​จะ​ขอ คือ</verse>
				<verse number="8">ถ้า​พระองค์​พอใจ​ใน​ตัว​หม่อมฉัน และ​เห็นดี​ด้วย​ที่​จะ​มอบ​สิ่ง​ที่​หม่อมฉัน​จะ​ขอ​นั้น ขอให้​พระองค์​และ​ฮามาน​กลับ​มา​อีก​ครั้งหนึ่ง​ใน​วันพรุ่งนี้ หม่อมฉัน​จะ​จัด​งานเลี้ยง​ให้​อีก และ​หม่อมฉัน​จะ​บอก​ว่า​หม่อมฉัน​จะ​ขอ​อะไร”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ฮามาน​ออก​จาก​วัง​มา​ใน​วันนั้น เขา​มี​ความสุข​และ​สบายใจ​มาก แต่​เมื่อ​เขา​เห็น​โมรเดคัย​ที่​รับใช้​อยู่​ใน​วัง และ​โมรเดคัย​ไม่ยอม​ยืนขึ้น​ซึ่ง​เป็น​การ​เคารพ​เขา และ​ไม่ได้​เกรง​กลัว​เขา​จน​ตัวสั่น​ด้วย เขา​ก็​โกรธ​โมรเดคัย</verse>
				<verse number="10">แต่​เขา​ได้​ควบคุม​อารมณ์​ไว้​และ​กลับบ้าน​ไป แล้ว​ฮามาน​ให้​คน​ไป​ตาม​พวก​เพื่อนๆ​ของเขา​มา รวมทั้ง​เศเรช​ภรรยา​ของเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ฮามาน​ก็​เริ่ม​คุยโม้​โอ้อวด​ถึง​ความ​ร่ำรวย​ของเขา อวด​ถึง​จำนวน​ลูกชาย​ที่​เขา​มี รวมทั้ง​เกียรติยศ​ต่างๆ​ที่​กษัตริย์​มอบ​ให้ และ​โอ้อวด​ว่า​กษัตริย์​ได้​เลื่อน​ตำแหน่ง​ให้​เขา​อยู่​เหนือ​เจ้าหน้าที่​ทุกคน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ฮามาน​ยัง​โม้​อีก​ว่า “นอกจาก​กษัตริย์​แล้ว ก็​มีแต่​ข้า​เพียง​คนเดียว​เท่านั้น​ที่​ราชินี​เอสเธอร์​ได้​เชิญ​ให้​ไป​ร่วม​งานเลี้ยง​ที่​พระนาง​จัดขึ้น​ถวาย​กับ​กษัตริย์ และ​ข้า​ก็​ยัง​ได้​รับเชิญ​ให้​ไป​กับ​กษัตริย์​อีกครั้ง​ใน​วันพรุ่งนี้</verse>
				<verse number="13">แต่​ทั้งหมด​นี้​ก็​ไม่​ทำให้​ข้า​มี​ความสุข​หรอก ตราบใด​ที่​ข้า​ยัง​เห็น​โมรเดคัย​ชาวยิว ทำหน้าที่​รับใช้​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เศเรช​ภรรยา​ของ​ฮามาน รวมทั้ง​เพื่อนๆ​ของเขา จึง​แนะนำ​เขา​ว่า “ให้​คน​เตรียม​เสาไม้​สูง​ห้าสิบ​ศอก​ขึ้นมา​ไว้​เสียบ​มันสิ และ​พรุ่งนี้​เช้า ให้​ท่าน​ขอให้​กษัตริย์​เสียบ​โมรเดคัย​ไว้​บน​ไม้นั้น จากนั้น​ค่อย​ไป​งานเลี้ยง​กับ​พระองค์​อย่าง​มี​ความสุข” ฮามาน​เห็นด้วย​กับ​ความคิด​นี้ เขา​จึง​เตรียม​เสาไม้​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">คืนนั้น กษัตริย์​อาหสุเอรัส​นอน​ไม่หลับ พระองค์​จึง​สั่ง​ให้​คนใช้​นำ​หนังสือ​บันทึก​เหตุการณ์​ต่างๆ​ที่​เกิดขึ้น​กับ​กษัตริย์​มา​อ่าน​ให้ฟัง</verse>
				<verse number="2">เจ้าหน้าที่​ได้​อ่าน​ให้​กับ​กษัตริย์​ฟัง​ถึง​เรื่อง​ที่​โมรเดคัย​ได้​มา​บอก​ให้​รู้​ถึง​แผนการ​ร้าย​ที่ บิกธานา และ​เทเรช ขันที​สองคน​ที่​เฝ้า​ทางเข้า​ห้อง​ส่วนตัว​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์ ร่วมกัน​วางแผน​เพื่อ​ทำร้าย​กษัตริย์​อาหสุเอรัส</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​จึง​ถาม​ว่า “โมรเดคัย​ได้รับ​เกียรติ​และ​รางวัล​อะไร​บ้าง​จาก​การ​กระทำ​ครั้งนั้น” เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้รับ​อะไร​เลย​ครับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="4">ฮามาน​เพิ่ง​เข้ามา​ถึง​ลาน​ด้านนอก​ของ​วัง เพื่อ​จะ​มา​บอก​ให้​กษัตริย์ เสียบ​โมรเดคัย​กับ​เสาไม้​ที่​เขา​ได้​เตรียมไว้ กษัตริย์​ถาม​คนใช้​ว่า “นั่นใคร​หรือ​ที่​เพิ่ง​เข้ามา​ใน​ลานวัง”</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ตอบ​กษัตริย์​ว่า “เป็น​ฮามาน​ครับ​พระองค์” กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “ไป​นำ​ตัวเขา​เข้ามา​ซิ”</verse>
				<verse number="6">ฮามาน​จึง​เข้า​มา กษัตริย์​จึง​ถาม​เขา​ว่า “เรา​ควร​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี กับ​คน​ที่​เรา​ต้องการ​จะ​ให้​เกียรติ” ฮามาน​คิด​ในใจ​ว่า “จะ​มี​ใคร​เสียอีก​ที่​กษัตริย์​ต้องการ​จะ​ให้​เกียรติ​มาก​ไป​กว่า​เรา”</verse>
				<verse number="7">ฮามาน​จึง​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “คน​ที่​พระองค์​ต้องการ​จะ​ให้​เกียรติ​หรือ</verse>
				<verse number="8">ก็​ให้​พวก​ผู้รับใช้​นำ​เสื้อคลุม​ที่​พระองค์​เคย​สวมใส่ และ​เอา​ม้า​ตัวหนึ่ง​ที่​พระองค์​เคย​ขี่ และ​เอา​มงกุฎ​มา​ใส่​บน​หัว​ม้า</verse>
				<verse number="9">และ​ให้​ขุนนาง​ชั้น​ผู้ใหญ่​คน​หนึ่ง​ของ​พระองค์ นำ​สิ่งของ​เหล่านี้​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​พระองค์​ต้องการ​ให้​เกียรติ​นั้น ให้​ขุนนาง​สวม​เสื้อคลุม​ของ​กษัตริย์​ให้​กับ​คนๆนั้น และ​ให้​เขา​ขึ้น​ขี่​บน​หลัง​ม้า จากนั้น​ก็​ให้​ขุนนาง​คนนั้น​จูง​ม้า​ที่​เขาขี่​เดิน​ไป​ที่​ลาน​เมือง พร้อม​กับ​ให้​ขุนนาง​คนนั้น​ร้อง​ประกาศ​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​ทำ สำหรับ​คน​ที่​พระองค์​อยาก​จะ​ให้​เกียรติ’”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​จึง​สั่ง​ฮามาน​ว่า “รีบ​ไป​เร็วเข้า ไป​นำ​เสื้อคลุม​กับ​ม้า และ​ให้​ไป​ทำ​ตาม​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​แนะนำ​ให้​กับ​โมรเดคัย​ชาวยิว​ที่​ทำหน้าที่​รับใช้​อยู่​ใน​วัง ไป​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​เจ้า​บอก อย่า​ให้​ขาด​ตก​บกพร่อง​เลย”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ฮามาน​จึง​นำ​เสื้อคลุม​และ​ม้า แล้ว​เขา​ก็​เอา​เสื้อคลุม​ไป​สวม​ให้​กับ​โมรเดคัย และ​จูง​ม้า​ที่​โมรเดคัย​ขี่​เดิน​แห่​ไป​ที่​ลาน​เมือง และ​เขา​ก็​ป่าว​ประกาศ​ไป​ด้วย​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​กษัตริย์​ทำ​ให้​กับ​คน​ที่​พระองค์​อยาก​จะ​ให้​เกียรติ”</verse>
				<verse number="12">จากนั้น​โมรเดคัย​ก็​กลับ​ไป​ทำหน้าที่​ใน​วัง แต่​ฮามาน​รีบ​กลับบ้าน​ด้วย​ความ​ทุกข์ใจ พร้อม​กับ​คลุมหัว​ด้วย​ความ​อับอาย</verse>
				<verse number="13">ฮามาน​เล่า​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด​ให้​เศเรช ภรรยา​ของเขา​และ​พวก​เพื่อนๆ​ฟัง​ถึง​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เขา เพื่อนๆ​ที่​ชาญฉลาด​และ​เศเรช​ภรรยา​ของเขา พูด​ว่า “ท่าน​เริ่ม​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​โมรเดคัย เนื่องจาก​เขา​เป็น​ชาวยิว ท่าน​จะ​ไม่มีวัน​เอา​ชนะ​เขา​ได้ แต่​ท่าน​จะ​ต้อง​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​เขา​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="14">ใน​ระหว่าง​ที่​พวกเขา​ยัง​พูดคุย​อยู่​กับ​ฮามาน​นั้น พวก​ขันที​ของ​กษัตริย์​ก็​มาถึง และ​รีบ​พา​ตัว​ฮามาน​ไป​ยัง​งานเลี้ยง​ที่​เอสเธอร์​ได้​จัด​เตรียม​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ดังนั้น​กษัตริย์​และ​ฮามาน​จึง​ไป​กินเลี้ยง​กับ​ราชินี​เอสเธอร์</verse>
				<verse number="2">และ​ใน​วันที่​สอง​ของ​งานเลี้ยง ขณะที่​พวกเขา​กำลัง​ดื่ม​เหล้าองุ่น​กัน​อยู่​นั้น กษัตริย์​ก็​ถาม​เอสเธอร์​อีกครั้ง​ว่า “ราชินี​เอสเธอร์ เธอ​อยาก​จะ​ขอ​อะไร ขอ​มา​ได้​เลย แม้​เป็น​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​อาณาจักร​เรา เรา​ก็​จะ​ยก​ให้”</verse>
				<verse number="3">ราชินี​เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ถ้า​หม่อมฉัน​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​พระองค์ และ​ถ้า​พระองค์​เห็นด้วย หม่อม​ฉัน​ขอให้​พระองค์​ไว้ชีวิต​ของ​หม่อมฉัน และ​ชีวิต​ของ​คน​ของ​หม่อมฉัน​ด้วยเถิด นี่แหละ​คือ​สิ่ง​ที่​หม่อมฉัน​ขอ</verse>
				<verse number="4">เนื่องจาก​หม่อมฉัน​และ​คน​ของ​หม่อมฉัน​ได้​ถูก​ขาย​เพื่อ​เอา​ไป​ทำลาย ไป​ฆ่า และ​ไป​ทำ​ให้​พินาศ​สิ้น ถ้า​พวกเรา​ถูก​ขาย​ให้​ไป​เป็น​ทาสชาย​ทาสหญิง หม่อมฉัน​ก็​คงจะ​นิ่ง​เสีย เพราะ​ความ​ทุกข์ยาก​นั้น​มัน​เล็กน้อย​เกินกว่า​ที่​จะ​รบกวน​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ถาม​ราชินี​เอสเธอร์​ว่า “มัน​เป็น​ใครกัน ถึง​ได้​บังอาจ​ทำ​อย่างนั้น​กับ​คน​ของเธอ ตอนนี้​มัน​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="6">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “ชาย​ที่​เป็น​คู่อริ และ​ศัตรู​ของ​พวกเรา​นั้น คือ​ไอ้​คนชั่ว​ฮามาน​คนนี้” ฮามาน​ก็​กลัว​สุดขีด​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​ราชินี</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ก็​ลุกขึ้น​ด้วย​ความโกรธ ทิ้ง​งานเลี้ยง​ไป แล้ว​เดิน​ออกไป​ใน​สวน​ของ​วัง แต่​ฮามาน​อยู่​ข้างใน อ้อนวอน​ขอ​ชีวิต​ต่อ​ราชินี​เอสเธอร์ เพราะ​เขา​รู้​ว่า​กษัตริย์​ได้​ตัดสินใจ​แล้ว​ที่​จะ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​กษัตริย์​กลับ​มา​จาก​สวน เข้า​มา​ที่​ห้อง​งานเลี้ยง ฮามาน​กำลัง​หมอบ​อยู่​บน​ม้านั่ง​ยาว​ที่​เอสเธอร์​เอน​กาย​อยู่ กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “นี่​ขนาด​เรา​ยังอยู่​ใน​ตึกนี้ เจ้า​ยัง​กล้า​ลวนลาม​ราชินี​หรือ” ทันที​ที่​กษัตริย์​พูดจบ คน​ของ​พระองค์​ก็​เข้ามา​ปิด​หน้า​ฮามาน​ไว้</verse>
				<verse number="9">ฮารโบนา​ขันที​คนหนึ่ง​ของ​กษัตริย์​พูดว่า “ฮามาน​ได้​เตรียม​เสาไม้​สูง​ห้าสิบ​ศอก​ไว้​ที่​หน้า​บ้าน​ของเขา เพื่อ​เตรียม​ไว้​เสียบ​โมรเดคัย ผู้ที่​ได้​เปิดโปง​ถึง​แผนการ​ร้าย​และ​ได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​พระองค์​ไว้” กษัตริย์​จึง​พูด​ว่า “เอา​ฮามาน​ไป​เสียบ​ไว้​ที่​เสานั้น”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น พวกเขา​จึง​เสียบ​ฮามาน​ไว้​บน​เสาไม้​ที่​ฮามาน​ได้​เตรียม​ไว้​สำหรับ​เสียบ​โมรเดคัย หลัง​จากนั้น​กษัตริย์​จึง​หายโกรธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​ฮามาน​ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​ชาวยิว​ให้​กับ​ราชินี​เอสเธอร์ และ​เอสเธอร์​ก็​ได้​บอก​ให้​กษัตริย์​รู้​ว่า​นาง​กับ​โมรเดคัย​เป็น​ญาติ​กัน โมรเดคัย​ก็​เลย​ได้​มา​เข้าเฝ้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="2">จากนั้น กษัตริย์​จึง​ถอด​แหวน​ตรา​ประทับ​ให้​กับ​โมรเดคัย เป็น​แหวน​ที่​พระองค์​เอา​คืนมา​จาก​ฮามาน แล้ว​เอสเธอร์​ได้​มอบ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​ฮามาน​ให้​กับ​โมรเดคัย​ดูแล</verse>
				<verse number="3">เอสเธอร์​ได้​พูด​กับ​กษัตริย์​อีก​ครั้งหนึ่ง นาง​ล้มตัว​ลง​แทบเท้า​ของ​พระองค์​และ​ร้องไห้ นาง​ได้​อ้อนวอน​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​กษัตริย์​ให้​ยกเลิก​แผนการ​ชั่วร้าย​ของ​ฮามาน​ชาว​อากัก ที่​จะ​ทำลาย​ชาวยิว</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ได้​ยื่น​คทา​ทองคำ​ให้​กับ​เอสเธอร์ แล้ว​นาง​ก็​ลุกขึ้น​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="5">นาง​พูด​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ถ้า​พระองค์​เห็นด้วย และ​พอใจ​ใน​ตัว​ของ​หม่อมฉัน และ​ถ้า​พระองค์​เห็น​ว่า​ความคิด​นี้​ดี และ​ถ้า​พระองค์​ชอบใจ​ใน​ตัว​หม่อมฉัน ขอ​พระองค์​ช่วย​เขียน​คำสั่ง​ออกไป เพื่อ​กลับ​คำสั่ง​เดิม​ของ​ฮามาน ลูกชาย​ของ​ฮัมเมดาธา ชาว​อากัก เพราะ​ฮามาน​ได้​ส่ง​จดหมาย​ออกไป สั่ง​ให้​ทำลาย​ล้าง​ชาวยิว​ให้​หมดสิ้น​ไป​ใน​ทุก​มณฑล​ที่​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">หม่อมฉัน​ทน​ไม่ได้​หรอก​ที่​จะ​เห็น​คน​ของ​หม่อมฉัน​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน​อย่างนั้น หม่อมฉัน​ทน​ไม่ได้​หรอก​ที่​จะ​เห็น​ครอบครัว​ของ​หม่อมฉัน​ต้อง​พินาศ​ไป”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​อาหสุเอรัส​จึง​ตอบ​ราชินี​เอสเธอร์ และ​โมรเดคัย​ชาวยิว​ว่า “เรา​รู้​ว่า​ฮามาน​วางแผน​จะ​ฆ่า​ชาวยิว นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​ฮามาน​ให้​กับ​เอสเธอร์ และ​ให้​เสียบ​เขา​ไว้​บน​ไม้นั้น</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​ให้​เจ้า​ทั้งสอง​เขียน​จดหมาย​ขึ้น พวกเจ้า​เห็น​สมควร​จัดการ​เรื่อง​ของ​ชาวยิว​ยังไง ก็​ให้​เขียน​ไป​ตามนั้น แล้ว​เอา​แหวน​ของ​เรา​ประทับ​ลง​บน​จดหมาย​นั้น เพราะ​คำสั่ง​ที่​ถูก​เขียน​โดย​ชื่อ​กษัตริย์​และ​ประทับตรา​ด้วย​แหวน​นี้ จะ​ไม่​สามารถ​เปลี่ยน​แปลง​ได้”</verse>
				<verse number="9">พวก​เสมียน​ของ​วัง​ก็​ถูก​ตามตัว​มา​อย่าง​รวดเร็ว ใน​วันที่​ยี่สิบสาม​เดือน​สาม เป็น​เดือน​สิวัน และ​คำสั่ง​ใหม่​ก็​ถูก​เขียน​ขึ้น​ตาม​คำสั่ง​ของ​โมรเดคัย เพื่อ​ส่ง​ไป​ให้​กับ​ชาวยิว พวก​ผู้​ควบคุม​ภาค พวก​บรรดา​ผู้ว่า​ราชการ และ​เจ้าหน้าที่​มณฑล​ต่างๆ​ทั้ง​หนึ่งร้อย​ยี่สิบเจ็ด​มณฑล เริ่ม​ตั้งแต่​ประเทศ​อินเดีย​ไป​จนถึง​ประเทศ​คูช จดหมาย​นี้​เขียน​เป็น​อักษร​ของ​แต่ละ​มณฑล และ​เป็น​ภาษา​ของ​แต่ละ​ชนชาติ และ​ยัง​เขียน​เป็น​ตัวอักษร​ยิว​และ​เป็น​ภาษา​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="10">โมรเดคัย เขียน​คำสั่ง​เหล่านี้​ภายใต้​ชื่อ​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส และ​ประทับตรา​ด้วย​แหวน​ของ​พระองค์ และ​ส่ง​ไป​กับ​ผู้​ถือ​สาร​ที่​ใช้​ม้าเร็ว เป็น​ม้า​ที่​เลี้ยง​ไว้​สำหรับ​กษัตริย์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="11">คำสั่ง​นั้น​บอก​ว่า กษัตริย์​อนุญาต​ให้​ชาวยิว​ใน​ทุก​เมือง​สามารถ​รวมตัว​กัน​เพื่อ​ปกป้อง​ชีวิต​ของ​ตน​ได้ พวกเขา​ได้รับ​สิทธิ์​ที่​จะ​ทำลาย ฆ่า และ​กวาดล้าง​ให้​สิ้นซาก​ต่อ​พวก​ศัตรู​ไม่ว่า​จะ​มา​จาก​มณฑล​หรือ​ชาติ​ใดๆ​ก็ตาม และ​พวกเขา​ก็​ยัง​ได้รับ​อนุญาต​ให้​ฆ่า​ลูกหลาน และ​ผู้หญิง​ของ​ศัตรู​เหล่านั้น พวกยิว​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ยึด​หรือ​ทำลาย​ทรัพย์สิน​ของ​พวก​ศัตรู​ได้</verse>
				<verse number="12">พวกยิว​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ได้​ใน​ทั่ว​ทุก​มณฑล​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส ใน​วันที่​สิบสาม เดือน​สิบสอง ซึ่ง​คือ​เดือน​อาดาร์</verse>
				<verse number="13">พวก​สำเนา​ของ​จดหมาย​นี้​จะ​ออก​เป็น​กฎหมาย​ใน​ทุก​มณฑล และ​ประกาศ​ให้​กับ​ทุก​ชนชาติ​ได้รู้ เพื่อ​ให้​ชาวยิว​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​แก้แค้น​ศัตรู​ของ​พวกเขา​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้​ถือ​สาร จึง​ขี่ม้า​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์​ออกไป​อย่าง​รวดเร็ว​เท่าที่​จะ​ทำได้ ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ นอก​จากนั้น กฎหมาย​นี้​ยัง​ประกาศ​ใช้​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โมรเดคัย​ก็​ได้​ออกไป​จาก​การ​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ และ​แต่งตัว​ด้วย​เสื้อผ้า​ของ​ราชวงศ์ ซึ่ง​เป็น​สีม่วง​และ​สีขาว และ​ใส่​มงกุฎ​ทองคำ​อัน​ใหญ่ และ​เสื้อคลุม​สีขาว​และ​สีม่วง ซึ่ง​ทำ​จาก​ผ้าลินิน​อย่างดี ใน​ขณะที่​ชาว​เมือง​สุสา​ต่าง​ร้อง​ตะโกน​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="16">ฝ่าย​พวก​ชาวยิว​ก็​ชื่นชม​ยินดี มี​ความสุข​และ​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="17">ใน​ทุก​มณฑล ทุกเมือง ทุกแห่ง​ที่​คำสั่ง​และ​กฎหมาย​ของ​กษัตริย์​ไปถึง ก็​จะ​มี​ความยินดี มี​ความสุข มี​การ​เลี้ยง​ฉลอง และ​เป็น​วันหยุด​ของ​พวก​ชาวยิว หลายคน​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น​ได้​เปลี่ยน​เป็น​ชาวยิว เนื่องจาก​พวกเขา​เริ่ม​กลัว​ชาวยิว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​วันที่​สิบสาม​ของ​เดือน​สิบสอง ซึ่ง​เป็น​เดือน​อาดาร์ นี่​เป็น​วันที่​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​เริ่ม​มี​ผล​บังคับ​ใช้ เป็น​วันที่​พวก​ศัตรู​ของ​ชาวยิว​หวัง​จะ​เอา​ชนะ​ชาวยิว แต่​มัน​กลับ​กลาย​เป็น​ว่า ชาวยิว​ได้​ชนะ​พวก​ศัตรู​ของ​พวกเขา​แทน</verse>
				<verse number="2">บรรดา​ชาวยิว​ต่าง​มา​รวมตัว​กัน​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ตน ใน​ทุก​มณฑล​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส เพื่อ​มา​ต่อต้าน​คน​เหล่านั้น​ที่​อยาก​จะ​ทำลาย​พวกเขา ไม่มี​ใคร​สามารถ​ต่อต้าน​การ​โจมตี​ของ​ชาวยิว​ได้ เพราะ​คน​เหล่านั้น​ล้วน​เกรง​กลัว​พวกยิว</verse>
				<verse number="3">เจ้าหน้าที่​ทั้งหลาย​ตาม​มณฑล​ต่างๆ พวก​ผู้​ควบคุม​ภาค รวมทั้ง​ผู้ว่า​ราชการ และ​เจ้าหน้าที่​ใน​วัง ต่าง​ก็​สนับสนุน​ชาวยิว เพราะ​พวกเขา​เกรง​กลัว​โมรเดคัย</verse>
				<verse number="4">เนื่อง​จาก​โมรเดคัย​เป็น​คนสำคัญ​ของ​วัง ซึ่ง​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ทุก​มณฑล เพราะ​เขา​มี​อำนาจ​มากขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ชาวยิว​ก็​โจมตี​ศัตรู​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​ด้วย​ดาบ พวกยิว​ฆ่า​และ​ทำลาย​พวกนั้น ชาวยิว​ทำ​กับ​คน​ที่​เกลียดชัง​พวกเขา​ตาม​ความ​พอใจ</verse>
				<verse number="6">พวกยิว​ได้​ฆ่า​และ​ทำลาย​ผู้ชาย​ห้าร้อย​คน​ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​พวกเขา​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="7">ใน​จำนวน​นี้​มี ปารชันดาธา ดาลโฟน อัสปาธา</verse>
				<verse number="8">โปราธา อาดัลยา อารีดาธา</verse>
				<verse number="9">ปารมัชทา อารีสัย อารีดัย และ​ไวซาธา</verse>
				<verse number="10">คน​พวกนี้​เป็น​ลูกชาย​ทั้ง​สิบคน​ของ​ฮามาน ลูก​ของ​ฮัมเมดาธา ศัตรู​ของ​พวกยิว แต่​พวกยิว​ไม่ได้​ปล้น​ข้าวของ​ของ​พวก​ศัตรู​นั้น</verse>
				<verse number="11">ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น กษัตริย์​ก็​ได้รับ​รายงาน​ถึง​จำนวน​คน​ที่​ถูกฆ่า​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​พูด​กับ​ราชินี​เอสเธอร์​ว่า “พวก​ชาวยิว​ได้​ฆ่า​และ​ทำลาย​ผู้ชาย​ไป​ห้าร้อย​คน​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา​นี้ รวมทั้ง​ลูกชาย​ทั้ง​สิบคน​ของ​ฮามาน​ด้วย พวกเขา​คง​จะ​ทำ​มาก​ยิ่งกว่า​นั้น​อีก​ใน​มณฑล​อื่นๆ​ของเรา มี​อะไร​อีกไหม​ที่​เจ้า​อยาก​จะ​ให้​จัดการ บอก​เรา​มา แล้ว​เรา​จะ​จัดการ​ให้”</verse>
				<verse number="13">เอสเธอร์​ตอบ​ว่า “ถ้า​พระองค์​พอใจ ขอ​อนุญาต​ให้​พวก​ชาวยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา ทำ​อย่าง​เดียวกัน​นี้​อีก​ใน​วันพรุ่งนี้ และ​ขอให้​เสียบ​ลูก​ทั้ง​สิบคน​ของ​ฮามาน​บน​เสาไม้”</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​จึง​สั่ง​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เอสเธอร์​ขอ และ​ได้​ประกาศ​ให้​มัน​เป็น​กฎหมาย​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา และ​พวกเขา​ก็ได้​เสียบ​ลูกชาย​ทั้ง​สิบคน​ของ​ฮามาน</verse>
				<verse number="15">จากนั้น​พวกยิว​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ป้อม​สุสา​ก็​ได้​รวมตัว​กัน​อีกครั้ง​ใน​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​อาดาร์ และ​ได้​ฆ่า​คน​ใน​เมือง​ป้อม​สุสา​ไป​อีก​สามร้อย​คน แต่​ไม่ได้​ปล้น​ข้าวของ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">ส่วน​พวกยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​มณฑล​ต่างๆ​ของ​กษัตริย์ ก็​ได้​รวมตัว​กัน​เพื่อ​ปกป้อง​ตัวเอง​ให้​รอดพ้น​จาก​ศัตรู พวกเขา​ได้​ฆ่า​ศัตรู​ไป​เจ็ดหมื่น​ห้าพัน​คน แต่​ไม่ได้​ปล้น​ข้าวของ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">เหตุการณ์​เหล่านี้​เกิดขึ้น​ใน​มณฑล​ต่างๆ​ใน​วันที่​สิบสาม ของ​เดือน​อาดาร์ แล้ว​ใน​วันที่​สิบสี่ คนยิว​ก็​ได้​หยุดพัก​และ​เลี้ยง​เฉลิม​ฉลอง​กัน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="18">แต่​พวก​ชาวยิว​ที่​อยู่​ใน​เขต​วัง​ของ​เมือง​สุสา​ได้​รวมตัว​กัน​เพื่อ​ปกป้อง​ตัวเอง​ใน​วันที่​สิบสาม​และ​สิบสี่​ของ​เดือน​อาดาร์ แล้ว​หยุดพัก​ใน​วันที่​สิบห้า และ​ชาวยิว​เหล่านั้น​ก็​ได้​เลี้ยง​เฉลิม​ฉลอง​กัน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="19">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พวก​ชาวยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ชนบท​ต่างๆ​ที่​ไม่มี​กำแพง​เมือง ถือ​เอา​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​อาดาร์ เป็น​วันหยุด​เพื่อ​เลี้ยง​เฉลิม​ฉลอง​กัน และ​ต่าง​ก็​ส่ง​อาหาร​เป็น​ของขวัญ​ให้​แก่กัน​และกัน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="20">โมรเดคัย​ได้​บันทึก​เหตุการณ์​เหล่านี้​ไว้​ทั้งหมด และ​เขา​ได้​ส่ง​จดหมาย​ไป​ถึง​ชาวยิว​ทุกคน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​มณฑล​ทุกแห่ง​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล</verse>
				<verse number="21">เขา​เขียน​ไป​ให้​กับ​ชาวยิว​ทุกคน ให้​ถือ​วันที่​สิบสี่​และ​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​อาดาร์ เป็น​วันหยุด​ประจำปี</verse>
				<verse number="22">เพราะ​วัน​เหล่านั้น​เป็น​วันที่​บรรดา​ชาวยิว​ได้​กำจัด​พวก​ศัตรู​ของ​พวกเขา และ​เป็น​เดือน​ที่​ความ​ทุกข์โศก​ของ​พวกเขา​ได้​กลาย​เป็น​ความ​ชื่นชม​ยินดี การ​คร่ำครวญ​ของ​พวกเขา​กลาย​เป็น​การ​เลี้ยง​ฉลอง เขา​บอก​ให้​พวกเขา​ให้​เฉลิม​ฉลอง​เลี้ยง​กัน​ใน​วัน​เหล่านั้น และ​ส่ง​อาหาร​เป็น​ของขวัญ​ให้​แก่กัน​และกัน และ​ส่ง​อาหาร​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​คน​ยากจน​ด้วย</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​ชาวยิว​จึง​ตกลง​ที่​จะ​รักษา​เทศกาล​นี้​ที่​พวกเขา​ได้​เริ่มต้น​ไว้​ตลอดไป ตาม​ที่​โมรเดคัย​ได้​เขียน​มา</verse>
				<verse number="24">ฮามาน ลูกชาย​ฮัมเมดาธา ชาว​อากัก ศัตรู​ของ​พวก​ชาวยิว ได้​วางแผน​ชั่ว​เพื่อ​ทำลาย​ชาวยิว เขา​ได้​ทำการ​เสี่ยงทาย ที่​เรียกว่า “เปอร์” เพื่อ​ทำลาย​พวก​ยิว​ให้​พินาศ​สิ้น</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​กษัตริย์​ได้​ล่วงรู้​แผนการ​นั้น พระองค์​พูด​ว่า “ขอ​ให้​คำสั่ง​ชั่วร้าย​ที่​ฮามาน​เขียน​เพื่อ​ทำลาย​ชาวยิว​นี้ เกิดขึ้น​กับ​เขา​แทน” ดังนั้น​ฮามาน​และ​ลูกชาย​จึง​ถูก​เสียบ​ที่​เสาไม้</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น ประชาชน จึง​เรียก​วัน​เหล่านั้น​ว่า “ปูริม” ซึ่ง​มา​จาก​คำว่า “เปอร์” โมรเดคัย​ได้​เขียน​จดหมาย​บอก​ให้​ชาวยิว​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​นี้​ใน​สองวัน​ที่​กำหนด​นี้​ของ​ทุกปี เพื่อ​ให้​ระลึก​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา ดังนั้น​พวกยิว​จึง​ถือ​เป็น​ประเพณี​สำหรับ​พวกเขา​และ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ตาม​ที่​โมรเดคัย​บอก</verse>
				<verse number="27"></verse>
				<verse number="28">เพื่อ​พวกเขา​จะ​ถือ​เทศกาล​นี้​ไว้ และ​รักษา​ไว้​สืบ​ต่อไป​ใน​ทุกยุค​ทุกสมัย ใน​ทุก​ครอบครัว ใน​ทุก​มณฑล และ​ใน​ทุก​เมือง คนยิว​จะ​ต้อง​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปูริม​นี้​ทุกปี​ไม่​หยุดหย่อน และ​รักษา​เทศกาล​นี้​ตลอดไป และ​ไม่​ปล่อย​ให้​มัน​หมดสิ้น​ไป​จาก​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​ของ​ชาวยิว</verse>
				<verse number="29">จากนั้น ราชินี​เอสเธอร์ ลูกสาว​อาบีฮาอิล กับ​โมรเดคัย​ชาวยิว ก็​เขียน​จดหมาย​ออกมา​อย่าง​เป็น​ทางการ เพื่อ​รับรอง​เทศกาล​ปูริม นี่​เป็น​จดหมาย​ฉบับ​ที่​สอง</verse>
				<verse number="30">ซึ่ง​ถูก​ส่ง​ไป​ยัง​ชาวยิว​ทั้งหลาย ใน​หนึ่งร้อย​ยี่สิบเจ็ด​มณฑล ใน​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​อาหสุเอรัส ใน​จดหมาย​นั้น พวกเขา​บอก​ว่า “ขอให้​พวกท่าน​อยู่​เย็น​เป็นสุข และ​มี​ความ​มั่นคง</verse>
				<verse number="31">พวกท่าน​และ​ลูกหลาน​ของ​พวกท่าน​ต้อง​ไม่​ลืม​ที่​จะ​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ปูริม​ใน​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​และ​ตาม​อย่าง​ที่​เรา​สั่ง และ​พวกท่าน​ก็​ต้อง​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​เกี่ยวกับ​การ​คร่ำครวญ​และ​อด​อาหาร​ที่​เรา​สั่ง​ด้วย”</verse>
				<verse number="32">กฎ​เกี่ยวกับ​เทศกาล​ปูริม​นี้​ได้​ถูก​เขียน​ขึ้นมา​ตาม​คำสั่ง​ของ​ราชินี​เอสเธอร์ และ​ได้​ถูก​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​บันทึก​เหตุการณ์​ต่างๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อมา กษัตริย์​อาหสุเอรัส​ได้​เรียก​เก็บ​ภาษี​จาก​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ รวม​ไป​ถึง​ชายฝั่ง​ทะเล​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เรื่องราว​ทั้งหมด​เกี่ยวกับ​อำนาจ และ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​สาเหตุ​ที่​พระองค์​ได้​เลื่อน​ยศ​ให้​โมรเดคัย​ได้​ถูก​บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​ประจำวัน​ของ​กษัตริย์​แห่ง​มีเดีย และ​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="3">เนื่องจาก​โมรเดคัย​มี​ตำแหน่ง​รอง​จาก​กษัตริย์​อาหสุเอรัส เขา​เป็น​ที่​นับถือ​ของ​พวก​ชาวยิว และ​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง​ใน​หมู่​พี่น้อง​ชาวยิว​ทั้งหลาย เขา​แสวงหา​ความ​เป็นอยู่​ที่ดี​ให้​ประชาชน​ของเขา และ​นำ​สันติสุข​มา​ให้​กับ​คนยิว​ทั้งหมด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="18">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​ชาย​คนหนึ่ง​ชื่อ​โยบ เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​อูส เขา​เป็น​คนดี​พร้อม และ​สัตย์ซื่อ เขา​ยำเกรง​พระเจ้า และ​ไม่​ยอม​ทำ​ความชั่วเลย</verse>
				<verse number="2">เขา​มี​ลูกชาย​เจ็ดคน และ​ลูกสาว​สามคน</verse>
				<verse number="3">เขา​มี​แกะ​และ​แพะ​เจ็ดพัน​ตัว อูฐ​สามพัน​ตัว วัว​ห้าร้อย​คู่ ลา​ตัวเมีย​ห้าร้อย​ตัว และ​มี​คนใช้​มากมาย เขา​ก็เลย​เป็น​คน​ที่​ร่ำรวย​ที่สุด​ใน​หมู่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="4">ลูกชาย​ของ​เขา​แต่ละคน​จะ​จัด​งาน​เลี้ยง​ที่​บ้าน​ของ​พวกเขา หมุนเวียน​กัน​ไป​ตาม​เวร​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​เชิญชวน​พี่น้องหญิง​ทั้งสามคน​ให้​มา​กิน​และ​ดื่ม​ร่วม​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวกเขา​จัด​งาน​เลี้ยง​เวียน​กัน​ไป​จน​ครบ​รอบ​แล้ว โยบ​ก็​จะ​ทำ​พิธี​ชำระ​พวกเขา​ให้​บริสุทธิ์ โยบ​จะ​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้าตรู่ และ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​สำหรับ​ลูก​แต่ละคน​ของ​เขา เพราะ​โยบ​คิด​ว่า “ลูกๆ​ของ​ข้า​อาจ​จะ​ทำ​บาป ด้วย​การ​สาปแช่ง​พระเจ้า​ใน​ใจ​ก็​เป็น​ได้” โยบ​ทำ​อย่างนี้​เสมอ​มา</verse>
				<verse number="6">อยู่​มา​วัน​หนึ่ง เมื่อ​พวก​ทูตสวรรค์​มา​ปรากฏ​ตัว​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์​และ​ผู้ฟ้องร้อง ก็​อยู่​กับ​พวก​ทูตสวรรค์ นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ถาม​ผู้ฟ้องร้อง​ว่า “เจ้า​ไป​ทำ​อะไร​มา” ผู้ฟ้องร้อง​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “ไป​เที่ยว​ตรวจตรา​ใน​แผ่นดิน​โลก และ​เดิน​สำรวจ​ไป​มา​บน​แผ่นดินนั้น”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผู้ฟ้องร้อง​ว่า “เจ้า​ได้​สังเกต​ตัวโยบ ผู้รับใช้​ของ​เรา​หรือเปล่า ไม่​มี​ใคร​เลย​ใน​โลกนี้​ที่​เหมือน​กับ​เขา เขา​เป็น​คนดี​พร้อม สัตย์ซื่อ ยำเกรง​พระเจ้า และ​ไม่​ยอม​ทำชั่ว”</verse>
				<verse number="9">ผู้ฟ้องร้อง​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “เขา​ยำเกรง​พระองค์​เพราะ​ได้​สิ่ง​ดีๆ​ตอบ​แทน​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​กั้น​รั้ว​ปกป้อง​รอบ​ตัว​เขา ครัว​เรือน​ของ​เขา ตลอด​จน​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​เป็น​เจ้า​ของ ไม่ใช่หรือ พระองค์​อวยพร​การ​งาน​ที่​เขา​ทำ ไม่ใช่หรือ จน​ทำ​ให้​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​ได้​ขยาย​เพิ่ม​ขึ้น​อย่าง​มหาศาล​ไป​ทั่วทั้ง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="11">ลอง​ยื่น​มือ​ของ​พระองค์​ออก​ไป​ทำลาย​ทุกสิ่ง​ของ​เขา​ดูสิ เขา​จะ​สาปแช่ง​พระองค์​ต่อหน้า​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผู้​ฟ้องร้อง​ว่า “เอาสิ ทุกอย่าง​ของ​เขา​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เจ้าแล้ว แต่​ห้าม​ทำร้าย​ตัวเขา” แล้ว​ผู้ฟ้องร้อง​ก็​ออก​ไป​จาก​เบื้องหน้า​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">อยู่​มา​วันหนึ่ง เมื่อ​พวกลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​โยบ​มา​ร่วม​กิน​และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ที่​บ้าน​พี่ชาย​คนโต​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">อยู่​ๆ​ก็​มี​ผู้ส่งข่าว​คน​หนึ่ง​มา​หา​โยบ​และ​บอก​ว่า “ขณะ​ที่​ฝูงวัว​กำลัง​ไถ​ดิน และ​พวก​ลา​ตัวเมีย​กำลัง​กิน​หญ้า​อยู่​ข้างๆ​ฝูงวัวนั้น</verse>
				<verse number="15">ก็​มี​พวกเสบา บุก​เข้า​มา​กวาด​ต้อน​เอา​พวกมัน​ไป และ​พวก​มัน​ใช้​ดาบ​ฆ่า​ฟัน​คน​เฝ้า​ฝูงสัตว์​ตายหมด เหลือ​แต่​ข้าพเจ้า​ที่​หนี​รอด​มา​ส่ง​ข่าว​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="16">ชาย​คนนี้​พูด​ยัง​ไม่ทันจบ ก็​มี​ชาย​อีก​คนหนึ่ง​เข้ามา พูด​ว่า “มี​ฟ้าผ่า​จาก​พระเจ้า​ลง​มา​จาก​ฟ้า เผา​ไหม้​ฝูง​แกะ​และ​แพะ รวมทั้ง​คน​เฝ้า​ฝูงสัตว์นั้น​จน​หมดเกลี้ยง เหลือ​แต่​ข้าพเจ้า​ที่​หนี​รอด​มา​ส่ง​ข่าว​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="17">ชาย​คนนี้​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​จบ ก็​มี​ชาย​อีก​คนหนึ่ง​เข้า​มา​พูด​ว่า “มี​ชาว​เคลเดีย สามกลุ่ม​บุก​เข้า​ปล้น​ฝูง​อูฐ และ​กวาด​ต้อน​เอา​พวกมันไป แล้ว​พวก​มัน​ก็​เอา​ดาบ​ฆ่าฟัน​คน​เฝ้า​ฝูง​อูฐ​ตายหมด เหลือ​แต่​ข้าพเจ้า​ที่​หนี​รอด​มา​บอก​ข่าว​กับท่าน”</verse>
				<verse number="18">ชาย​คนนี้​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​จบ ก็​มี​ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​พูด​ว่า “ใน​ขณะ​ที่​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​ท่าน​กำลัง​กิน​และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ใน​บ้าน​พี่ชาย​คนโตนั้น</verse>
				<verse number="19">ก็​เกิด​พายุ​ลูก​ใหญ่​พัด​มา​จาก​ทะเลทราย พัด​ตี​บ้าน​ทั้งสี่ด้าน แล้ว​บ้าน​ก็​พัง​ลง​มา​ทับ​ลูกๆ​ของ​ท่าน​ตายหมด เหลือ​แต่​ข้าพเจ้า​ที่​หนี​รอด​มา​ส่งข่าว​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="20">โยบ​ก็​ลุก​ขึ้น​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​เขา โกน​หัว และ​ล้ม​กราบ​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="21">เขา​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​ออก​จาก​ท้อง​แม่​มา​ตัว​เปล่า ข้าพเจ้า​ก็​จะ​กลับ​สู่​ผืน​ดิน​ตัว​เปล่า พระยาห์เวห์​ให้​มา และ​พระยาห์เวห์​ก็​เอา​กลับ​ไป ขอ​ให้​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้รับ​การ​สรรเสริญ​เถิด”</verse>
				<verse number="22">ถึง​แม้​จะ​เกิด​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​กับ​โยบ โยบ​ก็​ไม่​ได้​ทำ​บาป เขา​ไม่​ได้​กล่าวหา​พระเจ้า​ว่า​พระองค์​ทำ​ผิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">อยู่​มา​วัน​หนึ่ง เมื่อ​พวก​ทูตสวรรค์​มา​ปรากฏ​ตัว​อยู่​ต่อ​หน้า​พระยาห์เวห์ ผู้ฟ้องร้อง​ก็​มา​อยู่​กับ​พวก​ทูตสวรรค์​นั้น​ด้วย​เพื่อ​มา​รายงาน​ตัว​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผู้ฟ้องร้อง​ว่า “เจ้า​ไป​ไหน​มา” ผู้ฟ้องร้อง​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “ไป​เที่ยว​ตรวจตรา​ใน​แผ่นดิน​โลก และ​เดิน​สำรวจ​ไปมา​บน​แผ่นดินนั้น”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผู้ฟ้องร้อง​ว่า “เจ้า​สังเกต​ตัว​โยบ ผู้รับใช้​ของ​เรา​หรือเปล่า ไม่​มี​ใคร​เลย​ใน​โลกนี้​ที่​เหมือน​กับ​เขา เขา​เป็น​คนดี​พร้อม สัตย์ซื่อ ยำเกรง​พระเจ้า และ​ไม่​ยอม​ทำ​ชั่ว เขา​ก็​ยัง​ยึดมั่น​ใน​ความ​ดีพร้อม​ของ​เขา ทั้งๆ​ที่​เจ้า​พยายาม​โน้มน้าว​ให้​เรา​ต่อต้าน​เขา และ​ให้​กลืน​กิน​เขา​เสีย​โดย​ไม่​มี​เหตุ”</verse>
				<verse number="4">ผู้​ฟ้องร้อง​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า “หนัง​แทน​หนัง แน่นอน มนุษย์​จะ​สละ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​มี​เพื่อ​แลก​กับ​ชีวิต​ของ​ตน</verse>
				<verse number="5">ลอง​ยื่น​มือ​ของ​พระองค์​ออก​ไป​ทำร้าย​กระดูก​และ​เนื้อ​ของ​เขา​ดูสิ เขา​จะ​สาปแช่ง​พระองค์​ต่อหน้า​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผู้ฟ้องร้อง​ว่า “เอาสิ ทุกอย่าง​ของ​เขา​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เจ้าแล้ว แต่​ให้​ไว้ชีวิตเขา”</verse>
				<verse number="7">ผู้ฟ้องร้อง​ก็​ออก​ไป​จาก​เบื้อง​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้ฟ้องร้อง​ทำ​ให้​โยบ​เกิด​แผล​พุพอง​ตั้งแต่​หัว​จรด​เท้า</verse>
				<verse number="8">โยบ​นั่ง​อยู่​กลาง​กอง​ขี้เถ้า​และ​ใช้​เศษ​หม้อดิน​แตก​เกา​ครูด​ตาม​ตัว</verse>
				<verse number="9">เมีย​ของ​เขา​พูด​กับ​เขา​ว่า “แก​ยัง​จะ​ยึดมั่น​ใน​ความ​ดีพร้อม​ของ​แก​อยู่​อีก​หรือ สาปแช่ง​พระเจ้า แล้ว​ไป​ตายซะ”</verse>
				<verse number="10">โยบ​พูด​กับ​นาง​ว่า “เจ้า​พูด​เหมือน​กับ​หญิงโง่​ไม่​มี​ผิด เรา​จะ​รับ​แต่​สิ่ง​ดีๆ​จาก​พระเจ้า​เท่านั้น สิ่ง​เลวร้าย​จะ​ไม่​ยอม​รับ​เลยหรือ” ถึง​แม้​จะ​เกิด​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​กับ​โยบ โยบ​ก็​ไม่​ได้​ทำ​บาป​ด้วย​ริมฝีปาก​ของ​เขาเลย</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​เมื่อ​เพื่อน​สาม​คน​ของ​โยบ​คือ เอลีฟัส​ชาว​เทมาน บิลดัด​ชาว​ชูอาห์ และ​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์ ได้ยิน​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหมด​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​โยบ พวกเขา​นัดกัน​ที่​จะ​ไป​ร่วม​ทุกข์​และ​ปลอบโยน​โยบ พวกเขา​ต่าง​ออก​จาก​บ้าน​เรือน​ของ​ตน​มา</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวกเขา​เห็น​โยบ​แต่​ไกล พวกเขา​แทบ​จะ​จำ​โยบ​ไม่ได้เลย พวกเขา​ร้องไห้​เสียงดัง และ​ต่าง​ฉีก​เสื้อคลุม​ของ​ตน แล้ว​ต่าง​โยน​ฝุ่น ​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ​ให้​ตกลง​บน​หัว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เพื่อน​ทั้ง​สาม​ก็​ได้​มา​นั่ง​อยู่​กับ​โยบ​ที่​พื้นดิน เป็น​เวลา​เจ็ดวัน​เจ็ดคืน โดย​ไม่​ได้​พูด​อะไร​กับ​โยบ​สักคำ เพราะ​พวกเขา​เห็น​ว่า​ความ​เจ็บปวด​ของ​โยบนั้น​แสนสาหัสนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น โยบ​อ้า​ปาก​และ​พูด​สาปแช่ง​วัน​ที่​เขา​เกิด​มา</verse>
				<verse number="2">โยบ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“วัน​ที่​ข้า​เกิด​มานั้น น่า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​ซะ​ก่อน และ​ไม่​น่า​จะ​มี​คืนนั้น​ที่​พูด​ว่า ‘มี​การ​ตั้งท้อง​เด็กชาย​คนหนึ่ง​ขึ้น​แล้ว’</verse>
				<verse number="4">วันนั้น​น่า​จะ​มืดมิด​ไป พระเจ้า​ที่​อยู่​เบื้องบน​ไม่​น่า​จะ​คิดถึง​วันนั้น หรือ​ให้​แสงสว่าง​ส่อง​ลง​มา​ใน​วันนั้น​เลย</verse>
				<verse number="5">ความมืด​และ​เงา​แห่ง​ความตาย​น่า​จะ​อ้าง​สิทธิ์​เหนือ​วันนั้น เมฆ​หนาทึบ​น่า​จะ​ปกคลุม​วันนั้น​ไว้ ความ​มืดมิด​ของ​ดวง​อาทิตย์​น่า​จะ​ทำ​ให้​วันนั้น​ตกใจกลัว</verse>
				<verse number="6">ความ​หมองหม่น​น่าจะ​ยึด​เอา​คืนนั้น​ที่​ข้า​ก่อ​เกิด​ขึ้น​ใน​ท้อง​ไปซะ คืนนั้น​ไม่​น่า​จะ​เชื่อม​ต่อ​กับ​วัน​อื่นๆ​ของ​ปี​เลย วันนั้น​ไม่​น่า​จะ​ถูก​นับ​รวม​อยู่​ใน​เดือน​ต่างๆ​เลย</verse>
				<verse number="7">ความ​จริง​แล้ว​คืนนั้น​น่า​จะ​เป็น​หมัน​ไป ไม่​น่า​จะ​มี​เสียงร้อง​อย่าง​มี​ความสุข​ใน​คืนนั้น​เลย</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​สาปแช่ง​วัน​น่า​จะ​ร่าย​เวทมนตร์​ใส่​คืนนั้น​ด้วย คน​ที่​เก่ง​ใน​การ​ปลุก​เรียก​ตัว​เลวีอาธาน ขึ้น​มา น่าจะ​สาปแช่ง​คืนนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ดวงดาว​ใน​ยาม​รุ่งสาง​น่า​จะ​มืด​ไป คืนนั้น​ที่​รอ​แสงสว่าง​อย่าง​ตื่นเต้น​ไม่​น่า​จะ​ได้​พบ​แสงสว่าง​เลย คืนนั้น​ไม่​น่า​จะ​ได้​พบ​กับ​แสงสว่าง​แห่ง​ยาม​รุ่งสาง​เลย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​คืนนั้น​ไม่​ได้​ปิด​ครรภ์​ของ​แม่​ข้า​ไว้ เพราะ​คืนนั้น​ไม่​ได้​ซ่อน​ความ​ทุกข์ยาก​ไป​จาก​สายตา​ข้า</verse>
				<verse number="11">ทำไม​ข้า​ถึง​ไม่​ตาย​ตั้ง​แต่​เกิด ทำไม​ข้า​ถึง​ไม่​คลอด​ออก​มา​แล้ว​สิ้นใจ​ไป​เลย</verse>
				<verse number="12">ทำไม​ตัก​ของ​แม่​จึง​รองรับ​ข้า​ไว้ และ​ทำไม​ถึง​มี​เต้านม​ให้​ข้า​ดูด</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ถ้า​ข้า​ตาย​ไป​เสีย​ตั้งแต่​แรก​เกิด ตอนนี้​ข้า​คง​นอน​เหยียด​ยาว​อยู่​และ​ไม่​ถูก​รบกวน ข้า​คง​นอน​หลับ​อยู่​และ​คง​ได้​พักผ่อน</verse>
				<verse number="14">อยู่​ร่วม​กับ​พวก​กษัตริย์​และ​บรรดา​ที่​ปรึกษา​แห่ง​แผ่นดิน​ที่​เคย​สร้าง​เมือง​ปรัก​หักพัง​ขึ้น​ใหม่​สำหรับ​พวก​เขา​เอง</verse>
				<verse number="15">หรือ​อยู่​กับ​พวก​เจ้านาย​ใน​วัง ที่​เคย​มี​ทองคำ​และ​เงิน​เต็ม​บ้าน</verse>
				<verse number="16">ทำไม​ข้า​ถึง​ไม่​ถูก​ฝัง​เหมือน​กับ​เด็ก​ที่​ตาย​ใน​ท้อง หรือ​เป็น​ทารก​ที่​ไม่​เคย​เห็น​แสง​สว่าง</verse>
				<verse number="17">ที่​หลุมศพ​นั้น​คนชั่ว​จะ​หยุด​ก่อ​ปัญหา ที่นั่น​ผู้ที่​เหนื่อย​ล้า​จะ​ได้​พักผ่อน</verse>
				<verse number="18">ที่นั่น​เหล่า​เชลย​จะ​อยู่​กัน​อย่าง​สบาย เพราะ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ตะโกน​ของ​ผู้คุม</verse>
				<verse number="19">ทั้ง​ผู้น้อย​และ​ผู้ใหญ่​ก็​อยู่​ที่นั่น ส่วน​ทาส​ก็​เป็น​อิสระ​จาก​เจ้านาย</verse>
				<verse number="20">ทำไม​ถึง​ให้​แสงสว่าง​กับ​คน​ที่​ทุกข์ทรมาน ทำไม​ถึง​ให้​ชีวิต​กับ​คน​ที่​จม​อยู่​กับ​ความขมขื่น</verse>
				<verse number="21">ทำไม​ไม่​ยอม​ให้​คน​ที่​อยาก​ตาย​ได้​ตายซะ พวกเขา​ขุด​หา​ความตาย​ยิ่ง​กว่า​ขุด​หา​ทรัพย์​สมบัติ​เสียอีก</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​ดีใจ​แทบ​ตาย​เมื่อ​เขา​พบ​หลุมศพ​ของ​ตน พวกเขา​ร้องเพลง​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน</verse>
				<verse number="23">ทำไม​ถึง​ให้​ชีวิต​กับ​คน​ที่​ไม่​รู้​ว่า​จะ​อยู่​ไป​ทำไม คือ​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​ปิด​กั้น​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="24">อาหาร​ของ​ข้า​คือ​การ​ถอน​หายใจ น้ำดื่ม​ของ​ข้า​คือ​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="25">เพราะ​สิ่ง​ที่​ข้า​กลัว​มาก​ที่สุดนั้น​ก็​ได้​เกิด​ขึ้น​กับ​ข้า สิ่ง​ที่​ข้า​หวาดผวา​ก็​ได้​ตก​อยู่​บน​ข้า</verse>
				<verse number="26">ข้า​ไม่​มี​ความ​สงบสุข ไม่​มี​ความ​เงียบสงบ ข้า​ไม่​ได้​พักผ่อน ข้า​มี​แต่​ความ​ว้าวุ่นใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฟัส ชาว​เทมาน​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​หาก​มี​ใคร​สัก​คน​จะ​ลอง​พูด​กับ​ท่าน ท่าน​จะ​รำคาญ​ไหม เมื่อ​ฟัง​ท่าน​พูด ใคร​จะ​อด​พูด​ได้</verse>
				<verse number="3">ท่าน​เคย​สั่งสอน​ผู้คน​มากมาย ท่าน​เคย​เสริม​กำลัง​ให้​กับ​มือ​ที่​อ่อนล้า</verse>
				<verse number="4">คำแนะ​นำ​ของ​ท่าน ทำ​ให้​คน​ที่​ล้มลง​ลุก​ขึ้น​ยืน​ได้​อย่าง​มั่นคง ท่าน​ทำ​ให้​เข่า​ที่​อ่อนล้า​กลับ​แข็งแรง</verse>
				<verse number="5">แต่​มา​ตอนนี้​มัน​ได้​เกิด​ขึ้น​กับ​ท่าน ท่าน​ก็​หมด​ความ​อดทนไป พอ​มา​ถึง​ตา​ท่าน ท่าน​ก็​ท้อแท้</verse>
				<verse number="6">ความ​ยำเกรง​ที่​ท่าน​มี​ต่อ​พระเจ้านั้น ไม่​ได้​ช่วย​ให้​ท่าน​มี​ความ​เชื่อมั่น​เลย​หรือ ความ​ดีพร้อม​ของ​ท่านนั้น ไม่​ได้​ให้​ความ​หวัง​อะไร​กับ​ท่าน​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="7">ลอง​คิด​ดูสิ เคย​เห็น​คน​บริสุทธิ์​ถูก​ทำลาย​ไปไหม เคย​เห็น​คน​ที่​ซื่อตรง​พินาศไหม</verse>
				<verse number="8">ที่​ข้า​เคย​เห็น​มา​คน​ที่​ไถ​พรวน​ความ​ชั่วร้าย และ​คน​ที่​ปลูก​ความ​ทุกข์ยาก ก็​จะ​ได้​เก็บเกี่ยว​สิ่ง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ถูก​ทำลาย​ด้วย​ลม​หายใจ​ของ​พระเจ้า พวกเขา​พบ​จุดจบ​ด้วย​ลม​จาก​ช่อง​จมูก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เสียง​คำราม​ของ​สิงห์​และ​เสียง​ร้องลั่น​ของ​สิงโต​ดุร้าย จะ​เงียบ​หาย​ไป และ​ฟัน​ของ​สิงห์​หนุ่ม​จะ​ถูก​หัก​ไป</verse>
				<verse number="11">สิงห์​ที่​แข็งแรง​จะ​ถูก​กำจัด​ไป เพราะ​ขาด​เหยื่อ ส่วน​ลูก​สิงห์​ก็​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="12">ข้า​ได้รับ​ข่าว​ลับ ข้า​ได้ยิน​แค่​เสี้ยว​หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">มัน​มา​ทาง​ฝันร้าย​ใน​ตอน​กลางคืน เมื่อ​ผู้คน​หลับ​สนิท</verse>
				<verse number="14">ข้า​กลัว​จน​ตัว​สั่น มัน​ทำ​ให้​กระดูก​ทั้งสิ้น​ของ​ข้า​สั่นเทิ้ม</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ลมนั้น​พัด​ผ่าน​หน้า​ข้า​ไป ขน​ตาม​ตัว​ข้า​ก็​ลุก​ชัน</verse>
				<verse number="16">มี​สิ่งหนึ่ง​ยืน​อยู่​ที่​นั่น ข้า​มอง​ไม่​ออก​ว่า​มัน​คือ​อะไร รูปร่างนั้น​อยู่​ต่อหน้า​ต่อตา​ข้า แล้ว​ทุกอย่าง​ก็​เงียบ​เชียบ อยู่ๆ​ข้า​ก็​ได้ยิน​เสียง​ขึ้น​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘มนุษย์​จะ​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ต่อหน้า​พระเจ้า​ได้หรือ มนุษย์​จะ​สะอาด​หมดจด​ต่อหน้า​พระผู้สร้าง​ของ​เขา​ได้หรือ</verse>
				<verse number="18">ดูสิ ขนาด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ยัง​ไม่​ไว้ใจ​เลย ขนาด​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ พระองค์​ยัง​บอก​ว่า​ทำ​ผิด​เลย</verse>
				<verse number="19">แล้ว​จะ​นับประสา​อะไร​กับ​เรา ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ดินเหนียว​เหล่านี้ ที่​มี​ฐานราก​ตั้ง​อยู่​บน​ฝุ่น ที่​สามารถ​ถูก​บดขยี้​เหมือน​แมลง​ที่​กัด​กิน​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="20">มนุษย์นั้น​สามารถ​ถูก​ป่น​เป็น​ผุยผง​ภาย​ใน​วันเดียว พวกเขา​สามารถ​พินาศ​ตลอด​ไป​โดย​ไม่​มี​ใคร​สังเกต​เห็น</verse>
				<verse number="21">เชือก​ผูก​เต็นท์​ของ​พวกเขา​สามารถ​ถูก​ดึง​ออก แล้ว​พวกเขา​ก็​ฟุบ​ตาย​ไป​อย่าง​ไม่​ทัน​ได้​สติปัญญาเลย’</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ร้อง​เรียกสิ จะ​มี​ใคร​สัก​คน​ที่​ตอบ​ท่าน​ไหม ท่าน​จะ​หัน​ไปหา​ทูตสวรรค์​องค์​ไหน​ให้​มา​ช่วยหรือ</verse>
				<verse number="2">คนโง่​ตาย​เพราะ​ความ​โกรธ คนเขลา​ตาย​เพราะ​ความ​อิจฉา</verse>
				<verse number="3">ข้า​เคย​เห็น​คน​โง่​ลง​หลัก​ปักฐาน แต่​ข้า​พูด​ได้​เลย​ว่า​บ้าน​คนนี้​ถูก​สาปแช่ง​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ลูกๆ​ของ​เขา​อยู่​ห่างไกล​จาก​ความ​ปลอดภัย พวกเขา​ถูก​บดขยี้​ที่​ประตู​เมือง​โดย​ไม่​มี​ใคร​ช่วย​พวกเขาเลย</verse>
				<verse number="5">ส่วน​พืชผล​ของ​พวกเขา​ก็​ถูก​คนหิว​โซ​เอา​ไป​กิน แม้แต่​พืชผล​ที่​ล้อมรอบ​ด้วย​พงหนาม​ก็​มี​คน​เอา​ไป​กิน ส่วน​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวกเขา พวก​คน​กระหาย​ก็​เฝ้ารอ​ฮุบ​เอา</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ความ​ทุกข์​ลำบาก​ไม่​ได้​เกิด​มา​จาก​ผงธุลี​ดิน ความ​ทุกข์​ยากนั้น​ก็​ไม่​ได้​งอก​เงย​ขึ้น​จาก​ผืน​ดิน</verse>
				<verse number="7">แต่​มนุษย์​นั่นแหละ​ที่​คลอด​ความ​ทุกข์ยากนั้น​ออก​มา เหมือน​ลูกไฟ​ที่​ย่อม​แตก​พุ่ง​ขึ้น​บน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เป็น​ข้า ข้า​จะ​แสวงหา​พระเจ้า และ​จะ​ยื่น​คำ​ร้อง​ของ​ข้า​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ทำ​เรื่อง​ยิ่งใหญ่​เกิน​กว่า​ที่​พวกเรา​จะ​เข้าใจ​ได้ กิจการ​อัน​น่ายำเกรง​ที่​พระองค์​ทำนั้น​เกิน​กว่า​ที่​จะ​นับ​ได้</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​คือ​ผู้ที่​ให้​ฝน​ตกลง​มา​บน​แผ่นดิน​โลก พระองค์​คือ​ผู้ที่​ให้​น้ำ​ไหล​ลง​มา​สู่​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ยก​ผู้ที่​ต่ำต้อย​ให้​สูง​ขึ้น พระองค์​ทำ​ให้​คน​ทุกข์ยาก​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ขัดขวาง​แผนการ​ของ​คน​เจ้าเล่ห์ คน​พวกนั้น​จึง​ทำการ​ไม่​สำเร็จ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จับ​คนฉลาด​ด้วย​กลอุบาย​ของ​เขาเอง แผนการ​ของ​คน​เหลี่ยมจัด​พวกนี้​จึง​จบ​ลง​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="14">คน​เหล่านั้น​เผชิญ​กับ​ความมืด​แม้​ใน​ยาม​กลางวัน พวกเขา​ต้อง​เดิน​คลำ​ทาง​ไป​ใน​ยาม​เที่ยง​วัน​ราวกับ​เป็น​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเจ้า​ช่วย​คน​ยากไร้​ให้​พ้น​จาก​คม​ดาบ​ของ​คนชั่ว และ​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ผู้มีอำนาจ</verse>
				<verse number="16">คน​ยากไร้​จึง​มี​ความหวัง และ​ความ​อธรรม​ก็​ต้อง​หุบ​ปาก​ไป</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​พระเจ้า​ตักเตือน​นั้น​ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ ดังนั้น​อย่า​ดูถูก​การ​ตีสอน​จาก​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระองค์​ทำ​ให้​เกิด​บาดแผล​และ​พระองค์​ก็​พันแผล​ให้ พระองค์​ทำ​ให้​บาด​เจ็บ​และ​มือ​ของ​พระองค์​เยียวยา​ให้</verse>
				<verse number="19">จะ​ทุกข์ยาก​หกครั้ง พระองค์​ก็​จะ​ช่วยกู้​ท่าน จะ​เจ็ด​ครั้ง​ก็เถอะ เรื่อง​เลวร้าย​ก็​จะ​ไม่​แตะต้อง​ท่าน</verse>
				<verse number="20">ใน​ยาม​ขาดแคลน​อาหาร พระองค์​จะ​ไถ่​ท่าน​ให้​รอด​จาก​ความตาย ใน​ยาม​สงคราม พระองค์​จะ​ไถ่​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​คมดาบ</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​คน​ใส่ร้าย​ท่าน พระองค์​จะ​ปกป้อง​ท่าน เมื่อ​หายนะ​มา​ถึง ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​เกรง​กลัว</verse>
				<verse number="22">ท่าน​จะ​หัวเราะ​เยาะ​ใส่ความ​หายนะ และ​การ​ขาด​แคลน​อาหาร ท่าน​จะ​ไม่​เกรง​กลัว​สัตว์ป่า​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ท่าน​จะ​ทำ​สัญญา​สงบสุข​กับ​หิน​ผา​แห่ง​ผืน​ดิน และ​สัตว์​ป่า​ก็​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​อย่าง​สงบสุข</verse>
				<verse number="24">ท่าน​จะ​รู้​ได้​ว่า​เต็นท์​ของ​ท่านนั้น​ปลอดภัย ท่าน​จะ​ไป​ตรวจ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​ท่าน แล้ว​จะ​ไม่​มี​อะไร​หาย​ไป​สักอย่าง</verse>
				<verse number="25">ท่าน​จะ​รู้​ว่า​ท่าน​จะ​มี​ลูกหลาน​มากมาย เชื้อสาย​ของ​ท่าน​จะ​มาก​มาย​เหมือน​หญ้า​บน​ผืน​ดิน</verse>
				<verse number="26">ท่าน​จะ​มา​ถึง​หลุมศพ​เมื่อ​แก่​หง่อม เหมือน​กับ​ฟ่อน​ข้าว​มา​ถึง​ลาน​นวด​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="27">ดูสิ พวก​เรา​ได้​ไตร่ตรอง​เรื่องนี้​แล้ว และ​มัน​ก็​เป็น​จริง​อย่างนั้น ฟัง​และ​เข้าใจ​ไว้ เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ท่านเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้า​อยาก​จะ​เอา​ความ​ทุกข์ใจ​ของ​ข้า ไป​ชั่ง​เสีย​เหลือเกิน และ​เอา​ความ​ทุกข์ยาก​ทั้งหลาย​ของ​ข้านี้ ไป​กอง​รวมกัน​บน​ตาชั่ง</verse>
				<verse number="3">มัน​คง​หนัก​กว่า​ทราย​ใน​ทะเล ข้า​ถึง​พูด​โพล่ง​ออก​ไป​โดย​ไม่ทัน​ยั้ง​คิด</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวก​ลูกธนู​ของ​พระองค์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​ปัก​อยู่​ใน​ตัว​ข้า และ​วิญญาณ​ของ​ข้า​ดื่ม​พิษ​ของ​ลูกธนู​เหล่านั้น เรื่อง​น่ากลัว​ทั้งหลาย​จาก​พระเจ้า​จัด​ขบวน​ทัพ​เข้า​ต่อสู้​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="5">ลา​ป่า​จะ​ร้อง​บ่น​เมื่อ​มี​หญ้า​กิน​หรือ วัว​ผู้​จะ​ร้อง​บ่น​เมื่อ​มี​อาหาร​กิน​หรือ</verse>
				<verse number="6">คน​กิน​อาหาร​ที่​จืด​ชืด​จะ​ไม่​ใส่​เกลือ​หรือ ไข่ขาว​มี​รสชาติ​หรือ</verse>
				<verse number="7">อาหาร​พวกนั้น​ข้า​แตะ​ไม่​ลง​หรอก เพราะ​มัน​เหมือน​ของ​เน่าบูด​สำหรับ​ข้า</verse>
				<verse number="8">ข้า​หวัง​เหลือเกิน​ว่า​จะ​ได้​ใน​สิ่ง​ที่​ข้า​ขอ ข้า​หวัง​เหลือเกิน​ว่า​พระเจ้า​จะ​ให้​ใน​สิ่ง​ที่​ข้า​หวังไว้</verse>
				<verse number="9">ข้า​หวัง​เหลือเกิน​ว่า​พระเจ้า​จะ​ยอม​บดขยี้​ข้า ข้า​หวัง​เหลือ​เกิน​ว่า​พระองค์​จะ​ปล่อย​มือ​และ​ตัด​ข้า​ออก​ไป</verse>
				<verse number="10">แต่​สิ่ง​ที่​จะ​ปลอบใจ​ข้า​ได้​คือ ถึง​ข้า​จะ​ดิ้นรน​อยู่​ใน​ความ​เจ็บปวด​แสนสาหัส อย่างน้อย​ข้า​ก็​ได้​เปิดโปง​เรื่อง​ที่​พระองค์​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ได้​ตัดสิน​ใจ​ทรมาน​ข้า</verse>
				<verse number="11">ข้า​ยัง​มี​เรี่ยวแรง​อะไร​เหลือ​อยู่​อีก ที่​จะ​รอ​คอย​ต่อ​ไป ข้า​ยัง​มี​อนาคต​อะไร​เหลือ​อยู่​อีก ที่​จะ​อดทน​คอย​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="12">ข้า​แข็งแรง​เหมือน​หิน​หรือ เนื้อหนัง​ของ​ข้า​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​หรือยังไง</verse>
				<verse number="13">อันที่จริง​ข้า​หมด​แรง​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​ตัวเอง​แล้ว และ​หนทาง​ที่​จะ​สำเร็จนั้น​ถูก​ยึด​ไป​จาก​ข้า​แล้ว</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​ไม่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​เพื่อน คน​ผู้นั้น​ก็​ทอด​ทิ้ง​ความ​ยำเกรง​ต่อ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="15">เพื่อนๆ​ของ​ข้านั้น​พึ่ง​ไม่​ได้ เหมือน​ลำธาร​ที่​เดี๋ยวก็​มี​น้ำ​ล้น​เดี๋ยวก็​แห้ง​ขอด</verse>
				<verse number="16">เหมือน​ลำธาร​ที่​ดำ​คลัก​เมื่อ​น้ำแข็ง​ละลาย และ​ไหล​เชี่ยว​ตอน​หิมะ​ละลาย</verse>
				<verse number="17">แต่​พอ​หน้า​แล้ง​พวกมัน​ก็​หาย​ไป เมื่อ​ร้อน​พวกมัน​ก็​เหือด​แห้ง​ไป</verse>
				<verse number="18">ขบวน​พ่อค้า​เลี้ยว​ออก​จาก​ทาง​ของ​พวกเขา เพื่อ​ไปหา​น้ำ​ใน​ดินแดน​รกร้าง​และ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="19">ขบวน​พ่อค้า​จาก​ตำบล​เทมา​มอง​หา​น้ำ พวก​นัก​เดิน​ทาง​จาก​เมือง​เชบา​หวัง​จะ​เจอ​น้ำ</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ต่าง​ผิดหวัง​เพราะ​เชื่อมั่น​ว่า​จะ​เจอ​น้ำ แต่​พอ​ไป​ถึง​ที่นั่น​ต่าง​ก็​คอตก</verse>
				<verse number="21">ตอนนี้​พวกท่าน​เป็น​เหมือน​สายน้ำ​เหล่านั้น​สำหรับ​ข้า เมื่อ​พวกท่าน​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ข้า พวกท่าน​ก็​พา​กัน​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="22">ข้า​เคย​ขอ​ของขวัญ​จาก​ท่าน​หรือ หรือ​เคย​ขอ​ให้​ท่าน​ใช้​ความ​ร่ำรวย​ติด​สินบน​เพื่อ​ช่วยเหลือ​ข้า​หรือ</verse>
				<verse number="23">ข้า​เคย​บอก​ท่าน​หรือ​ว่า ‘ช่วย​ให้​ข้า​รอดพ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​ศัตรู’ หรือ ‘ช่วย​ไถ่​ข้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​พวก​ที่​กดขี่​ข่มเหง​ข้า’</verse>
				<verse number="24">สอน​ข้าสิ แล้ว​ข้า​จะ​เงียบ และ​ช่วย​ให้​ข้า​เข้าใจ​ด้วย​ว่า​ข้า​ทำ​ผิด​ตรง​ไหน</verse>
				<verse number="25">คำพูด​ที่​ตรงไป​ตรงมา​อาจ​ทำ​ให้​คน​สะดุ้ง​ได้ แต่​คำ​ติเตียน​ของ​พวกท่านนี้ ติเตียน​เรื่อง​อะไร​ก็ไม่รู้</verse>
				<verse number="26">ท่าน​คิด​ว่า​คำ​พูด​ของ​ท่านนั้น​น่า​เชื่อถือ​มาก​นัก​หรือ แต่​คำ​พูด​ของ​คน​สิ้นหวัง​เป็น​แค่​ลม​อย่างนั้น​หรือ</verse>
				<verse number="27">พวกท่าน​คง​กล้า​จับ​สลาก​เพื่อ​ให้​ได้​เด็ก​กำพร้า​กัน และ​ประมูล​ขาย​เพื่อน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="28">แต่​ตอนนี้​ช่วย​มองดู​ข้า​หน่อย ข้า​จะ​ไม่​พูด​โกหก​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="29">เอา​ใหม่ๆ​อย่า​ทำ​ผิด​กับ​ข้า​อย่างนี้ คิด​ใหม่ และ​ให้​รู้​ว่า​ข้า​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="30">ลิ้น​ของ​ข้า​พูด​อะไร​ผิด​ไป​หรือ หรือ​ว่า​ปาก​ของ​ข้า​ไม่​สามารถ​แยกแยะ​ได้​ว่า​อะไร​จริง​อะไร​ไม่จริง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">มนุษย์​ต่าง​ก็​ต้อง​ทำงาน​หนัก​ใน​โลกนี้​ไม่​ใช่​หรือ และ​ชีวิต​ของ​เขา​เหมือน​ชีวิต​ลูกจ้าง​รายวัน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ต่าง​รอ​คอย​เวลา​เย็น​เหมือน​กับ​ทาส เขา​รอ​คอย​ค่าจ้าง​เหมือน​กับ​ลูกจ้าง​รายวัน</verse>
				<verse number="3">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน ส่วนแบ่ง​ของ​ข้า​คือ​เดือน​แห่ง​ความ​ว่างเปล่า​ทั้งหลาย ส่วน​ที่​ข้า​ได้รับนั้น​คือ​ค่ำคืน​อัน​ทุกข์ระทม​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ข้า​นอน​ลง ข้า​พูด​ว่า ‘เมื่อ​ไหร่​จะ​ถึง​เวลา​ลุกขึ้น’ แต่​คืน​ก็​ยิ่ง​ยืดยาว​ออก​ไป​อีก ข้าพเจ้า​พลิกตัว​ไป​มา​จน​ถึง​เช้า</verse>
				<verse number="5">ร่าง​กาย​ข้า​ห่อหุ้ม​ไป​ด้วย​ตัว​หนอน​และ​ดิน ผิวหนัง​ของ​ข้า​แห้งแข็ง แล้ว​ก็​แตก​เป็น​หนอง​อีก</verse>
				<verse number="6">วัน​เวลา​ของ​ข้า​ผ่าน​ไป​รวดเร็ว​ยิ่งกว่า​กระสวย​ทอผ้า และ​ถึง​จุด​จบ​อย่าง​สิ้นหวัง</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า อย่า​ลืม​ว่า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​แค่​ลม​หายใจ ดวงตา​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​มี​โอกาส​เห็น​สิ่ง​ดีงาม​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="8">ดวงตา​ของ​พระองค์​ที่​มอง​เห็น​ข้าพเจ้า​ตอนนี้ ก็​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ข้าพเจ้า​อีก​ต่อ​ไป พระองค์​จะ​มอง​หา​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ร่วง​ลง​สู่​หลุมศพ​จะ​ไม่​ได้​ลุก​ขึ้น​มา​อีก เขา​เป็น​เหมือน​กับ​เมฆ​ที่​กระจัด​กระจาย และ​สูญหาย​ไป</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ไม่​ได้​กลับ​ไป​ยัง​บ้าน​เรือน​ของ​เขา​อีก และ​บ้าน​เรือน​ของ​เขา​ก็​ไม่​รู้จัก​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ยั้ง​ปาก​ข้าพเจ้า​ไว้ ข้าพเจ้า​จะ​พูดถึง​ความทุกข์​ทรมาน​ใน​วิญญาณข้า ข้าพเจ้า​จะ​บ่น​เรื่อง​ความ​ขมขื่น​ใน​ใจข้า</verse>
				<verse number="12">	ข้าพเจ้า​เป็น​ทะเล​หรือ​เป็น​มังกร​ทะเล อย่าง​นั้น​หรือ พระองค์​ถึง​ต้อง​ตั้ง​ยาม​เฝ้า​ดู​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​ว่า ‘เตียง​นอน​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​สุขสบาย ที่นอน​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ช่วย​ทำ​ให้​เรื่อง​ที่​ข้าพเจ้า​พร่ำบ่นนั้น​เบาบาง​ลง’</verse>
				<verse number="14">แต่​แล้ว​พระองค์​ก็​ใช้​ความฝัน​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​หวาดกลัว และ​ใช้​นิมิต​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​อยาก​จะ​ถูก​รัด​คอ​และ​ตาย​ไป มาก​กว่า​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่างนี้</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​เบื่อ​ชีวิต ข้าพเจ้า​ไม่​ต้องการ​อยู่​นาน อย่า​ยุ่ง​กับ​ข้าพเจ้า​เลย เพราะ​วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้านั้น​สั้น​แค่​ลม​หายใจ​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​เป็น​อะไร​หรือ พระองค์​ถึง​ให้​ความ​สำคัญ​และ​สนใจ​มัน​มาก​ขนาดนี้</verse>
				<verse number="18">ทำไม​พระองค์​ต้อง​มา​ตรวจตรา​พวก​เขา​ทุก​เช้า และ​ทด​สอบ​พวกเขา​ทุก​เวลา</verse>
				<verse number="19">ทำไม​พระองค์​ไม่​หัน​หน้า​ไป​ทาง​อื่น​บ้าง พระองค์​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อย​ข้าพเจ้า​นาน​พอที่​ข้าพเจ้า​จะ​กลืน​น้ำลาย​ได้​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ผู้​เฝ้า​จับผิด​มนุษย์ ถ้า​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​บาป ข้าพเจ้า​ทำ​ให้​พระองค์​เดือด​ร้อน​ตรง​ไหน​หรือ ทำไม​พระองค์​ถึง​จับ​ข้าพเจ้า​เป็น​เป้า​ของ​พระองค์ ทำไม​พระองค์​ถึง​มอง​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">ทำไม​พระองค์​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​ความ​ผิดบาป​ของ​ข้าพเจ้า และ​มอง​ข้าม​ความ​ผิด​บาป​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​เสีย เพราะ​ตอนนี้​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​นอน​ลง​ใน​ดิน พระองค์​จะ​ตาม​หา​ข้าพเจ้า​แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​อยู่​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">จาก​นั้น​บิลดัด คน​ชูอาห์ ก็​ตอบ​โยบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​จะ​พูด​แบบนี้​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน คำพูด​ของ​ท่าน​จะ​เป็น​เหมือน​ลม​พายุ ไป​อีก​นาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​บิด​เบือน​ความ​ยุติธรรม​หรือ หรือ​ว่า​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​บิด​เบือน​ความ​ถูก​ต้อง​หรือ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​มอบ​ลูกๆ​ของ​ท่าน​ให้​รับ​โทษ เพราะ​พวกเขา​ทำ​บาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ท่าน​จะ​แสวงหา​พระองค์ และ​ร้องขอ​ความ​เมตตา​จาก​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​เป็น​คน​บริสุทธิ์​และ​ซื่อตรง แน่นอน พระองค์​จะ​ลุก​ขึ้น​มา​เพื่อ​ช่วย​ท่าน พระองค์​จะ​คืน​ครอบครัว​ให้​ท่าน​เป็น​รางวัล</verse>
				<verse number="7">จุด​เริ่มต้น​ของ​ท่าน​อาจ​จะ​เล็กน้อย แต่​อนาคต​ของ​ท่าน​จะ​ใหญ่โต​มโหฬาร</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ลอง​ถาม​คน​รุ่น​ก่อน​ดู และ​พิจารณา​ถึง​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ได้​ค้น​พบ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พวกเรา​เพิ่ง​มา​อยู่​บน​โลก​นี้​และ​ไม่​รู้​อะไร​เลย เพราะ​วัน​เวลา​ของ​เรา​เป็น​แค่​เงา</verse>
				<verse number="10">พวก​บรรพบุรุษ​เหล่านั้น​สามารถ​สอน​ท่าน​ไม่ใช่หรือ พวกเขา​สามารถ​บอก​อะไร​บาง​อย่าง​กับ​ท่าน​ไม่ใช่หรือ พวกเขา​สามารถ​บอก​สิ่ง​ที่​เขา​เข้าใจ​ให้​กับ​ท่าน​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="11">ต้น​กก​จะ​เติบโต​ใน​ที่​ที่​ไม่​มี​ปลัก​ตม​ได้​หรือ ต้น​อ้อ​จะ​เจริญ​งอกงาม​ใน​ที่​ที่​ไม่​มี​น้ำ​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="12">ขนาด​ตอนที่​ต้นไม้​เหล่านี้​ยัง​เขียว​สด​อยู่​และ​ยัง​ไม่​มี​ใคร​มา​ตัด มัน​ก็ยัง​อาจ​จะ​เหี่ยวเฉา​เร็ว​กว่า​ต้นไม้​ประเภท​อื่น​ได้</verse>
				<verse number="13">ทาง​ทั้งหลาย​ของ​คน​ที่​หลงลืม​พระเจ้า​ก็​จะ​เป็น​อย่างนั้นแหละ เพราะ​ความหวัง​ของ​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="14">สิ่ง​ที่​เขา​มั่นใจนั้น​ขาด​กระจุย​เหมือน​เส้น​ด้าย​บาง สิ่ง​ที่​เขา​ไว้วางใจนั้น​ก็​เปราะ​บาง​ดุจ​ใย​แมงมุม</verse>
				<verse number="15">ถ้า​มี​ใคร​พิง​ใยนั้น เขา​ก็​จะ​ล้ม ถ้า​เขา​ไป​จับ​ฉวย​มัน มัน​ก็​ไม่​ช่วย​ให้​เขา​ลุก​ขึ้น​มา​ได้</verse>
				<verse number="16">คนชั่ว​อาจ​จะ​เป็น​เหมือน​พืช​ที่​อุดม​ด้วย​น้ำ ที่งอก​อยู่​ต่อ​หน้า​ดวง​อาทิตย์ และ​แตก​หน่อ​แพร่​กระจาย​ไป​ทั่ว​สวน</verse>
				<verse number="17">ราก​ของ​พวกเขา​อาจ​จะ​เลื้อย​พัน​รอบๆ​กอง​หิน และ​หยั่ง​ลง​ไป​ใน​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​พืช​นั้น​ถูก​ทำลาย​ไป​จาก​ที่​ของ​มัน ที่​นั่น​ก็​จะ​ปฏิเสธ​มัน​ว่า ‘ข้า​ไม่​เคย​เห็น​เจ้า​มา​ก่อน’</verse>
				<verse number="19">ความสุข​ของ​มัน​ก็​แค่​นั้นแหละ แล้ว​เดี๋ยว​ก็​จะ​มี​พืช​อื่น​งอก​ขึ้น​มา​แทนที่</verse>
				<verse number="20">ดูสิ พระเจ้า​ไม่​เคย​ละทิ้ง​คนดีพร้อม พระองค์​ไม่​เคย​พยุง​คนชั่ว​ไว้</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ปาก​ของ​ท่าน​เต็ม​ไป​ด้วย​เสียง​หัวเราะ และ​จะ​ทำ​ให้​ริมฝีปาก​ท่าน​ร้องเพลง​อย่าง​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="22">ส่วน​คน​ที่​เกลียดชัง​ท่าน​ก็​จะ​อับอาย​ขายหน้า และ​เต็นท์​ของ​คนชั่ว​ก็​จะ​ไม่​มี​อีก​ต่อ​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​กล่าว​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้า​รู้​แน่​ว่า ไม่​มี​มนุษย์​คน​ไหน​ที่​จะ​ชนะ​คดี​ต่อ​พระเจ้า​ได้​หรอก</verse>
				<verse number="3">ถ้า​หาก​เขา​ต้องการ​เอา​พระองค์​ขึ้น​ศาล พระองค์​จะ​ย้อน​กลับ​มา​ค้าน​เขา​เป็น​พัน​เรื่อง คนนั้น​ก็​ไม่​สามารถ​ตอบ​พระองค์​ได้​แม้แต่​เรื่อง​เดียว</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ฉลาด​ล้ำเลิศ​และ​เปี่ยม​ด้วย​พลัง​อำนาจ มี​ผู้ใด​บ้าง​ที่​ฟ้องร้อง​พระองค์​แล้ว​ชนะ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ย้าย​พวก​ภูเขา​และ​ภูเขา​ทั้งหลาย​ก็​ไม่​รู้ตัว พระองค์​คว่ำ​ภูเขา​ลง​ได้​เมื่อ​พระองค์​โกรธ​เกรี้ยว</verse>
				<verse number="6">พระองค์​เขย่า​โลก​ให้​เคลื่อน​ไป​จาก​ที่​ของ​มัน ทำ​ให้​พวก​เสา​หลัก​ทั้งหลาย​ของ​มัน​ต้อง​สั่นไหว</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สามารถ​สั่ง​ดวง​อาทิตย์​ไม่​ให้​ขึ้น​และ​มัน​ก็​เป็น​อย่างนั้น พระองค์​สามารถ​ขัง​หมู่​ดาว​ไม่​ให้​ออก​มา</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ได้​กาง​แผ่นฟ้า​ออก และ​สามารถ​เดิน​อยู่​บน​คลื่น​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​สร้าง​หมู่​ดาว​หมี หมู่​ดาว​ไถ ดาว​ลูก​ไก่ และ​หมู่​ดาว​ทิศ​ใต้</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำการ​ยิ่งใหญ่​มากมาย​เกิน​กว่า​ที่​เรา​จะ​เข้าใจ​ได้ พระองค์​กระทำ​การ​อัน​น่าทึ่ง​มากมาย​เกิน​กว่า​จะ​นับ​ได้</verse>
				<verse number="11">ถ้า​พระเจ้า​ผ่าน​หน้า​ข้า​ไป ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​อาจ​มอง​เห็น​พระองค์ ถ้า​พระองค์​เคลื่อน​ผ่าน​ข้าพเจ้า​ไป ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​อาจ​สังเกต​เห็น</verse>
				<verse number="12">ถ้า​พระองค์​หยิบ​อะไร​ไป ใคร​จะ​ไป​ห้าม​พระองค์​ได้ ใคร​จะ​กล้า​ไป​ถาม​พระองค์​ว่า ‘พระองค์​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่นั่น’</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ไม่​ยั้ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ แม้แต่​พวก​ลูกสมุน​ของ​ราหับ ยัง​ต้อง​มา​กราบ​อยู่​แทบ​เท้า​พระองค์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อย่างนั้น​ข้า​จะ​ตอบ​พระองค์​ได้​ยังไง ข้า​จะ​เลือก​คำพูด​อะไร​ไป​โต้แย้ง​กับ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก แต่​ข้า​ก็​ไม่​สามารถ​ตอบ​พระองค์​ได้ ข้า​ได้​แต่​ขอ​ความ​เมตตา​จาก​คู่​กรณี​ผู้นี้</verse>
				<verse number="16">ถึง​แม้​ข้า​จะ​เชิญ​พระ​องค์​มา​ที่​ศาล​และ​พระองค์​ก็​มา ข้า​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​ว่า​พระองค์​จะ​ฟัง​เรื่อง​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="17">พระองค์​คงจะ​บดขยี้​ข้า​ด้วย​พายุ และ​ทำ​ให้​ข้า​มี​บาดแผล​เพิ่ม​ทวี​ขึ้น ทั้งๆที่​ข้า​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด</verse>
				<verse number="18">พระองค์​คง​ไม่​ยอม​ให้​ข้า​หยุด​พัก​ให้​หาย​เหนื่อย แต่​คงจะ​ใส่ความ​ขมขื่น​ให้​ข้า​จน​อิ่ม</verse>
				<verse number="19">ถ้า​พูด​ถึง​อำนาจ แน่นอน​พระองค์​ย่อม​เป็น​ผู้​แข็งแกร่ง​กว่า ถ้า​พูด​ถึง​ความ​ยุติธรรม ใคร​จะ​ไป​บังคับ​ให้​พระองค์​มา​ขึ้น​ศาล​ได้</verse>
				<verse number="20">ข้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก แต่​ปาก​ข้า​คง​ทำ​ให้​ข้า​ดู​เหมือน​เป็น​ฝ่าย​ผิด ข้า​ไม่​มี​ที่ติ แต่​พระองค์​คง​ทำ​ให้​ข้า​ดู​เหมือน​เป็น​คน​ขี้โกง</verse>
				<verse number="21">ข้า​เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​ที่ติ แต่​ข้า​ไม่​สนใจ​แล้ว​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ชีวิต​ข้า ข้า​เบื่อ​ชีวิต​ของ​ข้า​เต็มที​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ข้า​ไม่​เห็น​มี​อะไร​แตกต่าง​กัน​เลย ข้า​ว่า ‘พระเจ้า​ทำลาย​ทั้ง​คนถูก​และ​คนผิด’</verse>
				<verse number="23">ยิ่งกว่า​นั้น​เมื่อ​ภัยพิบัติ​นำ​ความตาย​มา​ให้​อย่าง​กระทันหัน พระองค์​ยัง​หัวเราะ​เยาะ​กับ​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ที่​พวก​ผู้บริสุทธิ์​ต้อง​เจอ</verse>
				<verse number="24">ใน​ขณะ​ที่​แผ่นดิน​ถูก​ยก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​คนชั่ว และ​พระองค์​ได้​ปิด​ตา​ของ​ผู้​พิพากษา​ไม่​ให้​เห็น​ความจริง ถ้า​ไม่​ใช่​พระองค์​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้ แล้ว​ใคร​ทำล่ะ</verse>
				<verse number="25">วัน​เวลา​ของ​ข้า​ผ่าน​ไป​เร็ว​กว่า​นัก​วิ่ง​ส่งข่าว มัน​วิ่ง​หนี​ไป โดย​ไม่​ได้​เห็น​สิ่ง​ดีๆ​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="26">มัน​ผ่าน​ไป​รวดเร็ว​ราวกับ​เรือ​ที่​ทำ​จาก​ต้น​อ้อ เหมือน​นก​อินทรี​ที่​โฉบ​ลง​มา​เอา​เหยื่อ</verse>
				<verse number="27">ถึง​ข้า​จะ​พูด​ว่า ‘ข้า​จะ​ลืม​คำ​พร่ำบ่น​ของ​ข้า จะ​ถอด​หน้า​เศร้า​ทิ้ง​ไป​และ​ปั้น​สีหน้า​ให้​มี​ความสุข’</verse>
				<verse number="28">แต่​ข้า​ก็​ยัง​กลัว​ความ​เจ็บปวด​ทั้งหมด​ของ​ข้า​อยู่​ดี เพราะ​ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ไม่​ยอม​ถือ​ว่า​ข้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก</verse>
				<verse number="29">ถึง​ยังไง​ข้า​ก็​ยัง​จะ​ถูก​ตัดสิน​ว่า​ผิด แล้ว​ข้า​จะ​ดิ้นรน​สู้คดี​ไป​ให้​เหนื่อยเปล่า​ทำไม​กัน</verse>
				<verse number="30">ถึง​ข้า​จะ​ล้าง​ตัวเอง​ด้วย​หิมะ และ​ขัด​ถู​เนื้อตัว​ให้​สะอาด​ด้วย​สบู่</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​ก็​ยัง​จะ​หย่อน​ตัว​ข้า​ลง​ไป​ใน​หลุม​โคลน​อยู่​ดี จน​แม้แต่​เสื้อผ้า​ของ​ข้า​ยัง​ขยะแขยง​ตัว​ข้า</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​ไม่​ใช่​มนุษย์​อย่าง​ข้า​ที่​ข้า​จะ​ไป​โต้ตอบ​กับ​พระองค์​ได้ ที่​จะ​ไป​ขึ้น​ศาล​ด้วย​กัน​ได้</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ไม่​มี​ใคร​จะ​สามารถ​มา​เป็น​คน​กลาง​ระหว่าง​เรา​ได้ ที่​จะ​มา​สั่ง​ให้​เรา​ทั้ง​สอง​ยอมรับ​การ​ตัดสิน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">และ​มา​เอา​ไม้เรียว​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ตัว​ข้า เพื่อ​ข้า​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​กลัว​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​น่า​สะพรึงกลัว​ของ​พระองค์​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เมื่อนั้น​ข้า​จะ​พูด​และ​จะ​ไม่​กลัว​พระองค์ แล้ว​ข้า​จะ​ได้​เป็น​ตัว​ของ​ตัวเอง​ซะที</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“ข้า​เบื่อ​ชีวิต​ของ​ข้า ดังนั้น​ข้า​จะ​บ่น​อย่าง​ไม่​ยั้ง ข้า​จะ​พูด เพราะ​จิต​วิญญาณ​ข้า​ขมขื่น</verse>
				<verse number="2">ข้า​จะ​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘อย่า​เพิ่ง​ตัดสิน​ว่า​ข้าพเจ้า​ผิด ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า​พระองค์​มี​ข้อ​กล่าวหา​อะไร​ข้าพเจ้า​บ้าง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ชอบ​หรือ​ที่​จะ​กดขี่​และ​ทอดทิ้ง ผลงาน​ที่​พระองค์​ทุ่มเท​สร้าง​ขึ้น​มา ใน​ขณะ​ที่​พระองค์​อวยพร​แผนการ​ทั้งหลาย​ของ​คนชั่ว​หรือ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​มี​ตา​อย่าง​กับ​ตา​มนุษย์​หรือ พระองค์​มอง​แคบๆ​เหมือน​กับ​ที่​มนุษย์​มอง​หรือ</verse>
				<verse number="5">วัน​คืน​ของ​พระองค์​เหมือน​กับ​วัน​คืน​ของ​คน​หรือ เดือน​ปี​ของ​พระองค์​สั้น​เหมือน​กับ​เดือน​ปี​ของ​มนุษย์​หรือ</verse>
				<verse number="6">ที่​พระองค์​จะ​ต้อง​รีบ​มา​ค้นหา ความ​ชั่วช้า​และ​ความ​ผิดบาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระองค์​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​อะไร แต่​ไม่​มี​ใคร​สามารถ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด​พ้น​ไป​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พระองค์​ได้​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="8">มือ​ของ​พระองค์​ปั้น​และ​สร้าง​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา แต่​ตอนนี้​พระองค์​กลับ​หัน​มา​ทำลาย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ขอ​อย่า​ลืม​ว่า​พระองค์​ปั้น​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​เหมือน​ปั้น​ดินเหนียว แต่​ตอนนี้ พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​เป็น​ผง​คลีดิน​อีก​อย่างนั้นหรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เท​ข้าพเจ้า​ออก​มา​ราว​กับ​นม และ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​แข็งตัว​ราว​กับ​เนยแข็ง ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ห่อหุ้ม​ข้าพเจ้า​ไว้​ด้วย​หนัง​และ​เนื้อ พระองค์​สานทอ​ข้าพเจ้า​ไว้​ด้วย​กระดูก​และ​เส้นเอ็น</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ให้​ชีวิต​และ​ความรัก​กับ​ข้าพเจ้า และ​การ​เอาใจใส่​ดูแล​ของ​พระองค์​ได้​ปกป้อง​จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="13">แต่​พระองค์​มี​แผนการ​เหล่านี้​แอบ​แฝง​อยู่​ใน​ใจ ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​นี่​คือ​ความ​ตั้งใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">คือ​ถ้า​ข้าพเจ้า​ทำ​บาป พระองค์​จะ​จับตา​ดู​ข้าพเจ้า และ​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​พ้น​ผิด​จาก​ความ​ผิดบาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ข้าพเจ้า​ผิด วิบัติ​ก็​จะ​เกิด​กับ​ข้าพเจ้า ถึง​ข้าพเจ้า​ถูก ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​สามารถ​เชิด​หน้า​ขึ้น​มา​ได้ เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​เต็ม​อิ่ม​ไป​ด้วย​ความ​อับอาย​และ​ความ​ทุกข์​ยาก</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ข้าพเจ้า​ยก​ตัวเอง​ขึ้น พระองค์​ก็​จะ​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​อย่าง​สิงโต และ​แผลงฤทธิ์​อัน​อัศจรรย์​ของ​พระองค์​ใส่​ข้าพเจ้า​อีก</verse>
				<verse number="17">พระองค์​จะ​หา​พยาน​มา​เพิ่ม​เพื่อ​ปรักปรำ​ข้าพเจ้า​ใหม่ และ​เพิ่ม​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ใส่​ข้าพเจ้า พระองค์​ส่ง​กองทัพ​ชุด​ใหม่​มา​สู้​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">ทำไม​พระองค์​จึง​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​มา​จาก​ท้อง​แม่ ข้าพเจ้า​น่า​จะ​ตาย​ไป​ก่อน​ที่​จะ​มี​สายตา​ใคร​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​น่า​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​คน​ที่​ไม่​เคย​มี​ชีวิต คือ​ถูก​นำ​จาก​ท้อง​แม่​ตรง​ไป​สู่​หลุม​ฝังศพ</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​มี​เวลา​เหลือ​อยู่​ไม่กี​วัน​ไม่ใช่​หรือ อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​ข้าพเจ้า​ได้​ไหม หัน​ไป​จาก​ข้าพเจ้า​หน่อย​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​มี​ความสุข​สัก​นิด</verse>
				<verse number="21">ก่อน​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​จาก​ไป​และ​ไม่​กลับ​มา​อีก จะ​ไป​สู่​ดินแดน​แห่ง​ความมืด​และ​เงา​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="22">ไป​สู่​ดินแดน​แห่ง​ความมืดทึบ และ​เงา​แห่ง​ความตาย ดินแดน​แห่ง​ความ​ยุ่งเหยิง​ไร้ระเบียบ ที่​ความสว่าง​ของ​มัน​เป็น​เหมือน​ความมืด’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้ว​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์​ตอบ​โยบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“คำพูด​ที่​มากมาย​ขนาด​นี้​จะ​ปล่อย​ให้​ไม่​มี​คำ​ตอบ​หรือ คน​นี้​ที่​พูด​มาก​จะ​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ถูก​อย่างนั้นหรือ</verse>
				<verse number="3">ท่าน​คิด​ว่า​คำ​บ่น​พึมพำ​อัน​ไร้สาระ​ของ​ท่าน จะ​ทำ​ให้​คน​อื่น​เงียบ​งัน​ไป​อย่างนั้นหรือ เมื่อ​ท่าน​พูด​เยาะเย้ย​มาก​ขนาดนี้ จะ​ไม่​ให้​มี​ใคร​มา​ทำ​ให้​ท่าน​เสียหน้า​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="4">ท่าน​พูด​ว่า ‘คำ​สอน​ของ​ข้านั้น​ถูกต้อง’ และ​พูด​ว่า ‘ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​นั้น​สะอาด​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="5">แต่​ข้า​อยาก​ให้​พระเจ้า​พูด​เหลือเกิน คือ​เปิด​ริมฝีปาก​ของ​พระองค์​พูด​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="6">และ​ข้า​อยาก​จะ​ให้​พระองค์ เปิดเผย​ความลับ​แห่ง​สติปัญญา​ให้​กับ​ท่าน เพราะ​สติปัญญานั้น​ย่อม​มี​อีก​แง่​มุม​หนึ่ง​ที่​ท่าน​คิดไม่ถึง แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระเจ้า​ได้​ลงโทษ​ท่าน​น้อย​กว่า​ที่​ท่าน​สมควร​จะ​ได้รับ​เสียอีก</verse>
				<verse number="7">ท่าน​สามารถ​ค้น​พบ​สติปัญญา​อัน​ลึกลับ​ของ​พระเจ้า​ได้​หรือ ท่าน​สามารถ​ค้น​พบ​ขอบ​เขต​แห่ง​ความรู้​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="8">มัน​สูง​ยิ่งกว่า​ฟ้า​สวรรค์ ท่าน​จะ​ไป​ทำ​อะไร​ได้ มัน​ลึก​ยิ่งกว่า​แดน​คนตาย ท่าน​จะ​ไป​รู้​อะไร​ได้</verse>
				<verse number="9">สติปัญญา​ของ​พระเจ้านั้น วัด​ได้​ยาว​ไกล​กว่า​ผืน​โลก​และ​กว้าง​ยิ่งกว่า​ทะเล</verse>
				<verse number="10">ถ้า​พระองค์​ผ่าน​มา​และ​คุม​ขัง​ใคร​ไว้ และ​เรียก​ตัวผู้นั้น​ขึ้น​ตัดสิน​ความ ใคร​จะ​ไป​ห้าม​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​รู้​ว่า​ใคร​ทำ​ตัว​ไร้ค่า แล้ว​เมื่อ​พระองค์​เห็น​ความ​ชั่วร้าย พระองค์​จะ​มองข้าม​มัน​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="12">คน​สมอง​กลวง​จะ​มี​สติปัญญา​ได้ ก็​ต่อ​เมื่อ​ลาป่า​เกิด​ลูก​ออก​มา​เป็น​คน</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ท่าน​มอบ​จิตใจ​ของ​ท่าน​ให้​กับ​พระเจ้า และ​ยื่น​มือ​ของ​ท่าน​ไป​ยัง​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ท่าน​เอา​ความ​ชั่วร้าย​ใน​มือ​ของ​ท่าน​ทิ้ง​ไป และ​ไม่​ยอม​ให้​ความ​ผิดบาป​อาศัย​อยู่​ใน​พวก​เต็นท์​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="15">เมื่อนั้น ท่าน​จะ​เชิด​หน้า​ขึ้น​ได้​แน่​อย่าง​ไม่​มี​ที่​ติ ท่าน​จะ​มั่นคง​และ​ไม่​หวั่นกลัว​ต่อ​สิ่ง​ใด</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ท่าน​จะ​ลืม​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ท่าน เหมือน​สายน้ำ​ที่​ไหล​ผ่าน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ชีวิต​ของ​ท่าน​จะ​ส่องสว่าง​สดใส​ยิ่งกว่า​ยาม​เที่ยง​วัน แม้แต่​ความมืด​ใน​ชีวิต​ของ​ท่าน​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​แสงสว่าง​ใน​ยามเช้า</verse>
				<verse number="18">ท่าน​จะ​รู้สึก​ปลอดภัย เพราะ​มี​ความหวัง ท่าน​จะ​ได้รับ​การ​ป้องกัน​อย่าง​แน่นหนา และ​นอน​พัก​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ท่าน​นอน​ลง จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​ท่าน​กลัว ผู้คน​มากมาย​จะ​มา​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ท่าน</verse>
				<verse number="20">แต่​ดวงตา​ของ​คน​ชั่วร้าย​จะ​มืดมัวไป มัน​หา​ทาง​หนี​ไม่​เจอ ความหวัง​ของ​มัน​ก็​คือ​ความตาย​นั่นเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​กล่าว​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ไม่​ต้อง​สงสัย​เลย พวกท่าน​เป็น​คนฉลาด​ชุด​สุดท้าย เมื่อ​พวกท่าน​ตาย โลกนี้​ก็​ไม่​หลงเหลือ​ความฉลาด​ไว้​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้า​ก็​มี​ความ​เข้าใจ​เหมือนกัน ไม่​ได้​ด้อย​ไป​กว่า​ท่าน​หรอก ใคร​บ้าง​จะ​ไม่​รู้​เรื่อง​พวกนี้​ที่​ท่าน​พูด</verse>
				<verse number="4">แต่​ตอนนี้​ข้า​ได้​กลาย​เป็น​ตัวตลก​ให้​เพื่อนๆ​หัวเราะ​เยาะ แต่​ก่อน​ข้า​เคย​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​และ​พระเจ้า​ก็​ตอบ​ข้า​ด้วย ข้า​เป็น​คน​มี​คุณธรรม​และ​ไม่​มี​ที่​ติ แต่​เดี๋ยวนี้​กลาย​เป็น​ตัวตลก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​อยู่​สบายๆ​พูด​ว่า ‘คนนี้​เคราะห์​ร้าย​อยู่​แล้ว ซ้ำ​เติม​ลง​ไป​เลย’ พวกนี้​พูด​ว่า ‘คนนั้น​โซเซ​อยู่​แล้ว​ผลัก​ให้​มัน​ล้ม​ไป​เลย’</verse>
				<verse number="6">แต่​เต็นท์​ของ​โจร​อยู่​อย่าง​สงบสุข และ​คน​ที่​ยั่วเย้า​พระเจ้า​ก็​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย ทั้งๆที่​ชีวิต​ของ​พวกมัน​อยู่​ใน​กำ​มือ​พระเจ้า​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="7">แต่​พวกท่าน​พูด​ว่า ‘ไป​ปรึกษา​พวกสัตว์​ดู​สิ แล้ว​มัน​จะ​สอน​ท่าน ไป​ปรึกษา​พวกนก​ใน​อากาศ​ดูสิ แล้ว​มัน​จะ​บอก​ท่าน</verse>
				<verse number="8">หรือ ไป​ปรึกษา​กับ​แผ่นดิน​โลก​ดูสิ แล้ว​มัน​จะ​สอน​ท่าน ไป​ปรึกษา​ปลา​ใน​ท้อง​ทะเล​ดูสิ แล้ว​มัน​จะ​เล่า​ให้​ท่าน​ฟัง’</verse>
				<verse number="9">ใน​บรรดา​สิ่ง​เหล่านี้ มี​สิ่ง​ไหน​บ้าง​ที่​ไม่​รู้​ว่า ทุกอย่าง​ที่​เกิด​ขึ้น​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระยาห์เวห์​เอง</verse>
				<verse number="10">ชีวิต​ของ​สิ่งมี​ชีวิต​ทั้งปวง​และ​ลม​หายใจ​ของ​มนุษย์​ทุกคน อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">หู​ทด​สอบ​คำพูด เหมือน​ที่​ปาก​แยกแยะ​รสชาติ​อาหาร​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="12">สติปัญญา​ย่อม​อยู่​กับ​ผู้สูงวัย และ​ความ​เข้าใจ​ก็​มา​กับ​ชีวิต​ที่​ยืนยาว​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="13">ข้า​ว่า​สติปัญญา​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​เป็น​ของ​พระเจ้า คำ​ปรึกษา​และ​ความ​เข้าใจ​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พระองค์​รื้อ​อะไร​ลง จะ​ไม่​มี​ใคร​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่​ได้​อีก ถ้า​พระองค์​ขัง​ใคร​ไว้ จะ​ไม่​มี​ใคร​ปล่อย​คนนั้น​ออก​มา​ได้</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พระองค์​หยุดยั้ง​น้ำฝน​ไว้ แผ่นดิน​ก็​จะ​เหือด​แห้ง​ไป ถ้า​พระองค์​ส่ง​น้ำฝน​ลง​มา มัน​จะ​ท่วมท้น​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="16">กำลัง​และ​สติปัญญา​เป็น​ของ​พระองค์ ทั้ง​คน​ที่​ถูกหลอก​และ​คน​ที่​หลอกลวง​ล้วน​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​เปลื้องผ้า​พวก​ที่ปรึกษา​ของ​แผ่นดิน แล้ว​นำ​พวกเขา​ออกไป​แต่ตัว​ล่อนจ้อน พระองค์​ทำ​ให้​พวก​ผู้​พิพากษา​กลาย​เป็น​คนโง่</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ปลด​สายสะพาย​ของ​เหล่า​กษัตริย์​ออก แล้ว​ให้​พวก​กษัตริย์นั้น​ใส่​แค่​ผ้า​คาด​เอว</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เปลื้องผ้า​พวก​นักบวช แล้ว​นำ​พวกเขา​ออก​ไป​ตัว​ล่อนจ้อน พระองค์​โค่น​อำนาจ​ของ​ผู้ที่​ปกครอง​มา​ช้า​นาน</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ปิด​ปาก​ของ​พวก​ที่ปรึกษา​ที่​ได้รับ​ความ​ไว้วางใจ พระองค์​แย่ง​ความ​เข้าใจ​ไป​จาก​พวกผู้นำ​อาวุโส</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เท​การ​เย้ยหยัน​ลง​บน​พวก​เจ้านาย และ​ปลด​ดาบ​คาด​เอว​ของ​นักรบ​ที่​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="22">พระองค์​เปิดเผย​พวก​เรื่อง​ลึกลับ​ที่​แอบซ่อน​อยู่​ใน​ความมืด และ​นำ​ความมืด​มา​สู่​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ทำ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ยิ่งใหญ่ แต่​ต่อมา​ก็​ทำลาย​มัน​ลง พระองค์​ขยาย​อาณาเขต​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ แต่​ต่อมา​ก็​นำ​พวกเขา​ออก​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ริบ​เอา​ความรู้​ของ​พวกผู้นำ​ประชาชน​บน​แผ่นดิน​โลก แล้ว​ทำ​ให้​พวกเขา​เดิน​พลัด​หลง​เข้า​ไป​ใน​ดินแดน​อัน​รกร้าง​ที่​ไม่​มี​ถนน​หนทาง</verse>
				<verse number="25">ผู้นำ​เหล่านั้น​เดิน​คลำทาง​ใน​ความ​มืดมิด​ที่​ไร้​แสงสว่าง พระองค์​ทำ​ให้​พวกเขา​เดิน​โซเซ​อย่าง​กับ​คนเมา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">“ดูสิ ตา​ของ​ข้า​ได้​เห็น​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​แล้ว หู​ของ​ข้า​ได้ยิน​และ​เข้าใจ​มัน​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ท่าน​รู้​อะไร​ข้า​ก็​รู้ด้วย ข้า​ไม่​ได้​ด้อย​ไป​กว่า​ท่านหรอก</verse>
				<verse number="3">แต่​ข้า​อยาก​จะ​พูด​กับ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์ และ​อยาก​จะ​ต่อสู้​คดี​ของ​ข้า​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">แต่​พวกท่าน​ใช้​คำ​โกหก​ทั้งหลาย​มา​เป็น​ยา​ทา​ข้าพเจ้า พวกท่าน​ทั้งหมด​เป็น​หมอ​ที่​ห่วย​แตก</verse>
				<verse number="5">พวกท่าน​น่า​จะ​นิ่งเงียบซะ นั่น​จะ​เป็น​ทาง​เลือก​ที่​ฉลาด​ที่สุด​สำหรับท่าน</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้​ให้​ฟัง​คำ​โต้แย้ง​ของ​ข้า ให้​ฟัง​คดี​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="7">พวกท่าน​จะ​พูด​โกหก​เพื่อ​พระเจ้า​หรือ หรือ​พูด​หลอกลวง​เพื่อ​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="8">พวกท่าน​จะ​ลำเอียง​เข้าข้าง​พระองค์​หรือ พวกท่าน​จะ​สู้​คดี​เพื่อ​พระเจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ถึง​คราว​ที่​พระองค์​ตรวจ​สอบ​พวกท่าน พวกท่าน​คิด​ว่า​จะ​ออก​มา​ดี​หรือ หรือ​พวกท่าน​คิด​ว่า​จะ​หลอก​พระองค์​ได้ เหมือน​กับ​ที่​มนุษย์​คนหนึ่ง​สามารถ​หลอก​อีก​คนหนึ่ง​ได้</verse>
				<verse number="10">พระองค์​จะ​ฟ้องร้อง​พวกท่าน​แน่ ถ้า​พวกท่าน​แอบ​ลำเอียง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ความ​โอ่อ่า​ตระการตา​ของ​พระองค์​ปรากฏ ท่าน​จะ​ไม่​หวาดหวั่น​หรือ ความ​น่า​เกรง​ขาม​ของ​พระองค์​ไม่​ทำ​ให้​ท่าน​สะทก​สะท้าน​หรือ</verse>
				<verse number="12">คำคม​และ​พวกสุภาษิต​ของ​พวกท่าน​ไร้ค่า​อย่าง​ขี้เถ้า คำ​แก้ต่าง​ของ​พวกท่าน​เปราะบาง​อย่าง​หม้อดิน</verse>
				<verse number="13">เงียบซะ แล้ว​ปล่อย​ให้​ข้า​พูด อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​ข้า​ก็​ให้​มัน​เกิดเถอะ</verse>
				<verse number="14">ข้า​จะ​ยอม​กัด​เนื้อตัว​เอง ยอม​เสี่ยงชีวิต</verse>
				<verse number="15">พระองค์​อาจ​จะ​ฆ่า​ข้า แต่​ข้า​ไม่​มี​อะไร​จะ​สูญเสีย​อีก​แล้ว ข้า​จะ​ต้อง​พูด​แก้​ตัว​ของ​ข้า​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ความกล้า​ของ​ข้า​นี้​อาจ​จะ​เป็น​ความรอด​ของ​ข้า เพราะ​คนชั่ว​จะ​ไม่​กล้า​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​หรอก</verse>
				<verse number="17">ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​ข้า​ให้ดี ให้​คำ​พูด​ของ​ข้า​อยู่​ใน​หู​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">ข้า​ได้​เตรียม​คดี​ของ​ข้า​พร้อม​แล้ว ข้า​รู้​ว่า​ข้า​เป็น​ฝ่าย​ถูก</verse>
				<verse number="19">มี​ใคร​เล่า​สามารถ​พิสูจน์​ว่า​ข้า​ผิด ถ้า​มี ข้า​จะ​หุบ​ปาก​และ​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​ช่วย​ทำ​สองสิ่งนี้​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ซ่อนตัว​ไป​จาก​หน้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">คือ​ช่วย​เอา​มือ​ของ​พระองค์​ออก​จาก​ข้าพเจ้าหน่อย และ​ขอ​อย่า​ให้​ความ​น่ากลัว​ของ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​หวาดหวั่น</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เบิก​ตัว​ข้าพเจ้า​มา​เถิด แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ตอบ​ข้อ​กล่าวหา หรือ​ไม่​อย่างงั้น​ก็​ให้​ข้าพเจ้า​พูด​ก่อน แล้ว​พระองค์​ค่อย​แย้ง</verse>
				<verse number="23">ไหน มี​กี่​เรื่อง​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ผิด​ทำ​บาป ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รู้​หน่อย​ว่า​ความ​ละเมิด​และ​ความ​ผิดบาป​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​อะไร</verse>
				<verse number="24">ทำไม​พระองค์​ถึง​ซ่อน​หน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า และ​ถือ​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ศัตรู ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">อะไร​กัน พระองค์​จะ​ขู่​ข้าพเจ้า ผู้​เป็น​แค่​ใบไม้​ใบเดียว​ที่​ปลิว​ตาม​ลม​นี่นะ พระองค์​จะ​ไล่กวด​เศษ​ฟางแห้ง​อันเดียว​นี่นะ</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ได้​เขียน​คำ​ตัดสิน​ต่างๆ​ที่​ขมขื่น​ให้​กับ​ชีวิต​ข้าพเจ้า และ​พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​เพราะ​ความ​บาป​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำ​ใน​วัยหนุ่ม</verse>
				<verse number="27">พระองค์​เอา​โซ่​ตรวน​ใส่​เท้า​ข้า แล้ว​พระองค์​เฝ้า​มอง​ทุก​ฝีก้าว​ของ​ข้า และ​สะกด​รอย​ทุก​ย่างก้าว​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="28">ถึง​แม้ว่า​ข้า​จะ​เป็น​แค่​มนุษย์​ที่​ทรุดโทรม​ไป​เหมือน​ของเน่า เหมือน​เสื้อผ้า​ที่​ถูก​แมลง​กัดกิน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">มนุษย์​ที่​เกิด​มา​จาก​หญิง ชีวิต​ก็​สั้น​และ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ยุ่งยาก</verse>
				<verse number="2">เขา​ผลิ​บาน​ราวกับ​ดอกไม้ แล้ว​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป เขา​หาย​ไป​อย่าง​กับ​เงา ชีวิต​เขา​ไม่​ยั่งยืน</verse>
				<verse number="3">ทำไม​พระองค์​จะ​ต้อง​มา​เพ่งดู​ผู้​ที่​มี​ลักษณะ​อย่างนี้ และ​นำ​ข้า​มา​สู้​คดี​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ใคร​เล่า​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​สกปรก​ให้​กลับ​สะอาด​ได้​อีก ไม่​มี​หรอก</verse>
				<verse number="5">เพราะ​วัน​เวลา​ของ​คน​ได้​ถูก​กำหนด​ไว้​แล้ว และ​พระองค์​ก็​ล่วงรู้​จำนวน​เดือน​ที่​พวกเขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ พระองค์​ได้​กำหนด​ขอบเขต​ของ​เวลา ที่​พวก​เขา​ไม่​สามารถ​ข้าม​ไป​ได้</verse>
				<verse number="6">เลิก​มอง​เขา​ได้​แล้ว อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​เขา​เลย เผื่อ​บางที​เขา​อาจ​จะ​มี​ความสุข​บ้าง​สัก​เล็กน้อย​เหมือน​ลูกจ้าง​รายวัน</verse>
				<verse number="7">ขนาด​ต้นไม้​ก็​ยัง​มี​ความหวัง​เลย ถึง​จะ​ถูก​โค่น​ลง มัน​ก็​ยัง​งอก​ขึ้น​มา​ใหม่​ได้ และ​หน่อ​ของ​มัน​ก็​จะ​มี​ชีวิต​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="8">ถึง​ราก​ของ​มัน​จะ​แก่​อยู่​ใน​ดิน และ​ตอ​ก็​เริ่ม​ตาย​อยู่​บน​พื้น</verse>
				<verse number="9">แต่​พอ​มัน​ได้กลิ่น​ของ​น้ำ มัน​ก็​จะ​แตก​หน่อ​และ​แตก​กิ่งก้าน​ออก​มา​เหมือน​ต้นไม้​อ่อน</verse>
				<verse number="10">แต่​สำหรับ​มนุษย์ เมื่อ​ตาย​แล้ว เรี่ยวแรง​ก็​หมด​ไป มนุษย์​สิ้นลม และก็​ไม่​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​ระเหย​ไป​จาก​ทะเล​สาบ เหมือน​กับ​แม่น้ำ​ที่​ขาด​แหล่ง​น้ำ​ของ​มัน​ไป</verse>
				<verse number="12">มนุษย์​นอน​ลง​และ​ไม่​ลุก​ขึ้น​อีก เขา​จะ​ไม่​ตื่น ตราบ​เท่า​ฟ้า​สวรรค์​ยัง​มี​อยู่ ปลุก​ก็​ไม่​ตื่น</verse>
				<verse number="13">ข้า​อยาก​ให้​พระองค์​ซ่อน​ข้า​ไว้​ใน​แดน​คนตาย​เหลือเกิน จะ​ได้​แอบ​ข้า​ไว้​จน​กว่า​พระองค์​จะ​หาย​โกรธ แล้ว​กำหนด​เวลา​ที่​จะ​นึก​ถึง​ข้า​และ​นำ​ข้า​ออก​มา</verse>
				<verse number="14">ถ้า​มนุษย์​ตาย เขา​จะ​ฟื้นขึ้น​มา​ได้​อีก​หรือ ถ้า​เป็น​อย่างนั้น ข้า​จะ​คอย​และ​สู้ทน​ต่อ​การฝึกหนัก​เยี่ยง​ทหาร​ของข้า​ไม่ว่า​จะ​นาน​แค่ไหน​ก็ตาม จน​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​ข้า​จะ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="15">ถ้า​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น เมื่อ​พระองค์​ร้อง​เรียก​ข้า ข้าก็จะได้​ตอบ พระองค์​จะ​ตั้งตา​คอย​ผู้ที่​พระองค์​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​ได้​เฝ้า​ดูแล​ย่างก้าว​ของ​ข้า ไม่​ใช่​มา​จ้อง​จับผิด​ข้า</verse>
				<verse number="17">ความ​ละเมิด​ของ​ข้า​จะ​ถูก​ปิด​ไว้​ใน​ถุง พระองค์​จะ​กลบ​ความผิด​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="18">แต่​ว่า​นี่ ภูเขา​ก็​ถูก​พังทลาย​และ​ผุกร่อนไป หินผา​ถูก​เคลื่อน​ไป​จาก​ที่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="19">พวก​โขดหิน​ถูก​น้ำ​เซาะ​จน​กร่อน ผิวดิน​ของ​แผ่นดิน​ถูก​น้ำ​ซัด​ไป และ​ความหวัง​ของ​คน​ถูก​พระองค์​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ปราบ​เขา​อย่าง​ราบคาบ​ตลอด​ไป และ​เขา​ก็​สูญสิ้น​ไป พระองค์​ใช้​ความตาย​เปลี่ยน​โฉม​หน้า​ของ​เขา และ​ผลัก​เขา​ออก​ไป</verse>
				<verse number="21">ลูกๆ​ของ​เขา​อาจ​จะ​ได้รับ​เกียรติ แต่​เขา​ก็​ไม่​รู้​เรื่อง หรือ​ลูกๆ​ของ​เขา​อาจ​จะ​ตกต่ำ​ลง เขา​ก็​ไม่​อาจ​รับรู้​ได้</verse>
				<verse number="22">เขา​รู้สึก​ได้​เพียง​ความ​เจ็บปวด​ใน​ร่าง​ของ​เขา​เท่านั้น และ​เขา​คร่ำครวญ​เรื่อง​ของ​ตัวเอง​เท่านั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฟัส​แห่ง​เทมาน​ก็​กล่าว​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“คน​มี​ปัญญา เขา​จะ​พ่น​คำพูด​ใส่​คน​ให้​หงาย​หลัง​ตึง​ไป​อย่างนั้นหรือ คน​มี​ปัญญา เขา​จะ​อัดอั้น​ลม​ตะวันออก​ไว้​ใน​ท้อง​อย่างนั้นหรือ</verse>
				<verse number="3">เขา​จะ​สู้​คดี​ด้วย​คำพูด​ที่​ไร้ประโยชน์ และ​ไม่​เป็น​ผล​ดี​กับ​ใคร​เลย​อย่างนั้นหรือ</verse>
				<verse number="4">ท่าน​กำลัง​ทิ้ง​ความ​ยำเกรง​พระเจ้า และ​กำลัง​ลด​ความ​สำคัญ​ของ​การ​มี​สมาธิ​จดจ่อ​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ความผิด​ของ​ท่าน​ชัก​นำ​ให้​ปาก​ของ​ท่าน​พูด​อย่างนี้ และ​ท่าน​เลือก​ใช้​ลิ้น​ที่​เคลือบ​แฝง​ไป​ด้วย​เล่ห์</verse>
				<verse number="6">ปาก​ของ​ท่าน​นั่นแหละ​ที่​กล่าวโทษ​ตัว​ท่าน ไม่​ใช่​ข้า ริมฝีปาก​ของ​ท่าน​ต่างหาก​ที่​ปรักปรำ​ท่าน</verse>
				<verse number="7">ท่าน​เป็น​มนุษย์​คนแรก​ที่​เกิด​มา​หรือ​ยังไง ท่าน​เกิด​ก่อน​พวก​ภูเขา หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ได้​ร่วม​ฟัง​อยู่​กับ​สภา​ที่​ปรึกษา​ของ​พระเจ้า หรือ​ยังไง มี​แต่​ท่าน​เท่านั้น​หรือ​ที่​มี​สติปัญญา</verse>
				<verse number="9">มี​อะไร​บ้าง​ที่​ท่าน​รู้ แต่​พวกเรา​ไม่​รู้ มี​อะไร​บ้าง​ที่​ท่าน​เข้าใจ แต่​พวกเรา​ไม่​เข้า​ใจ</verse>
				<verse number="10">ใน​พวกเรา มี​คน​หนึ่ง​ที่​ผม​หงอก​และ​สูง​อายุ แก่​ยิ่งกว่า​พ่อ​ท่าน​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="11">ท่าน​เห็น​ว่า​คำพูด​ของ​พระเจ้า​ที่​ให้​กำลังใจ​ท่านนั้น เป็น​เรื่อง​ขี้ผง​สำหรับ​ท่านหรือ คือ​คำพูด​ที่​เรา​กำลัง​พูด​กับ​ท่าน​อย่าง​สุภาพนี้</verse>
				<verse number="12">ทำไม​ท่าน​ถึง​ปล่อย​ให้​ความคิด​นำ​ท่าน​ออก​นอกลู่​นอกทาง ทำไม​ตา​ของ​ท่าน​ถึง​มอง​ไม่​เห็น​ความจริง</verse>
				<verse number="13">จน​ทำ​ให้​ท่าน​เกรี้ยว​กราด​ต่อ​พระเจ้า และ​ปล่อย​คำพูด​อย่างนี้​ออก​มา​จาก​ปาก​ท่าน</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​เป็น​ใคร​กัน เขา​จะ​สะอาด​บริสุทธิ์​ได้​หรือ มนุษย์​ที่​เกิด​จาก​ผู้หญิง​นี่นะ จะ​ดี​รอบคอบ​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="15">ดูเถิด ขนาด​ทูตสวรรค์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า พระองค์​ยัง​ไม่​ไว้วางใจ​เลย ขนาด​ดวง​สว่าง​บน​ท้องฟ้า พระเจ้า​ก็​ยัง​เห็น​ว่า​ยัง​ไม่​สะอาด​บริสุทธิ์​เลย</verse>
				<verse number="16">แล้ว​จะ​นับประสา​อะไร​กับ​มนุษย์​ที่​น่าขยะแขยง​และ​เสื่อมทราม ที่​ดื่ม​ความ​ชั่วร้าย​เข้า​ไป​เหมือน​น้ำ</verse>
				<verse number="17">ฟัง​ข้า​ให้​ดี ข้า​จะ​อธิบาย​ให้​ท่าน​ฟัง​ว่า​อะไร​เป็น​อะไร ข้า​จะ​เล่า​ให้​ฟัง​ถึง​สิ่ง​ทั้งหลาย​ที่​ข้า​เห็น​มา</verse>
				<verse number="18">เป็น​เรื่อง​ที่​ผู้มีปัญญา​ได้​เล่า​ให้​ฟัง ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เขา​ไม่​ได้​ปิดบัง​ไว้</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ได้​มอบ​แผ่นดิน​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​พวกนั้น​เท่านั้น ไม่​มี​คน​ต่าง​ชาติ​ผ่าน​เข้า​ไป​ท่ามกลาง​พวกเขาเลย</verse>
				<verse number="20">คนชั่ว​เป็น​ทุกข์​กังวล​ยิ่ง​นัก​ตลอด​วัน​เวลา​ของ​เขา ส่วน​คน​ที่​กดขี่​ข่มเหงนั้น​ก็​ทุกข์​กังวล​ตลอดปี​ตลอดชาติ</verse>
				<verse number="21">ใน​หู​เขา​มี​แต่​เสียง​อัน​น่า​สะพรึงกลัว​ก้อง​อยู่ และ​เมื่อ​เขา​รุ่งเรือง​ก็​กังวล​ว่า​จะ​มี​โจร​มา​ปล้น​เขา</verse>
				<verse number="22">เขา​ไม่​เชื่อ​ว่า​เขา​จะ​หนี​รอด​จาก​ความ​มืดมิดนั้น และ​เขา​เชื่อ​ว่า​มี​ดาบ​กำลัง​คอย​ฆ่า​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="23">เขา​เชื่อ​ว่า​เขา​จะ​ถูก​โยนทิ้ง​ออก​ไป​เป็น​อาหาร​ให้​ฝูง​นกแร้ง เขา​รู้​ว่า​เขา​จะ​เจอ​กับ​ความ​หายนะ​แน่</verse>
				<verse number="24">ความ​ทุกข์ใจ​และ​กลัดกลุ้มใจ​ทำ​ให้​เขา​หวาดหวั่น มัน​ถา​โถม​เข้า​หา​เขา​ราวกับ​กษัตริย์​ที่​เตรียม​พร้อม​ประจัญบาน</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เขา​ชู​กำปั้น​ใส่​พระเจ้า และ​โจมตี​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​อย่าง​นักรบ</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เขา​ก้มหน้า​ก้มตา​วิ่ง​เข้า​ใส่​พระองค์ ด้วย​โล่​ที่​แข็งแกร่ง​หนา​ทึบ</verse>
				<verse number="27">ถึง​แม้ว่า​เขา​จะ​มี​กิน​จน​อ้วนฉุ และ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​ชีวิต</verse>
				<verse number="28">แต่​เขา​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ร้าง ใน​บ้าน​ที่​ใกล้​จะ​พัง​เป็น​กอง​ซาก​ปรักหักพัง​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น คนนั้น​จะ​ไม่​ร่ำรวย​อีก​ต่อ​ไป ทรัพย์สมบัติ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ยั่งยืน ทรัพย์สิน​ของ​เขา​จะ​ไม่​งอก​เงย​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="30">เขา​จะ​หนี​ความ​มืดมิด​ไป​ไม่​พ้น เปลวไฟ​จะ​ทำ​ให้​ต้น​อ่อน​ของ​เขา​เหี่ยวแห้ง ลม​หายใจ​จาก​ปาก​ของ​พระเจ้า​จะ​พัด​พา​ตัว​เขา​ไป</verse>
				<verse number="31">อย่า​ให้​เขา​หลงเชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​ไร้ค่า​ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​เขา​หลอก​ตัวเอง เพราะ​เขา​จะ​ได้​สิ่ง​ไร้ค่า​เป็น​ผล​ตอบแทน</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ได้รับ​กรรม​อย่าง​เต็มที่​และ​ตาย​ก่อน​เวลา​อัน​ควร แล้ว​กิ่งก้าน​ของ​เขา​จะ​ไม่​เขียว​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​เถา​องุ่น​ที่​ผล​ร่วง​ก่อน​สุก เป็น​เหมือน​ต้น​มะกอก​ที่​ช่อ​ดอก​ร่วง​หล่น​ไป</verse>
				<verse number="34">เพราะ​กลุ่ม​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​จะ​เป็น​หมัน และ​ไฟ​ก็​จะ​เผาผลาญ​เต็นท์​ของ​คน​รับ​สินบน</verse>
				<verse number="35">พวก​เขา​ตั้ง​ท้อง​ปัญหา และ​คลอด​ความ​ชั่วร้าย​ออก​มา ครรภ์​ของ​เขา​ให้​กำเนิด​ความ​หลอกลวง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​กล่าว​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้า​เคย​ได้​ฟัง​เรื่อง​อย่างนี้​มา​มาก​แล้ว พวกท่าน​ช่าง​เป็น​ผู้ปลอบ​ประโลม​ที่​สร้าง​ความ​ทุกข์ใจ​เสีย​จริงๆ</verse>
				<verse number="3">ลมปาก​ของ​ท่าน​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด​หรือยังไง มี​อะไร​กวนใจ​ท่าน​หรือ​ถึง​ต้อง​พูด​ไม่​หยุด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="4">ข้า​ก็​พูด​อย่าง​ที่​พวก​ท่าน​พูด​ได้ ถ้า​พวกท่าน​มา​อยู่​จุดนี้​แทน​ข้า ข้า​ก็​สามารถ​เรียง​ร้อย​ถ้อยคำ​มา​ต่อว่า​พวกท่าน และ​ส่ายหัว​ใส่​พวกท่าน​ได้</verse>
				<verse number="5">แต่​ข้า​กลับ​จะ​ให้​กำลังใจ​พวกท่าน​ด้วย​ปาก​ข้า​มาก​กว่า และ​ปลอบ​ประโลม​พวกท่าน​ด้วย​ริมฝีปาก​ของ​ข้า เพื่อ​ช่วย​ให้​ท่าน​คลาย​จาก​ความ​เจ็บปวด</verse>
				<verse number="6">แต่​ตอนนี้​ถึง​ข้า​จะ​พูด ความ​เจ็บปวด​ก็​ไม่​ได้​คลาย​ไป ถึง​ข้า​จะ​เงียบ ความ​เจ็บปวด​ก็​ไม่​ได้​ทิ้ง​ข้า​ไป​อยู่ดี</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​หมด​เรี่ยวแรง พระองค์​ทำลาย​ทั้ง​ครอบครัว​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ซูบ​ผอม ซึ่ง​คน​เอา​มา​เป็น​หลักฐาน​เอา​ผิด​กับ​ข้าพเจ้า ความ​ผอม​แห้ง​ของ​ข้าพเจ้า​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อว่า​ข้าพเจ้า เป็น​พยาน​ปรักปรำ​ข้าพเจ้า​ซึ่งๆ​หน้า</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ฉีก​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความ​เกรี้ยว​โกรธ และ​อาฆาต​แค้น​ข้าพเจ้า พระองค์​ขบฟัน​ใส่​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​จ้อง​ข้าพเจ้า​เขม็ง</verse>
				<verse number="10">ชาวบ้าน​อ้า​ปาก​กว้าง​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้า และ​ตบ​หน้า​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า เขา​รวมหัว​กัน​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​มอบ​ข้าพเจ้า​ไป​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​คนชั่ว พระองค์​โยน​ข้าพเจ้า​ให้​ไป​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​คนเลว</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ข้าพเจ้า​กำลัง​สุขสบาย พระองค์​หัก​ข้าพเจ้า​เป็น​ชิ้นๆ พระองค์​คว้าคอ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ทุบ​ข้าพเจ้า​จน​ละเอียด พระองค์​จับ​ตัว​ข้าพเจ้า​ยืน​ขึ้น​เป็น​เป้า</verse>
				<verse number="13">นัก​ยิงธนู​ของ​พระองค์​รายล้อม​ตัว​ข้าพเจ้า​อยู่ พระองค์​แทง​ไต​ของ​ข้าพเจ้า​จม​มิด​อย่าง​โหดเหี้ยม และ​เท​น้ำดี​ของ​ข้าพเจ้า​ลง​สู่​พื้น</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​กำแพง​ที่​พระองค์​ทะลวง​เป็น​ช่อง​ซ้ำแล้ว​ซ้ำเล่า​จาก​ทุกด้าน และ​พระองค์​วิ่ง​โถม​เข้าใส่​ข้าพเจ้า​ราวกับ​นักรบ</verse>
				<verse number="15">	ข้าพเจ้า​เย็บ​ผ้า​กระสอบ​ติด​กับ​หนัง ​ข้าพเจ้า และ​กำลัง​ข้าพเจ้า​ก็​จม​ดิน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ใบหน้า​ของ​ข้าพเจ้า​แดง​ก่ำ​เพราะ​ร่ำไห้ ขอบ​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ดำ​คล้ำ​ไปหมด​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ถึงแม้ว่า​มือ​ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​ก่อ​ความ​รุนแรง และ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">แผ่นดิน​โลกเอ๋ย อย่า​ปกปิด​เลือด​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้เลย ขอ​อย่า​ให้​เสียง​ร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​หยุด​ลงเลย แต่​ให้​มัน​ไป​จน​ทั่ว</verse>
				<verse number="19">เดี๋ยวนี้​เอง พยาน​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​ใน​สวรรค์ ผู้ที่​พูด​แทน​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​เบื้อง​บนนั้น</verse>
				<verse number="20">	เพื่อนๆ​ของ​ข้าพเจ้า​เย้ยหยัน​ข้าพเจ้า ตา​ของ​ข้าพเจ้า​เท​น้ำตา​ออก​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">แต่​พยาน​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สู้​คดี​ให้​กับ​พระเจ้า อย่าง​ที่​เพื่อน​ควร​จะ​ทำ​ให้​กับ​เพื่อน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ว่า​อีก​ไม่​กี่​ปี ข้าพเจ้า​ก็​จะ​ไป​ตาม​ทาง​ที่​ไป​แล้ว​ไป​ลับ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ใกล้​แตก​ดับ​แล้ว วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​ใกล้​จะ​มอด​แล้ว หลุมศพ​รอคอย​ข้าพเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="2">ใช่แล้ว มี​แต่​คน​เยาะเย้ย​อยู่​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​ต้อง​มอง​พวกนี้​สบประมาท​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ยอมรับ​คำ​ยืนยัน​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​ว่า​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์​ด้วยเถิด เพราะ​ไม่​มี​ผู้อื่น​มา​ยืนยัน​ให้​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ได้​ปิดกั้น​ความคิด​ของ​พวกเขา​ไม่​ให้​เข้าใจ พระองค์​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​ยกย่อง​จาก​การทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">คน​พูดกัน​ว่า ‘ผู้ที่​ปรักปรำ​เพื่อน​เพราะ​เห็นแก่​ได้ ลูกๆ​ของ​เขา​ก็​จะ​หิว​หน้ามืด’</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​ชาวบ้าน และ​เขา​ต่าง​ถ่ม​น้ำลาย​รด​หน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​พร่ามัว เนื่อง​จาก​ความ​เศร้าโศก และ​แขนขา​ของ​ข้าพเจ้า​ผอม​เหลือ​แต่​เงา</verse>
				<verse number="8">คนดี​จะ​ตก​ตะลึง​กับ​เรื่องนี้ คน​บริสุทธิ์​ก็​จะ​ปลุก​เร้า​ตน​เอง​ให้​ต่อต้าน​คน​ที่​ไม่​มี​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ก็​จะ​ยึดมั่น​ใน​ทาง​ของ​เขา และ​คน​มือ​สะอาด​ก็​จะ​ยิ่ง​แข็งแกร่ง​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">มาสิ พวก​ท่าน​ทุกคน โจมตี​ข้าพเจ้า​อีกสิ ข้าพเจ้า​ไม่​เห็น​ใคร​ใน​หมู่​พวกท่าน​ฉลาด​สักคน</verse>
				<verse number="11">วัน​เวลา​ของ​ข้าพเจ้า​ผ่าน​พ้น​ไป​แล้ว แผนการ​ของ​ข้าพเจ้า​แตก​หัก​แล้ว คือ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ข้าพเจ้า​หวังไว้นั้น</verse>
				<verse number="12">ความ​หวัง​เหล่านั้น​ทำ​ให้​กลางคืน​เป็น​กลางวัน และ​นำ​แสงสว่าง​มา​สู่​ความมืด</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ข้าพเจ้า​คาด​หวัง​ว่า​แดน​คนตาย​จะ​เป็น​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า ถ้า​ข้าพเจ้า​กาง​เตียง​นอน​ใน​ความ​มืดมิดนั้น</verse>
				<verse number="14">ถ้า​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​หลุม​ลึก​ว่า ‘เจ้า​เป็น​พ่อ​ของ​ข้า’ และ​พูด​กับ​หนอน​ว่า ‘แม่จ๋า หรือ พี่สาวจ๋า’</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ข้าพเจ้า​ทำ​อย่างนั้น ความหวัง​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่ไหนกัน และ​ใคร​จะ​เห็น​อนาคต​ที่​สดใส​สำหรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">ความหวัง​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ลง​ไป​สู่​แดน​คนตาย ไม่ใช่หรือ ทั้ง​ข้าพเจ้า​และ​ความหวัง​ของ​ข้าพเจ้า จะ​ลง​ไป​สู่​ผง​คลีดิน​ด้วยกัน ไม่ใช่หรือ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">แล้ว​บิลดัด​แห่ง​ชูอาห์​ก็​กล่าว​ตอบ</verse>
				<verse number="2">“อีก​นาน​ไหม​ท่าน​ถึง​จะ​หยุด​พูด หยุด​ใคร่​ครวญ​สัก​หน่อย​ดีไหม แล้ว​เรา​จะ​ได้​พูดกัน​รู้เรื่อง</verse>
				<verse number="3">ทำไม​ท่าน​ถึง​มอง​พวกเรา​เหมือน​วัว​ควาย ทำไม​ท่าน​ถึง​ได้​มอง​พวกเรา​โง่เง่า​เต่าตุ่น</verse>
				<verse number="4">ท่าน​นั่นแหละ​ที่​ฉีก​ตัวเอง​เป็น​ชิ้นๆ​ด้วย​อารมณ์​โมโห​ร้าย​ของ​ตน จะ​ให้​โลกนี้​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​หรือ​หิน​ผา​ถูก​เคลื่อน​ไป เพื่อ​ให้​มัน​เข้า​กับ​ความคิด​ของ​ท่าน​หรือ</verse>
				<verse number="5">ไม่ว่า​ท่าน​จะ​คิด​ยังไง​ความสว่าง​ของ​คนชั่ว​จะ​ถูก​ดับ​ไป และ​เปลวไฟ​ของ​เขา​จะ​ไม่​ส่อง​สว่าง​อีก</verse>
				<verse number="6">แสงสว่าง​ใน​เต็นท์​ของ​เขา​จะ​มืด​ลง โคมไฟ​ที่​อยู่​เหนือ​เขา​จะ​ถูก​ดับ​ลง</verse>
				<verse number="7">ก้าวย่าง​ที่​แข็งแกร่ง​ของ​เขา​จะ​สั้น​ลง ส่วน​แผนการ​ของ​เขา​จะ​กลับ​โค่น​เขาเอง​ให้​ล้มลง</verse>
				<verse number="8">ใช่แล้ว เท้า​ของ​เขา​ก้าว​สู่​ตาข่าย​ที่​เขา​ได้​เตรียมไว้ และ​ก้าว​สู่​หลุม​พราง​ที่​ปิด​ซ่อนไว้</verse>
				<verse number="9">ส้น​เท้า​ของ​เขา​ติด​กับดัก และ​บ่วงแร้ว​นั้น​รัด​เขา​ไว้​แน่น</verse>
				<verse number="10">มี​เชือก​ซ่อน​ไว้​บน​พื้น​เพื่อ​มัด​ตัว​เขา มี​กับดัก​ซ่อน​อยู่​บน​ทางเดิน​เพื่อ​ดัก​เขา</verse>
				<verse number="11">เรื่อง​น่ากลัว​จาก​ทุกด้าน​ทำ​ให้​เขา​หวาดหวั่น และ​พวกมัน​ไล่​ตาม​ส้นเท้า​ของ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="12">ความ​หิวโหย​กัด​กร่อน​กำลัง​ของ​เขา ความ​หายนะ​รอคอย​โอกาส​ที่​เขา​จะ​สะดุด​ล้ม</verse>
				<verse number="13">โรค​กัดกิน​ผิวหนัง​ของ​เขา โรค​ระบาด กัดกิน​แขน​ขา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="14">เขา​ถูก​กระชาก​ออก​มา​จาก​เต็นท์​อัน​ปลอดภัย และ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​เข้า​เฝ้า​กษัตริย์​แห่ง​ความ​น่า​สยองขวัญ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">ไฟ​ก็​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​เขา ไฟ​กำมะถัน​ถูก​หว่าน​ไป​ทั่ว​ที่​พัก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ราก​เบื้องล่าง​ของ​เขา​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป กิ่ง​ด้านบน​ของ​เขา​ก็​เหี่ยวเฉา​ลง</verse>
				<verse number="17">ความ​ทรงจำ​ถึง​เขา​ก็​สูญหาย​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก และ​ชื่อ​ของ​เขา​ก็​ไม่​เป็น​ที่​กล่าว​ถึง​ตาม​ถนน​หนทาง​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="18">เขา​ถูก​โยน​ออก​มา​จาก​ความ​สว่าง​เข้าสู่​ความมืด และ​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="19">เขา​ไม่​มี​ลูก ไม่​มี​ผู้สืบสกุล​ใน​หมู่​ประชาชน​ของ​เขา ใน​ที่​ต่างๆ​ที่​เขา​เคย​พัก ไม่มี​ลูกหลาน​ของเขา​รอด​ชีวิต​เหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="20">คน​ทาง​ตะวันตก​เมื่อ​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เขา​ต่าง​พากัน​ตกตะลึง ส่วน​คน​ทาง​ตะวันออก​ฟัง​แล้ว​สยองขวัญ</verse>
				<verse number="21">ที่อยู่​อาศัย​ทั้งหลาย​ของ​คนชั่ว​ก็​เป็น​อย่างนี้แน่ ส่วน​ที่อยู่​ของ​คน​ที่​ลืม​พระเจ้า​ก็​เป็น​อย่างนี้แหละ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​ท่าน​จะ​ทรมาน​ข้า​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน พวก​ท่าน​พยายาม​จะ​บดขยี้​ข้า​เป็น​ชิ้นๆ​ด้วย​คำพูด​อย่างนี้​ไป​อีก​นานไหม</verse>
				<verse number="3">พวกท่าน​พยายาม​ฉีกหน้า​ข้า​มา​ตั้ง​สิบครั้งแล้ว ยัง​ไม่​รู้สึก​อาย​ที่​ทำ​ผิด​ต่อ​ข้า​อย่างนี้หรือ</verse>
				<verse number="4">สมมุติ​ว่า​ข้า​ได้​ทำ​ผิดจริง ข้า​เอง​จะ​ต้อง​เป็น​ผู้รับผิด</verse>
				<verse number="5">ถ้า​พวกท่าน​พองตัว​ว่า​ดี​กว่า​ข้า และ​ถือ​เอา​ความ​ตกต่ำ​ของ​ข้า​เป็น​เครื่อง​พิสูจน์​ว่า​ข้า​ผิด</verse>
				<verse number="6">ก็​รู้​ไว้​เถิด​ว่า​เป็น​พระเจ้า​ที่​ทำ​ให้​ข้า​ดู​เหมือน​เป็น​คนผิด แล้ว​ปิด​ล้อม​โจมตี​ข้า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="7">ถึง​ข้า​จะ​ร้อง​ว่า ‘ช่วยด้วย ข้า​ถูกโบยตี’ ก็​ไม่​มี​ใคร​ฟัง​ข้า​อยู่ดี ถึง​ข้า​จะ​ร้อง​ให้​ช่วย ก็​ยัง​ไม่​มี​ความ​ยุติธรรม​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="8">พระองค์​กั้น​ทาง​ข้า​ไม่​ให้​ผ่าน และ​ทำ​ให้​เส้นทาง​ทั้งหลาย​ของ​ข้า​มืดไป</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ปลด​ศักดิ์ศรี​ของ​ข้า​ไปหมด และ​ถอด​มงกุฎ​ไป​จาก​หัวข้า</verse>
				<verse number="10">พระองค์​รื้อ​ข้า​ลง​จาก​ทุกด้าน จน​ข้า​สูญสิ้น​ไป ความหวัง​ของ​ข้า​ถูก​พระองค์​ถอนราก​ถอนโคน​เหมือน​ต้นไม้</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จุด​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ต่อ​ข้า และ​นับว่า​ข้า​เป็น​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">กองทัพ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​เรียง​หน้า​บุก​เข้า​มา​พร้อม​กัน พวกเขา​สร้าง​เนินดิน​ไว้​บุก​กำแพง​ข้า และ​ตั้ง​ค่าย​ล้อมรอบ​เต็นท์​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ทำ​ให้​พี่น้อง​ของ​ข้า​เหิน​ห่าง​จาก​ข้า ส่วน​เพื่อนๆ​ของ​ข้า​ทำ​ตัว​เป็น​คน​แปลกหน้า​กับข้า</verse>
				<verse number="14">ญาติ​พี่น้อง​และ​พวก​เพื่อนสนิท​ของ​ข้า​ได้​ทอดทิ้ง​ข้าไป แขก​ทั้งหลาย​ที่​เคย​มา​บ้าน​ข้า​หลงลืม​ข้า​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="15">สาวใช้​ของ​ข้า​มอง​ข้า​เป็น​คน​แปลกหน้า ข้า​กลาย​เป็น​คน​ต่างด้าว​ใน​สายตา​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">ข้า​เรียก​ทาส​ชาย​ของข้า แต่​เขา​ไม่ตอบ แม้​ข้า​จะ​อ้อนวอน​ให้​เขา​มา​ช่วย​ก็ตาม</verse>
				<verse number="17">กลิ่น​ปาก​ของ​ข้า​เป็น​ที่​น่า​รังเกียจ​แก่​เมียข้า และ​พี่น้อง​ท้อง​เดียว​กับ​ข้า​ก็​สะอิดสะเอียน​ข้า</verse>
				<verse number="18">แม้แต่​เด็ก​เล็กๆ​ก็​ดูหมิ่น​ข้า เมื่อ​ข้า​ยืนขึ้น​พูด พวกเขา​ก็​พูด​ต่อว่า​ข้า</verse>
				<verse number="19">พวกเพื่อน​สนิท​ทุกคน​ของ​ข้า​ต่าง​ก็​สะอิดสะเอียน​ข้า ส่วน​คน​เหล่านั้น​ที่​ข้า​รัก​ก็​หักหลัง​ข้า</verse>
				<verse number="20">กระดูก​ของ​ข้า​อ่อน​ปวกเปียกซะ​จน​ต้อง​เกาะ​หนัง​และ​เนื้อ​ไว้ ข้า​รอด​ตาย​อย่าง​หวุดหวิด​เหลือ​แต่​หนังหุ้มฟัน</verse>
				<verse number="21">เพื่อนๆ​ของ​ข้า สงสาร​ข้า​ด้วย สงสาร​ข้า​ด้วย​เถิด เพราะ​มือ​ของ​พระเจ้า​ได้​ตบตี​ข้า</verse>
				<verse number="22">ทำไม​พวกท่าน​ต้อง​ไล่ล่า​ข้า​เหมือน​กับ​ที่​พระเจ้า​ทำ​อยู่นี้ กิน​เนื้อ​ข้า​ยัง​ไม่​อิ่ม​หรือ</verse>
				<verse number="23">ข้า​อยาก​ให้​มี​คน​บันทึก​คำพูด​ของ​ข้า​เหลือเกิน ข้า​อยาก​ให้​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​หิน</verse>
				<verse number="24">ข้า​อยาก​ให้​สลัก​คำพูด​ทั้งหมด​ของ​ข้า​ไว้​บน​แผ่นหิน​ตลอด​ไป ด้วย​สิ่ว​เหล็ก​และ​เคลือบ​ตะกั่ว</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ข้า​รู้​ว่า​ผู้ที่​จะ​แก้​ต่างให้​กับ​ข้านั้น​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​จะ​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่สุด​เพื่อ​พูด​แทน​ข้า​บน​ผืนดินนี้</verse>
				<verse number="26">แม้ว่า​หนัง​ของ​ข้า​จะ​ถูก​ถลก​ออก​ไป​แล้ว​ก็ตาม แต่​ข้า​ก็​ยัง​อยาก​จะ​เห็น​พระเจ้า​ใน​ขณะ​ที่​ข้า​ยัง​อยู่​ใน​เนื้อหนังนี้</verse>
				<verse number="27">ข้า​อยาก​จะ​เห็น​พระองค์​ด้วย​ตัว​ข้าเอง ด้วย​ตา​ของ​ข้าเอง ไม่​ใช่​มี​แต่​คน​อื่น​เห็น ข้า​คอย​จน​เหนื่อยใจ​แล้ว</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พวกท่าน​พูด​ว่า ‘ไล่ล่า​มัน​ไป’ และ​กล่าว​ว่า ‘ปัญหา​ของ​มัน​ก็​อยู่​ที่​ตัว​มัน​นั่นแหละ’</verse>
				<verse number="29">ให้​ระวัง​ดาบ​ไว้​ให้ดี เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พวกท่าน สมควร​จะ​ถูก​ลงโทษ​ด้วย​ดาบ แล้ว​พวกท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​การ​พิพากษา​มี​จริง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้ว​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เรื่องนี้​รบกวนใจ​เหลือเกิน ความคิด​ของ​ข้า​บีบ​ให้​ข้า​ต้อง​โต้ตอบ​ออก​มา</verse>
				<verse number="3">ข้า​ต้อง​ทน​ฟัง​คำ​ว่ากล่าว​ตักเตือน​ที่​ดูถูก​ข้า ความ​เข้าใจ​ของ​ข้า​ดลใจ​ให้​ข้า​ต้อง​ตอบ​ท่าน​ไป</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​สมัย​โบราณ​มา ตั้งแต่​เมื่อ​ครั้ง​ที่​มนุษย์​ถูก​วาง​ไว้​บน​แผ่นดินโลก ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า</verse>
				<verse number="5">เสียง​โห่ร้อง​แห่ง​ชัยชนะ​ของ​คนชั่ว​อยู่​ไม่​นาน ความ​ยินดี​ของ​คน​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​ก็​อยู่​แค่​ประเดี๋ยวเดียว</verse>
				<verse number="6">แม้​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​เขา​สูง​เสียดฟ้า และ​หัว​ของ​เขา​ขึ้น​ไป​ถึง​หมู่เมฆ</verse>
				<verse number="7">แต่​เขา​จะ​หาย​ไป​ตลอดกาล​อย่าง​กับ​ขี้​ของ​เขา​เอง คน​ที่​เคย​เห็น​เขา​จะ​พูด​ว่า ‘พวกนั้น​อยู่​ไหน​แล้ว’</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะ​บิน​ไป​เหมือน​กับ​ความฝัน​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​พบ​เขา​อีก​แล้ว เขา​จะ​ถูก​ไล่​ไป​เหมือน​กับ​ภาพ​ฝัน​ใน​ยาม​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="9">ดวงตา​ที่​เคย​เห็น​พวกเขา จะ​ไม่​เห็น​พวกเขา​อีก ที่​ที่​พวกเขา​อยู่​จะ​ไม่​เห็น​พวกเขา​อีก</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​มือ​ของ​คนชั่ว​เหล่านั้น​จะ​ต้อง​คืน​ความร่ำรวย​ที่​โกงมา​กลับไป ลูกๆ​ของ​พวกเขา​จะ​ต้อง​หัน​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​คนยากจน</verse>
				<verse number="11">ใน​ขณะ​ที่​พวกเขา​ยัง​เป็น​หนุ่ม​และ​แข็งแรง พวกเขา​จะ​ต้อง​นอน​ตาย​ลง​ใน​ผงคลีดิน</verse>
				<verse number="12">แม้​ความ​ชั่วร้าย​จะ​หอมหวาน​ใน​ปาก​ของ​พวกเขา แม้​พวกเขา​จะ​ให้​มัน​ละลาย​อยู่​ใต้​ลิ้น</verse>
				<verse number="13">แม้​พวกเขา​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อย​มัน​ไป และ​อม​ไว้​ใน​ปาก</verse>
				<verse number="14">แต่​อาหาร​ประเภทนั้น​จะ​กลับ​บูด​เปรี้ยว​ใน​ท้อง​ของ​พวกเขา มัน​จะ​เป็น​เหมือน​พิษ​งู​ใน​ร่างกาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">ความ​มั่งคั่ง​ที่​พวกเขา​กลืน​เข้า​ไป​นั้น พวกเขา​จะ​ต้อง​อ้วก​ออก​มา พระเจ้า​จะ​โยน​มัน​ออก​มา​จาก​ท้อง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​จะ​ดูดดื่ม​พิษ​งู เขี้ยว​ของ​งู​พิษ​จะ​ฆ่า​พวกเขา​เสีย</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​จะ​ไม่​ได้​เห็น​ธาร​น้ำมัน​มะกอก และ​ธาร​น้ำเชื่อม​ผลไม้</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​จะ​ต้อง​คืน​สิ่ง​ที่​เขา​โกง​มา เขา​จะ​ไม่​สามารถ​กลืน​มัน​ลง​ไป​ได้ พวกเขา​จะ​ไม่​ได้​สนุก​สนาน​กับ​ผล​กำไร​จาก​การ​ค้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พวก​เขา​ได้​กดขี่​และ​ทอดทิ้ง​คนยากจน พวกเขา​ได้​ยึด​บ้าน​ที่​เขา​ไม่​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ไม่​ยอม​ปล่อย​ให้​สิ่ง​ที่​พวกเขา​อยาก​ได้​หลุด​ลอย​ไป เพราะ​ท้อง​ของ​เขา​ร้อง​หิว​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​กิน​อย่าง​ตะกละตะกลาม​จน​ไม่​เหลือ​อะไร​เลย ดังนั้น​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​เขา​จะ​ไม่​ยั่งยืน</verse>
				<verse number="22">ใน​ยาม​ที่​คนชั่ว​อิ่มหนำ​สำราญนั้น ความ​ทุกข์ยาก​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา ความ​เดือด​ร้อน​จะ​ถาโถม​เข้าใส่​พวกเขา​อย่าง​สุดฤทธิ์</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​จะ​ยัดเยียด​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ให้​กับ​คนชั่ว​เหล่านั้น​จน​อิ่มแปล้ พระองค์​จะ​เท​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​อย่าง​ฝน​ให้​เป็น​อาหาร​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">คนชั่ว​จะ​วิ่ง​หนี​อาวุธ​เหล็ก แต่​ลูกธนู​ทอง​สัมฤทธิ์​จะ​แทงทะลุ​ตัวเขา</verse>
				<verse number="25">เขา​จะ​ดึง​ลูกธนู​ออก​จาก​แผ่น​หลัง เขา​ดึง​หัว​ลูกธนู​ที่​อาบ​เลือด​มัน​วับ​ออก​จาก​ถุง​น้ำดี​ของ​เขา แล้ว​เรื่อง​น่า​สะพรึง​กลัว​ทั้งหลาย​ตกลง​บน​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">แดน​มืดมิด​นั้น​ได้​สำรอง​ที่​ไว้​แล้ว​สำหรับ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา ไฟ​ที่​ไม่​ต้อง​โหม​พัด​โดย​มนุษย์ จะ​เผาผลาญ​พวกเขา​ไป ไฟ​จะ​เผาผลาญ​ทุกสิ่ง​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​เขา</verse>
				<verse number="27">ฟ้าสวรรค์​จะ​เปิดเผย​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวกเขา และ​แผ่นดินโลก​จะ​ลุก​ขึ้น​ต่อต้าน​เขา</verse>
				<verse number="28">กระแส​น้ำท่วม​จะ​กวาด​บ้าน​เขาไป น้ำ​จะ​ลาก​มัน​ไป​ใน​วัน​ที่​พระเจ้า​เกรี้ยว​โกรธ</verse>
				<verse number="29">นี่​คือ​ส่วนแบ่ง​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​คนชั่ว นี่​คือ​มรดก​ที่​พระองค์​กำหนด​ไว้​ให้​กับ​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ตั้งใจ​ฟัง​คำพูด​ของ​ข้าหน่อย นั่นแหละ​เป็น​วิธี​ที่​พวกท่าน​จะ​ปลอบใจ​ข้า</verse>
				<verse number="3">อดทน​กับ​ข้าหน่อย ปล่อย​ให้​ข้า​พูดเถิด แล้ว​เมื่อ​ข้า​พูด​จบ​แล้ว อยาก​จะ​เยาะเย้ย​ข้า​ต่อ​ก็เชิญ</verse>
				<verse number="4">คำบ่น​ของ​ข้า​ไม่​ได้​ต่อว่า​มนุษย์​ซักหน่อย แล้ว​เรื่อง​อะไร​ข้า​จะ​ต้อง​อดทน​กับ​พระองค์​ต่อไป</verse>
				<verse number="5">มองดู​ข้าสิ แล้ว​ให้​ท่าน​ตกตะลึง อ้า​ปาก​ค้าง​พูด​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้า​คิดถึง​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ข้านี้ ข้า​ก็​ตกใจ สั่นสะท้าน​ไป​ทั้งตัว</verse>
				<verse number="7">ทำไม​คนชั่ว​จึง​มี​ชีวิต​อยู่ ทำไม​พวกเขา​อยู่​จน​แก่เฒ่า​และ​มี​อิทธิพล​มากขึ้น</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​เห็น​ลูกๆ​เติบโต​ขึ้น พวกเขา​อยู่​จน​ได้​เห็น​หน้า​ของ​หลานๆ</verse>
				<verse number="9">บ้าน​ของ​พวกเขา​ปลอดภัย พวกเขา​ไม่​ต้อง​กลัว​อะไร พระเจ้า​ไม่​ได้​เอา​ไม้เรียว​ตี​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">วัว​ผู้​ของ​พวกเขา​ทำ​ให้​ตัวเมีย​ตั้งท้อง ไม่​เคย​พลาด วัว​ตัวเมีย​ของ​พวกเขา​คลอด​ลูก ไม่​เคย​แท้ง</verse>
				<verse number="11">พวก​คนชั่ว​ส่ง​ลูกๆ​ออก​ไป​เล่นกัน​เหมือน​พวกลูกแกะ เด็กๆ​เหล่านั้น​ต่าง​พากัน​กระโดด​โลดเต้น</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ร้องเพลง ตี​กลองรำมะนา และ​ดีด​พิณ เฉลิม​ฉลอง​กัน​ด้วย​เสียง​ปี่</verse>
				<verse number="13">ตลอด​วัน​เวลา​ของ​เขา​ผ่าน​ไป​อย่าง​รุ่งโรจน์ เขา​ลง​ไป​สู่​แดน​คนตาย​อย่าง​สงบสุข</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​พวกเรา พวกเรา​ไม่​ต้องการ​เรียนรู้​ทาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​เป็น​ใคร ที่​เรา​จะ​ต้อง​ไป​บูชา ถ้า​เรา​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​แล้ว​จะ​ได้​อะไร’</verse>
				<verse number="16">ที่​พวกเขา​รวย​ก็​มา​จาก​ความ​สามารถ​ของ​พวกเขาเอง​ไม่ใช่หรือ เขา​วางแผน​ชั่ว​ยังไง​พระองค์​ก็​ไม่​สน</verse>
				<verse number="17">มี​สัก​กี่ครั้ง​ที่​ตะเกียง​ของ​คนชั่ว​โดน​ดับไป มี​สัก​กี่ครั้ง​ที่​ความ​พินาศ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา มี​สัก​กี่ครั้ง​ที่​พระเจ้า​แจกจ่าย​ความ​เจ็บปวด​ให้​กับ​พวกเขา​ตอน​ที่​พระเจ้า​เกรี้ยว​โกรธ</verse>
				<verse number="18">มี​สัก​กี่ครั้ง ที่​พวกเขา​ถูก​พัดปลิว​ไป​เหมือน​ฟาง มี​สัก​กี่ครั้ง ที่​พวกเขา​ถูก​พายุ​หอบ​ไป​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="19">ท่าน​อาจ​แย้ง​ว่า ‘พระเจ้า​จะ​สะสม​โทษ​ให้​ไป​ตก​ที่​ลูกๆ​ของ​พวกเขา’ แต่​ข้า​ว่า ‘พระองค์​น่าจะ​ให้​โทษนั้น​ตก​กับ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​เจอ​กับ​ตัวเอง’</verse>
				<verse number="20">ขอ​ให้​ดวงตา​ของ​คนชั่ว​เห็น​ความ​พินาศ​ของ​ตัวเอง และ​ให้​เขา​ดื่ม​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​พวกนี้​ไม่​ได้​สนใจ​อยู่​แล้ว​ว่า จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​ครอบครัว​หลังจาก​ที่​ตัวเขา​จาก​ไป คือ​เมื่อ​จำนวน​เดือน​ของ​เขา​ถูก​ตัดขาด​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="22">ใคร​จะ​ไป​สั่งสอน​พระเจ้า​ได้ ขนาด​พวก​เทพเจ้า พระองค์​ยัง​พิพากษา​เลย</verse>
				<verse number="23">มนุษย์​คนหนึ่ง​ตาย ตอน​ที่​ยัง​ร่ำรวย อยู่​สุขสบาย​และ​มั่นคง</verse>
				<verse number="24">ยัง​มี​น้ำยา​อยู่​เลย และ​กระดูก​ของ​เขา​ก็​ยัง​แข็งแรง​อยู่</verse>
				<verse number="25">แต่​มนุษย์​อีก​คน​หนึ่ง​ตาย​ไป​ด้วย​ความขมขื่น ใน​ชีวิต​เขา​ไม่​เคย​ได้​ชิม​ของดี​อะไรเลย</verse>
				<verse number="26">ทั้ง​สอง​คนนี้​นอน​ตาย​ด้วย​กัน​ใน​ธุลีดิน และ​ตัว​หนอน​ก็​มา​ห่อหุ้ม​เขา​ทั้งสอง</verse>
				<verse number="27">ข้า​รู้นะ​ว่า​พวกท่าน​คิด​อะไร​อยู่ และ​รู้ถึง​แผนการ​ร้าย​ของ​ท่าน​ที่​มี​ต่อ​ข้า</verse>
				<verse number="28">เพราะ​พวกท่าน​ว่า ‘บ้าน​ที่​ผู้ทรงอิทธิพล​เคย​อยู่นั้น​หาย​ไป​ไหน​แล้ว และ​เต็นท์​ที่​พวก​คนชั่ว​เคย​อยู่​กัน​หาย​ไป​ไหน​แล้ว’</verse>
				<verse number="29">ท่าน​ไม่​เคย​ถาม​พวกคน​เดินทาง​หรือ ไม่​เคย​ฟัง​เรื่อง​ที่​พวกเขา​เล่า​หรือ ที่​ว่า</verse>
				<verse number="30">มี​คนชั่ว​เยอะแยะ​ที่​ไม่​เจอ​กับ​วัน​หายนะ พวกเขา​รอด​พ้น​จาก​วัน​แห่ง​ความ​เกรี้ยว​โกรธ</verse>
				<verse number="31">มี​ใคร​บ้าง​ที่​กล้า​ไป​เตือน​เขา​ต่อหน้า​ถึง​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ มี​ใคร​บ้าง​ที่​ตอบแทน​พวกเขา​สำหรับ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ​ลง​ไป</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เขา​ถูก​แห่​ไป​ที่​หลุม​ฝังศพ ก็​มี​ยาม​ดูแล​อุโมงค์​ให้</verse>
				<verse number="33">ดิน​ที่​ถม​ทับ​พวกเขา​ก็​หอมหวาน และ​ทุกคน​ต่าง​เดิน​ตาม​หลัง​ขบวน​แห่​ศพ​ของเขา และ​มี​ฝูงชน​จำนวน​นับ​ไม่​ถ้วน​เดิน​นำ​หน้า</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พวกท่าน​ยัง​จะ​เอา​คำพูด​ไร้สาระ​อย่างนี้ มา​ปลอบใจ​ข้าหรือ คำตอบ​ของ​พวกท่านนี้​มัน​ทรยศ​เพื่อนชัดๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระเจ้า​จะ​ได้​ผล​ประโยชน์​จาก​มนุษย์​ได้หรือ แม้แต่​คน​ที่​ฉลาด​ที่สุด​จะ​มา​ช่วยเหลือ​พระองค์​ได้หรือ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เจ้า​ทำ​ดี พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ได้​อะไร​พิเศษ​ขึ้นมาหรือ ถ้า​เจ้า​ทำ​ตัว​ไม่​มี​ที่ติ มัน​เพิ่ม​กำไร​ให้​กับ​พระองค์หรือ</verse>
				<verse number="4">ที่​พระองค์​ติเตียน​เจ้า และ​ฟ้องร้อง​เจ้า​ใน​ศาล​นี่นะ เป็น​เพราะ​เจ้า​ยำเกรง​พระเจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="5">ไม่ใช่ เป็น​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​ความ​ผิดบาป​ที่​ไม่​มี​ที่​สิ้นสุด​ของ​เจ้า​ต่างหาก</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เจ้า​ยึด​ของ​ประกัน​จาก​พี่น้อง​ด้วยกัน​โดย​ไม่​มี​เหตุ และ​เจ้า​ยัง​เปลื้องผ้า​ของ​คน​ที่​ไม่​มี​อะไร​จะ​ใส่​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ไม่​ให้​น้ำ​กับ​คน​ที่​เหนื่อยล้า​ดื่ม และ​หน่วง​เหนี่ยว​ขนมปัง​ไว้​ไม่​ให้​คน​ที่​หิวโหย​กิน</verse>
				<verse number="8">เจ้า​มอง​ว่า​แผ่นดิน​เป็น​ของ​ผู้มีอำนาจ เจ้า​มอง​ว่า​ผู้​มี​อิทธิพล​เท่านั้น​ที่​มี​สิทธิ์​ถือ​ครอง</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ไล่​แม่​หม้าย​ออก​ไป​ตัว​เปล่าๆ และ​บดขยี้​พวก​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="10">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​มี​กับดัก​อยู่​รายล้อม​ตัว​เจ้า อันตราย​ที่​เจ้า​คิด​ไม่ถึง​ทำ​ให้​เจ้า​กลัว​ขึ้น​มา​อย่าง​จับจิต​จับใจ</verse>
				<verse number="11">แสงสว่าง​คือ​ความ​มืด​มิด​สำหรับ​เจ้า เจ้า​จึง​มอง​ไม่​เห็น และ​มี​น้ำ​ท่วมท้น​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​อยู่​ใน​ที่​สูงนั้น​บน​ฟ้า​สวรรค์​ไม่ใช่หรือ มอง​ดู​หมู่​ดาว​ที่​อยู่​สูงสุด​พวกนั้นสิ มัน​สูง​จริงๆ</verse>
				<verse number="13">แต่​เจ้า​กลับ​พูด​ว่า ‘พระเจ้า​จะ​รู้​อะไร พระองค์​จะ​มอง​ทะลุ​ผ่าน​เมฆ​อัน​มืดทึบ​นั้น​ลง​มา​ตัดสิน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="14">เมฆ​หนาทึบ​เหล่านั้น​เป็น​เหมือน​ผ้าคลุมหน้า​พระองค์ไว้ ที่​ทำ​ให้​พระองค์​มอง​ไม่​เห็น​อะไร ใน​ขณะ​ที่​พระองค์​เดิน​ไป​มา​บน​โดม​แห่ง​ฟ้าสวรรค์’</verse>
				<verse number="15">เจ้า​ยัง​จะ​เดิน​ตาม​เส้นทาง​เก่านั้น ที่​คน​ชั่ว​เคย​เดิน​มา​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="16">คน​ชั่ว​พวกนั้น​ถูก​กระชาก​ไป​ก่อน​เวลา​ของ​พวกมัน รากฐาน​ของ​พวกเขา​ถูก​น้ำท่วม​ซัดไป</verse>
				<verse number="17">คน​ชั่ว​เหล่านั้น​เคย​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘ไป​ให้​พ้น​จาก​พวกเรา’ และ ‘พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวกเรา​ได้’</verse>
				<verse number="18">ทั้งๆที่​เป็น​พระองค์​เอง​ที่​ทำ​ให้​บ้าน​ของ​พวกเขา​เต็ม​ไป​ด้วย​ของ​ดีๆ เขา​วางแผน​ชั่ว​ยังไง​พระองค์​ก็​ไม่​สน</verse>
				<verse number="19">คนดี​จะ​เห็น​ความ​พินาศ​ของ​คนชั่ว​และ​จะ​ดีใจ คน​บริสุทธิ์​จะ​หัวเราะ​เยาะ​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">และ​พูด​ว่า ‘พวก​ศัตรู​ของ​เรา​โดน​ตัด​ไป​แล้วแน่ ไฟ​ได้​เผา​ทุกอย่าง​ที่​พวกนั้น​ได้​เหลือไว้’</verse>
				<verse number="21">ให้​ปรองดอง​กับ​พระเจ้าซะ และ​อยู่​อย่าง​สงบสุข แล้ว​สิ่งดีๆ​ก็​จะ​เกิด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="22">รับคำ​สั่งสอน​จาก​ปาก​ของ​พระองค์เถิด และ​เก็บ​คำพูด​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="23">ถ้า​เจ้า​กลับ​มาหา​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์ เจ้า​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่ ถ้า​เจ้า​นำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ไป​ให้​ห่าง​จาก​พวกเต็นท์​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">ถ้า​เจ้า​ถือ​ว่า​ทองคำ​เป็น​ฝุ่น และ​มอง​ทองคำ​แห่ง​โอฟีร์​ว่า​เป็น​หิน​กลาง​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เจ้า​เอา​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​เป็น​ทองคำ​ของ​เจ้า และ​เป็น​เงิน​กอง​พะเนิน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">เมื่อนั้น​เจ้า​จะ​ได้​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์ และ​เจ้า​จะ​ได้​เงยหน้า​ขึ้น​หา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​ฟัง​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ได้​แก้บน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ไม่ว่า​เจ้า​จะ​ตัดสินใจ​ทำ​อะไร เจ้า​ก็​จะ​ประสบ​ผลสำเร็จ และ​แสงสว่าง​จะ​ส่อง​ลง​มา​บน​เส้นทาง​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​คน​อื่นๆ​ตกต่ำ เจ้า​จะ​ได้​พูด​ว่า ‘เชิด​หน้า​ไว้’ และ​พระองค์​ก็​จะ​ช่วย​คน​ที่​ถ่อม​สุภาพ​ให้​รอดพ้น</verse>
				<verse number="30">พระองค์​ช่วยกู้​แม้แต่​คน​ที่​มี​ความผิด และ​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ความผิด​จะ​ได้รับ​การ​ช่วย​กู้​ผ่าน​ทาง​มือ​ที่​สะอาด​สะอ้าน​ของ​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“แม้แต่​ตอนนี้ ข้า​ก็​ยัง​ร้อง​บ่น​ด้วย​ความ​ขมขื่น มือ​ของ​พระองค์​หนักอึ้ง​อยู่​บน​ตัว​ข้า​ทั้งๆ​ที่​ข้า​ร้อง​ครวญคราง</verse>
				<verse number="3">อยาก​รู้​เหลือ​เกิน​ว่า จะ​ไป​หา​พระองค์​ได้​ที่​ไหน จะ​ได้​เข้า​ไป​ถึง​ที่พัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้า​จะ​ยื่น​คดี​ของ​ข้า​ต่อหน้า​พระองค์ และ​จะ​ให้​ปาก​ข้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ข้อพิสูจน์​ว่า​ข้า​ถูก</verse>
				<verse number="5">แล้ว​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ตอบ​ข้า​ว่า​ยังไง จะ​ได้​เข้าใจ​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​พูด​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​โต้แย้ง​คดี​กับ​ข้า​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​หรือ ไม่​หรอก พระองค์​จะ​ต้อง​ฟัง​ข้า​แน่</verse>
				<verse number="7">คน​ซื่อตรง​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ชี้แจง​เหตุผล​ให้​กับ​พระองค์​ได้ แล้ว​ข้า​จะ​ได้​หลุดพ้น​จาก​คดีนี้​ของ​ข้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ข้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก พระองค์​ก็​ไม่​ได้​อยู่​ที่นั่น หรือ​ถ้า​ข้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก ข้า​ก็​มอง​ไม่เห็น​พระองค์​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ข้า​ไป​ทาง​เหนือ พระองค์​ซ่อนตัว ข้า​ก็​หา​พระองค์​ไม่เจอ ถ้า​ข้า​หัน​ไป​ทาง​ใต้ ข้า​ก็​ไม่​พบ​พระองค์​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="10">แต่​พระองค์​รู้​ดี​ว่า​ข้า​ไป​ตาม​เส้นทางไหน เมื่อ​พระองค์​ทดสอบ​ข้า ก็​จะ​เห็น​ว่า​ข้า​เป็น​เหมือน​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">เท้า​ของ​ข้า​ได้​เดิน​ตาม​รอยเท้า​ของ​พระองค์​ไป ข้า​ได้​ยึดมั่น​ใน​เส้นทาง​ของ​พระองค์นั้น ข้า​ไม่ได้​ออก​นอกลู่​นอกทางเลย</verse>
				<verse number="12">ข้า​ไม่​ได้​ละ​ไป​จาก​คำสั่ง​ที่​ออก​จาก​ริมฝีปาก​ของ​พระองค์​เลย แต่​ข้า​ได้​สะสม​คำพูด​จาก​ปาก​ของ​พระองค์​มาก​กว่า​ที่​กำหนด​ให้​ซะอีก</verse>
				<verse number="13">แต่​พระองค์​เด็ดขาด ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​พระองค์​เปลี่ยนใจ​ได้ เมื่อ​พระองค์​อยาก​จะ​ทำ​อะไร พระองค์​ก็​จะ​ทำ​สิ่งนั้น</verse>
				<verse number="14">สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​กำหนด​ไว้​ให้​กับ​ข้า พระองค์​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ แล้ว​พระองค์​มี​แผนการ​อย่าง​นี้​มากมาย​ใน​จิตใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ข้า​ก็เลย​กลัว​เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ แค่​คิด ข้า​ก็​กลัว​พระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="16">พระเจ้า​ทำ​ให้​จิตใจ​ข้า​ขลาดกลัว พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ทำให้​ข้า​หวาดหวั่น</verse>
				<verse number="17">แต่​ถึง​อย่างนั้น​ก็ตาม ข้า​จะ​ไม่​ให้​ความมืด​ปิด​ปาก​ข้า ถึงแม้ว่า​ความมืด​อัน​หนาทึบ​จะ​มา​ปกคลุม​หน้า​ข้า​ไว้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ทำไม​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ถึง​ไม่​ได้​กำหนด​วัน​ต่างๆ​ที่​จะ​ตัดสิน​คดี​ต่างๆ ทำไม​คนเหล่านั้น​ที่​รู้จัก​พระองค์​ถึง​มอง​ไม่​เห็น​วันเหล่านั้น​ที่​พระองค์​ลงโทษ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="2">คนชั่ว​ย้าย​หลัก​เขต​ที่ดิน พวกเขา​ขโมย​ฝูง​แพะแกะ​ไป​รวม​เข้า​กับ​ฝูง​ตัวเอง</verse>
				<verse number="3">เขา​ต้อน​เอา​ลา​ของ​เด็ก​กำพร้า​ไป และ​ยึด​เอา​วัว​ตัวผู้​ของ​แม่หม้าย​เป็น​ประกัน</verse>
				<verse number="4">เขา​ผลัก​คน​ขัดสน​ไป​จาก​ถนน​หนทาง คน​ยากจน​ของ​แผ่นดิน​ต่าง​ต้อง​ไป​ซ่อนตัว​ไว้</verse>
				<verse number="5">คน​ยากจน​ต้อง​ออก​ไป​ทำงาน​หนัก คุ้ยหา​อาหาร​ให้​ลูก​กิน​ใน​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า​เหมือน​ลา​ป่า​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ต้อง​ไป​เก็บเกี่ยว​ใน​ทุ่ง​นา​ของ​คนอื่น และ​เก็บ​เศษ​ผลองุ่น​ใน​สวนองุ่น​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="7">ใน​ตอน​กลางคืน พวกเขา​ต้อง​นอน​ตัว​เปลือย​เปล่า ไม่​มี​เสื้อผ้า​ใส่ ไม่​มี​ผ้าห่ม​กัน​หนาว</verse>
				<verse number="8">ฝน​จาก​เทือกเขา​ทำ​ให้​พวกเขา​เปียก พวกเขา​ยึด​เอา​ซอก​หิน​เพราะ​ไม่​มี​ที่​อื่น​ที่​จะ​ไป​หลบ</verse>
				<verse number="9">พวก​คนชั่ว​กระชาก​เด็ก​ที่​กำพร้า​พ่อ​ไป​จาก​อกแม่ และ​เอา​ทารก​ของ​คน​ยากจน​เป็น​ประกัน</verse>
				<verse number="10">พวก​คนจน​เหล่านั้น​เดิน​เปลือย​เปล่า ไม่​มี​เสื้อผ้าใส่ พวกเขา​ต้อง​แบก​ฟ่อนข้าว​ให้​กับ​คนอื่น ทั้งๆ​ที่​ตัวเอง​หิวโซ​ไม่​มี​อะไร​จะ​กิน</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ต้อง​คั้น​น้ำมัน​มะกอก​ใน​สวน​ของ​คนชั่ว และ​ต้อง​เหยียบ​ย่ำ​องุ่น​อยู่​ใน​บ่อ​ทั้งๆที่​ตัวเอง​กระหาย​ไม่​มี​อะไร​จะ​ดื่ม</verse>
				<verse number="12">ส่วน​ใน​เมืองนั้น คน​ที่​กำลัง​จะ​ตาย​ต่าง​ร้อง​ครวญคราง และ​ลำคอ​ของ​ผู้บาดเจ็บ​ร่ำร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พระเจ้า​ก็​ไม่​ได้​สนใจ​ต่อ​คำ​ร้องขอ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">มี​บางคน​ที่​เกลียด​แสงสว่าง​ใน​ตอน​กลาง​วัน พวกเขา​ไม่​คุ้น​กับ​หนทาง​ที่​มี​แสงสว่าง และ​ไม่​ชอบ​อยู่​บน​เส้นทาง​ทั้งหลาย​ที่​มี​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="14">ฆาตกร​ลุก​ขึ้น​มา​ตอน​ใกล้​ค่ำ เพื่อ​ไป​ฆ่า​คนจน​และ​คนขัดสน แล้ว​ใน​กลางคืน​เขา​ก็​ทำ​ตัว​เป็น​ขโมย</verse>
				<verse number="15">สายตา​ของ​คนเล่นชู้นั้น​ก็​เฝ้ารอ​ให้​ดวง​อาทิตย์ตก และ​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​สายตา​ไหน​เห็น​ข้า​หรอก’ และ​เขา​ก็​ปิดบัง​หน้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ตอน​มืด​ขโมย​ก็​ขุด​ช่อง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​คนอื่น ใน​ตอน​กลางวัน​ขโมย​พวกนี้​ก็​เก็บ​ตัว​ไว้ พวกเขา​ไม่​คุ้น​กับ​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="17">สำหรับ​คน​พวกนี้ ความมืด​อัน​ลึกล้ำนั้น​ก็​เปรียบ​เหมือน​เวลา​เช้า พวกเขา​เป็น​เพื่อน​กับ​เรื่อง​น่า​สยดสยอง​ทั้งหลาย​ของ​ความ​มืดมิด​อัน​ลึกล้ำ</verse>
				<verse number="18">ขอ​ให้​คนชั่ว​เหล่านี้​ลอย​ละลิ่ว​ไป​เหมือน​ฟาง​แห้ง​ที่​ลอย​อยู่​บน​น้ำ ขอ​ให้​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เขา​บน​แผ่นดิน​ถูก​สาปแช่ง ขอ​อย่า​ให้​มี​ใคร​ไป​ทำงาน​ใน​สวนองุ่น​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="19">ขอ​ให้​แดน​คนตาย​ลัก​เอา​คน​ที่​ทำ​บาป​เหล่านี้​ไป เหมือน​กับ​ความ​แห้งแล้ง​และ​ความ​ร้อนระอุ​ลัก​เอา​น้ำ​ที่​ละลาย​จาก​หิมะไป</verse>
				<verse number="20">ขอ​ให้​แม่​ของ​พวกเขา​ลืม​เขา​ไป ขอ​พวก​หนอน​มอง​พวกเขา​เป็น​ของหวาน ขอ​ให้​คน​ลืม​พวกเขา​อย่าง​สนิท ขอ​ให้​คนชั่วช้า​ถูก​หัก​ลง​เหมือน​ต้นไม้</verse>
				<verse number="21">คนชั่ว​เอา​เปรียบ​ผู้หญิง​ที่​ไม่​มี​ลูก พวกเขา​ไม่​ยอม​ช่วยเหลือ​แม่​หม้าย</verse>
				<verse number="22">แต่​ว่า​พระเจ้า​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​ต่อ​ชีวิต​ให้​กับ​พวก​ผู้มีอิทธิพล​เหล่านั้น ถึง​แม้​ใน​ยาม​ที่​พวกเขา​คิด​ว่า​จะ​ต้อง​ตาย​แล้ว พวกเขา​ก็​ยัง​ลุกขึ้น​มา​ใหม่​ได้อีก</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ปกป้อง​และ​ค้ำจุน​พวกเขา พระองค์​เฝ้า​ดูแล​ทุกย่างก้าว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">แต่​ถึง​แม้​พวก​คนชั่ว​จะ​อยู่​ใน​ตำแหน่ง​สูง​ระยะหนึ่ง ขอ​ให้​เขา​สูญสิ้นไป ขอ​ให้​เขา​ตกต่ำลง ขอ​ให้​เขา​เหี่ยวแห้ง​ไป​อย่าง​วัชพืช ขอ​ให้​เขา​เฉา​ตาย​ไป​อย่าง​ยอด​รวงข้าว</verse>
				<verse number="25">เรื่องนี้​ไม่​มี​ใคร​พิสูจน์​ได้​หรอก​ว่า​ข้า​โกหก ไม่​มี​ใคร​ชี้​ได้​หรอก​ว่า​ข้า​พูด​ผิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">แล้ว​บิลดัด​ชาว​ชูอาห์​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระเจ้า​ทรง​ครอบ​ครอง พระองค์​น่า​ยำเกรง พระองค์​สร้าง​สันติ​ใน​สวรรค์​ชั้นฟ้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ทหาร​ใน​กองทัพ​ของ​พระองค์นั้น​นับ​ไม่​ถ้วน แสงสว่าง​ของ​พระองค์​สาดส่อง​ลง​มา​ยัง​ทุกคน</verse>
				<verse number="4">มนุษย์​จะ​เป็น​ผู้บริสุทธิ์​ต่อหน้า​พระเจ้า​ได้หรือ คน​ที่​เกิด​จาก​ผู้หญิง​จะ​สะอาด​บริสุทธิ์​ได้หรือ</verse>
				<verse number="5">ขนาด​ดวง​จันทร์​ก็​ยัง​ไม่​สุกใส และ​หมู่ดาว​ก็​ยัง​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์เลย</verse>
				<verse number="6">แล้ว​นับประสา​อะไร​กับ​มนุษย์ ที่​เป็น​เพียง​แมลง​หนอน และ​นับประสา​อะไร​กับ​คน​เรา​ที่​เป็น​แค่​ตัว​หนอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่านนี่​ช่าง​ช่วยเหลือ​ผู้ที่​หมด​เรี่ยวแรง​ได้​ดีมาก ท่านนี่​ช่าง​เป็น​ผู้ช่วยให้รอด​จริงๆ​สำหรับ​ผู้ที่​อ่อนแอ</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ช่าง​ให้​คำ​ปรึกษา​ที่​มหัศจรรย์​กับ​ผู้ที่​ขาด​ปัญญา​เสีย​จริง ท่าน​ช่าง​ให้​คำ​แนะนำ​ที่​แสน​จะ​วิเศษ​มากมาย​เสียนี่กระไร</verse>
				<verse number="4">ใคร​กัน​นี่​ที่​มา​ช่วย​ให้​ท่าน​เปล่ง​คำพูด​ออก​มา​อย่างนี้ วิญญาณ​ของ​ใคร​กันนี่​ที่​กำลัง​ออก​มา​จาก​พวกท่าน</verse>
				<verse number="5">วิญญาณ​คนตาย​ทั้งหลาย​ตัว​สั่น​เทิ้ม​ด้วย​ความกลัว ใน​แดน​คนตาย​ที่​อยู่​ใต้​ชั้น​น้ำ​ซึ่ง​อยู่​ใต้​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="6">ต่อหน้า​พระเจ้า แม้แต่​แดน​คนตาย​ก็​เปลือย​อยู่ ดินแดน​แห่ง​ความ​พินาศนั้น​ไม่​มี​อะไร​ปกปิด</verse>
				<verse number="7">พระองค์​คลี่​ฟ้า​ทาง​เหนือ​ออก​เหนือ​ที่​เวิ้งว้าง และ​แขวน​โลก​เอา​ไว้​บน​ความ​ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ห่อ​น้ำ​ไว้​ใน​เมฆ​อัน​หนาทึบ​ของ​พระองค์ และ​น้ำ​นั้น​ไม่​ได้​ทำ​ให้​เมฆ​ฉีกขาด</verse>
				<verse number="9">พระองค์​เอา​เมฆ​ของ​พระองค์ ปู​คลุม​หน้า​ของ​ดวงจันทร์​เต็มดวง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ขีด​เส้น​ขอบ​ฟ้า​ไว้​เหนือ​ทะเล แบ่ง​เขตแดน​ระหว่าง​ความสว่าง​กับ​ความมืด</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระองค์​ตะโกน พวก​เสา​หลัก​ของ​ฟ้า​สวรรค์​ก็​สะดุ้ง​สั่นไหว</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ใช้​พละกำลัง​ปราบ​ทะเล​ให้​สงบลง และ​ใช้​ปัญญา​ของ​พระองค์​บดขยี้​ราหับ</verse>
				<verse number="13">ลม​หายใจ​ของ​พระองค์​ทำให้​ฟ้า​สว่าง​สดใส มือ​ของ​พระองค์​แทง​งู​ใหญ่ ที่​กำลัง​เลื้อย​หนีไป</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็น​แค่​เสี้ยวเดียว​ของ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ ที่​เรา​ได้ยินนี้​เป็น​แค่​เสียง​กระซิบ​ของ​ฤทธิ์​อำนาจ​พระองค์​เท่านั้น ส่วน​ฤทธิ์​อำนาจ​ทั้งหมด​ที่​กึกก้อง​เหมือน​ฟ้าร้องนั้น ใคร​จะ​ไป​เข้าใจได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">โยบ​เริ่ม​พูด​ต่อ​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ถึง​แม้ว่า​พระองค์​เอา​ความ​ยุติธรรม​ไป​จาก​ข้า ถึง​แม้ว่า​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ทำ​ให้​ชีวิต​ข้า​ขมขื่น ข้า​ขอ​สาบาน​ว่า พระองค์​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด ข้า​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ริมฝีปาก​ของ​ข้า​พูด​โกหก ลิ้น​ของ​ข้า​จะ​ไม่​พูด​คำ​หลอกลวง ตราบเท่า​ที่​ข้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ตราบเท่า​ที่​ลม​หายใจ​จาก​พระเจ้า​ยัง​อยู่​ใน​รู​จมูก​ข้า</verse>
				<verse number="3"></verse>
				<verse number="4"></verse>
				<verse number="5">ไม่​มี​วัน​ที่​ข้า​จะ​พูด​ว่า​พวกท่าน​ถูก ข้า​จะ​ไม่​มี​วัน​พูด​โกหก​ว่า​ข้า​ผิด​หรอก​ตราบเท่า​วัน​ตาย</verse>
				<verse number="6">ข้า​จะ​ยืนหยัด​ใน​ความ​บริสุทธิ์​ของ​ข้า​และ​จะ​ไม่​ยอม​ปล่อยมัน จิตใจ​ของ​ข้า​ไม่​ได้​ฟ้อง​ข้า​สำหรับ​สิ่ง​ทั้งหลาย​ที่​ข้า​ทำ​ใน​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">ขอ​ให้​ศัตรู​ของ​ข้า​ถูก​ลงโทษ​เหมือน​คน​ชั่วร้าย ขอ​ให้​ผู้ที่​ต่อ​ต้าน​ข้า​ถูก​ลงโทษ​เหมือน​คน​ทำชั่ว</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า​จะ​มี​ความหวัง​อะไร​เมื่อ​พระเจ้า​ตัด​เขา​ออก​ไป เมื่อ​พระเจ้า​เอา​ชีวิต​ของ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ความ​ยาก​ลำบาก​มา​สู่​เขา พระเจ้า​จะ​ฟัง​เสียง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​เขา​หรือ</verse>
				<verse number="10">เขา​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​หรือ เขา​จะ​ร้อง​เรียก​หา​พระองค์​ตลอด​เวลา​หรือ</verse>
				<verse number="11">ข้า​จะ​สอน​พวกท่าน​ถึง​เรื่อง​พลังอำนาจ​ของ​พระเจ้า ข้า​จะ​ไม่​ปิดบัง​ความจริง​เกี่ยวกับ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="12">อันที่​จริง พวกท่าน​ก็​ได้​เห็นเอง​แล้ว ทำไม​พวกท่าน​ยัง​พูด​เรื่อง​ไร้สาระ​อยู่​อีก</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​ส่วนแบ่ง​ที่​คนชั่ว​ได้รับ​จาก​พระเจ้า นี่​คือ​มรดก​ที่​คน​กดขี่​ข่มเหง​ได้รับ​จาก​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="14">ถึง​เขา​มี​ลูก​เพิ่ม​ทวี​ขึ้น​มากมาย ดาบ​ก็​จะ​มา​ฆ่า​พวกเขา ส่วน​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​ไม่​มี​อาหาร​พอ​กิน</verse>
				<verse number="15">คน​ของ​เขา​ที่​ยัง​เหลือ​รอด​ชีวิต​ก็​จะ​ถูก​ฝัง​เพราะ​โรค​ระบาด และ​เมีย​หม้าย​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​ไม่​ไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="16">ถึง​คนชั่ว​กอง​เงิน​มากมาย​เหมือน​ฝุ่น และ​กอง​เสื้อผ้า​ราวกับ​ดิน​เหนียว</verse>
				<verse number="17">เขา​อาจ​จะ​เป็น​คน​กอง​มัน​ขึ้น​มา​ก็จริง แต่​จะ​เป็น​คน​ที่​ซื่อตรง​ที่​ได้​ใส่​มัน และ​คน​บริสุทธิ์​จะ​แบ่งปัน​เงินนั้น</verse>
				<verse number="18">พวก​บ้าน​ที่​คน​ชั่ว​สร้าง​จะ​เปราะบาง​เหมือน​รัง​นก เปราะบาง​เหมือน​เพิง​ของ​ยาม​เฝ้า​สวนองุ่น</verse>
				<verse number="19">ใน​คืน​หนึ่ง เขา​อาจ​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​อย่าง​คน​มั่งคั่ง แต่​คืน​ต่อ​ไป​อาจ​จะ​ไม่​เป็น​อย่างนั้น พอ​เขา​ลืมตา​ขึ้น ความ​มั่งคั่งนั้น​ได้​สูญหาย​ไป​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="20">เรื่อง​สยดสยอง​ต่างๆ​ท่วมท้น​เขา​ราวกับ​น้ำท่วม ใน​ตอน​กลาง​คืน​ลม​พายุ​ก็​หอบ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="21">ลม​ตะวันออก​ยก​เขา​ขึ้น แล้ว​เขา​ก็​จาก​ไป มัน​กวาด​เขา​ไป​จาก​ที่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">พายุ​พัด​กระแทก​ใส่​เขา​อย่าง​ไม่​ปรานี พวกเขา​พยายาม​วิ่ง​หนี​ฤทธิ์​ของ​พายุนั้น</verse>
				<verse number="23">ลม​ตบ​มือ​เยาะเย้ย​พวกเขา และ​ผิวปาก​ใส่​เขา​จาก​ที่อยู่​ของ​มัน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">“ใช่แล้ว มี​เหมือง​สำหรับ​เงิน มี​ที่​สำหรับ​หลอม​ทองคำ</verse>
				<verse number="2">เขา​เอา​เหล็ก​มา​จาก​พื้นดิน และ​หลอม​ทองแดง​จาก​หินแร่</verse>
				<verse number="3">คน​ทำ​เหมือง​แร่​สำรวจ​สุดปลาย​ของ​ความมืด ค้นหา​เข้า​ไป​ใน​จุด​ที่​ไกล​ที่สุด ค้นหา​หินแร่​ใน​ที่​มืดครึ้ม​และ​ที่​มืดมิด​อันลึก</verse>
				<verse number="4">คนงาน​ขุด​ช่อง​ลง​ไป​ห่างไกล​จาก​ที่​ผู้คน​อาศัยกัน พวกเขา​ถูก​ลืม​ไป​แล้ว​ใน​ที่​ห่างไกล​จาก​ทาง​เดิน​เท้า เขา​ใช้​เชือก​ห้อย​ตัว​แกว่งไป​แกว่งมา​ทำ​งาน​ไกล​จาก​ผู้คน</verse>
				<verse number="5">บน​แผ่นดิน​โลก​มี​อาหาร​งอก​งาม​ขึ้น แต่​ส่วน​ใต้ดิน​อย่าง​กับ​มี​ไฟ​เผา​จน​ยุ่งเหยิง​ไป​หมด</verse>
				<verse number="6">พวก​หิน​ของ​แผ่นดิน​โลก​เป็น​ที่​มา​ของ​พลอย​สี​น้ำเงินเข้ม ส่วน​ฝุ่น​ของ​มัน​มี​ทองคำ​อยู่</verse>
				<verse number="7">พวก​เหยี่ยว​ไม่​รู้​ทาง​ที่​จะ​ไป​เหมือง​พลอยนั้น ส่วน​ตา​ของ​เหยี่ยวดำ​ไม่​สามารถ​มอง​เห็น​มัน</verse>
				<verse number="8">พวก​สัตว์​ป่า​ไม่​เคย​เหยียบ​เส้นทาง​นั้น สิงโต​ก็​ไม่​เคย​ผ่าน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="9">คนงาน​เหมือง​แร่​ตี​หิน​เหล็ก​ไฟ และ​พลิก​ดู​พวก​ภูเขา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">เขา​ขุด​อุโมงค์​เข้า​ไป​ใน​หิน และ​ตา​ของ​เขา​ก็​เห็น​หิน​ล้ำค่า​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="11">	เขา​สำรวจ แถวๆ​ต้น​น้ำ และ​นำ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ซ่อนเร้น​ออก​มา​ใน​ที่​สว่าง</verse>
				<verse number="12">แต่​จะ​พบ​ปัญญา​ได้​ที่​ไหน แหล่ง​ของ​ความ​เข้าใจ​อยู่​ที่​ไหน​กัน​เล่า</verse>
				<verse number="13">มนุษย์​ไม่​รู้​ทาง​ไป​สู่​มัน ไม่​อาจ​หา​มัน​พบ​ใน​แผ่นดิน​ของ​คน​เป็น</verse>
				<verse number="14">มหาสมุทร​พูด​ว่า ‘มัน​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ข้า’ ส่วน​ทะเล​ก็​กล่าว​ว่า ‘มัน​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ฉัน’</verse>
				<verse number="15">ทองคำ​ก็​ไม่​อาจ​ซื้อ​มัน​ได้ จะ​ชั่ง​เงิน​ไป​จ่าย​มัน​ก็​ไม่​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ทองคำ​แห่ง​โอฟีร์ หรือ​พลอย​โมรา​หรือ​แม้แต่​พลอย​สี​น้ำเงินเข้มนั้น ก็​ไม่​อาจ​เอา​มา​ซื้อ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="17">ทองคำ​และ​แก้ว​ล้ำค่า​ไม่​อาจ​มา​เปรียบ​กับ​มัน​ได้ ภาชนะ​ทองคำ​บริสุทธิ์​ก็​ไม่​อาจ​เอา​มา​แลก​เปลี่ยน​กับ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="18">ไม่​ต้อง​พูด​ถึง​เรื่อง​คุณค่า​ของ​ปัญญานั้น มัน​มี​ค่า​มาก​ยิ่งกว่า​หิน​ปะการัง​และ​แก้ว​ผลึก​ราคา​แพงนั้น และ​มี​ค่า​มาก​ยิ่งกว่า​ไข่มุก​เสียอีก</verse>
				<verse number="19">พลอย​เหลือง​จาก​เอธิโอเปียนั้น​ก็​เปรียบ​กับ​ปัญญา​ไม่ได้เลย จะ​เอา​ทองคำ​บริสุทธิ์​มา​ซื้อ​มัน​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="20">ถ้า​อย่างนั้น ปัญญานั้น​มา​จาก​ไหน​เล่า แหล่ง​ของ​ความ​เข้าใจนั้น​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="21">มัน​ซ่อนเร้น​จาก​สายตา​ของ​สิ่ง​มี​ชีวิต​ทั้งปวง รวมทั้ง​นก​ใน​อากาศ​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ดิน​แดน​แห่ง​ความ​พินาศ​และ​ความ​ตาย​พูด​ว่า ‘หู​ของ​เรา​ได้ยิน​แต่​ข่าว​ลือ​เรื่อง​ของ​ปัญญา​เท่า​นั้น’</verse>
				<verse number="23">แต่​พระเจ้า​เข้าใจ​ทาง​ที่​นำ​ไป​สู่​ปัญญานั้น และ​พระองค์​รู้จัก​ที่​อยู่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระองค์​สามารถ​เห็น​ถึง​สุดปลาย​แผ่นดิน​โลก พระองค์​มองเห็น​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใต้​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​กำหนด​น้ำหนัก​ให้​กับ​ลม พระองค์​ตวง​น้ำ​ด้วย​ถ้วยตวง</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระองค์​ออก​กฎ​ให้​ฝน และ​เตรียม​ทาง​ให้​กับ​พายุ​ฝน​ฟ้าคะนอง</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​สังเกต​ดู​ปัญญา​และ​ประเมิน​คุณค่า​มัน พระองค์​ก่อตั้ง​มัน​ขึ้น​และ​พระองค์​ก็​ตรวจ​สอบ​มัน</verse>
				<verse number="28">และ​พระองค์​ก็​พูด​กับ​มนุษย์​ว่า ‘การ​ยำเกรง​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั่นแหละ​คือ​ปัญญา และ​การ​ไม่​ยอม​ทำ​ความชั่ว​นั่นแหละ​คือ​ความ​เข้าใจ’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​เริ่ม​พูด​ต่อ​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="2">“ข้า​อยาก​ให้​ชีวิต​ของ​ข้า​เป็น​เหมือน​เมื่อ​ก่อน ตอน​ที่​พระเจ้า​เฝ้า​ดูแล​ข้า</verse>
				<verse number="3">ตอนนั้น​โคมไฟ​ของ​พระองค์​ได้​ส่อง​อยู่​เหนือ​หัวข้า และ​แสงสว่าง​ของ​พระองค์​นำทาง​ข้า​ใน​ความมืด</verse>
				<verse number="4">ข้า​อยาก​จะ​กลับ​ไป​อยู่​ใน​ช่วง​ที่​ข้า​รุ่งเรือง​ที่สุด​เหลือเกิน ตอน​ที่​พระเจ้า​เป็น​เพื่อน​กับ​ข้า​และ​ปกป้อง​เต็นท์​ของข้า</verse>
				<verse number="5">ตอน​ที่​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ยัง​อยู่​กับ​ข้า ตอน​ที่​ลูกๆ​ห้อมล้อม​ข้า​อยู่</verse>
				<verse number="6">ตอน​ที่​ฝูง​แพะแกะ​ของ​ข้า​ผลิต​น้ำนม​จน​ท่วมท้น​ทางเดิน และ​น้ำมัน​มะกอก​ไหล​ดั่ง​แม่น้ำ​จาก​แท่น​หิน​ที่​คั้น​มัน</verse>
				<verse number="7">ตอน​ที่​ข้า​ไป​ที่​ประตู​เมือง และ​นั่ง​ใน​ที่​อัน​มี​เกียรติ​ของ​ข้า​ตรง​ลาน​เมือง</verse>
				<verse number="8">คน​หนุ่ม​เห็น​ข้า​และ​เปิด​ทาง​ให้ คน​แก่​เฒ่า​ลุก​ยืน​ให้​เกียรติ​ข้า</verse>
				<verse number="9">เจ้าหน้าที่​พา​กัน​หยุด​พูด พวกเขา​ยก​มือ​ขึ้น​ปิด​ปาก​ตนเอง</verse>
				<verse number="10">เสียง​ของ​พวก​ขุนนาง​ก็​เงียบ​ลง ลิ้น​พวก​เขา​ติด​เพดาน​ปาก</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​หู​ใคร​ได้ยิน​ข้า เขา​ก็​บอก​ว่า​ข้านี้​มี​เกียรติ​จริงๆ เมื่อ​ตา​ใคร​ได้​เห็น​ข้า เขา​ก็​พูด​ว่า​ข้า​ดี</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ข้า​ช่วยกู้​คน​ยากจน​ที่​ร้อง​ให้ช่วย และ​เด็ก​กำพร้า​ที่​ไม่​มี​ที่พึ่ง</verse>
				<verse number="13">คน​ใกล้​ตาย​ก็​อวยพร​ข้า​ที่​ช่วย​เหลือ​พวกเขา และ​ข้า​ทำ​ให้​หัวใจ​ของ​หญิงหม้าย​ร้องเพลง​อย่าง​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="14">ข้า​สวม​ใส่ความ​ชอบธรรม​และ​มัน​ก็​ห่อหุ้ม​ตัว​ข้า ความ​ยุติธรรม​ของ​ข้า ก็​เป็น​เหมือน​เสื้อคลุม​และ​ผ้าโพกหัว</verse>
				<verse number="15">ข้า​เป็น​ดวงตา​ให้​กับ​คน​ตาบอด และ​เป็น​เท้า​ให้​กับ​คน​ง่อย</verse>
				<verse number="16">ข้า​เป็น​พ่อ​ของ​คน​ขัดสน ข้า​ช่วย​สู้​คดี​ให้​แม้​กับ​คน​ที่​ข้า​ไม่​รู้จัก</verse>
				<verse number="17">ข้า​หัก​เขี้ยว​ของ​คนชั่ว และ​ทำ​ให้​เขา​ปล่อย​เหยื่อ​ออก​จาก​ปาก</verse>
				<verse number="18">ข้า​คิด​ว่า ‘วัน​เวลา​ของ​ข้า​จะ​ทวี​เหมือน​เม็ดทราย ข้า​จะ​ตาย​ใน​รัง​ของ​ข้า</verse>
				<verse number="19">ราก​ของ​ข้า​จะ​แผ่​เลื้อย​ไป​ถึง​น้ำ มี​น้ำค้าง​จับ​อยู่​บน​กิ่ง​ของ​ข้า​ตลอด​คืน</verse>
				<verse number="20">จะ​มี​เกียรติ​ใหม่ๆ​มา​สู่​ข้า​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า คันธนู​ใน​มือ​ของ​ข้า​จะ​ใหม่​อยู่​เสมอ’</verse>
				<verse number="21">ตอนนั้น ผู้คน​คอย​ฟัง​ข้า​อย่าง​ตั้งใจ พวกเขา​เงียบ คอย​ฟัง​คำแนะนำ​จาก​ข้า</verse>
				<verse number="22">พอ​ข้า​พูด​จบ เรื่อง​ทุกอย่าง​ก็​ยุติ คำพูด​ของ​ข้า​เหมือน​ฝน​พร่างพรม​ลง​มา​บน​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​คอยท่า​ข้า​เหมือน​คอย​ฝน​และ​อ้า​ปาก​คอย​ดื่ม​คำพูด​ของ​ข้า เหมือน​แผ่นดิน​คอย​ดื่ม​น้ำฝน​ใน​ฤดู​ใบไม้ผลิ</verse>
				<verse number="24">ตอนนั้น เมื่อ​ข้า​ยิ้ม​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​ตื่นเต้น​ทำ​ตัว​ไม่​ถูก ใบ​หน้า​อัน​อิ่มเอม​ของ​ข้า​ทำ​ให้​พวกเขา​มี​กำลัง​ใจ</verse>
				<verse number="25">ข้า​เลือก​ทาง​ให้​กับ​พวกเขา ข้า​นั่ง​เป็น​หัวหน้า​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา ข้า​อยู่​อย่าง​กษัตริย์​ใน​ท่ามกลาง​กองทัพ​ของ​ตน และ​เป็น​เหมือน​ผู้​ปลอบโยน​คน​ที่​ทุกข์โศก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">แต่​ตอนนี้ คน​ที่​อ่อน​กว่า​ข้า​หลาย​ปี​ต่าง​พากัน​เยาะเย้ย​ข้า ทั้งๆที่​เมื่อ​ก่อน​พ่อ​ของ​พวกมัน ข้า​ยัง​ไม่​ยอม​แม้แต่​จะ​ให้​มา​อยู่​กับ​พวกหมา​ที่​เฝ้า​ดูแล​ฝูง​แพะแกะ​ของ​ข้า​เลย</verse>
				<verse number="2">ใน​ตอนนั้น​ข้า​มอง​ว่า ‘พวกมัน​อ่อนแอ​เกินไป​ที่​จะ​ช่วย​อะไร​ข้า​ได้ เรี่ยวแรง​ของ​พวกมัน​หาย​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="3">พวกมัน​ยากจน​ขัดสน และ​หิวโซ​จน​ต้อง​แทะ​เศษ​รากไม้​แห้ง​กิน​กัน ใน​ค่ำ​คืน​ก่อน​ที่​จะ​มี​การ​ทำลาย​ล้าง​และ​พินาศ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">พวกมัน​เก็บ​ผัก​เค็ม​ท่ามกลาง​พุ่มไม้ และ​กิน​ราก​ของ​พุ่มไม้​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="5">พวกมัน​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป​จาก​สังคม ผู้คน​ตะโกน​ใส่​พวกมัน​ราวกับ​เป็น​โจร</verse>
				<verse number="6">พวกมัน​พากัน​ไป​อยู่​ตาม​ลำน้ำ​แห้ง ใน​ถ้ำ​และ​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="7">พวกมัน​ส่งเสียง​ร้อง​เหมือน​ลา​ตาม​พุ่มไม้ และ​พากัน​เบียดเสียด​กัน​อยู่​ใต้​ต้นหนาม</verse>
				<verse number="8">พวก​มัน​เป็น​คนถ่อย พวกกระจอกๆ ถูก​แส้​ไล่​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน’</verse>
				<verse number="9">แต่​ตอนนี้ ลูกๆ​ของ​พวกมัน​กลับ​มา​ร้องเพลง​หัวเราะ​เยาะ​ข้า และ​ข้า​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="10">พวกมัน​สะอิดสะเอียน​ข้า​และ​หนี​ห่าง​จาก​ข้า และ​ไม่​ลังเล​ที่​จะ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​ข้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระเจ้า​ได้​คลาย​สาย​ธนู​ของ​ข้า​ทำ​ให้​ข้า​หมด​สภาพไป​และ​ให้​ข้า​ตก​ต่ำ พวกมัน​อยาก​จะ​ทำ​อะไร​ข้า พวกมัน​ก็​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="12">พวกอันธพาล​ลุย​เข้า​มา​ทาง​ขวา​มือ​ของ​ข้า ผลัก​ข้า​ล้มคว่ำ​ลง​กับ​พื้น ข้า​เป็น​เหมือน​เมือง​ที่​พวกมัน​สร้าง​เนินดิน​ขึ้น​บุก</verse>
				<verse number="13">พวกมัน​ปิดกั้น​ทาง​หนี​ของ​ข้า และ​ทำลาย​ล้าง​ข้า​ลง​ได้ ไม่​มี​ใคร​ช่วย​ข้า​ต่อสู้​กับ​พวกมัน​เลย</verse>
				<verse number="14">พวกมัน​บุก​เข้า​มา​หา​ข้า​อย่าง​กับ​ศัตรู​ที่​ทะลวง​ผ่าน​ช่อง​กว้าง​ของ​กำแพง​เมือง​เข้า​มา บุก​เข้า​มา​เป็น​ระลอกๆ​ท่ามกลาง​ซาก​ปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="15">เรื่อง​สยดสยอง​ต่างๆ​ท่วมท้น​ตัว​ข้า พวกมัน​ไล่​ต้อน​ศักดิ์ศรี​ข้า​ไป​อย่าง​กับ​ลม​พัด ความ​รุ่งเรือง​ของ​ข้า​หาย​ไป​ราวกับ​เมฆ</verse>
				<verse number="16">ตอน​นี้​ชีวิต​ของ​ข้า​ได้​ไหล​ออก​จาก​ข้า วัน​เวลา​แห่ง​ความทุกข์​ได้​ยึด​ตัว​ข้า​ไว้</verse>
				<verse number="17">ใน​ตอน​กลาง​คืน​พระเจ้า​ทิ่ม​แทง​กระดูก​ใน​ร่าง​ข้า ความ​เจ็บปวด​ไม่​เคย​หยุด​แทะ​ข้า​เลย</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ใช้​ความ​รุนแรง​คว้า​เสื้อผ้า​ข้า พระองค์​ตะครุบ​คอ​เสื้อ​ของ​ชุดคลุม​ข้า</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​เหวี่ยง​ข้า​ลง​ใน​โคลน ข้า​ก็​กลาย​เป็น​เหมือน​ผงธุลีดิน​และ​เศษ​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="20">พระองค์​เจ้า​ข้า ข้า​ร้องขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​จาก​พระองค์ แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ​ข้า ข้า​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ แต่​พระองค์​ได้​แต่​มอง​ข้า​เฉยๆ</verse>
				<verse number="21">พระองค์​โหดร้าย​ต่อ​ข้า พระองค์​โจมตี​ข้า​ด้วย​มือ​อัน​ทรง​ฤทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ยก​ตัว​ข้า​ขึ้น​ไป​บน​ลม และ​ทำ​ให้​ข้า​ต้อง​ขี่​มัน​ไป พระองค์​เหวี่ยง​ข้า​ไป​มา​ด้วย​ลม​พายุนั้น</verse>
				<verse number="23">ข้า​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​นำ​ข้า​ไป​สู่​ความตาย ไป​ถึง​บ้านนั้น​ที่​คน​เป็น​ทั้งหลาย​ต้อง​ไป</verse>
				<verse number="24">แน่นอน ข้า​ไม่​เคย​โจมตี​คน​ยากจน ตอน​ที่​เขา​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ใน​ยาม​หายนะ</verse>
				<verse number="25">ข้า​ไม่​ได้​ร้องไห้​สงสาร​คน​ทุกข์ยาก​หรอก​หรือ ข้า​ไม่​ได้​โศกเศร้า​ให้​กับ​คน​ยากจน​หรอก​หรือ</verse>
				<verse number="26">แต่​พอ​ข้า​มอง​หา​สิ่งดี ของ​ร้าย​ก็​มา ใน​ขณะ​ที่​ข้า​คอย​แสงสว่าง ความมืด​ก็​มา</verse>
				<verse number="27">ภายใน​ข้า​ปั่นป่วน​ไม่​หยุดหย่อน ข้า​ได้​พบ​กับ​วัน​คืน​แห่ง​ความ​ทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="28">ข้า​เดิน​ไป​มา​ใน​ความมืด​อัน​หมองเศร้า ไม่​มี​แสงแดด​คอย​ให้​กำลังใจ​ข้า ข้า​ยืน​ขึ้น​ใน​ที่​ประชุม​และ​ทำ​เสียง​โหยหวน​ให้​ช่วย</verse>
				<verse number="29">ข้า​เลย​กลาย​เป็น​พี่น้อง​กับ​พวก​หมาไน และ​เพื่อน​พ้อง​กับ​นกฮูก</verse>
				<verse number="30">ผิว​ของ​ข้า​ดำ​คล้ำ​เพราะ​ความ​เจ็บป่วย และ​กระดูก​ของ​ข้า​ถูก​เผา​ด้วย​พิษไข้</verse>
				<verse number="31">พิณ​ของ​ข้า​ปรับ​เสียง​ให้​เข้า​กับ​เพลง​ร้องทุกข์ ขลุ่ย​ของ​ข้า​ปรับ​เสียง​ให้​เข้า​กับ​เสียง​ร้องไห้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ข้า​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ดวงตา​ของ​ข้า​ว่า ข้า​จะ​ไม่​มอง​หญิงสาว​ด้วย​ความใคร่</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ทำ​ผิด​ใน​เรื่องนี้ ข้า​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​อะไร​จาก​พระเจ้า​ที่​อยู่​เบื้อง​บน ข้า​จะ​ได้รับ​มรดก​อะไร​จาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ใน​ที่​สูงส่งนั้น</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​ให้​สิ่ง​เลวร้าย​เกิดขึ้น​กับ​คนชั่ว​ไม่ใช่หรือ และ​จะ​ให้​ความ​หายนะ​เกิด​กับ​คน​ที่​ทำ​ผิดบาป​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​เห็น​ทุกสิ่ง​ที่​ข้า​ทำ และ​จับตา​ดู​ทุกย่างก้าว​ของ​ข้า​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="5">ข้า​ได้​เดิน​ใน​ทาง​ที่​โกหกหรือ เท้า​ของ​ข้า​รีบ​ไป​หลอก​ผู้คนหรือ</verse>
				<verse number="6">ก็​ให้​พระเจ้า​เอา​ข้า​ไป​ชั่ง​บน​ตราชั่ง​ที่​เที่ยงตรงดู แล้ว​พระเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​ข้านั้น​ดี​รอบคอบ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ย่างก้าว​ของ​ข้า​หัน​ออก​นอกลู่​นอกทางไป ถ้า​ใจ​ของ​ข้า​ไป​ตาม​กิเลส​ทาง​ตา​ของข้า หรือ​ถ้า​มือ​ของ​ข้า​เปื้อน​ความผิด</verse>
				<verse number="8">ก็​ขอ​ให้​คนอื่น​ได้​กิน​พืชผล​ที่​ข้า​ปลูกไว้ ขอ​ให้​พืช​ของ​ข้า​ที่​งอก​ออก​มา​ถูกถอน​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ข้า​ถูก​ผู้หญิง​ยั่วยวน​หลงไป หรือ​ถ้า​ข้า​ไป​ซุ่ม​อยู่​ที่​ประตู​เพื่อน​บ้าน​เพื่อ​แอบ​เข้า​หา​เมียเขา</verse>
				<verse number="10">	ก็​ขอ​ให้​เมีย​ของ​ข้า​ไป​บริการ ให้​กับ​ชายอื่น และ​ขอ​ให้​ชาย​อื่น​คร่อม​ทับ​เธอ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ถ้า​ข้า​ทำ​อย่างนั้น มัน​เป็น​เรื่อง​น่า​อับอาย​จริงๆ และ​เป็น​ความ​ผิดบาป​ที่​สมควร​จะ​ได้รับ​การลงโทษ</verse>
				<verse number="12">การ​มี​ชู้นั้น​เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​ผลาญ​ไป​ถึง​แดนพินาศ มัน​จะ​เผา​พืชผล​ทั้งหมด​ของ​ข้า​ถึง​ราก</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ข้า​ไม่​ให้​ความ​เป็น​ธรรม​กับ​คนใช้​ชายหญิง​ของข้า ตอน​ที่​พวกเขา​มา​เรียกร้อง​สิทธิ​ของ​เขา​จากข้า</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเจ้า​ลุก​ขึ้น​มา​กล่าวโทษ​ข้า ข้า​จะ​ทำ​ยังไง เมื่อ​พระองค์​สอบสวน​ข้า ข้า​จะ​ตอบ​พระองค์​ว่า​ยังไง</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ผู้ที่​สร้าง​ข้า​ใน​ครรภ์แม่​ไม่​ได้​สร้าง​พวกเขา​ด้วยหรือ เป็น​พระเจ้า​องค์เดียวกัน​ไม่ใช่หรือ​ที่​ปั้น​พวกเรา​ทุกคน​ไว้​ใน​ครรภ์​แม่</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ข้า​ไม่​ยอม​ให้​สิ่ง​ที่​คน​ยากจน​จำเป็น ถ้า​ข้า​ทำ​ให้​แม่หม้าย​ผิดหวัง​ที่​ข้า​ไม่​ช่วย</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ข้า​กิน​อาหาร​ของ​ข้า​คนเดียว และ​ไม่​ยอม​แบ่ง​ให้​กับ​เด็ก​กำพร้า​กินด้วย</verse>
				<verse number="18">จริงๆ​แล้ว ตั้งแต่​หนุ่มๆ​มา​แล้ว ข้า​ได้​เลี้ยงดู​เด็ก​กำพร้า​เหมือน​เป็น​พ่อ​ของ​พวกเขา และ​ข้า​ได้​ดูแล​หญิงหม้าย​ตั้งแต่​ข้า​เกิดเลย</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ข้า​ได้​แต่​มอง​ดู​คน​ที่​กำลัง​จะ​ตาย​เพราะ​ไม่​มี​เสื้อผ้าใส่​เฉยๆ หรือ​มอง​คนจน​ที่​ไม่​มี​ผ้า​คลุม​กาย​เฉยๆ</verse>
				<verse number="20">ถ้า​พวกนั้น​ไม่​ได้​ขอ​ให้​พระเจ้า​อวยพรข้า ที่​ได้​ให้​เสื้อผ้า​ขนแกะ​จาก​ฝูง​ของข้า​ให้​พวกเขา​อุ่นกาย</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ข้า​ชู​กำปั้น​ข่มขู่​เด็ก​กำพร้า เพราะ​ข้า​รู้​ว่า​มี​คน​สนับสนุน​ข้า​ใน​ศาล​ตรง​ประตู​เมือง</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ข้า​ได้​ทำ​สิ่งหนึ่ง​สิ่งใด​ที่​ชั่วช้า​เหล่านี้ ก็​ขอ​ให้​กระดูก​ไหปลาร้า​ข้า​หลุด​จากบ่า และ​ขอ​ให้​แขน​ของ​ข้า​หัก​ออก​จาก​ข้อต่อเถิด</verse>
				<verse number="23">ข้า​ไม่​สามารถ​ทำ​ผิด​เหล่านั้นได้ เพราะ​ข้า​กลัว​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​และ​ความ​หายนะ​ที่​มา​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ข้า​เอา​ทองคำ​เป็น​ที่พึ่ง ถ้า​ข้า​เรียก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ว่า ‘ความ​มั่นคง​ของข้า’</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ข้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​ของ​ข้า หรือ​เพราะ​มือ​ของ​ข้า​หา​มา​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ตอน​ที่​ข้า​มองดู​ดวง​อาทิตย์​ส่องแสง หรือ​ดู​ดวงจันทร์​เคลื่อน​ไป​อย่าง​งดงาม</verse>
				<verse number="27">แล้ว​จิตใจ​ของ​ข้า​แอบ​หลงใหล และ​ปาก​ข้า​ส่ง​จูบ​สักการะ​ไป​ให้​กับ​ดวง​สว่าง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="28">นั่น​ก็​จะ​เป็น​ความ​ผิดบาป​ที่​สมควร​ได้รับ​โทษ และ​เป็น​การ​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า​ที่​อยู่​เบื้องบน</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ข้า​ชื่นชม​ยินดี​เมื่อ​คน​เหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​ข้า​เจอ​กับ​ความ​หายนะ ถ้า​ข้า​ดีใจ​เมื่อ​เขา​เจอ​กับ​เรื่อง​ร้ายๆ</verse>
				<verse number="30">แต่​จริงๆ​แล้ว ข้า​ไม่​ได้​ปล่อย​ให้​ปาก​ข้า​ทำบาป โดย​ขอ​ให้​พวกเขา​ถูก​แช่ง​ตาย</verse>
				<verse number="31">ถ้า​พวก​ผู้ชาย​ใน​ครัว​เรือน​ของ​ข้า​ไม่​ได้​ถามกัน​อยู่​เรื่อยๆ​ว่า ‘เนื้อ​ที่​นาย​ให้​มา ยัง​มี​ใคร​กิน​ไม่​อิ่ม​บ้าง’</verse>
				<verse number="32">แต่​จริงๆ​แล้ว แม้แต่​คน​แปลก​หน้า ข้า​ก็​ไม่​ได้​ปล่อย​ให้​นอน​ข้าง​ถนน แต่​เปิด​ประตู​บ้าน​ต้อนรับ​คน​เดิน​ทาง​ทุกคน</verse>
				<verse number="33">	ถ้า​ข้า​พยายาม​ปกปิด​ความผิด​ของ​ข้า​เหมือน​กับ​ที่​คน​อื่น​ทำ​กัน ด้วย​การ​เก็บซ่อน​ความ​ผิดบาป​ข้า​ไว้​ใน​อก</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ข้า​กลัว​ความคิด​ชาวบ้าน หรือ​กลัว​ตระกูล​ต่างๆ​จะ​ดูถูก​ข้า แล้ว​เก็บ​เงียบ​ไว้ ไม่​ยอม​ออก​ไป​นอก​เต็นท์</verse>
				<verse number="35">ข้า​อยาก​มี​ผู้​ตัดสิน​สักคน​ที่​จะ​มา​รับฟัง​คดี​ของ​ข้า​เหลือเกิน ดูสิ ข้า​ได้​ลงชื่อ​ใน​คำ​ยืนยัน​ว่า​ข้า​บริสุทธิ์​แล้ว ขอให้​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ตอบ​ข้า ข้า​อยาก​ได้​รายการ​ฟ้องร้อง​ที่​คู่คดี​เขียน​ขึ้น​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="36">ข้า​กล้า​แบก​มัน​ไว้​บน​บ่า และ​มัด​มัน​ไว้​ที่​หัว​ข้า​เหมือน​มงกุฎ</verse>
				<verse number="37">ข้า​จะ​แจ้ง​ใน​ทุกเรื่อง​ที่​ข้า​ทำไป ข้า​จะ​เดิน​อย่าง​ราชา​ไป​เข้าเฝ้า​พระองค์</verse>
				<verse number="38">ถ้า​ที่ดิน​ของ​ข้า​ร้อง​ขึ้น​ฟ้อง​ข้า และ​รอย​ไถ​บน​ที่ดินนั้น​ต้อง​ร่ำไห้</verse>
				<verse number="39">ถ้า​ข้า​เคย​กิน​ผลผลิต​ของ​มัน​โดย​ไม่​จ่าย​ค่าแรง​คนงาน หรือ​ปล่อย​ให้​ผู้​เช่า​ที่​ต้อง​อดตาย</verse>
				<verse number="40">ก็​ขอ​ให้​ต้นหนาม​งอก​แทน​ข้าว​สาลี และ​ขอ​ให้​วัชพืช​งอก​แทน​ข้าว​บาร์เลย์” คำพูด​ของ​โยบ​ได้​จบ​ลง​ตรงนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดังนั้น ชาย​ทั้งสาม​คน​จึง​หยุด​โต้ตอบ​โยบ เพราะ​เห็น​ว่า​โยบ​มั่นใจ​ใน​ความ​บริสุทธิ์​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="2">แต่​เอลีฮู​ลูกชาย​ของ​บาราเคล​คน​บุชี​จาก​ตระกูล​ราม​ก็โกรธ เขา​โกรธ​โยบ​เพราะ​ว่า​โยบ​อ้าง​ว่า​ตนเอง​ถูก​และ​พระเจ้าผิด</verse>
				<verse number="3">เอลีฮู​ยัง​โกรธ​เพื่อน​ทั้งสามคน​ของ​โยบด้วย เพราะ​พวกเขา​ไม่​สามารถ​หา​คำตอบ​ให้​กับ​โยบ ซึ่ง​ทำ​ให้​ดู​เหมือน​ว่า​พระเจ้าผิด</verse>
				<verse number="4">เอลีฮู​คอย​ที่​จะ​ตอบ​โยบ เพราะ​เพื่อนๆ​ของ​โยบ​ทั้งสามคน​นั้น​มี​อายุ​มากกว่า​เขา</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​เอลีฮู​เห็น​ว่า​เพื่อนๆ​ทั้งสาม​ของ​โยบ​ไม่​มี​คำตอบ​ใน​ปาก​ให้​กับ​โยบ เขา​ก็เลย​โกรธ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เอลีฮู​ลูกชาย​ของ​บาราเคล​คน​บุชี​จึง​พูด​ว่า “ผม​ยัง​อายุ​น้อยอยู่ แต่​พวกท่าน​นั้น​สูง​อายุ​แล้ว ผม​ก็เลย​ไม่​กล้า​ที่​จะ​แสดง​ความคิดเห็น​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="7">ผม​บอก​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘ให้​คนเหล่านั้น​ที่​มี​ประสบการณ์​พูด และ​ให้​ผู้​สูงวัย​สอน​สติปัญญา’</verse>
				<verse number="8">แต่​ความจริง​แล้ว เป็น​วิญญาณ​ที่​อยู่​ใน​มนุษย์ คือ​ลม​หายใจ​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​นั่นแหละ​ที่​ให้​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="9">คน​แก่​ก็​อาจ​จะ​ไม่​ฉลาด​ก็ได้ คน​สูง​อายุ​ก็​อาจ​จะ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​ว่า​อะไร​ถูกต้อง​ก็ได้</verse>
				<verse number="10">ผม​จึง​พูด​ว่า​ช่วย​ฟัง​ผมหน่อย ใช่​แล้ว ผม​จะ​บอก​ใน​สิ่ง​ที่​ผมรู้</verse>
				<verse number="11">ดูสิ ผม​ได้​คอยฟัง​คำพูด​ของ​พวกท่าน​แล้ว ผม​ได้​ฟัง​เหตุผล​ของ​พวกท่าน​แล้ว ใน​ขณะ​ที่​ท่าน​วุ่น​อยู่​กับ​การ​หา​คำ​มา​พูด</verse>
				<verse number="12">ผม​ได้​ให้​ความสนใจ​กับ​สิ่ง​ที่​พวกท่าน​พูด​มา แต่​ไม่​มี​ใคร​พิสูจน์​ได้​ว่า​โยบ​ผิด และ​ใน​พวกท่าน​ไม่​มี​ใคร​ตอบ​คำพูด​ของ​โยบ</verse>
				<verse number="13">พวก​ท่าน​อย่า​เพิ่ง​พูด​ว่า “เขา​ฉลาด​เกินไป​สำหรับ​พวกเรา คงจะ​ต้อง​เป็น​พระเจ้าเอง​ที่​ชี้​ความผิด​ให้​กับ​เขา​เห็น มนุษย์​ทำ​ไม่ได้​หรอก”</verse>
				<verse number="14">แต่​โยบ​พูด​กับ​พวกท่าน​ไม่​ได้​พูด​กับ​ผม แล้ว​ผม​ก็​จะ​ไม่​เอา​คำพูด​ของ​พวกท่าน​ไป​ตอบ​เขา​หรอก</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ถึง​กับ​นิ่ง​อึ้ง​ไป​และ​ไม่​ตอบ​อีก พวก​เขา​ไม่​เหลือ​คำพูด​ให้​โต้แย้ง​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ผม​คอย​ให้​พวกเขา​ตอบ​อยู่ แต่​พวกเขา​นิ่ง​เงียบ พวกเขา​ยืน​อยู่​ตรงนั้น​ไม่​พูด​อะไร</verse>
				<verse number="17">ตอนนี้​ถึง​ตา​ผม​แล้ว​ที่​จะ​ตอบ ผม​จะ​บอก​ถึง​สิ่ง​ที่​ผม​รู้</verse>
				<verse number="18">ผม​มี​คำพูด​มากมาย วิญญาณ​ภาย​ใน​ผม​บังคับ​ให้​ผม​ต้อง​พูด</verse>
				<verse number="19">ใช่แล้ว ใจ​ผม​เหมือน​กับ​เหล้า​องุ่น​ที่​ปิด​หมัก​อยู่ เหมือน​ถุง​หนัง​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ที่​พร้อม​จะ​ระเบิด​แล้ว</verse>
				<verse number="20">ผม​ต้อง​พูด จะ​ได้​บรรเทา ผม​ต้อง​เปิด​ริมฝีปาก และ​ตอบ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="21">ผม​จะ​ไม่​ลำเอียง​เข้าข้าง​ใคร และ​จะ​ไม่​ประจบ​ประแจง​ใคร</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ผม​ประจบ​ประแจง​ไม่​เป็น แล้ว​ถ้า​ผม​ทำ​อย่างนั้น ผู้สร้าง​ผม​คงจะ​กำจัด​ผม​ใน​ไม่ช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ลุง​โยบครับ ตอนนี้​ช่วย​ฟัง​คำพูด​ของ​ผม​หน่อย ขอ​ให้​ตั้งใจ​ฟัง​ทุกๆ​คำ​ที่​ผม​พูด​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ผม​เปิด​ปาก​แล้วนะ ลิ้น​ใน​ปาก​ของ​ผม​จะ​พูด​แล้วนะ</verse>
				<verse number="3">คำพูด​ของ​ผม​กลั่น​มา​จาก​จิตใจ​ที่​ซื่อตรง ริมฝีปาก​ของ​ผม​จะ​พูด​ออก​มา​อย่าง​ชัดเจน​ใน​สิ่ง​ที่​ผมรู้</verse>
				<verse number="4">พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ผม​ขึ้น​มา และ​ลม​หายใจ​ของ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ให้​ชีวิต​กับ​ผม</verse>
				<verse number="5">ถ้า​หาก​ท่าน​ตอบ​ผม​ได้ ก็​ตอบ​มาเลย เรียง​ถ้อย​คำ​ของ​ท่าน​ไว้​ต่อหน้า​ผม​และ​ตั้งหลักไว้</verse>
				<verse number="6">ดูสิ ต่อหน้า​พระเจ้า ผม​กับ​ท่าน​ก็​ไม่​ได้​แตกต่างกัน ผม​ก็​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​จาก​ดิน​เหนียว​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="7">ไม่​ต้อง​กลัว​ผมหรอก ผม​จะ​ไม่​ใช้​กำลัง​ข่มขู่​ท่านหรอก</verse>
				<verse number="8">แต่​คำพูด​ของ​ท่าน​ยัง​ก้อง​อยู่​ใน​หู​ของผม และ​ยัง​ติด​อยู่​ใน​หัว​ของ​ผม</verse>
				<verse number="9">ท่าน​พูด​ว่า ‘ข้า​บริสุทธิ์ ไม่​ได้​ล่วงละเมิด ข้า​นั้น​ขาวสะอาด ไม่​มี​ความ​ผิด​อะไร</verse>
				<verse number="10">แต่​ดูสิ พระองค์​ก็​ยัง​หา​เรื่อง​กับข้า และ​นับว่า​ข้า​เป็น​ศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระองค์​เอา​ตรวน​ใส่​เท้าข้า และ​ไม่ว่า​ข้า​จะ​ไป​ที่​ไหน พระองค์​ก็​คอย​จับตา​ดูข้า’</verse>
				<verse number="12">แต่​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูดนี้​ไม่​ถูกต้อง ผม​ขอ​ตอบ​ท่านว่า พระเจ้านั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​มนุษย์​คนหนึ่ง​คนใด</verse>
				<verse number="13">ทำไม​ท่าน​ถึง​ฟ้องร้อง​พระองค์​ว่า ‘พระองค์​ไม่​ยอม​ตอบ​คำพูด​ของ​ข้าพเจ้า​สักคำ’</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​พูดแล้ว​พูดอีก ถึง​แม้​มนุษย์​อาจ​จะ​ไม่​สังเกต​เห็น​ก็ตาม</verse>
				<verse number="15">ใน​ความฝัน และ​ภาพฝัน​ยาม​ค่ำคืน เมื่อ​มนุษย์​หลับสนิท เมื่อ​พวกเขา​เคลิ้มหลับ​อยู่​บน​เตียง</verse>
				<verse number="16">ใน​เวลา​นั้นเอง พระองค์​เปิด​หู​พวกเขา และ​เตือน​พวกเขา ทำ​ให้​พวกเขา​ตกใจกลัว</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​หัน​พวกเขา​ไป​เสีย​จาก​การ​กระทำ​ชั่ว​ของ​พวกเขา และ​เพื่อ​ไม่​ให้​พวกเขา​หยิ่งยโส</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​ป้องกัน​ไม่​ให้​พวกเขา​ตกลง​ไป​ใน​หลุมลึกนั้น เพื่อ​ชีวิต​ของ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ข้าม​แม่น้ำ​แห่ง​ความตายนั้น</verse>
				<verse number="19">อาจ​มี​คน​หนึ่ง​ถูก​ตีสอน​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​อยู่​บน​เตียง​ของ​เขา และ​ด้วย​ความ​ปวดร้าว​เรื้อรัง​ใน​กระดูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">จน​เขา​เบื่อ​อาหาร และ​ไม่​อยาก​กิน​แม้แต่​อาหาร​ที่​เอร็ดอร่อย​ที่สุด</verse>
				<verse number="21">เนื้อหนัง​ของ​เขา​เหี่ยว​ไป ไม่​เห็น​อีกเลย แต่​กระดูก​ที่​เมื่อ​ก่อน​มอง​ไม่​เห็น ก็​โผล่​ออก​มา</verse>
				<verse number="22">เขา​ก็​คืบ​เข้า​ใกล้​หลุมลึกนั้น ชีวิต​ของ​เขา ก็​เข้า​ใกล้​ความตาย</verse>
				<verse number="23">แล้ว​สมมุติ​ว่า​มี​ทูตสวรรค์​องค์หนึ่ง จาก​หลาย​พัน​องค์​ของ​พระองค์​มา​พูด​ให้​กับ​เขา และ​บอก​ว่า​คนนี้​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="24">ทูต​องค์นั้น​เมตตา​กับ​เขา​และ​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘ช่วย​ปกป้อง​คนนี้​ด้วย อย่า​ให้​เขา​ต้อง​ลง​ไป​สู่​หลุมลึกนั้น ข้าพเจ้า​มี​ค่า​ไถ่​ตัว​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="25">ขอ​เนื้อหนัง​ของ​เขา​กลับ​ไป​เหมือน​เด็ก ขอ​ให้​กำลัง​ของ​เขา​กลับ​คืน​มา​เหมือน​วัย​หนุ่ม’</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ต่อ​จากนั้น​คนนั้น​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​และ​พระองค์​ยอมรับ​เขา เขา​เข้าเฝ้า​พระองค์ ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี และ​พระองค์​ทำ​ให้​เขา​กลับ​ไป​อยู่​ใน​ฐานะ​ดี​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="27">เขา​ร้องเพลง​ให้​คน​ฟัง​ว่า ‘ข้า​ทำ​บาป และ​เห็น​ผิด​เป็น​ชอบ แต่​มัน​ไม่​คุ้มค่าเลย</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ไถ่​ชีวิต​ข้า ไม่​ให้​ลง​ไป​สู่​หลุมลึกนั้น เพื่อ​ชีวิต​ของ​ข้า​จะ​ได้​พบ​แสงสว่าง​อีก’</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​เคย​ทำ​แบบนี้​ใน​ชีวิต​ของ​คน​บาง​คน ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​นำ​ชีวิต​ของ​เขา​กลับ​จาก​ปาก​หลุมลึกนั้น เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​แสงสว่าง​แห่ง​ชีวิตอีก</verse>
				<verse number="31">ลุง​โยบครับ ตั้งใจ​ฟัง​ผม​ให้​ดี เงียบ​ก่อน ฟัง​ผม​พูดก่อน</verse>
				<verse number="32">หรือ​ถ้า​ท่าน​มี​อะไร​จะ​พูด​ก็​ตอบ​ผม​มา​ได้เลย พูด​ได้ครับ เพราะ​ผม​อยาก​จะ​ให้​ท่าน​ได้รับ​การ​ตัดสิน​ว่า​ถูก​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ไม่​งั้น​ก็​ฟัง​ผมก่อน เงียบก่อน แล้ว​ผม​จะ​สอน​ปัญญา​ให้​กับท่าน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฮู​ก็​พูด​ต่อ​ไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​ผู้​มี​ปัญญา​ทั้งหลาย ขอ​ฟัง​คำพูด​ผมหน่อย ท่าน​ผู้​มี​ความรู้ ขอ​เงี่ยหู​ฟัง​ผมหน่อย</verse>
				<verse number="3">หู​ทด​สอบ​คำพูด​ได้ เหมือน​กับ​ปาก​แยกแยะ​รสชาติ​อาหาร</verse>
				<verse number="4">อย่างนั้น​ขอ​ให้​พวกเรา​ช่วย​กัน​เลือก​ว่า​อะไร​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​ช่วย​กัน​หา​ข้อ​สรุป​ว่า​อะไร​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี</verse>
				<verse number="5">เพราะ​โยบ​พูด​ว่า ‘ข้า​บริสุทธิ์ แต่​พระเจ้า​ไม่​ได้​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับข้า</verse>
				<verse number="6">ข้า​ถูก​นับว่า​เป็น​คน​โกหก ทั้งๆ​ที่​ข้า​เป็น​ฝ่ายถูก แผล​ของ​ข้า​รักษา​ไม่หาย ทั้งๆที่​ข้า​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิดเลย’</verse>
				<verse number="7">มี​ใคร​เหมือน​โยบบ้าง เขา​กระหาย​ที่​จะ​เยาะเย้ย​พระเจ้า​เหมือน​กระหายน้ำ</verse>
				<verse number="8">เขา​คบ​กับ​คนชั่ว เขา​เดิน​กับ​คนเลว</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เขา​พูด​ว่า ‘ไม่​มี​ประโยชน์​อะไรเลย ที่​พยายาม​จะ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น ท่าน​ผู้​มี​ความ​เข้าใจ ฟัง​ผมเถิด ไม่​มี​วัน​ที่​พระเจ้า​จะ​ทำ​ชั่วหรอก พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ไม่​ทำ​ผิดหรอก</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​ตอบแทน​มนุษย์​ตาม​การ​กระทำ​ของ​พวกเขา และ​ให้​สิ่ง​ต่างๆ​เกิด​ขึ้น​กับ​พวกเขา​ตาม​การ​ใช้​ชีวิต​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">แน่นอน พระเจ้า​ไม่​ทำ​ชั่วแน่ พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ไม่​บิดเบือน​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="13">มี​คน​แต่งตั้ง​ให้​พระเจ้า​ปกครอง​โลก​หรือยังไง มี​คน​มอบ​โลก​ทั้งใบนี้​ไว้​กับ​พระองค์​หรือยังไง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​พระองค์​ตัดสินใจ​ที่​จะ​เอา​วิญญาณ และ​ลม​หายใจ​ที่​พระองค์​ให้​ไป​กลับ​คืนมา</verse>
				<verse number="15">ทุกชีวิต​ก็​ต้อง​พินาศกัน​หมด และ​มนุษย์​ทุกคน​ก็​จะ​กลับ​ไป​เป็น​ดิน</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ท่าน​มี​ความเข้าใจ ฟัง​เรื่องนี้เถิด ช่วย​ฟัง​สิ่ง​ที่​ผม​พูดเถอะ</verse>
				<verse number="17">เป็น​ไป​ได้​หรือ​ที่​พระเจ้า​ผู้ปกครอง​โลกนี้​จะ​เกลียดชัง​ความ​ยุติธรรม แล้ว​ท่าน​จะ​ประณาม​พระองค์​ผู้ชอบธรรม​และ​มี​อำนาจ​ว่า​ทำผิดหรือ</verse>
				<verse number="18">พระองค์​เป็น​ผู้ที่​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า ‘เจ้า​นั้น​ไร้ค่า’ หรือ​พูด​กับ​เหล่า​ขุนนาง​ว่า ‘พวก​เจ้า​ชั่วร้าย’</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ไม่​เข้าข้าง​พวก​เจ้านาย และ​ไม่​ลำเอียง​เห็นแก่​คนรวย​มากกว่า​คนจน เพราะ​พวกเขา​ทุกคน​เป็น​ฝีมือ​ของ​พระองค์​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="20">ใน​ชั่ว​พริบตา​พวกเขา​ก็​ตายได้ ใน​เที่ยงคืน พวกเขา​ชัก​กระตุก และ​ตาย​ไป แม้แต่​ผู้​ที่​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ก็​ยัง​ถูก​เอา​ไป แล้วก็​ไม่​ใช่​ด้วย​ฝีมือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="21">สายตา​ของ​พระองค์​จับจ้อง​อยู่​บน​ทาง​ของ​มนุษย์ และ​พระองค์​มอง​เห็น​ทุก​ย่างก้าว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="22">ไม่​มี​ความ​มืดมิด​หรือ​ความ​มืดทึบ ที่​คน​ทำ​ชั่ว​จะ​ใช้​เป็น​ที่​หลบซ่อน​ตัว​จาก​พระองค์ได้</verse>
				<verse number="23">แน่นอน มนุษย์​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​กำหนด​เวลา ให้​พระองค์​ไป​เจอ​ที่​ศาล</verse>
				<verse number="24">พระองค์​บดขยี้​ผู้​มี​อำนาจ​โดย​ไม่​ไต่สวน และ​ตั้ง​คนอื่น​ขึ้น​แทน</verse>
				<verse number="25">พระองค์​รู้​การ​กระทำ​ของ​พวกเขา และ​คว่ำ​เขา​ใน​ค่ำคืนเดียว​และ​พวกเขา​ก็​แตก​ละเอียด​ไป</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​ทุบ​ตี​เขา​ใน​ที่​สาธารณะ เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พวกเขา​เลิก​ติดตาม​พระองค์ และ​ไม่​สนใจ​ทาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ที่​คน​ยากจน​ต้อง​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ และ​พระองค์​ฟัง​เสียง​ร้อง​ของ​คน​ยากไร้​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="29">ถ้า​พระองค์​เงียบ​ไม่​ตอบ ใคร​จะ​ประณาม​พระองค์ได้ ถ้า​พระองค์​ซ่อนหน้า​ไม่​ออก​มา ใคร​จะ​ได้​เห็น​พระองค์เล่า ไม่ว่า​ชนชาติ​ใด​หรือ​คนหนึ่ง​คนใด​ก็ตาม​พระองค์​ครอบ​ครอง​หมด</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​คน​ที่​ชั่วร้าย​จะ​ได้​ไม่​สามารถ​ครอบครอง หรือ​วาง​กับดัก​ให้​กับ​ชนชาติ</verse>
				<verse number="31">ท่าน​น่า​จะ​พูด​กับ​พระเจ้า​ว่า ‘ข้า​บาป​ไปแล้ว ข้า​จะ​ไม่​ทำ​ผิดอีก</verse>
				<verse number="32">ช่วย​สอน​ข้า​เรื่อง​ความผิด​ที่​ข้า​มอง​ไม่เห็น ถ้า​ข้า​ได้​ทำ​บาป​อะไรไป ข้า​จะ​ไม่​ทำ​อีกแล้ว’</verse>
				<verse number="33">พระเจ้า​ต้อง​ตอบสนอง​ท่าน​ตาม​ข้อกำหนด​ของ​ท่านหรือ ใน​เมื่อ​ท่าน​ยัง​ปฏิเสธ​ข้อกำหนด​ของ​พระองค์เลย แต่​อย่างไร​ก็ตาม​ท่าน​ต้อง​เป็น​คน​เลือก​ไม่ใช่ผม ท่าน​คิด​ยังไง​ก็​ว่า​มา</verse>
				<verse number="34">ผู้​ที่​มี​สติปัญญา​จะ​พูด​กับ​ผม คือ​คน​ที่​ฉลาด​จะ​ฟัง​ผม​และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="35">‘โยบ​พูด​โดย​ขาด​ความเข้าใจ คำพูด​ของ​เขา​ไร้สาระ’</verse>
				<verse number="36">ผม​อยาก​ให้​โยบ​ถูก​สอบสวน​จน​ถึง​ที่สุด เพราะ​ว่า​เขา​ตอบ​เหมือน​กับ​คนชั่วตอบ</verse>
				<verse number="37">เพราะ​นอกจาก​เขา​จะ​ทำ​บาป เขา​ก็​ยัง​กบฏ​อยู่​เรื่อยๆ เขา​ตบมือ​เย้ย​พวกเรา และ​ทวี​ถ้อยคำ​ต่อว่า​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">เอลีฮู​พูด​ต่อ​ไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ท่าน​คิด​ว่า​ถูก​แล้วหรือ ที่​ท่าน​พูด​ว่า ‘ข้าถูก พระเจ้าผิด’</verse>
				<verse number="3">หรือ​เมื่อ​ท่าน​ถาม​ว่า ‘ข้า​จะ​ได้​เปรียบ​อะไร ข้า​จะ​ได้​ประโยชน์​อะไร จาก​การ​ไม่​ทำ​บาป’</verse>
				<verse number="4">ข้า​จะ​ตอบ​ท่าน และ​เพื่อนๆ​ที่​อยู่​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">มอง​ขึ้น​ไป​บน​ท้องฟ้า ดูสิ ดู​เมฆ​พวกนั้น​ที่​อยู่​สูง​กว่า​ท่าน​มากนัก</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ท่าน​ทำ​บาป มัน​จะ​กระทบ​กระเทือน​พระองค์​ตรง​ไหน ถ้า​ท่าน​ละเมิด​กฎ​หลายครั้ง​หลายครา พระองค์​จะ​เป็น​อะไร​ไปหรือ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​ทำ​ดี ท่าน​ได้​ให้​ความ​ช่วย​เหลือ​อะไร​กับ​พระองค์หรือ หรือ​พระองค์​ได้รับ​อะไร​จาก​มือ​ของ​ท่านหรือ</verse>
				<verse number="8">ความ​ชั่วร้าย​ของ​ท่าน​ส่ง​ผลกระทบ​ต่อ​มนุษย์​ด้วย​กัน​เท่านั้น ส่วน​ความดี​ของ​ท่าน​ก็​เป็น​ประโยชน์​ต่อ​มนุษย์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="9">ดูสิ เมื่อ​คน​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​อย่าง​หนัก พวกเขา​ก็​ร้อง​บ่นกัน พวกเขา​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ให้​พ้น​จาก​แขน​ของ​พวก​ผู้มีอำนาจ</verse>
				<verse number="10">แต่​ไม่​มี​ใคร​สักคน​คิด​จะ​พูด​ว่า ‘พระเจ้า​อยู่​ที่ไหน คือ​พระองค์​ที่​สร้างข้า พระองค์​ที่​มอบ​เพลง​ให้​ร้อง​ใน​ยาม​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ที่​สอน​เรา​ให้​มี​ความ​เข้าใจ​มาก​กว่า​พวกสัตว์​บน​แผ่นดิน พระองค์​ที่​ทำ​ให้​เรา​ฉลาด​กว่า​พวกนก​ใน​อากาศ’</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น พวก​คนชั่ว​ร้อง​บ่น​กัน แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ เพราะ​พวกเขา​หยิ่งยโส</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ไม่​ฟัง​เสียงร้อง​ที่​เป็น​แค่​ลมปาก พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ไม่​สนใจ​มันเลย</verse>
				<verse number="14">แล้ว​นับประสา​อะไร​กับ​ท่าน​ที่​พระองค์​จะ​ต้อง​มา​สนใจ ตอน​ที่​ท่าน​บ่น​ว่า​ไม่​เห็น​พระองค์ และ​บ่น​ว่า​คดี​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​แล้ว และ​ตัว​ท่านเอง​ยัง​รอ​คอย​พระองค์​อยู่</verse>
				<verse number="15">และ​ยิ่งกว่า​นั้น ท่าน​ยัง​ว่า​พระเจ้า​ไม่​เคย​โกรธ​คนชั่ว​และ​ลงโทษ​พวกเขา และ​ยัง​ว่า​พระองค์​ไม่​สนใจเลย​ว่า​ใคร​จะ​ทำ​อะไรผิด</verse>
				<verse number="16">ลุง​โยบ​คนนี้​ก็เลย​อ้า​ปาก​พูดคำ​ลมๆ​แล้งๆ พูด​พร่ำ​มากมาย​อย่าง​ขาด​ความเข้าใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">แล้ว​เอลีฮู​ก็​พูด​ต่อ​ไป​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ทน​ฟัง​ผม​อีก​สักหน่อย ผม​จะ​อธิบาย​เรื่องราว​ให้​ท่านฟัง ผม​ยัง​มี​คำพูด​ที่​จะ​ว่า​ความ​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ผม​จะ​นำ​ความรู้​อัน​กว้างไกล​ของ​ผม​มา และ​ผม​จะ​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า​พระผู้สร้าง​ของ​ผมนั้น​เป็น​ฝ่าย​ถูก</verse>
				<verse number="4">คำพูด​ของ​ผมนี้​ไม่​ผิด​แน่ ผู้​รอบรู้​อยู่​ท่าม​กลาง​พวกท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ดูสิ พระเจ้านั้น​ทรงฤทธิ์ แต่​ไม่​ได้​ดูหมิ่น​ใครเลย พระองค์​ทรงฤทธิ์ และ​เด็ดขาด​ใน​การ​ตัดสิน​ต่างๆ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ปล่อย​ให้​คนชั่ว​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​พระองค์​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​คน​ที่​ถูกกดขี่</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ไม่​ละ​สายตา​จาก​คนดี แต่​จะ​ยก​พวกเขา​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​บัลลังก์​กับ​พวก​กษัตริย์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="8">ถ้า​หากว่า พวกเขา​ถูก​ล่าม​ด้วย​โซ่ตรวน หรือ​ถูก​มัด​ด้วย​เชือก​แห่ง​ความ​ทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ก็​จะ​บอก​พวกเขา​ถึง​ความผิด​ที่​เขา​ได้​ทำ และ​กฎ​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​ละเมิด​เพราะ​พวก​เขา​ทำ​ตัว​หยิ่งยโส</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เปิด​หู​ของ​พวก​เขา​ให้​รับฟัง​คำ​ว่ากล่าว​ตักเตือน และ​สั่ง​ให้​พวกเขา​หัน​กลับ​จาก​ความชั่ว</verse>
				<verse number="11">หาก​ว่า​พวกเขา​เชื่อฟัง​และ​รับใช้​พระองค์ เขา​ก็​จะ​ได้​ใช้​ชีวิต​ที่​เหลือ​อยู่​อย่าง​เจริญ​รุ่งเรือง และ​เดือน​ปี​ของ​เขา​ก็​จะ​อยู่​อย่าง​สุขสบาย</verse>
				<verse number="12">	แต่​หาก​พวกเขา​ไม่​เชื่อฟัง เขา​จะ​ต้อง​ข้าม​แม่น้ำ​แห่ง​ความ​ตาย เพราะ​พวก​เขา​ขาด​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="13">ส่วน​คน​ที่​ไม่​นับถือ​พระเจ้า พวก​เขา​ก็​จะ​สั่งสม​ความโกรธ​ไว้​ใน​ใจ ไม่​ร้องขอ​ความ​เมตตา​ตอน​ที่​พระองค์​มัด​เขา</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​จะ​ตาย​ใน​ขณะ​ที่​ยัง​หนุ่ม​อยู่ ชีวิต​ของ​พวกเขา​จะ​สั้น​เหมือน​กับ​พวก​ผู้ชาย​ขายตัว</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ช่วยกู้​คน​ทุกข์​ผ่าน​ทาง​ความทุกข์​ของ​พวกเขา พระองค์​ใช้​ความ​ทุกข์ยาก​เปิด​หู​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">พระองค์​นำ​ท่าน​ให้​ออก​มา​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ไป​สู่​ที่​โล่ง​กว้าง ไม่​แออัด​คับแคบ และ​โต๊ะ​ของ​ท่าน​จะ​พูน​ล้น​ไป​ด้วย​อาหาร​เลิศหรู</verse>
				<verse number="17">แต่​ท่านนี่​คิด​แต่​เรื่อง​เอาชนะ​คดี ทั้งๆ​ที่​ตัวเอง​เป็น​ฝ่าย​ผิด ท่าน​หมกมุ่น​อยู่​กับ​การ​ฟ้องร้อง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">ระวังนะ อย่า​ให้​ความ​ร่ำรวย​หลอก​เอาได้ อย่า​ให้​สินบน​อัน​ยิ่งใหญ่​ทำ​ให้​ท่าน​หันเห​ไป​จาก​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="19">ความ​ร่ำรวย​และ​ความ​พยายาม​สุดแรง​เกิด​ของ​ท่าน จะ​ช่วย​ให้​ท่าน​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ได้หรือ</verse>
				<verse number="20">อย่า​คิด​ว่า​ท่าน​จะ​ปลอดภัย​ใน​กลางคืน​ที่​ท่าน​รอ​คอยนั้น เพราะ​ว่า​ชนชาติ​ต่างๆ​สามารถ​หาย​วับไป​ใน​ชั่ว​ข้าม​คืน​เดียว</verse>
				<verse number="21">ระวัง อย่า​หัน​หน้า​ไป​สู่​ความชั่ว เพราะ​ความ​ทุกข์ยากนี้​เป็น​การ​ทดสอบ​ท่าน​เพื่อ​ท่าน​จะ​ไม่​ได้​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="22">ดูสิ พระเจ้านั้น​ยิ่งใหญ่​และ​ทรงพลัง ใคร​จะ​เป็น​ครู​เหมือน​กับ​พระองค์ได้</verse>
				<verse number="23">ใคร​จะ​สั่ง​ให้​พระองค์​ต้อง​รายงาน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​มา และ​ใคร​จะ​บังอาจ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า ‘ท่าน​ทำ​ผิด’</verse>
				<verse number="24">อย่า​ลืม​เชิดชู​ผลงาน​ของ​พระองค์ เหมือน​กับ​ที่​คน​เอา​มา​ร้อง​เป็น​เพลง</verse>
				<verse number="25">มนุษย์​ทุกคน​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​สร้าง พวกเขา​มอง​ได้​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="26">ดูสิ พระเจ้านั้น​ยิ่งใหญ่ เรา​ไม่​สามารถ​เข้าใจ​พระองค์​ได้หรอก อายุ​ของ​พระองค์นั้น​เกิน​กว่า​ที่​เรา​จะ​ค้น​พบ​ได้</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ดึง​หยดน้ำ​จาก​ทะเล แล้ว​กลั่น​เป็น​ฝน​จาก​เมฆ</verse>
				<verse number="28">หมู่​เมฆ​เท​น้ำ​ฝน​ลง​มา พวกมัน​โปรย​มัน​ลง​มา​บน​หมู่​มนุษย์​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="29">ใคร​จะ​เข้าใจ​การ​แผ่​ของ​เมฆ และ​เสียง​ร้อง​ครืนๆ​จาก​เต็นท์​ของ​พระองค์​ใน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="30">ดูสิ​พระองค์​กระจาย​ฟ้าแลบ​ไป​รอบ​พระองค์ และ​สว่าง​จ้า​ไป​ถึง​ก้น​ทะเล</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ใช้​ฝน​ฟ้า​เพื่อ​เลี้ยง​อาหาร​ให้​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย เพื่อ​ให้​เขา​มี​อาหาร​อย่าง​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="32">พระองค์​กำ​สายฟ้า​ไว้​ใน​มือ และ​สั่ง​ให้​สายฟ้า​ผ่า​ลง​ไป​ที่​เป้า</verse>
				<verse number="33">เสียง​ฟ้าร้อง​ประกาศ​ว่า​พระองค์​อยู่​ที่​นี่ พายุ​ประกาศ​ถึง​ความ​โกรธ​อัน​แรงกล้า​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">พายุ​ฝน​ฟ้าคะนอง​ทำ​ให้​หัวใจ​ของ​ผม​สั่น​รัว และ​เต้น​ออก​มา​นอก​อก</verse>
				<verse number="2">ฟังสิ ฟัง​เสียง​อัน​กึกก้อง​ของ​พระองค์ และ​ฟัง​เสียง​คำราม​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">สายฟ้า​ของ​พระองค์​สว่างจ้า​ไป​ทั่ว​ใต้​ฟ้า และ​สว่างจ้า​ไป​จน​สุดปลาย​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เสียง​ของ​พระองค์​ก็​คำราม​ตามไป พระองค์​แผดเสียง​กึกก้อง​อย่าง​น่า​เกรงขาม เมื่อ​ได้ยิน​แล้ว ไม่​มี​ใคร​หยั่งรู้​ว่า​มัน​จะ​ไป​ไหน​ต่อ</verse>
				<verse number="5">พระองค์​แผดเสียง​กึกก้อง​ด้วย​วิธีการ​อัน​น่า​อัศจรรย์ และ​พระองค์​ทำ​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย​ที่​เรา​ไม่​อาจ​เข้าใจได้</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​กับ​หิมะ​ว่า “ตกลง​มา​สู่​แผ่นดินสิ” พระองค์​บอก​กับ​หยาดฝน​ว่า “ตกลง​มา​อย่าง​หนัก”</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำ​ให้​ทุกคน​ต้อง​ถูก​กัก​ไว้​ข้าง​ใน เพื่อ​ทุกคน​จะ​ได้​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="8">ส่วน​สัตว์​ก็​กลับ​ไป​ยัง​ที่ซ่อน​ของ​มัน และ​ไม่​ออก​มา​จาก​รัง​ของ​มัน</verse>
				<verse number="9">ลม​พายุ​ก็​พัด​มา​จาก​คลัง​ของ​มัน ความ​หนาวเหน็บ​ก็​มา​จาก​ลม​เหนือ</verse>
				<verse number="10">น้ำแข็ง​มา​จาก​ลม​หายใจ​ของ​พระเจ้า และ​ทะเล​กว้าง​ใหญ่​ก็​เริ่ม​แข็งตัว</verse>
				<verse number="11">พระองค์​บรรจุ​ความ​ชุ่มชื้น​ไว้​ใน​เมฆ​ที่​หนาทึบ และ​ทำ​ให้​สายฟ้า​แลบ​ของ​พระองค์​กระจาย​ออก​จาก​หมู่เมฆ</verse>
				<verse number="12">หมู่เมฆ​หมุน​วน​ไป​รอบๆ​ตาม​การ​นำ​ของ​พระองค์ เพื่อ​พวกมัน​จะ​ได้​ทำ​ให้​คำสั่ง​ของ​พระองค์​สำเร็จ​บน​ผิว​โลก​ที่​มนุษย์​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="13">ไม่ว่า​พระองค์​จะ​ให้​ฝน​ตก​เพื่อ​การ​ตีสอน​หรือ​เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​ต่อ​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ หรือ​เพื่อ​แสดง​ความรัก​อัน​มั่นคง​ของ​พระองค์ พระองค์​ก็​เป็น​ผู้​ทำ​ให้​มัน​เกิดขึ้น​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="14">ลุง​โยบ​ครับ ฟัง​เรื่องนี้​ให้ดี ให้​อยู่​นิ่งๆ​แล้ว​ไตร่ตรอง​อย่าง​ถี่ถ้วน​ถึง​การ​กระทำ​ต่างๆ​อัน​น่าทึ่ง​เหล่านี้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ท่าน​รู้​หรือ​ว่า​พระเจ้า​ประกาศ​สั่ง​หมู่เมฆ และ​ทำ​ให้​สายฟ้า​แลบ​ออก​มา​จาก​หมู่เมฆ​ของ​พระองค์​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="16">ท่าน​รู้​หรือ​ว่า​หมู่​เมฆ​แผ่​กระจาย​ไป​ได้​ยังไง ท่าน​รู้​ถึง​การ​กระทำ​ต่างๆ​อัน​น่าทึ่ง​ของ​พระองค์​ผู้​รอบรู้​หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ลม​ร้อน​จาก​ทิศใต้​พัด​มา​ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​ต่าง​ก็​หยุดนิ่ง แล้ว​ท่าน​ก็​เหงื่อ​แตก​อยู่​ใน​เสื้อ​ของ​ท่าน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​แบบ​ท่าน​นี่นะ จะ​มา​คลี่​หมู่เมฆ​ออก​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ทำ​ได้หรือ คือ​ให้​มัน​แข็ง​ราวกับ​กระจก​ที่​ทำ​จาก​เหล็ก​ที่​เท​ลง​ใน​แม่พิมพ์</verse>
				<verse number="19">ไหน ช่วย​สอน​เรา​หน่อย​สิ​ว่า​เรา​ควร​พูด​อะไร​กับ​พระองค์​ดี เพราะ​พวกเรา​อยู่​ใน​ความมืด​และ​ไม่​รู้​จะ​รวบรวม​คดี​ฟ้อง​พระองค์​ได้ยังไง</verse>
				<verse number="20">เหมาะ​แล้ว​หรือ​ที่​จะ​ให้​ใคร​ไป​บอก​พระองค์​ว่า มนุษย์​อย่าง​ผมนี่นะ​จะ​ฟ้องร้อง​พระองค์ สับสน​อย่างนี้​จะ​ไป​พูด​ใน​ศาล​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="21">แค่​แสงสว่าง​เจิดจ้า​ใน​ท้องฟ้า​ตอน​ที่​ลม​พัด​กวาด​เอา​หมู่เมฆ​ไป มนุษย์​ก็​ยัง​มอง​ดู​ไม่ได้เลย</verse>
				<verse number="22">แต่​พระองค์นั้น​มา​จาก​ทาง​เหนือ​ด้วย​แสง​ทอง​สว่างไสว พระเจ้า​สวมใส่​แสง​ที่​แผ่​รัศมี​อัน​น่าเกรง​ขาม</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์นั้น​พวกเรา​ไม่​สามารถ​เข้า​ใกล้​ได้ พระองค์​ยิ่งใหญ่​ด้วย​พลังอำนาจ ความยุติธรรม และ​ความถูกต้อง ซึ่ง​พระองค์​ไม่​มี​วัน​ฝ่าฝืน</verse>
				<verse number="24">ดัง​นั้น มนุษย์​จึง​ยำเกรง​พระองค์ แม้แต่​คน​ฉลาด​ทั้งหลาย​ก็​ยัง​ไม่​สามารถ​มองเห็น​พระองค์​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ตอบ​โยบ​ออก​มา​จาก​พายุ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ใคร​กันนี่​ที่​ทำ​ให้​แบบแผน​ของ​เรา​มืดมนไป ด้วย​คำพูด​ที่​ขาด​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="3">เตรียม​ตัว​ของ​เจ้า​ให้​พร้อม​ราวกับ​นักรบ​เถิด เรา​จะ​สอบสวน​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตอบ​เรา</verse>
				<verse number="4">เจ้า​อยู่​ที่ไหน เมื่อ​ครั้ง​ที่​เรา​วาง​รากฐาน​ให้​กับ​แผ่นดิน​โลก ถ้า​เจ้า​มี​ความ​เข้าใจ​ก็​บอก​เรา​มา</verse>
				<verse number="5">ใคร​เป็น​ผู้​กำหนด​ขนาด​ของ​โลก แน่นอน เจ้า​ต้อง​รู้สิ หรือ​ใคร​ขึง​เชือก​วัด​ขนาด​ของ​โลกนั้น</verse>
				<verse number="6">พวก​เสา​หลัก​ของ​โลก​ตั้ง​อยู่​บนอะไร หรือ​ใคร​วาง​หิน​หัวมุม​ของ​มัน</verse>
				<verse number="7">ตอน​ที่​เหล่า​ดวงดาว​ใน​ยามเช้า​ร้องเพลง​ร่วม​กัน และ​พวก​ทูตสวรรค์ ทั้งหมด​ก็​โห่ร้อง​ด้วย​ความสุข</verse>
				<verse number="8">หรือ​ใคร​เอา​ประตู​ไป​ปิด​กั้น​น้ำ​ทะเล​ไว้ ตอน​ที่​มัน​พัง​ทะลัก​ออก​ไป เหมือน​เด็ก​ที่​คลอด​ออก​จาก​ท้องแม่</verse>
				<verse number="9">ตอน​ที่​เรา​เอา​พวกเมฆ​มา​เป็น​เสื้อผ้า​ให้​กับ​ทะเล และ​ใช้​ความ​มืดทึบ​เป็น​ผ้า​อ้อม​ของ​มัน</verse>
				<verse number="10">และ​ได้​กำหนด​ขอบเขต​ให้​กับ​มัน และ​ตั้ง​โครง​และ​ประตู​ให้​กับ​มัน</verse>
				<verse number="11">และ​พูด​ว่า ‘เจ้า​มา​ได้​ไกล​แค่นี้ ห้าม​เลย​จากนี้ไป คลื่น​อัน​มหึมา​ของ​เจ้า​จะ​ต้อง​หยุด​อยู่​แค่​ตรงนี้’</verse>
				<verse number="12">ตั้งแต่​เจ้า​เกิด​มา เจ้า​เคย​สั่ง​ให้​ยามเช้า​ขึ้น​มาไหม หรือ​ทำ​ให้​ยามรุ่งสาง​รู้จัก​ที่​ของ​มันไหม</verse>
				<verse number="13">เพื่อ​มัน​จะ​ได้​ยึด​จับ​ปลาย​ขอบ​ของ​โลก และ​สะบัด​คนชั่ว​ออก​ไป​จาก​โลก</verse>
				<verse number="14">แสงอรุณ​เปลี่ยน​หน้าตา​ของ​โลก​ไป เหมือน​ดินเหนียว​เปลี่ยน​รูป​ไป​ตาม​ตรา​ประทับ แสงอรุณ​ย้อม​สี​โลก​เหมือน​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="15">ส่วน​แสงสว่าง​ของ​คนชั่ว (คือ​ความมืด) ก็​ถูก​ยึด​ไป​จาก​มัน และ​แขน​ของ​คนชั่ว​ที่​เงื้อ​สูง​เพื่อ​ทำร้าย​คน ก็​ถูก​หัก​ไป</verse>
				<verse number="16">เจ้า​เคย​ไป​ที่​ตาน้ำ​แห่ง​ท้อง​ทะเล​หรือ หรือ​เจ้า​เคย​เดิน​ท่อง​ไป​ใน​ที่​ลึกลับ​ของ​มหาสมุทร​หรือ</verse>
				<verse number="17">เจ้า​เคย​เห็น​ประตู​ของ​ดินแดน​แห่ง​ความตาย​หรือ หรือ​เจ้า​เคย​เห็น​ประตู​ของ​ความ​ดำมืดมิด​หรือ</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ได้​หยั่งรู้​ถึง​ความ​กว้างใหญ่​ของ​แผ่นดิน​โลก​แล้ว​หรือ ถ้า​เจ้า​รู้​ทั้ง​หมดนี้ ก็​บอก​มา</verse>
				<verse number="19">ทาง​ที่​จะ​นำ​ไป​สู่​ที่​อยู่​อาศัย​ของ​แสงสว่าง​อยู่​ที่​ไหน และ​ที่​พัก​ของ​ความ​มืดนั้น​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​พา​พวกมัน​กลับ​ยัง​เขตแดน​ของ​พวกมัน และ​จะ​ได้​รู้​เส้นทาง​ไป​บ้าน​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="21">เจ้า​คง​ต้อง​รู้แน่ เพราะ​เจ้า​เกิด​ก่อน​พวกมัน​เสียอีก และ​จำนวน​วันปี​ของ​เจ้า​ก็​มากมาย​มหาศาล</verse>
				<verse number="22">เจ้า​เคย​ไป​ที่​คลัง​เก็บ​หิมะ​แล้วหรือ หรือ​ว่า​เจ้า​เคย​เห็น​คลัง​เก็บ​ลูกเห็บ</verse>
				<verse number="23">ที่​เรา​ได้​เก็บ​ไว้​ใช้​ใน​ยาม​ยาก​ลำบาก คือ​ใน​วัน​ศึกสงคราม</verse>
				<verse number="24">หนทาง​ที่​นำ​ไป​สู่​จุด​ที่​สายฟ้า​แลบ​กระจาย​ออก​มา​อยู่​ที่​ไหน หรือ​จุด​ที่​ลม​ตะวันออก​พัด​กระจาย​ออก​มา​ไป​บน​แผ่นดิน​โลก​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="25">ใคร​ขุดร่อง​ให้​ฝน​ห่า​ใหญ่​ไหล​ลง​มา และ​ทำ​ทาง​สำหรับ​พายุ​ฝน​ฟ้าคะนอง</verse>
				<verse number="26">เพื่อ​ให้​ฝน​ตกลง​สู่​ดินแดน​ที่​ไม่​มี​คน​อยู่ และ​ถิ่น​ทุรกันดาร​ที่​ไม่​มี​มนุษย์​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="27">ซึ่ง​จะ​ให้​ความ​ชุ่มฉ่ำ​กับ​ดินแดน​ร้าง และ​ทำ​ให้​หญ้า​ผลิ​ต้น​ขึ้น</verse>
				<verse number="28">ฝน​มี​พ่อ​หรือ หรือ​ว่า​ใคร​เป็น​พ่อ​ของ​หยาด​น้ำค้าง​หรือ</verse>
				<verse number="29">น้ำแข็ง​ออก​มา​จาก​ครรภ์​ของ​ใคร​หรือ หรือ​ใคร​ได้​คลอด​น้ำค้าง​แข็ง​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​หรือ</verse>
				<verse number="30">น้ำ​จับ​ตัว​แข็ง​ราวกับ​หิน ส่วน​พื้นผิว​ของ​ทะเล​ลึก​ก็​จับ​ตัว​แข็ง</verse>
				<verse number="31">เจ้า​สามารถ​เอา​โซ่​มัด​ดาว​ลูกไก่​ไว้​เป็น​กลุ่ม​ได้​หรือ เจ้า​สามารถ​แก้​เชือก​ที่​ร้อย​ดาวไถ​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="32">เจ้า​สามารถ​นำ​หมู่ดาว​ออก​มา​ปรากฏ​ตาม​เวลา​ของ​มัน​ได้​หรือ เจ้า​สามารถ​นำ​หมู่ดาวหมี​ออก​มา​พร้อม​กับ​ดาว​ลูกๆ​ของ​มัน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="33">เจ้า​รู้​ถึง​กฎ​ทั้งหลาย​ของ​ฟ้าสวรรค์​หรือ เจ้า​สามารถ​ทำ​ให้​โลก​ทำ​ตาม​กฎ​ต่างๆ​นั้น​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="34">เจ้า​ตะเบ็ง​สั่ง​หมู่เมฆ ให้​น้ำตก​ลง​มา​ท่วมท้น​เจ้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="35">เจ้า​สามารถ​ส่ง​พวก​สายฟ้า​ผ่า​ออก​ไป และ​ให้​มัน​รายงาน​กับ​เจ้า​ว่า “เรา​อยู่​ที่นี่​แล้ว​ท่าน” ได้​หรือ</verse>
				<verse number="36">ใคร​สอน​พวกเมฆ​ให้​รู้จัก​ปล่อย​ฝน​ลง​มา ใคร​สอน​หมอก​ให้​รู้จัก​ลอย​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="37">ใคร​มี​สติปัญญา​พอที่​จะ​ไป​นับ​หมู่เมฆ​ได้ ใคร​สามารถ​เท​น้ำ​ออก​จาก​ไห​ทั้งหลาย​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์​ได้</verse>
				<verse number="38">เพื่อ​ทำ​ให้​ฝุ่น​ละออง​จับ​ตัว​กัน​เป็น​ก้อน​ดิน และ​ก้อน​ดิน​จับ​ตัว​กัน​แน่น</verse>
				<verse number="39">เจ้า​ล่า​เหยื่อ​ให้​กับ​สิงโต​ได้​หรือ เจ้า​สามารถ​ทำ​ให้​พวก​สิงห์​หนุ่ม​อิ่ม​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="40">ตอน​ที่​พวกมัน​พา​กัน​หมอบ​อยู่​ตาม​ถ้ำ หรือ​ดักซุ่ม​ตัว​อย่าง​ลับๆ​ล่อๆ</verse>
				<verse number="41">ใคร​ให้​อาหาร​กับ​กา​หรือ ใน​ยาม​ที่​ลูกๆ​ของ​มัน​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า และ​เดิน​โซเซ​ไป​มา​เพราะ​ขาด​อาหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">เจ้า​รู้​เวลา​ที่​แพะภูเขา​ออก​ลูก​หรือ เจ้า​คอย​เฝ้า​ดู​กวาง​ตัวเมีย​ตอน​ที่​มัน​คลอด​ลูก​หรือ</verse>
				<verse number="2">เจ้า​นับ​เดือน​ที่​พวกมัน​ตั้งท้อง​จน​ครบ​ได้​หรือ เจ้า​รู้​เวลา​ที่​พวกมัน​จะ​ออก​ลูก​หรือ</verse>
				<verse number="3">ตอน​ที่​พวกมัน​นั่ง​ยองๆ​เบ่ง​ลูก​น้อย และ​ตก​ลูก​อ่อน​ของ​มัน​ออก​มา</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ลูกๆ​ของ​มัน​แข็งแรง และ​เติบใหญ่​ขึ้น​ใน​ทุ่งกว้าง พวกมัน​ทิ้ง​แม่​กวาง​ไป และ​ไม่​กลับ​มา​อีก</verse>
				<verse number="5">ใคร​ปลดปล่อย​ลา​ป่า​ให้​เป็น​อิสระ และ​ใคร​แก้​เชือก​ลา​เปลี่ยว</verse>
				<verse number="6">เรา​ให้​ทุ่งโล่ง​เป็น​บ้าน​ของ​มัน และ​ให้​เขต​ดินเค็ม​เป็น​ที่​พักอาศัย​ของ​มัน</verse>
				<verse number="7">มัน​หัวเราะ​เยาะ​ความ​วุ่นวาย​ใน​เมือง และ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​ตะโกน​ของ​ผู้​เป็น​นาย​ของ​มัน</verse>
				<verse number="8">มัน​ท่อง​ไป​ตาม​เนินเขา​ต่างๆ​เพื่อ​หา​ทุ่ง​หญ้า และ​แสวงหา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​สี​เขียว</verse>
				<verse number="9">	วัว​ป่า​ยักษ์ ยอมรับ​ใช้​เจ้า​หรือ มัน​ยอม​นอน​อยู่​ข้างๆ​ราง​หญ้า​ของ​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="10">เจ้า​สามารถ​เทียม​วัว​ป่า​ให้​ไถนา​เจ้า​ได้​หรือ หรือ​ทำ​ให้​มัน​ไถ​คราด​พรวนดิน​ตาม​หลัง​เจ้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​ไป​พึ่ง​เรี่ยวแรง​มากมาย​ของ​มัน​ได้​หรือ เจ้า​จะ​มอบ​งาน​หนัก​ของ​เจ้า​ให้​กับ​มัน​ทำ​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​พึ่ง​มัน ให้​มัน​เก็บเกี่ยว และ​ลาก​ฟ่อน​ข้าว​มา​ไว้​ที่​ลาน​นวด​ข้าว​ของ​เจ้า​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="13">นก​กระจอกเทศ​กระพือ​ปีก​อย่าง​เริงร่า แต่​มัน​ก็​ไม่​สามารถ​บิน​ได้​เหมือน​นก​กระสา​หรือ​นก​เหยี่ยว</verse>
				<verse number="14">นก​กระจอกเทศ​ออก​ไข่​บน​พื้น และ​ทำ​ให้​ไข่​ของ​มัน​อบอุ่น​อยู่​ใน​ดิน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​มัน​ลืม​ไป​ว่า​อาจ​มี​ตีน​หนึ่ง​เหยียบ​ไข่​ของ​มัน​ได้ และ​พวก​สัตว์ป่า​อาจ​จะ​ย่ำ​ไข่​ของ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="16">มัน​ทำ​กับ​ลูกอ่อน​ของ​มัน​อย่าง​รุนแรง​อย่าง​กับ​ไม่ใช่​ลูกมัน ถึง​ลูก​มัน​จะ​ตาย​ไป มัน​ก็​ไม่สน แม้​มัน​จะ​เหนื่อย​เปล่า​ก็ตาม</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระเจ้า​สร้าง​มัน​มา​แบบ​ไม่​รู้จัก​คิด และ​พระองค์​ไม่​ได้​แบ่งปัน​ความ​เข้าใจ​ให้​กับ​มัน​เลย</verse>
				<verse number="18">แต่​เมื่อ​มัน​เริ่ม​วิ่ง มัน​หัวเราะ​เยาะ​ทั้ง​ม้า​และ​คน​ขี่</verse>
				<verse number="19">เจ้า​เป็น​ผู้​ให้​พละ​กำลัง​กับ​ม้า​หรือ เจ้า​ตก​แต่ง​คอ​ของ​มัน​ด้วย​แผงคอ​พลิ้ว​ไสว​หรือ</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ทำ​ให้​มัน​กระโดด​อย่าง​กับ​ตั๊กแตน​หรือ เสียง​หายใจ​ฟืดฟาด​อย่าง​หยิ่ง​ทะนง​ของ​มัน​ทำ​ให้​ผู้คน​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="21">มัน​ตะกุย​พื้นดิน​อย่าง​ดุดัน และ​ภาคภูมิใจ​ใน​พละ​กำลัง​ของ​ตนเอง มัน​โถมตัว​เข้าสู่​ศึก​สงคราม</verse>
				<verse number="22">มัน​หัวเราะ​เยาะ​ความ​กลัว ไม่​ประหวั่น​พรั่นพรึง มัน​ไม่​ถอย​หนี​จาก​ดาบ</verse>
				<verse number="23">ซอง​ธนู​ส่งเสียง​สะเทือน​ข้าง​ตัว​มัน อีก​ทั้ง​หอก​และ​ทวน​ส่อง​ประกาย​วูบวาบ​อยู่​ข้าง​ตัว​มัน</verse>
				<verse number="24">มัน​พุ่ง​กราด​ไป​ข้างหน้า​เต็ม​ฝีเท้า ตื่นเต้น​สะท้าน​ไป​ทั้งตัว และ​ไม่​อาจ​อยู่​นิ่ง​ได้​เมื่อ​เสียง​แตรรบ​ดัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​แตร มัน​ก็​ส่งเสียง​ร้อง​ขึ้น​ด้วย​ความ​ดีใจ และ​มัน​ได้กลิ่น​สงคราม​แต่​ไกล มัน​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ตะโกน​ของ​พวก​ผู้บังคับ​บัญชา และ​เสียง​สั่งลุย</verse>
				<verse number="26">เหยี่ยว​บิน​ได้​เพราะ​รับ​สติปัญญา​จาก​เจ้า​หรือ มัน​กาง​ปีก​บิน​ไป​ทาง​ใต้​เพราะ​เจ้า​อย่างนั้น​หรือ</verse>
				<verse number="27">เจ้า​เป็น​คน​สั่ง​ให้​นก​อินทรี​บิน​อยู่​สูง และ​สร้าง​รัง​ไว้​บน​ที่​สูง​หรือ</verse>
				<verse number="28">มัน​อาศัย​อยู่​บน​หน้าผา และ​นอน​ที่​นั่น มัน​อยู่​ตาม​แนว​ขอบ​ของ​หน้าผา ซึ่ง​เป็น​ที่​หลบภัย​ของ​มัน</verse>
				<verse number="29">มัน​มอง​หา​อาหาร​จาก​ที่​นั่น ตา​ของ​มัน​มอง​เห็น​เหยื่อ​ได้​แต่​ไกล</verse>
				<verse number="30">ลูกๆ​ของ​มัน​ดูด​กิน​เลือด มี​ซาก​ศพ​อยู่​ที่​ไหน มัน​ก็​อยู่​ที่นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​โยบ​ว่า</verse>
				<verse number="2">“คน​ที่​มี​คดี​กับ​เรา​จะ​มา​แก้ไข​เรา​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​หรือ คน​ที่​มา​ฟ้องร้อง​พระเจ้า​จะ​ตอบ​ไหม”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ดูสิ ข้าพเจ้านั้น​ก็​กระจอก​งอกง่อย ข้าพเจ้า​จะ​ให้​คำ​ตอบ​กับ​พระองค์​ได้​ยังไง ข้าพเจ้า​จะ​เอา​มือ​ปิด​ปาก​เงียบ</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​พูด​ไป​ครั้งหนึ่ง​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​ตอบ​อีก ข้าพเจ้า​พูด​ไป​ตั้งสองครั้ง​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​พูด​อีก​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​โยบ​ออก​มา​จาก​พายุ​ว่า</verse>
				<verse number="7">“เตรียม​ตัว​ของ​เจ้า​ให้​พร้อม​ราวกับ​นักรบ​เถิด เรา​จะ​สอบสวน​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตอบ​เรา</verse>
				<verse number="8">เจ้า​จะ​บังอาจ​ว่า​เรา​ไม่​ยุติธรรม​หรือ เจ้า​จะ​ประณาม​ว่า​เรา​ผิด เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เป็น​ฝ่าย​ถูก​หรือ</verse>
				<verse number="9">เจ้า​มี​พละกำลัง​เหมือน​กับ​พระเจ้า​หรือ เจ้า​ทำ​เสียง​ร้อง​กึกก้อง​เหมือน​ฟ้าร้อง​อย่าง​กับ​พระเจ้า​ได้หรือ</verse>
				<verse number="10">ให้​เอา​ความ​ยิ่งใหญ่ และ​ศักดิ์ศรี​ตกแต่ง​ตัว​เจ้าเถิด ให้​เอา​เกียรติยศ​และ​ความ​สง่างาม​สวม​ไว้​บน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ระบาย​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​เจ้า​ออก​มา​เลย มอง​ดู​คน​หยิ่งยโส​ทุกคน และ​ทำ​ให้​พวกเขา​เสีย​หน้าสิ</verse>
				<verse number="12">มองดู​คน​หยิ่งยโส​ทุกคน และ​ทำ​ให้​พวกเขา​ตกต่ำ​ลง​ไป​สิ ให้​เหยียบย่ำ​คนชั่ว​ตรง​ที่​ที่​เขา​ยืน​อยู่​เถิด</verse>
				<verse number="13">ฝัง​พวกนี้​ไว้​ใน​ดิน​ด้วย​กัน ห่อ​พวกเขา​ไว้​ใน​ใน​โลก​เบื้องล่าง​สิ</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เจ้า​ทำ​ได้ เรา​จะ​ยินดี​ด้วย​กับ​เจ้า ที่​แขนขวา​ของ​เจ้า​เอง​ได้​ให้​ชัยชนะ​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">	พิจารณา​ดู​ตัว​เบเฮโมท ที่​เรา​สร้าง​ขึ้น​มา​เหมือน​กับ​ที่​เรา​สร้าง​เจ้า มัน​กิน​หญ้า​เหมือน​วัว​ควาย</verse>
				<verse number="16">ดูสิ กำลัง​ของ​มัน​อยู่​ที่​ต้นขา และ​ฤทธิ์​ของ​มัน​อยู่​ที่​กล้าม​เนื้อ​ท้อง</verse>
				<verse number="17">มัน​ทำ​หาง​แข็งๆ​เหมือน​ต้นสน​ซีดาร์ กล้าม​เนื้อ​ต้นขา​ของ​มัน​สาน​เข้า​ด้วย​กัน​แน่น</verse>
				<verse number="18">กระดูก​ของ​มัน​เหมือน​ท่อ​ทอง​สัมฤทธิ์ ขา​ของ​มัน​เหมือน​ท่อน​เหล็ก</verse>
				<verse number="19">มัน​เป็น​สัตว์​ตัวเอก​ท่าม​กลาง​สัตว์​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​สร้าง มี​แต่​ผู้สร้าง​มัน​เท่านั้น​ที่​สามารถ​ใช้​ดาบ​บุก​เข้า​โจมตี​มัน</verse>
				<verse number="20">พวก​เนินเขา​นำ​อาหาร​มา​ให้​กับ​มัน เป็น​ที่​ที่​พวก​สัตว์​ป่า​ทั้งหลาย​มา​เล่นกัน</verse>
				<verse number="21">มัน​นอน​อยู่​ใต้​ต้น​บัว และ​แอบ​ซ่อน​อยู่​ใน​หนอง​น้ำ​ที่​ปกคลุม​ไป​ด้วย​ต้น​อ้อ</verse>
				<verse number="22">ต้น​บัว​ทอด​เงา​มา​ปกคลุม​ตัว​ของ​มัน​ไว้ ต้นไม้​ที่​อยู่​ตาม​ธาร​น้ำ​รายล้อม​ตัว​มัน</verse>
				<verse number="23">ถึง​แม่น้ำ​จะ​ซัด​ใส่​มัน​อย่าง​แรง มัน​ก็​ไม่​ตกใจ มัน​ไม่​หวั่นไหว แม้ว่า​แม่น้ำ​จอร์แดน​จะ​กระแทก​ใส่​หน้า​มัน</verse>
				<verse number="24">ใคร​จะ​สามารถ​ทำ​ให้​ตา​มัน​บอด​และ​จับ​มัน​ได้ ใคร​จะ​เอา​ตะขอ​ไป​เกี่ยว​จมูก​มัน​ได้​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">	เจ้า​จะ​เอา​ตะขอ​ลาก​ตัว​เลวีอาธาน ออก​มา​ได้​หรือ หรือ​เอา​เชือก​มัด​ปาก​มัน​ได้</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​เอา​เชือก​ไป​คล้อง​จมูก​มัน​ได้​หรือ หรือ​ใช้​ตะขอ​เกี่ยว​คาง​มัน​ได้</verse>
				<verse number="3">มัน​จะ​วิงวอน​เจ้า​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า หรือ​พูด​อ่อน​หวาน​กับ​เจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="4">มัน​จะ​ทำ​สัญญา​กับ​เจ้า หรือ​ยอม​เป็น​ข้า​รับใช้​เจ้า​ตลอดไป​หรือ</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เล่น​กับ​มัน​เหมือน​เล่น​กับ​นก หรือ​เอา​เชือก​มา​ผูก​ให้​พวก​เด็กหญิง​ของ​เจ้า​จูง​เล่น​หรือ</verse>
				<verse number="6">พวก​พ่อค้า​จะ​ต่อรอง​ราคา​ของ​มัน หรือ​แบ่ง​สัน​ปัน​ส่วน​ขาย​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​ใช้​ฉมวก​ทิ่มแทง​หนัง​ของ​มัน หรือ​ใช้​หอก​แทง​หัว​ของ​มัน​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="8">เอา​มือ​จับ​มันสิ ลอง​คิด​ดูสิ​ว่า​การ​ต่อสู้​กับ​มัน​จะ​ออก​มา​เป็น​ยังไง เจ้า​จะ​ไม่​ทำ​ครั้ง​ที่​สอง​แน่</verse>
				<verse number="9">ความ​หวัง​ที่​มนุษย์​จะ​ปราบ​มัน​ได้นั้น​ต้อง​พังทลาย​ลง แค่​เห็น​มัน​ก็​ล้ม​ลง​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พอ​ปลุกเร้า​มัน​ขึ้น​มา มัน​ดุร้าย​ไม่ใช่หรือ แล้ว​ใคร​จะ​บ้าบิ่น​ไป​ยืน​ต่อหน้า​มัน</verse>
				<verse number="11">จะ​มี​ใคร​กล้า​มา​เผชิญหน้า​กับ​มัน​และ​ออก​มา​ได้​อย่าง​ปลอดภัย ไม่​มี​สิ่งใด​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​นี้​ทำ​ได้​หรอก</verse>
				<verse number="12">จะ​ให้​เรา​เงียบ​ไม่​พูด​ถึง​ขา​อัน​แข็งแกร่ง​ของ​มัน หรือ​พละกำลัง​อัน​มหาศาล​ของ​มัน หรือ​รูปร่าง​ที่​สง่างาม​ของ​มัน​ก็​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="13">ใคร​จะ​ถอด​เสื้อนอก​ของ​มัน​ออก​ได้ ใคร​จะ​เจาะ​ทะลวง​ผิว​เกราะ​สองชั้น​ของ​มัน​ไป​ได้</verse>
				<verse number="14">ใคร​จะ​ง้าง​ขากรรไกร​อัน​แข็งแรง ที่​มี​ฟัน​อัน​น่า​สยดสยอง​ล้อมรอบ​อยู่​ของ​มัน​ได้</verse>
				<verse number="15">ส่วน​หลัง​ของ​มัน​เหมือน​แผง​ของ​พวกโล่​ที่​เรียง​กัน​เป็น​แถวๆ ซึ่ง​ปิด​แน่น​สนิท​ต่อ​กัน</verse>
				<verse number="16">แต่​ละ​อัน​อยู่​ชิด​กัน​มาก แม้แต่​ลม​ก็​ยัง​ผ่าน​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="17">โล่​แต่​ละ​อัน​เชื่อม​ต่อ​กัน​ไป มัน​เกาะ​ติด​กัน​แน่น ไม่​สามารถ​แยก​มัน​จาก​กัน​ได้</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​มัน​จาม ก็​เกิด​แสง​แลบ​ออก​มา ตา​ของ​มัน​เหมือน​อย่าง​แสง​ใน​ยาม​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="19">เปลว​ไฟ​พุ่ง​ออก​จาก​ปาก​ของ​มัน ประกาย​ไฟ​แตก​ออก​มา</verse>
				<verse number="20">ควัน​ออก​จาก​รู​จมูก​ของ​มัน อย่าง​กับ​ไอ​พวยพุ่ง​จาก​หม้อน้ำ​เดือด</verse>
				<verse number="21">ลม​หายใจ​ของ​มัน​ทำ​ให้​ถ่าน​ลุก​เป็น​ไฟ และ​เปลวไฟ​ออก​จาก​ปาก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="22">ลำคอ​ของ​มัน​มี​พละกำลัง​มหาศาล ใคร​เจอ​มัน​ก็​กลัว​จน​ลนลาน</verse>
				<verse number="23">ใต้​ท้อง​มัน​ไม่​ได้​มี​ไขมัน​เป็น​ชั้นๆ แต่​แข็ง​อย่าง​กับ​เหล็ก</verse>
				<verse number="24">มัน​ใจ​แกร่งกล้า​อย่าง​กับ​หิน ใช่แล้ว แข็ง​อย่าง​กับ​หิน​โม่​แป้ง</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​มัน​ยก​ตัว​ขึ้น แม้แต่​พวก​เทพเจ้า​ก็​พา​กัน​หวาดกลัว เมื่อ​มัน​หัน​มา​ฟาด​หาง พวก​เทพเจ้า​ต่าง​ถอย​หนี</verse>
				<verse number="26">แม้​ดาบ​จะ​เข้า​ถึง​ตัว​มัน ก็​ไม่​อาจ​แทง​ทะลวง​ผิวหนัง​มัน​ได้ ทั้ง​หอก ลูกธนู และ​ทวน​ก็​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="27">มัน​มอง​ว่า​อาวุธ​เหล็กนั้น​เป็น​แค่​เส้น​ฟาง และ​ทอง​สัมฤทธิ์​เป็น​แค่​ไม้ผุ</verse>
				<verse number="28">ลูกธนู​ก็​ไม่​อาจ​ทำ​ให้​มัน​หนี​ไป​ได้ หิน​ที่​ซัด​จาก​สลิง​ใส่​มัน​ก็​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="29">ไม้​กระบอง​มัน​มอง​เป็น​เพียง​แกลบ มัน​หัวเราะ​เยาะ​ใส่​เสียง​ทวน​ที่​กระเด็น​จาก​หลัง​มัน</verse>
				<verse number="30">ส่วน​ท้อง​ของ​มัน​คม​อย่าง​กับ​พวก​เศษ​หม้อ​แตก มัน​ครูด​เป็น​ทาง​บน​โคลน​ตม​อย่าง​กับ​เลื่อน​นวด​ข้าว</verse>
				<verse number="31">มัน​ทำ​ให้​น้ำ​ลึก​เดือด​อย่าง​กับ​น้ำ​ใน​หม้อ และ​ทำ​ให้​ทะเล​ปั่น​ป่วน​เหมือน​หม้อ​ต้ม​ยา</verse>
				<verse number="32">รอย​ที่​มัน​ว่าย​ผ่าน​ไป​ส่อง​ประกาย​แวววาว จน​คน​คิดว่า​ทะเล​ผมหงอก</verse>
				<verse number="33">ไม่​มี​สิ่งใด​ใน​โลกนี้​ที่​เหมือน​มัน มัน​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกสร้าง​ที่​ไม่​รู้จัก​ความกลัว</verse>
				<verse number="34">มัน​มอง​ไป​ทั่ว​ทุกสิ่ง​ที่​สูงส่ง มัน​เป็น​ราชา​เหนือ​สัตว์​ป่า​ทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้ว​โยบ​ก็​ตอบ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พระองค์​สามารถ​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ได้ และ​แผนการ​ของ​พระองค์​ไม่มีวัน​ถูก​ขัดขวาง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​ว่า ‘ใคร​กันนี่ ที่​ปิดบัง​แบบ​แผน​ของ​เรา​โดย​ขาด​ความรู้’ ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​แถลง​ถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ออก​ไป​โดย​ไม่​เข้าใจ เป็น​สิ่ง​ลึกลับ​ต่างๆ​ที่​ข้าพเจ้า​คิด​ไม่​ถึง เป็น​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​รู้</verse>
				<verse number="4">พระองค์​พูด​ว่า ‘ฟัง​ให้​ดี เรา​จะ​พูด เรา​จะ​สอบสวน​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ตอบ​เรา’</verse>
				<verse number="5">หู​ข้าพเจ้า​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พระองค์ แต่​ตอนนี้​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ก็เลย​ขอ​ถอน​คดี และ​จะ​ไม่​นั่ง​ใน​ผง​คลี​และ​ขี้เถ้านี้​อีก​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​กับ​โยบ​แล้ว พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน​ว่า “เรา​โกรธ​เจ้า​และ​เพื่อน​ทั้งสอง​ของ​เจ้า​ยิ่งนัก เพราะ​พวกเจ้า​ไม่​ได้​พูด​ความจริง​เกี่ยวกับ​เรา อย่าง​ที่​โยบ​ผู้รับใช้​ของ​เรา​ได้​พูด</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​ให้​พวกเจ้า​เอา​วัว​ตัวผู้​เจ็ดตัว​และ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ดตัว​ไป​พบ​โยบ​ผู้รับใช้​ของ​เรา ให้​ถวาย​สัตว์​เหล่านั้น​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​สำหรับ​พวกเจ้าเอง แล้ว​โยบ​ผู้รับใช้​ของ​เรา​จะ​อธิษฐาน​ให้​กับ​พวกเจ้า เพราะ​เรา​จะ​ยอมรับ​เฉพาะ​คำ​อธิษฐาน​ของ​โยบ​เท่านั้น แล้ว​เรา​จะ​ไม่​ฉีกหน้า​พวกเจ้า​ตาม​ที่​พวกเจ้า​สมควร​จะ​ได้รับ เพราะ​พวกเจ้า​ไม่​ได้​พูด​ถึง​เรา​อย่าง​ถูกต้อง อย่าง​ที่​โยบ​ผู้รับใช้​ของ​เรา​ได้​พูด”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เอลีฟัส​ชาว​เทมาน บิลดัด​ตระกูล​ชูอาห์ และ​โศฟาร์​ชาว​นาอามาห์ ก็​ไป​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง และ​พระยาห์เวห์​ยอมรับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​โยบ</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​โยบ​อธิษฐาน​ให้​กับ​เพื่อนๆ​ของ​เขา พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​โยบ​กลับ​คืน​สู่​สภาพดี และ​พระองค์​ให้​โยบ​มี​มาก​กว่า​เดิม​เป็น​สองเท่า</verse>
				<verse number="11">พี่น้อง​ชายหญิง​ของ​ท่าน และ​คน​ที่​รู้จัก​ท่าน​มา​ก่อน ต่าง​มา​ร่วม​กิน​อาหาร​กับ​โยบ​ที่​บ้าน และ​ต่าง​แสดง​ความ​เห็นอก​เห็นใจ​โยบ พร้อม​ทั้ง​ปลอบประ​โลม​ท่าน​ใน​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหลาย​ที่​พระยาห์เวห์​เคย​นำ​มา​สู่​ท่าน แต่ละคน​ต่าง​มอบ​เงิน​ชิ้น​หนึ่ง และ​แหวน​ทอง​หนึ่งวง​ให้​กับ​โยบ</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​อวยพร​ชีวิต​บั้นปลาย​ของ​เขา​มาก​กว่า​ชีวิต​ใน​ช่วงต้น โยบ​มี​แกะ​และ​แพะ​หนึ่งหมื่น​สี่พัน​ตัว อูฐ​หกพัน​ตัว วัว​หนึ่งพัน​คู่ และ​ลา​ตัวเมีย​หนึ่งพัน​ตัว</verse>
				<verse number="13">ท่าน​มี​ลูกชาย​เจ็ดคน และ​ลูกสาว​สามคน</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ตั้งชื่อ​ลูกสาว​คนแรก​ว่า เยมีมาห์ คน​ที่สอง​ชื่อ​ว่า เคสิยาห์ ส่วน​คน​ที่สาม​ชื่อ​ว่า เคเรนหัปปุค</verse>
				<verse number="15">ไม่​มี​สาวใด​ทั่ว​แผ่นดิน​ที่​สวย​เท่ากับ​ลูกสาว​ของ​โยบ พ่อ​ของ​พวกเธอ​ได้​มอบ​มรดก​ให้​กับ​พวก​เธอ​พร้อม​กับ​พวก​พี่ชาย​น้องชาย​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="16">และ​หลังจาก​นั้น โยบ​ก็​มี​ชีวิต​ต่อ​ไป​อีก​หนึ่งร้อย​สี่สิบ​ปี เขา​ได้​เห็น​ลูกหลาน​ไป​สี่ชั่วรุ่น</verse>
				<verse number="17">แล้ว​โยบ​ก็​ตาย​เมื่อ​แก่​ชรา</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="19">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">คน​อย่างนี้​มี​เกียรติ​จริงๆ​คือ คน​ที่​ไม่​ทำ​ตาม​คำแนะนำ​ของ​คนชั่ว คน​ที่​ไม่​เดิน​ใน​ทาง​ของ​คน​ผิดบาป คน​ที่​ไม่​เข้าไป​นั่ง​อยู่​ใน​ที่​ของ​คน​ที่​หยิ่งยโส</verse>
				<verse number="2">แต่ เขา​มี​ความสุข​ใน​คำสอน​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​เฝ้า​ครุ่นคิด​ถึง​แต่​คำสอน​ของ​พระองค์​ทั้งวันทั้งคืน</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ปลูก​ไว้​ริมธารน้ำ ซึ่ง​เกิดผล​ตาม​ฤดูกาล ใบ​จะ​ไม่เหี่ยวเฉา ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ทำ จะ​ประสบ​ผลสำเร็จ</verse>
				<verse number="4">แต่​คนชั่ว​จะ​ไม่​เป็น​อย่างนั้น พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​แกลบ​ที่​ลมพัด​ปลิวฟุ้งไป</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น คนชั่ว​จะ​ไม่รอด​ใน​วัน​แห่ง​การพิพากษา พวก​คนบาป​จะ​ไม่มี​ส่วน​ใน​ชุมชน​ของ​พวกคนบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์ เฝ้า​ดูแล​ทาง​ของ​คนบริสุทธิ์ แต่​ทาง​ของ​คนชั่ว​จะ​นำ​ไป​สู่​ความพินาศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ทำไม​ชนชาติ​อื่นๆ​ถึง​ชุลมุน​วุ่นวาย​เหลือเกิน ทำไม​คน​เหล่านั้น​ถึง​วางแผนโง่ๆ</verse>
				<verse number="2">พวก​กษัตริย์​ใน​โลก​ต่าง​เตรียม​พร้อมรบ พวก​ผู้นำ​ของ​ประเทศ​เหล่านั้น ร่วมกัน​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์​และ​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ทรงเลือกไว้</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูดว่า “ให้​พวกเรา​หัก​โซ่ตรวน​ที่​พระยาห์เวห์​และ​กษัตริย์​ของ​พระองค์​ได้​เอามา​มัดเราไว้ และ​โยน​มัน​ทิ้งไป”</verse>
				<verse number="4">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั่ง​อยู่​บนสวรรค์ พระองค์​หัวเราะ​เยาะ​ใส่พวกเขา</verse>
				<verse number="5">แล้ว พระองค์ ก็​ต่อว่า​พวกเขา​ด้วย​ความเกรี้ยวกราด จน​ทำ​ให้​พวกนั้น​ตกใจ​ขวัญกระเจิง</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูดว่า “เรา​ได้​แต่งตั้ง​กษัตริย์​ที่​เรา​ได้เลือก​มาไว้​บน​ศิโยน ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​องค์นี้​พูดว่า “ให้​เรา​อธิบาย​ให้เจ้าฟัง ถึง​ประกาศิต​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​บอก​กับเรา​ว่า ‘เจ้า​คือ​ลูกชาย​ของเรา ใน​วันนี้ เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของเจ้าแล้ว’</verse>
				<verse number="8">แค่​ขอ​เรา​มา แล้ว​เรา​จะมอบ​ชนชาติต่างๆ​ให้​กับเจ้า​เป็นมรดก เรา​จะ​มอบ​โลก​ทั้งโลก​ให้​เจ้า​เป็นเจ้าของ</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​เหล่านั้น​ด้วย​กระบองเหล็ก เจ้า​จะ​ฟาด​พวกเขา ให้​แตกกระจาย​เหมือน​หม้อดิน”</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้ พวกเจ้า กษัตริย์​ทั้งหลาย ให้​ฉลาดขึ้น พวกผู้นำ​ทั้งหลาย ให้​ฟัง​คำตักเตือน​ของเรา</verse>
				<verse number="11">ให้​รับใช้​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความเคารพยำเกรง ให้​กราบ​ลง​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วย​ตัวสั่นเทิ้ม ไม่​อย่างนั้น​พระองค์​จะ​โกรธ แล้ว​เจ้า​จะต้อง​พินาศ​ทันที ให้​ทำ​อย่างนี้ เพราะ​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ลุกเป็นไฟ​ได้​ในพริบตา คน​ที่​ลี้ภัย​ใน​พระองค์​นั้น ก็​เป็น​คน​ที่​มีเกียรติจริงๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">บทเพลง​ของ​กษัตริย์​ดาวิด เขียน​ใน​ขณะ​ที่​พระองค์​หนี​จาก​อับซาโลม​ลูกชาย​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ข้าพเจ้า​มี​ศัตรู​มากมาย​เหลือเกิน ผู้คน​มากมาย​ต่าง​ลุกขึ้น​มา​ต่อสู้​กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">มี​หลายคน​พูด​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า​ว่า “พระเจ้า​จะ​ไม่ช่วย​เจ้า​ให้​รอดพ้น​หรอก” เซลาห์</verse>
				<verse number="3">แต่​พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​เป็น​โล่กำบัง​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ยกหัว​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​เปล่งเสียง​เรียก​พระยาห์เวห์ พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า​จาก​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​นอน​ลง​และ​หลับไป แล้ว​ก็​ตื่น​ขึ้นมาอีก เพราะ​พระยาห์เวห์​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​หวาดกลัว ผู้คน​นับหมื่น​ที่​รายล้อม​โจมตี​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ลุกขึ้น​เถิด พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​ด้วยเถิด เมื่อ​พระองค์​ตบ​แก้ม​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า ฟัน​ของ​คน​ชั่วช้า​เหล่านั้น​จะหัก​จนหมดปาก</verse>
				<verse number="8">ความรอดพ้น​มา​จาก​พระยาห์เวห์ ขอ​พระองค์​อวยพร​คน​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด เซลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่องสาย​ประกอบ​การร้อง​ด้วย เพลงสดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า ผู้พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่ายถูก ช่วย​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เมื่อ​ข้าพเจ้า​เรียก​หา​พระองค์ ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​จนตรอก พระองค์​ได้​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​ออกมา​เป็นอิสระ ขอ​เมตตา​ข้าพเจ้า ช่วย​ฟัง​คำร้องขอ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ไอ้​พวก​มนุษย์ เจ้า​จะ​พูด​ใส่ร้ายเรา​ไป​อีกนาน​แค่ไหน เจ้า​รัก​การซุบซิบ​นินทา​ที่​ไร้สาระ แล้ว​ยัง​พูด​โกหก​เกี่ยวกับ​เรา​อยู่​เรื่อยๆ เซลาห์</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​ทั้งหลาย ให้​รู้​ไว้​เถอะ​ว่า พระยาห์เวห์​เอาใจใส่​คน​ที่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระองค์​เป็นพิเศษ พระองค์​จะ​ฟัง​เสียง​ของเรา เมื่อ​เรา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="4">	ให้​กลัว​จน​ตัวสั่น และ​หยุด​ทำบาปซะ ให้​คิด​ทบทวน​เรื่องนี้​อย่าง​เงียบๆ​ในใจ ตอนที่​เจ้านอน​อยู่​บนเตียง เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ให้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​พระองค์​กำหนด และ​ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">หลายคน​พูดว่า “พวกเรา​อยาก​จะเจอ​กับ​สิ่งดีๆ​บ้าง พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ให้​แสง​จาก​ใบหน้า​พระองค์​ส่องลงมา​บน​พวกเรา​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​มีความสุข​ยิ่งกว่า​ความสุข​ของ​คนเหล่านั้น ตอนที่​เขา​เก็บเกี่ยว​ข้าว​และ​เหล้าองุ่น​อย่างล้นหลาม</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น ข้าพเจ้า​นอนลง​และ​หลับไป​อย่าง​สงบสุข​ยิ่งนัก เพราะ พระยาห์เวห์ พระองค์​แต่เพียงผู้เดียว​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​ข้าพเจ้า​นอนลง​อย่างปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​ขลุ่ย​ประกอบ​การร้อง​ด้วย เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอโปรด​รับฟัง​คำพูด​ต่างๆ​ของข้าพเจ้า ขอโปรด​เข้าใจ​เสียง​ถอนใจ​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระเจ้า กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​รับฟัง​เสียง​ร้องเรียก​ของข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้เดียว​ที่​ข้าพเจ้า​อธิษฐานถึง</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ทุกเช้า​พระองค์​จะ​ได้ยินเสียง​ของข้าพเจ้า ทุกเช้า​ข้าพเจ้า​จะ​วาง​คำร้องขอ​ของข้าพเจ้า​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​เฝ้าคอย​คำตอบ​ของ​พระองค์​อย่างใจจดจ่อ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ไม่ใช่​พระเจ้า​ที่​ชอบใจ​ความชั่วร้าย พระองค์​ไม่ต้อนรับ​คนชั่ว​ในบ้าน​ของพระองค์ พวกหยิ่งยโส​ไม่สามารถ​ยืนอยู่​ต่อหน้า​พระองค์ได้ พระองค์​เกลียด​ทุกคน​ที่ทำชั่ว</verse>
				<verse number="5"></verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทำลาย​คนที่​พูดโกหก พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​คนกระหายเลือด​ที่​คดโกง</verse>
				<verse number="7">แต่ ด้วย​ความรักมั่นคง​เหลือล้น​ของพระองค์ ข้าพเจ้า​ก็​เข้าบ้าน​ของพระองค์ได้ ข้าพเจ้า​ก้มกราบลง​ด้วย​ความยำเกรง​ในวิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วยนำ​ข้าพเจ้า​ไปในทาง​ที่​พระองค์​ชอบใจ เพราะ​มี​พวกศัตรู​คอย​จ้อง​ข้าพเจ้า​อยู่​ทุกฝีก้าว โปรดช่วย​ทำ​ทาง​ที่​พระองค์​ต้องการ​ให้​ข้าพเจ้า​ไปนั้น​ราบรื่น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="9">ปาก​ของ​ศัตรู​ข้าพเจ้า​ไม่มี​ความจริง​อยู่เลย ใจ​พวกเขา​มี​แต่​แผน​ทำลายคน ลำคอ​ของ​พวกเขา​นั้น​เหมือน​หลุม​ฝังศพ​ที่เปิดอยู่ ลิ้น​ของเขา​ประจบสอพลอ</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ลงโทษ​พวกเขา​ด้วยเถิด ขอให้​แผนร้าย​ของ​พวกเขา ทำลาย​พวกเขาเอง โปรด​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป​ด้วยเถิด​เพราะ​ความผิดบาป​มากมาย​ของพวกเขา เพราะ​พวกเขา​กบฏ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">แต่​ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่ลี้ภัย​ใน​พระองค์​มีความสุข ขอให้​พวกเขา​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดีเสมอ ขอให้​พระองค์​คุ้มครอง​พวกเขา ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่รัก​ชื่อ​ของ​พระองค์​รื่นเริง​ในพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​อวยพร​คนที่​ทำตามใจ​พระองค์ พระองค์​ปกป้อง​พวกเขา​เหมือน​โล่กำบัง เพราะ​ความเมตตา​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้ใช้​เครื่องสาย​ประกอบ​การร้อง ตาม​ทำนอง​เซมินิท เพลง​สรรเสริญ​ของดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ลงโทษ​ข้าพเจ้า ตอนที่​พระองค์โกรธ ขอ​อย่า​ตีสอน​ข้าพเจ้า ตอน​ที่​พระองค์​โกรธแค้น</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​เมตตา​ต่อ​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​ข้าพเจ้า​อ่อนแอ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​รักษา​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​สั่นเทิ้ม</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ตัว​สั่นเทิ้ม​ด้วย​ความกลัว ข้าแต่​พระยาห์เวห์ จะ​ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​เป็น​อย่างนี้​ไปอีกนานแค่ไหน</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​พระองค์​หันกลับมา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด ขอ​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​เห็นแก่​ความรักมั่นคง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เมื่อ​คน​ตายไป เขา​ก็​จะ​ระลึก​ถึง​พระองค์​ไม่ได้​อีกแล้ว ใน​แดน​คนตาย จะ​มี​ใคร​สรรเสริญ​พระองค์​ได้หรือ</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้อง​คร่ำครวญ​จน​หมดแรง ข้าพเจ้า​ร้องไห้​ทั้งคืน จน​ที่นอน​และ​หมอน​ชุ่ม​ไปด้วย​น้ำตา</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ร้องไห้​จน​ตาบวม​เพราะ​ความทุกข์โศก ตา​ของ​ข้าพเจ้า​อ่อนล้า​ไปหมด เพราะ​พวกศัตรู​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พวกเจ้า​ที่​ทำชั่ว​ทั้งหลาย ไปให้ห่าง​จาก​ข้าพเจ้าซะ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​เสียงร่ำไห้​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้ยิน​คำร้องขอ​ให้ช่วย​ของข้าพเจ้า พระองค์​จะ​ยอมรับ​และ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ทั้งหมด จะ​อับอาย​ขายหน้า​และ​สั่นเทิ้ม​อย่างยิ่ง แล้ว​พวกเขา​จะต้อง​หันหลัง​วิ่งหนีไป​ในทันที​ด้วย​ความอับอายขายหน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">	เพลง​ชิกกาโยน ของ​ดาวิด​ซึ่ง​ท่าน​ร้อง​ถวาย​พระยาห์เวห์ เกี่ยวกับ​คูช​คน​จาก​เผ่า​ของ​เบนยามิน ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​ในพระองค์ โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​คน​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ช่วย​ข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="2">ไม่​อย่างนั้น พวกเขา​จะ​ฉีก​ข้าพเจ้า​ออก​เป็น​ชิ้นๆ​เหมือน​สิงโต แล้ว​จะ​ดึง​ทึ้ง​ข้าพเจ้า​โดย​ไม่มีใคร​ช่วยข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของข้าพเจ้า ถ้าหาก​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่งชั่วร้าย​เหล่านี้ คือ​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ทำสิ่งชั่ว</verse>
				<verse number="4">หรือ​ทำชั่ว​ต่อ​เพื่อน​ของข้าพเจ้า หรือ​ปล้น​เอา​สิ่งของ​จาก​ศัตรู​โดย​ไม่มีเหตุ</verse>
				<verse number="5">ก็​ขอให้​ศัตรู​ไล่ล่า​เอาชีวิต​ข้าพเจ้า ให้​เขา​จับ​ข้าพเจ้า​และ​กระทืบ​ข้าพเจ้า​จนติดดิน ให้​เขา​ผลัก​ข้าพเจ้า​ลงสู่​หลุมศพ เซลาห์</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ลุกขึ้น​ด้วย​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด ช่วย​ยืนขึ้น​ต่อสู้​กับ​ความเกรี้ยวกราด​ของ​ศัตรู​พวกนั้น​ด้วยเถิด พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ตื่นขึ้น​ด้วยเถิด โปรด​ให้​ความยุติธรรม​กับ​ข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="7">ขอให้​ชนชาติ​ต่างๆ​มา​ชุมนุมกัน​อยู่​รอบๆ​พระองค์ ขอให้​พระองค์​นั่ง​อยู่​บนบัลลังก์​เหนือ​พวกเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอให้​พระองค์​ตัดสิน​ชนชาติ​ต่างๆ​ด้วยเถิด ข้าแต่ พระยาห์เวห์ ขอให้​ตัดสินคดี​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​นั้น​เป็นฝ่ายถูก พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำผิดอะไร</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า​ผู้ยุติธรรม พระองค์​สำรวจ​จิตใจ​และ​นิสัยใจคอ​ของคน ขอ​ช่วย​หยุด​ความชั่วช้า​ที่​คนชั่วทำ ขอ​ช่วย​สนับสนุน​คน​ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า​ให้​มั่นคง</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​เป็นโล่​ของข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​คนที่​ซื่อตรง​ให้รอด</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​เป็น​ผู้ตัดสิน​ที่ยุติธรรม พระองค์​ลงโทษ​คนชั่ว​ทุกวัน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ถ้า​คนชั่ว​คนนั้น​ไม่กลับใจ​หันมาหา​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ลับดาบ​ของพระองค์ไว้ พระองค์​จะ​โก่ง​คันธนู​เพื่อ​คล้องสาย และ​เล็ง​ไปที่​คนชั่ว​คนนั้น</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ได้​จัดเตรียม​อาวุธสังหาร แม้กระทั่ง​ลูกธนูไฟ​เพื่อ​ลงโทษ​คนชั่ว​คนนั้น</verse>
				<verse number="14">ดูเถิด คนชั่ว​เริ่ม​ตั้งท้อง​การกระทำ​ชั่วช้า​ทั้งหลาย อุ้มท้อง​สิ่งที่​จะ​ทำให้​คนอื่น​เดือด​ร้อน และ​มัน​ก็​คลอด​การหลอกลวง​ออกมา</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ขุด​หลุม​พราง​เพื่อ​ดักคนอื่น เขา​จะ​ตกลง​ไป​ใน​หลุมนั้นเอง</verse>
				<verse number="16">แผน​สร้าง​ความ​เดือด​ร้อน​ที่​เขา​วางไว้​ก็​จะ​หล่น​ลงมา​บนหัว​ของเขาเอง แผนการ​ที่​ทารุณ​โหดร้าย​ของเขา​นั้น​ก็​จะ​ตกลง​บนกบาล​ของเขาเอง</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​นั้น​ยุติธรรม ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้ร้อง​ตาม​ทำนอง​กิททีธ เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา ชื่อเสียง​อัน​เกรียงไกร​ของ​พระองค์นั้น ดัง​กระฉ่อน​ไปทั่วโลก ชื่อ​ของ​พระองค์ ได้รับ​การยกย่อง​ไปทั่ว​สวรรค์ชั้นฟ้า</verse>
				<verse number="2">มี​เสียง​ร้อง​สรรเสริญ​พระองค์​ออก​จากปาก​ของ​เด็กอ่อน​และ​เด็กทารก เด็กพวกนี้​ร้อง​ถึง​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระองค์ เพื่อ​ปิดปาก​พวก​ที่​ต่อต้าน​พระองค์ ศัตรู​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ความแค้น</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​แหงนดู​ฟ้าสวรรค์​ที่​นิ้ว​ของ​พระองค์​สร้างขึ้นมา รวมทั้ง​ดวงจันทร์ และ​หมู่ดาว​ที่​พระองค์​ตั้งไว้</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​สงสัย​ว่า มนุษย์​เป็น​ใครกัน​พระองค์​ถึงห่วงใย มนุษย์ ​เป็น​ใครกัน พระองค์​ถึง​เอาใจใส่นัก</verse>
				<verse number="5">พระองค์​สร้าง​เขา​ให้​ด้อย​กว่า​พระเจ้า​แค่​นิดเดียว​เท่านั้น พระองค์​ได้​สวม​มงกุฎ​แห่ง​เกียรติ​และ​ศักดิ์ศรี​ให้กับเขา</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตั้งเขา​ให้​ครอบ​ครอง​อยู่​เหนือ​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​สร้างขึ้น พระองค์​วาง​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ไว้​ใต้เท้า​ของเขา</verse>
				<verse number="7">เขา​ได้​ครอบ​ครอง ฝูงแกะ วัวควาย และ​พวกสัตว์ป่า​ในท้องทุ่ง​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="8">รวมทั้ง​นก​ใน​ท้องฟ้า ปลา​และ​สิ่งมีชีวิต​ทั้งปวง ที่​แหวกว่าย​ไปมา​ใน​ท้องทะเล</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของพวกเรา ชื่อเสียง​อัน​เกรียงไกร​ของพระองค์​นั้น ดัง​กระฉ่อน​ไปทั่วโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​ตาม​ทำนอง​มุธลับเบน เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​สิ้นสุด​หัวใจ​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​บอกเล่า​ถึง​สิ่งต่างๆ​อัน​อัศจรรย์​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​มีความสุข และ​ชื่นชม​ยินดี​ในพระองค์ พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด ข้าพเจ้า​จะร้อง​บทเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เป็นเพราะ​พระองค์ พวกศัตรู​ของข้าพเจ้า​ถึง​ได้​หันหลัง​วิ่งหนีไป พวกเขา​ล้มลง​และ​พินาศไป</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ตัดสินคดี​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ประกาศ​ว่า​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์ พระองค์​ให้​คำตัดสิน​ที่​ยุติธรรม​จาก​บัลลังก์​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ประณาม​ชนชาติต่างๆ พระองค์​ทำลาย​คนชั่ว​และ​ลบ​ชื่อ​ของ​พวกเขา​ออกไป​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="6">เมือง​ของ​พวก​ศัตรู​จะพังทลาย​อยู่​อย่างนั้น​ตลอดไป พระองค์​ถอนราก​ถอนโคน​เมือง​ของพวกเขา จะ​ไม่มีใคร​ระลึก​ถึง​พวกเขา​อีกตลอดไป</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ครอบ​ครอง​ตลอดไป พระองค์​ก่อตั้ง​บัลลังก์​ของ​พระองค์​ขึ้นมา​เพื่อ​นำ​ความยุติธรรม​มาสู่โลกนี้</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ตัดสิน​โลกนี้​อย่างยุติธรรม พระองค์​ตัดสิน​ชนชาติต่างๆ​อย่างเที่ยงธรรม</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของ​คนพวกนั้น​ที่ถูก​กดขี่​ข่มเหง ใน​ยามทุกข์ยาก​ลำบาก</verse>
				<verse number="10">เพื่อว่า​คนเหล่านั้น​ที่​รู้จัก​ชื่อ​ของพระองค์​จะได้​ไว้วางใจ​ในพระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่ทอดทิ้ง​คน​ที่มา​ขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์</verse>
				<verse number="11">ร้องเพลง​สรรเสริญ​ให้กับ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ผู้นั่ง​อยู่​บนบัลลังก์​บนภูเขาศิโยน ขอให้​บอก​ผู้คน​ถึง​สิ่งทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้แก้แค้น​แทน​เลือด​ของผู้บริสุทธิ์ พระองค์​ไม่ลืม​พวกเขา พระองค์​ไม่เพิกเฉย​ต่อ​คนยากจน​ที่​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้าด้วย ดูสิ คนเหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​ข้าพเจ้า​กำลัง​ทำร้าย​ข้าพเจ้าอยู่ โปรด​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้นมา​จาก​ประตู​ของ​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​เล่า​ถึง​การกระทำ​อัน​น่าสรรเสริญ​ทั้งหมด​ของพระองค์ ที่​ประตู​แห่ง​เมืองศิโยน​และ​ชื่นชม​ยินดี​ที่​พระองค์​ได้ช่วย​ให้​ข้าพเจ้ารอด</verse>
				<verse number="15">ชนชาติ​ของ​ศัตรู​เหล่านั้น​ต่าง​ตกลง​ใน​หลุม​พราง​ที่​พวกเขา​ขุดไว้ เท้า​ของ​พวกเขา​ติด​ตาข่าย​ที่​พวกเขา​ซ่อนไว้​ดัก​คนอื่น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​ให้คน​รู้ว่า​พระองค์​รักษา​ความยุติธรรม ดังนั้น พวกคนชั่ว​จึง​ติดกับดัก​ด้วย​การกระทำ​ของ​พวกเขาเอง ฮิกกาโยน เซลาห์</verse>
				<verse number="17">ขอให้​คนชั่ว ลงไป​สู่​แดน​คนตาย คือ​คนเหล่านั้น​ทั้งหมด​ที่​ได้​หลงลืม​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">แต่ คนขัดสน​จะ​ไม่ถูกลืม​ตลอดไปหรอก และ​ความหวัง​ของ​คนจน​จะ​ไม่สิ้นสลาย​อยู่อย่างนั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ลุกขึ้นเถิด อย่า​ปล่อยให้​มนุษย์​ทั้งหลาย​คิดว่า​จะ​เอาชนะ​พระองค์ได้ ขอให้​ชนชาติต่างๆ​ถูกพิพากษา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ทำให้​พวกเขา​ตกใจกลัวเถิด เพื่อ​ว่า ชนชาติ​เหล่านั้น​จะได้​รู้ว่า พวกเขา​เป็น​เพียงแค่​มนุษย์​เท่านั้น เซลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ใน​เวลา​ที่​มีปัญหา​อย่างนี้ ทำไม​พระองค์​ถึง​ยืน​อยู่ห่างไกล​เหลือเกิน และ​ซ่อน​พระองค์เอง</verse>
				<verse number="2">พวกคนชั่ว​ไล่ล่า​คนยากไร้​อย่าง​หยิ่งผยอง ขอให้​คนชั่ว​เหล่านั้น​ติดกับ​ใน​แผนการชั่วร้าย​ที่​พวกเขา​ก่อขึ้น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">พวกคนชั่ว​โอ้อวด​กิเลสตัณหา​ของตัวเขาเอง และ​คนโลภ​ที่​ขี้โกง​จะ​สาปแช่ง​และ​เหยียด​หยาม​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">คนชั่ว​ไม่​แสวงหา​พระเจ้า เพราะ​พวกเขา​หยิ่งยโส พระเจ้า​ไม่ได้​อยู่​ในความคิด​ของ​พวกเขาเลย</verse>
				<verse number="5">คนชั่ว​ประสบ​ความสำเร็จ​ใน​ทุกอย่าง​ที่ทำ การตัดสิน​ของ​พระองค์ สูง​กว่า​ที่​พวกเขา​จะเข้าใจได้ พวกเขา​เย้ยหยัน​ศัตรู​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">คนชั่ว​พวกนั้น​คิด​อยู่ในใจ​ว่า พวกเขา​จะ​ไม่มีวัน​ล้มเหลว พวกเขา​คิดว่า จะ​ไม่มี​สิ่งเลวร้ายใดๆ​เกิดขึ้น​กับพวกเขา</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​คนชั่ว​เต็มไปด้วย​คำสาปแช่ง คำโกหก และ​คำขู่ ภายใต้​ลิ้น​ของเขา​มี​ความมุ่งร้าย และ​แผนการ​ชั่วอยู่</verse>
				<verse number="8">คนชั่วเหล่านี้​จะ​ดักซุ่ม​อยู่​ตาม​หมู่บ้าน​ที่​ไม่มีกำแพง แอบซุ่ม​อยู่​ในที่ซ่อน​เพื่อ​ฆ่า​คนบริสุทธิ์ พวกเขา​ซุ่มคอย​คนที่​โชคร้าย​เดินผ่านมา</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​หมอบคอย เหมือนกับ​สิงโต​ใน​พุ่มหญ้า​ที่​พร้อม​จะ​ตะครุบเหยื่อ พวกเขา​เฝ้าคอย​จับตัว​คนยากไร้ ที่​มา​ติดกับ​ของ​พวกเขา​แล้ว​ลากตัวไป</verse>
				<verse number="10">พวกคนชั่วนั้น​แข็งแรงมาก มัน​ตะครุบเหยื่อ​ที่​ไม่มี​ทางสู้ บดขยี้​จน​บี้แบน​ติดพื้น</verse>
				<verse number="11">แล้ว​คนชั่ว​คิดในใจ​ว่า “พระเจ้า​เพิกเฉย พระองค์​หันหน้า​ไป​ทางอื่น และ​ไม่เห็น​สิ่งที่เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์ ลุกขึ้น​เถอะ พระเจ้า ยกมือ​ขึ้นมา​ทำโทษ​คนชั่ว​เหล่านี้​ด้วยเถิด ขอ​อย่าได้​เพิกเฉย​ต่อ​ผู้ยากไร้เลย</verse>
				<verse number="13">ทำไม​คนชั่ว​ถึงได้​เหยียด​หยาม​พระเจ้า พวก​คนชั่ว​พูดในใจ​ว่า “พระเจ้า​จะ​ไม่ลงโทษข้า สำหรับ​สิ่ง​ที่​ข้าทำหรอก”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระองค์​เห็นว่า​เกิด​อะไรขึ้น พระองค์​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ปัญหาทั้งสิ้น และ​พระองค์​ได้​ยื่นมือ​ออกไป​ช่วยเหลือ เหยื่อ​ผู้​โชคร้าย​เหล่านั้น​ที่​เชื่อพึ่ง​ในพระองค์ พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ช่วยเหลือ​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า ช่วย​หักแขน​ของ​คนชั่ว​ด้วยเถิด ช่วย​ลงโทษ​เขา​สำหรับ​ความชั่วร้าย​ที่​เขาทำ ที่​เขา​คิดว่า​พระองค์​จะไม่มีทางรู้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​คือ​กษัตริย์​ตลอดชั่วนิจนิรันดร์ ชนชาติ​ที่​ชั่วช้า​เหล่านั้น​จะ​ถูกกำจัด​ออกไป​จาก​แผ่นดิน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้ยิน​คำร้องขอ​ของ​คนยากจน​แล้ว พระองค์​จะ​ให้กำลังใจ​กับ​พวกเขา พระองค์​จะ​เงี่ยหู​ฟังพวกเขา</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระองค์​จะให้​ความเป็นธรรม​กับ​เด็ก​กำพร้า​และ​คนที่​ถูก​กดขี่​ข่มเหง เพื่อ​จะได้​ไม่มีใคร​ในโลกนี้​ทำให้​พวกเขา​หวาดกลัว​อีกต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าพเจ้า​จะ​ลี้ภัย​ใน​พระยาห์เวห์ แล้ว​เจ้า​มา​บอกเรา​ได้ยังไง​ว่า “ให้​บิน​หนี​ไป​ยัง​ภูเขา​เหมือนนก</verse>
				<verse number="2">หนีไปซะ เพราะ​คนชั่ว​กำลัง​แอบ​อยู่​ใน​ความมืด พวก​คนชั่ว​กำลัง​โก่ง​คันธนู​เพื่อ​คล้องสาย และ​เล็ง​ลูกศร​ตรงไป​ที่​คนซื่อตรง</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​รากฐาน​ที่ดี​ของ​สังคม​ถูก​ทำลาย​ไปหมดแล้ว แล้ว​คนดี​จะทำ​อะไรได้”</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​ยัง​สถิตอยู่​ในวิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์ พระยาห์เวห์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของพระองค์​ในสวรรค์ พระองค์​มองเห็น​ทุกอย่าง พระองค์​ตรวจสอบมนุษย์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ตรวจสอบ​ทั้ง​คนดี​และ​คนชั่ว พระองค์​เกลียด​คนเหล่านั้น​ที่รัก​ความโหดร้าย</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระองค์​จะ​ทำให้​ถ่านเพลิง และ​ไฟกำมะถัน​ตกลง​ทับถม​คนชั่ว​เหล่านั้น​ดังห่าฝน คนชั่ว​เหล่านั้น​ก็​จะ​ไม่ได้​อะไรเลย นอกจาก​ลมร้อน​ที่​เผาผลาญ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​นั้น​ยุติธรรม พระองค์​รัก​ความยุติธรรม คน​ซื่อตรง​เท่านั้น​ถึงจะ​ได้เห็น​ใบหน้า​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​ตาม​ทำนอง​เซมินิท เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ด้วยเถิด เพราะ​ผู้ที่​ติดตาม​พระองค์​อย่างแท้จริง ไม่มีเหลือ​อีกแล้ว คนที่​ซื่อสัตย์​กับพระองค์ หายไป​หมดแล้ว​จาก​หมู่มนุษย์</verse>
				<verse number="2">ทุกคน​พูดโกหก​กับ​เพื่อน​บ้าน พวกเขา​พูด​ประจบสอพลอ หน้าไหว้หลังหลอก</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​หวัง​เหลือเกิน​ว่า​พระยาห์เวห์​จะตัด​ทุกริมฝีปาก​ที่​พูดสอพลอ​นั้นทิ้ง รวมทั้ง​ลิ้น​ของ​คนพวกนั้น​ที่​คุยโวโอ้อวด</verse>
				<verse number="4">คน​เหล่านั้น​พูดว่า “ลิ้น​ของเรา​จะ​ทำให้​เรา​มีอำนาจ​ยิ่งใหญ่ ริมฝีปาก​เป็น​ของเรา เรา​อยาก​จะพูดอะไร​ก็พูดได้ ใคร​จะมา​เป็นนาย​ห้ามเราได้”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ลุกขึ้นมา​แล้ว เพราะ​คนยากจน​ถูก​กดขี่​ข่มเหง คนขัดสน​ร้องคร่ำครวญ​ด้วย​ความเจ็บปวด เรา​จะ​ให้​ความปลอดภัย​กับ​พวกเขา ตามที่​พวกเขา​ร้องขอ”</verse>
				<verse number="6">คำพูดต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้นเป็นจริง​และ​บริสุทธิ์ เหมือน​เงิน​ที่​ถูกหลอม​อยู่​ในเตา ที่หลอม​ให้บริสุทธิ์​ถึง​เจ็ดครั้ง</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​คุ้มครอง​พวกเรา พระองค์​จะ​ปกป้อง​พวกเรา​ให้​รอดพ้น​จาก​คนชั่ว​เหล่านี้​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะที่​พวกคนชั่ว​เดิน​วางมาด​กันไปทั่ว​ทุกหนแห่ง และ​ความชั่วช้า​ได้รับ​การยกย่อง​ใน​หมู่มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ลืม​ข้าพเจ้า​ไปอีกนาน​แค่ไหน ตลอดไปหรือ พระองค์​จะ​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า​อีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ข้องใจ​อยู่อย่างนี้​ไป​อีกนาน​แค่ไหน ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ทุกข์ใจ​วันแล้ววันเล่า​อยู่อย่างนี้​ไป​อีกนาน​แค่ไหน พวกศัตรู​จะ​ถูก​ยกย่อง​เหนือ​ข้าพเจ้า​ไป​อีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า สนใจ​ข้าพเจ้าหน่อย ช่วยตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ฟื้น​พลัง​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ไม่อย่างนั้น ข้าพเจ้า​จะ​หลับ​อยู่​ใน​ความตาย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวกศัตรู​จะพูด​ได้ว่า “เรา​ชนะ​มันแล้ว” และ​พา​กัน​ดีใจ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ล้มลง</verse>
				<verse number="5">แต่​ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​ความรักแท้มั่นคง​ของพระองค์ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี เพราะ​พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ให้กับ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ดี​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด คนโง่เขลา​พูด​ในใจ​ว่า “ไม่มี​พระเจ้าหรอก” พวกเขา​เสื่อมทราม พวกเขา​ทำ​แต่​สิ่งที่​น่าขยะแขยง ไม่มี​สักคน​ที่ทำดี</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​มอง​ลงมา​จาก​สวรรค์​ดู​พวกมนุษย์ เพื่อ​หา​ว่า​ยัง​มี​มนุษย์​สักคนไหม​ที่ทำ​สิ่งที่ฉลาด และ​แสวงหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่​พวกเขา​ต่าง​นอกลู่นอกทาง​กันไปหมด เสื่อมทราม​กันทุกคน ไม่มี​ใคร​เลย ไม่มี​แม้แต่​คนเดียว​ที่ทำ​สิ่งที่ดีๆ</verse>
				<verse number="4">คน​ทำชั่ว​เหล่านั้น​ทั้งหมด​กลืนกิน​คน​ของเรา​เหมือน​กินขนมปัง พวกเขา​ไม่เคย​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ไม่รู้เรื่อง​ขนาดนี้​เชียวหรือ</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​พระเจ้า​ลงโทษ​พวกคนชั่ว พวกเขา​จะ​พากัน​ตื่นกลัว​สุดขีด เพราะ​พระเจ้า​ยืน​อยู่​กับ​คน​ที่​ทำถูกต้อง</verse>
				<verse number="6">เจ้า​พวกคนชั่ว​พยายาม​ขัดขวาง​แผนงาน​ของ​คนยากไร้ แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​หวังว่า​ชัยชนะ​ของ​ชาวอิสราเอล​จะ​มาถึง​ในไม่ช้านี้​จาก​พระยาห์เวห์​ที่อยู่​บน​ภูเขาศิโยน เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำให้​คน​ของ​พระองค์​กลับไป​มีความสุข​เหมือน​เมื่อก่อน ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​จะ​ชื่นชม​ยินดี ชาวอิสราเอล จะดีใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ใคร​จะได้​มา​เป็นแขก​ใน​เต็นท์ ของพระองค์ ใคร​จะได้​มา​อาศัย​บน​ภูเขา​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">คือ​คนเหล่านั้น​ที่​ใช้ชีวิต​อย่าง​ไม่มีที่ติ ทำ​แต่​สิ่งที่​ถูกต้อง พูด​ความจริง​จากใจ</verse>
				<verse number="3">ไม่ใช้​ลิ้น​ใส่ร้ายป้ายสี ไม่​ทำผิด​ต่อ​เพื่อน ไม่ด่า​เพื่อน​บ้าน</verse>
				<verse number="4">รังเกียจ​คนชั่ว​ที่​พระเจ้า​ไม่ยอมรับ ยกย่อง​คน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า ทำตาม​สิ่งที่​เขา​ได้​สัญญาไว้​แม้​จะ​ทำให้​เขา​เดือด​ร้อน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="5">ไม่คิด​ดอกเบี้ย​เมื่อ​ให้ยืมเงิน ไม่ยอมรับ​สินบน​เพื่อ​ปรักปรำ​คนบริสุทธิ์ คน​ที่​ทำอย่างนี้​จะ​ยืนหยัด​มั่นคงเสมอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">	มิคทาม บทหนึ่ง​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า ได้โปรด​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="2">	เจ้า​พูด กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​คือ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า สิ่งดีๆ​ทั้งหลาย​ที่​ข้าพเจ้า​มี​ล้วน​มาจาก​พระองค์​ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="3">	แล้ว​เจ้า​ก็​พูด​ด้วย​ว่า “ข้าพเจ้า​ก็รัก​พระเจ้า​ทั้งหลาย ของ​แผ่นดินนี้ พวกเขา​ช่าง​เลอเลิศ​เสียเหลือเกิน”</verse>
				<verse number="4">แต่​คน​ที่​แสวงหา​พระเจ้า​อื่นนั้น จะพบ​แต่​ความ​ทุกข์ยาก ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​เข้าร่วม​พิธีถวายเลือด​เป็น​เครื่อง​บูชา​กับ​พวกเขา และ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่เอ่ย​ชื่อ​ของ​พระเจ้าอื่นเลย</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​คือ​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​คือ​ถ้วย​แห่ง​พระพร​ของข้าพเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ชะตาชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ในกำมือ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ได้รับ​ที่ดิน​ผืนงาม​จากพระองค์ ข้าพเจ้า​ได้​ส่วนแบ่ง​ที่​สวยเหลือเกิน</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ให้​คำปรึกษา​กับ​ข้าพเจ้า แม้​ใน​ยามค่ำคืน จิตใจ​ข้าพเจ้า​ก็ยัง​สอนเตือน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ตั้ง​พระยาห์เวห์​อยู่​ตรงหน้า​เสมอ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่หวั่นไหว เพราะ​พระองค์​อยู่​ข้างขวา​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">เพราะ​อย่างนี้​นี่เอง หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ถึง​เบิกบาน จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​เป็นสุข​ยิ่งนัก ร่างกาย​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อยู่​อย่างปลอดภัย​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​ให้​อยู่​ใน​แดน​คนตาย พระองค์​จะ​ไม่ยอม​ปล่อย​ให้​ผู้ติดตาม​ที่​จงรัก​ภักดี​ของ​พระองค์​ต้อง​ลงไป​ในหลุมศพ</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​สอน​ให้​ข้าพเจ้า​รู้จัก​ทาง​ที่​นำไปสู่​ชีวิต เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ข้าพเจ้า​มีความสุข​อย่างเต็มที่ เมื่อ​ข้าพเจ้า​อยู่​เคียง​ข้าง​พระองค์ ข้าพเจ้า​รู้สึก​ยินดีเสมอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">คำ​อธิษฐาน​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำร้องขอ​ของ​ข้าพเจ้า​สำหรับ​ความยุติธรรม โปรดฟัง​เสียง​เรียก​ให้ช่วย​ของข้าพเจ้า โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​ออกมา​จาก​ริมฝีปาก​ที่​ไม่หลอกลวง</verse>
				<verse number="2">ขอให้​ประกาศ​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็นฝ่ายถูก ขอให้​ดวงตา​ของ​พระองค์​มองเห็น​ว่า​อะไร​ถูกต้อง​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="3">พระองค์​เป็น​ผู้ตรวจสอบ​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ตรวจดู​ข้าพเจ้า​ใน​ตอนกลางคืน พระองค์​ได้​ทดสอบ​ข้าพเจ้า​แต่​ไม่พบ​ความผิดใดๆ ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​ที่​จะ​ไม่​ทำบาป​ด้วยปาก</verse>
				<verse number="4">ไม่ว่า​คนอื่น​จะ​ทำอะไรก็ช่าง ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของพระองค์​และ​หลีกเลี่ยง​ทาง​ของ​คนโหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="5">เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ยึดติด​อยู่​บน​ทาง​ของพระองค์ ย่างเท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หลุด​ไปจาก​ทาง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ เพราะ​พระองค์​จะ​ตอบ​ข้าพเจ้า โปรด​เอียงหู​ของ​พระองค์​มาหา​ข้าพเจ้า​เพื่อ​ฟัง​เสียง​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">โปรด​แสดง​ความรัก​มั่นคง​อันอัศจรรย์​ของ​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระองค์​ช่วย​คนเหล่านั้น​ที่​มา​ลี้ภัย​ใน​พระองค์​จาก​คน​ที่​โจมตี​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">โปรด​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า​เหมือนกับ​ข้าพเจ้า​เป็นดัง​แก้วตา​ของพระองค์ โปรด​ซ่อนตัว​ข้าพเจ้า​ไว้ เหมือน​แม่นก​ที่​ซ่อน​ลูกน้อย​ไว้​ใต้ร่มเงา​ปีกของมัน ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="9">โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​คนชั่ว​ที่​พยายาม​ทำลาย​ข้าพเจ้า จาก​ศัตรู​ที่​รายล้อม​คอย​เข่นฆ่า​ข้าพเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="10">คน​พวกนี้​ไม่มี​ความสงสาร ปาก​ของ​พวกเขา​พูดโอ้อวด​ใน​สิ่งที่​เขาทำ</verse>
				<verse number="11">คนชั่ว​พวกนั้น​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า ตอนนี้​เขา​ได้​รายล้อม​ข้าพเจ้า​อยู่ และ​พร้อม​ที่​จะ​เหวี่ยง​ข้าพเจ้า​ลงกับพื้น</verse>
				<verse number="12">ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​สิงโต​ที่​พร้อม​จะ​ฉีกเนื้อ​เหยื่อ​ออกเป็นชิ้นๆ เป็น​เหมือน​สิงห์หนุ่ม​ที่​หมอบ​ซุ่มโจมตีอยู่</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ลุกขึ้นเถิด ปะทะ​กับ​เขา โค่น​พวกเขาลง ใช้​ดาบ​ของ​พระองค์​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​คนชั่ว​เหล่านั้น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ใช้​มือ​ของ​พระองค์​ฆ่า​พวกเขา ฆ่า​พวกเขา​ไปเสีย​จาก​โลกนี้ ขจัด​พวกเขา​ออกไป​จาก​ท่ามกลาง​คนที่​มีชีวิตอยู่ แต่​ส่วน​คนเหล่านั้น​ที่​มีค่า​สำหรับ​พระองค์ โปรด​ให้​อาหาร​กับ​พวกเขา​กิน​อย่างเหลือเฟือ เพื่อ​ว่า​แม้แต่​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​มี​อาหาร​กิน​อย่างอิ่มหนำ และ​จะ​มี​เหลือ​เพียงพอ​ไว้​เลี้ยง​หลานเหลน​ของเขา</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่ายถูก และ​ข้าพเจ้า​จะ​เห็น​ใบหน้า​ของ​พระองค์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ตื่นขึ้น ข้าพเจ้า​จะ​เห็น​พระองค์ และ​อิ่มเอมใจ​ยิ่งนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​ของ​ดาวิด ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์ ดาวิด​ร้องเพลง​บทนี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​ที่​พระองค์​ช่วย​ท่าน​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวก​ศัตรู​ทั้งหมด และ​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ซาอูล ดาวิด​พูดว่า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​รัก​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ คือ​หินกำบัง​ของ​ข้าพเจ้า คือ​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า คือ​ผู้ช่วยชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า คือ​หินกำบัง​ที่​ข้าพเจ้า​เข้าไป​ลี้ภัย คือ​โล่กำบัง​ของ​ข้าพเจ้า คือ​ฤทธิ์​อำนาจ ที่​ช่วยกู้​ชีวิต​ข้าพเจ้า คือ​ที่​ซ่อน​ที่​ปลอดภัย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​ควรค่า​แก่​การสรรเสริญ แล้ว​พระองค์​ก็​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​พวกศัตรู</verse>
				<verse number="4">เชือก​แห่ง​ความตาย​ได้​มัด​ตัว​ข้าพเจ้าไว้ และ​กระแส​น้ำ​แห่ง​ความตาย​กำลัง​จะ​ทำให้​ข้าพเจ้าจม</verse>
				<verse number="5">เชือก​แห่ง​แดน​คนตาย​พัน​อยู่​รอบๆตัว​ข้าพเจ้า กับดัก​แห่ง​ความตาย​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ตกอยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ของข้าพเจ้า​จาก​วัง​ของ​พระองค์นั้น เสียงร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ไปถึง​หู​ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">แล้ว​แผ่นดิน​โลก​ก็​สั่นสะเทือน พวก​ฐานราก​ของ​ภูเขา​ก็​สั่นไหว​เพราะ​พระเจ้าโกรธ</verse>
				<verse number="8">มี​ควันพุ่ง​ออก​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ ไฟ​ที่​เผาผลาญ​พุ่ง​ออกมา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ ถ่านหิน​ลุกแดง​พุ่ง​ออกมา</verse>
				<verse number="9">พระองค์​แหวก​ท้องฟ้า และ​เสด็จ​ลงมา พร้อม​ด้วย​เมฆทึบ​สีดำ​ใต้เท้า​ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​ก็​ขึ้น​ขี่​ทูตสวรรค์​ที่​มีปีก แล้ว​เหาะ​ลงมา พระองค์​ก็​ร่อน​อยู่​บน​ปีกของลม</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทรง​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​หมู่เมฆฝน​ที่​มืดครึ้ม ที่​ปกคลุม​พระองค์​ไว้​เหมือนกับ​เต็นท์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​รัศมี​อัน​เจิดจ้า​ของ​พระองค์​ก็​ส่อง​ทะลุ​หมู่เมฆ​ลงมา พร้อมกับ​ลูกเห็บ และ​ถ่านหิน​ลุกแดง</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระยาห์เวห์​ทำให้​ฟ้าร้อง​ดัง​กึกก้อง​ท้องฟ้า พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด​ก็​เปล่งเสียง​ดังไปทั่ว</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ยิงธนู​ของ​พระองค์​ออกไป​ซึ่ง​ทำให้​พวกศัตรู​แตกกระเจิง พระองค์​ทำ​สายฟ้าผ่า​หลายหน​จน​พวกนั้น​แตกกระเจิง สับสนวุ่นวาย​ไปทั่ว</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เมื่อ​พระองค์​ตะโกน​คำสั่ง​ของพระองค์​ออกไป เมื่อ​ลม​ที่​พวยพุ่ง​ออกมา​จาก​จมูก​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​น้ำทะเล​ถอยร่น​กลับไป ก้น​ทะเล​และ​รากฐาน​ของ​โลก​ปรากฏ​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เอื้อมมือ​ลงมา​จาก​เบื้องบน​มา​ฉวย​ข้าพเจ้า​ไว้ พระองค์​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้นมา​จาก​กระแสน้ำ​เชี่ยวกราก​นั้น</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​ศัตรู​ที่มี​พลัง พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​พวกศัตรู​ที่​แข็งแรง​กว่าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ปะทะ​กับ​ข้าพเจ้า​ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​เจอ​กับ​ภัยพิบัติ แต่​พระยาห์เวห์​ช่วย​สนับสนุน​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​ยัง​ที่​โล่งกว้าง พระองค์​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ให้​รางวัล​กับ​ข้าพเจ้า​เพราะ​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่งที่ถูกต้อง พระองค์​ตอบแทน​ข้าพเจ้า​เพราะ​มือ​ของข้าพเจ้า​สะอาด​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">ข้าพเจ้า​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ระมัดระวัง​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​ต้องการ​ให้​ข้าพเจ้าเป็น ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หันเห​ไป​จาก​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​จะได้​ไป​ทำ​สิ่งที่ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ข้าพเจ้า​คิดถึง​กฎเกณฑ์​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​อยู่เสมอ และ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​พวกกฎ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​ไม่มีที่ติ​ต่อหน้า​พระองค์ ข้าพเจ้า​ได้​รักษา​ตัวเอง​ให้พ้น​จากบาป</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ตอบแทน​ข้าพเจ้า​เพราะ​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่งที่ถูกต้อง เพราะ​พระองค์​เห็นว่า​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​นั้น​สะอาด​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จะ​จงรัก​ภักดี​กับ​คน​ที่​จงรัก​ภักดี​กับพระองค์ และ​พระองค์​จะ​ไร้ที่ติ​กับ​คน​ที่​ไร้ที่ติ</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​บริสุทธิ์​กับ​คน​ที่​บริสุทธิ์​กับ​พระองค์ แต่​กับ​คน​ที่​เหลี่ยมจัด พระองค์​จะรู้ทัน และ​ลงโทษ​เขา​อย่างที่​เขา​คาดไม่ถึง</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระองค์​ช่วยกู้​คนต่ำต้อย แต่​พระองค์​ทำให้​คนหยิ่งยโส​ตกต่ำลง</verse>
				<verse number="28">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จุดตะเกียง​ของข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​ความมืด พระองค์​นำ​ความสว่าง​มาให้</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​ลุย​เข้าไป​สู้​กับ​กองทัพได้ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​กระโดด​ข้าม​กำแพง​ของ​ศัตรู​ไปได้</verse>
				<verse number="30">ทาง​ของ​พระเจ้า​ไม่มีที่ติ สัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ได้รับ​การพิสูจน์​แล้ว​ว่า​เชื่อถือได้ พระองค์​เป็น​โล่​ให้​กับ​ทุกคน​ที่ลี้ภัย​ในพระองค์</verse>
				<verse number="31">ใคร​เป็น​พระเจ้า นอกจาก​พระยาห์เวห์ ใคร​เป็น​หินกำบัง นอกจาก​พระเจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​เป็น​ผู้ที่​เอา​ความ​แข็ง​แกร่ง​รัดเอว​ของข้าพเจ้าไว้ พระองค์​ทำให้​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่มี​อุปสรรค​ขัดขวาง</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ช่วย​ให้​เท้า​ข้าพเจ้า​มั่นคง​เหมือน​กวาง พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​ยืนหยัด​มั่นคง​ได้​แม้​บนที่สูง</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ฝึก​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​สำหรับ​สงคราม พระองค์​ใส่​พลัง​เข้าไป​ใน​แขน​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​จะ​ง้าง​คันธนู​ที่​แข็งแกร่ง​ที่สุด​ได้</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ได้​มอบโล่​ของ​พระองค์​ที่​ช่วย​ปกป้อง​ข้าพเจ้า มือขวา​ของ​พระองค์​หนุน​ข้าพเจ้า​ไว้ ความช่วยเหลือ​ของ​พระองค์ ทำให้​ข้าพเจ้า​มีชัยชนะ</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ทำให้​ทาง​ของ​ข้าพเจ้า​กว้างขวาง เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ไม่​พลาดล้ม</verse>
				<verse number="37">ข้าพเจ้า​ได้​ไล่ตาม​จับ​ศัตรู​จนทัน และ​ไม่ได้​หันกลับ​จน​ได้​ทำลาย​พวกมัน​จนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="38">ข้าพเจ้า​บดขยี้​พวกเขา​จน​พวกเขา​ไม่มีวัน​ลุกขึ้นมา​ได้อีก พวกเขา​ล้มลง​อยู่​แทบเท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​แข็งแกร่ง​พร้อม​ออกรบ พระองค์​ทำให้​คนเหล่านั้น​ที่​ลุกขึ้นมา​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า​ต้อง​ยอม​หมอบลง​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ทำให้​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​หันหลัง​หนีไป ข้าพเจ้า​ก็​โค่น​คนพวกนั้น​ที่​เกลียดชัง​ข้าพเจ้าลง</verse>
				<verse number="41">พวกเขา​ร้อง​ให้ช่วย แต่​ไม่มี​ใครช่วย พวกเขา​ร้อง​ต่อ​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​ไม่ตอบ​พวกเขา</verse>
				<verse number="42">ข้าพเจ้า​บดขยี้​พวกเขา​แหลก​ละเอียด​เหมือน​ฝุ่น​ที่​ถูก​ลมพัด​ปลิวไป ข้าพเจ้า​เหยียบย่ำ​พวกเขา​เหมือน​โคลน​ตาม​ท้องถนน</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น​จาก​กองทัพ​ศัตรู​ที่​เข้า​มา​โจมตี พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​เป็น​หัวหน้า​ของ​ชนชาติต่างๆ​เหล่านั้น แม้แต่​คน​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่รู้จัก ก็​รับใช้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="44">ทันที​ที่​พวกเขา​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​ข้าพเจ้า พวกเขา​ต่าง​ยอมสยบ​ต่อ​ข้าพเจ้า คน​ต่าง​ชาติ​หมอบลง​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="45">คน​ต่าง​ชาติ​พวกนั้น​ขวัญหนี​ดีฝ่อ พากัน​ออก​มา​จาก​ที่​ซ่อนตัว​สั่นงันงก​ด้วย​ความกลัว</verse>
				<verse number="46">ใช่แล้ว พระยาห์เวห์​มี​ชีวิตอยู่ ให้​สรรเสริญ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​หินกำบัง​ของ​ข้าพเจ้า ให้​ยกย่อง​พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอดพ้น</verse>
				<verse number="47">พระองค์ เป็น​พระเจ้า​ผู้ลงโทษ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า และ​ทำให้​ชนชาติต่างๆ​ยอมสยบ​อยู่​ใต้ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="48">พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า ใช่แล้ว พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เหนือ​คนเหล่านั้น​ที่​ลุกขึ้นมา​ต่อสู้​กับข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​รอด​จาก​ศัตรู​ที่โหดร้าย</verse>
				<verse number="49">ดังนั้น ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="50">พระองค์​ให้​ชัยชนะ​อันยิ่งใหญ่​กับ​กษัตริย์​ของ​พระองค์ พระองค์​ให้​ความรัก​อันมั่นคง​กับ​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้ ซึ่ง​ก็​คือ​ดาวิด​และ​ลูกหลาน​ของเขา​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด สวรรค์​ประกาศ​ถึง​สง่าราศี​ของพระเจ้า ท้องฟ้า​บ่งบอก​ถึง​งานฝีมือ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">มัน​พูดถึง​พระเจ้า​วันแล้ววันเล่า มัน​ให้​ความรู้​เกี่ยวกับ​พระองค์​คืนแล้วคืนเล่า</verse>
				<verse number="3">ถึง​มัน​จะ​ไม่มี​คำพูด​เล็ดลอด​ออกมา ถึง​ไม่มี​เสียง​ใดๆ​ให้​ได้ยิน</verse>
				<verse number="4">แต่​แท้จริง​แล้ว เสียง​ของมัน​ก็​แพร่​ออกไป​ทั่วโลกแล้ว และ​คำพูด​ของ​มัน​ก็​ได้ยิน​ไปถึง​สุดโลกแล้ว พระเจ้า​ตั้ง​เต็นท์​ให้​กับ​ดวง​อาทิตย์​ใน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="5">ดวง​อาทิตย์​ออกมา​อย่าง​มีความสุข​เหมือน​เจ้าบ่าว​ที่​ออกมา​จาก​ห้องหอ ดวง​อาทิตย์​เป็น​เหมือน​นักวิ่ง มัน​มีความสุข​ที่จะ​วิ่ง​ตามทาง​ของมัน​ข้าม​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="6">ดวง​อาทิตย์​เริ่ม​จาก​ปลายฟ้า​ฟากหนึ่ง วิ่ง​ไป​ตลอด​จน​สุดปลายฟ้า​อีก​ฟากหนึ่ง และ​ไม่มี​อะไร​หลบพ้น​จาก​ความร้อน​ของมันได้</verse>
				<verse number="7">คำสอน​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น ช่างดีพร้อม ให้​ความสดชื่น​กับชีวิต กฎเกณฑ์​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น เชื่อถือ​ได้ ทำให้​คน​อ่อนต่อโลก​ฉลาดได้</verse>
				<verse number="8">พวกกฎระเบียบ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ถูกต้อง ทำให้​หัวใจ​มนุษย์​มีความสุข พวกคำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​บริสุทธิ์ ฟื้น​พลัง​ให้​กับ​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">ความ​ยำเกรง​พระเจ้า​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ยั่งยืน​อยู่​ตลอดไป กฎ​พระยาห์เวห์​นั้น​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม​ครบถ้วน</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​เหล่านี้​มีค่า​มากกว่า​ทองคำ มาก​ยิ่งกว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์​หลายเท่านัก หวาน​กว่า​น้ำผึ้ง หวาน​ยิ่งกว่า​น้ำผึ้ง​จากรัง</verse>
				<verse number="11">ใช่แล้ว สิ่ง​เหล่านี้​ตักเตือน​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​ผู้ที่​รักษา​สิ่ง​เหล่านี้​จะ​ได้รับ​รางวัล​อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="12">ใคร​จะ​เห็น​ความ​ผิดพลาด​ทั้งหมด​ของ​ตัวเองได้ ดังนั้น​โปรด​อภัย​ให้​กับ​ความผิดบาป​ที่​ข้าพเจ้า​ทำไป​โดยไม่รู้ตัว</verse>
				<verse number="13">ช่วย​ยับยั้ง​ข้าพเจ้า​จาก​บาป​ที่​ทำ​ทั้งๆที่​รู้ว่าบาป อย่า​ให้​ความบาป​อย่างนั้น​มา​ครอบงำ​ข้าพเจ้า แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ไม่มีที่ติ จะ​บริสุทธิ์ และ​จะ​ไม่ทำ​การทรยศ​อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​หินกำบัง และ​ผู้ปกป้อง​ข้าพเจ้า ขอให้​คำพูด​จาก​ปาก และ​ความคิด​ในใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​ชอบใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด เมื่อ​ท่าน​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก ขอให้​พระยาห์เวห์​ตอบ​คำร้องขอ​ของท่าน ขอให้​พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ​ปกป้อง​คุ้มครอง​ท่าน</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระองค์​ส่ง​ความ​ช่วยเหลือ​มา​ให้​กับ​ท่าน​จาก​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ขอ​พระองค์​สนับสนุน​ค้ำจุน​ท่าน​จาก​ภูเขาศิโยน</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระองค์​ระลึก​ถึง​เครื่อง​ถวาย​ทั้งสิ้น​ของท่าน ขอให้​พระองค์​ยอมรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ของท่าน เซลาห์</verse>
				<verse number="4">ขอให้​พระองค์​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ใจ​ท่าน​อยากได้ ขอให้​พระองค์​ทำให้​แผนการ​ของท่าน​ประสบ​ผลสำเร็จ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เรา​จะ​ร่วม​ฉลอง​ยินดี​กับ​ชัยชนะ​ของท่าน สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ของเรา และ​ขอให้​พระยาห์เวห์​ให้​ทุกสิ่ง​ที่​ท่าน​ร้องขอ​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้ ข้าพเจ้า​แน่ใจ​แล้ว​ว่า พระยาห์เวห์​จะ​นำ​ชัยชนะ​มา​สู่​กษัตริย์​ที่​พระองค์​เลือก พระองค์​จะ​ตอบ​กษัตริย์​องค์นั้น​จาก​สวรรค์​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​นำ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​สู่​เขา​ด้วย​มือขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">บางคน​โอ้อวด​รถรบ​ของ​พวกเขา บางคน​โอ้อวด​ม้า​ของเขา แต่​พวกเรา​โอ้อวด​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="8">คน​พวกนั้น​จะ​ล้มลง​และ​พ่ายแพ้ แต่​พวกเรา​จะ​ลุกขึ้น​และ​ยืนหยัด​มั่นคง</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ให้​ชัยชนะ​กับ​กษัตริย์​ด้วยเถิด และ​ช่วย​ตอบ​พวกเรา​ด้วย เมื่อ​เรา​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​องค์นั้น​ดีใจ​มาก​ใน​พละ​กำลัง​ของ​พระองค์ ท่าน​ชื่นชม​ยินดี​มาก​ที่​พระองค์​ช่วย​ให้​ท่าน​ได้รับ​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ให้​กับ​ท่าน​ตาม​ที่​ใจ​ท่าน​อยากได้ พระองค์​ไม่ได้​หน่วงเหนี่ยว​สิ่ง​ที่​ริมฝีปาก​ท่านขอ เซลาห์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ให้​พระพร​ที่ดีๆ​กับท่าน พระองค์​สวม​มงกุฎ​ทองคำ​บน​ศีรษะ​ของท่าน</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​องค์นั้น​ขอ​ชีวิต​จาก​พระองค์ พระองค์​ก็​มอบ​ชีวิต​ที่​ยืนยาว​ไป​ตลอด​ให้​กับท่าน</verse>
				<verse number="5">เกียรติยศ​ของท่าน​นั้น​ยิ่งใหญ่​เพราะ​ชัยชนะ​ที่​พระองค์​มอบให้​แก่ท่าน พระองค์​สวม​รัศมี​และ​บารมี​ให้​กับท่าน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​อวยพร​ให้​กับท่าน​อยู่​ตลอดเวลา ที่​พระองค์​อยู่​กับท่าน​นั้น​ทำให้​ท่าน​มีความสุข​อย่างล้นพ้น</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ ความรัก​มั่นคง​ของ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด​ทำให้​ท่าน​ไม่หวั่นไหว</verse>
				<verse number="8">ท่าน​จะ​ใช้​มือ​ของท่าน​จับ​พวกศัตรู​ของท่าน และ​ใช้​มือขวา​ของท่าน​จับ​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​ท่าน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ท่าน​มาถึง ท่าน​จะ​เผาผลาญ​พวกเขา​เหมือนกับ​เตาไฟ พระยาห์เวห์​จะ​เผาผลาญ​พวกเขา​ด้วย​ความโกรธ ไฟนั้น​จะ​กลืน​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">ท่าน​จะ​ทำลาย​พวกลูกหลาน​ของเขา​จนหมดไป​จาก​โลกนี้ ท่าน​จะ​ทำลาย​เผ่าพันธุ์​ของเขา​จนหมดไป​จาก​มนุษยชาติ</verse>
				<verse number="11">ถึงแม้ว่า​เขา​ได้​วางแผนร้าย​ต่อท่าน และ​วางแผน​ทำร้าย​ท่าน แต่​พวกเขา​จะ​ทำไม่สำเร็จ</verse>
				<verse number="12">ท่าน​จะ​ทำให้​พวกเขา​หันหลัง​หนีไป เมื่อ​ท่าน​ยิง​ลูกธนู​ใส่​หน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ลุกขึ้น​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด เรา​จะ​ร้องเพลง​และ​สรรเสริญ​ความยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​ตาม​ทำนอง​กวาง​ใน​ยามรุ่งเช้า เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​ละทิ้ง​ข้าพเจ้าเสีย ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า​เสียเหลือเกิน ทำไม​ไม่ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอด ทำไม​ไม่ได้ยิน​เสียง​ร้องขอ​ให้ช่วย​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์​ตลอด​ทั้งวัน แต่​พระองค์​ก็​ไม่ตอบ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​ร้องเรียก​ต่อไป​ตลอดทั้งคืน ข้าพเจ้า​ก็​ไม่ได้รับ​การบรรเทาทุกข์</verse>
				<verse number="3">แต่​อย่างไรก็ตาม พระองค์​ก็​ยัง​เป็น​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ พระองค์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของพระองค์ และ​ชาวอิสราเอล​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">บรรพบุรุษ​ของเรา​ไว้วางใจ​ในพระองค์ และ​พระองค์​ช่วยกู้​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ตะโกน​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ และ​ได้รับ​การช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ พวกเขา​วางใจ​ใน​พระองค์ พวกเขา​จึง​ไม่ผิดหวัง</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​มัน​ก็แค่​ตัวหนอน ไม่ใช่​คน ข้าพเจ้า​มัน​ก็แค่​ตัวอะไร ที่​ผู้คน​พูด​ดูถูก มัน​ก็แค่​ตัวอะไร ที่​ผู้คน​พูดดูหมิ่น</verse>
				<verse number="7">ทุกคน​ที่​เห็น​ข้าพเจ้า ต่าง​ก็​เย้ยหยัน​ข้าพเจ้า พวกเขา​พากัน​ทำหน้า​และ​ส่ายหัว​ใส่​ข้าพเจ้า แล้ว​พูดว่า</verse>
				<verse number="8">“เขา​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​ไม่ใช่หรือ ให้​พระยาห์เวห์​ช่วย​ให้​เขา​รอดสิ ถ้า​พระยาห์เวห์​ชื่นชอบ​เขา ก็​ให้​พระยาห์เวห์​ปลดปล่อย​เขาสิ”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ความจริงแล้ว พระองค์​คือ​ผู้ที่​ดึง​ข้าพเจ้า​ออกมา​จากครรภ์ พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​รู้สึก​ปลอดภัย​ใน​อ้อมอก​ของแม่</verse>
				<verse number="10">ตอนที่​ข้าพเจ้า​เกิดมา ข้าพเจ้า​ก็​ถูก​วาง​ไว้​ใน​อ้อมแขน​ของ​พระองค์แล้ว พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของข้าพเจ้า​ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​คลอด​ออกมา​จาก​ท้องแม่แล้ว</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น โปรด​อย่าได้​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า เพราะ​ความ​ทุกข์ยาก​อยู่​ใกล้ตัว​ข้าพเจ้า และ​ก็​ไม่มีใคร​ช่วยด้วย</verse>
				<verse number="12">มี​วัว​ตัวผู้​จำนวนมาก​ที่​ล้อมรอบ​ข้าพเจ้าอยู่ วัว​ตัวผู้​ที่​ดุร้าย​ของ​บาชาน​กำลัง​รายล้อม​ข้าพเจ้าอยู่</verse>
				<verse number="13">พวกมัน​อ้าปากกว้าง​ใส่​ข้าพเจ้า เหมือนกับ​สิงโต​ที่​กำลัง​ร้องคำราม​ฉีกกิน​เหยื่อของมัน</verse>
				<verse number="14">กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​ถูก​เทออก​เหมือนน้ำ กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​หลุดออก​จากข้อ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​หลอม​ละลาย เหมือน​ขี้ผึ้ง​ภายใน​ตัวข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​เหือด​แห้ง​ไป​เหมือน​หม้อดินแตก ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​จุก​อยู่​ที่​เพดานปาก ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​วาง​ข้าพเจ้า​ไว้ในฝุ่น​ของ​หลุมศพ</verse>
				<verse number="16">พวกหมา​ได้​รายล้อม​ข้าพเจ้าไว้ กลุ่ม​คนชั่วร้าย​ได้​รุมล้อม​ข้าพเจ้าไว้ พวกมัน​ได้​แทงมือ​แทงเท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ผ่ายผอม​จน​นับ​กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ได้หมด พวกเขา​จ้องมอง​ข้าพเจ้า​ตาเขม็ง</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ก็​เอา​พวกเสื้อผ้า​ของ​ข้าพเจ้า​มา​แบ่งปันกัน พวกเขา​เอา​ชุด​ของ​ข้าพเจ้า​มา​จับสลาก​ว่า​ใครจะได้</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่า​ได้อยู่​ห่างไกล​ข้าพเจ้า พระองค์​ผู้​เป็น​พละกำลัง​ของข้าพเจ้า รีบ​มา​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="20">ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​คมดาบ ช่วย​ชีวิต​เดียว​ที่​ข้าพเจ้า​มีอยู่​จาก​ฝูงหมา​พวกนั้น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="21">ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ปากสิงโต พ้น​จาก​คม​เขา​ของ​ฝูงวัวกระทิงเปลี่ยว​ด้วยเถิด พระองค์​ได้​ตอบ​ข้าพเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​บอก​พี่น้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​พระองค์ทำ ที่​สร้าง​ชื่อเสียง​ให้กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ในที่ประชุม</verse>
				<verse number="23">พวกเจ้า​ที่​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระองค์เถิด พวกเจ้า​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ ถวาย​เกียรติ​ให้กับ​พระองค์เถิด พวกเจ้า​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล ยำเกรง​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ดูถูก​หรือ​รังเกียจ​ความทุกข์​ของ​คน​ที่​เดือด​ร้อน​คนนี้ พระองค์​ไม่ได้​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า แต่​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องให้​พระองค์​ช่วย พระองค์​ฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ที่ประชุมใหญ่​สำหรับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้ทำ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​พวก​เครื่อง​บูชา​แก้บน​ต่อหน้า​คน​ทั้งหลาย​ที่​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="26">คนยากจน​ทั้งหลาย มาเถิด มา​กิน​เครื่อง​บูชา​แก้บน​เหล่านั้น​ให้​อิ่มหนำ​สำราญ พวกเจ้า​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระองค์เถิด และ​ขอให้​จิตใจ​ของ​พวกเจ้า​มี​ความสุข​ตลอดไป</verse>
				<verse number="27">ขอให้​คน​ทั่ว​ทุก​มุมโลก ระลึกถึง​พระยาห์เวห์​และ​หัน​มาหา​พระองค์ ขอให้​คน​ทุกชาติ ก้มกราบ​นมัสการ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="28">เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​กษัตริย์ และ​ครอบ​ครอง​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="29">คน​เหล่านั้น​ที่​มี​สุขภาพ​สมบูรณ์​แข็งแรง จะ​กินเลี้ยง​กัน​และ​ก้มกราบลง​ต่อหน้า​พระองค์ ส่วน​คน​ที่​กำลัง​จะ​ตาย​กลับ​ไป​สู่​ผงธุลีดิน และ​แม้แต่​คน​เหล่านั้น​ที่​ตาย​ไปแล้ว​ก็​จะ​ก้มกราบลง​ต่อหน้า​พระเจ้า​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="30">เหล่า​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​จะ​รับใช้​พระองค์ คน​จะ​พากัน​พูดถึง​ชื่อเสียง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้​กับ​คนรุ่นหลัง​ฟัง</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​จะ​เล่า​ให้​กับ​คนรุ่นหลัง​ที่​ยัง​ไม่ได้​เกิดมา ฟัง​เกี่ยวกับ​การช่วยกู้​ที่​พระองค์​ได้​ทำไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์​เลี้ยงดู​ข้าพเจ้า​เหมือน​เลี้ยงแกะ ดังนั้น ข้าพเจ้า​ไม่ขาด​อะไรเลย</verse>
				<verse number="2">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​นอน​ลง​ที่​ทุ่งหญ้า​เขียวขจี พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ไปยัง​ลำธาร​ที่​สงบเงียบ</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​กลับ​มี​เรี่ยวแรง​เหมือนเดิม พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​เดิน​ไป​บน​หนทาง​ที่​ถูกต้อง​ทั้งหลาย​เพื่อ​รักษา​ชื่อเสียง​ที่ดี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">	แม้​ใน​ยาม​ที่​ข้าพเจ้า​เดิน​ไป​ตาม​หุบเขา​ที่​มืดมิด​อย่าง​ความตาย ข้าพเจ้า​ก็​ไม่​เกรง​กลัว​อันตราย​ใดๆ​ทั้งนั้น เพราะ​พระองค์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ไม้กระบอง​และ​ไม้เท้า​เลี้ยงแกะ​ของ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​รู้สึก​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จัดโต๊ะ​สำหรับ​ข้าพเจ้า​ต่อหน้า​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ต้อนรับ​ข้าพเจ้า​อย่าง​แขกผู้มีเกียรติ ถ้วย​ของ​ข้าพเจ้า​เต็ม​จนเอ่อล้น</verse>
				<verse number="6">ความดี​และ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์ จะ​ติดตาม​ข้าพเจ้า​ไป​ตลอดชีวิต​อย่างแน่นอน และ​ข้าพเจ้า​จะ​อาศัย​อยู่ในบ้าน​ของ​พระยาห์เวห์​ไป​นานแสนนาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​โลกนี้​และ​ทุกอย่าง​ที่​อยู่ในมัน พระองค์​เป็น​เจ้าของ​โลกนี้​และ​มนุษย์ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่บนมัน</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ว่า พระองค์ คือ​ผู้ที่​ได้​ตั้ง​แผ่นดิน​โลกนี้​ไว้​บนน้ำ พระองค์​สร้าง​มันไว้​อย่างมั่นคง​บน​มหาสมุทร</verse>
				<verse number="3">ใคร​เล่า​จะ​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ได้ ใคร​เล่า​จะ​ยืน​ใน​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ได้</verse>
				<verse number="4">ก็​มี​แต่​คนมือสะอาด​และ​ใจบริสุทธิ์ คน​ที่​ไม่ได้​รัก​การโกหก คน​ที่​ไม่ได้​ผิด​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="5">คน​อย่างนี้​จะ​ได้รับ​พระพร​จาก​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​จะ​ช่วย​คนอย่างนี้​ให้รอด และ​ประกาศ​ว่า “เขา​เป็น​ฝ่ายถูก”</verse>
				<verse number="6">คน​พวกนี้​แหละ​ที่​แสวงหา​พระเจ้า​อย่างแท้จริง พวกนี้​แหละ​ที่​สามารถ​เข้า​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของยาโคบ ได้ เซลาห์</verse>
				<verse number="7">ประตู​ทั้งหลาย ยกหัว​ของ​เจ้า​ขึ้นมา ประตูโบราณ​เอ๋ย เปิดออก เพื่อ​กษัตริย์​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​จะได้​เข้ามา</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​องค์นี้​คือ​ใครกัน คือ​พระยาห์เวห์​ผู้ทรงพลัง​และ​แข็งแกร่ง​เกรียงไกร คือ​พระยาห์เวห์ นักรบ​ผู้แข็งแกร่ง​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="9">ประตู​ทั้งหลาย ยก​หัว​ของเจ้า​ขึ้นมา ประตูโบราณ​เอ๋ย เปิดออกเถิด เพื่อ​กษัตริย์​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​จะได้​เข้ามา</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​องค์นี้​คือใครกัน คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระองค์​คือ​กษัตริย์​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​องค์นั้น เซลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ยก​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​อับอาย​ขายหน้า ขอ​อย่า​ให้​พวก​ศัตรู​เฉลิม​ฉลอง​ความพ่ายแพ้​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ทุกคน​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระองค์​จะ​ไม่​อับอายขายหน้า​อย่างแน่นอน แต่​พวก​ที่​ทรยศ​จะ​ต้อง​อับอายขายหน้า​และ​จะ​ไม่ได้​อะไร​จาก​การทรยศนั้น</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​หนทาง​ต่างๆ​ของ​พระองค์ โปรด​สอน​เส้นทาง​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">	โปรด​นำ​ข้าพเจ้า​ตาม​ทาง​แห่ง​ความจริง​ของ​พระองค์​และ​สอน​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​คือ​พระเจ้า​ผู้ช่วยให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ไว้กับ​พระองค์​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​นึกถึง​ความ​เมตตา​กรุณา และ​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ที่​มี​มา​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ​แล้ว</verse>
				<verse number="7">โปรด​อย่า​นึกถึง​ความบาป​และ​ความผิด​ทั้งหลาย​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ใน​วัยหนุ่ม ข้าแต่​พระยาห์เวห์​โปรด​นึกถึง​ข้าพเจ้า​ตาม​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​นั้นดี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​นั้น​ช่างดี​และ​สัตย์ซื่อ พระองค์​จึง​สั่งสอน​ทาง​ที่​ถูกต้อง​ให้กับ​พวกคนบาป</verse>
				<verse number="9">พระองค์​นำ​คน​ถ่อมสุภาพ​ให้​ทำ​สิ่งที่​ถูกต้อง​ยุติธรรม พระองค์​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​ให้กับ​คนถ่อมสุภาพ</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ทำ​ทุกสิ่ง​ด้วย​ความรัก​และ​ความสัตย์ซื่อ​ต่อ​คนเหล่านั้น ที่​รักษา​คำมั่นสัญญา​ของ​พระองค์​และ​ทำตาม​กฎต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ทำ​ผิดบาป​อัน​ใหญ่หลวงนัก ดังนั้น โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพื่อ​เห็นแก่​ชื่อเสียง​อันดี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​จะ​สั่งสอน​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​จะ​นำ​คนนั้น​ไป​ตาม​ทาง​ที่​พระองค์​เลือกไว้</verse>
				<verse number="13">เขา​คนนั้น​จะ​อยู่​อย่างสุขสบาย และ​ลูกหลาน​ของเขา​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ของ​แผ่นดิน​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ว่า​จะให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​เปิดเผย​ความลับต่างๆ​ของ​พระองค์​ให้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​จะ​สอน​พวกเขา​ให้​รู้ถึง​ความหมาย​ของ​คำมั่นสัญญา​ที่​พระองค์ให้</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​มองหา​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์เสมอ เพราะ​พระองค์​จะ​ช่วย​เอา​เท้า​ของข้าพเจ้า​ออกจาก​บ่วง</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​หัน​มา​มอง​ข้าพเจ้า​และ​เมตตากรุณา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​โดดเดี่ยว​และ​ถูกข่มเหง</verse>
				<verse number="17">โปรด​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​หลุดพ้น​จาก​ความทุกข์ใจ​ด้วยเถิด ช่วย​ดึง​ข้าพเจ้า​ออกไป​จาก​ปัญหาต่างๆ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="18">โปรด​มองดู​ความ​ทุกข์ทรมาน​และ​ความลำบาก​ที่​ข้าพเจ้า​เจออยู่นี้ และ​โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​บาป​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="19">ดูเถิด ข้าพเจ้า​มี​ศัตรู​มากมาย พวกเขา​เกลียด​ข้าพเจ้า​มาก​และ​อยาก​ทำร้าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">โปรด​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ข้าพเจ้า​วางใจ​ใน​พระองค์ โปรด​อย่า​ทำให้​ข้าพเจ้า​ผิดหวัง</verse>
				<verse number="21">ขอให้​ความบริสุทธิ์​และ​ความซื่อตรง​ของ​ข้าพเจ้า คุ้มครอง​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระเจ้า ช่วย​ชาวอิสราเอล ให้​พ้น​จาก​ความทุกข์ร้อน​ทั้งหลาย​ของเขา​ด้วยเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ตัดสินคดี​ข้าพเจ้า พิสูจน์​ว่า ข้าพเจ้า​เดิน​ใน​ทาง​ที่​บริสุทธิ์ ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ อย่างไม่รวนเร</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ทดสอบ และ​ลองใจ​ข้าพเจ้าดู ตรวจสอบ​ดู​อารมณ์​และ​ความคิด​ที่​อยู่​ภายในใจ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ไม่เคย​ลืม​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ที่มี​ต่อ​ข้าพเจ้า ความสัตย์ซื่อ​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​นำทาง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ไม่​คบหา​กับ​คนขี้โกง ข้าพเจ้า​ไม่มี​ส่วนร่วม​กับ​คน​หน้าไหว้​หลังหลอก</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​เกลียด​ที่​มั่วสุม​ของ​คนชั่ว ข้าพเจ้า​ไม่​คบหา​คนเลว</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ล้างมือ​เพื่อ​แสดง​ความบริสุทธิ์​ของ​ข้าพเจ้า และ​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​เดิน​รอบ​แท่นบูชา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ และ​ป่าวประกาศ​ถึง​สิ่งมหัศจรรย์​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รัก​ที่​จะ​อยู่​ใน​วิหาร​ที่​พระองค์​สถิตอยู่ คือ เต็นท์​ที่​รัศมี​ของ​พระองค์ ปรากฏอยู่</verse>
				<verse number="9">โปรด​อย่า​ทำลาย​ข้าพเจ้า​ไป​พร้อม​กับ​พวกคนบาป โปรด​อย่า​เอา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ไป​พร้อมกับ​พวก​กระหาย​เลือด</verse>
				<verse number="10">คือ คน​พวกนั้น​ที่​มี​มือ​เต็มไปด้วย​แผนการร้าย และ​คน​พวกนั้น​ที่​มือขวา​เต็มไปด้วย​สินบน</verse>
				<verse number="11">ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น ข้าพเจ้า​เดิน​ใน​ทาง​ที่บริสุทธิ์ โปรด​เมตตากรุณา​ข้าพเจ้า​และ​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="12">เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ยืนหยัด​มั่นคง​อยู่​บน​พื้นราบ ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ฝูงชน​ใน​วิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์​คือ​แสงสว่าง​และ​ผู้ช่วยให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ไป​หวาดกลัว​ใครอีก พระยาห์เวห์​คือ​ที่​ลี้ภัย​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ไป​หวั่นเกรง​ใครอีก</verse>
				<verse number="2">ถ้า​คนชั่ว​โจมตี​ข้าพเจ้า​และ​พยายาม​ที่​จะ​กินเลือด​กินเนื้อ​ข้าพเจ้า พวก​ปรปักษ์​และ​ศัตรู​เหล่านั้น​ก็​จะ​สะดุด​ล้มลง</verse>
				<verse number="3">แม้ว่า​จะ​มี​กองทัพ​ตั้งค่าย​ล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่กลัว ถึงแม้​พวกเขา​มา​บุก​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​ยัง​คง​ไว้วางใจ​พระยาห์เวห์​อยู่ดี</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ขอเพียง​สิ่งหนึ่ง​จาก​พระยาห์เวห์ เป็น​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​อยากได้​มากที่สุด คือ ขอ​ให้ได้​อาศัย​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์​ทุกวัน​ตลอดชีวิต เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​สัมผัส​ถึง​ความปรานี​ของ​พระยาห์เวห์ และ​แสวงหา​การทรงนำ​ของ​พระองค์​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระองค์​จะได้​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ที่กำบัง​ของ​พระองค์​ใน​วัน​ที่มี​ภัยอันตราย พระองค์​จะ​ซ่อน​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​เต็นท์​ของพระองค์ พระองค์​จะ​ยก​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ที่ปลอดภัย​บนผาสูง</verse>
				<verse number="6">และ​ตอนนี้ พระยาห์เวห์​จะ​ยกหัว​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เหนือ​พวกศัตรู​ที่​ล้อมรอบ​ข้าพเจ้าอยู่ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​พร้อม​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​และ​เล่นดนตรี​เพื่อ​ถวายเกียรติ​ให้กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ฟังเสียง​ของ​ข้าพเจ้า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์ โปรด​เมตตา และ​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="8">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า “แสวงหา​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์สิ” ดังนั้น พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จึง​แสวงหา​หน้า​ของ​พระองค์อยู่</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น ขอ​อย่า​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า โปรด​อย่า​ผลักไส​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ไป​ด้วย​ความโกรธ พระองค์​ผู้ที่​ช่วย​ข้าพเจ้าเสมอ โปรด​อย่า​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้าไป พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​อย่า​ละทิ้ง​ข้าพเจ้าไป</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้​พ่อแม่​จะ​ทิ้ง​ข้าพเจ้าไป แต่​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​รับเลี้ยง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​สอน​ทาง​ของ​พระองค์​ให้​กับ​ข้าพเจ้า โปรด​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ตามทาง​ที่​ราบรื่น เพราะ​ข้าพเจ้า​มี​ศัตรู​มากมาย</verse>
				<verse number="12">อย่า​มอบ​ข้าพเจ้า​ไป​ให้​ศัตรู​ทำ​ตามใจชอบ พยานเท็จ​ยืนขึ้น​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า และ​พวกเขา​พยายาม​ทำลาย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพเจ้า​เชื่อแน่​ว่า ข้าพเจ้า​จะได้​เห็น​พระพร​ทั้งหลาย ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ใน​แผ่นดิน​ของ​คนเป็นนี้</verse>
				<verse number="14">ให้​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญไว้ ให้​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ พระองค์​ผู้​เป็น​หินกำบัง​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​อย่า​ทำ​เป็น​หูหนวก​ต่อ​ข้าพเจ้า ถ้า​พระองค์​ไม่ตอบ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะต้อง​ไป​อยู่​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ลง​ไป​ใน​หลุมศพแน่ๆ</verse>
				<verse number="2">โปรด​ฟังเสียง​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​ยกชู​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​และ​หันหน้า​ไป​ทาง​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ใน​วิหาร​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">โปรด​อย่า​ลาก​ข้าพเจ้า​ออกไป​ลงโทษ​ร่วมกับ​คนที่​ทำชั่ว ปาก​ของ​พวกเขา​พูด​อย่าง​เป็นมิตร​กับ​เพื่อน​บ้าน​แต่​ใจ​คิดร้าย​กับเขา</verse>
				<verse number="4">ลงโทษ​พวกเขา​ให้​สาสม​กับ​สิ่งที่​พวกเขาทำ และ สิ่งชั่วร้าย​ที่​พวกเขาทำ ลงโทษ​พวกเขา​ให้​สาสม​กับ​สิ่ง​ที่​มือเขาทำ ตอบแทน​เขา​ตาม​ที่​เขา​สมควร​จะ​ได้รับ</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ไม่​ไยดี​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้ทำ​หรือ​สร้างขึ้น พระองค์​ก็​เลย​จะ​รื้อ​พวกเขา​ลง​และ​จะ​ไม่สร้าง​พวกเขา​ขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="6">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้ยิน​คำร้อง​ขอ​ความช่วยเหลือ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​เป็น​พละกำลัง​และ​โล่​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​วางใจ​ใน​พระองค์ พระองค์​ได้​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​จึง​ชื่นชม​ยินดี และ​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​เป็น​พละกำลัง​ของ​คนทั้งหลาย​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​แห่ง​ความรอด​ของ​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้</verse>
				<verse number="9">โปรด​ช่วย​คน​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ให้​รอด โปรด​อวยพร​พวกเขา​ที่​เป็น​สมบัติ​ของ​พระองค์ โปรด​เลี้ยงดู​พวกเขา​เหมือน​ผู้เลี้ยงแกะ และ​โปรด​โอบอุ้ม​พวกเขา​ไว้​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ชาวสวรรค์​ทั้งหลาย ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​สง่าราศี​และ​พละกำลัง​ของ​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
				<verse number="2">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ชื่อ​อัน​มี​สง่าราศี​ของ​พระองค์ ให้​ก้มกราบ​ลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ใน​วิหาร​อัน​สง่างาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ดัง​กึกก้อง​อยู่​เหนือน้ำ พระเจ้า​แห่ง​สง่าราศี​เปล่งเสียง​ฟ้าร้อง พระยาห์เวห์​เปล่งเสียง​ฟ้าร้อง​อยู่​เหนือ​มหาสมุทร</verse>
				<verse number="4">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​ทรงพลัง เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่​น่าเกรง​ขาม</verse>
				<verse number="5">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​ทำให้​ต้นสนซีดาร์​หักกระจุย พระยาห์เวห์​หักโค่น​ต้นสนซีดาร์​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำให้​เทือกเขา​เลบานอน กระโดด​โลดเต้น​เหมือนกับ​พวกลูกวัว และ​ทำให้​ภูเขา​เฮอร์มอน กระโดด​ดุจดัง​กระทิงหนุ่ม</verse>
				<verse number="7">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์ ทำให้​ฟ้าผ่า</verse>
				<verse number="8">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์ ทำให้​ทะเลทราย​สั่นสะเทือน พระยาห์เวห์​ทำให้​ทะเลทราย​คาเดช สั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="9">	เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ทำให้​พวกต้นโอ๊ก​สั่นไหว และ​ทำให้​ใบไม้​ร่วง​หมดป่า ขณะเดียวกัน​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ ทุกคน​ต่าง​กำลัง​พากัน​ร้องตะโกน​ว่า “สง่าราศี”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​นั่ง​ปกครอง​อยู่​เหนือน้ำ​ที่​ท่วมอยู่ พระยาห์เวห์​จะ​นั่ง​ปกครอง​อย่าง​กษัตริย์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">ขอให้​พระยาห์เวห์​มอบ​พละกำลัง​ให้​กับ​คนทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ขอ​พระยาห์เวห์​อวยพร​คนทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ให้​มีสันติสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด บทเพลง​ที่​ใช้​ใน​การอุทิศวิหาร ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ดึง​ข้าพเจ้า​ออกมา​จาก​หลุมลึก พระองค์​ไม่ได้​ปล่อย​ให้​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เฉลิม​ฉลองกัน</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ แล้ว​พระองค์​ก็​รักษา​เยียวยา​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ออกมา​จาก​หลุมศพ พระองค์​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้าไว้​และ​ไม่ให้​ข้าพเจ้า​ตกลงไป​ใน​หลุม​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="4">ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์ ให้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ต่อ​พระยาห์เวห์ ให้​ขอบ​พระคุณ​แด่​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์​อยู่​เพียง​ชั่วคราว แต่​ความปรานี​ของ​พระองค์​นำ​ชีวิต​มาให้ เรา​อาจจะ​ร้องไห้​ใน​ยามค่ำคืน แต่​ใน​วันรุ่งขึ้น เรา​จะ​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="6">ใน​ยาม​ที่​ข้าพเจ้า​มั่นคง​ปลอดภัย ข้าพเจ้า​คิดว่า ไม่มี​อะไร​สั่นคลอน​ข้าพเจ้าได้</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ตอนที่​พระองค์​ปรานี​ต่อ​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​มั่นคง​เหมือน​ภูเขา แต่​ตอนที่​พระองค์​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​กลัว​จนตัวสั่น</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความ​เมตตา​กรุณา​จากพระองค์</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​พูดว่า ถ้า​ข้าพเจ้า​ตายไป มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไรหรือ พวก​ที่​อยู่​ใน​หลุมศพ​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ได้หรือ พวกเขา​จะ​พูดกัน​ถึง​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ได้หรือ</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำร้องขอ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อ​ข้าพเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระองค์​ก็​เปลี่ยน​การคร่ำครวญ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​กลายเป็น​การโลดเต้น พระองค์​ถอด​เสื้อผ้าไว้ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า​ออก​และ​เอา​ความสุข​มา​สวมใส่​ข้าพเจ้าแทน</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ไม่​นิ่งเงียบ​อีกต่อไป ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​ใน​พระองค์ โปรด​อย่า​ทำให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอายเลย โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดด้วย​เพราะ​พระองค์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้องเสมอ</verse>
				<verse number="2">โปรด​เงี่ยหู​ของ​พระองค์​ฟัง​ข้าพเจ้า รีบ​มา​ช่วยกู้​ข้าพเจ้าด้วย ขอ​เป็น​ป้อม​ปราการ​บน​ภูผา​แก่​ข้าพเจ้า เป็น​วัง​ที่​เป็น​ป้อม​ปราการ ขอ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์ คือ​หินกำบัง​และ​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​นำทาง พา​ข้าพเจ้า​ไปด้วยเถิด เพื่อ​เห็นแก่​ชื่อเสียง​อันดี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">โปรด​ดึง​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​ตาข่าย​ที่​พวกเขา​ซ่อน​ไว้​ดัก​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ขอมอบ​จิตวิญญาณ​นี้​ไว้​ใน​มือ​ของ​พระองค์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ไถ่​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เกลียดชัง​คน​เหล่านั้น​ที่​รับใช้​พวกรูปเคารพ​ที่​ไร้ค่า ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​และ​เฉลิม​ฉลอง​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​สังเกต​เห็น​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​ของ​ข้าพเจ้า และ​รู้​ถึง​ปัญหา​ที่​รุมเร้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่นี้</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ไม่ได้​มอบ​ข้าพเจ้า​ให้​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ศัตรู พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ออกมา​เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ตก​อยู่​ใน​ความทุกข์ ดังนั้น โปรด​เมตตากรุณา​ต่อ​ข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้า​เศร้าโศก​มาก ร้องไห้​จน​เจ็บไปหมด ทั้ง​ตา คอ และ​ท้อง</verse>
				<verse number="10">ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เกือบ​จะ​จบลงแล้ว ตอนนี้​มีแต่​ความโศกเศร้า วันปี​ของ​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​จบลงแล้ว ตอนนี้​มีแต่​การคร่ำครวญ ความ​ทุกข์ยาก กำลัง​กัดกร่อน​พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​เจ็บปวด​ไปหมดแล้ว</verse>
				<verse number="11">พวกศัตรู​ต่าง​ดูถูก​ข้าพเจ้า​รวมทั้ง​พวกเพื่อน​บ้านด้วย เมื่อ​เพื่อนฝูง​เห็น​สภาพ​ของ​ข้าพเจ้า​ต่างพากัน​กลัว​ที่​จะ​เข้าใกล้ เมื่อ​คน​เห็น​ข้าพเจ้า​ตาม​ท้องถนน พวกเขา​ต่าง​พากัน​หลีกหนี</verse>
				<verse number="12">ผู้คน​พากัน​หลงลืม​ข้าพเจ้า​เหมือน​กับ​ว่า​ข้าพเจ้า​ตายไปแล้ว หรือ​เป็น​ของ​ที่​สูญหาย​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="13">ข้าพเจ้า​ได้ยิน​คน​จำนวน​มาก​ใส่ร้ายป้ายสี​ข้าพเจ้า รอบด้าน​ของ​ข้าพเจ้า​มีแต่​เรื่องน่ากลัว พวกเขา​มา​รวมหัว​กัน​วางแผน​ทำร้าย​ข้าพเจ้า พวกเขา​วางแผน​จะ​เอา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ ข้าพเจ้า​พูดว่า “พระองค์​คือ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="15">วันเวลา​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พระองค์ ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​พวกศัตรู​และ​คนพวกนั้น​ที่​ตามล่า​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="16">ขอให้​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ส่องประกาย​ลง​บน​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ เพราะ​ความรักมั่นคง​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า โปรดช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ ขอ​อย่าให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย แต่​ขอให้​พวก​คนชั่ว​เหล่านั้น​ต้อง​อับอาย ขอให้​พวกเขา​ร้อง​คร่ำครวญ ไป​ตลอดทาง​สู่​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="18">ขอให้​คนโกหก​พวกนั้น​เป็นใบ้เสีย คือ​คนพวกนั้น ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง คน​ที่​มุ่งร้าย และ​คนที่​คอย​พูด​ใส่ร้าย​คนดี</verse>
				<verse number="19">แต่​พระองค์​ได้​ตุน​สิ่งดีๆ​ไว้​มากมาย​สำหรับ​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​ทำ​หลายสิ่ง​หลายอย่าง​ต่อหน้า​ต่อตา​มนุษย์​ทั้งหลาย เพื่อ​ช่วย​คน​เหล่านั้น​ที่​มา​ลี้ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ซ่อน​คนดีๆ​พวกนี้​ไว้​กับ​พระองค์ เพื่อ​ให้​พ้น​จาก​คนเหล่านั้น​ที่​ปองร้าย​พวกเขา พระองค์​ซ่อน​พวกเขา​ไว้​ใน​ที่กำบัง​ของ​พระองค์ เพื่อ​ให้​รอดพ้น​จาก​ลิ้น​ที่​ใส่ร้าย​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​แสดง​ความรักมั่นคง​ที่​แสนอัศจรรย์ ที่​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ถูกโจมตี</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​กลัว ข้าพเจ้า​เลย​พูดว่า “ข้าพเจ้า​ถูก​ตัดออก​ไป​จาก​สายตา​ของพระองค์” แต่​พระองค์​ได้ยิน​คำร้อง​ขอให้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ ให้​รัก​พระยาห์เวห์เถิด พระยาห์เวห์​คุ้มครอง​คนทั้งหลาย​ที่​ซื่อสัตย์​ต่อพระองค์ พระองค์​จะ​ตอบแทน​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​อย่าง​ทบดอกทบต้น</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ ให้​เข้มแข็ง​และ​กล้าหาญ​ไว้เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">	บทกวี​แห่ง​มัสคิล ของ​กษัตริย์​ดาวิด ถือว่า​มีเกียรติ​จริงๆ​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ยกโทษ​ความผิดต่างๆ​ให้ และ​คน​ที่​พระองค์​กลบเกลื่อน​ความบาปต่างๆ​ให้นั้น</verse>
				<verse number="2">ถือว่า​มีเกียรติ​จริงๆ​คน​ที่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​นับ​ความผิด​ของเขา และ​คน​ที่​ไม่มี​กลอุบาย​ในจิตใจ</verse>
				<verse number="3">ตอนที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​สารภาพ​ความผิดบาป กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​อ่อนแอลง ข้าพเจ้า​คร่ำครวญ​อย่าง​เจ็บปวด​ตลอด​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="4">มือ​ของ​พระองค์​วาง​หนักอึ้ง​บน​ตัว​ข้าพเจ้า​ทั้งวันทั้งคืน พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​เหี่ยวแห้ง​ไป​เหมือน​น้ำ​ใน​หน้าแล้ง​ของ​ฤดูร้อน เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ขอสารภาพ​ความบาป​ต่อพระองค์ โดย​ไม่ได้​ซ่อน​ความผิดบาป​อะไร​ไว้เลย ข้าพเจ้า​พูดว่า “ข้าพเจ้า​จะ​สารภาพ​ต่อ​พระยาห์เวห์​ถึง​การกบฏ​ทั้งหลาย​ที่ทำไป” แล้ว​พระองค์​ก็​ได้​ยกโทษ​ให้​กับ​ความผิดบาป​ของ​ข้าพเจ้า เซลาห์</verse>
				<verse number="6">ด้วย​เหตุนั้น ผู้ติดตาม​ที่​จงรัก​ภักดี​ทุกคน​ควรจะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​เมื่อ​พบว่า​ตัวเอง​ทำบาป เมื่อ​ปัญหาต่างๆ​สูงขึ้น​เหมือน​น้ำท่วม น้ำนั้น​ก็​จะ​ขึ้นมา​ไม่ถึง​คนนั้นหรอก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​คือ​ที่​หลบซ่อน​ของข้าพเจ้า พระองค์​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จากปัญหา พระองค์​โอบล้อม​ข้าพเจ้า​ด้วย​เสียงโห่ร้อง​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ฉลอง​ความรอด​ของข้าพเจ้า เซลาห์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​สั่งสอนเจ้า​และ​ให้​เจ้า​รู้ว่า​เจ้า​ควรจะ​ใช้ชีวิต​อย่างไร เรา​จะ​คอย​เฝ้ามอง​ดู​เจ้า​และ​คอย​แนะนำเจ้า”</verse>
				<verse number="9">อย่า​ได้​เป็น​เหมือน​ม้า​หรือ​ล่อ​ที่​ไม่มี​ความเข้าใจ​อะไรเลย จะ​ต้อง​ใช้​เหล็กขวางปาก​และ​เชือกบังเหียน​ใน​การบังคับ​ควบคุมมัน ไม่​อย่างนั้น​มัน​จะ​ไม่ยอม​มา​ใกล้​เจ้า</verse>
				<verse number="10">พวกคนชั่ว​จะ​พบ​กับ​ความ​ทุกข์ยากมาก แต่​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ ความรัก​อัน​มั่นคง​ของ​พระองค์​จะ​ล้อมรอบ​เขาไว้</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น พวก​ที่​ทำ​ตามใจ​พระยาห์เวห์​ทั้งหลาย ให้​ชื่นชม​ยินดี​และ​มีความสุข​ใน​พระองค์เถิด พวกเจ้า​ทั้งหลาย ที่​มี​จิตใจ​ซื่อตรง ให้​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">พวกเจ้า​ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า ให้​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์เถิด สมควร​แล้ว​ที่​คนซื่อตรง​จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ด้วย​การเล่นพิณสี่สายเถิด ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยการเล่นพิณสิบสายเถิด</verse>
				<verse number="3">ร้องเพลง​บทใหม่​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ให้​เล่น​พิณ​อย่าง​ชำนิชำนาญ และ​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี</verse>
				<verse number="4">พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้นซื่อตรง และ​พระองค์​สัตย์ซื่อ​ต่อคน​ของพระองค์​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​รัก​ความดี​และ​ความยุติธรรม โลกนี้​เต็มไปด้วย​ความรักมั่นคง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">โดย​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ สวรรค์​ก็​ถูก​สร้างขึ้น โดย​คำพูด​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ ดวงดาว​ทั้งหมด​ก็เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ได้​รวบรวม​น้ำทะเล​มา​อยู่​ด้วยกัน และ​เคลื่อน​น้ำ​ใน​มหาสมุทร​ไป​ไว้​ใน​คลังเก็บน้ำ</verse>
				<verse number="8">พลเมือง​ทุกคน​ของโลกเอ๋ย ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์เถิด พวกเจ้า​ทุกคน​ที่​อยู่​บน​โลกนี้ ให้​เกรง​กลัว​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="9">เพราะว่า เมื่อ​พระองค์​พูด มัน​ก็เกิดขึ้น เมื่อ​พระองค์​ออกคำสั่ง โลก​ก็ตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="10">พระองค์​สามารถ​ทำให้​แผนการ​ต่างๆ​ที่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​วางไว้​นั้น​ไม่สำเร็จ และ​พระองค์​สามารถ​ทำให้​โครงการต่างๆ​ของชาติต่างๆ​ล้มเหลวได้</verse>
				<verse number="11">แต่​แผนการต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ยั่งยืน​ตลอดไป โครงการต่างๆ​ในใจ​ของ​พระองค์​นั้น​จะ​อยู่​ไปตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน</verse>
				<verse number="12">ชนชาติ​ที่​มี​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขานั้น ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ ชนชาติ​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​มา​เป็น​คน​ของ​พระองค์​เองนั้น ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​มอง​ลงมา​จาก​สวรรค์ มอง​เห็น​มนุษย์​ทุกคน</verse>
				<verse number="14">พระองค์​มอง​ลงมา​จาก​บัลลังก์​ของ​พระองค์ เห็น​มนุษย์​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​บนโลก</verse>
				<verse number="15">พระองค์​คือ​ผู้ที่​สร้าง​จิตใจ​ของ​พวกเขา​ขึ้นมา​ทุกคน และ​พระองค์​เข้าใจ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​พวกเขา​กำลัง​ทำอยู่</verse>
				<verse number="16">ชัยชนะ​ของ​กษัตริย์​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่กับ​ทหาร​มากมาย ชัยชนะ​ของ​นักรบ​ก็​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่กับ​ความ​แข็ง​แกร่ง​ของเขา</verse>
				<verse number="17">ความ​แข็ง​แกร่ง​ของ​ม้าศึก​ไม่ได้​นำ​ชัยชนะ​มาให้หรอก พลัง​อัน​แข็งแกร่ง​ของมัน​ไม่ช่วย​ให้​ใคร​รอดได้หรอก</verse>
				<verse number="18">ดูเถิด พระยาห์เวห์​เฝ้าดู​คน​ที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​ดูแล​คน​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ช่วย​ให้​พวกเขา​รอดพ้น​จาก​ความตาย และ​ช่วย​ให้​เขา​มี​ชีวิต​อยู่ได้​ใน​ยาม​ที่​ขาดแคลน​อาหาร</verse>
				<verse number="20">พวกเรา​เฝ้ารอ​พระยาห์เวห์​มาช่วย เพราะ​พระองค์​คือ​ผู้ช่วย​ให้รอด​และ​โล่กำบัง​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="21">เพราะ​จิตใจ​ของเรา​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระองค์ เพราะ​พวกเรา​ไว้วางใจ​ใน​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ขอให้​ความรัก​อัน​มั่นคง​ของ​พระองค์​อยู่​กับ​พวกเรา เพราะ​พวกเรา​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ใน​ขณะที่​พระองค์​แกล้ง​ทำ​เป็น​บ้า เพื่อ​ให้​อาบีเมเลค​เห็น จน​ไล่​พระองค์​ออกไป และ​กษัตริย์​ดาวิด​ก็​ออกไป ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เสมอ คำสรรเสริญ​พระองค์​จะ​ติด​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้าเสมอ</verse>
				<verse number="2">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​โอ้อวด​เกี่ยวกับ​พระยาห์เวห์ ขอให้ พวก​คน​ที่​ทุกข์ยาก​ได้ยิน​คำสรรเสริญ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พวกเรา​มา​ร่วมกัน​ถวาย​เกียรติ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ขอให้​พวกเรา​มา​เชิดชู​พระนาม​ของ​พระองค์​ด้วยกันเถิด</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​แสวงหา​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ขอ​ความช่วยเหลือ​และ​พระองค์​ก็​ตอบ​ข้าพเจ้า พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ทุกสิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​กลัวนั้น</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​แสวงหา​พระองค์​เพื่อ​ขอ​ความช่วยเหลือ​จะ​มี​หน้าตา​เบ่งบาน พวกเขา​จึง​ไม่​อับอาย​ขายหน้า​เพราะว่า​พระองค์​ตอบ​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เอง​ผู้​ทุกข์ยาก​คนนี้​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​ก็​ได้ยิน และ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​สร้าง​ค่าย​ล้อมรอบ​พวก​ที่​ยำเกรง​พระองค์ และ​คอย​ช่วยเหลือ​พวกเขา​ให้รอด</verse>
				<verse number="8">ลองชิม​พระยาห์เวห์​ดูสิ แล้ว​จะ​เห็น​ว่า​พระองค์​นั้น​ดีแท้ คน​ที่​ลี้ภัย​ใน​พระองค์​ก็​มีเกียรติจริงๆ</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า ผู้ที่​เป็น​ของ​พระองค์​โดยเฉพาะ ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์เถิด เพราะ​ผู้ที่​ยำเกรง​พระองค์​ไม่ขาด​อะไรเลย</verse>
				<verse number="10">แม้แต่​พวก​สิงห์หนุ่ม​ที่​แข็งแรง​เหล่านั้น​ก็​ยัง​ขาดแคลน​และ​หิวโหย​ได้ แต่​คนเหล่านั้น​ที่​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ขาด​ของดี​อะไรเลย</verse>
				<verse number="11">มาเถิด ลูกๆเอ๋ย ฟังเรา​ให้ดี แล้ว​เรา​จะ​สอนเจ้า​ให้​รู้จัก​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ใคร​อยาก​มีชีวิต​ที่​สนุก​สนาน ใคร​อยาก​มีชีวิต​ยืนยาว​ที่​มีความสุข​กับ​ความรุ่งเรือง</verse>
				<verse number="13">ระวัง​อย่าให้​ลิ้น​พูด​สิ่งชั่วร้าย ระวัง​อย่าให้​ริมฝีปาก​พูดโกหก</verse>
				<verse number="14">หลีกเลี่ยง​ความชั่ว และ​ทำ​แต่​ความดี ให้​แสวงหา​สันติสุข​และ​ไล่ตาม​มัน​ไปติดๆ</verse>
				<verse number="15">สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เฝ้า​ดูแล​คน​ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า และ​หู​ของ​พระองค์​ก็​เปิด​ฟัง​เสียงร้องเรียก​ให้ช่วย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">แต่​ใบหน้า​ของ​พระยาห์เวห์​ต่อต้าน​คนเหล่านั้น​ที่​ทำชั่ว เพื่อ​คน​ใน​โลกนี้​จะ​ได้​ลืม​พวกคนชั่ว​เหล่านั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ พระองค์​รับฟัง และ​ช่วย​ให้​พวกเขา​รอดพ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ทั้งหมด​ของเขา</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​อยู่​ใกล้ และ​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​คน​ที่​หมด​กำลังใจ และ​พระองค์​ช่วยกู้​คน​ที่​สิ้นหวัง</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า อาจจะ​พบ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก​มากมาย แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ช่วย​ให้​เขา​รอดพ้น​ไปได้หมด</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ปกป้อง​กระดูก​ทุกชิ้น​ของเขา ไม่ให้​แตกหัก​แม้แต่​ชิ้นเดียว</verse>
				<verse number="21">แต่​ความชั่วช้า​ของ​คนชั่ว​ก็​จะ​ฆ่า​ตัว​พวกเขาเอง และ​พวก​ที่​เกลียด​คน​ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า​จะ​ถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ไถ่ชีวิต​ให้กับ​พวกผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ทุกคน​ที่​เข้ามา​ลี้ภัย​ใน​พระองค์​จะ​ไม่ถูก​ลงโทษ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">เพลง​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ต่อต้าน​คน​เหล่านั้น​ที่​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า ช่วย​รบ​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​รบ​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ช่วย​คว้า​โล่เล็ก​และ​โล่ใหญ่​ของ​พระองค์ และ​ลุก​ขึ้นมา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">ช่วย​ใช้​หอก​และ​ทวน​ต่อสู้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ช่วย​บอก​ข้าพเจ้า​ด้วย​ว่า “ตัวเราเอง​ได้​มา​ช่วยกู้​เจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="4">ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่​มุ่ง​เอา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ได้​พ่ายแพ้​และ​อับอาย​ขายหน้า ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่​วางแผน​ทำร้าย​ข้าพเจ้า สับสน​อลหม่าน​และ​ถูก​ไล่​หนีไป</verse>
				<verse number="5">ขอให้​พวกเขา​เป็น​เหมือน​แกลบ​ที่​ถูก​ลม​พัดไป และ​ถูก​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ขับไล่ไป</verse>
				<verse number="6">ขอให้​ช่องทาง​หนี​ของ​พวกเขา​นั้น​มืดมิด​และ​ลื่นไถล และ​ถูก​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ไล่ล่าไป</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวกเขา​วาง​ตาข่าย​ดัก​ข้าพเจ้า ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำ​อะไร​พวกเขา พวกเขา​ขุด​หลุม​พราง​สำหรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ขอให้​พวกเขา​เจอ​กับ​ความพินาศ​อย่าง​ไม่ทัน​รู้ตัว ขอให้​พวกเขา​ติด​ตาข่าย​ที่​เขา​วาง​ไว้​ดัก​ข้าพเจ้า และ​ตก​ลงไป​ใน​หลุม​พราง​ของ​ตัวเอง​และ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ทำไป และ​มี​ความสุข​ที่​พระองค์​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">แล้ว​กระดูก​ทั่วตัว​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ จะ​มี​ใคร​เหมือน​กับ​พระองค์อีก พระองค์​ช่วย​คนยากจน​ให้​รอดพ้น​จาก​คน​ที่​เอาเปรียบเขา และ​ช่วย​คนยากจน​และ​คนขัดสน​ให้​พ้น​จาก​คนเหล่านั้น​ที่​คอย​ปล้น​พวกเขา”</verse>
				<verse number="11">พยาน​ที่​มุ่งร้าย​ต่อ​ข้าพเจ้า ยืนขึ้น​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​ใน​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่รู้เรื่อง</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ตอบแทน​ความดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความชั่ว คอย​ดักซุ่ม​ฆ่า​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวกเขา​เจ็บป่วย ข้าพเจ้า​ใส่​ชุด​ที่​แสดง​ความเสียใจ และ​ถ่อมใจลง​อดอาหาร เมื่อ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้รับ​คำตอบ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ทำ​เหมือน​กับ​ว่า​พวกเขา​เป็น​เพื่อน​หรือ​พี่น้อง​ของ​ข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้า​ก้มลง​ด้วย​ความโศกเศร้า​ราวกับว่า​เป็น​แม่​ของ​ข้าพเจ้าเอง</verse>
				<verse number="15">แต่​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มี​ปัญหา​พวกเขา​กลับ​พากัน​ดีใจ คน​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่รู้จัก​รุม​เข้ามา​โจมตี​ข้าพเจ้า พวกเขา​ฉีกเนื้อ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ไม่หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ได้​กัดฟัน​กรอดๆ​ใส่​ข้าพเจ้า พากัน​หัวเราะ​เยาะ​และ​ตะโกน​ใส่​ข้าพเจ้า​อย่าง​หยาบคาย</verse>
				<verse number="17">พระองค์​เจ้าข้า พระองค์​จะ​มองดู​อยู่เฉยๆ​ไป​อีกนาน​แค่ไหน ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​การทำลาย​ล้าง​ของ​พวกเขา​ด้วยเถิด โปรด​ช่วย​ชีวิต​ที่​มีค่า​ของ​ข้าพเจ้า​นี้​ให้​รอดพ้น​จาก​ฝูงสิงโต​เหล่านั้น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์​ใน​ที่ชุมนุมใหญ่ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ฝูงชน​ที่​มากมายนั้น</verse>
				<verse number="19">ขอ​อย่าให้​ศัตรู​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไร​พวกเขานั้น เอา​ชนะ​และ​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้าได้ ขอ​อย่าให้​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียด​ข้าพเจ้า ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไร​พวกเขา ขยิบตา​ส่ง​สัญญาณ​กัน​เพื่อ​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ไม่​พยายาม​ที่​จะ​สร้าง​สันติ​กับ​ผู้อื่น แต่​พวกเขา​กำลัง​วางแผนการ​ชั่วร้าย​ต่อ​ผู้คน​ที่​อยู่​อย่างสงบสุข​บน​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​อ้าปากกว้าง​พูด​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า​ว่า “นี่ไง นี่ไง เรา​เห็น​กับตา​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้าทำ”</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น อย่าได้​นิ่งเงียบอยู่ พระองค์​เจ้าข้า อย่า​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ตื่นเถิด ลุกขึ้นมา แก้ต่าง​ให้​กับ​ข้าพเจ้าด้วย พระองค์​เจ้าข้า แก้คดี​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ยุติธรรม โปรด​ให้​ความยุติธรรม​กับคดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพื่อ​พวกนั้น​จะได้​ไม่ชนะ​และ​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้าได้</verse>
				<verse number="25">อย่าให้​พวกเขา​พูดได้ว่า “ไชโย พวกเรา​ได้​สิ่ง​ที่​เรา​ต้องการแล้ว” อย่าให้​พวกเขา​พูดได้ว่า “พวกเรา​ได้​กลืนกิน​มัน​เข้าไปแล้ว”</verse>
				<verse number="26">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​มีความสุข​ใน​ความทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า ได้รับ​ความอัปยศ​และ​อับอาย​ขายหน้า ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​อ้างว่า​ตัวเอง​ดีกว่า​ข้าพเจ้า สวม​ความอัปยศ​และ​เสื่อม​เสียเกียรติ</verse>
				<verse number="27">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​อยาก​ให้​ข้าพเจ้า​พ้นผิด​ชื่นชม​ยินดี​และ​มีความสุขเถิด ขอให้​พวกเขา​พูด​อยู่เสมอ​ว่า “ขอ​สรรเสริญ​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​มีความสุข เมื่อ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​อยู่เย็น​เป็นสุข”</verse>
				<verse number="28">ขอให้​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​พูด​ถึง​ความยุติธรรม​ของ​พระองค์ และ​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอด​วันยังค่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​ของ​ดาวิด​ผู้รับใช้​พระยาห์เวห์ การกบฏ​พูด​กับ​คนชั่ว​ลึก​เข้าไป​ใน​จิตใจ​ของเขา เขา​ไม่เห็น​จะ​ต้อง​กลัว​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เขา​หลอกลวง​ตัวเอง เขา​จึง​มอง​ไม่เห็น​ความผิดบาป​ของเขา​และ​ไม่เกลียด​บาป​นั้นด้วย</verse>
				<verse number="3">คำพูด​ใน​ปาก​เขา​นั้น​เป็น​ความชั่ว​และ​การหลอกลวง เขา​ไม่ได้​ทำตัว​เฉลียว​ฉลาด​หรือ​ทำดี​อะไรเลย</verse>
				<verse number="4">เขา​นอน​คิด​แผนชั่ว​อยู่​บนเตียง เขา​ยืนกราน​ที่​จะ​เดิน​ใน​ทางที่ชั่ว เขา​ไม่​ปฏิเสธ​ความชั่ว​ใดๆเลย</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​สูง​เท่า​ฟ้าสวรรค์ ความสัตย์ซื่อ​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​คน​ของ​พระองค์​สูง​เสียดฟ้า</verse>
				<verse number="6">คุณความดี​ของ​พระองค์​เหมือน​ยอดเขา​ที่​สูงลิบ ความยุติธรรม​ของ​พระองค์​เหมือน​ก้นสมุทร​ที่​ลึกล้ำ พระยาห์เวห์​ปกป้อง​ดูแล​ทั้ง​คนและสัตว์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า ไม่มี​สิ่งใด​มีค่า​เทียบ​ได้กับ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์ มนุษย์​ต่าง​ลี้ภัย​ภายใต้​ร่มเงาปีก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เลี้ยงดู​พวกเรา​อย่าง​อิ่มหนำสำราญ ด้วย​อาหาร​ที่​ดีเลิศ​จาก​บ้าน​ของ​พระองค์ อาหาร​ที่​พระองค์​ให้​อย่างเหลือเฟือ พระองค์​ให้​พวกเรา​ดื่มน้ำ​จาก​แม่น้ำ​แห่ง​ความสุข​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ตาน้ำ​แห่งชีวิต​ก็​ไหล​ออกมา​จาก​พระองค์นั้น และ​แสงสว่าง​ของ​พระองค์​ให้​แสงสว่าง​กับ​พวกเรา</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น โปรด​แสดง​ความรักมั่นคง​ให้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​รู้จัก​พระองค์ และ​โปรด​แสดง​คุณความดี​ของ​พระองค์​ให้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​มี​จิตใจ​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="11">อย่า​ให้​เท้า​ของ​คนหยิ่งยโส​เหยียบย่ำ​ข้าพเจ้า อย่า​ให้​มือ​ของ​คนชั่ว​ขับไล่​ข้าพเจ้าไป</verse>
				<verse number="12">ดูนั่นสิ พวก​คนชั่ว​ล้มลงแล้ว พวกเขา​ถูก​เหวี่ยง​ลงไป​แล้ว​และ​ลุกขึ้น​มา​ไม่ได้อีก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เพลง​ของ​ดาวิด อย่า​ได้​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​เพราะ​คนชั่ว อย่า​ได้​อิจฉา​คน​ที่​ทำ​สิ่งชั่วร้าย</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พวกนี้​จะ​เหี่ยวเฉา​และ​ตายไป​ในไม่ช้า เหมือน​หญ้า​ที่​ขึ้น​ตาม​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="3">ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ และ​ทำดี แล้ว​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของเจ้า และ​พระองค์​จะ​เลี้ยงดู​เจ้า​อย่างซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="4">ให้​มี​ความสุข​กับ​การรับใช้​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระองค์​จะให้​สิ่งที่​ใจ​เจ้า​ต้องการ</verse>
				<verse number="5">ให้​มอบ​ทั้งชีวิต​ของเจ้า​กับ​พระยาห์เวห์ ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ แล้ว​พระองค์​จะ​จัดการ​เรื่อง​ของเจ้าให้</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ทำให้​ความบริสุทธิ์​ของเจ้า​เห็น​แจ่มแจ้ง​เหมือน​ดวง​อาทิตย์ พระองค์​จะ​ทำให้​ความถูกต้อง​ของ​คดีเจ้า​เห็น​แจ่มแจ้ง​เหมือน​กลางวัน</verse>
				<verse number="7">ให้​อดทน​และ​รอคอย​พระยาห์เวห์​ลงมือ ไม่ต้อง​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ เมื่อ​คนชั่ว​ประสบ​ความสำเร็จ​ตาม​แผนชั่ว​ของเขา</verse>
				<verse number="8">ไม่ต้อง​โมโห ไม่ต้อง​โกรธ ไม่ต้อง​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ ซึ่ง​มี​แต่​จะ​สร้าง​ปัญหา</verse>
				<verse number="9">เพราะ​คนชั่ว​จะ​ถูก​ตัด​ออกไป​จาก​แผ่นดิน แต่​คน​ที่​รอคอย​พระยาห์เวห์​จะได้​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">รอ​อีก​ไม่นาน คนชั่ว​ก็​จะ​หมดสิ้นไป เมื่อ​เจ้า​มองไป​ใน​ที่​ที่​เขา​เคย​อยู่ เจ้า​ก็​จะ​ไม่เห็น​เขา​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​ที่​มี​จิตใจ​อ่อนโยน​จะ​ได้​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​พวกเขา พวกเขา​จะได้​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สันติสุข​และ​ความเจริญ​รุ่งเรือง​มหาศาล</verse>
				<verse number="12">พวก​คนชั่ว​มัก​วางแผนร้าย​ต่อต้าน​คนดี และ​แยกเขี้ยว​ใส่​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า หัวเราะ​เยาะ​ใส่​คนพวกนั้น เพราะ​พระองค์​รู้ดี​ว่า วัน​แห่ง​การตัดสินโทษ​คนชั่ว​กำลัง​จะมาแล้ว</verse>
				<verse number="14">พวกคนชั่ว​ชักดาบออก และ​โก่ง​คันธนู เพื่อ​ยิง​ใส่​คนยากจน​และ​คนขัดสน และ​ฆ่าฟัน​คน​ที่​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="15">แต่​ดาบนั้น​จะ​แทง​หัวใจ​ที่​ชั่วร้าย​ของ​พวกเขาเอง และ​คันธนู​นั้น​ก็​จะ​หักกระจุย</verse>
				<verse number="16">นิดๆหน่อยๆ​ที่​คนดี​คนหนึ่ง​มี ก็​ยัง​ดีกว่า​ความร่ำรวย​ของ​คนชั่ว​หลายคน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​หักแขน​ของ​คนชั่ว แต่​พระองค์​จะ​ดูแล​คนดี</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​จะ​เอาใจใส่​คน​ที่​ไร้ที่ติ และ​รางวัล​ของ​พวกเขา​จะ​คงอยู่​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="19">ใน​ยามวิกฤติ​พวกเขา​จะ​ไม่ต้อง​อับอาย ใน​เวลา​ที่​เกิด​กันดารอาหาร พวกเขา​จะ​มีกิน​อย่างเหลือเฟือ</verse>
				<verse number="20">แต่​คนชั่ว​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง และ​ศัตรู​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​สูญไป เหมือน​ดอกไม้​ในทุ่ง และ​หายไป​เหมือนควัน</verse>
				<verse number="21">คนชั่ว​ยืม แต่​ไม่คืน แต่​คนดี​นั้น​ใจกว้าง​และ​แจกจ่าย​ให้​กับ​ผู้อื่น</verse>
				<verse number="22">คนเหล่านั้น​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร จะ​ได้​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่นดิน ส่วน​คนเหล่านั้น​ที่​พระองค์​สาปแช่ง จะ​ถูก​ตัด​ออกจาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​จะ​นำ​คน​ที่​พระองค์​พอใจ​ไป​ตามทาง​ที่​ดีที่สุด</verse>
				<verse number="24">ถ้า​คนดี​สะดุด เขา​ก็​จะ​ไม่ล้มหรอก เพราะ​พระยาห์เวห์​จับมือ​ของเขาอยู่</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​เป็นหนุ่ม​จนแก่ ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่เคย​เห็น​คนดี​ถูก​ทอดทิ้ง ไม่เคย​เห็น​ลูกหลาน​ของเขา​ต้อง​ไป​ขอ​คนอื่นกิน</verse>
				<verse number="26">คนดี​มัก​ใจกว้าง​และ​ให้​คนอื่น​หยิบยืม และ​ลูกๆ​ของเขา​เป็น​พระพร</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​ให้​หลีกเลี่ยง​สิ่งชั่วร้าย​และ​ให้ทำดี แล้ว​เจ้า​จะได้​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="28">เพราะ​พระยาห์เวห์​รัก​ความยุติธรรม พระองค์​ไม่​ทอดทิ้ง​คนเหล่านั้น​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ พระองค์​จะ​คุ้มครอง​พวกเขา​อยู่เสมอ แต่​ลูกหลาน​ของ​คนชั่ว​จะ​ถูก​ตัด​ออกไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="29">คนดี​จะ​ได้​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่นดิน และ​พวกเขา​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดินนั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="30">ปาก​คนดี​พูด​อย่าง​เฉลียว​ฉลาด และ​ลิ้น​เขา​สนับสนุน​ความยุติธรรม</verse>
				<verse number="31">คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​ของเขา​อยู่​ในใจเขา และ​เขา​จะ​ไม่​ลื่น​ไถล​ออกจาก​ทาง​ของเขา</verse>
				<verse number="32">คนชั่ว​คอย​ดักซุ่ม​คนดี เพื่อ​หา​โอกาส​ที่​จะ​ฆ่าเขา</verse>
				<verse number="33">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​คนดี​ตก​ไปอยู่​ใน​กำมือ​ของ​คนชั่ว พระองค์​จะ​ไม่ยอม​ให้​พวกเขา​แพ้คดี​ในศาล</verse>
				<verse number="34">ให้​รอคอย​พระยาห์เวห์​และ​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​บอก แล้ว​พระองค์​จะ​ยก​เจ้า​ขึ้น เจ้า​จะ​ได้รับ​กรรมสิทธิ์​ใน​แผ่นดิน เจ้า​จะ​ได้​เห็น​คนชั่ว​ถูก​ตัด​ออกไป</verse>
				<verse number="35">ข้าพเจ้า​เคย​เห็น​คนชั่ว​ที่​อำมหิต อิทธิพล​ของเขา​แผ่​ออกไป​เหมือน​ต้นไม้​เขียวสด</verse>
				<verse number="36">	แต่​หลัง​จากนั้น ข้าพเจ้า​ก็​ผ่าน​ทางนั้นอีก เขา​หาย​ไปแล้ว ข้าพเจ้า​มองหา​เท่าไหร่​ก็​ไม่พบ</verse>
				<verse number="37">ให้​สังเกต​ดู​คน​ไร้ที่ติ และ​คนซื่อตรง คน​ที่​รักสันติ จะ​มี​อนาคต​ที่​สดใส</verse>
				<verse number="38">แต่​ทุกคน​ที่​ฝ่าฝืน​กฎ​ของ​พระเจ้า​จะ​ถูกทำลาย อนาคต​ของ​คนเลว​จะ​ถูก​ตัด​ออกไปแน่ๆ</verse>
				<verse number="39">ความรอด​ของ​คนดี​มา​จาก​พระยาห์เวห์ ใน​ยาม​ทุกข์ยาก พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​ช่วย​พวกเขา​และ​ช่วยกู้​พวกเขา พระองค์​ช่วยกู้​พวกเขา​ให้​รอดพ้น​จาก​คนชั่ว เพราะ​พวกเขา​ลี้ภัย​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด เพื่อ​เรียก​ความสนใจ​จาก​พระเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่า​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​ตอนที่​พระองค์โกรธ ขอ​อย่า​ตีสอน​ข้าพเจ้า​ตอนที่​พระองค์​เกรี้ยวกราดเลย</verse>
				<verse number="2">ลูกธนู​ของ​พระองค์​ได้​แทง​เข้า​ไป​ใน​ตัวข้าพเจ้า มือ​ของ​พระองค์​กด​ข้าพเจ้าลง</verse>
				<verse number="3">ความโกรธ​ของ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​ปวดรวดร้าว​ไปทั่วตัว ความบาป​ของ​ข้าพเจ้า​เอง​ทำให้​แม้แต่​กระดูก​ก็​ปวดร้าว​ไปหมด</verse>
				<verse number="4">ความบาป​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า​สูง​ท่วมหัว พวกมัน​หนักอึ้ง​จน​แบก​ไม่ไหว</verse>
				<verse number="5">เรื่อง​โง่ๆ​ที่​ข้าพเจ้า​ทำไป ทำให้​เกิด​บาดแผล​เป็น​หนอง​เน่าเหม็น​ใน​ตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เจ็บปวด​จน​ตัวงอ นอน​คว่ำไป​กับพื้น เดินไป​ร้องไป เหมือนกับ​คนไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="7">บริเวณ​ท้อง​ร้อนผ่าว​เพราะ​พิษไข้ เจ็บปวด​ไปหมด​ทั่วร่าง</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​เจ็บ​จนชา​และ​ถูก​บีบ​จน​บี้แบน ข้าพเจ้า​เครียด​จน​กรีดร้อง​ออกมา</verse>
				<verse number="9">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​อยาก​ได้​อะไร​พระองค์​ก็​รู้หมด ข้าพเจ้า​ถอนหายใจ​กี่เฮือก​พระองค์​ก็​ได้ยินหมด</verse>
				<verse number="10">หัวใจ​ข้าพเจ้า​เต้นระรัว พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า​หายไป​หมดแล้ว และ​แม้แต่​ประกายตา​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​สูญสิ้นไป</verse>
				<verse number="11">เพื่อนฝูง​และ​มิตรสหาย​ไม่กล้า​เข้ามาใกล้​เพราะ​กลัว​เชื้อโรค​ของ​ข้าพเจ้า แม้แต่​เพื่อน​บ้าน​ของ​ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ยัง​อยู่ห่างๆเลย</verse>
				<verse number="12">พวกคน​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ต่าง​วาง​กับดักไว้ พวก​ที่​จ้อง​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​ก็​ตามขู่​จะ​ทำลาย​ข้าพเจ้า วันทั้งวัน​พวกเขา​ได้แต่​หาวิธี​ที่​จะ​หลอกลวง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​คนหูหนวก ข้าพเจ้า​ไม่ได้ยิน​อะไรเลย เป็น​คนใบ้​ที่​พูดไม่ได้</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​คน​ที่​ไม่ได้ยิน เป็น​เหมือน​คน​ที่​ไม่สามารถ​พูด​แก้ต่าง​ให้กับ​ตัวเองได้</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รอคอย​พระองค์อยู่ องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้ที่​จะ​ตอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ได้​อธิษฐาน​ว่า​อย่าให้​พวกเขา​ได้สะใจ หรือ​พูด​ซ้ำเติม​เพราะ​เห็น​ข้าพเจ้า​ล้มลง</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​เกือบ​จะ​ยอมแพ้แล้ว ข้าพเจ้า​ยังคง​เจ็บปวด​อยู่ตลอด</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​สารภาพ​ความผิด​ที่​ข้าพเจ้า​ทำไป ข้าพเจ้า​วิตกกังวล​เกี่ยวกับ​บาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​มี​ศัตรู​มากมาย ทั้งๆที่​ไม่ได้​ทำอะไร​เขาเลย มี​คน​เกลียด​ข้าพเจ้า​มากมาย ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไร​ผิด​ต่อเขา</verse>
				<verse number="20">และ​คนพวกนั้น​ที่​ตอบแทน​ความดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความชั่ว ก็​ยังคง​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​ต่อไป ใน​ขณะที่​ข้าพเจ้า​มุ่ง​ทำ​แต่​ความดี</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​อย่า​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​อย่า​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">รีบ​มาช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด องค์​เจ้า​ชีวิต พระผู้ช่วยให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ถึง​เยดูธูน เพลง​ของ​ดาวิด ข้าพเจ้า​พูดว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ระวัง​ใน​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้าทำ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ยอม​ให้​ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​ทำให้​ข้าพเจ้าบาป” เมื่อ​อยู่​ใน​กลุ่ม​คนชั่ว ข้าพเจ้า​จะ​เอา​ตะกร้อ​สวมปาก​ข้าพเจ้าเอง</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​ไม่ได้​พูด​อะไรเลย​แม้แต่​เรื่องที่ดีๆ แต่​ก็​ทำให้​ข้าพเจ้า​ยิ่ง​หงุดหงิดใจ</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​อยู่ภายใน ยิ่ง​คิดถึง​เรื่องนี้​ก็​ยิ่งโกรธ ข้าพเจ้า​จึง​ต้อง​พูด​ออกมา​ว่า</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​บอก​ข้าพเจ้า​หน่อย​ว่า​ตอนนี้​จะ​เกิดอะไรขึ้น​กับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ไป​อีกนาน​แค่ไหน ช่วย​บอก​ข้าพเจ้า​ด้วย​ว่า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​นั้น​จะ​สั้น​แค่ไหน</verse>
				<verse number="5">ดูเถิด พระองค์​ให้​ชีวิต​กับ​ข้าพเจ้า​ยาว​ไม่เกิน​ฝ่ามือเดียว ชีวิต​อัน​แสนสั้น​ของ​ข้าพเจ้า​นี้​แค่​พริบตาเดียว​ใน​สายตา​พระองค์ ชีวิต​ของ​คน​เปรียบเหมือน​ไอน้ำ​ที่​จาง​หายไป​อย่าง​รวดเร็ว เซลาห์</verse>
				<verse number="6">ชีวิต​ของ​คน​เป็น​เหมือน​เงา​ที่​ผ่านไป ชีวิต​ผู้คน​ก็​ยุ่ง​กับ​เรื่องโน้น​เรื่องนี้ แต่​เกิดผล​ที่​ไม่ยั่งยืน ผู้คน​ต่าง​ก็​พา​กัน​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย ไม่รู้​เสีย​ด้วยซ้ำ​ว่า​ใคร​จะได้​ไป เมื่อ​เขา​ตายไป</verse>
				<verse number="7">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​มี​ความหวัง​อะไรหรือ ความหวัง​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่​ที่​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ความผิด​ทั้งสิ้น​ของ​ข้าพเจ้าด้วย อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อดทน​ต่อ​คำเย้ยหยัน​ของ​คนโง่เขลา</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​คนใบ้ ข้าพเจ้า​ไม่​ปริปาก​พูด เพราะ​พระองค์​คือ​ผู้ที่​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="10">โปรด​หยุด​ลงโทษ​ข้าพเจ้าเถิด เพราะ​มือ​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์​กำลัง​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ว่ากล่าว​และ​ลงโทษ​มนุษย์​สำหรับ​ความผิด​ที่​เขาทำ พระองค์​ทำลาย​สิ่ง​ที่​พวกเขา​รัก​หวงแหน เหมือน​กับ​มอด​กัดกิน​เสื้อผ้า ชีวิต​ของ​คน​เปรียบเหมือน​ไอน้ำ​ที่​จางหายไป​อย่างรวดเร็ว เซลาห์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ฟัง​เสียงร้อง​ให้ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ทำ​เป็น​หูหนวก​ต่อ​น้ำตา​ของ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​คนเดินทาง ที่​มา​พัก​อยู่​กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​เป็น​คนต่าง​ด้าว​ที่​ต้อง​พึ่ง​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​หัน​สายตา​ที่​โกรธเคือง​ไป​จาก​ข้าพเจ้า​ได้แล้ว ข้าพเจ้า​จะได้​มีความสุข​สักหน่อย ก่อน​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​จากไป และ​ไม่มี​ข้าพเจ้า​อีกแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นัก​ร้อง เพลง​ของ​ดาวิด ข้าพเจ้า​คอย​พระยาห์เวห์​อย่าง​อดทน พระองค์​หัน​มาหา​ข้าพเจ้า​และ​ฟัง​เสียง​ร้องขอ​ให้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ฉุด​ข้าพเจ้า​ขึ้น​จาก​หลุมศพ​ที่​เต็ม​ไปด้วย​โคลนตม แล้ว​วาง​เท้า​ข้าพเจ้า​ลง​บน​หิน​และ​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ก้าวเท้า​อย่าง​มั่นคง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ใส่​เพลงใหม่​เข้า​ใน​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​เพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของเรา หลายคน​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระเจ้าทำ พวกเขา​จะได้​ยำเกรง​และ​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ถือว่า​มีเกียรติ​จริงๆ​คน​ที่​ฝาก​ความไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ และ​ไม่ได้​หัน​ไป​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​ภูตผี​ปีศาจ​และ​รูปเคารพ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​มหัศจรรย์​มากมายจริงๆ พระองค์​มี​แผนการ​ที่​ยอดเยี่ยม​สำหรับ​พวกเรา​จน​ไม่มีใคร​จด​พวกมัน​ได้หมด ถ้า​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ก็​คง​พูด​ไม่หมดหรอก เพราะ​มี​มาก​เสียจน​นับ​ไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่ใช่​อยากได้​แค่​เครื่อง​บูชา​หรือ​เมล็ดพืชบูชา พระองค์​ไม่ได้​แสวงหา​แค่​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​เครื่อง​บูชาชำระตัว แต่​พระองค์​ได้​เปิดหู​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​ให้​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​และ​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​พูดว่า “ดูเถิด ข้าพเจ้า​มาแล้ว ใน​หนังสือม้วน​ก็​ได้​เขียน​ถึง​เรื่องราว​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​อยาก​จะ​ทำ​ตามใจ​ของ​พระองค์ คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์​ก็​อยู่​ในใจ​ของ​ข้าพเจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ได้​บอก​เรื่อง​ข่าวดี​นี้​ใน​ที่ชุมนุมใหญ่แล้ว คือ​ได้​บอก​ถึง​สิ่งดีๆ​ที่​พระองค์​ได้ทำ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ก็​รู้​อยู่แล้วว่า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่มีวัน​ปิด​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ปิดบัง​เรื่อง​คุณความดี​ของ​พระองค์​ไว้​ในใจ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ได้​พูด​ถึง​ความซื่อสัตย์​และ​ความรอด​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ไม่เคย​ซ่อน​เรื่อง​ความรักมั่นคง​และ​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ จาก​ที่ชุมนุมใหญ่เลย</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่าได้​ยับยั้ง​ความเมตตา​ของ​พระองค์​ต่อ​ข้าพเจ้าเลย ช่วย​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความรักมั่นคง​และ​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ตลอดไป​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="12">เพราะ​มี​ปัญหา​มากมาย​จน​นับไม่ถ้วน​ล้อมรอบ​ข้าพเจ้าอยู่ ความผิดบาป​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า​ไล่ทัน​ข้าพเจ้า ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​มอง​ไม่เห็น​ทางหนี ความบาป​พวกนั้น​มี​มาก​ยิ่งกว่า​เส้นผม​บนหัว​ของ​ข้าพเจ้า​เสียอีก ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​หมดกำลังใจแล้ว</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ รีบ​มาช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="14">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​มุ่ง​เอาชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ได้รับ​ความอับอาย และ​พบกับ​ความพ่ายแพ้ ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​อยาก​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า พากัน​ล่าถอย​กลับไป​และ​ได้รับ​ความอัปยศอดสู</verse>
				<verse number="15">ขอให้​คนพวกนั้น​ที่​พูดเยาะเย้ย​ข้าพเจ้า​ว่า “เสร็จแน่ เสร็จแน่” ได้รับ​ความอับอาย​มากซะจน​พูดไม่ออก</verse>
				<verse number="16">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​เสาะ​แสวงหา​พระองค์ มี​ความชื่นชม​ยินดี และ​มีความสุข ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่รัก​ความรอด​ที่​มา​จาก​พระองค์ ได้​พูดแล้ว​พูดอีก​ว่า “พระยาห์เวห์​นั้น​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​นึกถึง​ข้าพเจ้า​เพราะ​ข้าพเจ้า​นั้น​ยากจน​และ​ไม่มี​ใครช่วย พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า เป็น​ผู้ช่วยกู้​ของ​ข้าพเจ้า อย่า​ได้​ชักช้า​อยู่เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด คน​ที่​เอาใจใส่​คนยากจน ถือว่า​มีเกียรติ​จริงๆ เมื่อ​คนนั้น​ตกทุกข์​ได้ยาก พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยเหลือเขา</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จะ​ปกป้องเขา​และ​ช่วย​รักษา​ชีวิต​เขาไว้ เขา​จะ​ได้รับ​พระพร​ใน​แผ่นดินนี้ และ​พระองค์​จะ​ไม่​มอบ​เขา​ไป​ให้​พวกศัตรู​ของเขา​ทำตามใจชอบ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​นอนป่วย​อยู่​บนเตียง พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​เขา​แข็งแรง เมื่อ​เขา​ป่วย พระองค์​ก็​รักษา​ให้​เขาหาย​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระองค์ แต่​โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​และ​รักษา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="5">แต่​พวกศัตรู​พากัน​พูด​เรื่องร้ายๆ​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​ว่า “เมื่อไหร่​มัน​จะตาย​สักที จะ​ได้​ถูกลืม​ไปซะ”</verse>
				<verse number="6">และ​ถ้า​มีใคร​มา​เยี่ยมเยียน​ข้าพเจ้า พวกเขา​แกล้งพูด​อย่าง​เป็นห่วง​เป็นใย แต่​อันที่จริง​มา​เพื่อ​เก็บ​รวบรวม​ข่าวร้าย​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ออกไป​กระจาย​ข่าวลือนั้น</verse>
				<verse number="7">ทุกคน​ที่​เกลียด​ข้าพเจ้า​ซุบซิบกัน คาดหวัง​ว่า​ข้าพเจ้า​จะต้อง​แย่แน่ๆ</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​พูดว่า “เขา​ถูก​โรคร้าย​ซัด​เข้า ไม่มีทาง​ลุกขึ้นมา​จาก​เตียงนั้น​ได้แน่”</verse>
				<verse number="9">ขนาด​เพื่อนสนิท ที่​ข้าพเจ้า​เคย​ไว้วางใจ คน​ที่​เคย​กิน​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า ยัง​หักหลัง​ข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​โปรด​เมตตา​ด้วยเถิด ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​ลุกขึ้น เพื่อ​กลับ​ไป​แก้แค้น​คนพวกนั้น</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​รู้ว่า​พระองค์​พอใจ​ข้าพเจ้า เพราะ​ศัตรู​ไม่ได้​โห่ร้อง​มีชัย​เหนือ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พยุง​ข้าพเจ้า​ไว้ เพราะ​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์ และ​ตั้ง​ข้าพเจ้า​ให้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ผู้ที่​ดำรง​อยู่​มา​ตั้งแต่​ใน​อดีตกาล​และ​จะ​ดำรง​อยู่​ตลอดไป​ชั่วนิรันดร์ อาเมน และ อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง บทกวี​แห่ง​มัสคิล สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​กระหาย​หา​พระองค์ เหมือน​กับ​กวาง​ที่​กระหาย​หา​น้ำ​ใน​ลำธาร​ที่​ไหลเย็น</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​โหยหา​พระเจ้า​ผู้มีชีวิตอยู่ เมื่อไหร่​หนอ​ข้าพเจ้า​ถึง​จะได้​เข้าเฝ้า​พระเจ้าอีก</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ต้อง​กิน​น้ำตา​ต่าง​อาหาร​ทั้งวัน​ทั้งคืน ใน​ขณะที่​คน​เหล่านี้​ถาม​ข้าพเจ้า​ไม่​หยุดหย่อน​ว่า “พระเจ้า​ของ​แก​อยู่​ไหนล่ะ”</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​คิดถึง​เรื่อง​เหล่านี้ และ​ระบาย​ความในใจ​ออกมา ข้าพเจ้า​คิดถึง​ตอน​ที่​เดิน​อยู่​กับ​ฝูงชน และ​นำ​หน้า​ขบวน​พวกเขา​ขึ้น​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ฟัง​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​และ​เพลง​ที่​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า ใน​ขณะที่​ฝูงชน​กำลัง​เฉลิม​ฉลอง​งาน​เทศกาลกัน</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ถาม​ตัวเอง​ว่า​ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​โศกเศร้านัก ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​วุ่นวายใจ​อย่างนี้ ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​จะได้​มีเหตุ​ที่​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​อีกครั้ง พระองค์​เป็น​พระผู้ช่วย​ให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​โศกเศร้า​เหลือเกิน ข้าพเจ้า​ถึง​ระลึก​ถึง​พระองค์​จาก​ยอดเขา​มิซาร์​ซึ่ง​อยู่​ใน​เทือกเขา​เฮอร์โมน ใน​แคว้น​อัน​เป็น​จุดเริ่มต้น​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="7">พวก​มหาสมุทร​ลึก​ร้องเรียก​หากัน ร่วมกัน​กับ​เสียง​ของ​น้ำตก คลื่น​ปัญหา​ลูก​ใหญ่น้อย​จาก​พระองค์​กระหน่ำ​ซัด​ลง​บน​หัว​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​แสดง​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​ต่อ​ข้าพเจ้า​วันแล้ววันเล่า แล้ว​ข้าพเจ้า​ร้องเพลง​ให้กับ​พระองค์​ใน​ตอนกลางคืน และ​ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ผู้ให้ชีวิต​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​จะ​พูด​กับ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​หินกำบัง​ของ​ข้าพเจ้า​ว่า “ทำไม​พระองค์​ถึง​ลืม​ข้าพเจ้า ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​ต้อง​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ความโหดร้าย​ของ​ศัตรู​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="10">พวกศัตรู​พากัน​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า แล้ว​มัน​แทง​เข้าไป​ใน​กระดูกดำ​ของ​ข้าพเจ้า เมื่อ​พวกเขา​ถาม​อยู่​ตลอด​ว่า “พระเจ้า​ของ​แก​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ถาม​ตัวเอง​ว่า ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​โศกเศร้านัก ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​วุ่นวายใจ​อย่างนี้ ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​มี​เหตุ​ที่​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​อีกครั้ง พระองค์​เป็น​พระผู้ช่วยให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า ช่วย​ตัดสิน​คดี​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ฝ่ายถูกด้วย ช่วย​สู้คดี​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​กับ​คน​ต่าง​ชาติ​พวกนี้​ที่​ไม่ได้​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ด้วย ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​คน​พวกนี้​ที่​เหลี่ยมจัด​และ​ชั่วช้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า ทำไม​พระองค์​ถึง​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​ต้อง​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ความโหดร้าย​ของ​ศัตรู​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">โปรด​แสดง​แสงสว่าง​ของ​พระองค์​และ​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ เพื่อ​สิ่ง​เหล่านั้น​จะได้​นำทาง​ข้าพเจ้า ขอให้​สิ่ง​เหล่านั้น​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระองค์ ที่​อยู่​บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​เข้าถึง​แท่นบูชา​ของ​พระเจ้า และ​เข้าถึง​พระเจ้า​ผู้​ทำให้​ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ด้วย​ความสุขล้น ข้าแต่​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วย​พิณ</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ถาม​ตัวเอง​ว่า​ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​โศกเศร้านัก ทำไม​ข้าพเจ้า​ถึง​วุ่นวายใจ​อย่างนี้ ข้าพเจ้า​ควร​จะ​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​มี​เหตุ​ที่​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​อีกครั้ง พระองค์​เป็น​พระผู้ช่วย​ให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า​และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง บทกวี​แห่ง​มัสคิล สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ ข้าแต่​พระเจ้า พวกเรา​ได้ยิน​กับหู​ของ​พวกเราเอง ถึง​เรื่องราว​ต่างๆ​ที่​บรรพบุรุษ​เล่า​ให้​พวกเราฟัง พวกเขา​เล่า​ถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำ​ใน​ชั่วชีวิต​ของเขา ใน​สมัย​ก่อน​โน้น</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​เล่า​ให้ฟัง​ว่า ด้วย​มือ​ของ​พระองค์ พระองค์​ขับไล่​ชนชาติ​ต่างๆ​ออกไป และ​ปลูกฝัง​บรรพบุรุษ​ของเรา​แทน พระองค์​ทำลาย​ชนชาติ​เหล่านั้น และ​ปล่อย​ให้​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​เล่าว่า​ไม่ใช่​ดาบ​หรือ​แขน​อัน​แข็งแกร่ง​ของ​พวกเขา​หรอกนะ ที่​ทำให้​พวกเขา​ชนะ​และ​ได้​แผ่นดินมา แต่​เป็น​มือขวา​และ​แขน​ของ​พระองค์ และ​รัศมี​จาก​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ต่างหาก เพราะ​พระองค์​พอใจ​ใน​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า ขอ​พระองค์​ออก​คำสั่ง​ที่​จะ​ทำให้​ยาโคบชนะ</verse>
				<verse number="5">เรา​สามารถ​ผลักดัน​คนเหล่านั้น​ให้​ถอยล่นไป​โดย​พึ่ง​ใน​พระองค์ เรา​เหยียบย่ำ​คนเหล่านั้น​ที่​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อต้านเรา​โดย​พึ่ง​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ฝาก​ความไว้วางใจ​ไว้​กับ​ธนู​ของ​ข้าพเจ้า และ​มัน​ก็​ไม่ใช่​ดาบ​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​นำ​ชัยชนะ​มาให้​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระองค์ พระองค์​ทำให้​เรา​มีชัย พระองค์​ทำให้​คนพวกนั้น​ที่​เกลียด​พวกเรา​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระเจ้า พวกเรา​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระองค์​วันยังค่ำ และ​เรา​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​อย่าง​ไม่หยุดหย่อน เซลาห์</verse>
				<verse number="9">แต่​พระองค์​ได้​ทอดทิ้ง​พวกเรา​ทำให้​พวกเรา​อับอาย และ​ไม่ยอม​ออกไป​สนามรบ​ด้วยกัน​กับ​พวกเรา</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำให้​เรา​ต้อง​ถอยหนี​จากศัตรู พระองค์​ทำให้​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียดเรา​ปล้นสะดม​ของเราไป</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ปล่อย​ให้​พวกเรา​เป็น​เหมือน​แกะ​ที่จะ​ถูกนำ​ไปฆ่า พระองค์​ทำให้​พวกเรา​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติอื่นๆ</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ขาย​ประชาชน​ของ​พระองค์​ให้​ไป​เป็นทาส ขาย​ไป​ถูกๆ​อย่างกับ​ให้เปล่า พระองค์​ไม่​ต่อรอง​ราคา​เสียด้วยซ้ำ</verse>
				<verse number="13">พวก​เพื่อน​บ้าน​ของ​พวกเรา เห็น​สิ่ง​ที่​พระองค์ทำ แล้ว​ตอนนี้ พวกเขา​พากัน​เยาะเย้ย​และ​หัวเราะ​เยาะ​พวกเรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำให้​พวกเรา​กลายเป็น​ตัวตลก​ใน​ท่ามกลาง​ประเทศ​เพื่อน​บ้าน​ของเรา พวกเขา​พากัน​หัวเราะ​เยาะ​และ​ส่ายหัว​ใส่เรา</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​รู้สึก​อับอาย​ทั้งวัน ความอัปยศอดสู​คลุมหน้า​ของ​ข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ซ่อน​อยู่​ใน​ความอับอาย เพราะ​เสียง​เยาะเย้ย และ​คำดูหมิ่น​ของ​พวกศัตรู ที่​เฝ้า​รอคอย​แก้แค้น​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระเจ้า สิ่ง​ทั้งหมด​นี้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเรา ทั้งๆที่​พวกเรา​ไม่ได้​ลืม​พระองค์​หรือ​ทำผิด​ต่อ​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">จิตใจ​ของ​พวกเรา​ไม่ได้​หันไป​จาก​พระองค์ และ​ย่างเท้า​ของเรา​ไม่ได้​หันเห​ไป​จาก​ทาง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">แต่​พระองค์​กลับ​บดขยี้​เรา​ใน​ถิ่น​ของ​ฝูงหมาป่า และ​ปกคลุม​เรา​ด้วย​ความ​มืดมิด</verse>
				<verse number="20">ถ้า​พวกเรา​ลืม​ชื่อ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา แล้ว​ยก​มือ​ขึ้น​อธิษฐาน​ต่อ​พระอื่น</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​จะ​ไม่รู้​เชียวหรือ เพราะ​พระองค์​หยั่งรู้​ถึง​ความลับ​ใน​จิตใจ</verse>
				<verse number="22">แต่​เพราะ​เรา​เป็น​ของ​พระองค์ พวกเรา​ถูก​ฆ่า​ไม่หยุด และ​เพราะ​เรา​เป็น​ของ​พระองค์ คน​มองว่า​เรา​เป็น​เหมือน​แกะ​ที่จะ​ถูกนำ​ไปฆ่า</verse>
				<verse number="23">ตื่นเถิด องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​นอนหลับ​อยู่​ได้ยังไง ลุกขึ้นเถิด อย่าได้​ละทิ้ง​พวกเรา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="24">ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​เมินหน้า​ไป​จากเรา ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​เมินเฉย​ต่อ​ความทุกข์​และ​การกดขี่​ข่มเหง​ที่​พวกเรา​ได้รับ</verse>
				<verse number="25">พวกเรา​จมดินแล้ว ท้อง​แนบ​ไปกับ​พื้นแล้ว</verse>
				<verse number="26">ช่วย​ลุกขึ้น​และ​รีบ​มา​ช่วยเหลือ​พวกเรา ช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด​เพื่อ​แสดง​ความรัก​ที่​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​โดย​ใช้​ทำนอง​เพลง​ดอกพลับพลึง สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ บทกวี​แห่ง​มัสคิล เพลงรัก จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เต็มล้น​ไปด้วย​ถ้อยคำ​ที่​ไพเราะ ใน​ขณะที่​ข้าพเจ้า​เขียน​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ให้​กับ​กษัตริย์ ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​ปากกา​ของ​นักเขียน​ผู้เชี่ยว​ชาญ</verse>
				<verse number="2">พระองค์​หล่อเหลา​กว่า​ชาย​อื่นใด ถ้อยคำ​ที่​ไพเราะ​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ เห็น​ชัดๆ​ว่า​พระเจ้า​อวยพร​พระองค์​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ผู้​เกรียงไกร เหน็บดาบ​ของ​พระองค์​ไว้​ข้างกายเถิด พระองค์​ใส่​ชุดเต็มยศ​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​และ​บารมี</verse>
				<verse number="4">ด้วย​บารมี​ของ​พระองค์ ให้​ขี่​รถม้า​มุ่ง​ออกไป​สู่​ชัยชนะ เพื่อ​คง​ความสัตย์ซื่อ​ไว้ ปกป้อง​คนต่ำต้อย และ​รักษา​ความยุติธรรม ขอให้​มือขวา​ของ​พระองค์​ทำ​กิจกรรม​อันน่าเกรง​ขาม</verse>
				<verse number="5">ลูกธนู​ของ​พระองค์​ได้​ลับ​มา​จน​แหลมคม แทง​ทะลุ​เข้าไป​ใน​หัวใจ​ของ​เหล่าศัตรู​ของ​กษัตริย์ ชนชาติ​ต่างๆ​พากัน​ล้มลง​ใต้เท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">	ข้าแต่​พระเจ้า บัลลังก์​ของ​พระองค์​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป พระองค์​จะ​ปกครอง​คน​ของ​พระองค์​อย่างยุติธรรม</verse>
				<verse number="7">พระองค์​รัก​ความยุติธรรม​และ​เกลียดชัง​ความชั่วร้าย นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​พระองค์​ถึง​แต่งตั้ง​พระองค์ ​เป็นกษัตริย์ และ​เท​น้ำมัน​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​พระองค์​ทำให้​พระองค์​มีความสุข​มากกว่า​เพื่อนๆ</verse>
				<verse number="8">เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มี​กลิ่นหอม​ของ​กำยาน ว่านหางจระเข้ และ​การบูร เหล่า​นักดนตรี​บรรเลง​เพลง​ให้​พระองค์​ฟัง​อย่าง​มีความสุข​ภายใน​วัง​ที่​ตกแต่ง​ด้วย​งาช้าง</verse>
				<verse number="9">บุตรสาว​ของ​เหล่ากษัตริย์ ก็​อยู่​ใน​หมู่​หญิงสาว​ผู้สูงศักดิ์​ของ​พระองค์ และ​ราชินี​ก็​ยืน​อยู่​เบื้องขวา​ของ​พระองค์ นาง​สวม​เครื่อง​ประดับ​ทองคำ​จาก​เมืองโอฟีร์</verse>
				<verse number="10">ลูกสาว​สุดที่รัก​เอ๋ย ฟัง​เราไว้ สังเกต​ดีๆ เอียง​หู​มาฟัง ตอนนี้ เธอ​จะ​ต้อง​ลืม​ชนชาติ​ของเธอ และ​ครอบครัว​ของ​พ่อเธอ</verse>
				<verse number="11">แล้ว​กษัตริย์​ถึง​จะได้​หลงใหล​ใน​ความงดงาม​ของเธอ เพราะ​ตอนนี้ พระองค์​เป็นนาย​ของเธอ​แล้ว และ​เธอ​ต้อง​ก้มกราบ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ผู้คน​จาก​เมือง​ไทระ จะ​นำ​ของ​กำนัล​มาให้ เศรษฐี​จาก​ชนชาติ​นั้น​พยายาม​จะ​เอาใจเธอ</verse>
				<verse number="13">เจ้าหญิง​อยู่​ใน​ห้อง​ของนาง แต่งกาย​ด้วย​เสื้อผ้า​ที่​ถักทอ​ด้วย​ทองคำ</verse>
				<verse number="14">เจ้าหญิง​ใน​ชุด​สวยงาม​นี้ จะ​ถูก​นำตัว​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ และ​นาง​ก็​จะ​มี​เพื่อนเจ้าสาว​ที่​ยัง​เป็น​สาวพรหมจารี​ตามหลัง​เธอ​ไปด้วย พวกเขา​ถูก​นำตัว​มา​เข้าเฝ้า​พระองค์</verse>
				<verse number="15">พวกเธอ​ถูก​นำ​เข้าไป​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์ ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จะ​มี​บุตรชาย​หลายคน เพื่อ​เป็น​กษัตริย์​สืบทอด​บัลลังก์​ที่​ตกทอด​มา​จาก​บรรพบุรุษ​ของ​พระองค์ พระองค์​จะตั้ง​พวกเขา​แต่ละคน​ให้​ไป​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะ​ทำให้​ผู้คน​รุ่น​ต่อๆไป​จดจำ​ชื่อ​ของ​พระองค์ เพื่อ​ว่า​ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​อาลามอธ สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ บทเพลง พระเจ้า​เป็น​ที่ลี้ภัย​และ​เป็น​แหล่ง​กำลัง​ของ​พวกเรา ใน​ยาม​เดือด​ร้อน พระองค์​พร้อม​จะ​ช่วยเหลือเสมอ</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น พวกเรา​จะ​ไม่​หวาดกลัว แม้​เกิด​แผ่นดิน​ไหว หรือ​ภูเขา​พังทลาย​ลง​สู่ทะเล</verse>
				<verse number="3">แม้​ท้องทะเล​จะ​แผดเสียง​คำราม​และ​ปั่นป่วน และ​ภูเขา​สั่นสะเทือน​ด้วย​ความบ้าคลั่ง​ของ​ทะเลนั้น เซลาห์</verse>
				<verse number="4">แต่​ยัง​มี​แม่น้ำ​สายหนึ่ง​ที่​มี​คลอง​ชลประทาน​หลายสาย​นำ​ความสุข​ไปสู่​นคร​ของ​พระเจ้า อัน​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ผู้ยิ่งใหญ่สูงสุด</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​สถิต​อยู่​ใน​เมืองนั้น ดังนั้น เมืองนั้น​จึง​ไม่มีวัน​พังทลาย พระองค์​จะ​อยู่​ที่​เมืองนั้น เพื่อ​ช่วย​ปกป้อง​เมืองนั้น​จาก​การถูก​โจมตี​ใน​ตอน​รุ่งสาง</verse>
				<verse number="6">ชนชาติ​ต่างๆ​ปั่นป่วน​และ​อาณาจักรต่างๆ​พังทลายลง พระเจ้า​ตะโกน แผ่นดินโลก​ก็​ละลายไป</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​อยู่​กับ​พวกเรา พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​พวกเรา เซลาห์</verse>
				<verse number="8">มาเถิด มาดู​ให้​เห็น​กับตา​ตัวเอง​ถึง​สิ่งอัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ทำ มาดู​สิ่งต่างๆ​ที่​น่าเกรง​ขาม​ที่​พระองค์​ทำ​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ทำให้​สงคราม​ทั้งหลาย​ที่​เกิดขึ้น​ทั่วโลก​สงบ พระองค์​หัก​คันธนู ทำลาย​หอกทวน​หักกระจุย และ​เผาโล่ ​ทิ้ง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พูดว่า “หยุดรบ​กันซะ” และ​ให้​รู้ว่า เรา​คือ​พระเจ้า เรา​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​เหนือ​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​เรา​จะ​ได้​การยกย่อง​เหนือ​โลกนี้</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​อยู่​กับ​พวกเรา พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​พวกเรา เซลาห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ บทเพลง​สดุดี ชนชาติ​ทั้งหลาย​ให้​ปรบมือ โห่ร้อง​ยินดี​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เพราะ พระยาห์เวห์​ผู้ยิ่งใหญ่​สูงสุด​น่าเกรง​ขาม​ยิ่งนัก พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่​ที่​ปกครอง​ทั้ง​โลกนี้</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำให้​ชนชาติ​ต่างๆ​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พวกเรา พระองค์​ปราบ​ชนชาติ​ต่างๆ​นั้น​ให้​สยบ​อยู่​แทบเท้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เลือก​แผ่นดิน​นี้​ให้​เป็น​มรดก​ของ​พวกเรา แผ่นดินนี้​เป็น​ความภาคภูมิใจ​ของ​ยาโคบ​ผู้​ที่​พระองค์​รัก เซลาห์</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ขึ้น​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้องยินดี พระยาห์เวห์​ขึ้น​พร้อมกับ​เสียง​เป่าแตร​เขาแกะ</verse>
				<verse number="6">ร้องเพลง​สรรเสริญ​แด่​พระเจ้า ร้องเพลง​สรรเสริญเถิด ร้องเพลง​สรรเสริญ​แด่​กษัตริย์​ของ​พวกเรา ร้องเพลง​สรรเสริญเถิด</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระเจ้า​คือ​กษัตริย์​ของ​ทั้งโลก ดังนั้น มา​ร้องเพลง​อันไพเราะ ถวายเกียรติ​แด่​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ปกครอง​อย่าง​กษัตริย์​เหนือ​ทุกชนชาติ พระเจ้า​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">	พวกผู้นำ​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​มา​รวมตัวกัน​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม เพราะ​พวก​ผู้ครอบ​ครอง​ของ​โลกนี้​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​คือ​ผู้ยิ่งใหญ่​สูงสุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ บทเพลง​สดุดี พระยาห์เวห์​นั้น​ยิ่งใหญ่ สมควร​ได้รับ​การสรรเสริญ​ยิ่งนัก ใน​เมือง​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ภูเขา​ศิโยน​สูง​ตระหง่าน​และ​งามสง่า มัน​ให้​ความสุข​กับ​คนทั่วโลก มัน​เป็น​เหมือน​ยอดเขา​ซาโฟน มัน​เป็น​เมือง​ของ​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​เป็น​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม พระองค์​ได้​สำแดง​ตนเอง​ว่า​เป็น​ที่ลี้ภัย</verse>
				<verse number="4">พวก​กษัตริย์​ต่างชาติ​รวบรวม​พล ยกทัพ​ขึ้นมา​โจมตี​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​พวกเขา​เห็น​เมืองนั้น​พวกเขา​ถึงกับ​ตะลึงงัน พา​กัน​แตกตื่น​ตกใจ​กลัว​และ​วิ่งหนี​กระเจิงไป</verse>
				<verse number="6">ความกลัว​จน​ตัวสั่น​จับใจ​พวกเขา ความกลัว​และ​ความเจ็บปวด​จับใจ​พวกเขา​เหมือน​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ใช้​ลมพายุ​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก มา​ทำลาย​เรือสินค้า​ใหญ่ ของ​พวกเขา​จน​แตกกระจุย</verse>
				<verse number="8">พวกเรา​ได้ยิน​เรื่อง​ฤทธิ์​ของ​พระเจ้า​มา​อย่างไร ตอนนี้​พวกเรา​ก็​ได้เห็น​กับตา​เรา​อย่างนั้น​ใน​เมือง​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น คือ​เมือง​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา พระเจ้า​จะ​ทำให้​มัน​ปลอดภัย​ตลอดไป เซลาห์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ พวกเรา​ระลึก​ถึง​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​แพร่กระจาย​ไปทั่ว​อย่างไร ผู้คน​ต่าง​พากัน​สรรเสริญ​พระองค์​ไป​ทั่วโลก​อย่างนั้น มือขวา​ของ​พระองค์​เต็ม​ไปด้วย​ความยุติธรรม</verse>
				<verse number="11">ขอให้​ผู้คน​บน​ภูเขาศิโยน​ต่าง​ชื่นชม​ยินดี ขอให้​เมือง​ทั้งหลาย ของ​ยูดาห์​ต่าง​ชื่นชม​ยินดี​เพราะ​การตัดสิน​อัน​ยุติธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ให้​เดิน​ไป​รอบๆ​เมืองศิโยน มอง​ดู​เมือง​ให้ทั่ว แล้ว​นับ​หอคอย​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">เพ่ง​ดู​กำแพง​เมือง ชื่นชม​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย เพื่อ​ว่า​ท่าน​จะได้​เล่า​ให้​กับ​รุ่นต่อๆไป​ฟัง</verse>
				<verse number="14">เพราะ พระเจ้า​องค์นี้​คือ​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ตลอดไป พระองค์​จะ​นำทาง​พวกเรา​ตลอดกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง สำหรับ​คน​ของ​ตระกูล​โคราห์ เพลง​สดุดี ชนชาติ​ทั้งหลาย ฟัง​ทางนี้ ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​โลกนี้ ฟังให้ดี</verse>
				<verse number="2">ทุกคน ทุกชนชั้น ทั้ง​คนรวย​และ​คนจน</verse>
				<verse number="3">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะให้​สติปัญญา ความคิด​ในใจ​ข้าพเจ้า​จะให้​ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​หันไป​ให้​ความสนใจ​กับ​ปัญหา​เรื่องหนึ่ง และ​อธิบาย​ปริศนา​เรื่องนั้น​ใน​ขณะที่​ข้าพเจ้า​เล่นพิณ</verse>
				<verse number="5">ทำไม​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​กลัว​ใน​ยาม​ที่​เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก เมื่อ​คนชั่วร้าย​ไล่ล่า​และ​ล้อมตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ไว้วางใจ​ใน​กำลัง​ของตน และ​โอ้อวด​ใน​ความร่ำรวย​ของตน</verse>
				<verse number="7">ไม่มี​มนุษย์​คนไหน​สามารถ​ไถ่ชีวิต​ของ​คนอื่น​จาก​ความตายได้ ไม่มีใคร​จ่าย​ค่าไถ่​ให้​กับ​พระเจ้าได้</verse>
				<verse number="8">ราคา​ค่าไถ่​นั้น​สูง​เกินไป ไม่มีใคร​มี​เงิน​มากพอ​ที่​จะจ่าย</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​จะ​ได้​มีชีวิตอยู่​ตลอดไป และ​ไม่ต้อง​เจอ​กับ​หลุม​ฝังศพ</verse>
				<verse number="10">ใครๆ​ก็​รู้​ว่า​คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด​ก็​จะ​ต้องตาย​และ​เน่าเปื่อย​ไป​เหมือน​กับ​คน​ที่​โง่​อย่างกับ​ควาย แล้ว​พวกเขา​จะ​ต้อง​ทิ้ง​ทรัพย์​สมบัติ​ของตน​ไว้​ให้​กับ​คนอื่น</verse>
				<verse number="11">หลุมศพ​จะ​กลาย​เป็น​บ้าน​ชั่วนิรันดร์​ของเขา มัน​จะ​กลาย​เป็น​ที่อยู่​ของเขา​ไป​ชั่วลูกชั่วหลาน แม้ว่า​พวกเขา​จะ​ถือ​กรรมสิทธิ์​ใน​แปลง​ที่ดิน​ต่างๆ​ของตน มัน​ก็​ไม่แตกต่าง​อะไร</verse>
				<verse number="12">ถึง​เขา​จะ​รวย แต่​เขา​ก็​จะ​ไม่​ยั่งยืน​ตลอดไป เขา​เป็น​เหมือน​กับ​สัตว์​ที่​ถูก​ทำลายไป</verse>
				<verse number="13">นั่นแหละ​คือ​จุดจบ​ของ​คนโง่ คือ​คน​ที่​หลงระเริง​อยู่​กับ​ความร่ำรวย​ของตน เซลาห์</verse>
				<verse number="14">ความตาย​จะ​นำ​พวกเขา​ไป​ยัง​หลุมศพ เหมือนกับ​ผู้เลี้ยงแกะ​นำทาง​แกะ แล้ว​ใน​เช้า​วันนั้น คนซื่อตรง​จะ​มี​ชัยชนะ​เหนือ​พวกเขา ศพ​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​เปื่อยเน่า​ใน​หลุม​ฝังศพ ห่างไกล​จาก​บ้าน​ที่​หรูหรา​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​ไถ่ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ความตาย พระองค์​จะ​เอา​ข้าพเจ้า​ไปแน่ๆ เซลาห์</verse>
				<verse number="16">ไม่ต้อง​ไปกลัว เมื่อ​คนอื่น​ร่ำรวย​ขึ้น หรือ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​เพิ่ม​มากขึ้น</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เมื่อ​พวกเขา​ตาย​และ​ลง​ไป​นอน​อยู่​ใน​หลุมศพ ก็​ไม่​สามารถ​เอา​ความร่ำรวย​ติดตัว​ไปได้</verse>
				<verse number="18">ตอนที่​พวกเขา​มี​ชีวิต​อยู่ พวกเขา​ให้​พร​ตัวเอง​ว่า “ขอให้​ทุกคน​ยกย่อง​ข้า เพราะ​ข้า​ประสบความสำเร็จ”</verse>
				<verse number="19">แต่​พวกเขา​จะ​ตาย​ไป​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา เขา​จะ​ไม่เห็น​แสงสว่าง​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="20">ถึงแม้​เขา​อาจจะ​ร่ำรวย​แต่​เขา​ก็​ไม่มี​ความเข้าใจ เขา​เป็น​เหมือนกับ​สัตว์​ที่​ถูก​ทำลายไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">	บทเพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่ กำลัง​เรียก​ทุกคน​บน​โลกนี้​จาก​ทิศตะวันออก​ไปจนถึง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เปล่ง​แสงสว่าง​ออก​มา​จาก​ศิโยน เมือง​ที่​สวยงามเลิศ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของ​พวกเรา​กำลัง​มา แต่​ไม่ได้​มา​อย่าง​เงียบๆ มี​เพลิง​เผาผลาญ​นำ​อยู่​หน้า​พระองค์ และ​มี​พายุ​มหึมา​พัด​อยู่​รอบๆ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เรียก​ฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​และ​แผ่นดินโลก​เบื้องล่าง ให้​มา​เป็น​พยาน​ใน​การตัดสิน​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​พูดว่า “ให้​รวบรวม​คนพวกนั้น​ที่​ผูกมัด​ตัวเอง​กับเรา คนพวกนั้น​ที่​ทำ​ข้อตกลง​กับ​เรา​ผ่านทาง​สัตวบูชา”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ฟ้าสวรรค์​ก็​ได้​ประกาศ​ถึง​ความยุติธรรม​ของพระองค์ เพราะ​พระเจ้า​กำลัง​จะ​ตัดสิน เซลาห์</verse>
				<verse number="7">“ประชาชน​ของเรา ฟังให้ดี แล้ว​เรา​จะพูด อิสราเอล ฟัง​ให้ดี เพราะ​เรา​จะ​เป็น​พยาน​ต่อต้านเจ้า เรา​คือ​พระเจ้า พระเจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ไม่​ติเตียน​เจ้า​เกี่ยวกับ​เครื่อง​บูชา​และ​เครื่องเซ่นไหว้​ต่างๆ​ของเจ้า เพราะ​เจ้า​ได้​ถวาย​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​กับ​เรา​เป็นประจำ</verse>
				<verse number="9">แต่​เรา​จะ​ไม่รับ​วัวผู้​จาก​บ้าน​ของเจ้า และ​ไม่รับ​แพะ​จาก​คอก​ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เพราะ​สัตว์ป่า​ทุกตัว​เป็น​ของเรา รวมทั้ง​วัว​ทุกตัว​ตาม​เทือกเขา​นับพันๆลูก</verse>
				<verse number="11">เรา​รู้จัก​นก​ทุกตัว​บน​ภูเขา​ทั้งหลาย รวมทั้ง​แมลง​ทุกตัว​ที่​เคลื่อนไหว​อยู่​ตาม​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เรา​หิว เรา​จะ​ไม่บอกเจ้า เพราะ​เรา​เป็น​เจ้าของ​โลกนี้ และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​บนมัน</verse>
				<verse number="13">เรา​ไม่กิน​เนื้อวัว และ​ไม่ดื่ม​เลือดแพะ</verse>
				<verse number="14">	แต่​ให้​การขอบ​พระคุณ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​พวกเจ้า​เอามา​ถวายเรา และ​ให้​แก้บน​ของเจ้า​ต่อ​พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดด้วย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เจ้า​พบ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก ก็​ให้​เรียกหาเรา แล้ว​เรา​จะ​ช่วยกู้​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะได้​สรรเสริญเรา”</verse>
				<verse number="16">แต่​กับ​คนชั่ว พระเจ้า​พูดว่า “เจ้า​มีสิทธิ์​อะไร​มา​ท่อง​กฎต่างๆ​ของเรา เจ้า​มีสิทธิ์​อะไร​มาพูด​ถึง​บัญญัติ​ต่างๆ​ของเรา</verse>
				<verse number="17">ในเมื่อ​เจ้า​เกลียดชัง​การถูก​อบรม​สั่งสอน และ​โยน​คำ​สั่งสอน​ของเรา​ทิ้งไป​ข้างหลังเจ้า</verse>
				<verse number="18">เจ้า​คบ​กับ​โจร​ทุกคน​ที่​เจ้าพบ และ​ยัง​มี​ส่วนร่วม​กับ​คน​ที่​เล่นชู้</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ปล่อย​ให้​ปาก​ของเจ้า​พูด​เรื่อง​ชั่วช้า และ​ปล่อย​ให้​ลิ้น​ของเจ้า​หลอกลวง</verse>
				<verse number="20">เจ้า​กล่าวโทษ​น้องชาย​ของเจ้า และ​เจ้า​พูด​ใส่ร้าย​พี่น้อง​ท้อง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ทำ​สิ่งเหล่านี้​ทั้งหมด และ​เรา​ก็​ไม่ได้​ว่าอะไร ดังนั้น เจ้า​จึง​พลอย​คิดว่า​เรา​เป็น​เหมือนกับเจ้า แต่​ตอนนี้ เรา​กำลัง​วาง​ข้อกล่าวหา​เหล่านี้​ไว้​ต่อหน้าต่อตา​เจ้า และ​เรา​จะ​ประณาม​เจ้า​ใน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้ทำ</verse>
				<verse number="22">พวกเจ้า​ทั้งหลาย​ที่​หลงลืม​พระเจ้า ให้​เข้าใจ​ในสิ่ง​ที่​เรา​พูดไป ไม่​อย่างนั้น เรา​จะ​ฉีกเนื้อ​ของเจ้า​ออก​เป็นชิ้นๆ​แล้ว​จะ​ไม่มี​ใครสักคน​มา​ช่วย​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="23">	คน​ที่​นำ​การขอบคุณ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา คนๆนั้น​ก็​ให้​เกียรติ​กับเรา คน​ที่​ใช้ชีวิต​อย่าง​ถูกต้อง เรา​จะ​ให้​เขา​เห็น​พลัง​ของเรา​ใน​การช่วยกู้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด เขียน​ตอนที่​นาธัน​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มาหา​ดาวิด หลังจาก​ที่​ดาวิด​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​บัทเชบา​แล้ว ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​แสดง​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์ และ​มี​เมตตาปรานี​ต่อ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​แสดง​ความเมตตา​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​และ​ขจัด​การกบฏ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ช่วย​ขัดถู​ความผิด​ของ​ข้าพเจ้า​ให้หมดไป และ​ชำระ​ข้าพเจ้า​จาก​บาป​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ถึง​การกบฏ​ที่​ได้​ก่อไว้ ข้าพเจ้า​ยัง​คิดถึง​บาป​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่เรื่อย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ทำบาป​ต่อ​พระองค์​ต่อ​พระองค์​ผู้เดียว ข้าพเจ้า​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​ชั่วร้าย ดังนั้น​พระองค์​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว​ที่​ประณาม​ข้าพเจ้า พระองค์​ตัดสินโทษ​ข้าพเจ้า​อย่างยุติธรรม</verse>
				<verse number="5">ดูเถิด ข้าพเจ้า​เกิด​มา​ใน​ความผิดบาป และ​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​ตั้งท้อง​ข้าพเจ้า​มา​ในบาป</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ต้องการ​ให้​ความจริง​ฝังลึก​เข้าไป​ภายใน​ข้าพเจ้า พระองค์​ต้องการ​ให้​ข้าพเจ้า​รู้จัก​สติปัญญา​ภายใน​ส่วนลึก​นั้น​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">	โปรด​กำจัด​ความบาป​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย​กิ่งหุสบ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​บริสุทธิ์ ขัดถู​ข้าพเจ้า​ให้​สะอาด​และ​ทำให้​ข้าพเจ้า​ขาว​ยิ่งกว่า​หิมะ​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="8">ช่วย​พูด​สิ่ง​ที่​จะ​นำ​ความยินดี​และ​ความสุข​มา​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ทำให้​กระดูก​พวกนี้​ที่​พระองค์​หัก​เป็นชิ้นๆ​ได้​กลับ​ชื่นชม​ยินดี​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="9">เมินหน้า​ไป​จาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​ข้าพเจ้า ขจัด​ความผิด​ทั้งหมด​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​สร้างใจ​อันบริสุทธิ์​ให้กับ​ข้าพเจ้า โปรด​ใส่​จิตวิญญาณ​ใหม่​ที่​จงรัก​ภักดี​ลงไป​ใน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">โปรด​อย่าได้​ผลักไส​ข้าพเจ้า​ให้​พ้นไป​จาก​หน้า​ของ​พระองค์ โปรด​อย่า​เอา​พระวิญญาณบริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">โปรด​คืน​ความชื่นชม​ยินดี​ที่​ข้าพเจ้า​ได้รับ​ตอน​ที่​พระองค์​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด โปรด​ช่วย​ค้ำชู​ข้าพเจ้า​โดย​ให้​จิตวิญญาณ​ที่​เต็มใจ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​สอน​พวก​ที่​ชอบ​กบฏ​ให้​รู้จัก​ทางต่างๆ​ของ​พระองค์ แล้ว​คนบาป​พวกนั้น​จะได้​หันกลับ​มาหา​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระเจ้า​พระผู้ช่วย​ให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​พ้น​โทษตาย​ด้วยเถิด แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​ร้องเพลง​ถึง​ความดี​ของ​พระองค์​อย่าง​มีความสุข</verse>
				<verse number="15">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​เปิด​ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า แล้ว​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">รู้​อยู่แล้ว​ว่า พระองค์​ไม่ยินดี​ใน​เครื่อง​บูชา ไม่อย่างนั้น ข้าพเจ้า​ก็​นำมา​ถวาย​ให้แล้ว พระองค์​ไม่พอใจ​ใน​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="17">แต่​เครื่อง​บูชา​ที่​พระองค์​ต้องการ​คือ​จิตวิญญาณ​ที่​อ่อนน้อม พระองค์​จะ​ไม่ดูถูก​คน​ที่​มีใจ​ที่​อ่อนน้อม​และ​เสียใจ​กับ​บาป​ที่​เขาทำ</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระเจ้า ด้วย​ความกรุณา​ของ​พระองค์ ขอ​พระองค์​ช่วย​ทำ​สิ่งดีๆ​ให้กับ​เมืองศิโยน และ​สร้าง​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ขึ้นใหม่​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เมื่อนั้น พระองค์​จะ​ยอมรับ​เครื่อง​บูชา​ที่​คนถวาย​อย่างถูกต้อง และ​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว และ​เมื่อนั้น​ประชาชน​จะ​สามารถ​ถวาย​พวกวัวผู้​บน​แท่นบูชา​ของ​พระองค์​ได้​อีกครั้งหนึ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง บทกวี​แห่ง​มัสคิล ของ​กษัตริย์​ดาวิด จาก​ตอนที่​โดเอก คนเอโดม​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์ซาอูล​ว่า “ดาวิด​ได้​เข้าไป​ใน​บ้าน​ของ​อาคีเมเลค” เฮ้ย เจ้า​นักเลงโต ทำไม​เจ้า​ถึงได้​โอ้อวด​ถึง​เรื่องชั่วๆ​ที่​เจ้าทำ ใน​ขณะที่​พระเจ้า​แสดง​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="2">ไอ้​จอม​ลวงโลก เจ้า​ชอบ​วางแผน​ทำลาย​ล้าง​ผู้อื่น ลิ้น​ของเจ้า​อันตราย​เหมือน​มีดโกน​ที่​คมกริบ</verse>
				<verse number="3">เจ้า​รัก​ความชั่ว​มากกว่า​ความดี และ​พูด​โกหก​มากกว่า​พูด​ความจริง เซลาห์</verse>
				<verse number="4">ตัวเจ้า​และ​ลิ้น​อัน​ปลิ้นปล้อน​ของเจ้า รัก​ที่​จะ​ทำร้าย​ผู้อื่น</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พระเจ้า​จะ​รื้อ​เจ้าลง​ตลอดกาล พระองค์​จะ​คว้า​และ​กระชาก​ตัวเจ้า​ออกไป​จาก​เต็นท์​ของเจ้า พระองค์​จะ​ถอนราก​ถอนโคน​เจ้า​ให้พ้น​จาก​แผ่นดิน​ของ​คนเป็น เซลาห์</verse>
				<verse number="6">คนดี​จะ​เห็น​สิ่งนี้​และ​ตลึงงัน และ​จะ​หัวเราะ​เยาะ​คนชั่ว แล้ว​พูดว่า</verse>
				<verse number="7">“ดู​คน​ที่​แข็งแรง​นั่นสิ เขา​ไม่ได้​เอา​พระเจ้า​เป็น​ที่ลี้ภัย แต่​กลับ​พึ่ง​ความร่ำรวย​ของตน เขา​พยายาม​ทำให้​ตัวเอง​เข้มแข็ง​ขึ้น ด้วย​การทำลาย​ล้าง​ผู้อื่น”</verse>
				<verse number="8">แต่​ข้าพเจ้า​เปรียบเหมือน​ต้นมะกอก​สีเขียว​ที่​เจริญเติบโต​อยู่​ใน​ลาน​ใน​วิหาร​ของพระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​พึ่งพิง​ความรักมั่นคง​ของ​พระเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">ต่อหน้า​ผู้ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอดกาล สำหรับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ฝาก​ความหวัง​ของ​ข้าพเจ้า ไว้​ใน​ชื่อ​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​นั้นดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​ตาม​ทำนอง​เพลง​ของ​มาฮาลาธ บทกวี​มัสคิล​ของ​ดาวิด คนโง่​พูด​อยู่​ในใจ​ของ​ตัวเอง​ว่า “ไม่มี​พระเจ้าหรอก” พวกเขา​เสื่อมทราม พวกเขา​ทำ​ความบาป​ที่​น่าขยะแขยง ไม่มี​สักคน​ที่​ทำดี</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​มอง​ลงมา​จาก​สวรรค์​ดู​พวกมนุษย์ เพื่อหา​ว่า​ยังมี​มนุษย์​สักคนไหม ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​ฉลาด​และ​แสวงหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่​พวกเขา​ต่าง​หลงทาง​กัน​ไปหมด เสื่อมทราม​กัน​ทุกคน ไม่มี​ใครเลย ไม่มี​แม้แต่​คนเดียว ที่​ทำ​สิ่งที่ดี</verse>
				<verse number="4">คน​ทำชั่ว​เหล่านั้น​กลืนกิน​คน​ของเรา​เหมือน​กิน​ขนมปัง พวกเขา​ไม่เคย​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า พวกเขา​ไม่รู้เรื่อง​ขนาดนี้​เชียวหรือ</verse>
				<verse number="5">แต่​เมื่อ​พระเจ้า​ลงโทษ​พวกคนชั่ว พวกเขา​จะ​พากัน​ตื่นกลัว​สุดขีด​อย่าง​ที่​ไม่เคย​เป็น​มาก่อน คนเหล่านั้น​ที่​โจมตี​พวกเจ้า พระเจ้า​จะ​ทำให้​กระดูก​ของ​พวกเขา​กระจุย​กระจาย​ไป พวกเจ้า​จะ​ทำให้​พวกเขา​อับอาย​ขายหน้า​เพราะ​พระเจ้า​ทอดทิ้ง​พวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​หวังว่า​ชัยชนะ​ของ​ชาวอิสราเอล​จะ​มาถึง​ในไม่ช้านี้​จาก​พระเจ้า​ที่​อยู่​บน​ภูเขาศิโยน เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำให้​คน​ของ​พระองค์​กลับ​ไป​มีความสุข​เหมือน​เมื่อก่อน ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​จะ​ชื่นชม​ยินดี ชาวอิสราเอล​จะดีใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ประกอบ​การร้อง บทกวี​มัสคิล​ของ​ดาวิด ใน​เวลา​ที่​พวกศิฟิม​ไปหา​กษัตริย์ซาอูล และ​บอก​เขา​ว่า “ดาวิด​กำลัง​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​กลุ่มพวกเรา” ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระองค์ โปรด​ช่วย​สู้คดี​ของ​ข้าพเจ้า ด้วย​พลัง​อันยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระเจ้า โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​เงี่ยหู​ฟัง​คำพูด​จาก​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">คนแปลกหน้า ต่าง​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า พวก​คน​โหดร้าย​ไล่ล่า​ชีวิต​ข้าพเจ้า พวกเขา​ไม่​แยแส​ต่อ​พระเจ้า เซลาห์</verse>
				<verse number="4">ดูเถิด พระเจ้า​คือ​ผู้ที่​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​คือ​ผู้ที่​ดูแล​รักษา​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="5">ขอให้​สิ่งชั่วร้าย​ที่​พวก​ศัตรู​วางแผน​จะ​ทำ​กับ​ข้าพเจ้า​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขาเอง โปรด​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​พระองค์​ซื่อสัตย์​ต่อ​ข้าพเจ้า​โดย​ทำลาย​พวกเขา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​สมัครใจ​เอามาเอง​ให้​กับ​พระองค์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​เพราะ​พระองค์​นั้นดี</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระเจ้า​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ต่างๆ ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ศัตรู​ล้มลง​ต่อหน้าต่อตา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ประกอบ​เพลง บทกวี​มัสคิล​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​เงี่ยหู​ฟังคำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​อย่า​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​อธิษฐาน​ขอ​ความเมตตา​ของ​ข้าพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="2">โปรด​รับฟัง​และ​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วย เมื่อ​ข้าพเจ้า​เล่า​ถึง​สิ่ง​ที่​ทำให้​จิตใจ​ข้าพเจ้า​ว้าวุ่น</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​กลัวมาก​เพราะ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ข่มขู่​ข้าพเจ้า​อยู่ และ​คนชั่ว​กดขี่​ข้าพเจ้า เขา​เอา​เรื่อง​ร้ายๆ​มา​โยน​ใส่หัว​ข้าพเจ้า พวกเขา​โกรธแค้น​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">หัวใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เต้นแรง​อยู่​ภายใน ข้าพเจ้า​กลัว​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​กลัว​จน​ตัวสั่น กลัว​จับใจ</verse>
				<verse number="6">และ​ข้าพเจ้า​คิด​ในใจ​ว่า ถ้า​ข้าพเจ้า​มีปีก​อย่าง​นกเขา ข้าพเจ้า​จะ​บิน​หนี​ไป​สู่​ที่​ที่ปลอดภัย</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​บิน​ไป​ไกลลิบ ถึง​ทะเลทราย​และ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น เซลาห์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะ​หนี​ไปสู่​ที่​ที่ปลอดภัย ข้าพเจ้า​จะ​หนี​จาก​มรสุมร้าย​ในชีวิต</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วย​ทำให้​คำพูด​และ​แผน​ของ​พวกเขา​สับสนอลหม่าน​ไป เพราะ​ข้าพเจ้า​เห็น​ความรุนแรง​และ​การขัดแย้ง​กัน​ในเมือง</verse>
				<verse number="10">ความรุนแรง​และ​ความขัดแย้ง​นั้น​เป็น​เหมือน​ยาม​เดิน​ตรวจเวร​อยู่​บน​กำแพง​ทั้งวันทั้งคืน ใน​ขณะที่​เมือง​เต็ม​ไปด้วย​อาชญากรรม​และ​การกระทำ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="11">มี​แต่​อาชญากรรม​ทั่วเมือง คน​ที่​พูด​โกหก​และ​คดโกง​ไม่เคย​ขาดหาย​ไปจาก​ท้องถนน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ศัตรู​ดูถูก​เหยียด​หยาม​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​ทนได้ ถ้า​คน​ที่​เกลียด​ข้าพเจ้า​รังแก​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​ไป​แอบซ่อน​ได้</verse>
				<verse number="13">แต่​นี่​เป็น​เจ้า เพื่อน​ที่​มีใจ​ตรงกัน เพื่อนสนิท​และ​เพื่อนรู้ใจ ที่​กำลัง​โจมตี​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="14">ในอดีต เรา​สนุก​สนาน​กับ​การพูดคุย​กัน​อย่างสนิทสนม และ​เดิน​ด้วยกัน​ท่ามกลาง​ฝูงชน​ใน​วิหาร​ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​อยากให้​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ตาย​อย่าง​ไม่ทัน​รู้ตัว ข้าพเจ้า​อยากให้​แผ่นดิน​แยกออก และ​กลืน​พวกเขา​ทั้งเป็น เพราะ​สิ่งชั่วร้าย​ทั้งหลาย​สิงสถิต​อยู่​ในใจ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">ส่วน​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องขอ​ให้​พระเจ้าช่วย และ​พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ร้องทุกข์​และ​คร่ำครวญ​ทั้ง​เช้า เที่ยง เย็น และ​พระองค์​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="18">พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​กลับ​มา​จาก​การรบ​อย่าง​ปลอดภัย ถึงแม้​มี​ข้าศึก​มากมาย​ต่อสู้​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ผู้ครอบ​ครอง​เป็น​กษัตริย์​มา​ตั้งแต่​โบราณกาล​นั้น พระองค์​จะ​ฟัง​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า​และ​พระองค์​จะ​ทำให้​คนพวกนั้น อับอาย​ขายหน้า เซลาห์ ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่ยอม​เปลี่ยน​วิถีทาง​ของเขา และ​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เพื่อน​ของ​ข้าพเจ้า​หักหลัง​ข้าพเจ้า เขา​ไม่ได้​รักษา​คำพูด​เลย</verse>
				<verse number="21">คำพูด​ของเขา​นุ่ม​เหมือน​เนย​แต่​ใจ​ของเขา​มีแต่​สงคราม คำพูด​ของเขา​ลื่น​เหมือน​น้ำมัน แต่​เชือดเฉือน​เหมือนดาบ</verse>
				<verse number="22">มอบ​ภาระ​ของเจ้า​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​สิ แล้ว​พระองค์​จะ​ดูแลเจ้า พระองค์​ไม่เคย​ปล่อย​ให้​คนดี​ลื่นล้ม</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่​พระเจ้า ส่วน​พระองค์​นั้น​พระองค์​จะ​โยน​พวกฆาตกร​และ​พวกโกหก​หลอกลวง​ทั้งหลาย​ลง​ไป​ใน​หลุมศพ​ให้​เน่าเปื่อย ทั้งๆที่​เขา​ยัง​ใช้ชีวิต​ไม่ถึง​ครึ่งหนึ่ง​เลย ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น ข้าพเจ้า​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้องเพลง​นี้​ตาม​ทำนอง “นกเขา​บน​ต้นโอ๊ก​ที่​ไกลโพ้น” เพลง มิคทาม ของ​ดาวิด เมื่อ​ครั้ง​ที่​ชาวฟีลิสเตีย​จับ​ดาวิด​ใน​เมืองกัท ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​คน​ตาม​รังควาน​ข้าพเจ้า ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​โจมตี​ข้าพเจ้า​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="2">คนพวกนั้น​ที่​คอย​จับตา​ดู​ข้าพเจ้า ตาม​รังควาน​ข้าพเจ้า​ตลอดเวลา มี​หลายคน​สู้รบ​กับ​ข้าพเจ้า​อยู่ พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​สูงสุด</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​หวาดกลัว ข้าพเจ้า​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​พระเจ้า และ​โอ้อวด​ใน​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​เลย​ไม่กลัว มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​ข้าพเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ต่าง​บิดเบือน​คำพูด​ของ​ข้าพเจ้า​ตลอดเวลา พวกเขา​คิด​แต่​เรื่อง​ที่ว่า​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​ยังไง</verse>
				<verse number="6">ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​รวมตัวกัน​เฝ้า​ติดตาม​ดู​ข้าพเจ้า​อยู่​ทุกฝีก้าว เพื่อ​หวัง​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​เสีย</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า อย่า​ปล่อย​ให้​พวก​ที่​ทำชั่ว​นั้น​ลอยนวล​ไปได้ เหวี่ยง​พวกเขา​ลง​กับพื้น​ด้วย​ความโกรธ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จดบันทึก​ความทุกข์โศก​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เก็บ​น้ำตา​ทุกหยด​ของ​ข้าพเจ้า​ไว้​ใน​ขวด​ของ​พระองค์ เรื่องนี้​จด​อยู่​ใน​หนังสือม้วน​ของ​พระองค์ ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ก็​จะ​หันหลัง​วิ่งหนีไป ข้าพเจ้า​รู้ดี​ว่า​พระเจ้า​อยู่​ฝ่าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​พระเจ้า​และ​โอ้อวด​ใน​คำ​สัญญา​ของพระองค์ ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​พระยาห์เวห์​และ​โอ้อวด​ใน​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​พระเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่กลัว มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​ข้าพเจ้าได้</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​แก้บน​ทั้งหลาย​ที่​บนบาน​ไว้​กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​แด่​พระองค์</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ได้​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​ความตาย พระองค์​ช่วย​ให้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​ไม่​สะดุดล้ม เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​เดิน​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​ใน​ความสว่าง​ที่​ส่อง​ลงมา​ยัง​คน​ที่​มีชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้องเพลง​ด้วย​ทำนอง “อย่าทำลาย” เพลง​มิคทาม ​ของ​ดาวิด เมื่อ​ครั้ง​ที่​ดาวิด​หนี​ซาอูล​ไป​อยู่​ในถ้ำ ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​เมตตา​ด้วย โปรด​เมตตา​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​แสวงหา​ที่ลี้ภัย​ใน​พระองค์ และ​แสวงหา​ที่กำบัง​ภายใต้​ปีก​ของ​พระองค์ จนกว่า​เรื่อง​อันตราย​นี้​จะ​ผ่านพ้นไป</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​หา​พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่สูงสุด ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ถึง​พระเจ้า​ผู้ที่​แก้แค้น​แทน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระองค์​ส่ง​ความช่วยเหลือ​มา​จาก​สวรรค์​มา​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า ขอให้​พระองค์​ทำให้​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​อับอาย เซลาห์ ขอให้​พระเจ้า​ส่ง​ความรักมั่นคง​และ​ความซื่อสัตย์​ที่​เชื่อถือได้​ของ​พระองค์​ลงมาให้</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​นอนลง​ท่ามกลาง​ศัตรู​ที่​เหมือน​สิงโต​กินคน พวกเขา​มี​ฟัน​เหมือน​คมหอก​คมธนู​และ​มี​ลิ้น​เหมือน​ดาบ​ที่​คมกริบ</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​พระองค์​ขึ้นมา​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ขอให้​รัศมี​ของ​พระองค์​ส่อง​ไป​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="6">พวกศัตรู​วาง​ตาข่าย​ดัก​ขาข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​รู้สึก​เครียดมาก พวกเขา​ขุด​หลุม​พราง​ให้​ข้าพเจ้า​ตกลงไป แต่​พวกเขา​กลับ​ตกลงไป​ใน​กับดัก​ของเขาเอง เซลาห์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​พร้อมแล้ว ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เตรียม​พร้อม​แล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง และ​เล่นดนตรี​เพื่อ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">จิตวิญญาณ​ของข้า ตื่นเถิด พิณใหญ่ และ​พิณโบราณ ตื่นเถิด แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ใช้​เพลง​ปลุกอรุณรุ่ง</verse>
				<verse number="9">องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​จะ​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​พระองค์​ให้​ทุกคนฟัง</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์​นั้น​สูง​เทียม​ฟ้าสวรรค์ ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​นั้น​ขึ้น​สูง​เสียดเมฆ</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​พระองค์​ขึ้นมา​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ขอให้​รัศมี​ของ​พระองค์​ส่อง​ไป​ทั่วโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​โดย​ใช้​ทำนอง “อย่าทำลาย” เพลง​มิคทาม ​ของ​ดาวิด พวกเจ้า​พวกผู้นำ​ที่​ยิ่งใหญ่ พวกเจ้า​ตัดสินคดี​อย่าง​ยุติธรรม​หรือเปล่า พวกเจ้า​ให้​คำตัดสิน​กับ​คน​อย่าง​ยุติธรรม​หรือเปล่า</verse>
				<verse number="2">เปล่าเลย เจ้า​ได้​วางแผน​ที่​จะ​ทำ​สิ่งชั่วร้าย​มากมาย​ด้วย​จิตใจ​ที่​ไร้​ความยุติธรรม เจ้า​ได้​ก่อ​อาชญากรรม​ที่​โหดร้าย​ใน​แผ่นดิน​ด้วย​มือ​อัน​ชั่วช้า</verse>
				<verse number="3">คนชั่ว​พวกนั้น​ทำผิด​ตั้งแต่​คลอด​ออกมา คนโกหก​พวกนั้น​หลงผิด​ไป​ตั้งแต่เกิด</verse>
				<verse number="4">	ความโกรธแค้น​ของ​พวกเขา​เหมือน​พิษงู​ร้ายแรง พวกเขา​เป็น​เหมือน​งูเห่า​หูหนวก​ที่​อุดหู​ของมัน</verse>
				<verse number="5">ที่​ไม่ยอม​ฟัง​เสียง​สะกด​ของ​หมองู ไม่ว่า​หมองู​จะ​เก่ง​แค่ไหน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระเจ้า ช่วย​หัก​ฟัน​ใน​ปาก​ของ​พวกเขา​ให้​แตกละเอียด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ดึง​เขี้ยว​ออก​จาก​ปาก​สิงโต​เหล่านั้นด้วย</verse>
				<verse number="7">ขอ​พละกำลัง​ของ​พวกเขา​ถูก​ระบาย​ไป​เหมือน​น้ำ ขอให้​พวกเขา​ถูก​เหยียบย่ำ​เหมือน​ต้นหญ้า​ที่​เหี่ยวเฉา</verse>
				<verse number="8">	ขอให้​พวกเขา​หายไป​เหมือน​พวกหอยทาก ​ที่​กำลัง​หลอม​ละลาย​ไป​ในขณะที่​มัน​คืบคลาน ขอให้​พวกเขา​เป็น​เหมือน​ทารก​ที่​ตาย​ใน​ท้องแม่​ซึ่ง​ไม่มีวัน​ได้เห็น​แสง​ของ​อาทิตย์</verse>
				<verse number="9">ขอให้​พระเจ้า​กวาด​พวกเขา​ทิ้งไป​อย่าง​รวดเร็ว​เหมือนกับ​พายุ เร็ว​กว่า​ที่​หม้อ​จะ​ทัน​ร้อน​ตอนที่​ตั้งอยู่​บน​กอง​กิ่งหนาม​ที่​ติดไฟ ไม่ว่า​จะ​เป็น​กิ่งสด​หรือ​กิ่งแห้ง​ก็ตาม</verse>
				<verse number="10">ขอให้​คนดี​ได้​ดีใจ เมื่อ​เห็น​คน​ที่​ไร้​ความยุติธรรม​ถูกลงโทษ และ​ขอให้​คนดี​คนนั้น​ได้​ล้างเท้า​ใน​เลือด​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ผู้คน​ก็​จะ​พูดว่า “เห็นไหม คน​ที่​ทำ​ถูกต้อง​ได้รับรางวัล เห็นไหม มี​พระเจ้า​ที่​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม​อยู่​ในโลกนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​โดย​ใช้​ทำนอง “อย่าทำลาย” เพลง​มิคทาม ​ของ​ดาวิด ที่​เขียน​ตอนที่​ซาอูล​ส่ง​คน​ไป​เฝ้า​บ้าน​ของ​ดาวิด​เพื่อ​ฆ่า​เขา พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ช่วย​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​ผู้คน​ที่​ลุกขึ้น​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">โปรด​ช่วยชีวิต​ข้าพเจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​คนชั่วร้าย โปรด​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​จาก​คน​กระหายเลือด​เหล่านั้น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ดักซุ่ม​คอย​ฆ่า​ข้าพเจ้า คนโหดร้าย​พวกนั้น​ด้อม​ตาม​คอย​ตะครุบ​ข้าพเจ้า ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำผิด​หรือ​ทำบาป​อะไรเลย</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด แต่​พวกเขา​ก็​รีบเร่ง​มา​ที่นี่​และ​เตรียม​โจมตี​ข้าพเจ้า โปรด​ลุก​ขึ้น​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ช่วย​มาดู​ว่า​กำลัง​เกิด​อะไรขึ้น</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล โปรด​ลุก​ขึ้นมา​ลงโทษ​ชนชาติ​เหล่านั้น โปรด​อย่า​ได้​มี​เมตตา​ต่อ​คนทรยศ​ที่​ชั่วร้าย​พวกนั้น เซลาห์</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​กลับ​มา​ใน​ตอนเย็น ขู่คำราม​เหมือน​ฝูงหมา และ​เดิน​ด้อมๆมองๆ หา​เหยื่อ​ไปทั่วเมือง</verse>
				<verse number="7">ฟัง​เสียง​ของ​พวกเขา​ดูสิ เห่า​ออกมา​เป็น​คำเย้ยหยัน ริมฝีปาก​เชือดเฉือน​อย่างดาบ และ​พวกเขา​ก็​พูดว่า “ไม่มี​คนอื่น​ได้ยิน​หรอก”</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​พระองค์​หัวเราะ​เยาะ​พวกเขา และ​ทำให้​พวกเขา​ทุกคน​อับอาย​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="9">	ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​เป็น​พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​คอย​ให้​พระองค์​มาช่วย เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​รัก​ข้าพเจ้า​และ​จะ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า พระองค์​จะให้​ข้าพเจ้า​เห็น​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="11">โปรด​อย่า​ฆ่า​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​หมด​ใน​ทีเดียว ไม่อย่างนั้น คน​ของ​ข้าพเจ้า​อาจจะ​ลืมว่า​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​พวกเขา​ชนะ ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ผู้​เป็น​โล่​ของ​พวกเรา โปรด​ใช้​พลังอำนาจ​ของ​พระองค์​ทำให้​ศัตรู​แตกกระเจิง​และ​ล้มลง</verse>
				<verse number="12">สิ่ง​ที่​เขา​พูด​ทำให้​ริมฝีปาก​เขา​เป็นบาป ขอให้​เขา​ตกลงไป​ใน​กับดัก​แห่ง​ความเย่อหยิ่ง​จองหอง คำสาปแช่ง​และ​คำโกหก​ของเขาเอง</verse>
				<verse number="13">ทำลาย​พวกเขา​ด้วย​ความโกรธ​ของ​พระองค์ ทำลาย​พวกเขา​ให้​หมดเกลี้ยง​ตลอดไป แล้ว​คน​ทั่วโลก​จะ​ได้​รู้​ว่า พระเจ้า​ครอบ​ครอง​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​ของ​ยาโคบ เซลาห์</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​กลับมา​ใน​ตอนเย็น​ขู่คำราม​เหมือน​ฝูงหมา และ​เดิน​ด้อมๆมองๆ​หา​เหยื่อ​ไป​ทั่วเมือง</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​จะ​เร่ร่อน​หา​อาหาร​ไปมา และ​ถ้า​พวกเขา​กิน​ไม่อิ่ม พวกเขา​คง​จะ​อยู่​ทั้งคืน</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึง​พลัง​ของ​พระองค์ ใน​ตอนเช้า​ข้าพเจ้า​จะ​ชื่นชมยินดี​ใน​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อมปราการ​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​ที่กำบัง​ใน​ยามทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​เป็น​พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า และ​เป็น​พระเจ้า​ที่​มี​ความรัก​มั่นคง​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้องเพลง​โดย​ใช้​ทำนอง “ดอกลิลลี่​แห่ง​สัญญา” เพลง​มิคทาม​ของ​ดาวิด สำหรับ​การสั่งสอน เขียน​ใน​ช่วง​ที่​ดาวิด​ต่อสู้​กับ​ชาวอารัมนาหะราอิม​และ​ชาวอารัมโซบาห์ ตอน​ขากลับ​โยอาบ​ได้​ฆ่า​ทหาร​ชาวเอโดม​ไป​หนึ่งหมื่น​สองพัน​คน​ที่​หุบเขาเกลือ ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ทอดทิ้ง​พวกเรา และ​ทลาย​กำแพง​ของ​พวกเรา พระองค์​โกรธ​พวกเรา โปรด​นำ​พวกเรา​กลับ​ไปสู่​สภาพเดิม​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทำให้​แผ่นดิน​ไหว​และ​แยก​แผ่นดิน​ออก โปรด​ซ่อม​รอยร้าว​ด้วยเถิด​เพราะ​มัน​กำลัง​จะ​พังทลาย</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำให้​คน​ของ​พระองค์​เดือด​ร้อน​จน​ล้ม​โซเซไป เหมือนกับ​พระองค์​มอม​เหล้าองุ่น​เรา​จน​โซซัด​โซเซไป</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ยกธง​ให้​กับ​คน​ที่​เกรง​กลัว​พระองค์​เห็น เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​หนี​คมธนู​ที่​วิ่ง​เข้าไปหา เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ช่วย​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วย​และ​ใช้​มือขวา​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์ ช่วย​พวกเรา​ให้รอด​ด้วยเถิด​เพื่อ​คน​ที่​พระองค์​รัก​จะ​หนี​ไปได้</verse>
				<verse number="6">ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ พระเจ้า​พูดว่า “เรา​จะ​ชนะ​และ​เรา​จะ​วัด​และ​จัดสรร​ปัน​ส่วน​เมืองเชเคม และ​หุบเขา​สุคคท​ให้กับ​คน​ของเรา</verse>
				<verse number="7">ดินแดน​กิเลอาด​เป็น​ของเรา ดินแดน​มนัสเสห์​เป็น​ของเรา เผ่า​เอฟราอิม​เป็น​หมวกเหล็ก​ของเรา ส่วน​เผ่ายูดาห์ เป็น​คทา ของเรา</verse>
				<verse number="8">ชนชาติ​โมอับ​เป็น​อ่าง​ล้าง​ของเรา เรา​โยน​รองเท้า​ของเรา​ให้​ชนชาติ​เอโดม​ที่​เป็น​ทาส​ของเรา เรา​โห่ร้อง​อย่าง​ผู้​มีชัย​เหนือ​ดินแดน​ฟิลิสเตีย”</verse>
				<verse number="9">ใครเล่า​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยึด​เมือง​ที่​มี​กำแพง​แน่นหนานั้น ใครเล่า​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ไปไกล​ถึง​ดินแดน​เอโดม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระองค์​ทอดทิ้ง​พวกเรา​แล้ว ไม่ใช่หรือ ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ไม่ไป​ร่วมทัพ​กับ​พวกเราแล้ว</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระเจ้า ช่วยเหลือ​พวกเรา​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​ด้วยเถิด เพราะ​ความช่วยเหลือ​จาก​มนุษย์ ไม่มี​ประโยชน์</verse>
				<verse number="12">ต้อง​เป็น​ความช่วยเหลือ​จาก​พระเจ้า​เท่านั้น​พวกเรา​ถึงจะชนะ พระองค์​จะ​เหยียบย่ำ​ศัตรู​ของ​พวกเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ประกอบ เพลง​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า โปรดฟัง​เสียง​ร้องให้​ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​รับฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​รู้สึก​ท้อแท้​สิ้นหวัง​อยู่​ที่​สุดปลาย​โลกนี้ ข้าพเจ้า​จึง​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ ขอ​พระองค์​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​อยู่​ที่​ป้อม​ปราการสูง</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​เป็น​หอ​สูง​แข็งแกร่ง​ที่​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จากศัตรู</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ขอ​พัก​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​ของ​พระองค์​ตลอดไป และ​หลบภัย​อยู่​ใต้ปีก​ของ​พระองค์ เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ได้ยิน​คำ​สาบาน​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​มี​ส่วน​ใน​มรดก​ที่​เป็น​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ขอ​พระองค์​ช่วย​ต่ออายุ​ให้กับ​กษัตริย์ ขอ​พระองค์​ช่วย​เพิ่ม​จำนวน​วันปี​ของ​กษัตริย์​ให้​ออกไป​อีก​หลาย​ชั่วอายุคน</verse>
				<verse number="7">ขอให้​กษัตริย์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ต่อหน้า​พระเจ้า​ตลอดไป ขอให้​ความสัตย์ซื่อ​และ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ปกป้อง​กษัตริย์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​เสมอ และ​จะ​แก้บน​ต่างๆ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​แต่ละวัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ตาม​แนวเพลง​ของ​เยดูธูน เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด แน่นอน ข้าพเจ้า​จะ​รอคอย​พระเจ้า​อย่าง​อดทน เพราะ​มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​สามารถ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดได้</verse>
				<verse number="2">แน่นอน พระองค์​เป็น​หินกำบัง เป็น​ผู้ช่วยให้รอด และ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า ดังนั้น ข้าพเจ้า​จะ​ไม่มีวัน​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​ฆาตกร​จะ​โจมตี​ข้าพเจ้า​ไป​อีกนาน​แค่ไหน ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​กำแพง​ที่​เอนเอียง​จวน​จะล้ม​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="4">แน่นอน พวกเขา​วางแผน​ที่​จะ​โค่นล้ม​ข้าพเจ้า​จาก​ตำแหน่งสูง พวกเขา​ชอบ​โกหก พวกเขา​อวยพร​ข้าพเจ้า​ด้วย​ปาก แต่​สาปแช่ง​ข้าพเจ้า​ในใจ เซลาห์</verse>
				<verse number="5">แน่นอน ข้าพเจ้า​จะ​รอคอย​พระเจ้า​อย่างอดทน เพราะ​มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​ให้​ความหวัง​กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">แน่นอน พระองค์​เป็น​หินกำบัง เป็น​ผู้ช่วยให้รอด และ​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า​ดังนั้น ข้าพเจ้า​จะ​ไม่หวั่นไหว</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​และ​ให้เกียรติ​กับ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​เป็น​หินกำบัง​อัน​แข็งแกร่ง​และ​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ท่าน​ทั้งหลาย ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์​ตลอดเวลา ให้​เปิดเผย​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ในใจ​เจ้า​กับ​พระเจ้า​อย่างเต็มที่ พระเจ้า​คือ​ที่ลี้ภัย​ของ​พวกเรา เซลาห์</verse>
				<verse number="9">แน่นอน มนุษย์​นั้น​ไม่เที่ยง​เหมือน​ลม​แค่วูบหนึ่ง มนุษย์​นั้น​พึ่งพิง​ไม่ได้ บน​ตราชั่ง​นั้น มนุษย์​ทั้งหมด​รวมกัน​ก็ยัง​เบากว่าลม</verse>
				<verse number="10">อย่า​ไว้วางใจ​ใน​ความร่ำรวย​ที่​ได้​มา​จาก​การรีดไถ​คนอื่น อย่า​ได้​หวัง​ลมๆแล้งๆ​กับ​สิ่งที่​ขโมย​มา ถ้า​เจ้า​ร่ำรวย​ขึ้น​อย่าได้​ไป​ยึดติด​กับมัน</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​พูด​สิ่งหนึ่ง อันที่จริง​พระองค์​พูด​สองสิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ได้ยิน คือ พระเจ้า​เป็น​ผู้ที่​มี​ความ​แข็ง​แกร่ง</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​เป็น​ผู้ที่​มี​ความรักมั่นคง เพราะ​พระองค์​ตอบแทน​แต่ละคน​ตาม​สิ่งที่​พวกเขาทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">	เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด เมื่อ​ครั้ง​ที่​เขา​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ของ​ยูดาห์ ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​คือ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​แสวงหา​พระองค์​อย่างจริงจัง ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​กระหาย​หา​พระองค์ ร่างกาย​ของ​ข้าพเจ้า​โหยหา​พระองค์​ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง​ขาดน้ำนี้ ที่​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​รู้สึก​อ่อนเปลี้ย​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="2">ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​เคยเห็น​พระองค์​ใน​วิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​เคย​เห็น​ความ​แข็ง​แกร่ง​และ​สง่าราศี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ดี​ยิ่งกว่า​ชีวิต​เสียอีก</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​ขอ​สรรเสริญ​พระองค์​ตราบเท่าที่​ข้าพเจ้า​ยัง​มีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้า​ยกมือ​ของ​ข้าพเจ้า​ขึ้น​เรียกชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​พอใจ​ยิ่งนัก​เหมือน​เพิ่ง​ได้​กิน​อาหาร​ที่ดีที่สุด ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยริมฝีปาก​ที่​เป็นสุขนั้น</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์ ใน​ขณะที่​นอน​อยู่​บนเตียง​และ​คิดถึง​พระองค์​ใน​ตอนดึก</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระองค์​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ร้องเพลง​อย่าง​มี​ความสุข​อยู่​ภายใต้​เงาปีก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​ตาม​อยู่​หลัง​พระองค์ มือขวา​ของ​พระองค์​จับ​ข้าพเจ้า​ไว้แน่น</verse>
				<verse number="9">ส่วน​คน​พวกนั้น​ที่​อยาก​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า ก็​จะ​ถูก​ส่ง​ลงไป​ใน​หลุมศพ​เสียเอง</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จะ​ถูก​ฆ่าตาย​ด้วย​คมดาบ และ​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​หมาป่า</verse>
				<verse number="11">แต่​กษัตริย์​จะ​มี​ความสุข​ใน​พระเจ้า ทุกคน​ที่​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​จะ​พากัน​สรรเสริญ​พระเจ้า เพราะ​พระองค์​จะ​ปิดปาก​คน​ที่​พูดโกหก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า​ด้วย​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องทุกข์ โปรด​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​การขู่เข็ญ​ของ​ศัตรู ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">โปรด​ปกป้อง​คุ้มครอง​ข้าพเจ้า​จาก​แผนการ​ของ​คนชั่วร้าย​เหล่านั้น โปรด​ซ่อน​ข้าพเจ้า​จาก​กลุ่มชน​ที่​อึกทึก​ชั่วช้านั้น</verse>
				<verse number="3">ลิ้น​พวกเขา​เหมือน​ดาบ​แหลมคม คำพูด​อัน​ขมขื่น​ของ​พวกเขา​เหมือน​ธนู​ที่ง้าง​พร้อมยิง</verse>
				<verse number="4">อยู่ๆ​พวกเขา​ก็​ยิงธนู​ใส่​คนบริสุทธิ์ พวกเขา​ยิง​จาก​ที่​หลบซ่อน​อย่าง​ไม่กลัวใคร</verse>
				<verse number="5">พวกคนชั่ว​ให้​กำลังใจ​ต่อกัน​ใน​การทำชั่ว พวกเขา​พูดกัน​ถึง​เรื่อง​การวาง​กับดัก เขา​พูด​กัน​ว่า “ไม่มีใคร​เห็น​สิ่ง​ที่​พวกเรา กำลัง​ทำ​อยู่นี้หรอก”</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​วางแผน​ทำ​เรื่องร้ายๆ​ที่​ไม่ยุติธรรม แล้ว​พูด​กัน​ว่า “เรา​คิด​แผนการ​ที่​ไม่มี​ช่องโหว่เลย” จิตใจ​ของ​มนุษย์​นั้น​สุดลึกล้ำ​หยั่งถึง</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​จะ​ยิงธนู​ใส่​พวกเขา และ​คนเหล่านั้น​จะ​ถูก​ยิง​ใน​พริบตา</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ทำให้​คนพวกนั้น​สะดุด​ลิ้น​ของ​ตัวเอง และ​ทุกคน​ที่​พบเห็น​พวกเขา​ก็​จะ​สั่นสะท้าน</verse>
				<verse number="9">ทุกคน​จะ​เกรง​กลัว พวกเขา​จะ​คิดถึง​และ​เล่าเรื่อง​สิ่งที่​พระเจ้า​ได้ทำ​ไปนั้น</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระยาห์เวห์​จะ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ลี้ภัย​ใน​พระองค์ ทุกคน​ที่​มี​ใจ​ซื่อตรง​จะ​โอ้อวด​เรื่อง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า ถูกต้อง​แล้ว​ที่​พวกเรา​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​บน​ภูเขาศิโยน และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​พวกเรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​รับฟัง​คำ​อธิษฐาน มนุษย์​ทุกคน​สามารถ​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​การกระทำ​ผิด​ท่วมท้น​พวกเรา พระองค์​คือ​ผู้ที่​กลบเกลื่อน​การกบฏ​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="4">ช่าง​มีเกียรติ​จริงๆ​คน​ที่​พระองค์​เลือก​ให้เข้าใกล้​พระองค์ และ​พักอาศัย​ใน​ลาน​ของ​พระองค์ ขอให้​เรา​อิ่มเอม​กับ​สิ่งดีๆ​ใน​บ้าน​ของ​พระองค์​ซึ่ง​คือ​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า​พระผู้ช่วย​ให้รอด​ของ​พวกเรา พระองค์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของเรา​และ​นำชัยชนะ​มาสู่​พวกเรา​ด้วย​อำนาจ​อันน่าเกรง​ขาม​ของ​พระองค์ ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ทั่ว​ทุกมุมโลก​รวมทั้ง​คน​ที่​อยู่​ข้ามน้ำ​ข้ามทะเล​อันไกลโพ้น ต่าง​ก็​พากัน​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตั้ง​ภูเขา​ทั้งหลาย​ใน​ที่​ของ​พวกมัน​ด้วยฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ พระองค์​สำแดง​ให้​เห็น​ถึง​พลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สามารถ​ทำให้​ทะเล​และ​คลื่น​ที่​คำราม​อย่าง​สนั่นหวั่นไหว และ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​จลาจล​วุ่นวาย สงบ​ลงได้</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ไกลโพ้น​ต่าง​ตกตะลึง​ใน​สิ่งมหัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​พระองค์ทำ พระองค์​ทำให้​ผู้คน​ที่​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​และ​ทิศตะวันตก​ร้องเพลง​ฉลองกัน</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ทรง​เอาใจใส่​แผ่นดิน​และ​รดน้ำ​ให้มัน พระองค์​ทำให้​ลำธาร​เต็มไปด้วย​น้ำ​ซึ่ง​ทำให้​แผ่นดิน​อุดม​สมบูรณ์ พระองค์​จัดหา​เมล็ดข้าว​ให้กับ​ผู้คน​กินกัน พระองค์​เตรียม​แผ่นดิน​ให้​เกิด​พืชผล</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ส่ง​ฝน​ห่าใหญ่​ลงมา​ใน​ทุ่งนา​ที่​ไถพรวนแล้ว น้ำฝน​ทำให้​ก้อนดิน​ที่​พรวนแล้วนั้น​อ่อนนุ่ม​ราบเรียบ​เสมอกัน พระองค์​อวยพร​ให้​ต้นพืช​ใน​ทุ่งนั้น​เจริญเติบโต</verse>
				<verse number="11">พระองค์​สวม​มงกุฎ​ให้​กับ​ปีนั้น​ด้วย​พืชผล​อย่าง​ล้นหลาม ไม่ว่า​พระองค์​จะ​ไป​ที่ไหน​ก็ตาม พระองค์​ก็​ทิ้ง​ความอุดม​สมบูรณ์​ไว้ให้</verse>
				<verse number="12">ทุ่งหญ้า​ใน​ชนบท มี​น้ำค้าง​หยาดเยิ้ม เนินเขา​ก็​ปกคลุม​ไป​ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="13">ทุ่งหญ้า​เลี้ยงสัตว์ เต็ม​ไปด้วย​ฝูงแกะ หุบเขา​ถูก​ปกคลุม​ไปด้วย​เมล็ดข้าว พวกมัน​ต่าง​เปล่ง​เสียงร้อง​ออกมา​เป็นเพลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง บทเพลง​สดุดี ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​โลกเอ๋ย โห่ร้อง​ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี​ให้กับ​พระเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="2">เล่น​ดนตรี​และ​ร้องเพลง ถวาย​เกียรติ​แด่ชื่อ​ของพระองค์ ถวาย​เกียรติ​แด่​พระองค์​ด้วยการสรรเสริญเถิด</verse>
				<verse number="3">ศัตรู​ของ​พระองค์​จะ​กลัว​จน​ลนลาน​คลาน​เข้ามาหา​พระองค์ เพราะ​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ทั่ว​ทั้งโลก​ก็​จะ​ก้มกราบ​ลง​บูชา​พระองค์ พวกเขา​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ให้กับ​พระองค์ และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์ เซลาห์</verse>
				<verse number="5">มา​ดูสิ​ว่า​พระเจ้า​ได้​ทำอะไร​ไปบ้าง สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำไป​ท่ามกลาง​มนุษย์</verse>
				<verse number="6">	พระองค์​เปลี่ยน​ทะเล​แดง​ให้​กลายเป็น​ผืนดินแห้ง คน​ของ​พระองค์​เดิน​ข้าม​แม่น้ำจอร์แดน อย่างนั้น​ให้​พวกเรา​เฉลิม​ฉลอง​สิ่งที่​พระองค์​ได้ทำไป</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ปกครอง​ตลอดกาล​ด้วย​พลัง​อันยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ พระองค์​จับตา​ดู​ชนชาติต่างๆ ดังนั้น​อย่า​ให้​พวกกบฏ​คิด​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อต้าน​พระองค์ เซลาห์</verse>
				<verse number="8">ชนชาติ​ทั้งหลาย​เอ๋ย ให้​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​พวกเราเถิด เปล่งเสียง​สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="9">พระองค์​รักษา​ชีวิต​ของเราไว้ พระองค์​ไม่ให้​เท้า​ของเรา​ลื่นล้ม</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ได้​ทดสอบ​พวกเรา พระองค์​ได้​หลอม​พวกเรา​ให้​บริสุทธิ์​เหมือน​ช่างเงิน​หลอมเงิน</verse>
				<verse number="11">พระองค์​นำ​พวกเรา​ไป​ติด​กับดัก และ​เอา​ภาระหนัก​ใส่​หลัง​ของเรา</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำให้​รถรบ​ของ​ศัตรู​วิ่ง​ทับหัว​เราไป พวกเรา​ลุยน้ำ​ลุยไฟ แต่​ในที่สุด พระองค์​นำ​พวกเรา​ไปสู่​ที่​โล่งกว้าง​อัน​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก ข้าพเจ้า​ได้​บนบาน​ไว้​กับ​พระองค์ และ​ตอนนี้ ข้าพเจ้า​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา มา​แก้บน​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ถวาย​พวกสัตว์​อ้วนพี​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้กับ​พระองค์ พร้อมกับ​ควัน​จาก​การเผา​พวกแกะ​ตัวผู้ ข้าพเจ้า​ถวาย​พวกวัว​ตัวผู้​กับ​แพะ​ให้กับ​พระองค์ เซลาห์</verse>
				<verse number="16">ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า เข้ามาสิ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ให้ฟัง​ว่า​พระองค์​ทำอะไร​ให้กับ​ข้าพเจ้า​บ้าง</verse>
				<verse number="17">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ข้าพเจ้า​เพิกเฉย​ต่อ​บาป​ใน​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็คง​ไม่ได้ฟัง​ข้าพเจ้า​หรอก</verse>
				<verse number="19">แต่ ความจริง​แล้ว พระเจ้า​ได้ยิน​ข้าพเจ้า พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="20">สรรเสริญ​พระเจ้า เพราะ​พระองค์​ไม่ได้​เมินเฉย​ต่อ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า และ​ไม่ได้​ยับยั้ง​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="67">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ประกอบ​การร้อง บทเพลง​สดุดี ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​เมตตา​และ​อวยพร​พวกเรา​ด้วยเถิด โปรด​ให้​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ส่องสว่าง​มา​บน​พวกเรา​ด้วยเถิด เซลาห์</verse>
				<verse number="2">ขอให้​ทาง​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​รู้จัก​ไปทั่วโลก ขอให้​ทุก​ชนชาติ​รู้จัก​อำนาจ​ที่​จะ​ช่วยให้รอด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​ทุก​ชนชาติ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​ทั้งหลาย​ควร​ชื่นชม​ยินดี​และ​มีความสุข เพราะ​พระองค์​ตัดสิน​พวกเขา​อย่างยุติธรรม พระองค์​ปกครอง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​บนโลกนี้ เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​ทุก​ชนชาติ​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="6">แผ่นดิน​โลกนี้​ให้​ความอุดม​สมบูรณ์ ข้าแต่​พระเจ้า พระเจ้า​ของ​พวกเรา ขอโปรด​อวยพร​ให้กับ​พวกเรา​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า ขอ​โปรด​อวยพร​พวกเรา และ​ขอให้​คน​ทั่ว​ทุกมุมโลก​ยำเกรง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="68">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง บทเพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า ลุกขึ้นเถิด และ​ทำให้​ศัตรู​ของ​พระองค์​กระจัด​กระจายไป ขอให้​คน​ที่​เกลียดชัง​พระองค์​วิ่งหนีไป​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ไล่​พวกเขา​ไป เหมือน​ลม​ไล่ควัน ขอให้​คนชั่ว​พินาศ​ไป​ต่อหน้า​พระเจ้า เหมือนกับ​ขี้ผึ้ง​หลอม​ละลาย​ต่อหน้าไฟ</verse>
				<verse number="3">ขอให้​คนดี​มี​ความสุข​และ​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระเจ้า ขอให้​พวกเขา​เฉลิม​ฉลอง​อย่าง​มีความสุข</verse>
				<verse number="4">ร้องเพลง​แด่​พระเจ้า และ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​ด้วย​บทเพลง สรรเสริญ​พระองค์​ผู้ที่​ขี่อยู่​บนหมู่เมฆ ให้​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระองค์​ผู้​มี​ชื่อว่า “ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ผู้​สถิตอยู่​ใน​ที่พัก​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​พ่อ​ของ​เด็ก​กำพร้า​และ​เป็น​ผู้ปกป้อง​บรรดา​หญิงหม้าย</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จัด​ให้​ผู้โดดเดี่ยวเดียวดาย​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ครอบครัว พระองค์​ให้​เสรีภาพ​กับ​นักโทษ​และ​ทำให้​พวกเขา​เจริญ​รุ่งเรือง แต่​คน​ที่​กบฏ​ต่อ​พระองค์​นั้น​จะต้อง​อาศัย​อยู่ใน​ถิ่น​ที่​แผดเผา​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า ใน​ยาม​ที่​พระองค์​นำพา​ประชาชน​ของ​พระองค์​ออกจาก​อียิปต์ เมื่อ​พระองค์​เดิน​ลุย​เข้าไป​ใน​ที่เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เซลาห์</verse>
				<verse number="8">โลก​ก็​สั่นไหว ท้องฟ้า​ก็​เท​ฝน​ลงมา ต่อหน้า​พระเจ้า​แห่ง​ภูเขาซีนาย ต่อหน้า​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทำให้​ฝน​ตกลงมา​อย่างเหลือเฟือ​บน​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ พระองค์​ฟื้นฟู​ดินแดน​ที่​หมดสภาพ​ขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="10">คน​ของ​พระองค์​มา​ตั้งถิ่นฐาน​อยู่ที่นั่น ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่​กับ​คนยากจน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="11">องค์​เจ้า​ชีวิต​ออกคำสั่งรบ และ​คน​จำนวนมาก​กระจาย​ข่าว​แห่งชัยชนะ​ออกไป​ว่า</verse>
				<verse number="12">“พวกกษัตริย์​ของ​ฝ่ายตรงข้าม รวมทั้ง​กองทัพ​ของ​พวกเขา​หนีไปแล้ว และ​ตอนนี้​พวกผู้หญิง​ของ​อิสราเอล​ก็​แบ่ง​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ยึดมาได้​กัน</verse>
				<verse number="13">แม้แต่​พวกเจ้า​ที่​เฝ้า​อยู่ที่บ้าน​คอย​ดูแล​ฝูงแกะ ก็​จะ​ได้รับ​นกเขาเหล็ก​ที่​มี​ปีก​เคลือบด้วย​เงิน และ​ขนนก​ที่​เคลือบ​ทองคำ​เป็นประกาย”</verse>
				<verse number="14">สิ่งนี้​เกิดขึ้น เมื่อ​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​ทำให้​พวกกษัตริย์​เหล่านั้น​แตกกระเจิงไป เหมือน​หิมะ​ที่​กระจาย​ไปทั่ว​ทั้ง​ภูเขาศัลโมน</verse>
				<verse number="15">ภูเขา​บาชาน​เป็น​ภูเขา​ที่​ทรงพลัง​ยิ่งใหญ่ ที่​มี​ยอดเขา​มากมาย</verse>
				<verse number="16">ภูเขา​ที่​มี​ยอด​มากมาย​เอ๋ย ทำไม​พวกเจ้า​ถึงได้​มอง​อย่าง​อิจฉา​ริษยา ต่อ​ภูเขา​ที่​พระเจ้า​เลือก​เป็น​ที่พัก​ของ​พระองค์ เป็น​ที่​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​สถิต​ตลอดไป</verse>
				<verse number="17">องค์​เจ้า​ชีวิต​เสด็จ​มา​จาก​ภูเขาซีนาย พร้อมกับ​รถม้า​อัน​ทรงพลัง​เป็นหมื่นเป็นแสน เข้าไป​ยัง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​พระเจ้า พระองค์​ขึ้นไป​บนที่สูง และ​นำ​ขบวน​หมู่เชลย​ตาม​ไปด้วย พระองค์​รับ​ของขวัญ​จาก​ผู้คน รวมทั้ง​คน​ที่​เคย​ต่อต้าน​พระองค์ด้วย พระองค์​ขึ้น​ไป​อาศัย​อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="19">สรรเสริญ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้รอด​ของ​พวกเรา ผู้ที่​แบก​ภาระ​ของ​พวกเรา​ทุกๆวัน เซลาห์</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ของเรา​เป็น​พระเจ้า​ผู้ช่วยกู้​พวกเรา พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วย​ให้​เรา​รอดพ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="21">แต่​พระเจ้า​บดขยี้​หัว​ของ​พวกศัตรู​ของ​พระองค์ พระองค์​บดขยี้​กะโหลก​คนเหล่านั้น​ที่​ยังคง​เดิน​อยู่​ใน​ความผิดบาป​ของเขา</verse>
				<verse number="22">องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “เรา​จะ​นำ​ศัตรู​เหล่านั้น​มา​จาก​บาชาน และ​มา​จาก​ก้นทะเลลึก</verse>
				<verse number="23">เพื่อ​เจ้า​จะได้​เหยียบย่ำ​เลือด​ของ​พวกนั้น และ​หมา​ของ​พวกเจ้า​จะได้​เลียกิน​ส่วนแบ่ง​ของ​พวกมัน​จาก​เลือด​ของ​ศัตรู​พวกนั้น”</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่​พระเจ้า คน​เห็น​ขบวนแห่​แห่งชัยชนะ​ของ​พระองค์ พวกนั้น​ได้เห็น​ขบวนแห่​แห่ง​ชัยชนะ​ของ​พระเจ้า​ผู้​เป็นกษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า​ที่​กำลัง​แห่​เข้าไป​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">นำหน้า​ด้วย​พวกนักร้อง ตามหลัง​ด้วย​เหล่านักดนตรี ใน​ท่ามกลาง​หญิงสาว​ที่​เล่น​กลองรำมะนา​อันเล็ก</verse>
				<verse number="26">สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​ที่​ชุมนุมเถิด ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​เอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
				<verse number="27">ดูนั่นสิ เผ่าน้อยๆ​ของ​เบนยามิน​เดิน​นำหน้า พร้อมทั้ง​พวกผู้นำ​ของ​ยูดาห์​จำนวนมาก พวกผู้นำ​ของ​เศบูลุน รวมทั้ง​พวกผู้นำ​ของ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​ออก​คำสั่ง​ว่า เจ้า​อิสราเอล​จะ​มีอำนาจ ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ช่วย​เรา​ใน​อดีต​ยังไง โปรด​แสดง​อำนาจ​ของ​พระองค์​ให้​เรา​ได้เห็น​อีกครั้ง​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="29">จาก​วิหาร​ของ​พระองค์ ที่​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม แล้ว​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ก็​จะ​นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มา​ถวาย​แด่พระองค์</verse>
				<verse number="30">	ข้าแต่​พระเจ้า สั่ง​ประจัญบาน​เลย ลุย​เข้าไป​รบ​กับ​สัตว์ร้าย​ที่​อยู่​ใน​พงอ้อ และ​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​รวมตัวกัน​เหมือน​ฝูงลูกวัว​ที่​มี​พวกวัวผู้นำ​อยู่ ขอให้​พวกเขา​ถ่อมตัวลง​และ​นำ​เงิน​มา​เป็น​เครื่อง​บรรณาการ​ถวาย​ต่อ​พระองค์ ขอให้​ชนชาติ​เหล่านั้น​ที่​กระหาย​สงคราม​ถูกทำให้​แตก​กระเจิด​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="31">พวก​ที่​ถือ​เครื่อง​บรรณาการ จะ​มา​จาก​อียิปต์ ส่วน​ชาว​เอธิโอเปีย จะ​รีบเร่ง​นำ​ของขวัญ​มาให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">อาณาจักร​ทั้งหลาย​บน​โลก​เอ๋ย ให้​ร้องเพลง​ให้​กับ​พระเจ้า​เถิด สรรเสริญ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ด้วย​บทเพลงสดุดี​เถิด เซลาห์</verse>
				<verse number="33">ร้องเพลง​แด่​พระเจ้า ผู้​ขี่รถม้า​ข้าม​ฟ้าสวรรค์​ที่​มีมาแต่​โบราณกาล พระองค์​เปล่งเสียง​อัน​ทรงพลัง​ก้องกังวาน</verse>
				<verse number="34">ประกาศ​ว่า​พระเจ้า​นั้น​ทรงพลัง พระบารมี​ของ​พระองค์​ปกครอง​อยู่​เหนือ​อิสราเอล และ​พลังอำนาจ​ของ​พระองค์​ปกครอง​อยู่​เหนือ​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="35">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​นั้น​น่าเกรง​ขาม​ใน​สถานที่​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พระองค์​เป็น​ผู้ที่​มอบ​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​พละกำลัง​แก่​ประชาชน​ของ​พระองค์ สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="69">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​ด้วย​ทำนอง “ดอกลิลลี่” เพลง​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด เพราะ​น้ำ​ขึ้นมา​สูง​ถึง​คอ​ข้าพเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จมลง​สู่​โคลนลึก​และ​หา​ที่หยั่งเท้า​ไม่เจอ ข้าพเจ้า​อยู่​ใน​น้ำลึก​และ​น้ำท่วมท้น​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ให้ช่วย​จนหมดแรง ตะโกน​จน​แสบคอ มองหา​จน​ตาพร่ามัว เพราะ​ข้าพเจ้า​รอคอย​ให้​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​มาช่วย</verse>
				<verse number="4">คน​เหล่านั้น​ที่​เกลียด​ข้าพเจ้า​ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไร​พวกเขา​มี​มาก​ยิ่งกว่า​เส้นผม​บนหัว​ของ​ข้าพเจ้า​เสียอีก ศัตรู​เหล่านั้น​ที่​พยายาม​จะ​ทำลาย​ข้าพเจ้า ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไร​พวกเขา มี​จำนวน​มากมาย ข้าพเจ้า​ถูก​บังคับ​ให้​ชดใช้​ใน​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ขโมยมา</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ล่วงรู้​ถึง​ความผิด​อย่างโง่ๆ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่อาจ​ซ่อน​ความผิด​ไป​จาก​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="6">องค์​เจ้า​ชีวิต พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ขอ​อย่าปล่อย​ให้​คนเหล่านั้น​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้กับ​พระองค์​ต้อง​อับอาย​เพราะ​ข้าพเจ้าเลย พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ขอ​อย่าปล่อย​ให้​คนเหล่านั้น​ที่​แสวงหา​พระองค์​ต้อง​เสียหน้า​เพราะ​ข้าพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="7">ความอับอาย​ปกคลุม​ใบหน้า​ของ​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ทน​อับอาย​เพื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​กลาย​เป็น​เหมือน​คนแปลกหน้า​สำหรับ​พี่น้อง​ของ​ข้าพเจ้า พี่น้อง​ท้องเดียว​กับ​ข้าพเจ้า​ทำกับ​ข้าพเจ้า​เหมือนกับ​ข้าพเจ้า​เป็น​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ความร้อนใจ​ที่​ข้าพเจ้า​มี​ต่อวิหาร​ของ​พระองค์​ได้​เผาผลาญ​ข้าพเจ้า และ​คำดูถูก​ต่างๆ​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ดูถูก​พระองค์​ได้​ตกลงมา​อยู่​บน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ร้องไห้​และ​อดอาหาร แต่​พวกเขา​กลับ​ดูถูก​ข้าพเจ้า เพราะ​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ข้าพเจ้า​สวมใส่​ผ้า​กระสอบ​ไว้ทุกข์ ข้าพเจ้า​ก็​กลายเป็น​ตัวตลก​สำหรับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">ผู้คน​ที่​อยู่​แถว​ประตูเมือง​ต่าง​พากัน​นินทา​ข้าพเจ้า และ​คน​ดื่มเบียร์​ก็​แต่งเพลง​ล้อเลียน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ แต่​ส่วน​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​เพียง​อธิษฐาน​ขอให้​พระองค์​ยอมรับ​ข้าพเจ้า​เท่านั้น ข้าแต่​พระเจ้า​โปรด​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วย​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์ และ​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​แห่ง​การช่วยกู้​ที่​พึ่งพิง​ได้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้พ้น​จาก​โคลนตม​นี้​ด้วยเถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​ไม่จมลึก​ไปกว่านี้ โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้​หนีรอด​จาก​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​ข้าพเจ้า และ​จาก​น้ำ​ที่ลึกนี้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="15">ขอ​อย่าให้​น้ำท่วมท้น​ข้าพเจ้า และ​อย่าให้​น้ำลึก​ดูดกลืน​ข้าพเจ้า​ลงไป ขอ​อย่าให้​หลุม​ฝังศพ​งับ​ข้าพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วย เพราะ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​นั้นดี โปรด​หันหน้า​ของ​พระองค์​มา​ทาง​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ความเมตตา​ของ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="17">โปรด​อย่า​ได้​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​เลย ข้าพเจ้า​กำลัง​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก ดังนั้น ช่วยตอบ​ข้าพเจ้า​โดยเร็ว​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="18">โปรด​เข้า​มา​ใกล้ และ​ไถ่​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ช่วย​ปลดปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​เป็นอิสระ​จาก​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="19">พระองค์​รู้ว่า ข้าพเจ้า​นั้น​อดสู อับอาย และ​ถูก​เหยียด​หยาม พระองค์​รู้​เรื่อง​ของ​ศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ทุกคน</verse>
				<verse number="20">ที่​ข้าพเจ้า​ถูก​เหยียด​หยาม​อย่างนี้ ทำให้​ข้าพเจ้า​ขายหน้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​สิ้นหวัง ข้าพเจ้า​รอคอย​ความสงสาร แต่​กลับ​ไม่มีเลย ข้าพเจ้า​หวัง​จะ​มี​คน​มา​ปลอบโยน​บ้าง แต่​หา​ไม่เจอ</verse>
				<verse number="21">แต่​พวกเขา​กลับ​ใส่​ยาพิษ​ลงใน​อาหาร​ของ​ข้าพเจ้า และ​ใน​ยาม​ที่​ข้าพเจ้า​กระหายน้ำ​พวกเขา​กลับ​ยื่น​น้ำส้มสายชู​ให้</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​อยาก​ให้​โต๊ะอาหาร​ตรงหน้า​พวกเขา​กลายเป็น​กับดัก ขอให้​อาหาร​ที่​มา​จาก​เครื่อง​บูชา​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​กิน​ร่วมกัน​กลายเป็น​บ่วงแร้ว</verse>
				<verse number="23">ขอให้​ดวงตา​ของ​พวกเขา​มืดบอดไป ทำให้​ร่าง​ของเขา​สั่น​อยู่​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​พระองค์​เท​ความโกรธ​ลงบน​พวกเขา ขอให้​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ที่​เผาผลาญ​อยู่​ไล่เขาทัน</verse>
				<verse number="25">ขอให้​ค่าย​ของเขา​ร้างว่างเปล่า และ​ขอ​อย่าให้​มีใคร​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์ทั้งหลาย​ของเขา</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​ไป​ซ้ำเติม​คนเหล่านั้น​ที่​พระองค์​ตีสอน​ไปแล้ว และ​พวกเขา​พูด​นินทา​กัน​ปากต่อปาก เรื่อง​ความเจ็บปวด​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​พระองค์​ทำให้​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="27">ขอให้​พระองค์​จดบันทึก​ความบาป​ของ​พวกเขา​ทั้งหมด และ​อย่าปล่อย​ให้​พวกเขา​ลอยนวล</verse>
				<verse number="28">	โปรด​ลบ​ชื่อ​ของ​พวกเขา​ออก​จาก​ทะเบียน​ของ​คน​ที่​ยัง​มีชีวิตอยู่ และ​อย่า​ได้​จดบันทึก​ชื่อ​ของ​พวกเขา​ร่วมกับ​ชื่อ​ของ​คน​ที่​ทำตามใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">ส่วน​ข้าพเจ้า​แล้ว ข้าพเจ้า​เป็น​ทุกข์​และ​เจ็บปวด ข้าแต่​พระเจ้า ช่วยกู้​และ​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​เป็นเพลง ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระองค์​ด้วย​เพลงขอบ​พระคุณ</verse>
				<verse number="31">และ​สิ่งนี้​จะ​ทำให้​พระยาห์เวห์​มีความสุข​มากกว่า​การที่​ข้าพเจ้า ถวาย​วัวตัวผู้ ตั้งแต่​เขาบนหัว​จด​กีบที่เท้า เป็น​เครื่อง​บูชา​เสียอีก</verse>
				<verse number="32">คนยากจน​จะ​ได้เห็น​และ​มีความสุข พวกท่าน​ที่​มา​นมัสการ​พระเจ้า ขอให้​สิ่งนี้​เป็น​กำลังใจ​ให้​กับ​พวกท่าน</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พระยาห์เวห์​สดับฟัง​คนยากจน และ​พระองค์​ไม่เคย​ดูถูก​คน​ของ​พระองค์​ที่​ถูกขังคุก</verse>
				<verse number="34">ขอให้​ฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ท้องทะเล และ​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​พวกมัน สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="35">เพราะ​พระเจ้า​จะ​ช่วยกู้​เมือง​ศิโยน และ​พระองค์​จะ​สร้าง​เมืองต่างๆ​ของ​ยูดาห์​ขึ้นมาใหม่ เพื่อ​คน​ของ​พระองค์​จะ​ได้​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่ที่นั่น​และ​ได้​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น ลูกหลาน​ของ​พวกผู้รับใช้​ของ​พระองค์​จะได้​แผ่นดินนั้น​เป็นมรดก คนเหล่านั้น​ที่​รัก​ชื่อ​ของ​พระองค์​จะได้​อาศัย​อยู่ที่นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="70">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​ของ​ดาวิด เพื่อ​เรียก​ความสนใจ​จาก​พระเจ้า ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ รีบ​มาช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่​มุ่ง​เอาชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ได้รับ​ความอับอาย และ​พบ​กับ​ความพ่ายแพ้ ขอให้​คน​เหล่านั้น​ที่​อยาก​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​พากัน​ล่าถอย​กลับไป​และ​ได้รับ​ความอัปยศอดสู</verse>
				<verse number="3">ขอให้​คน​พวกนั้น​ที่​พูด​เยาะเย้ย​ว่า “เสร็จแน่ เสร็จแน่” ได้รับ​ความอับอาย​มากซะจน​พูดไม่ออก</verse>
				<verse number="4">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​เสาะแสวงหา​พระองค์ มี​ความชื่นชม​ยินดี และ​มีความสุข ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​รัก​ความรอด​ที่​มา​จาก​พระองค์ ได้​พูดแล้ว​พูดอีก​ว่า “พระเจ้า​นั้น​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​นั้น​ยากจน​และ​ไม่มีใคร​ช่วยเหลือ ข้าแต่​พระเจ้า รีบ​มาหา​ข้าพเจ้า​ด้วย พระองค์ เป็น​ผู้ที่​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​และ​ผู้ช่วยกู้​ข้าพเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่าได้​ชักช้า​อยู่เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="71">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​ใน​พระองค์ อย่าให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​เสียหน้า​เลย</verse>
				<verse number="2">ขอ​ช่วย​ข้าพเจ้า​และ​กู้​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่ถูกต้อง โปรด​เอียงหู​ฟัง​คำร้อง​ขอให้ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า และ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระองค์​เป็น​หินกำบัง และ​ที่ลี้ภัย​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ป้อม​ปราการ​ที่​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด เพราะ​พระองค์​คือ​หินผา​และ​ป้อม​ปราการ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​มือคนชั่ว และ​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คนเลว​และ​คนโหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​เป็น​ความหวัง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์​ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​เป็นเด็ก</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​พึ่งพา​พระองค์​ตั้งแต่​อยู่​ในท้อง​แล้ว พระองค์​ช่วย​ดึง​ข้าพเจ้า​ออกมา​จาก​ท้องแม่ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="7">มี​หลายคน​เอา​ข้าพเจ้า​เป็น​แบบอย่าง เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่ลี้ภัย​อันมั่นคง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​เต็มไปด้วย​คำสรรเสริญ​ต่อ​พระองค์ ปาก​ข้าพเจ้า​พูดถึง​ความสง่างาม​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​ตลอดทั้งวัน</verse>
				<verse number="9">ตอนนี้​ที่​ข้าพเจ้า​แก่แล้ว ขอ​อย่าได้​โยน​ข้าพเจ้า​ทิ้งไป ขอ​อย่าได้​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​เมื่อ​ข้าพเจ้า​หมดเรี่ยวแรง</verse>
				<verse number="10">พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า จ้อง​เอา​ชีวิต​ข้าพเจ้า ต่างปรึกษา​วางแผนกัน​ทำร้าย​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​พากัน​พูด​ว่า “พระเจ้า​ทอดทิ้ง​มันแล้ว ดังนั้น​ให้​พวกเรา​ไล่ล่า​และ​ตะครุบ​มันไว้​เพราะ​ไม่มีใคร​ช่วยมันหรอก”</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระเจ้า อย่าได้​อยู่​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า รีบ​มา​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="13">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​กล่าวหา​ข้าพเจ้า​ได้รับ​ความอับอาย​ขายหน้า​และ​พบกับ​จุดจบ ขอให้​ผู้​ที่​จ้อง​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​ต้อง​ทนทุกข์​กับ​ความอับอาย​และ​เสื่อมเกียรติ</verse>
				<verse number="14">แต่​ข้าพเจ้า​ยัง​จะ​หวัง​ใน​พระองค์​ต่อไป และ​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​มากยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="15">ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​ความยุติธรรม​อันถูกต้อง​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​เล่าทั้งวัน​ถึง​กิจกรรม​การช่วยกู้​ของ​พระองค์ ถึงแม้ว่า​มัน​จะ​มี​มากกว่า​ที่​ข้าพเจ้า​รู้​ก็ตาม</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ข้าพเจ้า​จะ​มา​พูด​ถึง​เรื่อง​การกระทำ​อัน​ทรงฤทธิ์​ของ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​สำหรับ​ความยุติธรรม​อัน​ถูกต้อง​ของ​พระองค์ จะ​สรรเสริญ​แต่​พระองค์​เพียงผู้เดียว</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ได้​ฝึกสอน​ข้าพเจ้า​ตั้งแต่​ข้าพเจ้า​เป็นเด็ก แล้ว​จนถึง​วันนี้​ข้าพเจ้า​ยังคง​บอก​คนอื่น​เกี่ยวกับ​การกระทำ​ที่​น่าทึ่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​อย่า​ทอดทิ้ง​คนแก่​คนนี้​ที่​ผมหงอก​แล้ว โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​ได้​มี​โอกาส​ประกาศ​เรื่อง​พลังอำนาจ​ของ​พระองค์​กับ​คนรุ่นต่อไป​ด้วยเถิด และ​ได้​เล่า​ถึง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์​กับ​ทุกคน​ที่​มาภายหลัง</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระเจ้า ความยุติธรรม​อันถูกต้อง​ของ​พระองค์​ขึ้น​ไปถึง​ฟ้าสวรรค์​เบื้องบน ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่ มี​ใครเล่า​เป็นเหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ความเดือด​ร้อน​หลายครั้ง โปรด​ให้​ชีวิตใหม่​กับ​ข้าพเจ้า​อีกที โปรด​ดึง​ข้าพเจ้า​ขึ้นมา​จาก​ที่​เหวลึก​ของโลก​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="21">โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​มีเกียรติ​มากกว่าเดิม โปรด​หัน​กลับมา​ช่วย​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​เล่น​พิณสิบสาย​และ สรรเสริญ​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ที่มี​ต่อเรา ข้าแต่​องค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยพิณสี่สาย</verse>
				<verse number="23">ริมฝีปาก​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ได้​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="24">ลิ้น​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ทั้งวัน​ถึง​ความยุติธรรม​อันถูกต้อง​ของ​พระองค์ เพราะ​คน​ที่​จ้อง​จะ​ทำร้าย​ข้าพเจ้า​นั้น​ต่าง​ได้รับ​ความอับอาย​และ​เสื่อม​เสียเกียรติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="72">
				<verse number="1">เพลง​สำหรับ​ซาโลมอน ข้าแต่​พระเจ้า ช่วย​กษัตริย์​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม เหมือน​ที่​พระองค์ทำ ช่วย​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ให้​เป็น​คนดี​และ​เที่ยงธรรม​เหมือนกับ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ขอให้​กษัตริย์​ปกครอง​คน​ของ​พระองค์​อย่าง​ตรงไปตรงมา และ​ปกครอง​คนยากจน​ของ​พระองค์​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ภูเขา​ต่างๆ​จะ​นำ​ความเจริญ​รุ่งเรือง​มาให้​กับ​คน​ของ​พระเจ้า และ​เนินเขา​ต่างๆ​ก็​จะให้​ผลดี​ที่​มา​จาก​การทำตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ขอให้​กษัตริย์​ตัดสิน​คนยากจน​อย่าง​ยุติธรรม​และ​ช่วยเหลือ​ผู้ขัดสน แต่​ขอให้​กษัตริย์​ลงโทษ​คนเหล่านั้น​ที่​กดขี่​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">	ขอให้​ผู้คน​ยำเกรง​และ​นับถือ​พระองค์ ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน ตราบเท่า​ที่​ดวง​อาทิตย์​และ​ดวงจันทร์​ยังมีอยู่</verse>
				<verse number="6">ขอให้​กษัตริย์​เป็น​เหมือน​ฝน​ที่​ตกลงมา​บน​ทุ่งหญ้า​ที่​ตัด​จน​โล่งเตียนแล้ว ขอให้​เขา​เป็น​เหมือน​ห่าฝน​ที่​ตกลงมา​ทำให้​พื้นดิน​ชุ่มโชก</verse>
				<verse number="7">ขอให้​คนดี​เบ่งบาน​ขึ้น ใน​ช่วงที่​เขา​ปกครองนั้น และ​ขอให้​มี​ความเจริญ​รุ่งเรือง​อย่างเหลือล้น​ตราบเท่า​ที่​ดวงจันทร์​ยังมีอยู่</verse>
				<verse number="8">ขอให้​เขา​ปกครอง​จาก​ทะเลหนึ่ง​ไปถึง​อีก​ทะเลหนึ่ง จาก​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ไปถึง​สุดปลาย​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="9">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ก้มกราบลง​ต่อหน้า​เขา ขอให้​พวกศัตรู​ของเขา​เลียฝุ่น​แทบเท้า​ของเขา</verse>
				<verse number="10">ขอให้​พวกกษัตริย์​แห่ง​ทารชิช และ​หมู่เกาะ​ที่​อยู่ห่างไกล​นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มาให้​กับเขา ขอให้​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​เชบา และ​เสบา นำ​เครื่อง​บรรณาการ​มาให้ด้วย</verse>
				<verse number="11">ขอให้​กษัตริย์​ทั้งปวง​ก้มกราบเขา และ​ขอให้​ชนชาติ​ทั้งปวง​มา​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ว่า​เขา​ช่วยกู้​ผู้ขัดสน​ที่​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ และ​คนยากจน​ที่​ไม่มี​ใครช่วย</verse>
				<verse number="13">กษัตริย์​องค์นี้​ให้​ความเมตตา​กับ​คนอ่อนแอ และ​ขัดสน และ​ช่วย​ชีวิต​ของ​ผู้​ที่​ขัดสน</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​ไถ่ชีวิต​ของ​คนพวกนั้น​จาก​การกดขี่​ข่มเหง​และ​ความโหดเหี้ยม เพราะ​ชีวิต​ของ​คนเหล่านั้น​มีค่ามาก​ใน​สายตาเขา</verse>
				<verse number="15">ขอให้​กษัตริย์​มี​อายุ​ยิ่งยืนนาน​และ​ได้รับ​ทองคำ​ที่​มีค่า​สูงสุด​จาก​เชบา ขอให้​ประชาชน​อธิษฐาน​เผื่อ​เขา​เป็นประจำ​และ​อวยพร​ให้กับเขา​วันยังค่ำ</verse>
				<verse number="16">ขอให้​มี​ต้นข้าว​ขึ้น​อุดม​และ​ชูรวง​ไหวพลิ้ว​ไปมา​แม้​บน​ยอดเขา ขอให้​ผลไม้​งอกงาม​ดุจดัง​ป่า​แห่ง​เลบานอน ขอให้​ผู้คน​บานสะพรั่ง​เต็มเมือง​เหมือนกับ​หญ้า​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="17">ขอให้​ชื่อเสียง​ของ​กษัตริย์​คงอยู่​ตลอดไป และ​ขอให้​ชื่อเสียง​ของเขา​คงอยู่​ต่อไป​ตราบเท่าที่​ดวง​อาทิตย์​ยังมีอยู่ ขอให้​ชนชาติต่างๆ​ใช้​ชื่อของเขา​อวยพร​ให้แก่​กันและกัน และ​ขอให้​ผู้คน​ถือว่า​เขา​มีเกียรติจริงๆ</verse>
				<verse number="18">ขอให้​พระยาห์เวห์ พระเจ้า พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้รับ​คำสรรเสริญ มีแต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่น่าทึ่งต่างๆได้</verse>
				<verse number="19">ขอ​สรรเสริญ​ชื่อ​อันยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​ตลอดกาล ขอให้​ทั้งโลก​เต็มไปด้วย​รัศมี​ของ​พระองค์ อาเมน อาเมน</verse>
				<verse number="20">คำ​อธิษฐานต่างๆ​ของ​ดาวิด​บุตรชาย​ของ​เจสซี ก็​จบลง​เพียงเท่านี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="73">
				<verse number="1">	บทเพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ แน่นอน พระเจ้า​ทรงดี​ต่อ​อิสราเอล คือ​ดี​ต่อ​คน​อิสราเอล​เหล่านั้น​ที่​มี​จิตใจ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="2">แต่​เท้า​ของ​ข้าพเจ้าเอง​เกือบ​ลื่นล้ม ย่างเท้า​ของ​ข้าพเจ้า​เกือบ​จะลื่น​หงายหลัง​แล้ว</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ข้าพเจ้า​เริ่ม​จะ​อิจฉา​คนที่​หยิ่งจองหอง เมื่อ​ข้าพเจ้า​เห็น​ถึง​ความร่ำรวย​ของ​พวกคนชั่ว​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ไม่ต้อง​ทนทุกข์​ทรมาน​อะไรเลย ร่างกาย​พวกเขา​แข็งแรง​และ​พวกเขา​อยู่ดีกินดี</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ไม่ต้อง​ดิ้นรน​ต่อสู้​เหมือน​คนอื่น และ​ไม่​เดือด​ร้อน​เหมือน​คนอื่น</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​พวกเขา​ใส่​ความเย่อหยิ่ง​เหมือน​สร้อยคอ และ​สวม​ความทารุณ​โหดร้าย​เหมือน​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​อ้วน​จน​ตาถลน จิตใจ​เต็ม​ไปด้วย​ความคิด​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​เย้ยหยัน​ผู้อื่น​และ​วางแผนการร้าย​ต่อผู้อื่น พวกเขา​ใช้​ฐานะ​ทาง​สังคม​ที่​สูงกว่า​วางแผน​เอาเปรียบ​ผู้คน</verse>
				<verse number="9">ปาก​ของ​พวกเขา​พูด​ราวกับว่า​เป็น​ผู้ครอบ​ครอง​ฟ้าสวรรค์ ลิ้น​ของ​พวกเขา​พูด​ยังกับว่า​เป็น​เจ้าของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น แม้แต่​คน​ของ​พระเจ้า​ก็​หันไปหา​พวกเขา และ​ยินดี​ทำตาม​ที่​พวกเขา​บอก</verse>
				<verse number="11">คน​หยิ่งจองหอง​พวกนั้น​พูด​ว่า “พระเจ้า​จะรู้​ได้ยังไง​ว่า​พวกเรา​ทำ​อะไรอยู่ พระเจ้า​สูงส่งนั้น​จะรู้​ได้ยังไง​ว่า​เกิด​อะไรขึ้น​ที่นี่”</verse>
				<verse number="12">ดูเอาเถอะ คนชั่ว​ก็​เป็น​อย่างนั้นแหละ พวกเขา​อยู่​กัน​อย่าง​สบายๆ​และ​ยัง​รวยเอา​รวยเอา</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ข้าพเจ้า​คิดในใจ​ว่า “มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​รักษาใจ​ให้​บริสุทธิ์ และ​ล้างมือ​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​แสดงว่า​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​ต้อง​ทนทุกข์​ตลอดเวลา และ​ถูก​ลงโทษ​ทุกๆเช้า​อยู่”</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​ที่จะ​พูดอย่างนั้น ก็​จะ​เป็น​การหักหลัง​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​พยายาม​อย่างหนัก​ที่​จะ​เข้าใจ​ถึง​สิ่งเหล่านี้ แต่​มัน​ยาก​เกินกว่า​ที่​ข้าพเจ้า​จะเข้าใจได้</verse>
				<verse number="17">จนกระทั่ง​ข้าพเจ้า​ได้​เข้าไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า ตอนนั้นแหละ​ข้าพเจ้า​ถึงได้​เข้าใจ​จุดจบ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระเจ้า แน่นอน พระองค์​ได้​วาง​พวกเขา​ไว้​บน​ทางลื่น และ​พระองค์​พร้อม​ที่​จะให้​พวกเขา​ตกลงไป​สู่​ความพินาศ</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พวกเขา​จะ​ถูกทำลาย​ใน​ชั่วพริบตา พวกเขา​จะ​พบกับ​จุดจบ​จาก​ความตาย​อัน​น่าสะพรึงกลัว</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือนกับ​ฝัน​ที่​พอ​เรา​ตื่นขึ้นมา​ก็​ลืมหมด องค์​เจ้า​ชีวิต เมื่อ​พระองค์​ลุกขึ้นมา พระองค์​จะ​ทำให้​พวกเขา​หายไป​เหมือน​ภาพ​ในฝันนั้น</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ขมขื่น และ​ความเจ็บปวด​เสียบแทง​เข้าในใจ</verse>
				<verse number="22">ตอนนั้น​ข้าพเจ้า​ช่างโง่เขลา​เบาปัญญา และ​สิ้นคิด​เหมือน​สัตว์​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="23">แต่​ข้าพเจ้า​ยังคง​อยู่กับ​พระองค์​เสมอ พระองค์​จับ​มือขวา​ของ​ข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="24">พระองค์​นำทาง​ข้าพเจ้า​ด้วย​คำชี้แนะ​ของ​พระองค์ และ​หลังจากนั้น​พระองค์​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​เข้าไป​สู่​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="25">ใน​ฟ้าสวรรค์ ข้าพเจ้า​ไม่มี​ใครเลย​นอกจาก​พระองค์ ใน​โลกนี้ มีแต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​ข้าพเจ้า​อยากได้</verse>
				<verse number="26">กายใจ​ของ​ข้าพเจ้า​อาจ​อ่อนแอลง แต่​พระเจ้า​คือ​หินกำบัง​แห่ง​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​เป็น​มรดก​ของ​ข้าพเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="27">แต่​คนเหล่านั้น​ที่​อยู่​ห่างไกล​จาก​พระองค์​จะ​พบ​กับ​ความหายนะ เพราะ​พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​คนเหล่านั้น​ที่​ไม่ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">แต่​ส่วน​ข้าพเจ้านั้น มัน​ช่างดีจริง​ที่​ได้​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​เอา​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​ที่ลี้ภัย และ​ข้าพเจ้า​จะ​เล่า​ถึง​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="74">
				<verse number="1">เพลง​มัสคิล​ของ​อาสาฟ ข้าแต่​พระเจ้า ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​ทอดทิ้ง​พวกเรา​นานนัก ทำไม​ถึง​ปล่อย​ให้​ความโกรธ​ของ​พระองค์​เผาผลาญ​ต่อ​ฝูงแกะ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">โปรด​ระลึก​ถึง​คน​ที่​พระองค์​ได้ซื้อ​มา​ตั้งนาน​มาแล้ว โปรด​ระลึก​ถึง​เผ่า​ที่​พระองค์​ไถ่มา​และ​ครอบ​ครอง​ไว้ โปรด​ระลึก​ถึง​ภูเขาศิโยน​ที่​พระองค์​สถิตอยู่</verse>
				<verse number="3">โปรด​เดิน​เข้ามา​ดู​ซากปรัก​หักพัง​เก่าแก่​เหล่านี้ โปรด​กลับมา​ยัง​วิหาร​ที่​พวกศัตรู​ทำลาย​จน​ย่อยยับ</verse>
				<verse number="4">พวกศัตรู​ได้​โห่ร้อง​เฉลิม​ฉลอง​ชัยชนะ​ของ​พวกเขา​ใน​สถานที่​ชุมนุม​ของ​พระองค์ พวกเขา​ชูธง​แห่งชัยชนะ​ทั้งหลายกัน</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​บุก​โจมตี ราวกับ​คนตัดไม้​ใช้​ขวาน​โค่นป่า</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ตอนนี้ พวกเขา​กำลัง​ใช้​ชะแลง และ​ขวาน​รื้อ​ทำลาย​ไม้แกะสลัก​ใน​วิหาร​ลง</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​เผา​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​วอดวาย​ลงกับดิน และ​ทำให้​เต็นท์​ที่​คนสรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ไป</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​คิด​ในใจ​ว่า “พวกเรา​จะ​บดขยี้​พวกมัน​ให้​แหลกละเอียด” พวกเขา​เผา​สถานที่​ชุมนุม​ของ​พระเจ้า​ทั่วแผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">	พวกเรา​ไม่เห็น​การอัศจรรย์ใดๆ อีกแล้ว ไม่มี​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​หลงเหลืออีก และ​ไม่มีใคร​รู้ว่า​จะ​เป็นอย่างนี้​ไป​อีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​จะ​ปล่อย​ให้​พวกศัตรู​หมิ่นประมาท​พระองค์​ไป​อีกนาน​แค่ไหน พระองค์​จะ​ปล่อย​ให้​พวกเขา​ดูหมิ่น​ชื่อ​ของ​พระองค์​ตลอดไป​หรือ</verse>
				<verse number="11">ทำไม​พระองค์​ถึง​ยืน​กอดอก​อยู่เฉยๆ ยื่น​มือขวา​ของ​พระองค์​ออกไป​ทำลาย​พวกเขา​ให้สิ้นซาก​ไปเลย</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​คือ​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า​มา​ตั้งแต่​สมัยโบราณ​แล้ว พระองค์​ช่วย​ให้​พวกเรา​ชนะ​หลาย​ต่อหลายครั้งแล้ว​ใน​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="13">ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​แยก​ทะเล​แดง​ออก พระองค์​ฟาดหัว​ทั้งหลาย​ของ​สัตว์ประหลาด​ใน​ท้องทะเล</verse>
				<verse number="14">	พระองค์​ทุบหัว​ทั้งหลาย​ของ​เลวีอาธาน แล้ว​เอา​เนื้อ​ของ​พวกมัน​มา​เป็นอาหาร​เลี้ยง​สัตว์ต่างๆ​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ทำให้​ตาน้ำ​และ​ลำธาร​ผุดขึ้นมา​และ​ไหลไป แล้ว​พระองค์​ก็​ทำให้​แม่น้ำ​ที่ไหล​อยู่เสมอ​เหือด​แห้งไป</verse>
				<verse number="16">วัน​และ​คืน​เป็น​ของ​พระองค์ พระองค์​คือ​ผู้สร้าง​ดวงจันทร์​และ​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​กำหนด​เขตแดน​ทั้งหมด​บน​แผ่นดินโลก พระองค์​สร้าง​ฤดูร้อน​และ​ฤดูหนาว</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่าลืม​ว่า พวกศัตรู​เย้ยหยัน​พระองค์ ชนชาติ​ที่​โง่เขลา​นั้น​ดูหมิ่น​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">อย่าปล่อย​ให้​สัตว์ป่า​พวกนี้​เข่นฆ่า​นกเขา​ของ​พระองค์ โปรด​อย่าลืม​ชีวิต​ของ​คน​ที่​ถูกกดขี่​ของ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="20">โปรด​ระลึกถึง​คำมั่นสัญญา​ของ​พระองค์​และ​ปกป้อง​พวกเราไว้ เพราะ​ความทารุณ​โหดร้าย​มี​อยู่​ทั่ว​ทุกมุมมืด​บน​แผ่นดิน​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="21">อย่าปล่อย​ให้​คนทุกข์ยาก​ต้อง​อับอายขายหน้า ขอให้​คนยากจน​และ​ผู้ขัดสน สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​พระเจ้า ลุกขึ้นเถิด มา​แก้หน้า​ของ​พระองค์ พระองค์​อย่าลืม​ว่า​ไอ้คนโง่​พวกนั้น​หมิ่นประมาท​พระองค์​ทุกวี่วัน</verse>
				<verse number="23">พระองค์ ขอ​อย่าได้​ลืม​เสียงโห่ร้อง​ของ​ศัตรู​เหล่านั้น​ของ​พระองค์ และ​เสียง​โกลาหล​วุ่นวาย​ที่​มีอยู่​ตลอดเวลา​จาก​คนเหล่านั้น​ที่​ลุกขึ้นมา​ต่อสู้​กับ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="75">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้องเพลง​นี้​ตาม​ทำนอง “อย่าทำลาย” เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ ข้าแต่​พระเจ้า พวกเรา​สรรเสริญ​พระองค์ พวกเรา​สรรเสริญ​พระองค์ พระองค์​นั้น​อยู่ใกล้ ผู้คน​ต่าง​พูดถึง​สิ่งน่าทึ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​พูดว่า “เมื่อ​เวลา​ที่​เรา​กำหนด​ไว้นั้น​มาถึง เรา​จะ​พิพากษา​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​แผ่นดินโลก​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่ในมัน​สั่นไหว เรานี่แหละ​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​ฐานราก​นั้น​มั่นคง เซลาห์</verse>
				<verse number="4">เรา​บอก​พวก​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง ‘เลิก​โอ้อวด​ได้แล้ว’ เรา​บอก​คนชั่วช้า ‘เลิก​วางกล้าม​ใหญ่โต​ได้แล้ว</verse>
				<verse number="5">	เลิก​วางท่า​ราวกับว่า​มี​อำนาจ​สูงสุด​เสียเหลือเกิน ไม่ต้อง​เชิดหน้า​พูดจา​โอ้อวด​หรอก’”</verse>
				<verse number="6">เพราะ​การยกย่อง​ไม่ได้​มา​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก​หรือ​ทิศตะวันตก หรือ​มา​จาก​ที่​เปล่าเปลี่ยว</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเจ้า​เป็น​ผู้ตัดสิน ทำให้​คนหนึ่ง​ตกต่ำ แล้ว​ทำให้​อีกคนหนึ่ง​ได้รับ​การยกย่อง</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระยาห์เวห์​ถือ​จอก​แห่ง​การพิพากษา​อยู่​ในมือ จอกนั้น​เต็มไปด้วย​เหล้าองุ่น​ฤทธิ์แรง​ที่​ผสม​เครื่องเทศ เมื่อ​พระองค์​เท​เหล้าองุ่น​แห่ง​ความ​โกรธ-เกรี้ยว​จาก​จอกนั้น คนชั่ว​ทุกคน​ใน​โลกนี้​จะต้อง​ดื่ม​มัน​จนเกลี้ยง ไม่เหลือ​แม้แต่​ตะกอน​ก้นถ้วย</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ข้าพเจ้า​นั้น​จะ​เล่าเรื่องราว​ของ​พระองค์​อยู่เสมอ ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​พูดว่า “เรา​จะ​ตัดกำลัง​ของ​พวกคนชั่ว และ​เพิ่ม​กำลัง​ให้กับ​คนดี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="76">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ใช้​เครื่อง​ดนตรี​ประกอบ เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ ใน​ยูดาห์ พระเจ้า​เป็น​ที่​รู้จัก​กันทั่ว ใน​อิสราเอล ชื่อ​ของ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="2">	ที่พัก ของ​พระองค์​อยู่​ใน​เมือง​ซาเล็ม ส่วน​ที่ประทับ​ของ​พระองค์​อยู่บน​ภูเขาศิโยน</verse>
				<verse number="3">ที่นั่น พระองค์​ได้​หัก​ลูกธนูไฟ โล่กำบัง​และ​ดาบ​ของ​ศัตรู​ที่​ใช้รบ​จนหมดสิ้น เซลาห์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ส่อง​รัศมี​เจิดจ้า และ​มี​บารมี​สูงส่ง​ยิ่งกว่า​ภูเขา​ที่​พระองค์​ได้​ฆ่าเหยื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ทหาร​ที่​มีใจ​กล้าหาญ​เหล่านั้น​ถูก​ยึดของไป​ในขณะที่​นอน​ตายอยู่ นักรบ​พวกนั้น​ไม่สามารถ​ยกมือ​ขึ้นมา​ปกป้อง​ตัวเอง​ได้อีกแล้ว</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ​เมื่อ​พระองค์​ออกคำสั่ง​ให้บุก ทั้งม้า​และ​คนขี่รถรบ​ของ​ศัตรู​ก็​ล้มตาย​เหมือนกับ​หลับไป</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ช่างน่าเกรง​ขาม ไม่มีใคร​สามารถ​ยืนหยัด​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ได้​ตอนที่​พระองค์​โกรธ​เกรี้ยว</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ประกาศ​คำพิพากษา​ของ​พระองค์​จาก​ฟ้าสวรรค์​ตอนที่​พระเจ้า​ยืน​ขึ้นมา​พิพากษา เพื่อ​ช่วยเหลือ​คนยากจน​ทุกคน​ใน​แผ่นดินโลก​ให้รอด แผ่นดินโลก​ก็​เงียบกริบ​ด้วย​ความกลัว เซลาห์</verse>
				<verse number="9"></verse>
				<verse number="10">แน่นอน ความเกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ต่อ​มนุษย์​ทำให้​มนุษย์​สรรเสริญ​พระองค์ คนเหล่านั้น​ที่​รอดพ้น​จาก​ความเกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ถูก​ยับยั้งไว้​จาก​ความชั่ว</verse>
				<verse number="11">ให้​บนบาน​และ​แก้บน​ทั้งหลาย​นั้น​ที่​ได้​ทำไว้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า ขอให้​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ทุกคน​นำ​ของขวัญ​มาให้​พระองค์​ผู้น่าเกรง​ขาม</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​จิตใจ​ของ​พวกผู้นำ​ถ่อมลง กษัตริย์​ทั้งหลาย​บน​แผ่นดินโลก​ยำเกรง​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="77">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ตาม​ทำนอง​เพลง​ของ​เยดูธูน เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ ข้าพเจ้า​ร้อง​ต่อ​พระเจ้า ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​ร้อง​ต่อ​พระเจ้า และ​หวังว่า​พระองค์​จะ​ฟัง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​ที่​ทุกข์ยาก ข้าพเจ้า​แสวงหา​องค์​เจ้า​ชีวิต ข้าพเจ้า​ยื่นมือ​ขึ้น​อธิษฐาน​โดย​ไม่วางมือ​ลงเลย​ตลอดทั้งคืน ข้าพเจ้า​ไม่ยอมรับ​การปลอบโยน​จนกว่า​พระเจ้า​จะช่วย</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​ระลึกถึง​พระเจ้า​และ​ร้องคร่ำครวญ ข้าพเจ้า​บ่น​แล้วก็​สิ้นหวัง เซลาห์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ถ่าง​หนังตา​ข้าพเจ้า​ไว้ ทำให้​นอน​ไม่หลับ ข้าพเจ้า​ทุกข์ใจ​มาก​จน​พูดไม่ออก</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​คิดถึง​วันเวลา​ที่ผ่านมา และ​ปี​อัน​แสน​ยาวนาน​ที่ผ่านไป</verse>
				<verse number="6">ใน​ยามค่ำคืน ข้าพเจ้า​หวนคิดถึง​เพลง​ที่​เคยร้อง ข้าพเจ้า​ครุ่นคิด​ถึง​สิ่งเหล่านี้​อยู่​ในใจ จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​แสวงหา​คำตอบ</verse>
				<verse number="7">องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ทอดทิ้ง​พวกเรา​ตลอดไปหรือ พระองค์​จะ​ไม่มีวัน​ยอมรับ​พวกเรา​อีกแล้วหรือ</verse>
				<verse number="8">ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​สูญหายไป​ตลอดกาล​แล้วหรือ สัญญา​ของ​พระองค์​จะ​ถูกยกเลิก​ไป​ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน​หรือ</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ลืม​ที่จะ​เมตตา​แล้วหรือ พระองค์​ดับ​ความเมตตา​เพราะ​พระองค์​โกรธหรือ เซลาห์</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “สิ่ง​ที่​ทิ่มแทงใจ​ข้าพเจ้า​ที่สุด คือ พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด​หยุด​แสดง​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระองค์”</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​ระลึกถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์ทำ ข้าพเจ้า​จำได้​ถึง​สิ่งน่าทึ่งต่างๆ​ที่​พระองค์​เคยทำ​ใน​สมัยก่อน​นานมาแล้ว</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​ครุ่นคิด​ถึง​การงานต่างๆ​ของ​พระองค์ และ​พิจารณา​การกระทำ​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระเจ้า ทาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ช่างบริสุทธิ์​ยิ่งนัก ไม่มี​พระเจ้า​ใด​ยิ่งใหญ่​เท่ากับ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​คือ​พระเจ้า​ผู้​ทำ​สิ่งที่​น่าทึ่ง​ทั้งหลาย พระองค์​ทำให้​ชนชาติต่างๆ​เห็น​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ไถ่​คน​ของ​พระองค์ คือ​พวก​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​และ​โยเซฟ ด้วย​แขน​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์ เซลาห์</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระเจ้า น้ำ​ทั้งหลาย​ได้​เห็น​พระองค์ น้ำ​เห็น​พระองค์​ก็​สั่นไหว​ด้วย​ความกลัว แม้แต่​น้ำ​ใน​ทะเลลึก​ก็​สั่นสะท้าน​ไปด้วย</verse>
				<verse number="17">ฝน​ตก​ลงมา​จาก​ก้อนเมฆ​หนาทึบ ฟ้า​ได้​ร้อง​คำราม​ออกมา​จาก​หมู่เมฆ แม้แต่​สายฟ้า​ก็​แลบ​แปลบปลาบ​ออกมา​จากเมฆ</verse>
				<verse number="18">เสียง​กึกก้อง​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ลมพายุ สายฟ้าแลบ​ได้​ทำให้​ทั้งโลก​สว่าง แผ่นดินโลก​สั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เดิน​ทะลุ​ผ่าน​ทะเล​ไป ถนน​ของ​พระองค์​แหวก​ผ่านน้ำ​อันยิ่งใหญ่ แต่​พระองค์​ไม่ได้​ทิ้ง​รอยเท้าไว้</verse>
				<verse number="20">พระองค์​นำ​คน​ของ​พระองค์​เหมือน​ฝูงแกะ ด้วย​มือ​ของ​โมเสส​และ​อาโรน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="78">
				<verse number="1">บทเพลง​มัสคิล​ของ​อาสาฟ คน​ของเรา​เอ๋ย ให้​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของเรา เอียง​หู​ของเจ้า​มา​ฟัง​คำพูดต่างๆ​ที่​ออกมา​จากปาก​ของเรา</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​อ้าปาก​ร้องเพลง​ที่​ก่อให้เกิด​สติปัญญา เรา​จะ​อธิบาย​บทเรียนต่างๆ​ที่ได้​จาก​เหตุการณ์​ทั้งหลาย​ในอดีต</verse>
				<verse number="3">ซึ่ง​เป็น​เรื่อง​ที่​พวกเรา​เคย​ได้ยิน​และ​รู้จักกันดี เพราะ​พ่อแม่​และ​คนรุ่นก่อนๆ​ได้เล่า​ให้​พวกเราฟัง</verse>
				<verse number="4">พวกเรา​จะ​ไม่ซ่อน​เรื่อง​เหล่านี้​ไป​จาก​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา พวกเรา​จะ​เล่า​ให้​กับ​คนรุ่นต่อไป​ฟัง ถึง​การกระทำ​อัน​น่าสรรเสริญ​ของ​พระยาห์เวห์ ถึง​พลังอำนาจ​ของ​พระองค์​และ​ถึง​สิ่งน่าทึ่งต่างๆ​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ทำ​ข้อตกลง​ไว้กับ​ยาโคบ พระองค์​ให้​กฎ​กับ​ชาวอิสราเอล​ทำตาม และ​พระองค์​สั่ง​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา ให้​สั่งสอน​สิ่งเหล่านี้​กับ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​ว่า​คน​รุ่นต่อไป คือ​เด็ก​ที่​ยังไม่ได้​เกิดมา​จะได้รู้​ถึง​สิ่งเหล่านี้ และ​เมื่อ​พวกเขา​โตขึ้น พวกเขา​จะได้​เล่า​เรื่อง​เหล่านี้​ให้กับ​ลูกๆ​ของ​พวกเขาฟัง</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวกเขา​จะได้​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า และ​ไม่ลืม​สิ่งต่างๆ​ที่​พระเจ้าทำ แต่​จะ​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระองค์ไว้</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะได้​ไม่เป็น​เหมือน​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา ซึ่ง​เป็น​รุ่น​ที่​กบฏ​และ​ไม่เชื่อฟัง ซึ่ง​ใจ​ของ​พวกเขา​ไม่ได้​มั่นคง​ใน​พระเจ้า และ​จิตวิญญาณ​ของ​พวกเขา​ไม่ได้​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">	เช่น คนเอฟราอิม​ที่​มี​ธนู ​พร้อมมือ แต่​กลับ​วิ่งหนี​ใน​วัน​ที่​การสู้รบ​มาถึง</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​ไม่ได้​รักษา​ข้อตกลง​ที่​ทำไว้​กับ​พระเจ้า พวกเขา​ไม่ยอม​ทำ​ตาม​กฎต่างๆ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ลืม​สิ่งต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำไป คือ​สิ่งน่าทึ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำให้​พวกเขา​เห็น</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ทำ​สิ่งน่าทึ่ง​ต่างๆ​ต่อหน้าต่อตา​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา ใน​แคว้น​โศอัน​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​แหวก​ทะเล​ออก​และ​นำ​พวกเขา​เดิน​ทะลุไป พระองค์​ทำให้​น้ำ​ตั้งขึ้น​เหมือน​กำแพง​ทั้งสองข้าง</verse>
				<verse number="14">พระองค์​นำทาง​พวกเขา​ด้วย​เมฆ​ใน​ตอนกลางวัน และ​นำ​ด้วย​แสงไฟ​ตลอด​คืน</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ทุบ​หิน​ใน​ทะเลทราย​แยกออก และ​น้ำ​ก็​ไหลพุ่ง​ออกมา​มากมาย​ให้​พวกเขา​ดื่ม​เหมือนกับ​มา​จาก​ทะเลลึก</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทำให้​พวกลำธาร​ไหล​ออกมา​จาก​หินผา พระองค์​ทำให้​น้ำไหล​เหมือน​พวกแม่น้ำ</verse>
				<verse number="17">แต่​พวก​บรรพบุรุษ​ยังคง​ทำบาป​ต่อ​พระองค์​ต่อไป และ​กบฏ​ต่อ​พระองค์​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด​ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง​นั้น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเขา​ตั้งใจ​ลองดี​พระเจ้า พวกเขา​ขอ​อาหาร​เพื่อ​สนอง​ความอยาก​ของตน</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​พูด​ต่อว่า​พระเจ้า​ว่า “ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​อย่างนี้ พระเจ้า​สามารถ​หา​อาหาร​ให้กับ​พวกเรา​ได้หรือ</verse>
				<verse number="20">ถึงแม้​พระองค์​ทุบ​หิน​ให้​น้ำไหล​ออกมา​จนล้น​หุบเหวลึก​ได้ แต่​พระองค์​จะ​มี​ปัญญา​หา​อาหาร​มาให้​ได้​จริงๆหรือ พระองค์​จะ​เอา​เนื้อ​มาให้​คน​ของ​พระองค์​กินด้วย​ได้หรือ”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้ยิน​อย่างนั้น พระองค์​ก็โกรธ และ​ไฟ​ก็​ปะทุ​ขึ้น​ใส่​คน​ของ​ยาโคบ ความโกรธ​ของ​พระองค์​เผา​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">เพราะ​พวกเขา​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า และ​ไม่เชื่อ​ว่า พระองค์​มีฤทธิ์​ที่​จะช่วย​พวกเขา​ให้รอดได้</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ประกาศ​สั่ง​เมฆ​บน​ฟ้า​เบื้องบน และ​พระองค์​เปิด​ประตู​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระองค์​ก็​เท​มานา​ลงมา​ให้​พวกเขา​กิน พระองค์​ให้​อาหารทิพย์​จาก​สวรรค์​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">	คนพวกนี้​พากัน​กิน​ขนมปัง​ของ​พวกเทพเจ้า พระองค์​ให้​อาหาร​พวกเขา​กิน​อย่าง​อิ่มหมีพีมัน</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระเจ้า​ก็​ทำให้​ลม​จาก​ทิศ-ตะวันออก​เฉียงใต้​พัดมา​ตรงที่​พวกเขาอยู่ และ​ให้​ฝูงนก​ตก​ลงมา​จาก​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="27">พระองค์​เท​เนื้อ​ลง​บน​พวกเขา​อย่าง​พายุฝุ่น มี​นก​มากมาย​เหมือน​เม็ดทราย​ที่​ชายทะเล</verse>
				<verse number="28">นก​พวกนี้​ตก​ลงไป​ใน​ค่าย รอบๆ​เต็นท์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ให้​สิ่ง​ที่​พวกเขา​อยากได้ และ​พวกเขา​ก็​กิน​จน​อิ่มตื้อ</verse>
				<verse number="30">แต่​ใน​ระหว่าง​ที่​เขา​ยัง​กิน​อาหาร​ที่​อยาก​กิน​อยู่นั้น ขณะที่​มัน​ยัง​คา​อยู่​ใน​ปาก</verse>
				<verse number="31">จู่ๆ​ความโกรธ​ของ​พระเจ้า​ก็​พลุ่งขึ้น​ใส่​พวกเขา พระองค์​ฆ่า​คน​ที่​แข็งแรง​ที่สุด​ของ​พวกเขา​บางคน พระองค์​โค่น​พวก​คนหนุ่ม​ที่ดีที่สุด​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">ขนาด​เกิดเรื่อง​อย่างนี้​แล้ว พวกเขา​ก็​ยังคง​ทำ​บาป และ​ยัง​ไม่ยอม​เชื่อ​ใน​ฤทธิ์​อัน​น่าทึ่ง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทำให้​ชีวิต​ของ​พวกเขา​จบลง​อย่าง​ล้มเหลว เดือนปี​ของเขา​จบลง​ด้วย​ความหวาดกลัว​และ​สั่นเทิ้ม</verse>
				<verse number="34">เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​พระเจ้า​ฆ่า​คนเหล่านั้น คน​ที่เหลือ​ก็​จะ​มา​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ พวกเขา​จะ​กลับ​มาหา​พระองค์​และ​แสวงหา​พระเจ้า​ด้วย​ใจร้อนรน</verse>
				<verse number="35">พวกเขา​จะ​ระลึก​ได้ว่า​พระเจ้า​เป็น​หินกำบัง​ของ​พวกเขา พระเจ้า​ผู้สูงสุด​เป็น​ผู้ที่​ไถ่ชีวิต​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​พยายาม​หลอก​พระองค์​ด้วยปาก และ​โกหก​พระองค์​ด้วยลิ้น</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​ไม่จริงใจ​ต่อ​พระเจ้า และ​ไม่สัตย์ซื่อ​ต่อ​ข้อตกลง​ที่​ทำไว้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">แต่​พระเจ้า​นั้น​มี​ความเมตตา พระองค์​ลบ​ความผิด​ของ​พวกเขา​ออกไป พระองค์​ไม่ได้​ทำลาย​ล้าง​พวกเขา พระองค์​ระงับ​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ไว้​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า พระองค์​ไม่ยอม​กวน​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ให้​พลุ่ง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="39">พระเจ้า​ระลึก​อยู่เสมอ​ว่า​พวกเขา​เป็นแค่​มนุษย์ พวกเขา​เป็น​เหมือนกับ​ลม​ที่​พัดผ่านไป​และ​ไม่หวนกลับ​มาอีก</verse>
				<verse number="40">พวกเขา​กบฏ​ต่อ​พระองค์​หลายครั้ง​หลายครา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้งนั้น พวกเขา​ทำให้​พระองค์​เสียใจ​ใน​ดินแดนนั้น</verse>
				<verse number="41">พวกเขา​ลองดี​กับ​พระองค์​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า และ​ทำให้​องค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล​ต้อง​เจ็บปวดใจ</verse>
				<verse number="42">พวกเขา​ไม่เคย​จดจำ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ หรือ​จดจำ​วัน​ที่​พระองค์​ช่วยกู้​พวกเขา​ให้รอดพ้น​จาก​ศัตรู</verse>
				<verse number="43">หรือ​เวลา​ที่​พระองค์​ได้ทำ​การอัศจรรย์​ใน​ประเทศอียิปต์ หรือ​ที่​พระองค์​ได้​แสดง​สิ่งน่าทึ่งต่างๆ​ใน​แคว้นโศอัน</verse>
				<verse number="44">พระองค์​เปลี่ยน​แม่น้ำ​ให้​กลายเป็น​เลือด พวกเขา​จึง​ไม่สามารถ​ดื่มน้ำ​จาก​ลำธาร​ได้</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ให้​เหลือบ​มา​กัด​พวกเขา และ​ส่ง​กบ​ทั้งหลาย​มา​ทำลาย​ทุกสิ่งทุกอย่าง</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ยก​พืชผล​ของ​พวกเขา​ให้กับ​ตั๊กแตน​วัยคลาน และ​ยก​ผลผลิต​ของ​พวกเขา​ให้กับ​ตั๊กแตน​วัยบิน</verse>
				<verse number="47">พระองค์​ทำให้​ลูกเห็บ​ตกลงมา​ทำลาย​เถาองุ่น​ของ​ชาวอียิปต์ พระองค์​ทำให้​ฝนตก​ห่าใหญ่​ทำลาย​ผลมะเดื่อ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="48">พระองค์​ส่ง​ลูกเห็บ​ลงมา​ฆ่า​ฝูงวัว​ของ​พวกเขา และ​ให้​ฟ้าผ่า​ฝูงสัตว์​ของเขา</verse>
				<verse number="49">พระองค์​แสดง​ความเคืองแค้น​อัน​ร้อนแรง​ของ​พระองค์​ต่อ​ชนชาวอียิปต์ พระองค์​ส่ง ความเกรี้ยว​โกรธ ความเดือดดาล และ​ความ​อาฆาตแค้น​เป็น​คณะทูต​มา​ทำลาย​ล้าง​พวกเขา</verse>
				<verse number="50">พระองค์​ระบาย​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ออกมา​อย่างเต็มที่ พระองค์​ไม่ได้​ไว้ชีวิต​ของ​ชาวอียิปต์​แต่​กลับ​ยก​พวกเขา​ให้ตาย​ด้วย​โรคระบาด</verse>
				<verse number="51">พระเจ้า​ฆ่า​ลูกชาย​หัวปี​ทั้งหมด​ในอียิปต์ พระองค์​ทำลาย​สิ่ง​ที่​พิสูจน์​ถึง​ความเป็นชาย​ของ​ครอบครัว​ทั้งหลาย​ของฮาม</verse>
				<verse number="52">แต่​พระเจ้า​นำทาง​คน​ของ​พระองค์​ออกจาก​ที่นั่น​เหมือน​นำแกะ และ​พระองค์​นำทาง​พวกเขา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​เหมือน​นำ​ฝูงสัตว์</verse>
				<verse number="53">พระเจ้า​นำ​พวกเขา​สู่​ความปลอดภัย พวกเขา​จึง​ไม่ต้อง​หวาดกลัว เพราะ​พระเจ้า​ทำให้​ศัตรู​ของ​พวกเขา​ถูก​น้ำทะเล​ซัดกลบ​ตายหมด</verse>
				<verse number="54">แล้ว​พระเจ้า​ก็​นำ​พวกเขา​ไป​ถึง​พรมแดน​ของ​แผ่นดิน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ คือ​ดินแดน​แห่ง​เนินเขา​ที่​พระองค์​ยึดมา​ด้วย​มือขวา​อัน​ทรงฤทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="55">แล้ว​พระองค์​ก็​ขับไล่​ชนชาติ​ต่างๆ​ออกไป​ต่อหน้า​คน​ของ​พระองค์ พระองค์​แบ่งปัน​ดินแดน​นั้น​ให้กับ​เผ่าต่างๆ​ของ​อิสราเอล​และ​ให้​พวกเขา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​บ้าน​ทั้งหลาย​ของศัตรู</verse>
				<verse number="56">แต่​พวก​อิสราเอล​ก็​ยัง​ลองดี​กับ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด กบฏ​ต่อ​พระองค์​และ​ไม่ได้​เชื่อฟัง​กฎทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="57">ชาว​อิสราเอล​ไม่​จงรัก​ภักดี​และ​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า เหมือนกับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เคยทำ พวกเขา​เชื่อถือ​ไม่ได้​เหมือน​คันธนู​ที่​ใช้การไม่ได้</verse>
				<verse number="58">พวกเขา​ทำให้​พระองค์​โกรธ​ด้วย​การสร้าง​สถานศักดิ์สิทธิ์​มากมาย และ​ทำให้​พระองค์​หึงหวง​ด้วย​การสร้าง​รูปเคารพ​มากมาย</verse>
				<verse number="59">เมื่อ​พระเจ้า​ได้ยิน​เรื่อง​เหล่านี้ พระองค์​โกรธ และ​พระองค์​ทอดทิ้ง​อิสราเอล​อย่างสิ้นเชิง</verse>
				<verse number="60">พระองค์​ละทิ้ง​เต็นท์ศักดิ์สิทธิ์​ใน​เมืองชิโลห์​ไป ซึ่ง​เคยเป็น​ที่​สถิต​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​มนุษย์</verse>
				<verse number="61">พระองค์​ยอม​ปล่อย​ให้​หีบ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ถูก​ยึดไป พระองค์​ยอม​ปล่อย​ให้​ศัตรู​ยึด​เอา​สัญลักษณ์​แห่งฤทธิ์​อำนาจ​และ​สง่าราศี​ของ​พระองค์ไป</verse>
				<verse number="62">พระองค์​เกรี้ยว​โกรธ​คน​ของ​พระองค์ และ​ปล่อย​ให้​คน​ของ​พระองค์​ตาย​ด้วย​คมดาบ</verse>
				<verse number="63">พวกทหารหนุ่ม​ถูก​ไฟเผา​ตายหมด และ​พวกสาวบริสุทธิ์​ยังคง​ไม่ได้​แต่งงาน</verse>
				<verse number="64">พวกนักบวช​ล้มตาย​ด้วย​คมดาบ แต่​ภรรยาหม้าย​ของ​พวกเขา​ไม่​สามารถ​ไว้ทุกข์​ได้​ตามปกติ</verse>
				<verse number="65">แล้ว​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​ตื่น​ขึ้นมา​เหมือน​คน​ที่​เพิ่ง​ตื่นนอน เหมือนกับ​นักรบ​ที่​เพิ่ง​ตื่นขึ้น​จาก​การเมา​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="66">พระองค์​ตี​เหล่าศัตรู ขับไล่​พวกเขา​กลับไป และ​ทำให้​พวกเขา​อับอาย​ขายหน้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="67">แล้ว​พระองค์​ทอดทิ้ง​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ และ​ไม่ได้​เลือก​เผ่า​ของ​เอฟราอิม</verse>
				<verse number="68">แล้ว​พระองค์​ก็​เลือก​เผ่ายูดาห์​ขึ้น​ปกครอง และ​เลือก​ภูเขา​ศิโยน​ที่​พระองค์รัก เป็น​ที่ตั้ง​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="69">พระองค์​สร้าง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​เหมือนกับ​ภูเขาสูง​ต่างๆ เหมือน​โลกนี้​ที่​พระองค์​ตั้ง​ให้​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="70">พระองค์​เลือก​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​เอา​เขา​ออกมา​จาก​คอกแกะ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="71">พระองค์​เอา​ดาวิด​มา​จากการ​ติดตาม​ดูแล​แม่แกะ​และ​ลูกของมัน มา​เป็น​ผู้เลี้ยง​ยาโคบ​คน​ของ​พระองค์ และ​เป็น​ผู้เลี้ยง​อิสราเอล​สมบัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="72">ดาวิด​ดูแล​พวกเขา​ด้วย​หัวใจ​ที่​บริสุทธิ์ และ​นำ​พวกเขา​ด้วย​มือ​ที่​ชำนาญยิ่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="79">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ ข้าแต่​พระเจ้า คน​ต่าง​ชาติ​ได้​บุกรุก​เข้ามา​ใน​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ พวกเขา​ทำให้​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​มัวหมอง และ​ทำให้​เยรูซาเล็ม​กลายเป็น​กองซากปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ทิ้ง​ซากศพ​ของ​ผู้รับใช้​พระองค์​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​ฝูงนก​ใน​อากาศ และ​ทิ้ง​เนื้อหนัง​ของ​คน​ที่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระองค์​ให้​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์ป่า</verse>
				<verse number="3">พวกศัตรู​เท​เลือด​ของ​คน​ของ​พระองค์ อย่าง​กับ​น้ำ​ไปทั่ว​เยรูซาเล็ม​จน​ไม่เหลือ​ใคร​ที่​จะ​อยู่​ฝังศพ</verse>
				<verse number="4">พวกเรา​กลายเป็น​สิ่ง​ที่​เพื่อน​บ้าน​พากัน​ดูหมิ่น​ดูแคลน กลายเป็น​ตัวตลก​ให้​ผู้คน​รอบข้าง​หัวเราะ​เยาะ</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​โกรธ​พวกเรา​ไปอีกนาน​แค่ไหน ตลอดไป​หรือ ความหึงหวง​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​เหมือนไฟ​ไปอีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="6">เท​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์​ใส่​ชนชาติต่างๆ​ที่​ไม่ยอมรับ​สิทธิอำนาจ​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด เท​ใส่​อาณาจักรต่างๆ​ที่​ไม่ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​คนเหล่านั้นแหละ​เขมือบ​คน​ของ​ยาโคบ และ​ทำลาย​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">ขอ​อย่าได้​ลงโทษ​เรา​เพราะ​ความผิดบาป​ของ​บรรพบุรุษ​เรา ได้โปรด​รีบ​มา​แสดง​ความเมตตา​ต่อ​พวกเรา​เถิด เพราะ​พวกเรา​หมดสิ้น​หนทาง​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า พระผู้ช่วย​ให้รอด​ของเรา ช่วย​พวกเรา​ด้วยเถิด เพื่อ​คน​จะได้​ให้เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์ ช่วยกู้ชีวิต​และ​ลบ​ความผิดบาป​ของ​พวกเรา​ด้วยเถิด เพื่อ​เห็นแก่​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ทำไม​พระองค์​ปล่อย​ให้​ชนชาติ​เหล่านั้น​พูดกันว่า “ไหนล่ะ พระเจ้า​ของ​พวกมัน” ขอ​พระองค์​ช่วย​แก้แค้น​ชนชาติ​เหล่านั้น​ให้​เราเห็น​กับตา คนเหล่านั้น​ที่​ทำให้​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ต้อง​หลั่งเลือด</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​ฟัง​เสียง​คร่ำครวญ​ของ​ผู้ถูกกักขัง​เถิด ขอ​ช่วยเหลือ​คนเหล่านั้น​ที่​ถูก​ตัดสิน​ประหาร​ให้​รอดชีวิต​ด้วย​แขน​อันทรงพลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ขอ​ลงโทษ​เพื่อน​บ้าน​ของ​พวกเรา​ที่​ดูหมิ่น​ดูแคลน​พระองค์ ถึง​เจ็ดเท่า​ที่​เขา​กระทำ​ต่อ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวกเรา ที่​เป็น​คน​ของ​พระองค์​ที่​เป็น​ฝูงแกะ​ใน​ทุ่งหญ้า​ของ​พระองค์ จะได้​ขอบคุณ​พระองค์​ตลอดไป แล้ว​พวกเรา​จะเล่า​ถึง​การกระทำ​อันน่าสรรเสริญ​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="80">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​โดย​ใช้​ทำนอง​เพลง​ดอกพลับพลึง คำพยาน เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ ข้าแต่​ผู้เลี้ยงแกะ​แห่ง​อิสราเอล โปรดฟัง​พวกเรา​ด้วยเถิด พระองค์​เป็น​ผู้ที่​นำ​คน​ของ​โยเซฟ​เหมือน​นำฝูงแกะ พระองค์​ผู้​นั่ง​อยู่​เหนือ​ทูตสวรรค์​ที่มีปีก ขอ​ปรากฏตัว​ให้​พวกเรา​เห็น​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ลุกขึ้นเถิด แสดง​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ ต่อหน้า​ประชาชน​ของ​เอฟราอิม เบนยามิน และ​มนัสเสห์ มา​ช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระเจ้า ช่วย​ทำให้​เรา​กลับมา​เข้มแข็ง​เหมือนเดิม​ด้วยเถิด ช่วย​ส่อง​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ลงมา​บน​พวกเรา และ​ช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระองค์​จะ​โกรธ​คน​ของ​พระองค์​ที่​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์​ไปอีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="5">พระองค์​เลี้ยง​พวกเขา ด้วย​น้ำตา​ต่างข้าว และ​ให้​พวกเขา​ดื่ม​น้ำตา​เป็นถังๆ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำให้​เรา​กลายเป็น​สิ่งที่​ประเทศ​เพื่อน​บ้าน​ต่าง​ต่อสู้​แย่งชิงกัน และ​พวกศัตรู​ก็​หัวเราะ​เยาะ​พวกเรา</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระเจ้า ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ช่วย​ทำให้​เรา​กลับมา​เข้มแข็ง​เหมือนเดิม​ด้วยเถิด ช่วย​ส่อง​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ลงมา​บน​พวกเรา​และ​ช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="8">พระองค์​นำ​พวกเรา​ที่​เป็น​เถาองุ่น​ของ​พระองค์​ออกจาก​อียิปต์ พระองค์​ขับไล่​ชาวต่างชาติ​ออกไป​และ​ปลูก​พวกเรา​ที่​เป็น​ต้นองุ่น​ของ​พระองค์​แทน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​กำจัด​หิน​และ​หญ้ารก​ให้​ต้นองุ่น​นั้น​มี​ที่​เติบโต แล้ว​ต้นองุ่น​นั้น​ก็​หยั่งรากลึก​และ​แผ่ขยาย​ไปทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="10">เงา​ของมัน​ปกคลุม​ไปทั่ว​เนินเขาต่างๆ ส่วน​กิ่งก้าน​ของมัน​ปกคลุม​ต้นสนซีดาร์​อันสูงใหญ่</verse>
				<verse number="11">เถาองุ่น​ได้​แตก​กิ่งก้าน​แผ่ขยาย​ออกไป​ทาง​ทิศตะวันตก​สู่​ทะเล ทาง​ทิศตะวันออก​สู่​แม่น้ำยูเฟรติส</verse>
				<verse number="12">แต่​ตอนนี้ ทำไม​พระองค์​ถึงได้​พัง​รั้วกำแพง​ที่​ป้องกัน​สวนองุ่น​ลง และ​ปล่อย​ให้​คน​ที่​เดินผ่าน​ไปมา​เด็ด​ลูกมัน</verse>
				<verse number="13">พวกหมูป่า​ก็​พากัน​มา​แทะกิน และ​แมลง​จาก​ท้องทุ่ง​พากัน​มา​กัดกิน</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น โปรด​กลับมาเถิด โปรด​มอง​ลงมา​จาก​สวรรค์ และ​ดูว่า​เกิดอะไรขึ้น ลงมา​ดูแล​เถาองุ่น​ต้นนี้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ปลูก​รากเง้า​ของมัน​ด้วย​มือขวา​ของ​พระองค์เอง พระองค์​เลี้ยงดู​ต้นอ่อน​นั้น​ให้​เป็น​ของ​พระองค์เอง</verse>
				<verse number="16">แต่​ตอนนี้ เถาองุ่น​ของ​พระองค์​ถูก​โค่นลง​และเผาทิ้ง ขอให้​พวกศัตรู​ถูก​ทำลาย​ด้วย​สีหน้า​ที่​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">	ขอให้​มือ​ของ​พระองค์​หนุน​คน​ที่​พระองค์​เลือกสรรไว้ คือ​ผู้ที่​พระองค์​ได้​เลี้ยงดู​ให้​แข็งแรง​เป็น​ของ​พระองค์เอง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเรา​จะได้​ไม่​หันเห​ไป​จาก​พระองค์ ขอ​พระองค์​ให้​ชีวิตใหม่​กับ​พวกเรา เพื่อ​พวกเรา​จะได้​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ช่วย​ทำให้​เรา​เข้มแข็ง​เหมือนเดิม​ด้วยเถิด ช่วย​ส่อง​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ลงมา​บน​พวกเรา​และ​ช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="81">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้องเพลง​นี้​ตาม​ทำนอง​กิททีธ บทเพลง​ของ​อาสาฟ ให้​ร้องเพลง​ด้วย​ความยินดี​ให้กับ​พระเจ้า​ผู้ให้​พละกำลัง​กับ​พวกเรา ให้​โห่ร้อง​คำสรรเสริญ​ให้กับ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="2">ให้​เริ่ม​บรรเลง​ดนตรี ตี​กลองรำมะนา ให้​ดีด​พิณสี่สาย​และ​พิณสิบสาย​เถิด</verse>
				<verse number="3">	ให้​เป่าแตร​เขาแกะ​ทั้ง​ใน​คืนวันเพ็ญใหม่ และ​ใน​คืน​วันเพ็ญ​เต็มดวง ซึ่ง​เป็น​คืน​ที่​งาน​เทศกาล​ของ​พวกเรา​เริ่มต้น</verse>
				<verse number="4">การเฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​เป็น​กฎ​สำหรับ​คนอิสราเอล และ​เป็น​คำสั่ง​จาก​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ให้​กฎเกณฑ์​นี้​กับ​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ ตอนที่​พวกเขา​ออกมา​จาก​อียิปต์ ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่เคย​รู้จัก​มาก่อน</verse>
				<verse number="6">เสียงนั้น​พูดว่า “เรา​ปลดภาระ​ออก​จาก​บ่า​ของเจ้า และ​เอา​ตะกร้า​ที่​หนักอึ้ง​ออก​จาก​มือ​ทั้งสองข้าง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เจ้า​เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก เจ้า​เรียกหา​เรา​และ​เรา​ก็​ช่วยกู้เจ้า เรา​ตอบ​เจ้า​จาก​เมฆครึ้ม​ฟ้าคะนอง เรา​ได้​ทดลอง​เจ้า​ที่​แหล่งน้ำ​เมรีบาห์” เซลาห์</verse>
				<verse number="8">คน​ของเรา ฟัง​เรา​ให้ดี เรา​จะ​ให้​คำเตือน​กับเจ้า อิสราเอล​เอ๋ย เรา​หวัง​เหลือเกิน​ว่า​เจ้า​จะฟังเรา</verse>
				<verse number="9">อย่าได้​มี​พระเจ้า​อื่น​ใน​หมู่พวกเจ้า อย่า​ได้​กราบไหว้​บูชา​พระเจ้า​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="10">เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​คือ​ผู้ที่​นำ​เจ้า​ออกมา​จาก​อียิปต์ อ้าปาก​ของเจ้า​ให้​กว้าง และ​เรา​จะ​เติม​ให้เต็ม</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​ของเรา​ไม่ยอมฟัง​เสียง​ของเรา ชาว​อิสราเอล​ไม่ยอม​ทำตาม​สิ่งที่​เราบอก</verse>
				<verse number="12">เรา​ก็​เลย​ปล่อย​ให้​พวกเขา​ไป​ตามทาง​ที่​ดื้อรั้น​ของ​พวกเขา และ​ทำ​อะไร​ก็ได้​ที่​พวกเขา​อยากทำ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เพียงแต่​คนของเรา​ฟังเสียงเรา ถ้า​เพียงแต่​คนอิสราเอล​จะ​เดิน​ใน​ทางทั้งหลาย​ของเรา</verse>
				<verse number="14">เรา​ก็​จะ​ปราบศัตรู​ของ​พวกเขา​ในไม่ช้า และ​จะ​ลงโทษ​คู่ต่อสู้​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​บีบบังคับ​คน​ที่​เกลียดชัง​เรา ให้​ต้อง​มา​ยอมจำนน​ต่อเรา และ​พวกเขา​จะต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="16">แต่​อิสราเอล เรา​จะ​เลี้ยงเจ้า​ด้วย​ข้าวสาลี​ที่ดีที่สุด และ​เรา​จะให้​เจ้า​อิ่มหนำ​ด้วย​น้ำเชื่อมผลไม้​ที่​ไหล​ออกมา​จากหิน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="82">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ พระเจ้า​ยืนอยู่​ใน​ที่​ชุมนุม​สวรรค์​ท่ามกลาง​เทพเจ้า​ทั้งหลาย พระองค์​ได้​ประกาศ​คำตัดสิน</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​พูด​ว่า “อีกนาน​แค่ไหน ที่​เจ้า​จะ​ตัดสิน​อย่าง​ไม่ยุติธรรม อีก​นานไหม ที่​เจ้า​จะ​เข้าข้าง​คนชั่ว” เซลาห์</verse>
				<verse number="3">“ให้​ตัดสิน​คดี​ของ​คนยากจน และ​เด็ก​กำพร้า​อย่าง​ยุติธรรมด้วย แก้ต่าง​ให้กับ​คนยากจน​และ​คนขัดสนด้วย</verse>
				<verse number="4">ช่วยกู้​คนยากจน​และ​คนขัดสนด้วย ช่วย​พวกเขา​ให้รอดพ้น​จาก​อุ้งมือ​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="5">เทพเจ้า​พวกนี้​ไม่รู้ และ​ไม่เข้าใจ​อะไรเลย พวกเขา​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด ใน​ขณะที่​รากฐาน​ของ​สังคม​โลกนี้​กำลัง​สั่นคลอน”</verse>
				<verse number="6">เรา​ว่า​พวกเจ้า​เป็น​เทพเจ้า พวกเจ้า​ต่าง​ก็​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด</verse>
				<verse number="7">แต่​ความจริง​แล้ว เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​เหมือนกับ​มนุษย์ เจ้า​จะ​ล้ม​ตายไป​เหมือนกับ​ผู้นำ​ทุกคน</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระเจ้า​ลุกขึ้นเถิด และ​มา​ตัดสิน​โลกนี้ เพราะ​พระองค์​นั่นแหละ​เป็น​พระเจ้า​ของ​ชนชาติ​ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="83">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​อาสาฟ ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​อย่า​นิ่งเงียบ อย่า​ทำ​เป็น​หูหนวก ข้าแต่​พระเจ้า อย่า​เงียบเฉย​อีกต่อไปเลย</verse>
				<verse number="2">ดูสิ พวกศัตรู​ของ​พระองค์ ส่งเสียง​โกลาหล​วุ่นวาย พวก​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​พระองค์​เชิดหัวขึ้น​ต่อต้าน</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​วางแผนลับ​ต่อต้าน​คน​ของ​พระองค์ พวกเขา​สมรู้ร่วมคิด​กัน​ต่อต้าน​คนเหล่านั้น​ที่​พระองค์​รักใคร่​หวงแหน</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​พูดว่า “มาเถิด ไป​กวาดล้าง​พวกมัน​ให้สิ้น​จน​ไม่เหลือ​เป็น​ชนชาติ​อีกต่อไป จน​ไม่มีใคร​จดจำ​ชื่อ​ของ​อิสราเอล​ได้อีก”</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​เห็น​ด้วยกัน​ต่อ​แผนร้าย​ที่​วางนั้น และ​ทำ​ข้อตกลง​ร่วมกัน​ที่จะ​ต่อต้าน​พระองค์</verse>
				<verse number="6">“คนพวกนี้​คือ​ตระกูลต่างๆ​ของ​เอโดม คนอิชมาเอล คนโมอับ และ​คนฮาการ์</verse>
				<verse number="7">คนเกบาล คนอัมโมน คนอามาเลค คนฟีลิสเตีย และ​ชาวเมืองไทระ”</verse>
				<verse number="8">แม้แต่​อัสซีเรีย​ก็​ร่วมกับ​พวกเขา และ​เสริมกำลัง​ให้กับ​ลูกหลาน​ของ​โลท เซลาห์</verse>
				<verse number="9">ขอ​พระองค์​ทำลาย​พวกเขา​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำกับ​มีเดียน เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำกับ​สิเสรา​และ​ยาบิน​ที่​แม่น้ำ​คีโชน</verse>
				<verse number="10">สองคน​นั้น​ถูก​ทำลาย​ที่​เอนโดร์ และ​ซากศพ​ที่​เน่าเปื่อย​ของ​พวกเขา​กลายเป็น​ปุ๋ย​สำหรับดิน</verse>
				<verse number="11">ขอ​พระองค์​ทำลาย​ล้าง​พวกผู้นำ​ของเขา​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำกับ​โอเรบ​และ​เศเอบ ขอ​พระองค์​ทำกับ​ผู้ปกครอง​ทุกคน​ของเขา​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำกับ​เศบาห์ และ​ศัลมุนนา</verse>
				<verse number="12">คนพวกนี้​พูด​ว่า “ไปยึด​เอา​ทุ่งหญ้า​ของ​พระเจ้า มา​เป็น​ของ​พวกเรา​กันเถอะ”</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ทำให้​พวกเขา​เป็น​เหมือน​ฝุ่น​ที่​หมุนว่อน​เถิด ทำให้​พวกเขา​เป็น​เหมือน​แกลบ​ที่​ปลิว​ไปตามลม​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="14">ขอ​พระองค์​เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​เผาป่า เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​ไปตาม​เนินเขาต่างๆ</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระองค์​ไล่กวด​พวกเขา​ด้วย​ลมแรง​ของ​พระองค์ และ​ทำให้​พวกเขา​ตกใจกลัว​ด้วย​พายุ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ปกคลุม​ใบหน้า​เขา​ด้วย​ความละอาย เพื่อว่า​เขา​จะ​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอให้​พระองค์​ทำให้​พวกเขา​กลัว​และ​อับอาย​ขายหน้า​ตลอดไป ขอให้​พวกเขา​เสียหน้า​และ​เสียชีวิตไป</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้ว่า​พระองค์​ผู้ที่​มีชื่อว่า​ยาห์เวห์ เป็น​เพียง​ผู้เดียว​ที่​เป็น​พระเจ้า ผู้​ทรง​ครอบ​ครอง​ทั้งโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="84">
				<verse number="1">	ถึง​หัวหน้า​นักร้อง ให้​ร้อง​โดย​ใช้​ทำนอง​กิททีธ เพลง​สดุดี​ของ​ตระกูล​โคราห์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เต็นท์​ที่​สถิต​ของ​พระองค์​ช่างงดงาม​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ปรารถนา​อย่าง​แรงกล้า​และ​รอ​ไม่ไหวแล้ว​ที่​จะได้​เข้าไป​ใน​ลานวิหาร​ของ​พระองค์ ทั้ง​จิตใจ​และ​ร่างกาย​ของ​ข้าพเจ้า​จะ​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี​แด่​พระเจ้า​ผู้มีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​และ​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า แม้แต่​นกกระจอก​ก็​ยัง​เจอ​ที่พัก​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ แม้แต่​นกนางแอ่น​ก็​ยัง​มา​ทำรัง​เลี้ยง​ลูกอ่อน​ของมัน​ใกล้​แท่นบูชา​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ถือว่า​มีเกียรติ​จริงๆ​คนเหล่านั้น​ที่​ได้​อาศัย​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ และ​ได้​สรรเสริญ​พระองค์​อยู่เสมอ เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ถือว่า​มีเกียรติ​จริงๆ​คนเหล่านั้น​ที่​แสวงหา​พละกำลัง​จาก​พระองค์ คน​ที่​ได้​ตั้งใจ​แน่วแน่​ที่​จะ​เดินทาง​ไป​สู่​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ใน​ขณะที่​พวกเขา​เดิน​ผ่าน​หุบเขา​แห้งแล้ง​แห่ง​บาคานั้น มัน​ก็​กลับ​กลาย​เป็น​บริเวณ​ที่​มี​ตาน้ำ​มากมาย ฝน​ต้นฤดู​ก็​ตกลงมา​ทำให้​หุบเขานั้น​เกิด​แอ่งน้ำ​เต็มไปหมด</verse>
				<verse number="7">	พวกเขา​เดินทาง​จาก​เมืองหนึ่ง​ไปยัง​อีกเมืองหนึ่ง เพื่อ​ไป​เข้าเฝ้า​พระเจ้า​บน​ภูเขาศิโยน</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​เถิด ข้าแต่​พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ โปรดฟัง​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เซลาห์</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​ให้​ความสนใจ​โล่​ของ​พวกเราด้วย และ​เอาใจใส่​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​เจิมไว้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="10">วันเดียว​ใน​ลานวิหาร​ของ​พระองค์​ยังดีกว่า​พันวัน​ในที่อื่น ยืน​อยู่​ที่​ประตูบ้าน​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ยังดีกว่า​อาศัย​อยู่​ในบ้าน​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ดวง​อาทิตย์ และ​เป็น​โล่กำบัง พระองค์​ให้​ความดี​ความชอบ​และ​เกียรติยศ พระองค์​ไม่เคย​หวง​ของดีๆ​ไว้​จาก​คนที่​ใช้ชีวิต​อย่าง​ไร้ที่ติ</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="85">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ตระกูล​โคราห์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​แสดง​ความชอบ​ต่อ​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ และ​ทำให้​คน​ของ​ยาโคบ​กลับมา​มีสภาพดี​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="2">พระองค์​อภัย​ให้กับ​ความผิด​ของ​คน​ของ​พระองค์ และ​กลบเกลื่อน​ความบาป​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา เซลาห์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ถอน​ความโกรธ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์ไป พระองค์​กลับ​หันหลัง​ให้​กับ​ความเดือดดาล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ตอนนี้ พระเจ้า องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา โปรด​ช่วย​ให้​เรา​กลับไป​มีสภาพดี​เหมือนเดิม หยุด​โกรธเคือง​พวกเรา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จะ​เกรี้ยวกราด​พวกเรา​อยู่​อย่างนี้​ไปตลอดหรือ พระองค์​จะ​กริ้วโกรธ​ไปตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน​หรือ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะให้​ชีวิตใหม่​กับเรา​อีกครั้ง ใช่ไหม แล้ว​คน​ของ​พระองค์​จะได้​มีความสุข​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​แสดง​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ต่อ​พวกเรา และ​ช่วย​พวกเรา​ให้รอด​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="8">ข้าพเจ้า​จะฟัง​สิ่งที่​พระเจ้าพูด แน่นอน พระยาห์เวห์​จะ​สัญญา​ให้​คน​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์​อยู่เย็น​เป็นสุข แต่​พวกเขา​จะต้อง​ไม่หัน​กลับไป​ทำ​เรื่องโง่ๆ​ของ​พวกเขา​อีก</verse>
				<verse number="9">ในไม่ช้า​พระองค์​จะ​ช่วยกู้​คนที่​ยำเกรง​พระองค์​อย่างแน่นอน และ​แผ่นดิน​ของเรา​จะ​เต็มไปด้วย​สง่าราศี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ความรัก​มั่นคง​ของ​พระเจ้า​และ​ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​จะมา​พบกัน ความชอบธรรม​และ​สันติสุข​ของ​พระองค์​จะมา​จูบกัน</verse>
				<verse number="11">ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​จะ​งอกขึ้นมา​จาก​แผ่นดิน และ​ความ​ดีงาม​ของ​พระองค์​จะ​มองลงมา​จาก​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​เอง​จะให้​สิ่งดีๆ​กับ​พวกเรา และ​แผ่นดิน​ของเรา​ก็จะ​ผลิต​ผลของมัน</verse>
				<verse number="13">ความชอบธรรม​จะ​เดิน​อยู่​เบื้องหน้า​พระองค์ และ​จัดเตรียม​ทาง​ให้กับ​เท้า​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="86">
				<verse number="1">คำ​อธิษฐาน​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​เงี่ยหู​ฟัง​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ช่วย​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด​เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​คนยากจน​และ​ขัดสน</verse>
				<verse number="2">ปกป้อง​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด​เพราะ​ข้าพเจ้า​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์ ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​ฝาก​ความไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์​ตลอดทั้งวัน</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต โปรด​ทำให้​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​มีความสุข​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ยก​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ให้กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ช่างดีเลิศ และ​พร้อม​ที่จะ​ให้อภัย พระองค์​เต็ม​ไปด้วย​ความรักมั่นคง​ต่อ​ทุกคน​ที่​ร้องเรียก​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ให้​ความสนใจ​กับ​คำขอร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​ร้องหา​พระองค์ ใน​ยาม​ที่​มี​ความ​ทุกข์ยาก เพราะ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ไม่มี​พระเจ้า​อื่นใด​เหมือนกับ​พระองค์ ไม่มี​สักองค์​ที่​สามารถ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำได้</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​สร้าง​คนทุกชาติ​ทุกภาษา พวกเขา​ทุกคน​จะ​มา​กราบ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ให้เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่​และ​ทำ​สิ่งต่างๆ​ที่เหลือเชื่อ มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​เป็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​สอน​แนวทางต่างๆ​ของ​พระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​มีชีวิต​ที่​สัตย์ซื่อ​เหมือนกับ​พระองค์ โปรด​รวบรวม​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ยำเกรง​ชื่อ​ของ​พระองค์​สุดจิตสุดใจ</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​อย่าง​สุดจิตสุดใจ และ​ข้าพเจ้า​จะ​ให้เกียรติ​ต่อ​ชื่อ​ของ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระองค์นั้น​ยอดเยี่ยม​สำหรับ​ข้าพเจ้า และ​พระองค์​ก็​ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ให้รอด​จาก​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระเจ้า พวกคนหยิ่งยโส​โจมตี​ข้าพเจ้า พวก​อันธพาล​ตามล่า​ชีวิต​ข้าพเจ้า และ​คน​เหล่านี้​ไม่​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ช่าง​เป็น​พระเจ้า​ที่​อดทน มี​เมตตากรุณา เต็ม​ไปด้วย​ความรักมั่นคง​และ​ความสัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น โปรด​หัน​มาหา​ข้าพเจ้า​และ​เมตตากรุณา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ อย่างนั้น​ขอให้​พละกำลัง​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ข้าพเจ้า​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์​เหมือนกับ​ที่​แม่​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น อย่างนั้น ขอ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="17">โปรด​แสดง​ให้เห็น​ว่า​พระองค์​ยอมรับ​ข้าพเจ้า เพื่อ​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียด​ข้าพเจ้า​จะได้​เห็น​และ​อับอาย พวกเขา​จะได้​รู้ว่า พระองค์ พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้ที่​ช่วยเหลือ​และ​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="87">
				<verse number="1">บทเพลง​สรรเสริญ แห่ง​ตระกูล​โคราห์ พระยาห์เวห์​ตั้ง​เมือง​ของ​พระองค์​บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์นั้น</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​รัก​ประตูเมืองศิโยน มากกว่า​ที่​อื่นใด​ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">เมือง​ของ​พระเจ้า​เอ๋ย ทุกคน​ต่าง​ก็​พูดถึง​สิ่งยอดเยี่ยม​เกี่ยวกับ​เจ้า เซลาห์</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​พูดว่า “เรา​จะ​บันทึก​อียิปต์ และ​บาบิโลน ใน​รายชื่อ​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ยอมรับ​เรา รวมทั้ง​ฟีลิสเตีย ไทระ และ​เอธิโอเปีย​ด้วย เรา​จะ​พูดว่า คนเหล่านี้​เป็น​พลเมือง​ของ​เมืองศิโยน”</verse>
				<verse number="5">ใช่แล้ว พระเจ้า​จะ​พูดถึง​เมืองศิโยน​ว่า “ประชาชน​ของ​ชนชาติ​เหล่านั้น จะ​กลายเป็น​พลเมือง​ของ​เมืองนี้ และ​พระเจ้า​สูงสุด จะ​ทำให้​เมืองนี้​มั่นคง”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ลงทะเบียน​ชนชาติต่างๆ พระองค์​จะ​บันทึก​ไว้ว่า อันนี้​กลายเป็น​พลเมือง​ของ​ศิโยน​แล้ว เซลาห์</verse>
				<verse number="7">ใน​งาน​เทศกาลต่างๆ​พวกนักร้อง​และ​นักเต้น จะ​พูดว่า “ศิโยน แหล่ง​พระพร​ทั้งหมด​ของข้า​อยู่ในเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="88">
				<verse number="1">บทเพลง​สรรเสริญ​ของ​เหล่า​บุตรชาย​แห่ง​ตระกูล​โคราห์ ถึง​ผู้ควบคุม​วง บทเพลง​เกี่ยวกับ​โรคภัย​ที่​ทำให้​อ่อนแอ บทเพลง​มัสคิล​ของ​เฮมาน ตระกูล​เอศราค พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้ช่วยให้รอด​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​เรียกหา​พระองค์​ทั้งกลางวัน​และ​กลางคืน</verse>
				<verse number="2">ขอให้​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ไปอยู่​ต่อหน้า​พระองค์ โปรด​เงี่ยหู​ของ​พระองค์​ฟัง​คำร้องขอ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เต็มไปด้วย​เรื่อง​เลวร้าย ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เข้าใกล้​แดนผู้ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ถือว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​คนหนึ่ง​ใน​กลุ่ม​เหล่านั้น​ที่​กำลัง​ลงไป​ใน​หลุม​ฝังศพ ข้าพเจ้า​เปรียบเหมือน​คน​ที่​หมดเรี่ยวแรง</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ถูก​ปล่อยไว้​ท่ามกลาง​คนตาย เหมือน​ซากศพ​ทั้งหลาย​ที่​นอน​อยู่​ในหลุม เหมือน​คนเหล่านั้น​ที่​พระองค์​ลืมสนิท เหมือน​คนเหล่านั้น​ที่​ถูก​ตัดขาด​จาก​ความช่วยเหลือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​วาง​ข้าพเจ้า​ไว้​ในหลุม​ที่​ลึกที่สุด อยู่​ใน​เหวลึก​อัน​มืดมิด</verse>
				<verse number="7">ความโกรธ​ของ​พระองค์​กดทับ​ข้าพเจ้าไว้​อย่างหนัก คลื่น​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ซัดใส่​ข้าพเจ้า​ครั้งแล้วครั้งเล่า เซลาห์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​แยก​เพื่อนๆ​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​น่าขยะแขยง​ใน​สายตา​พวกเขา ข้าพเจ้า​ถูก​ขังไว้ ออกไป​ไม่ได้</verse>
				<verse number="9">ดวงตา​ข้าพเจ้า​พล่ามัว​เพราะ​ร้องไห้​ด้วย​ความเจ็บปวด ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์​ทุกวัน ข้าพเจ้า​ชูมือขึ้น​อธิษฐาน​ถึง​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำ​การอัศจรรย์​ทั้งหลาย​ให้กับ​คนตาย​หรือ พวกผี​ลุก​ขึ้นมา​จาก​หลุม​เพื่อ​สรรเสริญ​พระองค์​ได้หรือ ไม่เลย เซลาห์</verse>
				<verse number="11">คนตาย​เป็น​พยาน​ถึง​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ใน​หลุมศพ​หรือ พวกเขา​เล่า​ถึง​ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ใน​ดินแดนพินาศ​นั้นหรือ</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​จะ​รู้จัก​การอัศจรรย์​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ใน​ความ​มืดมิด​นั้นหรือ พวกเขา​จะ​รู้จัก​ความ​ดีงาม​ของ​พระองค์​ใน​ดินแดน​ที่​ไร้ความทรงจำ​หรือ</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ลอย​ขึ้นไป​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ใน​ทุกๆเช้า</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ทำไม​พระองค์​ถึง​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า ทำไม​พระองค์​ถึง​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​อ่อนแอ​และ​ใกล้ตาย​มา​ตั้งแต่​เป็นเด็ก ข้าพเจ้า​ต้อง​ทน​เรื่อง​น่าสยดสยอง​ทั้งหลาย​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​หมดสิ้น​ทุกอย่าง​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ความเดือดดาล​ของ​พระองค์​ท่วมท้น​ข้าพเจ้า​แล้ว และ​เรื่อง​น่าสยดสยอง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ทำลาย​ล้าง​ข้าพเจ้า​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="17">เรื่อง​น่าสยดสยอง​ทั้งหลาย​เหล่านั้น​ล้อมรอบ​ข้าพเจ้า​เหมือน​น้ำท่วม​ตลอดวัน พวกมัน​ดัน​ใส่​ข้าพเจ้า​จาก​ทุกด้าน</verse>
				<verse number="18">พระองค์​แยก​คน​ที่​ข้าพเจ้า​รัก​และ​เพื่อน​บ้าน​ให้​ห่างไกล​จาก​ข้าพเจ้า มี​แต่​ความมืด​เท่านั้น​ที่​เป็น​เพื่อน​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="89">
				<verse number="1">บทเพลง​มัสคิล​ของ​เอธาน จาก​ตระกูล​เอศราค ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ถึง​ความรัก​มั่นคง​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่เสมอ ข้าพเจ้า​จะ​ป่าวประกาศ​ด้วย​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า​ถึง​ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ให้กับ​คน​รุ่นแล้วรุ่นเล่า</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ข้าพเจ้า​ว่า “ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​คงอยู่​ตลอดไป ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​จะ​อยู่​นาน​ตราบเท่า​ท้องฟ้า”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูดว่า “เรา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ผู้ที่​เรา​เลือกไว้ เรา​ให้​คำสัตย์​สาบาน​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา​ว่า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ตั้ง​ราชวงศ์​ของเจ้า​ตลอดไป เรา​จะ​สร้าง​บัลลังก์​ของเจ้า​ให้​คงอยู่​ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน” เซลาห์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ชาวสวรรค์​จะ​สรรเสริญ​พระองค์​สำหรับ​การอัศจรรย์ต่างๆ​ที่​พระองค์ทำ ที่ชุมนุม​ของ​ทูตสวรรค์​ศักดิ์สิทธิ์​จะ​สรรเสริญ​ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">มี​ใครบ้าง​ใน​ฟ้าสวรรค์​ที่​จะมา​เท่าเทียม​กับ​พระยาห์เวห์​ได้ มี​ใคร​ท่ามกลาง​เทพเจ้า​ทั้งหลาย​ที่​จะมา​เปรียบกับ​พระยาห์เวห์​ได้</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ทูตสวรรค์​ศักดิ์สิทธิ์​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​สภา พวกเขา​ต่าง​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่​และ​น่าเกรง​ขาม​กว่า​ทูตสวรรค์​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ไม่มี​ผู้ใด​เหมือนกับ​พระองค์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​สัตย์ซื่อ​ใน​ทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ปกครอง​ทะเล​ที่​ปั่นป่วน และ​เมื่อ​คลื่น​โหมกระหน่ำ​พระองค์​ปราบ​พวกมัน​ให้​สงบลง</verse>
				<verse number="10">	พระองค์​บดขยี้​สัตว์ประหลาด​ใน​ทะเล​ที่ชื่อ ราหับ พระองค์​ทำให้​พวกศัตรู​ของ​พระองค์​แตกกระเจิง​ด้วย​แขน​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ฟ้าสวรรค์​เป็น​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ในโลก​เป็น​ของ​พระองค์ พระองค์​สร้าง​พวกมัน​ขึ้นมา​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="12">พระองค์​สร้าง​ทิศเหนือ​และ​ทิศใต้ ภูเขา​ทาโบร์ และ​ภูเขา​เฮอร์โมน​เต้น​และ​ร้องสรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​ด้วย​ความยินดี</verse>
				<verse number="13">พระองค์​มี​แขน​อัน​ทรงพลัง มือ​ของ​พระองค์​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​ฤทธิ์เดช มือขวา​ของ​พระองค์​ชูขึ้น​ใน​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="14">อาณาจักร​ของ​พระองค์​ตั้งอยู่​บน​ความ​ดีงาม​และ​ความยุติธรรม ความจงรัก​ภักดี​และ​ความเชื่อถือ​ได้​เดินแถว​อยู่​ตรงหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="15">คนเหล่านั้น​ที่​เรียนรู้​ที่จะ​ร้องสรรเสริญ​พระองค์ มีเกียรติ​จริงๆ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ดำเนินชีวิต​ใน​ความสว่าง​ที่​ส่อง​ออกมา​จาก​ใบหน้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ชื่นชม​ยินดี​ที่จะ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์​ตลอดทั้งวัน พวกเขา​ได้รับ​ชัยชนะ​เนื่องจาก​ความยุติธรรม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระองค์​เป็น​พละกำลัง​อัน​ทรงเกียรติ​ของ​พวกเขา และ​พวกเรา​ได้รับ​ชัยชนะ เมื่อ​พระองค์​พอใจ​พวกเรา</verse>
				<verse number="18">	เพราะ​โล่กำบัง ของ​พวกเรา​มา​จาก​พระยาห์เวห์ กษัตริย์​ของ​พวกเรา​มา​จาก​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">ครั้งหนึ่ง พระองค์​พูด​ใน​นิมิต​กับ​พวกที่​สัตย์ซื่อ​กับ​พระองค์​ว่า “เรา​ได้ให้​ความช่วยเหลือ​กับ​นักรบคนหนึ่ง เรา​ยกย่อง​คนหนุ่ม​คนหนึ่ง​จาก​คนธรรมดา​ทั่วไป</verse>
				<verse number="20">เรา​พบ​ดาวิด ผู้รับใช้​ของเรา และ​เรา​เจิมเขา​ด้วย​น้ำมันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา</verse>
				<verse number="21">มือ​ของเรา​จะ​ค้ำจุน​เขาไว้ แขน​ของเรา​จะ​ทำให้​เขา​แข็งแรง</verse>
				<verse number="22">พวกศัตรู​ของเขา​จะ​ไม่ชนะ​เขา​ด้วย​เล่ห์เพทุบาย ไม่มีทาง​ที่​คนชั่ว​จะ​สามารถ​ชนะ​เขาได้</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​บดขยี้​ศัตรู​ของเขา​ต่อหน้า​เขา เรา​จะ​ฟาด​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียดชัง​เขา​ให้​ล้มลง</verse>
				<verse number="24">ความสัตย์ซื่อ​และ​ความรักมั่นคง​ของเรา​จะ​คงอยู่​กับเขา และ​เขา​จะ​ได้รับ​ชัยชนะ​จาก​ฤทธิ์​อำนาจ​ของเรา</verse>
				<verse number="25">	เรา​จะ​แผ่ขยาย​อำนาจ​ของเขา​ให้​อยู่เหนือ​ทะเล​และ​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="26">เขา​จะ​พูด​กับเรา​ว่า ‘พระองค์​คือ​พ่อ​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​และ​หินกำบัง​ที่​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด’</verse>
				<verse number="27">เรา​จะให้​เขา​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของเรา เป็น​ผู้สูงสุด​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งปวง​บนโลกนี้</verse>
				<verse number="28">ความรัก​มั่นคง​ของเรา​จะ​อยู่​กับเขา​ตลอดไป ข้อตกลง​ระหว่าง​เรา​กับเขา​จะ​มั่นคง</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ตั้ง​ราชวงศ์​ของเขา​ไว้ตลอดไป อาณาจักร​ของเขา​จะ​คงอยู่​ต่อไป​นาน​ตราบเท่า​กับ​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="30">ถึงแม้​ลูกหลาน​ของเขา​จะ​ละทิ้ง​กฎ​ของเรา และ​ไม่​เชื่อฟัง​กฎระเบียบ​ของเรา</verse>
				<verse number="31">ถึงแม้​พวกเขา​จะ​ละเมิด​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของเรา และ​ไม่​รักษา​คำสั่งต่างๆ​ของเรา</verse>
				<verse number="32">แล้ว​เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​สำหรับ​ความผิดต่างๆ​ของเขา และ​หวดเขา​สำหรับ​ความผิดบาป​ของเขา</verse>
				<verse number="33">แต่​เรา​ก็​จะ​ไม่มีวัน​เอา​ความรักมั่นคง​ของเรา​ไป​จาก​ดาวิด เรา​จะ​ไม่มีวัน​หักหลัง​หรือ​ไม่สัตย์ซื่อ​ต่อเขา</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​ไม่มีวัน​ละเมิด​คำมั่นสัญญา​ที่​เรา​ทำ​กับเขา เรา​จะ​ไม่มีวัน​กลับ​คำพูด​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​สัญญา​กับเขา</verse>
				<verse number="35">เรา​ได้​สาบาน​ครั้งเดียว​ตลอดไป​โดย​อ้าง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​เป็น​ประกัน และ​เรา​จะ​ไม่โกหก​ดาวิด</verse>
				<verse number="36">ราชวงศ์​ของเขา​จะ​คงอยู่​ตลอดไป บัลลังก์​ของเขา​จะ​คงอยู่​ต่อหน้า​เรา​ตลอดไป​เหมือน​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="37">มัน​จะ​คงอยู่​ตลอดไป​เหมือน​ดวงจันทร์ มัน​จะ​มั่นคง​เหมือน​ท้องฟ้า” เซลาห์</verse>
				<verse number="38">แต่​พระเจ้า พระองค์​ได้​ละทิ้ง​กษัตริย์​และ​จากไป พระองค์​โกรธ​ผู้ที่​พระองค์​ได้เจิมไว้</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ยกเลิก​ข้อตกลง​ที่​ทำไว้​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ลบหลู่​มงกุฎ​ของเขา​ด้วยการโยนทิ้ง​ลงดิน</verse>
				<verse number="40">พระองค์​พัง​กำแพง​รอบเมือง​ของเขา​จนหมดสิ้น พระองค์​ทำให้​พวก​ป้อม​ปราการ​ของเขา​กลายเป็น​ซากปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="41">คน​ที่​เดินผ่าน​ไปมา​ก็​ได้​ปล้นเขา ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​ต่าง​พากัน​พูดเหยียด​หยาม​เขา</verse>
				<verse number="42">พระองค์​ทำให้​พวกศัตรู​ของเขา​ชู​มือ-ขวา​ขึ้น​ใน​ชัยชนะ และ​ทำให้​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของเขา​เฉลิม​ฉลองกัน</verse>
				<verse number="43">พระองค์​หัน​คมดาบ​ของเขา​ไป​จาก​ศัตรู​ของเขา และ​ไม่ยอม​ช่วย​เขา​สู้รบ</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ทำให้​สง่าราศี​ของเขา​จบสิ้นลง และ​ขว้าง​บัลลังก์​ของเขา​จากที่ของมัน​ลงบนดิน</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ทำให้​เขา​แก่ก่อนวัย และ​ห่อ​เขา​ไว้​ใน​ความละอาย เซลาห์</verse>
				<verse number="46">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้​ไปอีกนาน​แค่ไหน พระองค์​จะ​ซ่อนตัว​พระองค์​ตลอดไปหรือ ความโกรธ​ของ​พระองค์​จะ​เผาผลาญ​ไปอีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="47">อย่าลืม​ว่า ชีวิต​ข้าพเจ้านั้น​สั้นเหลือเกิน พระองค์​สร้าง​มนุษย์​ทุกคน​ให้​มาพบกับ​จุดจบ​ที่ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="48">จะ​มีใคร​มีชีวิตอยู่​โดย​ไม่ต้อง​ตาย ใคร​จะ​เอา​ตัวรอด​จาก​อำนาจ​ของ​ความตาย เซลาห์</verse>
				<verse number="49">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​แสดง​ในอดีต​หายไปไหน เป็น​ความรัก​ที่​พระองค์​เคย​สาบานไว้​กับ​ดาวิด​ด้วย​ความสัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="50">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต โปรด​ระลึกถึง​ความอับอาย​ที่​พวกผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ต้องทน คำเยาะเย้ย​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ข้าพเจ้า​ต้อง​แบกรับ​ไว้เต็มอก</verse>
				<verse number="51">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ศัตรู​ของ​พระองค์​เยาะเย้ย พวกเขา​เยาะเย้ย​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​เจิมไว้</verse>
				<verse number="52">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ตลอดไป เอเมน และ​เอเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="90">
				<verse number="1">คำ​อธิษฐาน​ของ​โมเสส​คน​ของ​พระเจ้า ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ได้​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของ​พวกเรา​ตลอดมา​ทุกรุ่น</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ที่​ภูเขา​ทั้งหลาย​จะ​เกิดมา ก่อน​ที่​พระองค์​จะ​ทำให้​โลกนี้​เกิดขึ้น ตั้งแต่​อดีตกาล ตราบจน​ชั่วนิรันดร์กาล พระองค์​คือ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ทำให้​มนุษย์​กลับไป​เป็น​ผงคลีดิน พระองค์​พูดว่า “มนุษย์​กลับไป​เป็นดินซะ”</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระเจ้า สำหรับ​พระองค์แล้ว​พันปี​ก็​เหมือนกับ​แค่​วันวาน​ที่ผ่านไป เหมือนกับ​แค่​เสี้ยวหนึ่ง​ของ​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="5">และ​อีกพันปี ก็​จะ​เป็น​เหมือน​หญ้า​ที่เปลี่ยนสี​เท่านั้น พวกมนุษย์​นั้น​เป็น​เหมือน​หญ้า​ที่​งอกขึ้น​ในตอนเช้า</verse>
				<verse number="6">หญ้า​งอกขึ้น​ในตอนเช้า และ​เขียวไปทั่ว​ในตอนเช้า แล้ว​ในตอนค่ำ​ก็​เหี่ยวแห้งไป</verse>
				<verse number="7">พวกเรา​ตัว​สั่นเทิ้ม​เพราะ​กลัว​ความเกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์ พวกเรา​ถูก​ทำลาย​เพราะ​ความโกรธ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​วาง​ความผิด​ทั้งหมด​ของเรา​ไว้​ต่อหน้า​พระองค์ บาป​ทั้งหลาย​ที่​เรา​ซ่อนเร้นไว้​ก็​ถูกตีแผ่​อยู่​ใน​ความสว่าง​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="9">วัน​ทั้งหลาย​ของ​พวกเรา​จบสิ้นลง​เพราะ​ความโกรธ​ของ​พระองค์ เดือนปี​ของ​พวกเรา​จบสิ้นลง​อย่างรวดเร็ว​เหมือน​ถอนหายใจ</verse>
				<verse number="10">ชีวิต​เรา​ก็แค่​เจ็ดสิบปี ถ้า​เรา​แข็งแรง อาจจะ​อยู่​ถึง​แปดสิบปี แม้แต่​วันปี​ที่ดีที่สุด​ก็​เต็มไปด้วย​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก ชีวิต​ก็​ผ่านไป​อย่างรวดเร็ว และ​เรา​ก็​หายวับไป</verse>
				<verse number="11">ใครเล่า​ได้​สัมผัส​ความเกรี้ยว​โกรธ​อย่างเต็มที่​ของ​พระองค์ ใครเล่า​ได้​สัมผัส​ความโกรธ​ของ​พระองค์​และ​ความกลัว​ที่​เกิดจากมัน</verse>
				<verse number="12">โปรด​ช่วย​เรา​ให้รู้จัก​นับวันเวลา​อันแสนสั้น​ของ​พวกเรา เพื่อ​เรา​จะได้​ใช้ชีวิต​อย่าง​ชาญฉลาด</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​กลับ​มาหา​พวกเรา พระองค์​จะ​ถ่วงเวลา​ไปอีกนาน​แค่ไหน โปรด​สงสาร​พวกผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">โปรด​ให้​เรา​อิ่ม​ไปด้วย​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ทุกๆเช้า แล้ว​พวกเรา​จะได้​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี​และ​มีความสุข​ไปชั่วชีวิต</verse>
				<verse number="15">โปรด​ให้​พวกเรา​มีความสุข​นาน​เท่ากับ​วันเวลา​แห่ง​ความทุกข์ทรมาน​ที่​พระองค์​เคย​หยิบยื่น​ให้กับเรานั้น นาน​เท่ากับ​ปี​แห่ง​ความทุกข์ระทม​ที่​เรา​เจอมา</verse>
				<verse number="16">โปรด​ให้​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ได้เห็น​การกระทำต่างๆ​ของ​พระองค์ ให้​ลูกหลาน​ของ​พวกเรา​ได้เห็น​ถึง​ฤทธิ์อำนาจ​อันอัศจรรย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​พวกเรา โปรด​อวยพร​พวกเรา​ด้วยเถิด โปรด​ให้​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ทำนั้น​ประสบ​ผลสำเร็จ ใช่แล้ว โปรด​ให้​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ทำนั้น​ประสบ​ผลสำเร็จ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="91">
				<verse number="1">พวกเจ้า​ที่​พัก​อยู่ใน​ที่กำบัง​แห่ง​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด พวกเจ้า​ที่​อาศัย​อยู่​ใต้ร่มเงา​ของ​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="2">ให้​พูด​กับ​พระยาห์เวห์​ว่า “พระองค์​คือ​ที่ลี้ภัย​และ​ป้อม​ปราการ​ของข้าพเจ้า เป็น​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้ที่​ข้าพเจ้า​ไว้วางใจ”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​ช่วย​ท่าน​ให้พ้น​จาก​ตาข่าย​ของ​นักล่านก พระองค์​จะ​ช่วย​ท่าน​ให้พ้น​จาก​โรคร้ายแรง</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะ​กางปีกออก​เหนือท่าน​และ​ให้ท่าน​หลบภัย​อยู่​ใต้ปีก​ของ​พระองค์นั้น ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​จะ​เป็นโล่​และ​กำแพง​ป้องกันภัย​ให้กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="5">ท่าน​จะ​ไม่ต้อง​กลัว​การโจมตี​ใน​ตอนกลางคืน หรือ​การจู่โจม​ด้วย​ลูกธนู​ใน​ตอนกลางวัน</verse>
				<verse number="6">ท่าน​จะ​ไม่ต้อง​กลัว​โรค​ที่​ย่อง​เข้ามา​ตอนกลางคืน หรือ​ความเจ็บป่วย​ที่​เข้ามา​ปล้น​ใน​ตอนกลางวัน</verse>
				<verse number="7">คน​เป็นพัน​อาจจะ​ล้มตาย​อยู่​ข้างท่าน คน​เป็นหมื่น​อาจจะ​ล้มตาย​อยู่​ทางขวา​ของท่าน แต่​จะ​ไม่มี​อันตราย​ย่างกราย​เข้ามาหา​ท่านเลย</verse>
				<verse number="8">ใช่แล้ว ท่าน​จะ​เห็น​สิ่งเหล่านี้​กับตา​ท่านเอง ท่าน​จะได้​เห็น​คนชั่วร้าย​ได้รับ​ผลตอบแทน​อย่างสาสม</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ท่าน​เอา​พระยาห์เวห์​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของท่าน ท่าน​ให้​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด​เป็น​ที่ปลอดภัย​ของท่าน</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น จึง​ไม่มี​ความหายนะใดๆ​แตะต้อง​ท่าน ไม่มี​โรคระบาดใดๆ​เข้าไป​ในเต็นท์​ของท่าน​ได้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ไม่ว่า​ท่าน​จะ​ไป​ที่ไหน​ก็ตาม พระเจ้า​จะ​มอบหมาย​ให้​พวกทูตสวรรค์​คอย​คุ้มครอง​ท่าน</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​เหล่านั้น​จะเอา​มือ​ยกท่านขึ้น เพื่อ​เท้าท่าน​จะได้​ไม่ต้อง​กระแทก​ก้อนหิน</verse>
				<verse number="13">ท่าน​จะ​เดิน​บน​พวกสิงโต​และ​งูเห่า และ​เหยียบย่ำ​พวกสิงโต​ดุร้าย​และ​พวกงูพิษ​ได้</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เขา​รักเรา ดังนั้น เรา​จะ​ช่วยเหลือ​เขา เรา​จะ​วาง​เขาไว้​บน​ที่สูง​ที่ปลอดภัย​เพราะ​เขา​รู้จักเรา​จริงๆ</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากเรา เรา​จะ​ตอบเขา เรา​อยู่​กับเขา​ในยามที่​เขา​ทุกข์ยาก เรา​ช่วย​ให้​เขา​พ้นภัย​และ​ทำให้​เขา​มีเกียรติ</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ทำให้​เขา​เต็มอิ่ม​ด้วย​ชีวิต​ที่ยืนยาว แล้ว​ให้​เขา​เห็นว่า​เรา​สามารถ​ช่วย​ให้​เขารอดได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="92">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี เพลง​สำหรับ​วันหยุดทางศาสนา ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มัน​เป็น​สิ่งที่ดี​ที่จะ​สรรเสริญ​พระองค์ ข้าแต่​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด มัน​เป็น​สิ่งที่ดี​ที่จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">มัน​เป็น​สิ่งที่ดี​ที่จะ​พูดถึง​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ในตอนเช้า และ​เล่าถึง​ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​ใน​ตอนค่ำคืน</verse>
				<verse number="3">คลอไป​กับ​เสียง​ของ​พิณสิบสาย พิณสี่สาย และ​ทำนอง​ของ​พิณเขาคู่</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ การกระทำ​ของ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​มีความสุข ข้าพเจ้า​จะ​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี​ใน​ผลงานต่างๆ​จาก​มือ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ การกระทำ​ของ​พระองค์​ช่างยิ่งใหญ่​เหลือเกิน ความคิด​ของ​พระองค์​ก็​ช่างลุ่มลึก​เกินกว่า​จะ​เข้าใจได้</verse>
				<verse number="6">คนที่​โง่​เหมือน​ควาย​ไม่รู้​เรื่องนี้ คนโง่​ไม่เข้าใจ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="7">คือ​ถึงจะมี​คนชั่ว​ผุดขึ้นมา​มากมาย​เหมือน​หญ้า​และ​คนทำชั่ว​จะ​รุ่งเรือง พวกมัน​จะต้อง​ถูกทำลาย​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ได้รับ​การยกย่อง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ดู​ศัตรู​ของ​พระองค์เถิด ดูสิ พวกมัน​จะต้อง​ถูกทำลาย คนที่​ทำชั่ว​ทุกคน​จะต้อง​กระจัด​กระจายไป</verse>
				<verse number="10">	พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​แข็งแรง เหมือน​กระทิงป่า พระองค์​ชโลม​ข้าพเจ้า​ด้วย​น้ำมัน​อันสดชื่น</verse>
				<verse number="11">ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้เห็น​การพ่ายแพ้​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​พยายาม​ซุ่มโจมตี​ข้าพเจ้า หู​ของ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ร้องคร่ำครวญ​ของ​พวกศัตรูชั่วๆ​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">แต่​คนดี​จะ​ผลิบาน​ดุจ​ต้นปาล์ม เขา​จะ​โผล่​สูงขึ้นมา​มาก เหมือนกับ​ต้นสนซีดาร์​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="13">คนเหล่านั้น​เป็น​เหมือนกับ​ต้นไม้​ที่​ปลูกไว้ ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จะ​เจริญงอกงาม​ในลาน​ทั้งหลาย​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​จะ​ยังคง​ผลิดอก​ออกผล​แม้​ในยาม​แก่เฒ่า พวกเขา​จะ​ยังคง​สดชื่น​แข็งแรง​และ​เขียวสด</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​ประกาศ​ได้ว่า พระยาห์เวห์ ผู้เป็น​หินกำบัง​ของข้าพเจ้า​นั้นยุติธรรม และ​พระองค์​ไม่เคย​ทุจริตเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="93">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เป็น​กษัตริย์ พระยาห์เวห์​สวม​บารมี พระองค์​ใส่​พละกำลัง พระองค์​ตั้ง​โลกนี้​อย่างมั่นคง​และ​มัน​จะ​ไม่สั่นคลอน</verse>
				<verse number="2">บัลลังก์​ของ​พระองค์​ตั้งไว้​อย่าง​มั่นคงแล้ว​ตั้งแต่​ดึกดำบรรพ์มา ยิ่งกว่านั้น พระองค์​เป็น​อยู่แล้ว​ตลอดมา</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ คลื่น​ส่งเสียง ใช่แล้ว คลื่น​ส่งเสียง​ดังขึ้น เสียง​คลื่น​กระทบฝั่ง​ดังขึ้นเรื่อยๆ</verse>
				<verse number="4">เสียงร้อง​ของ​มหาสมุทร​ช่างดัง​กึกก้อง​มาก เสียง​น้ำทะเล​แตกกระจาย ช่างทรงพลัง​เหลือเกิน แต่​พระยาห์เวห์​ผู้​อยู่​เบื้องบน​ก็​ยัง​ทรงพลัง​ยิ่งกว่า</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระบัญญัติต่างๆ​ของ​พระองค์นั้น​จะ​ตั้งมั่นคง​อยู่​ตลอดไป วิหาร​ของ​พระองค์​จะ​เป็น​สถานที่​อันศักดิ์สิทธิ์​ไป​ตราบนาน​เท่านาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="94">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระเจ้า​ผู้ลงโทษ​คนผิดบาป ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าแต่​พระเจ้า​ผู้ลงโทษ​คนผิดบาป ขอให้​เรา​ได้เห็น​สง่าราศี​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ผู้พิพากษา​โลก โปรด​ลุกขึ้น ขอให้​ตอบแทน​คนหยิ่งยโส​อย่างสาสม​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อีกนาน​แค่ไหน อีกนาน​แค่ไหน​ที่​พระองค์​จะ​ปล่อยให้​คนชั่ว​พวกนั้น​เฉลิม​ฉลองกัน</verse>
				<verse number="4">อีกนาน​แค่ไหน ที่​พระองค์​จะ​ปล่อยให้​คนชั่ว​พวกนั้น​พูดจา​เย่อหยิ่งจองหอง และ​ปล่อยให้​คนเลว​คุยโวโอ้อวด​เกี่ยวกับ​เรื่องชั่วๆ​ที่​พวกเขาทำ</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ คนพวกนี้​ขยี้​คน​ของพระองค์ พวกเขา​ข่มเหง​ชนชาตินั้น​ที่เป็น​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ฆ่า​แม่หม้าย และ​คนต่าง​ด้าว และ​พวกเขา​เข่นฆ่า​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="7">คนชั่ว​เหล่านั้น​พูดว่า “พระยาห์เวห์​ไม่เห็น​สิ่งที่​เรา​กำลัง​ทำอยู่หรอก พระเจ้า​แห่ง​ยาโคบ​ไม่รู้​หรอกว่า​เกิดอะไรขึ้น”</verse>
				<verse number="8">เจ้าพวกสุดยอดโง่​ของ​คนทั้งหลาย ให้ฉลาด​เสียทีเถอะ เจ้าพวกคนโง่​เอ๋ย เมื่อไหร่​จะ​เรียนรู้​เสียที</verse>
				<verse number="9">เจ้า​คิดว่า พระองค์​ผู้สร้าง​หู จะ​ไม่ได้ยิน​หรือยังไง เจ้า​คิดว่า​พระองค์​ผู้สร้าง​ตา จะ​มองไม่เห็น​หรือยังไง</verse>
				<verse number="10">เจ้า​คิดว่า​พระองค์​ผู้ตีสอน​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ไม่ลงโทษ​พวกเจ้า​หรือยังไง เจ้า​คิดว่า​ผู้สอน​มนุษย์ทั้งหลาย​จะ​ไม่รู้เรื่อง​อะไรเลย​หรือยังไง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​รู้จัก​ความคิด​ของ​มนุษย์ และ​พระองค์​รู้ว่า​มัน​ไร้สาระ</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ คน​ที่​พระองค์​ตีสอนนั้น ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ คือ​คน​ที่​พระองค์​ต่อว่า​ด้วย​กฎ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ให้​เขา​ได้รับ​การบรรเทา​ในช่วง​ที่มีปัญหา จนกว่า​พระองค์​จะ​ขุดหลุม​ของ​คนชั่ว​ให้เสร็จ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ทอดทิ้ง​คน​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ไม่ละทิ้ง​ชนชาติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">แล้ว​การพิพากษา​ก็จะ​กลับมา​ยุติธรรม​เหมือนเดิม และ​คนซื่อตรง​ทุกคน​ก็จะ​ทำตามมัน</verse>
				<verse number="16">ใครเล่า​จะ​ยืนขึ้น​ช่วย​ข้าพเจ้า​ต่อต้าน​คนชั่ว​เหล่านี้ ใครเล่า​จะ​ยืนหยัด​เพื่อ​ข้าพเจ้า​ใน​การต่อต้าน​คนที่​ทำชั่วนั้น</verse>
				<verse number="17">หาก​พระยาห์เวห์​ไม่มาช่วย​ข้าพเจ้า​ในเร็ววัน ข้าพเจ้า​คง​นอน​สงบนิ่ง​อยู่ใน​หลุม​ฝังศพ​เป็นแน่</verse>
				<verse number="18">ถึงแม้ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​พูดว่า “เท้า​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​ลื่นล้ม” ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ได้​ช่วยพยุง​ข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เต็มไปด้วย​ความกังวล พระองค์​ก็​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า​และ​ทำให้​ข้าพเจ้า​มีความสุข</verse>
				<verse number="20">ผู้พิพากษา​ที่​ชั่วร้าย​จะเป็น​ฝ่ายเดียว​กับ​พระองค์​ได้หรือ พวกเขา​ใช้​กฎหมาย​กดขี่​ข่มเหง​คนอื่น</verse>
				<verse number="21">ผู้พิพากษา​ชั่วร้าย​พวกนี้​รวมหัวกัน​ต่อต้าน​คนดี และ​ตัดสิน​ประหารชีวิต​คนบริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">แต่​พระยาห์เวห์​มา​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของข้าพเจ้า พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​หิน​หลบภัย​ของข้าพเจ้า​ที่ข้าพเจ้า​จะวิ่ง​เข้าไป​ลี้ภัย</verse>
				<verse number="23">พระองค์​จะ​ลงโทษ​ผู้พิพากษา​ชั่วร้าย​พวกนั้น​สำหรับ​สิ่งที่​เขา​ก่อขึ้น พระองค์​จะ​ทำลาย​พวกเขา สำหรับ​ความชั่วร้าย​ที่​พวกเขาทำ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​จะ​ทำลาย​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="95">
				<verse number="1">มาเถิด ให้​พวกเรา​มา​ร้องเพลง​ด้วยความชื่นบาน​ให้กับ​พระยาห์เวห์​กันเถิด ให้โห่ร้อง​สรรเสริญ​หินกำบัง​ผู้ช่วยให้รอด​ของเราเถิด</verse>
				<verse number="2">ให้​พวกเรา​เข้าเฝ้า​พระองค์​ด้วย​การขอบ​พระคุณเถิด ให้​ร้องเพลง​และ​เล่นดนตรี​ให้กับ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ที่ยิ่งใหญ่ พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ที่​ยิ่งใหญ่​เหนือ​พระเจ้าทั้งปวง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​โลกนี้​ทั้งหมด​เป็น​ของพระองค์ ตั้งแต่​พวกถ้ำ​ที่ลึกที่สุด จนถึง​พวกยอดเขา​ที่สูงที่สุด</verse>
				<verse number="5">ทะเล​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์สร้าง และ​ผืนดินทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ปั้นแต่งขึ้น ล้วน​เป็น​สมบัติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">มาเถิด ให้​พวกเรา​กราบลง​นมัสการ​พระองค์ และ​คุกเข่าลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ผู้สร้าง​พวกเรา</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเรา และ​เรา​เป็น​ชนชาติ​ที่​พระองค์​เลี้ยงดู คือ​แกะ​ที่​พระองค์​นำ​ด้วยมือ​ของ​พระองค์ ขอเพียงแค่​เจ้า​ฟังเสียง​ของ​พระองค์​ในวันนี้ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="8">“อย่าได้​มีใจ​ดื้อรั้น​เหมือนกับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ทำ​ที่เมรีบาห์ และ​เหมือนกับ​ในวันนั้น​ที่​มัสสาห์ ใน​ที่เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="9">ที่นั่น พวกเขา​ลองดี​กับเรา​และ​ทดสอบเรา ทั้งๆที่​พวกเขา​เคยเห็น​สิ่งที่​เราทำ​ไปแล้ว​ก็ตาม</verse>
				<verse number="10">เรา​สะอิดสะเอียน​คนรุ่นนั้น​นาน​ถึง​สี่สิบปี เราว่า ‘คนพวกนั้น​มีใจ​ที่​หลงผิดไป ไม่เคย​เรียนรู้​ทางต่างๆ​ของเรา’</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ตอนที่​เราโกรธ เรา​ได้​สาบานว่า ‘พวกเขา​จะ​ไม่มีวัน​ได้​เข้าไป​ใน​ที่พักผ่อน​ของเราเลย’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="96">
				<verse number="1">ร้องเพลง​บทใหม่​ให้กับ​พระยาห์เวห์ ทุกคน​บน​โลกนี้ ร้องเพลง​แด่​พระยาห์เวห์​กันเถิด</verse>
				<verse number="2">ร้องเพลง​ให้กับ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์ ให้​ประกาศ​วันแล้ววันเล่า​ถึง​ความรอด​ที่​มาจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ประกาศ​ให้​ชนชาติต่างๆ​รู้ถึง​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ประกาศ​ให้​ทุกคน​รู้ถึง​สิ่งน่าทึ่งต่างๆ​ที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​นั้น​ยิ่งใหญ่​และ​สมควร​ได้รับ​การสรรเสริญ​อย่างยิ่ง พระองค์​น่าเกรง​ขาม​กว่า​พระเจ้าทั้งปวง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้าทั้งสิ้น​ของ​ชนชาติ​เหล่านั้น​เป็น​รูปเคารพ​ที่​ไร้ค่า แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="6">รัศมี​และ​บารมี​ของ​พระองค์​แผ่กระจาย​ออกมา​จาก​พระองค์ อำนาจ​และ​ความงดงาม​อยู่ใน​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ตระกูล​ของ​ชนชาติต่างๆ​ทั่วโลกเอ๋ย ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สำหรับ​สง่าราศี​และ​พละกำลัง​ของ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="8">ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ชื่อ​อัน​มีสง่าราศี​ของ​พระองค์ ให้​นำ​เครื่องกำนัน​มาให้​พระองค์​ใน​ลานวิหาร​ของ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="9">	ให้​ก้มกราบลง​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ในวิหาร​อันสง่างาม​ของ​พระองค์ มนุษย์​บน​แผ่นดินโลก​ทุกคน​เอ๋ย ให้​ตัวสั่นเทิ้ม​เมื่อ​อยู่​เบื้องหน้า​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="10">ประกาศ​ให้​ทุกชนชาติ​รู้ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​กษัตริย์ พระองค์​ตั้ง​โลกนี้ไว้​อย่างมั่นคง มัน​จะ​ไม่มีวัน​สั่นคลอน พระองค์​ตัดสิน​ชนชาติต่างๆ​อย่างยุติธรรม”</verse>
				<verse number="11">ขอให้​ฟ้าสวรรค์​เฉลิม​ฉลองกัน ขอให้​แผ่นดินโลก​ชื่นชม​ยินดี ขอให้​ทะเล​และ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ใน​ทะเลนั้น​โห่ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="12">ขอให้​ท้องทุ่ง​และ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ในมัน​ร่าเริงยินดี และ​ขอให้​ต้นไม้​ทุกต้น​ในป่า​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​กำลัง​เสด็จมา พระองค์​กำลัง​มา​ตัดสิน​แผ่นดินโลกนี้ พระองค์​จะ​ตัดสิน​โลกนี้​อย่างยุติธรรม​และ​ตัดสิน​ชนชาติต่างๆ​อย่างสัตย์ซื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="97">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เป็นกษัตริย์ ขอให้​แผ่นดิน​โลก​ชื่นชม​ยินดี ขอให้​หมู่เกาะทั้งหลาย​เฉลิม​ฉลองกัน</verse>
				<verse number="2">หมู่เมฆ​และ​ความมืดทึบ​อยู่​ล้อมรอบ​พระองค์ ความยุติธรรม​และ​ความเป็นธรรม​เป็น​รากฐาน​แห่งบัลลังก์​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">เปลวไฟ​นำ​อยู่​เบื้องหน้า​พระองค์ และ​เผาไหม้​ศัตรู​ของ​พระองค์​ทุกด้าน</verse>
				<verse number="4">สายฟ้า​ของ​พระองค์​ทำให้​โลกสว่างไสว แผ่นดิน​โลกเห็น​และ​สั่นเทิ้ม</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​ก็​หลอม​ละลาย​ราวกับ​ขี้ผึ้ง​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="6">ฟ้าสวรรค์​เล่าขาน​คุณความดี​ของพระองค์ และ​ทุกชนชาติ​เห็น​รัศมี​ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">คนเหล่านั้น​ที่​นมัสการ​รูปบูชา​และ​ภาคภูมิใจ​ใน​รูปเคารพ​ของเขา​จะ​ถูก​ทำให้​อับอาย​ขายหน้า และ​พวก​พระเจ้า​ทั้งหลาย​จะต้อง​ก้มลงกราบ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ศิโยน​ได้ยิน​พวกคำตัดสินต่างๆ​ของพระองค์​และ​เฉลิม​ฉลอง หมู่บ้าน​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์​ต่างชื่นชม​ยินดี​ด้วยเหมือนกัน</verse>
				<verse number="9">เพราะ พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด​เหนือ​แผ่นดินโลก​ทั้งสิ้น พระองค์นั้น​ยิ่งใหญ่กว่า​พระเจ้าทั้งปวง​มากนัก</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้า​ที่รัก​พระยาห์เวห์ ให้​เกลียดชัง​ความชั่วสิ พระองค์​ปกป้อง​ชีวิต​ของ​คนที่​จงรัก​ภักดี​ต่อพระองค์ พระองค์​ช่วยกู้​เขา​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="11">แสงสว่าง​ส่องลงมา​ยัง​คนที่​ทำสิ่งถูกต้อง และ​คนใจซื่อตรง​จะ​มีความสุข</verse>
				<verse number="12">พวกเจ้าคนดี​ทั้งหลาย ให้​เฉลิม​ฉลองกัน​ใน​พระยาห์เวห์ ให้​สรรเสริญ​ชื่อ​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="98">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี ร้องเพลง​บทใหม่​ให้กับ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​ทำ​สิ่งที่​น่าทึ่งทั้งหลาย มือขวา​อัน​ทรงฤทธิ์​และ​แขน​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์​ได้นำ​ชัยชนะ​มาสู่​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​แสดง​อำนาจ​ใน​การช่วยกู้​ของพระองค์ พระองค์​ได้​แสดง​ความยุติธรรม​ของพระองค์​ให้​ชนชาติต่างๆ​เห็น</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ระลึกถึง​ความรักมั่นคง​และ​ความซื่อสัตย์​ที่​พระองค์​มี​ต่ออิสราเอล ผู้คน​จาก​ทั่ว​ทุกมุมโลก​ต่าง​ก็เห็น​อำนาจ​ใน​การช่วยกู้​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="4">ชาวโลกทั้งหลาย​ให้​ตะโกน​เรียก​พระยาห์เวห์ ให้​เปล่งเสียง​ออกมา​เป็น​เพลง​แห่งความสุข​และ​เล่นดนตรี​กันเถิด</verse>
				<verse number="5">ให้​เล่นดนตรี​เพื่อ​เป็นเกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์ โดย​ใช้​พิณ​และ​เครื่อง​ดนตรีอื่นๆ</verse>
				<verse number="6">ให้​เป่าปี่​และ​แตรเขาสัตว์ ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​ผู้เป็นกษัตริย์</verse>
				<verse number="7">ให้​ท้องทะเล​และ​ทุกชีวิต​ใน​ทะเลนั้น​ร้องคำราม ให้​แผ่นดินโลก​และ​ทุกชีวิต​บนโลกนั้น​โห่ร้อง</verse>
				<verse number="8">ให้​แม่น้ำทั้งหลาย​ปรบมือ ให้​ภูเขาทั้งหลาย​เต้นรำ​ด้วย​ความยินดี​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​กำลัง​มา​ตัดสิน​แผ่นดินโลกนี้ พระองค์​จะ​ตัดสิน​โลกนี้​อย่างยุติธรรม และ​ตัดสิน​ชนชาติต่างๆ​อย่างเป็นธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="99">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เป็น​กษัตริย์ ให้​ชนชาติต่างๆ​สั่นเทิ้ม​ด้วย​ความกลัว พระยาห์เวห์​นั่ง​อยู่​บนบัลลังก์​เหนือ​ทูตสวรรค์​ที่มีปีก ให้​โลก​สั่นเทิ้ม​ด้วย​ความกลัว</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​นั้น​ยิ่งใหญ่​ใน​เมืองศิโยน พระองค์นั้น​มี​อำนาจ​สูงส่ง​เหนือ​ชนชาติทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">ให้​พวกเขา​สรรเสริญ​ชื่อ​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่าเกรง​ขาม​ของพระองค์ พระองค์นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​กษัตริย์​ผู้มี​ฤทธิ์เกรียงไกร ผู้ที่รัก​ความยุติธรรม พระองค์​ได้​ก่อตั้ง​ความเที่ยงธรรม พระองค์​ทำ​สิ่งที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง​ให้กับ​คนของยาโคบ</verse>
				<verse number="5">ให้​ยกย่อง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเรา และ​กราบลง​ต่อหน้า​ที่​วางเท้า​ของพระองค์ พระองค์นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="6">โมเสส​และ​อาโรน​อยู่​ใน​กลุ่ม​ของนักบวช​ของพระเจ้า ซามูเอล​ก็​อยู่​ใน​พวก​คนเหล่านั้น​ที่​เรียกชื่อ​ของพระองค์ คนเหล่านั้น​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​ก็ตอบ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">พระองค์​พูดกับ​พวกเขา​จาก​เสาเมฆ และ​พวกเขา​ก็​เชื่อฟังกฎ และ​บัญญัติต่างๆ​ที่​พระองค์​มอบให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเรา พระองค์​ตอบ​พวกเขาแล้ว พวกเขา​เห็นว่า​พระองค์​เป็น​ทั้งพระเจ้า​ที่​ให้อภัย และ​พระเจ้า​ที่​ลงโทษ​ด้วย สำหรับ​สิ่งชั่วๆ​ที่​พวกเขาทำ</verse>
				<verse number="9">ให้​ยกย่อง​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเรา และ​ก้มกราบ​ลงไป​ทาง​ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์ เพราะ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเรา​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="100">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี แห่ง​การขอบ​พระคุณ ทั่วทั้ง​แผ่นดินโลกเอ๋ย โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี​ให้กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ให้​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ความร่าเริง และ​เข้ามา​ร้องเพลง​ด้วย​ความชื่นบาน​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ให้รู้ไว้​เถิดว่า พระยาห์เวห์ เป็นพระเจ้า พระองค์​สร้างเรา​ขึ้นมา เรา​จึง​เป็นของ​พระองค์ เรา​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระองค์ เป็น​แกะ​ใน​ทุ่งหญ้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ให้​ผ่าน​ประตูทั้งหลาย​ของ​พระองค์​เข้ามา​ด้วย​การขอบคุณ ให้​เข้ามา​ใน​ลานวิหารทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ด้วย​การสรรเสริญ ให้​ขอบคุณ​พระองค์​และ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​นั้นดี ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​อยู่​ตลอดไป ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ทุกชั่วอายุ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="101">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องเพลง​สรรเสริญนี้​ให้กับ​พระองค์ และ​สรรเสริญ​พระองค์​สำหรับ​ความรักมั่นคง และ​ความยุติธรรม​ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ตั้งใจ​ใช้ชีวิต​อย่างบริสุทธิ์ เมื่อไหร่หนอ​พระองค์​จะ​มาหา​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ทำหน้าที่ต่างๆ​ของ​ข้าพเจ้า ด้วย​จิตใจ​ที่บริสุทธิ์​ในวัง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ยอม​วาง​สิ่งชั่วร้ายใดๆ​ไว้​ต่อหน้าต่อตา​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​เกลียด​การกระทำ​ที่​คดโกงทั้งหลาย​และ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ยอม​ให้​สิ่งเหล่านั้น​ติดตัว​ข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="4">ขอให้​ใจ​ที่​คดโกง ไปให้พ้นๆ​จาก​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ยอม​มีส่วนร่วม​กับ​สิ่งชั่วร้าย</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จะ​ปิดปาก​คน​ที่​ชอบ​แอบใส่ร้าย​เพื่อน​บ้าน​ของเขา ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ยอม​อดกลั้น​กับ​คนที่หยิ่งยโส​และ​หลงตัวเอง</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​มองหา​คนที่​ไว้วางใจได้​ใน​แผ่นดิน​ที่จะมา​ทำงาน​ให้กับ​ข้าพเจ้า เฉพาะ​คน​ที่มีชีวิต​ที่​บริสุทธิ์​เท่านั้น​ถึงจะให้​มารับใช้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​ชอบ​หลอกลวง​และ​ชอบ​หักหลัง​จะ​ไม่ได้​อาศัย​อยู่​ในบ้าน​ของ​ข้าพเจ้า และ​คนขี้โกหก​ก็​จะ​ไม่มีทาง​ได้รับใช้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ทุกๆเช้า ข้าพเจ้า​จะ​กำจัด​คนชั่ว​ทั้งหมด​ไปจาก​แผ่นดิน ข้าพเจ้า​จะ​ขับไล่​คนชั่ว​พวกนั้น​ออกไป​จาก​เมืองของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="102">
				<verse number="1">คำ​อธิษฐาน​ของ​คนเดือด​ร้อน ใน​ยามที่​เขา​อ่อนแอ​และ​ระบาย​ความทุกข์ใจ​ออกมา ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ขอให้​เสียง​ร้องให้ช่วย​ของข้าพเจ้า​ไปถึง​พระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">โปรด​อย่า​ซ่อนหน้า​ไปจาก​ข้าพเจ้า​ใน​ยามทุกข์ยาก​อย่างนี้เลย โปรด​เงี่ยหู​ฟัง​ข้าพเจ้า โปรด​ตอบ​ข้าพเจ้า​เร็วๆด้วย​ตอนที่​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="3">วันเวลา​ของ​ข้าพเจ้า​หายไป​อย่างควัน กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า​ถูกเผา​เหมือน​อยู่​ใน​เตาไฟ</verse>
				<verse number="4">	ใจ​ของ​ข้าพเจ้า​ห่อเหี่ยวไป เหมือน​หญ้า​ที่​ถูกตัด ข้าพเจ้า​เบื่ออาหาร</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ร้องคร่ำครวญ​ด้วย​ความทุกข์โศก จนเหลือ​แต่​หนังหุ้มกระดูก</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​นกฮูก​ที่​โดดเดี่ยว​อยู่​ใน​ทะเลทราย เป็น​นกฮูก​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ซากปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​นอนไม่หลับ ข้าพเจ้า​เป็น​เหมือน​นก​ที่​โดดเดี่ยว​กระโดด​ไปมา​อยู่บนหลังคา</verse>
				<verse number="8">วันทั้งวัน พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ต่างพากัน​ดูหมิ่น​เหยียด​หยาม​ข้าพเจ้า คนพวกนั้น​ที่​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้า​ใช้​ชื่อข้าพเจ้า​เป็น​คำสาปแช่ง</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​ได้กิน​ขี้เถ้า​แทนอาหาร และ​น้ำตา​หยด​ลงไป​ผสม​กับ​เครื่องดื่ม​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="10">ทั้งหมดนี้​เกิดขึ้น​ก็เพราะ​พระองค์​โกรธ​ข้าพเจ้า พระองค์​หยิบ​ข้าพเจ้า​ขึ้น แล้ว​โยน​ข้าพเจ้า​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="11">ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​แค่เงา​ที่​กำลัง​เลือนรางไป ข้าพเจ้า​กำลัง​เหี่ยวแห้งไป​เหมือนหญ้า</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​ครอบ​ครอง​บัลลังก์​ตลอดไป ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ทุกยุค​ทุกสมัย</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​ลุกขึ้น และ​จะ​สงสาร​เมืองศิโยน ถึงเวลาแล้ว​ที่​จะ​ปลอบโยน​นาง เวลา​ที่​ได้กำหนดไว้​มาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="14">พวกผู้รับใช้​ของพระองค์​รัก​แม้แต่​ก้อนหิน​ของ​เมืองศิโยน พวกเขา​สงสาร​แม้แต่​ฝุ่น​บนถนน​ของนาง</verse>
				<verse number="15">แม้แต่​ชนชาติอื่นๆ​ก็​ยัง​เกรง​กลัว​ชื่อของพระยาห์เวห์ และ​กษัตริย์​ของพวกเขา​สรรเสริญ​พระบารมี​ของพระองค์</verse>
				<verse number="16">สิ่งนี้​จะ​เกิดขึ้น เมื่อ​พระยาห์เวห์​สร้าง​เมืองศิโยน​ขึ้นมาใหม่ ตอนที่​พระองค์​ปรากฏตัว​ขึ้น​ที่นั่น​ใน​สง่าราศี​ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​จะ​ใส่ใจ​ใน​คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้ยากไร้ พระองค์​ไม่ได้​ดูถูก​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ให้​บันทึก​เรื่อง​ต่อไปนี้​ไว้​ให้กับ​คนรุ่นหลัง​อ่าน เพื่อ​คนที่​ยังไม่ได้​เกิดมา​จะได้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="19">ให้​บันทึกว่า​พระยาห์เวห์​มองลงมา​จาก​สถานที่ศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์​ที่​อยู่​เบื้องบน พระองค์​มองลงมา​จาก​สวรรค์​ลงมา​ยัง​โลกนี้</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​ฟัง​เสียง​ร้องคร่ำครวญ​ของ​พวกนักโทษ และ​ปลดปล่อย​พวกนักโทษประหาร​ให้​เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ประชาชน​จะได้​ประกาศ​ใน​เมืองศิโยน ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ได้ทำ​และ​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">ตอนที่​ชนชาติ​และ​อาณาจักรทั้งหลาย มา​รวมตัวกัน​เพื่อ​นมัสการ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ตัดกำลัง​ของ​ข้าพเจ้าลง​ใน​วัยกลางคน และ​ชีวิต​ของข้าพเจ้า​ก็​ถูกตัด​ให้สั้นลง</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​พูดว่า “พระเจ้า​ของข้าพเจ้า ชีวิต​ของพระองค์นั้น​จะ​ยังคง​อยู่ต่อไป​ทุกยุค​ทุกสมัย ดังนั้น​อย่าเพิ่ง​ฆ่า​ข้าพเจ้าเลย​เมื่อ​ชีวิตข้าพเจ้า​มาถึง​แค่​ครึ่งทาง</verse>
				<verse number="25">นานมาแล้ว พระองค์​ได้​ก่อตั้ง​โลกนี้​ขึ้นมา และ​ได้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​ขึ้น​ด้วยมือ​ของพระองค์เอง</verse>
				<verse number="26">สิ่งเหล่านี้​จะ​สูญสิ้นไป​แต่​พระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป พวกมัน​ทั้งหมด​จะ​เปื่อยยุ่ย​เหมือน​เครื่องนุ่งห่ม พระองค์​จะ​เปลี่ยนมัน​เหมือน​เสื้อผ้า​และ​โยนมัน​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="27">แต่​พระองค์​ไม่เคย​เปลี่ยน​แปลง และ​วันปี​ของพระองค์​จะ​ไม่มีวัน​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="28">ลูกๆ​ของ​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์​จะ​ตั้งรกราก​อยู่ที่นี่ ลูกหลาน​ของพวกเขา​ก็​จะ​อาศัย​อยู่​อย่างปลอดภัย​ต่อหน้า​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="103">
				<verse number="1">บทเพลง​ของ​ดาวิด จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด หัวใจ​ทั้งดวง​ของข้าพเจ้า​เอ๋ย สรรเสริญ​ชื่อ​อันศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="2">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด และ​อย่า​ลืม​บุญคุณทั้งสิ้น​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​คือ​ผู้ที่​อภัย​ให้กับ​ความผิดบาป​ทั้งสิ้น​ของเจ้า พระองค์​คือ​ผู้ที่​รักษาเจ้า​ให้หาย​จาก​ความเจ็บป่วย​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="4">พระองค์​คือ​ผู้ที่​ไถ่ชีวิตเจ้า​จาก​หลุมศพ พระองค์​คือ​ผู้ที่​เอา​ความรักมั่นคง​และ​ความ​เมตตา​กรุณา​มาสวม​เป็น​มงกุฎ​ให้กับเจ้า</verse>
				<verse number="5">พระองค์​คือ​ผู้ที่​ทำให้​ชีวิต​ของเจ้า​เต็มอิ่ม​ไปด้วย​ของดีๆ และ​พระองค์​ทำให้​เจ้า​เป็นหนุ่ม​อีกครั้งหนึ่ง​เหมือนกับ​นกอินทรีหนุ่ม</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ให้​ความยุติธรรม​และ​ความเป็นธรรม กับทุกคน​ที่​ถูกข่มเหง</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สั่งสอน​หนทางทั้งหลาย​ของพระองค์​ให้กับ​โมเสส และ​แสดง​การกระทำ​อันทรงฤทธิ์​ของพระองค์​ให้​อิสราเอลเห็น</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​นั้น​ใจดี มีเมตตา โกรธช้า และ​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​ความรักมั่นคง</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​ไม่คอย​กล่าวหาเรา​อยู่ตลอด และ​ถ้าโกรธ​พระองค์​ก็​จะ​ไม่โกรธ​ตลอดไปหรอก</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ไม่ได้​จัดการ​กับเรา​ตาม​ความผิดบาป​ของเรา พระองค์​ไม่ได้​ลงโทษ​พวกเรา​ให้สาสม​กับ​ความผิด​ของเรา</verse>
				<verse number="11">ฟ้าสวรรค์​อยู่สูง​เหนือโลก​ยังไง ความรักมั่นคง​ของพระองค์​ที่มีต่อ​คนที่​ยำเกรง​พระองค์​ก็​ยิ่งใหญ่​ขนาดนั้น</verse>
				<verse number="12">ทิศตะวันออก​ห่าง​จาก​ทิศตะวันตก​ขนาดไหน พระองค์​ก็​ยก​ความผิด​ที่​เกิดจาก​การกบฏต่างๆ​ของเรา​ให้​ห่างไกล​จากเรา​ขนาดนั้น</verse>
				<verse number="13">พ่อใจดี​ต่อลูก​ยังไง พระยาห์เวห์​ก็​ใจดี​ต่อ​ผู้ที่ยำเกรงพระองค์​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">พระองค์​รู้ว่า​เรา​ทำ​มาจาก​อะไร พระองค์​รู้ว่า​เรา​เป็น​แค่ดิน</verse>
				<verse number="15">ชีวิต​ของมนุษย์​นั้นสั้น​เหมือนกับ​ต้นหญ้า หรือ​เหมือนกับ​ดอกไม้​ในท้องทุ่ง​ที่​ออกดอก​อย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​ถูก​ลมร้อนพัด มัน​ก็​หายวับไป และ​ไม่มีใคร​บอก​ได้ว่า​มัน​เคยอยู่​ตรงไหน</verse>
				<verse number="17">ส่วน​คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ พระองค์​รัก​พวกเขา​ตลอดมา และ​จะรัก​พวกเขา​ตลอดไป และ​พระองค์​จะ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">คือ​คนเหล่านั้น​ที่​รักษา​คำมั่นสัญญา​ของพระองค์ และ​ไม่ลืม​ที่จะ​ทำตาม​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ตั้งบัลลังก์​ของพระองค์​อยู่​บน​ฟ้าสวรรค์ และ​พระองค์​ครอบ​ครอง​อยู่เหนือ​ทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="20">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์ทั้งหลาย คือ​พวกนักรบ​อัน​เกรียงไกร​ที่​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของพระองค์ ให้​สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="21">กองทัพ​สวรรค์​ทั้งหมด คือ​พวกผู้รับใช้พระองค์​ที่​ทำตาม​ความต้องการ​ของพระองค์ ให้​สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="22">ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​พระองค์​สร้างขึ้นมา ให้​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด ใน​ที่​ทุกหนแห่ง​ใน​อาณาจักร​ของพระองค์ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้าเอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="104">
				<verse number="1">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​เอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของข้าพเจ้า พระองค์​ยิ่งใหญ่มาก พระองค์​ปกคลุม​ไปด้วย​รัศมี​และ​บารมี</verse>
				<verse number="2">พระองค์​คลุม​พระองค์เอง​ด้วยแสงสว่าง​เหมือน​ใส่เสื้อคลุม พระองค์​กาง​ท้องฟ้า​ออก​เหมือน​กางเต็นท์</verse>
				<verse number="3">	พระองค์​สร้าง​ห้องชั้นบน​ของ​พระองค์​อยู่เหนือเมฆ พระองค์​ใช้​เมฆ​ที่​หนาทึบ​เป็น​รถม้า​และ​ขี่ข้าม​ขอบฟ้า​ไปบน​ปีกของลม</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทำให้​สายลมทั้งหลาย​เป็น​พวกผู้ส่งข่าว​ของพระองค์ และ​ทำให้​เปลวไฟ​เป็น​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​วาง​โลกนี้​บน​รากฐาน​ของมัน เพื่อ​โลกนี้​จะได้​ไม่เคลื่อน​หลุดไป</verse>
				<verse number="6">น้ำลึก​คลุม​โลกนี้​เหมือนกับ​ผ้าห่ม น้ำ​ได้​ครอบคลุม​ภูเขาทั้งหลายไว้</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระองค์​ตะโกน น้ำนั้น​ก็​หนีไป เสียง​ของพระองค์​ที่​ดังกึกก้อง​เหมือนฟ้าร้อง​ทำให้​น้ำไหลเชี่ยวไป</verse>
				<verse number="8">ภูเขาทั้งหลาย​โผล่ขึ้นมา หุบเขา​ทรุด​ลงไป น้ำ​ก็​ไหล​ไปอยู่​ตามที่​ที่พระองค์​จัดไว้​ให้กับมัน</verse>
				<verse number="9">พระองค์​กำหนด​ขอบเขต​ไว้​ไม่ให้​น้ำไหล​ล้นขึ้นมา เพื่อ​มัน​จะได้​ไม่มา​ครอบคลุม​โลกอีก</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำให้​น้ำ​ไหลออกมา​จาก​ตาน้ำ​ลงไป​ใน​หุบเขาลึก น้ำนั้น​ก็ไหล​ไป​ใน​ระหว่างภูเขา</verse>
				<verse number="11">ก่อให้เกิด​แหล่งน้ำ​แก่​สัตว์ป่าทั้งหลาย แม้แต่​พวกลาป่า​ก็​ยัง​มา​ดับกระหาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="12">พวกนกป่า​ก็​สร้างรัง​ขึ้น​ริมน้ำ และ​ส่งเสียงร้อง​ตาม​กิ่งไม้​ที่​อยู่​ใกล้ๆนั้น</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ให้​น้ำ​กับ​ภูเขาทั้งหลาย​จาก​น้ำ​ที่อยู่​ใน​ห้องชั้นบน​ของพระองค์ แผ่นดินโลก​จึง​เต็มอิ่ม​ไปด้วย​ผลงาน​จาก​น้ำมือ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำให้​ต้นหญ้า​งอกงาม​เพื่อ​เป็นอาหาร​แก่​สัตว์ทั้งหลาย และ​ให้​พืชพันธุ์​กับ​มนุษย์​มา​เพาะ​ปลูก เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ผลิตอาหาร​จาก​ผืนดิน</verse>
				<verse number="15">รวมถึง​เหล้าองุ่น​ที่​ทำให้​พวกเขา​สุขใจ น้ำมัน​ที่​ทำให้​ใบหน้า​ผ่องใส และ​ขนมปัง​ที่​ทำให้​ร่างกาย​แข็งแรง</verse>
				<verse number="16">พวกต้นไม้​ของ​พระยาห์เวห์ ต่าง​ก็​อิ่มเอิบ​ด้วยน้ำ รวมถึง​พวกต้นสนซีดาร์​แห่งเลบานอน​ที่​พระองค์​ปลูกไว้</verse>
				<verse number="17">พวกนกกระจอก​ก็​ได้​มา​ทำรัง​ที่นั่น ส่วน​นกกระสา​ก็​เอา​ต้นสนสามใบ​มา​เป็นบ้าน​ของมัน</verse>
				<verse number="18">ภูเขาสูงทั้งหลาย​คือ​บ้าน​ของ​บรรดา​แพะภูเขา ในขณะที่​หินผา​คือ​ที่ลี้ภัย​ของ​พวกตัว​ไฮแรกซ์</verse>
				<verse number="19">พระองค์​สร้าง​ดวงจันทร์​ขึ้นมา​เพื่อ​กำหนดเดือน และ​ดวง​อาทิตย์​ก็รู้​เวลาตก​ของมัน</verse>
				<verse number="20">พระองค์​สร้าง​ความมืด​เพื่อ​จะได้​มีกลางคืน เพื่อ​ให้​สัตว์ป่า​ออกมา​หากินกัน</verse>
				<verse number="21">พวกสิงห์หนุ่ม​คำราม​ในขณะที่​ล่าเหยื่อ แสวงหา​อาหาร​ที่​พระเจ้า​ประทานให้</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์ขึ้น พวกสัตว์​ที่​ออกหากิน​ตอนกลางคืน​ก็​กลับรังนอน</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ผู้คน​ก็​ออกไป​ทำมาหากิน และ​พวกเขา​ก็​ทำงาน​จนถึง​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​สร้าง​สิ่งต่างๆ​ขึ้นมา​มากมาย​เหลือเกิน พระองค์​ใช้​สติปัญญา​สร้าง​พวกมัน​แต่ละอย่าง แผ่นดินโลก​เต็มไปด้วย​สิ่งต่างๆ​ที่​พระองค์​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="25">ดูอย่าง​ทะเลสิ มัน​ใหญ่โต​และ​กว้างขวาง เต็มไปด้วย​บรรดาสัตว์​น้อยใหญ่​มากมาย​จน​นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="26">พวกเรือ​ต่าง​แล่นไป​บน​ผิวน้ำ​ของมัน และ​ที่นั่น​มี​เลวีอาธาน ​สัตว์ทะเล​ขนาดใหญ่ ที่​พระองค์​สร้างขึ้น​ให้​มา​แหวกว่ายเล่น​อยู่​ในทะเลลึก</verse>
				<verse number="27">สัตว์ทุกตัว​พึ่งพา​พระองค์ เพื่อ​รับ​ส่วนแบ่ง​อาหาร​ของมัน​ตามเวลา​ที่​กำหนดไว้</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระองค์​ให้ พวกมัน​ก็​เก็บรวบรวม เมื่อ​พระองค์​แบมือออก​เลี้ยงพวกมัน พวกมัน​ต่าง​ก็​อิ่มหนำสำราญ​ด้วย​สิ่งดีๆ​มากมาย</verse>
				<verse number="29">แต่​เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​พระองค์​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​พวกมัน พวกมัน​จะ​พากัน​หวาดกลัว เมื่อ​พระองค์​เอา​ลม​หายใจ​ไปจาก​พวกมัน พวกมัน​ก็​จะ​ตาย​และ​กลับ​ไปสู่ดิน</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​พระองค์​ส่ง​ลม​หายใจ​ที่ให้ชีวิต​ของพระองค์มา สัตว์ต่างๆ​เหล่านั้น​ก็​ถูก​สร้างขึ้น และ​พระองค์​ก็​ให้ชีวิตใหม่​กับ​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="31">ขอให้​บารมี​ของ​พระยาห์เวห์​คงอยู่​ตลอดไป ขอให้​พระองค์​มีความสุข​กับ​สิ่งเหล่านั้น​ที่​พระองค์​สร้างขึ้นมา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​พระองค์​จ้องเขม็ง​ไปยังโลก โลก​ก็​สั่นคลอน และ​เมื่อ​พระองค์​ตี​ภูเขาทั้งหลาย ควัน​ก็​พวยพลุ่ง​ขึ้นมา​จาก​ภูเขาเหล่านั้น</verse>
				<verse number="33">ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​ให้กับ​พระยาห์เวห์​ตราบเท่า​ที่​ข้าพเจ้า​ยังมีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของข้าพเจ้า​ตราบเท่า​ที่​ข้าพเจ้า​ยังคงอยู่</verse>
				<verse number="34">ขอให้​พระองค์​ชื่นชม​คำพูดเหล่านี้​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ชื่นชม​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="35">ขอให้​พวกคนบาป​ถูกกำจัด​ให้หมดไป​จาก​โลกนี้ ขอให้​พวกคนชั่ว​ไม่มี​ตัวตน​อีกต่อไป จิตใจ​ของข้าพเจ้า​เอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="105">
				<verse number="1">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ ให้​กระจาย​ชื่อเสียง​ของพระองค์​ออกไป ให้​บอก​กับ​ชนชาติทั้งหลาย​ถึง​สิ่งที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="2">ร้องเพลง​ให้กับ​พระองค์ ร้องเพลง​สรรเสริญ​ให้กับ​พระองค์เถิด ใคร่ครวญ​ถึง​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหมด​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="3">โอ้อวด​ถึง​ชื่ออันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์เถิด ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่แสวงหา​พระยาห์เวห์​มีความสุขเถิด</verse>
				<verse number="4">แสวงหา​พระยาห์เวห์ และ​พละกำลัง​ที่​มา​จาก​พระองค์เถิด แสวงหา​หน้า​ของพระองค์​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="5">ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​ผู้รับใช้​ของพระเจ้าเอ๋ย ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​พวกที่​พระเจ้า​เลือกเอ๋ย ขอให้​ท่าน​ระลึกถึง​เรื่องน่าทึ่งทั้งหลาย​ที่​พระเจ้าทำ ระลึกถึง​การอัศจรรย์ต่างๆ​และ​คำตัดสินทั้งหลาย​ที่​ออกมา​จากปาก​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6"></verse>
				<verse number="7">พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเรา คำตัดสินทั้งหลาย​ของพระองค์​จะ​เป็นจริง​อย่างนั้น​ใน​ทุกหนแห่ง​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ไม่เคยลืม​ข้อตกลง​ของพระองค์ คือ​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ทำไว้​กับ​คนของพระองค์​ตลอดไป​เป็นพันรุ่น</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จะ​รักษา​คำ​สัญญา​ที่​ทำไว้​กับอับราฮัม และ​คำ​สาบาน​ของพระองค์​ที่​ให้ไว้​กับอิสอัค</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำให้​มัน​เป็นกฎ​สำหรับ​ยาโคบ และ​เป็นข้อตกลง​ให้กับ​อิสราเอล​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">	พระองค์​พูดว่า “เรา​จะ​มอบ​ดินแดนคานาอัน​ให้​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของเจ้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​สิ่งนี้​ตอนที่​พวกเขา​ยังมีกัน​อยู่​ไม่กี่คน และ​ยัง​เป็น​คนต่าง​ด้าว​แค่กระจุกเดียว​ในดินแดนนั้น​อยู่เลย</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​เร่ร่อน​พเนจร​จาก​ชนชาติหนึ่ง​ไปอีก​ชนชาติหนึ่ง จาก​อาณาจักรหนึ่ง​ไปยัง​อีก​อาณาจักรหนึ่ง</verse>
				<verse number="14">แต่​พระเจ้า​ไม่ยอมให้​ใครข่มเหง​พวกเขา พระองค์​เตือน​พวกกษัตริย์ทั้งหลาย​ว่า</verse>
				<verse number="15">	“อย่า​แตะต้อง​คนเหล่านั้น​ที่เรา​ได้เลือกไว้ อย่าได้​ทำร้าย​พวกผู้พูดแทนเรา”</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทำให้เกิด​การกันดารอาหาร​ขึ้น​ในแผ่นดิน พระองค์​ตัดเสบียง​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​ได้ส่ง​ชายคนหนึ่ง​ไปอียิปต์​ก่อนคนอื่นๆ นั่นคือ โยเซฟ ผู้ถูกขาย​ไปเป็นทาส</verse>
				<verse number="18">คนพวกนั้น​ทำร้ายเขา​ด้วย​การล่ามโซ่ไว้​ที่ข้อเท้า และ​ใส่​ปลอกเหล็กไว้​ที่คอ​ของเขา</verse>
				<verse number="19">จนกระทั่ง​สิ่งที่​โยเซฟ​ได้ทำนายไว้​เป็นจริง และ​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้พิสูจน์​ให้เห็นว่า​เขาพูดถูก</verse>
				<verse number="20">แล้ว​กษัตริย์​ก็​มีคำสั่ง​ให้ไป​นำตัว​โยเซฟมา​และ​หักโซ่ตรวน​ของเขา ผู้นำชนชาตินั้น​ก็​ปล่อยเขา​ออกจากคุก</verse>
				<verse number="21">กษัตริย์​แต่งตั้ง​โยเซฟ​ให้เป็น​ผู้ดูแลวัง และ​ให้เป็น​ผู้ดูแล​จัดการ​ทรัพย์​สมบัติ​ของเขา​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ให้​อำนาจ​กับโยเซฟ​อย่างเต็มที่​เหนือ​ข้าราชการ​ของเขา โยเซฟ​สอน​พวกที่ปรึกษาอาวุโส​ของกษัตริย์</verse>
				<verse number="23">หลังจากนั้น อิสราเอล​ก็​เข้ามาอยู่​ที่อียิปต์ ยาโคบ​อยู่​อย่าง​คนต่าง​ด้าว​ใน​ดินแดน​ของ​ฮาม</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ทำให้​คนของพระองค์​ทวีคูณขึ้น​อย่างมหาศาล จน​มีจำนวน​มากกว่า​ศัตรู​ของเขา</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​เปลี่ยนใจ​ของ​คนอียิปต์​ให้หัน​มา​เกลียดชัง​คนของพระองค์ และ​ให้​พวกเขา​พากัน​วางแผนร้าย​ต่อ​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พระองค์​ก็​ส่ง​โมเสส​ผู้รับใช้​ของพระองค์ และ​อาโรน​ผู้ที่​พระองค์​ได้เลือก</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ให้​สองคนนี้​ทำ​การอัศจรรย์ต่างๆ​ของพระองค์​ให้​ชนชาติ​ของพระองค์เห็น พวกเขา​ทำ​สิ่งที่​น่าทึ่งต่างๆ​ใน​ดินแดน​ของฮาม</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ส่ง​ความมืดทึบ​ลงมา แต่​ชาวอียิปต์​ก็​ไม่ยอมฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ทำให้​น้ำ​ของ​พวกเขา​กลายเป็นเลือด และ​ฆ่า​พวกปลา​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​มี​ฝูงกบ​เต็มไปหมด ไม่เว้น​แม้แต่​พวก​ห้องส่วนตัว​ของกษัตริย์</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​พระองค์​ออกคำสั่ง ฝูงเหลือบ​ก็มา ฝูงริ้น​ก็​รุกล้ำ​เข้ามา​ทั่วแผ่นดิน</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ทำให้​ฝน​ของ​พวกเขา​กลายเป็น​ลูกเห็บ และ​ทำให้​เกิด​สายฟ้าแลบ​ใน​แผ่นดิน​ของเขา</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ทำลาย​ไร่องุ่น และ​ต้นมะเดื่อ พระองค์​ทำให้​ต้นไม้​แตกเป็นเสี่ยงๆ​ไปทั่ว​เขตแดน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระองค์​ออกคำสั่ง พวกตั๊กแตน​วัยบิน​และ​ตั๊กแตน​วัยกระโดด ก็​กรูกัน​เข้ามา​อย่าง​มืดฟ้ามัวดิน</verse>
				<verse number="35">พวกตั๊กแตน​กิน​พืชผัก​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา และ​กิน​พืชผล​ทั้งหลาย​จากดิน​เสียสิ้น</verse>
				<verse number="36">แล้ว​จากนั้น พระองค์​ก็​ฆ่า​ลูกชายหัวปี​ของพวกเขา​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​ของพวกเขา ลูก​ที่พิสูจน์​ถึง​ความเป็นชาย​ของพ่อ</verse>
				<verse number="37">พระองค์​นำ​พวกอิสราเอล​ออกไป​พร้อมกับ​เงินและทอง​ไปด้วย พระองค์​ไม่ปล่อย​ให้​มีใคร​สักคน​ใน​พวกเผ่า​ของ​พระองค์​สะดุดล้ม</verse>
				<verse number="38">ชาวอียิปต์​ต่างดีใจ​ที่​ชาวอิสราเอล​ออกไปได้ เพราะ​พวกเขา​รู้สึกกลัว​พวกอิสราเอล</verse>
				<verse number="39">พระองค์​กาง​ก้อนเมฆ​ของพระองค์​ออก​ปกคลุม​อยู่เหนือ​คนอิสราเอล และ​ยังให้​เพลิงไฟ​ไว้​ส่องสว่าง​ใน​ตอนกลางคืน</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​อิสราเอล​ร้องขอ​อาหาร พระองค์​ก็​นำ​นกกระทา​มาให้ นอกจากนั้น​พระองค์​ก็ยัง​ให้อาหาร​จากสวรรค์​กับ​พวกเขา​กิน​จนอิ่มหนำ</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ตี​ก้อนหิน​แตกเป็นช่อง น้ำ​ก็​ไหล​พุ่งออกมา​สู่​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง​เหมือนกับ​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="42">เพราะ​พระองค์​ระลึกถึง​คำ​สัญญา​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์ ที่​ให้ไว้​กับ​อับราฮัม​ผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="43">พระองค์​นำ​ชนชาติ​ของพระองค์​ออกจาก​อียิปต์​อย่างมีความสุข คนเหล่านี้​ที่​พระองค์​เลือกมา​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พระองค์​ก็​มอบ​แผ่นดินต่างๆ​ของ​ชนชาติอื่นๆ​ให้กับ​พวกเขา พวกเขา​ได้​กรรมสิทธิ์​ใน​ไร่นา​ที่​คน​ต่าง​ชาติ​ลงมือลงแรง​ทำไว้</verse>
				<verse number="45">ที่​พระองค์​ทำ​อย่างนี้​ก็เพื่อ​พวกเขา​จะได้​เชื่อฟัง​กฎทั้งหลาย​ของพระองค์ และ​รักษา​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์​อย่างระมัดระวัง สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="106">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์​นั้นดี และ​ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="2">ใคร​จะ​บรรยาย​ถึง​การกระทำ​อันทรงฤทธิ์ทั้งหลาย​ของ​พระยาห์เวห์​ได้หมด ใคร​จะ​เล่า​ถึง​การกระทำ​อันน่าสรรเสริญ​ของพระองค์​ได้หมด</verse>
				<verse number="3">ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ​คนเหล่านั้น​ที่​รักษา​ความยุติธรรม และ​ทำ​แต่​สิ่งถูกต้อง​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เมื่อ​พระองค์​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อ​คนของพระองค์ โปรด​ระลึกถึง​ข้าพเจ้าด้วย โปรด​นับ​ข้าพเจ้า​เข้าไป​กับ​หมู่คน​ที่พระองค์​ช่วยให้รอดด้วย</verse>
				<verse number="5">ขอให้​ข้าพเจ้า​มีส่วนร่วม​ใน​พระพรต่างๆ​ของ​คนที่​พระองค์​ได้เลือกไว้ และ​มีส่วนร่วม​ใน​ความยินดี​ที่​คนของพระองค์มี และ​ร่วมสรรเสริญ​พระองค์​กับ​คนเหล่านั้น​ที่เป็น​สมบัติของพระองค์</verse>
				<verse number="6">พวกเรา​ทำผิดบาป​เหมือนกับ​บรรพบุรุษ​ของเรา พวกเรา​ทำผิด​และ​ทำตัว​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="7">พวกบรรพบุรุษ​ของเรา​ใน​อียิปต์ ไม่ได้​เรียนรู้​อะไรเลย​จาก​การอัศจรรย์​ของพระองค์ พวกเขา​ไม่ได้​คิดถึง​สิ่งทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำไป​ด้วยความรัก​ที่มั่นคง​ของพระองค์ พวกเขา​กบฏ​ต่อพระองค์​ที่​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="8">แต่​พระองค์​ก็ยัง​ช่วยเหลือ​พวกเขา​เพื่อเห็นแก่​หน้าของพระองค์เอง และ​เพื่อ​แสดง​พลัง​อันยิ่งใหญ่​ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระองค์​ตะโกน​ใส่​ทะเล​แดง ทะเล​แดง​ก็​เหือด​แห้งไป และ​พระองค์​ก็นำ​พวกเขา​เดินผ่าน​ทะเลลึก​เหมือน​เดินผ่าน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ช่วย​พวกเขา​ให้พ้น​จาก​คนที่​เกลียดชัง​พวกเขา พระองค์​ไถ่​พวกเขา​ให้​เป็นอิสระ​จาก​ศัตรู​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระองค์​ก็​ทำให้​น้ำกลบ​ท่วมศัตรู​ของพวกเขา ไม่มีใคร​รอด​สักคนเดียว</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พวกเขา​ก็เชื่อ​ใน​สิ่งทั้งหลาย​ที่​พระองค์สัญญา และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">แต่​ไม่นานนัก​พวกเขา​ก็​ลืม​สิ่งทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำ​ให้กับ​พวกเขา และ​ไม่ยอม​คอยฟัง​ว่า​พระองค์​จะให้​พวกเขา​ทำอะไร</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ก็​ใคร่อยาก​จะ​กินเนื้อ​จนตัวสั่น​ใน​ทะเลทรายนั้น และ​ท้าทาย​พระเจ้า​ใน​ที่เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้งนั้น</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พระองค์​จึงให้​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ร้องขอ แต่​พระองค์​ก็​แถม​โรคร้าย​มาให้ด้วย</verse>
				<verse number="16">บางคน​ใน​ค่ายพัก​อิจฉา​ริษยา​โมเสส และ​อาโรน​นักบวช​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​แผ่นดิน​ได้​แยกออก​ดูดกลืน​ดาธาน​ลงไป และ​กลบ​พรรคพวก​ของอาบีรัม</verse>
				<verse number="18">มี​ไฟ​ลุกลาม​ใหญ่โต​ท่ามกลาง​พรรคพวก​ที่เหลือ​ของเขา เปลวไฟ​ได้​เผาผลาญ​คนชั่ว​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​บรรพบุรุษ​ก็​สร้าง​ลูกวัวทองคำ​ขึ้นมา​ที่​ภูเขาโฮเรบ และ​ก้มกราบ​นมัสการ​รูปที่หล่อ​จากโลหะนั้น</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​เอา​พระเจ้า​ผู้​เต็มไปด้วย​บารมี ไป​แลกกับ​รูปหล่อ​ของ​วัวตัวผู้​ที่​กินหญ้า</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ลืม​พระเจ้า​ผู้ที่​ช่วยชีวิต​พวกเขา​ให้รอด และ​ผู้ที่​ทำ​สิ่งยิ่งใหญ่ทั้งหลาย​ในอียิปต์</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ทำ​สิ่งที่​น่าทึ่งทั้งหลาย​ใน​ดินแดน​ของฮาม และ​ทำ​สิ่งที่​น่ายำเกรง​หลายอย่าง​ที่​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​บอกว่า​พระองค์​จะ​ทำลาย​อิสราเอล แต่​โมเสส ผู้นำ​ที่​พระองค์​เลือกมา​ได้​มา​ยืนขวางไว้ ทำให้​อารมณ์​โกรธแค้น​ของพระองค์​สงบลง พระองค์​ก็เลย​ไม่ทำลาย​ล้าง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวกเขา​ก็​ปฏิเสธ​ไม่ยอม​เข้าไป​ใน​ดินแดนคานาอัน​ที่น่าอยู่ พวกเขา​ไม่เชื่อ​คำ​สัญญา​ของพระองค์​ที่จะ​ช่วยเขา</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​นั่งบ่น​ต่อว่า​พระเจ้า​อยู่ในเต็นท์​ของพวกเขา และ​ไม่ยอม​ฟังเสียง​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​พระองค์​จึง​ยกมือขึ้น​สาบานว่า พระองค์​จะ​ทำให้​พวกเขา​ล้มตายไป​ในทะเลทราย</verse>
				<verse number="27">และ​พระองค์​ทำให้​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไปตาม​ชนชาติต่างๆ และ​ไล่​พวกเขา​ให้ไปอยู่​ตาม​ดินแดนต่างๆ​ที่ห่างไกล</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พวกเขา​ก็​ไป​ร่วมนมัสการ​พระบาอัล​ที่​เมืองเปโอร์ และ​กิน​เครื่องเซ่นไหว้คนตาย</verse>
				<verse number="29">การกระทำ​ของ​พวกเขา​ทำให้​พระยาห์เวห์โกรธ พระองค์​จึง​ทำให้​เกิด​โรคระบาด​ขึ้น​ในหมู่​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ฟีเนหัส​ได้​จัดการ​กับ​คนที่​ทำผิด แล้ว​โรคระบาดนั้น​ก็​หยุดลง</verse>
				<verse number="31">สิ่งที่​ฟีเนหัส​ทำนี้ ทำให้​พระเจ้า​พอใจ และ​เป็น​ที่จดจำ​ไปตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน</verse>
				<verse number="32">แต่แล้ว พวกอิสราเอล​ก็​ทำให้​พระองค์​โกรธอีก​ที่​ตาน้ำเมรีบาห์ และ​พวกเขา​ก่อปัญหา​ให้กับ​โมเสสด้วย</verse>
				<verse number="33">คนพวกนั้น​ทำให้​โมเสสโกรธ เขา​จึง​พูด​โดย​ไม่ได้​ยั้งคิด</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พวกอิสราเอล​ก็​ไม่ได้​ทำลาย​ชนชาติอื่นๆ ตามที่​พระยาห์เวห์​บอก​ให้​พวกเขาทำ</verse>
				<verse number="35">แต่​พวกเขา​กลับ​ไป​คลุกคลี​อยู่กับ​คนพวกนั้น และ​ไป​หัด​ทำตาม​สิ่งที่​คนพวกนั้นทำ</verse>
				<verse number="36">พวกเขา​เริ่ม​ไป​บูชา​พวกเทวรูปทั้งหลาย​ของ​คนพวกนั้น และ​สิ่งนี้​ได้​กลายเป็น​กับดัก​ที่​ทำให้​พวกเขา​ล้มไป</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​ยอม​แม้กระทั่ง​เอา​ลูกชายลูกสาว​ของตัวเอง มา​บูชายัญ​พวกปีศาจ</verse>
				<verse number="38">พวกเขา​ทำให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​ต้องหลั่งไหล คือ​เลือด​ของ​ลูกชายลูกสาว​ของ​พวกเขาเอง ที่​เอา​มา​บูชายัญ​ต่อ​พวกเทวรูป​ของคานาอัน และ​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ไป​เพราะ​เลือด​ของ​คนเหล่านั้น</verse>
				<verse number="39">และ​พวกเขาเอง​ก็​เป็นมลทิน​เพราะ​การกระทำ​ของพวกเขา พวกเขา​ไม่สัตย์ซื่อ​เหมือนกับ​หญิงโสเภณี</verse>
				<verse number="40">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​โกรธ​คนของพระองค์ และ​สะอิดสะเอียน​พวกเขา</verse>
				<verse number="41">พระองค์​จึง​มอบ​คนพวกนั้น​ให้กับ​ชนชาติอื่นๆ และ​คนเหล่านั้น​ที่​เกลียด​พวกเขา​เริ่ม​ปกครอง​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="42">พวกศัตรู​ข่มเหง​พวกเขา และ​ปราบ​พวกเขา​ให้ตก​อยู่​ใต้อำนาจ</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ช่วยกู้​พวกเขา​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า แต่​พวกเขา​ก็กบฏ​และ​ทำตามใจ​ตัวเอง พวกเขา​ตกต่ำลง​เพราะ​ความผิดบาป​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="44">แต่​เมื่อ​พวกเขา​ตก​อยู่​ใน​ความ​ทุกข์ยาก​และ​อธิษฐาน​ต่อพระองค์ พระองค์​ก็ฟัง​และ​ดูแล​พวกเขา</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ระลึกถึง​ข้อตกลง​ที่ทำ​กับพวกเขา และ​ด้วย​ความรัก​อันมั่นคง​ของพระองค์ พระองค์​จึง​สงสาร​พวกเขา</verse>
				<verse number="46">พระองค์​ทำให้​ทุกคน​ที่​กวาด​ต้อน​พวกเขาไป เกิด​ความเมตตา​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="47">ตอนนี้ ข้าแต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา โปรดช่วยกู้​พวกเรา​ด้วยเถิด รวบรวม​พวกเรา​จาก​ชนชาติต่างๆ เรา​จะ​ขอบคุณ​ชื่อ​อันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์ และ​โอ้อวด​ถึง​สิ่งที่​น่าสรรเสริญ​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="48">ขอสรรเสริญ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่งอิสราเอล ผู้เป็นอยู่​ตลอดมา​และ​จะ​คงอยู่​ตลอดไป ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหมด​พูดว่า “อาเมน” สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="107">
				<verse number="1">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เพราะ​พระองค์ดี ความรักมั่นคง​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="2">ให้​พูด​อย่างนี้แหละ พวกคน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ไถ่ไว้แล้ว คือ​พวกคน​ที่พระองค์​ได้ไถ่​จาก​เงื้อมมือ​ของศัตรู</verse>
				<verse number="3">พระองค์​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​ดินแดนต่างๆ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ จาก​ทั่วทุกสารทิศ ออกถึงตก เหนือถึงใต้</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​บางคน​เร่ร่อน​อยู่​ใน​ทะเลทราย เพื่อ​มองหา​เมือง​ที่​จะ​อยู่อาศัย แต่​ก็​หาไม่พบ</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​หิวโหย​และ​กระหายน้ำ และ​เหนื่อยอ่อน​แทบขาดใจตาย</verse>
				<verse number="6">ใน​ช่วง​ทุกข์ยากนั้น พวกเขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ช่วยเหลือ​พวกเขา​ให้พ้น​จาก​ความเดือด​ร้อน​ต่างๆนั้น</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ก็​นำ​พวกเขา​ตรงไป ยังเมือง​ที่​พวกเขา​จะ​อยู่อาศัยได้</verse>
				<verse number="8">ขอให้​พวกเขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความรักมั่นคง​ของพระองค์ และ​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ทำให้​กับ​มวลมนุษย์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระองค์​ทำให้​คน​ที่​กระหาย​ได้​ดับกระหาย และ​พระองค์​ทำให้​คน​ที่​หิวโหย​อิ่มหนำ​ด้วยของดีๆ</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​บางคน​อยู่​ใน​ห้องขัง​ที่มืดมิด​ราวกับ​ความตาย ถูกล่าม​ด้วย​โซ่ตรวน​และ​มี​ปลอกเหล็ก​อยู่​รอบคอ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พวกเขา​กบฏ​ต่อ​คำสั่ง​ของพระเจ้า และ​ดูหมิ่น​คำแนะนำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุด</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำให้​จิตใจ​ของ​พวกเขา​ถ่อมลง​ด้วยงานหนัก และ​พวกเขา​ล้มลง​โดย​ไม่มีใครช่วย</verse>
				<verse number="13">ใน​ช่วง​ทุกข์ยากนั้น พวกเขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ช่วยกู้​พวกเขา​ให้พ้น​จาก​ความเดือด​ร้อน​ต่างๆนั้น</verse>
				<verse number="14">พระองค์​เอา​พวกเขา​ออกมา​จาก​ความ​มืดมิด​ราวกับ​ความตาย และ​ตัด​โซ่ตรวน​ที่​มัดตัวเขา​ออกเสีย</verse>
				<verse number="15">ขอให้​พวกเขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความรักมั่นคง​ขอ​พระองค์ และ​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ทำให้​กับมวลมนุษย์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระองค์​พังประตู​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหลาย​ของคุก และ​ทำลาย​กลอนเหล็ก​ของ​พวกเขา​จนแหลกละเอียด</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​บางคน​ก็​กลายเป็น​คนโง่ไป​เพราะ​กบฏ​ต่อพระเจ้า และ​ต้องทน​ทุกข์ทรมาน​เพราะ​สิ่งชั่วร้าย​ที่​พวกเขาทำ</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​เบื่อ​อาหาร​ทุกอย่าง และ​เฉียด​ใกล้​ประตู​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="19">ใน​ช่วง​ทุกข์ยากนั้น พวกเขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ช่วยกู้​พวกเขา​ให้พ้น​จาก​ความเดือด​ร้อน​ต่างๆนั้น</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระองค์สั่ง พวกเขา​ก็​ได้รับ​การรักษา พวกเขา​จึง​รอดพ้น​จาก​หลุมศพ​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="21">ขอให้​พวกเขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความรักมั่นคง​ของพระองค์ และ​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ทำให้​กับมวลมนุษย์</verse>
				<verse number="22">ให้​พวกเขา​ถวาย​เครื่อง​บูชาต่างๆ​เพื่อ​ขอบคุณพระองค์ และ​เล่า​ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี​ถึง​เรื่อง​ที่​พระองค์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​บางคน​ลงเรือ​ไปในทะเล เพื่อ​ไป​ทำมาหากิน​อยู่​ใน​ท้องทะเล​อันกว้างใหญ่</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​เห็น​ถึง​การงานต่างๆ​ของพระยาห์เวห์ และ​เห็น​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำ​ใน​ทะเลลึก</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พระองค์​สั่ง พายุ​ก็​พัดเข้ามา และ​คลื่น​ใน​ทะเล​ก็​ก่อตัว​สูงขึ้น</verse>
				<verse number="26">ลำเรือ​ต่าง​ถูกซัด​ขึ้นไป​บนท้องฟ้า​แล้ว​ตกลงมา​อย่างรวดเร็ว​สู่​ห้วงทะเลลึก พวกเขา​ขวัญหนี​ดีฝ่อ​ไป​ใน​ช่วงที่​ตก​อยู่​ใน​อันตรายนี้</verse>
				<verse number="27">พวกเขา​โซเซ​ไปมา​ราวกับ​คนเมา และ​ความเป็น​ลูกเรือ​ที่ชำนาญ​ก็​ช่วยอะไร​พวกเขา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="28">ใน​ช่วง​ทุกข์ยากนั้น พวกเขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระยาห์เวห์ และ​พระองค์​นำ​พวกเขา​ออกมา​จาก​ความเดือด​ร้อน​ต่างๆนั้น</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ทำให้​พายุ​หยุดนิ่ง และ​ทำให้​คลื่น​สงบลง</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​ต่างก็ดีใจ​ที่​มัน​สงบลงได้ และ​พระองค์​นำ​พวกเขา​ไปสู่​ท่าเรือ​ที่​พวกเขา​อยากไป</verse>
				<verse number="31">ขอให้​พวกเขา​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​ความรักมั่นคง​ของพระองค์ และ​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ทำให้​กับมวลมนุษย์</verse>
				<verse number="32">ขอให้​พวกเขา​ยกย่อง​เชิดชู​พระองค์​ต่อหน้า​ที่ชุมนุม​ของประชาชน และ​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อหน้า​สภาผู้นำอาวุโส​ของเมือง</verse>
				<verse number="33">พระองค์​เปลี่ยน​พวกแม่น้ำ​ให้​กลายเป็น​ทะเลทราย และ​เปลี่ยน​ตาน้ำ​ให้​กลายเป็น​ผืนดิน​ที่​แห้งผาก</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ทำให้​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์​กลายเป็น​ดินเค็ม เพราะ​ความชั่วช้า​ที่​ผู้อาศัย​อยู่ที่นั่น​ได้ทำ</verse>
				<verse number="35">และ​พระองค์​ยัง​สามารถ​เปลี่ยน​ทะเลทราย​ให้​กลายเป็น​ทะเลสาบ และ​ผืนดินแห้ง​กลับ​กลายเป็น​ตาน้ำ</verse>
				<verse number="36">พระองค์​ให้​พวกผู้หิวโหย​ตั้งรกราก​อยู่ที่นั่น และ​พวกเขา​ก็​ได้​สร้าง​เมือง​ขึ้นมา​อยู่กัน</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​หว่านพืช​ใน​ท้องนา พวกเขา​ปลูก​สวนองุ่น แล้ว​พวกมัน​ก็​ออกผล​มากมาย</verse>
				<verse number="38">พระองค์​อวยพร​พวกเขา​และ​พวกเขา​ก็​เพิ่มขึ้น​อย่างมหาศาล และ​พระองค์​ไม่ได้​ปล่อย​ให้​สัตว์เลี้ยง​ของ​พวกเขา​ลดน้อยลงเลย</verse>
				<verse number="39">พวกคน​กลุ่มอื่น​อ่อนแอลง​และ​ลดจำนวนลง เนื่องจาก​การถูก​กดขี่​ข่มเหง​และ​ความหายนะ​ที่​ทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ทำให้​พวกผู้นำ​ของ​พวกเขา​ต้อง​อับอายขายหน้า และ​บังคับ​ให้​พวกเขา​ออก​เร่ร่อน​เข้าไป​ใน​ที่เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ที่​ยังไม่มี​ถนนหนทาง</verse>
				<verse number="41">แต่​พระองค์​ได้​ยกย่อง​พวกคนขัดสน​ให้​พ้น​จาก​ความเดือด​ร้อน​ทุกข์ยาก และ​ให้​ครอบครัวต่างๆ​ของ​พวกเขา​เพิ่มขึ้น​เหมือนฝูงแกะ</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​พวกคนดี​มองเห็น​สิ่งนี้ ต่างก็​เฉลิม​ฉลองกัน แต่​เมื่อ​คนชั่ว​ทุกคน​เห็น ต่างก็​อึ้งเงียบไป</verse>
				<verse number="43">ให้​คนที่​ฉลาด​ไตร่ตรอง​ถึง​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้ และ​พิจารณา​ถึง​ความรักมั่นคง​ของพระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="108">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​พร้อมแล้ว ใจ​ของข้าพเจ้า​เตรียม​พร้อมแล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​และ​เล่นดนตรี​เพื่อ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">จิตวิญญาณ​ของข้า ตื่นเถิด พิณใหญ่ และ​พิณโบราณ ตื่นเถิด แล้ว​ข้าพเจ้า​จะใช้​เพลง​ปลุก​อรุณรุ่ง</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญพระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติทั้งหลาย และ​จะ​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​พระองค์​ให้​ทุกคนฟัง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์นั้น​สูงกว่า​ฟ้าสวรรค์ ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระองค์นั้น​ขึ้นสูง​เสียดเมฆ</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระเจ้า ขอให้​พระองค์​ขึ้นมา​เหนือ​ฟ้าสวรรค์ ขอให้​รัศมี​ของพระองค์​ส่องไป​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="6">ช่วย​ตอบ​ข้าพเจ้า​ด้วย และ​ใช้​มือขวา​อันทรงพลัง​ของพระองค์​ช่วย​พวกเรา​ให้รอด​ด้วยเถิด เพื่อ​คนที่​พระองค์รัก​จะ​หนีไปได้</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​พูดอย่างนี้​ใน​วิหาร​ของพระองค์​ว่า “เรา​จะชนะ เรา​จะ​วัด​และ​จัดสรรปันส่วน​เมืองเชเคม และ​หุบเขาสุคคท​ให้กับ​คนของเรา</verse>
				<verse number="8">ดินแดนกิเลอาด​เป็น​ของเรา ดินแดนมนัสเสห์​เป็น​ของเรา เผ่าเอฟราอิม​เป็น​หมวกเหล็ก​ของเรา ส่วน​เผ่ายูดาห์ เป็นคทา ของเรา</verse>
				<verse number="9">ชนชาติโมอับ​เป็น​อ่างล้าง​ของเรา เรา​โยน​รองเท้า​ของเรา​ให้​ชนชาติเอโดม​ที่​เป็นทาส​ของเรา เรา​โห่ร้อง​อย่าง​ผู้มีชัย​เหนือ​ดินแดนฟีลิสเตีย”</verse>
				<verse number="10">ใครเล่า​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ยึดเมือง​ที่มี​กำแพง​แน่นหนานั้น ใครเล่า​จะ​นำ​ข้าพเจ้า​ไปไกล​ถึง​ดินแดนเอโดม</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระองค์​ทอดทิ้ง​พวกเราแล้ว ใช่ไหม ข้าแต่​พระเจ้า พระองค์​ไม่ไป​ร่วมทัพ​กับ​พวกเราแล้ว ใช่​ไหม</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระเจ้า ช่วยเหลือ​พวกเรา​ต่อสู้​กับศัตรู​ด้วยเถิด เพราะ​ความช่วยเหลือ​จาก​มนุษย์​ไม่มี​ประโยชน์</verse>
				<verse number="13">ต้อง​เป็น​ความช่วยเหลือ​จากพระเจ้า​เท่านั้น พวกเรา​ถึงจะชนะ พระองค์​จะ​เหยียบย่ำ​ศัตรู​ของพวกเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="109">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระเจ้า ผู้ที่​ข้าพเจ้า​สรรเสริญ โปรด​อย่า​ทำ​เป็น​หูหนวก</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ปาก​ของ​คนชั่วร้าย​และ​คนหลอกลวง​พูดใส่ร้าย​ข้าพเจ้า และ​ลิ้น​ของ​พวกเขา​โกหก​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พากัน​รุมล้อม​ข้าพเจ้า​และ​พูดถึง​ข้าพเจ้า​อย่างเกลียดชัง และ​โจมตี​ข้าพเจ้า​ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไร​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ตอบแทน​ความรัก​ของข้าพเจ้า​ด้วย​คำกล่าวหา ถึงแม้ว่า​ข้าพเจ้า​อธิษฐานเผื่อ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ตอบแทน​ความดี​ของข้าพเจ้า​ด้วย​ความชั่ว เขา​ตอบแทน​ความรัก​ของข้าพเจ้า​ด้วย​ความเกลียดชัง</verse>
				<verse number="6">ขอแต่งตั้ง​ผู้พิพากษา​ที่ชั่วร้าย​เหนือเขา ขอให้​ผู้กล่าวหา​ยืน​อยู่​ทางขวามือ​ของเขา</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​ถูกพิพากษา ขอให้​ผลออกมา​ว่า​เขาผิด และ​แม้แต่​คำ​อธิษฐาน​ของเขา​ก็​ขอให้​ถือว่า​บาปด้วย</verse>
				<verse number="8">ขอให้​เขา​มี​ชีวิตสั้น และ​ให้​คนอื่น​มา​รับตำแหน่ง​ของเขาแทน</verse>
				<verse number="9">ขอให้​ลูกๆ​ของเขา​กำพร้า และ​ภรรยา​ของเขา​เป็นม่าย</verse>
				<verse number="10">ขอให้​ลูกๆ​ของเขา​เดินเร่ร่อน​ขอทาน และ​ถูกไล่ออก​ไป​จาก​บ้านปรัก​หักพัง​ของเขา</verse>
				<verse number="11">ขอให้​เจ้าหนี้​ยึด​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ของเขาไป และ​ขอให้​พวกคนแปลกหน้า​มาปล้น​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​ทำงาน​หามาได้</verse>
				<verse number="12">ขออย่าให้​มีใคร​มีน้ำใจ​ต่อเขาเลย และ​ขออย่าให้​มีใคร​สงสาร​ลูกๆ​ที่กำพร้า​ของเขา</verse>
				<verse number="13">ขอให้​ลูกหลาน​ของเขา​ถูกตัดขาด​ไปจาก​โลกนี้ ขอให้​ชื่อ​ของเขา​ถูกลบเลือนไป​จาก​คนรุ่นต่อไป</verse>
				<verse number="14">ขอให้​พระยาห์เวห์​จดจำ​ความบาป​ของ​บรรพบุรุษ​ของเขา​อยู่เสมอ ขอให้​บาป​ของแม่เขา​ไม่มีวัน​ถูกลบเลือนไป</verse>
				<verse number="15">ขอให้​ความบาป​เหล่านั้น​ของพวกเขา​อยู่​ต่อหน้าต่อตา​พระยาห์เวห์​ตลอดเวลา และ​ขอให้​พระองค์​ทำให้​โลกนี้​ลืมเลือน​ครอบครัว​ของเขา​ไป​จนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เขา​ไม่เคย​มีน้ำใจ​ต่อใครเลย เขา​ข่มเหง​รังแก​คนยากจน​และ​คนขัดสน​และ​ตามเข่นฆ่า​คนที่สิ้นหวัง</verse>
				<verse number="17">เขา​ชอบ​สาปแช่ง​คนอื่น ก็​ขอให้​คำสาปแช่ง​ตก​กับ​ตัวเขาเอง เขา​ไม่ชอบ​อวยพร​คนอื่น ก็​ขอให้​พระพร​ห่างไกล​จากตัวเขา</verse>
				<verse number="18">เขา​สาปแช่ง​คนอื่น​บ่อย​เท่ากับ​สวมเสื้อผ้า ดังนั้น​ขอให้​คำสาปแช่ง​เหล่านั้น​เข้าไป​ใน​ตัวเขา​เหมือน​น้ำ​ที่​เขาดื่ม และ​ซึม​เข้าไป​ใน​กระดูก​ของเขา​เหมือน​น้ำมันมะกอก</verse>
				<verse number="19">ขอให้​คำสาปแช่ง​เหล่านั้น​ติดตัวเขา​เหมือน​เสื้อผ้า​ที่เขาใส่ และ​เป็น​เข็มขัด​ที่​รัดเอวเขา​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="20">ขอให้​พระยาห์เวห์​ลงโทษ​ผู้กล่าวหา​ของข้าพเจ้า ด้วย​สิ่งเหล่านี้ คือ​ลงโทษ​คนเหล่านั้น​ที่​พูดชั่วร้าย​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของข้าพเจ้า โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​เพื่อ​รักษา​ชื่อเสียง​อันดี​ของพระองค์ โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ตาม​ความรักมั่นคง​ที่มี​อย่างล้นเหลือ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ข้าพเจ้า​ยากจน​และ​ขัดสน ใจ​ของข้าพเจ้า​สั่นระรัว​อยู่ภายใน</verse>
				<verse number="23">ข้าพเจ้า​กำลัง​เลือนรางไป​เหมือน​เงา​ใน​ตอนค่ำคืน ข้าพเจ้า​รู้สึก​เหมือน​ตั๊กแตน​ที่​โดนปัด​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="24">เข่า​ของ​ข้าพเจ้า​สั่นเทิ้ม​เพราะ​ถือศีลอด และ​ร่างกาย​ของข้าพเจ้า​ก็​ซูบผอมไป</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​เหยียด​หยาม​ข้าพเจ้า พวกเขา​มอง​ข้าพเจ้า​แล้วก็​ส่ายหัว</verse>
				<verse number="26">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของข้าพเจ้า โปรดช่วย​ข้าพเจ้าด้วย โปรดช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้ว่า นี่แหละ​เป็นฝีมือ​ของพระองค์ พวกเขา​จะได้​รู้ว่า เป็น​พระองค์เอง​พระยาห์เวห์ ที่​ทำสิ่งนี้</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​อาจจะ​สาปแช่ง แต่​พระองค์​จะอวยพร พวกเขา​อาจจะ​รุกขึ้นมา​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า แต่​พวกเขา​จะได้รับ​ความอับอายขายหน้า และ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์​จะได้​เฉลิม​ฉลอง</verse>
				<verse number="29">ขอให้​พวกผู้กล่าวหา​ข้าพเจ้า สวมใส่​ความอับอาย​เหมือนเสื้อผ้า ขอให้​ความอัปยศ​ห่อหุ้ม​พวกเขา​เหมือน​เสื้อคลุม</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้า​จะขอบคุณ​พระยาห์เวห์​เป็นอย่างสูง ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อหน้า​คนเป็นจำนวนมาก</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระองค์​ยืน​อยู่​ทางขวามือ​ของ​คนขัดสน เพื่อ​ช่วยให้​พวกเขา​รอดพ้น​จาก​คนเหล่านั้น​ที่​พยายาม​จะให้​เขา​ถูกตัดสิน​ประหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="110">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์ พูดกับ​กษัตริย์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของข้าพเจ้า​ว่า “นั่งลง​ทาง​ขวามือ​ของเรา จนกว่า​เรา​จะ​ทำให้​ศัตรู​ของเจ้า​กลายเป็น​ที่รองเท้า​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​จะ​แผ่ขยาย​อำนาจ​ของท่าน​ออกไป​จาก​เมืองศิโยน และ​ท่าน​จะได้​ปกครอง​อยู่เหนือ​พวกศัตรู​ของท่าน</verse>
				<verse number="3">คนของท่าน​จะ​สมัครใจ​เข้าร่วม​กับท่าน​ใน​วันศึกสงคราม​บน​พวกเนินเขา​อันศักดิ์สิทธิ์นั้น คนหนุ่ม​ของท่าน​จะ​มาหา​ท่าน​เหมือนกับ​น้ำค้าง​ใน​ตอนเช้า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​สาบานไว้​และ​พระองค์​จะ​ไม่เปลี่ยนใจ ที่ว่า “ท่าน​จะ​เป็น​นักบวช​ตลอดไป​เหมือนกับ​เมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้า​ชีวิต​ยืนอยู่​ทาง​ด้านขวา​ของท่าน พระองค์​จะ​ฟาด​พวกกษัตริย์​ให้​แตกละเอียด​ใน​วันที่​พระองค์โกรธ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​ลงโทษ​ชนชาติทั้งหลาย และ​ทำให้​ชนชาติ​เหล่านั้น​เต็มไปด้วย​ซากศพ พระองค์​จะ​ฟาดหัว​คน​ทั่วแผ่นดินโลก​ให้​แตกละเอียด</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​จะ​ดื่มน้ำ​จาก​ลำธาร​ข้างทาง แล้ว​ท่าน​ก็​จะ​เชิดหน้า​ใน​ชัยชนะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="111">
				<verse number="1">	 สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​อย่างสุดจิตสุดใจ ใน​ที่ชุมนุม​ของ​คนที่​สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่งต่างๆ​อันยิ่งใหญ่ และ​คนที่​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่งต่างๆ​เหล่านั้น​พยายาม​ที่จะ​เข้าใจมัน</verse>
				<verse number="3">การกระทำ​ของพระองค์​ช่างสูงส่ง​และ​มีบารมี ความ​ดีงาม​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ได้​ชื่อเสียง​จาก​การกระทำ​อัน​น่าทึ่งทั้งหลาย​ของพระองค์ พระยาห์เวห์​มีน้ำใจ​และ​มี​ความ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ให้อาหาร​กับ​คนที่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​ระลึกถึง​คำมั่นสัญญา​ของพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="6">พระองค์​แสดงให้​คนของพระองค์​เห็นแล้ว​ว่า​พระองค์นั้น​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ขนาดไหน ตอนที่​พระองค์​มอบ​แผ่นดิน​ของ​ชนชาติอื่นๆ​ให้กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สัตย์ซื่อ​และ​ยุติธรรม​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์ทำ และ​คำ​สั่งสอนต่างๆ​ของ​พระองค์​ก็​เชื่อถือได้</verse>
				<verse number="8">คำ​สั่งสอนต่างๆนี้​จะ​คงอยู่​ตลอดไป และ​สมควร​ที่จะ​รักษา​พวกมันไว้​อย่างสัตย์ซื่อ​และ​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ปลดปล่อย​คนของพระองค์​ให้​เป็นอิสระ และ​พระองค์​มอบ​คำมั่นสัญญา​ของพระองค์​กับ​พวกเขา​ตลอดไป ชื่อ​ของ​พระองค์นั้น​ศักดิ์สิทธิ์​และ​น่าเกรง​ขาม​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="10">การยำเกรง​พระยาห์เวห์​คือ​จุดเริ่มต้น​แห่งสติปัญญา ทุกคน​ที่​เชื่อฟัง​พระองค์​ก็​จะเป็น​คนที่​มีสติรอบคอบ พระองค์​จะได้รับ​การสรรเสริญ​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="112">
				<verse number="1">	 สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ​คนที่​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์ และ​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์​ด้วย​ความเต็มใจ</verse>
				<verse number="2">ลูกหลาน​ของเขา​จะ​มีอำนาจ​ในแผ่นดิน คนที่​ทำ​ในสิ่งที่​ถูกต้อง​จะได้รับ​พระพร</verse>
				<verse number="3">ความมั่งมี​และ​ความร่ำรวย​จะ​เต็มบ้าน​ของเขา ความ​ดีงาม​ของเขา​จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">แสงสว่าง​จะ​สาดส่อง​เข้ามา​ในที่มืด​ให้กับ​คนสัตย์ซื่อ​แต่ละคน ที่​มีน้ำใจ มี​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​มี​ความเป็นธรรม</verse>
				<verse number="5">ทุกอย่าง​จะเป็น​ไปด้วยดี​สำหรับ​คนที่​มีน้ำใจ​และ​ให้ยืม​อย่างเต็มใจ และ​ทำธุรกิจ​อย่างตรงไปตรงมา</verse>
				<verse number="6">เขา​คนนั้น​จะ​ไม่มีวัน​ล้มเหลว คนที่​ทำ​ในสิ่งที่​ถูกต้อง​จะ​ไม่มีวัน​ถูกลืม</verse>
				<verse number="7">เขา​จะ​ไม่กลัว​ข่าวร้าย เขา​มีจิตใจ​ที่มั่นคง​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​ในพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​ยังคง​มั่นใจ​และ​ไม่หวาดกลัว ในที่สุด​เขา​จะ​เห็นศัตรู​ของเขา​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="9">เขา​แจกจ่าย​ให้กับ​คนยากจน​ด้วย​ใจกว้างขวาง ความ​ดีงาม​ของเขา​จะ​คงอยู่​ตลอดไป เขา​จะ​ได้รับ​เกียรติยศ​อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="10">พวกคนเลว​จะเห็น​สิ่งเหล่านี้​และโกรธ พวกเขา​กัดฟันกรอดๆ​และ​ละลายไป และ​แผนการณ์​ของเขา​จะ​ไม่มีวัน​เป็นจริง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="113">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พวกผู้รับใช้​ของพระยาห์เวห์ สรรเสริญพระองค์ สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="2">ขอให้​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้รับ​การยกย่อง ทั้ง​ตอนนี้​และ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="3">ขอให้​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้รับ​การสรรเสริญ จาก​ทิศตะวันออก​ไปจนถึง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์นั้น​สูงสุด​เหนือ​ชนชาติทั้งปวง รัศมี​ของ​พระองค์​สูงกว่า​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="5">ไม่มีใคร​เท่าเทียม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา พระองค์​นั่งอยู่​บนบัลลังก์​ของพระองค์​ในที่สูง​เบื้องบนนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระองค์​ก้มลงมา ดู​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ยก​พวกคนจน​ขึ้นมา​จากดิน และ​ยก​ผู้ขัดสน​จาก​กองขยะ</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​จะให้​พวกเขา​นั่งรวม​อยู่กับ​พวกเจ้าขุนมูลนาย คือ​พวกผู้นำ​ที่​นำ​คนของพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​จัดหาบ้าน​ให้แก่​หญิง​ที่​เป็นหมัน ให้นาง​เป็นแม่​ที่มีความสุข สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="114">
				<verse number="1">เมื่อ​คนอิสราเอล​ออกมา​จาก​แผ่นดินอียิปต์ เมื่อ​ครอบครัว​ของยาโคบ​ออกมา​จาก​ดินแดนต่างชาตินั้น</verse>
				<verse number="2">ยูดาห์​ก็​กลายเป็น​สถานที่ศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์ และ​อิสราเอล​ก็​กลายเป็น​อาณาจักร​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">ทะเล​เห็น​พวกเขา และ​วิ่งหนีไป ส่วน​แม่น้ำจอร์แดน​ก็​หันกลับไป</verse>
				<verse number="4">ส่วน​พวกภูเขา​ก็​โลดเต้น ราวกับ​พวกแกะตัวผู้ พวกเนินเขา​ก็​กระโดดโลดเต้น ราวกับ​พวกลูกแกะ</verse>
				<verse number="5">ทะเลเอ๋ย เกิดอะไรขึ้น เจ้า​ถึงต้อง​วิ่งหนีไป แม่น้ำจอร์แดนเอ๋ย เกิดอะไรขึ้น เจ้า​ถึงต้อง​หันกลับไป</verse>
				<verse number="6">พวกภูเขาเอ๋ย ทำไม​พวกเจ้า​ถึงโลดเต้น ราวกับ​พวกแกะตัวผู้ พวกเนินเขาเอ๋ย ทำไม​พวกเจ้า​ถึงโลดเต้น ราวกับ​พวกลูกแกะ</verse>
				<verse number="7">แผ่นดินโลกเอ๋ย ให้​สั่นคลอน​อยู่​ต่อหน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต ต่อหน้า​พระเจ้า​ของยาโคบ</verse>
				<verse number="8">พระองค์​คือ​ผู้ที่​เปลี่ยนหิน​ให้​กลายเป็น​สระน้ำ พระองค์​เปลี่ยน​หินผา​ให้​กลายเป็น​ตาน้ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="115">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่าให้​เกียรติ​กับ​พวกเราเลย เกียรตินั้น​เป็นของ​พระองค์​แต่เพียงผู้เดียว เพราะ​พระองค์​มี​ความรักมั่นคง​และ​มี​ความสัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="2">คน​ต่าง​ชาติ​พวกนั้น พูดกัน​ได้ยังไง​ว่า “พระเจ้า​ของ​พวกมัน​อยู่ที่ไหน”</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ของเรา​อยู่​ในสวรรค์ และ​พระองค์​อยาก​จะทำอะไร​พระองค์​ก็​จะทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">แต่​พวกพระเจ้า​ของ​ชนชาติต่างๆ​นั้นสิ เป็นแค่​รูปปั้นทอง​และเงิน เป็นแค่​ฝีมือมนุษย์</verse>
				<verse number="5">พวกรูปปั้นนั้น มีปาก​แต่​พูดไม่ได้ มีตา​แต่​มองไม่เห็น</verse>
				<verse number="6">มีหู​แต่​ฟังไม่ได้ มีจมูก​แต่​ดมกลิ่น​ไม่ได้</verse>
				<verse number="7">มีมือ​แต่​รู้สึก​ไม่ได้ มีเท้า​แต่​เดินไม่ได้ และ​ไม่มีเสียง​ออกมา​จาก​ลำคอ​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="8">คนเหล่านั้น​ที่​สร้าง​พวกรูปปั้นนั้น ในที่สุด​ก็​จะเป็น​อย่างรูปปั้นนั้น คนเหล่านั้น​ที่ไว้วางใจ​ใน​พวกรูปปั้นนั้น ก็​จะ​จบลง​อย่างนั้น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="9">อิสราเอลเอ๋ย ฝาก​ความไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์เถิด พระองค์​เป็นผู้ช่วย​และ​โล่ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">ครอบครัว​อาโรน​เอ๋ย ฝาก​ความไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์เถิด พระองค์​เป็นผู้ช่วย​และ​โล่ของเจ้า</verse>
				<verse number="11">พวกที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เอ๋ย ฝาก​ความไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์เถิด พระองค์​เป็นผู้ช่วย​และ​โล่ของเจ้า</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ระลึกถึง​พวกเรา พระองค์​จะ​อวยพร​เรา พระองค์​จะ​อวยพร​ครอบครัว​ของอิสราเอล พระองค์​จะ​อวยพร​ครอบครัว​ของอาโรน</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จะ​อวยพร​พวกนั้น​ที่​ยำเกรง​พระองค์ ตั้งแต่​คนต่ำต้อยที่สุด​ไปถึง​คนที่​ยิ่งใหญ่ที่สุด</verse>
				<verse number="14">ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำให้​พวกเจ้า​เพิ่มพูน ทั้ง​พวกเจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="15">	ขอให้​พวกเจ้า​ได้รับ​พระพร​จาก​พระยาห์เวห์ ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="16">ฟ้าสวรรค์​เป็นของ​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​มอบ​แผ่นดินโลก​ให้กับ​พวกเรา​ที่​เป็นมนุษย์</verse>
				<verse number="17">คนตายแล้ว จะไม่​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ คือ​ทุกคน​ที่​ล่วงลงสู่​โลก​แห่ง​ความเงียบนั้น</verse>
				<verse number="18">แต่​พวกเรา​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ตั้งแต่​เดี๋ยวนี้ ไปจน​ตลอดกาล สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="116">
				<verse number="1">ข้าพเจ้า​รัก​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ฟังเสียง​ของข้าพเจ้า และ​ฟัง​คำอ้อนวอนต่างๆ​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เงี่ยหู​ฟัง​ข้าพเจ้า ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์​ตราบเท่าที่​ข้าพเจ้า​ยังมีชีวิตอยู่</verse>
				<verse number="3">ครั้งหนึ่ง​เชือก​แห่ง​ความตาย​ได้​มัดตัว​ข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้า​ติดอยู่​ในบ่วง​แห่ง​แดนผู้ตาย ข้าพเจ้า​เดือด​ร้อน​และ​ทน​ทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ได้โปรดเถิด​ช่วยชีวิต​ของข้าพเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​นั้น​มีน้ำใจ​และ​ทำ​ในสิ่ง​ที่ถูกต้อง พระเจ้า​ของเรานั้น​เปี่ยมไปด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ปกป้อง​คนที่​อ่อนต่อโลก และ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​หมดสิ้น​หนทาง พระองค์​ก็​ช่วยกู้​ข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้าเอ๋ย สงบนิ่ง​อย่างเดิม​ได้แล้ว เพราะ​พระยาห์เวห์นั้น​ได้ดูแล​เจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ช่วยชีวิต​ข้าพเจ้า​ให้พ้น​จาก​ความตาย ช่วย​ดวงตา​ของ​ข้าพเจ้า​ให้พ้น​จาก​หยาดน้ำตา ช่วย​เท้า​ของข้าพเจ้า​ให้พ้น​จาก​การสะดุดล้ม</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​จะรับใช้​พระยาห์เวห์​ต่อไป ใน​ดินแดน​ของ​คนเป็นนี้</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ แม้แต่​ตอนที่​ข้าพเจ้า​พูดว่า “ข้าพเจ้า​เดือด​ร้อน​อย่าง​แสนสาหัส”</verse>
				<verse number="11">หรือ​แม้แต่​ในตอนที่​ข้าพเจ้า​กลัดกลุ้ม และ​พูดว่า “มนุษย์​ทุกคน​หลอกลวง”</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​จะ​ตอบแทน​พระยาห์เวห์​อย่างไรดี ให้สมกับ​สิ่งดีๆ​ที่​พระองค์​ทำให้กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เหล้าองุ่น​เป็นเครื่อง​บูชา ข้าพเจ้า​จะ​ประกาศ​ถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้ทำ</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​จะ​แก้บนทั้งหลาย​ต่อ​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​คนทั้งหมด​ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">ชีวิต​ของ​คนที่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระยาห์เวห์นั้น​มีค่ามาก​ใน​สายตา​ของพระองค์ เมื่อ​พวกเขา​เผชิญกับ​ความตาย พระองค์​ก็​เป็นห่วงมาก</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เป็นผู้รับใช้​คนหนึ่ง​ของพระองค์ ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​เป็นผู้รับใช้​คนหนึ่ง​ของพระองค์ เป็น​เด็ก​ที่เกิด​จากสาวใช้​คนหนึ่ง​ของพระองค์ พระองค์​ได้ปลดปล่อย​ข้าพเจ้า​จาก​โซ่ตรวน​แห่งความตาย</verse>
				<verse number="17">ข้า​แต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ​แด่​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ให้​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="18">ข้าพเจ้า​จะ​แก้บนทั้งหลาย​ต่อ​พระยาห์เวห์ ต่อหน้า​คนทั้งหมด​ของพระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​จะ​ทำอย่างนี้ ใน​บริเวณ​ลานวิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่อยู่​ใจกลาง​เมืองเยรูซาเล็ม สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="117">
				<verse number="1">ชนชาติ​ทั้งหลายเอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด ประชาชาติ​ทั้งหลายเอ๋ย ถวายเกียรติ​แด่พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ความรักมั่นคง​ที่​พระองค์​มี​ต่อพวกเรา​นั้นยิ่งใหญ่ และ​ความสัตย์ซื่อ​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​จะ​คงอยู่​ตลอดไป สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="118">
				<verse number="1">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์ดี ความรักมั่นคง​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="2">ให้​ชนชาติ​อิสราเอล พูดว่า “ความรักมั่นคง​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="3">ให้​ครอบครัว​ของอาโรน พูดว่า “ความรักมั่นคง​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="4">ให้​พวกผู้ที่ยำเกรง​พระยาห์เวห์ พูดว่า “ความรักมั่นคง​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="5">ตอนที่​ข้าพเจ้า​จนตรอก ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระองค์​ตอบ​และ​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​หลุดพ้น​ออกมา</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​อยู่​ฝ่ายข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​ไม่หวาดกลัว มนุษย์​จะทำอะไร​ข้าพเจ้าได้</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​อยู่​ฝ่ายข้าพเจ้า เป็น​ผู้ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​จะ​เห็น​คนที่​เกลียดชัง​ข้าพเจ้า​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="8">ลี้ภัย​ใน​พระยาห์เวห์ ย่อม​ดีกว่า​พึ่งพา​ในมนุษย์</verse>
				<verse number="9">ลี้ภัย​ใน​พระยาห์เวห์ ย่อม​ดีกว่า​พึ่งพา​ใน​พวกผู้นำ​ที่ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="10">ชนชาติ​ทั้งหมด​เคย​ล้อม​ข้าพเจ้าไว้ แต่​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ได้ขับไล่​พวกมัน​ไปหมด</verse>
				<verse number="11">ถูกแล้ว พวกนั้น​เคย​ล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้ทุกด้าน แต่​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ขับไล่​พวกมัน​ไปหมด</verse>
				<verse number="12">พวกศัตรู​ล้อมรอบ​ข้าพเจ้าไว้​เหมือนกับ​ฝูงผึ้ง แต่แล้ว พวกมัน​ก็​มอดดับไป​อย่างรวดเร็ว​เหมือนกับ​ไฟไหม้​พงหนาม ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​ขับไล่​พวกมัน​ไปหมด</verse>
				<verse number="13">พวกมัน​พยายาม​อย่างหนัก​ที่จะ​ทำลาย​ข้าพเจ้า แต่​พระยาห์เวห์​ช่วย​ข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="14">พระองค์​เป็น​พละกำลัง​และ​เป็น​ที่คุ้มภัย​ของข้าพเจ้า พระองค์​มาเป็น​พระผู้ช่วยให้รอด​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="15">เสียง​โห่ร้อง​ชื่นชม​ยินดี​และ​เสียงเพลง​แห่งชัยชนะ​ดัง​อยู่ในเต็นท์​ของ​พวกผู้ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า มือขวา​ของ​พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่งที่​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="16">มือขวา​ของพระยาห์เวห์​นำ​ชัยชนะ​มาให้ มือขวา​ของพระยาห์เวห์​ทำ​สิ่งที่​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​จะไม่ตาย​แต่​จะอยู่​ต่อไป แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​เล่าถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์ทำ</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​อย่างหนัก แต่​ไม่ถึงตาย</verse>
				<verse number="19">	เปิดประตู​สำหรับ​ผู้ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า ให้กับ​ข้าพเจ้าด้วย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​เข้าไป​และ​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">นี่คือ​ประตู​ของพระยาห์เวห์ เฉพาะ​พวกคนที่​ทำตามใจ​พระเจ้า​เท่านั้น​ถึงจะ​ผ่านเข้าไปได้</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ตอบข้าพเจ้า​และ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="22">ก้อนหิน​ที่​พวกผู้ก่อสร้าง​โยนทิ้งไป ตอนนี้​กลายเป็น​หินหัวมุม​ไปเสียแล้ว</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ทำให้​มัน​เป็นอย่างนั้น และ​เป็น​เรื่องน่าทึ่ง​ใน​สายตาเรา</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​วันนี้​เกิดขึ้น ให้​พวกเรา​ชื่นชม​ยินดี​และ​มีความสุข​ในวันนี้เถิด</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ช่วยเรา​ให้รอดด้วย ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ให้เรา​ประสบ​ความสำเร็จ​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="26">ขอให้​คนที่มา​ในนาม​ของพระยาห์เวห์ ได้รับ​การอวยพร พวกเรา​อวยพร​ให้กับ​พวกท่าน​จาก​วิหาร​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า พระองค์​ได้​ส่องใบหน้า​ของพระองค์​ลงมา​บน​พวกเรา ดังนั้น ให้​มัด​ลูกแกะ​ที่เป็น​เครื่อง​บูชา​และ​นำมา​ถวาย​ที่แท่น</verse>
				<verse number="28">พระองค์​คือพระเจ้า​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์ ข้าแต่​พระเจ้า​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่องเชิดชู​พระองค์</verse>
				<verse number="29">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์ดี ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="119">
				<verse number="1">ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ​คนเหล่านั้น​ที่​เดิน​ตามทาง​อันบริสุทธิ์ และ​คนเหล่านั้น​ที่​ทำตาม​คำ​สั่งสอน​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ​คนเหล่านั้น​ที่​รักษา​กฎต่างๆ​ของพระองค์ และ​แสวงหา​พระองค์​อย่างสุดหัวใจ</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ไม่​ทำผิด​ต่อใคร พวกเขา​เดิน​ใน​ทางต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ให้​คำสั่งต่างๆ​กับ​พวกเรา พระองค์​ต้องการ​ให้​พวกเรา​ทำตาม​อย่างเคร่งครัด</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ได้แต่​หวังว่า ข้าพเจ้า​จะ​รักษา​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​อย่างสัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​ไม่ต้อง​อับอาย เมื่อ​ข้าพเจ้า​ศึกษา​บัญญัติ​ทั้งหมด​ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์​ด้วย​จิตใจ​ที่บริสุทธิ์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​เรียน​เรื่อง​กฎเกณฑ์​ที่ยุติธรรม​ของพระองค์</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทอดทิ้ง​ข้าพเจ้า​ไป​อย่างสิ้นเชิง เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">คนหนุ่มๆ​จะ​รักษาชีวิต​ของตน​ให้​บริสุทธิ์​ได้อย่างไร ก็​ด้วย​การรักษา​คำบัญชา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​แสวงหา​พระองค์​อย่างสุดหัวใจ อย่า​ปล่อยให้​ข้าพเจ้า​หลงไป​จาก​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์เลย</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​เก็บรักษา​คำ​สัญญา​ของพระองค์​ไว้ในใจ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​ไม่ทำบาป​ต่อพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอให้​พระองค์​ได้รับ​การสรรเสริญ โปรดสั่งสอน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="13">ริมฝีปาก​ของข้าพเจ้า​ท่องกฎเกณฑ์​ทุกข้อ ที่​ออกมา​จากปาก​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​มีความสุข​ที่​ติดตาม​ทางแห่งกฎต่างๆ​ของพระองค์ เหมือน​ความสุข​ของ​คนที่​ได้​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​ถึง​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์ และ​จับตาดู​วิถีทาง​ทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์ และ​ข้าพเจ้า​ไม่ลืม​คำบัญชา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ให้​รางวัล​กับ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ด้วย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​มีชีวิตอยู่​และ​เชื่อฟัง​คำบัญชา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="18">โปรด​เปิดตา​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​สังเกตเห็น​สิ่งน่าทึ่งทั้งหลาย ใน​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="19">ข้าพเจ้า​อยู่​ในโลกนี้​แค่ชั่วคราว ขออย่าได้​ซ่อน​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์​ไปจาก​ข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="20">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​กระหาย​อยากที่จะ​เรียนรู้ กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์​อยู่​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ประณาม​คนที่​เย่อหยิ่งจองหอง​พวกนั้น พวกเขา​ถูกสาปแช่ง​เพราะ​หลงไป​จาก​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​รักษา​กฎต่างๆ​ของพระองค์ ดังนั้น โปรด​เอา​ความอับอาย​และ​ความอัปยศอดสู​ไปจาก​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="23">ถึงแม้​เหล่าผู้นำ​ทั้งหลาย​จะ​นั่งจับกลุ่มกัน​พูดใส่ร้าย​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของพระองค์​จะ​ยังคง​ใคร่ครวญ​อยู่กับ​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="24">กฎต่างๆ​ของพระองค์​ให้ความสุข​กับข้าพเจ้า มัน​ให้​คำแนะนำดีๆ​กับข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="25">แต่​ตอนนี้ ข้าพเจ้า​กำลัง​จะตาย โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิตอยู่​ต่อไป​ตาม​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="26">ข้าพเจ้า​ได้​เล่าเรื่อง​ชีวิต​ของข้าพเจ้า​ให้​พระองค์ฟัง​และ​พระองค์​ก็​ตอบมา โปรด​สั่งสอน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="27">ช่วยให้​ข้าพเจ้า​เข้าใจ​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์​ด้วยเถิด เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​ใคร่ครวญ​ถึง​คำสอน​อันน่าทึ่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="28">ข้าพเจ้า​เศร้าโศก​จน​หมดเรี่ยวแรงเลย โปรดยก​ข้าพเจ้าขึ้น ตามที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="29">ขออย่าให้​ข้าพเจ้า​เป็น​คนคดโกง โปรดเมตตา​ให้​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์​กับข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="30">ข้าพเจ้า​เลือก​หนทาง​แห่ง​ความสัตย์ซื่อ ข้าพเจ้า​จดจ่อ​กับ​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="31">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ยึดมั่น​ใน​กฎต่างๆ​ของพระองค์ อย่าทำให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอายเลย</verse>
				<verse number="32">ข้าพเจ้า​วิ่ง​ใน​ทางแห่ง​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์ เพราะ​พระองค์​ได้ขยาย​ความเข้าใจ​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="33">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดสอน​วิถีทาง​แห่งกฎระเบียบ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ทำตามนั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="34">โปรด​ให้​ความเข้าใจ​กับข้าพเจ้า​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​รักษา​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์ และ​ทำตาม​อย่าง​สุดหัวใจ</verse>
				<verse number="35">นำ​ข้าพเจ้า​ไป​ตามทาง​แห่งบัญญัติต่างๆ​ของพระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​มีความสุข​ใน​ทางนั้น</verse>
				<verse number="36">โปรด​หันใจ​ของข้าพเจ้า​ไปหา​กฎต่างๆ​ของพระองค์ ไม่ใช่​ความร่ำรวย</verse>
				<verse number="37">โปรดหัน​สายตา​ของ​ข้าพเจ้า​ไปจาก​สิ่งที่ไร้ค่า โปรดให้​ชีวิตใหม่​กับ​ข้าพเจ้า​ในขณะที่​เดินในทาง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="38">โปรด​รักษา​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ให้ไว้ กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ เพื่อ​คน​จะได้​นับถือ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">ช่วย​เอา​คำเยาะเย้ย​ที่​ข้าพเจ้า​กลัวนั้น​ไปด้วย เพราะ​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์​นั้นดี</verse>
				<verse number="40">ข้าพเจ้า​อยาก​จะ​ทำตาม​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์​ยิ่งนัก โปรดดี​กับ​ข้าพเจ้า​และ​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิตอยู่​ต่อไปด้วย</verse>
				<verse number="41">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​แสดง​ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​ต่อ​ข้าพเจ้าด้วย ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ตามที่​พระองค์​สัญญา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="42">แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​มี​คำตอบ​ให้กับ​คนเหล่านั้น​ที่​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อพึ่ง​ใน​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="43">ขอให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​พูดความจริง​เกี่ยวกับ​พระองค์เสมอ เพราะ​ข้าพเจ้า​ฝากความหวัง​ของข้าพเจ้า​ไว้กับ​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="44">ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์ ตลอดไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="45">ข้าพเจ้า​จะได้​อยู่​อย่างอิสระ เพราะ​ข้าพเจ้า​พยายาม​รักษา​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="46">ข้าพเจ้า​จะ​อธิบาย​กฎต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​พวกกษัตริย์ และ​ข้าพเจ้า​จะไม่​อับอายขายหน้า</verse>
				<verse number="47">ข้าพเจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี ใน​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์​ที่​ข้าพเจ้า​รักยิ่ง</verse>
				<verse number="48">ข้าพเจ้า​ยำเกรง​ต่อ​บัญญัติต่างๆ​ของ​พระองค์​ที่​ข้าพเจ้า​รักยิ่ง และ​ข้าพเจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​อยู่กับ​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="49">โปรด​ระลึกถึง​คำ​สัญญา​ที่​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์ คำ​สัญญานั้น​ทำให้​ข้าพเจ้า​มีความหวัง</verse>
				<verse number="50">คำ​สัญญา​ของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต นี่แหละ​คือ​คำปลอบโยน​ของข้าพเจ้า​ใน​ยามทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="51">แม้ว่า คนหยิ่งยโส​จะ​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ไม่หยุดหย่อน​ก็ตาม แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่เคย​หันไป​จาก​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="52">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ยัง​ระลึกถึง​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ที่​พระองค์​ให้​นานมาแล้วนั้น และ​มัน​ก็​ปลอบใจ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="53">ข้าพเจ้า​โกรธจับใจ​ต่อ​คนชั่วช้า​เหล่านั้น ที่​ละทิ้ง​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์ไป</verse>
				<verse number="54">ข้าพเจ้า​ร้องเพลง​เรื่อง​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์ ใน​ทุกหนแห่ง​ที่​ข้าพเจ้า​พักอาศัย</verse>
				<verse number="55">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ใน​ยามค่ำคืน ข้าพเจ้า​ก็ยัง​ระลึกถึง​ชื่อเสียง​ของพระองค์ ข้าพเจ้า​ก็เลย​รักษา​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="56">ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ก็เป็น​อย่างนี้แหละ คือ​ที่​ข้าพเจ้า​รักษา​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="57">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​สัญญา​ว่า​จะ​เชื่อฟัง​คำบัญชาทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="58">ข้าพเจ้า​อ้อนวอน​พระองค์​อย่างสุดจิตสุดใจ โปรดเมตตา​ข้าพเจ้า​อย่างที่​พระองค์​ได้สัญญาไว้</verse>
				<verse number="59">ข้าพเจ้า​คิดถึง​ทางทั้งหลาย​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จึง​ตัดสินใจ​หันเท้า​ของข้าพเจ้า​กลับมาหา​กฎต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="60">ข้าพเจ้า​รีบ​ทำตาม​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์ อย่าง​ไม่รอช้า</verse>
				<verse number="61">ถึง​ข้าพเจ้า​จะติด​อยู่ใน​กับดัก​ของคนชั่ว ข้าพเจ้า​ก็​ไม่เคยลืม​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="62">ใน​ตอนกลางคืน ข้าพเจ้า​ลุกขึ้นมา เพื่อ​ขอบคุณ​พระองค์​สำหรับ​กฎเกณฑ์ต่างๆ​อันยุติธรรม​ของพระองค์</verse>
				<verse number="63">ข้าพเจ้า​เป็นเพื่อน​กับ​ทุกคน​ที่ยำเกรงพระองค์ เป็นเพื่อน​กับ​ทุกคน​ที่​เชื่อฟัง​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="64">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โลกนี้​เต็มไปด้วย​ความรักมั่นคง​ของพระองค์ โปรดสอน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="65">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ดี​ต่อข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์ เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้</verse>
				<verse number="66">โปรดสอน​สติปัญญา​และ​ความรู้​ให้กับ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​วางใจ​ในบัญญัติ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="67">เมื่อก่อนนั้น ข้าพเจ้า​ทุกข์ทรมาน​และ​กำลัง​หลงทางไป แต่​เดี๋ยวนี้ ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​สิ่งที่​พระองค์บอก</verse>
				<verse number="68">พระองค์ดี​และ​ทำดี ช่วย​สอน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="69">คนหยิ่งจองหอง​ที่​โกหก​ใส่ร้ายป้ายสี​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ยังรักษา​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์​อย่างสุดหัวใจ</verse>
				<verse number="70">คนพวกนั้น​โง่เขลา แต่​ข้าพเจ้า​เพลิดเพลิน​กับ​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="71">มัน​เป็น​สิ่งที่ดี ที่​ข้าพเจ้า​ต้อง​ทนทุกข์นั้น เพราะ​มัน​ทำให้​ข้าพเจ้า​ได้เรียนรู้​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="72">คำ​สั่งสอน​จาก​ปาก​ของพระองค์ ก็​มีค่า​ยิ่งกว่า​ทองคำ​และเงิน​หลายพันชั่ง</verse>
				<verse number="73">มือ​ของพระองค์​สร้าง​ข้าพเจ้า​และ​ค้ำจุน​ข้าพเจ้าไว้ โปรด​ให้​ความเข้าใจ​กับ​ข้าพเจ้า แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​เรียนรู้​บัญญัติทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="74">คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรงพระองค์​จะดีใจ​เมื่อ​เห็นข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ไว้​ใน​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="75">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รู้ว่า​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์​นั้นยุติธรรม พระองค์​ตีสอน​ข้าพเจ้า​เพราะ​พระองค์​ซื่อสัตย์​ต่อข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="76">แต่​ตอนนี้ โปรดแสดง​ความรักมั่นคง​ของพระองค์​ต่อข้าพเจ้า​และ​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ได้​สัญญาไว้​กับข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="77">ช่วย​ส่ง​ความเมตตา​ของพระองค์​มายังทาง​ของข้าพเจ้าด้วย​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​มีชีวิต​ต่อไป เพราะ​ข้าพเจ้า​เพลิดเพลิน​กับ​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="78">ขอให้​พวกเย่อหยิ่งจองหอง​พวกนั้น​ได้รับ​ความอับอาย​เพราะ​พวกเขา​ใส่ร้าย​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ยัง​ใคร่ครวญ​อยู่กับ​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="79">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรง​พระองค์​และ​รู้จัก​กฎต่างๆ​ของพระองค์ กลับมาหา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="80">ขอให้​ข้าพเจ้า​รักษา​กฎระเบียบ​ของพระองค์​ด้วย​จิตใจ​ที่บริสุทธิ์ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​ไม่ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="81">ข้าพเจ้า​อ่อนระโหย​โรยแรง ในขณะที่​รอคอย​ให้​พระองค์​มาช่วยกู้ แต่​ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ของข้าพเจ้า​ไว้​ใน​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="82">ดวงตา​ของข้าพเจ้า​เหนื่อยล้า​เพราะ​เฝ้ามอง​ว่า​เมื่อไหร่​คำ​สัญญา​ของพระองค์​จะ​เกิดขึ้น​เสียที เมื่อไหร่หนอ พระองค์​จะ​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="83">แม้ว่า ข้าพเจ้า​จะ​เปรียบเหมือนกับ​ถุงหนัง​เหล้าองุ่น​ที่​แขวน​รมควัน​จนเหี่ยวแห้ง แต่​ข้าพเจ้า​ก็จะ​ไม่ลืม​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="84">ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของพระองค์​จะต้อง​รอ​ไปอีกนาน​แค่ไหน เมื่อไหร่​พระองค์​จะตัดสิน​คนที่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="85">พวกคนหยิ่งยโสนั้น​ได้​ขุด​พวกหลุม​พราง​ดัก​ข้าพเจ้า พวกเขา​ไม่ทำตาม​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="86">บัญญัติ​ทุกข้อ​ของ​พระองค์​เชื่อถือได้ พวกเขา​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้ทำอะไร​พวกเขา โปรด​ช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="87">คนพวกนั้น​เกือบจะ​ดับ​ข้าพเจ้า​ไปจาก​แผ่นดินโลก แต่​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่ได้​ละทิ้ง​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="88">โปรด​แสดง​ความรักมั่นคง​ของพระองค์​ต่อข้าพเจ้า​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​มีชีวิต​ต่อไป เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​รักษา​กฎทั้งหลาย​จากปาก​ของพระองค์</verse>
				<verse number="89">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ คำบัญชา​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป มัน​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="90">ความซื่อสัตย์​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ทุกชั่วอายุคน​ตลอดไป เหมือนกับ​โลกนี้​ที่​พระองค์​สร้างขึ้นมา</verse>
				<verse number="91">ทุกสิ่งทุกอย่าง​คงอยู่​มาจนถึง​ทุกวันนี้​เพราะ​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์ ทุกสิ่งทุกอย่าง​เป็นผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="92">ถ้าหาก​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​เพลิดเพลิน​ใน​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์ ข้าพเจ้า​ก็​คงพินาศ​ไปแล้ว​ด้วย​ความทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="93">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่มีวัน​ลืม​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์ พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต​โดย​ทำตาม​คำสั่ง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="94">ข้าพเจ้า​เป็น​ของพระองค์ ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​อยากจะ​ทำตาม​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="95">คนชั่วช้า​ดักซุ่ม​ทำลาย​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ยัง​ใคร่ครวญ​ถึง​กฎต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="96">ข้าพเจ้า​เห็นว่า​ทุกสิ่งทุกอย่าง​มี​ขีดจำกัด แต่​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์นั้น​ไม่มี​ขีดจำกัด</verse>
				<verse number="97">ข้าพเจ้า​รัก​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์​เหลือเกิน และ​ใคร่ครวญ​ถึง​คำสอนนั้น​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="98">บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​ฉลาดกว่า​พวกศัตรู​ของข้าพเจ้า เพราะ​บัญญัติ​เหล่านั้น​อยู่กับ​ข้าพเจ้าเสมอ</verse>
				<verse number="99">พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​รู้ลึกซึ้ง​กว่า​พวกครู​ของข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​ถึง​กฎต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="100">ข้าพเจ้า​มี​ความเข้าใจ​มากกว่า​พวกผู้อาวุโส เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="101">ข้าพเจ้า​ยั้งเท้า​ของข้าพเจ้า​จาก​ทางชั่ว​ทุกอย่าง เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​เชื่อฟัง​คำบัญชา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="102">ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หันเหไป​จาก​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์เลย เพราะ​พระองค์เอง​สอนข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="103">คำพูดต่างๆ​ของพระองค์นั้น​ช่าง​มี​รสชาติดีจริงๆ หวาน​ยิ่งกว่า​น้ำเชื่อมผลไม้</verse>
				<verse number="104">ข้าพเจ้า​ได้​ความเข้าใจ​จาก​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์ ข้าพเจ้า​จึง​เกลียดชัง​การกระทำ​ที่​หลอกลวงทั้งปวง</verse>
				<verse number="105">คำบัญชา​ของพระองค์​เป็น​โคมไฟ​ให้กับ​เท้า​ของข้าพเจ้า เป็น​แสงสว่าง​ให้กับ​ทาง​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="106">ข้าพเจ้า​สาบาน​และ​ยืนยัน​ว่า​จะ​รักษา​คำ​สาบานนั้น ที่ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ที่ยุติธรรม​ของพระองค์</verse>
				<verse number="107">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ทนทุกข์​ยิ่งนัก ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต​อยู่ต่อไป​ตามที่​พระองค์​สัญญาไว้​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="108">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ยอมรับ​พวกเครื่อง​บูชา​แห่ง​การสรรเสริญ​ที่​ออกจาก​ปาก​ของข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ช่วย​สอน​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="109">ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​ตกอยู่ใน​อันตรายเสมอ แต่​ข้าพเจ้า​ไม่เคย​ลืม​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="110">คนชั่ว​วางกับดัก​ข้าพเจ้า แต่​ข้าพเจ้า​ไม่เคย​หลงไป​จาก​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="111">กฎทั้งหลาย​ของพระองค์​เป็นมรดก​ของข้าพเจ้า​ตลอดไป เพราะ​ใจ​ของข้าพเจ้า​ชื่นชม​ยินดี​ใน​กฎเหล่านั้น</verse>
				<verse number="112">ข้าพเจ้า​จะ​มุ่งมั่น​ใน​การเชื่อฟัง​กฎระเบียบ​ของพระองค์​อยู่เสมอ จนกว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ตายไป</verse>
				<verse number="113">ข้าพเจ้า​เกลียดชัง​คนสองใจ แต่​ข้าพเจ้า​รัก​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="114">พระองค์​เป็น​ที่ซ่อน​และ​เป็นโล่​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ไว้กับ​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="115">ไอ้พวกทำชั่ว​ทั้งหลาย ไปให้ห่าง​จากข้า เพื่อ​ข้า​จะได้​รักษา​บัญญัติ​ทั้งหลาย​ของ​พระเจ้า​ของข้า</verse>
				<verse number="116">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า โปรด​ค้ำจุน​ข้าพเจ้า​อย่างที่​พระองค์​สัญญาไว้ แล้ว​ข้าพเจ้า​จะได้​มีชีวิตอยู่​ต่อไป อย่า​ทำให้​ข้าพเจ้า​ผิดหวังเลย</verse>
				<verse number="117">ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้รอด และ​จะได้​เรียนรู้​กฎระเบียบ​ของพระองค์​เป็นประจำ</verse>
				<verse number="118">พระองค์​ไม่ยอมรับ​คนเหล่านั้น​ที่​หลงไป​จาก​กฎระเบียบ​ของพระองค์ การหลอกลวง​ของ​พวกเขา​ไม่สามารถ​หลอก​พระองค์ได้</verse>
				<verse number="119">คนชั่ว​ทุกคน​บนโลกนี้​เป็น​เหมือน​ขี้แร่​ที่​พระองค์​เขี่ยทิ้งไป ข้าพเจ้า​จึง​รัก​กฎต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="120">ข้าพเจ้า​กลัว​จน​ตัวสั่น​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ข้าพเจ้า​เคารพยำเกรง​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="121">ข้าพเจ้า​ทำ​ในสิ่งที่​ยุติธรรม​และถูกต้อง อย่าปล่อย​ข้าพเจ้าไว้​กับ​คนพวกนั้น​ที่​กดขี่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="122">โปรด​รับประกัน​ว่า​พระองค์​จะ​ดูแล​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์ อย่าปล่อยให้​คนหยิ่งยโส​พวกนั้น​กดขี่​ข่มเหง​ข้าพเจ้าเลย</verse>
				<verse number="123">ดวงตา​ของข้าพเจ้า​เหนื่อยล้า​เพราะ​เฝ้ามอง​ว่า​เมื่อไหร่​พระองค์​จะมาช่วย​เสียที และ​เฝ้าคอย​ความยุติธรรม​ที่​พระองค์​สัญญา​ว่าจะให้</verse>
				<verse number="124">ได้โปรด​แสดง​ความรักมั่นคง​ของพระองค์​กับข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ด้วยเถิด และ​สั่งสอน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="125">ข้าพเจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของพระองค์​โปรด​ให้​ความเฉลียว​ฉลาด​กับข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​เข้าใจ​กฎต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="126">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ถึงเวลา​ที่พระองค์​จะทำอะไร​สักอย่างแล้ว เพราะ​ผู้คน​กำลัง​ฝ่าฝืน​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="127">แน่นอน​ข้าพเจ้า​รัก​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์ มากกว่า​ทองคำ​และ​รัก​ยิ่งกว่า​ทองคำบริสุทธิ์​เสียอีก</verse>
				<verse number="128">ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ทำตาม​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์ และ​เกลียดชัง​การกระทำ​ที่​หลอกลวง​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="129">กฎต่างๆ​ของ​พระองค์​นั้น​น่าทึ่ง ดังนั้น​ข้าพเจ้า​ทำตาม​กฎเหล่านั้น</verse>
				<verse number="130">คำอธิบาย​ใน​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​คำบัญชา​ทั้งหลาย​ของพระองค์ ให้​ความกระจ่างแจ้ง​กับ​ผู้คน​และ​ให้​ความเข้าใจ​กับ​คนที่​อ่อนต่อโลก</verse>
				<verse number="131">ข้าพเจ้า​อ้าปากหอบ เพราะ​ข้าพเจ้า​กระหาย​ที่​จะ​เรียนรู้​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="132">โปรด​หันมา​เมตตา​ต่อข้าพเจ้า เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำ​เป็นประจำ​กับ​คนเหล่านั้น​ที่รักพระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="133">โปรด​นำทาง​ข้าพเจ้า​ตามที่​พระองค์​ได้สัญญาไว้ โปรด​อย่าให้​ความชั่วใดๆ​มีอำนาจ​เหนือข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="134">โปรด​ช่วยไถ่​ข้าพเจ้า​จาก​คนทั้งหลาย​ที่​กดขี่​ข่มเหง​ข้าพเจ้า เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​เชื่อฟัง​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="135">โปรด​ให้​ใบหน้า​ของพระองค์​ส่อง​ลงมา​ยัง​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์ และ​สอน​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="136">น้ำตา​ไหลนอง​เป็นสายธาร​บนใบหน้า​ของข้าพเจ้า เพราะ​ไม่มีใคร​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="137">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์นั้น​ยุติธรรม​และ​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์​นั้นเที่ยงตรง</verse>
				<verse number="138">พระองค์​ให้​กฎต่างๆ​ที่ยุติธรรม พวกเรา​สามารถ​ไว้วางใจ​มันได้​อย่างเต็มที่</verse>
				<verse number="139">ความร้อนรน​เผาผลาญ​ข้าพเจ้าอยู่ เพราะ​พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ลืม​คำบัญชา​ทั้งหลาย​ของพระองค์​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="140">คำ​สัญญา​ทั้งหลาย​ของพระองค์​ได้รับ​การพิสูจน์​อย่างถี่ถ้วนแล้ว ข้าพเจ้า ผู้รับใช้​ของพระองค์​จึง​รักคำพูด​พวกนั้น​ของพระองค์</verse>
				<verse number="141">ข้าพเจ้า​อาจจะ​ยังหนุ่ม​และ​ไม่มีใคร​นับถือ แต่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้ลืม​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="142">ความยุติธรรม​ของพระองค์นั้น​จะ​คงอยู่​ตลอดไป และ​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์นั้น​ก็​เป็นความจริง​และ​เชื่อถือได้</verse>
				<verse number="143">ถึงแม้ว่า​ข้าพเจ้า​เจอ​กับ​ความหายนะ​และ​ความ​ทุกข์ยาก แต่​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์​ก็​ยัง​เป็นความสุข​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="144">กฎต่างๆ​ของพระองค์นั้น​ยุติธรรมเสมอ โปรด​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​เข้าใจ​พวกมันด้วย​เพื่อว่า​ข้าพเจ้า​จะได้​มีชีวิต​ต่อไป</verse>
				<verse number="145">ข้าพเจ้า​ร้อง​ออกมา​อย่างสุดใจ​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดตอบ​ข้าพเจ้าด้วย ข้าพเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์”</verse>
				<verse number="146">ข้าพเจ้า​ร้อง​ออกมา​ต่อ​พระองค์​ว่า “โปรดช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดด้วย เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​เชื่อฟัง​กฎต่างๆ​ของพระองค์”</verse>
				<verse number="147">ข้าพเจ้า​ตื่นแต่​เช้าตรู่​เพื่อ​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์ ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ไว้กับ​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="148">ถึงแม้​จะดึกดื่น ข้าพเจ้า​ก็ยัง​ตื่นอยู่ เพื่อ​จะ​ใคร่ครวญ​ถึง​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="149">โปรด​ฟังเสียง​ข้าพเจ้า เพราะ​พระองค์​มี​ความรักมั่นคง ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต​อยู่ต่อไป เพราะ​พระองค์​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="150">คนเหล่านั้น​ที่​ไล่ตาม​ความชั่ว​ได้​เข้ามาใกล้แล้ว พวกเขา​อยู่ห่างไกล​จาก​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="151">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์นั้น​อยู่ใกล้ และ​บัญญัติ​ทุกข้อ​ของพระองค์นั้น​เป็นความจริง​และ​เชื่อถือได้</verse>
				<verse number="152">นานมาแล้ว ข้าพเจ้า​ได้​เรียนรู้​กฎต่างๆ​ของพระองค์ เป็นกฎ​ที่​พระองค์​ตั้งไว้​ให้อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="153">โปรด​มองดู​ความทุกข์​ของข้าพเจ้า​และ​ช่วยชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้ลืม​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="154">โปรด​สู้คดี​ให้กับ​ข้าพเจ้า​และ​ไถ่ชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ช่วย​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต​อยู่ต่อไป​ตามที่​พระองค์​ได้สัญญาไว้</verse>
				<verse number="155">ความรอด​อยู่ห่างไกล​จาก​คนชั่วช้า เพราะ​พวกเขา​ไม่อยาก​เชื่อฟัง​กฎระเบียบ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="156">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ความ​เมตตา​กรุณา​ของพระองค์​นั้นยิ่งใหญ่ ขอโปรด​ช่วยชีวิต​ของข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์นั้น​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="157">ข้าพเจ้า​มีศัตรู​มากมาย​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้าอยู่ แต่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​หันเห​ไปจาก​กฎทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="158">เมื่อ​ข้าพเจ้า​มองดู​คนทรยศ​เหล่านั้น​ข้าพเจ้า​รู้สึก​สะอิดสะเอียน เพราะ​พวกเขา​ไม่เชื่อฟัง​คำพูด​ของพระองค์</verse>
				<verse number="159">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ดูเอา​เถิดว่า​ข้าพเจ้า​รัก​คำสั่งทั้งหลาย​ของพระองค์​ขนาดไหน ดังนั้น ช่วยชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​พระองค์​มี​ความรักมั่นคง</verse>
				<verse number="160">คำบัญชา​ทั้งหมด​ของพระองค์นั้น​เชื่อถือได้ กฎเกณฑ์​อันยุติธรรม​ทุกข้อ​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="161">เหล่าผู้นำ​ที่​มีอำนาจ​โจมตี​ข้าพเจ้า​ทั้งๆที่​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำอะไรผิด​ต่อพวกเขา แต่​ข้าพเจ้า​กลัว​อย่างเดียว​คือ​กลัวทำผิด​ต่อคำบัญชา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="162">ข้าพเจ้า​มีความสุข​กับ​คำ​สัญญา​ของพระองค์ เหมือน​ทหาร​ที่​พบกับ​สิ่งที่​จะยึดได้​จำนวน​มากมาย</verse>
				<verse number="163">ข้าพเจ้า​เกลียดชัง​และ​ขยะแขยง​การหลอกลวง แต่​ข้าพเจ้า​รัก​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="164">ข้าพเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์​วันละ​เจ็ดครั้ง สำหรับ​พวกกฎเกณฑ์​อันยุติธรรม​ของพระองค์</verse>
				<verse number="165">คนเหล่านั้น​ที่รัก​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์​จะ​มีชีวิต​ที่​เป็นสุข​ปลอดภัย และ​ไม่มี​สิ่งใด​จะ​ทำให้​เขา​สะดุดล้มได้</verse>
				<verse number="166">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ข้าพเจ้า​เฝ้ารอคอย​ความรอด​จากพระองค์ ข้าพเจ้า​ทำตาม​บัญญัติ​ทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="167">ข้าพเจ้า​รักษา​กฎต่างๆ​ของพระองค์ เพราะ​ข้าพเจ้า​รักมันมาก</verse>
				<verse number="168">ข้าพเจ้า​รักษา​คำสั่ง​ทั้งหลาย​และ​กฎทั้งหลาย​ของพระองค์ เพราะ​พระองค์​เห็น​การกระทำ​ทั้งสิ้น​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="169">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​พระองค์​โปรด​ฟังเสียง​ร้องให้ช่วย​ของข้าพเจ้า โปรด​ให้​ความเข้าใจ​กับข้าพเจ้า​ตามที่​พระองค์​ได้สัญญาไว้</verse>
				<verse number="170">ขอให้​คำ​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า​มาอยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​ตามที่​พระองค์​สัญญา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="171">ขอให้​ริมฝีปาก​ของข้าพเจ้า​เท​คำสรรเสริญ​ออกมา เพราะ​พระองค์​สอน​กฎระเบียบ​ทั้งหลาย​ของพระองค์​ให้กับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="172">ขอให้​ลิ้นข้าพเจ้า​ร้องเพลง​ถึง​คำพูด​ของพระองค์ เพราะ​บัญญัติ​ทั้งสิ้น​ของพระองค์​นั้นเที่ยงตรง</verse>
				<verse number="173">ขอให้​มือ​ของพระองค์​ช่วยเหลือ​ข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เลือก​ที่จะ​เชื่อฟัง​คำสั่งต่างๆ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="174">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​อยากให้​พระองค์​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า​เหลือเกิน เพราะ​ข้าพเจ้า​มีความสุข​ใน​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="175">ขอให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต​อยู่ต่อไป​เพื่อ​จะได้​สรรเสริญ​พระองค์ ขอให้​กฎเกณฑ์ต่างๆ​ของพระองค์​ช่วยข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="176">ข้าพเจ้า​เสี่ยง​อันตราย​มาก​เหมือน​แกะ​ที่​หลงทาง โปรด​ตามหา​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่ได้ลืม​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="120">
				<verse number="1">บทเพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่าง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร เมื่อ​ข้าพเจ้า​พบกับ​ความ​ทุกข์ยาก ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พระองค์​ตอบ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น จาก​คนเหล่านั้น​ที่​ใช้​ริมฝีปาก​โกหก และ​ใช้​ลิ้น​หลอกลวง​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">เจ้าลิ้น​ปลิ้นปล้อน เจ้า​รู้ไหม​ว่า​พระยาห์เวห์​จะให้อะไร​กับเจ้า เจ้า​รู้ไหม​ว่า​เจ้า​จะ​ได้รับอะไร</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​ได้รับ​ลูกธนู​ของ​พวกนักรบ ที่มี​หัวธนู​แหลมคม​จาก​การถูกตี​บน​ถ่านไฟร้อนๆ</verse>
				<verse number="5">	มันแย่จริงๆ​สำหรับ​ข้าพเจ้า​ที่​จะต้อง​อยู่กับ​คนพวกนี้ ไม่ต่างอะไร​กับ​การอยู่​ท่ามกลาง​คนเมเชค ​ที่​โหดร้าย หรือ​อยู่​ท่ามกลาง​เต็นท์​ของ​คนเคดาร์ ​ที่​ป่าเถื่อน</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ใช้ชีวิต​อยู่กับ​คน​ที่​เกลียดชัง​สันติภาพ นานเกินไป​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​เป็น​คนรักสันติภาพ แต่​เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​ให้เกิด​สันติภาพ พวกเขา​จะเอา​แต่​สงคราม​ท่าเดียว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="121">
				<verse number="1">บทเพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร ข้าพเจ้า​แหงนหน้า​มอง​ขึ้นไป​ยัง​ภูเขาทั้งหลาย ความช่วยเหลือ​ของข้าพเจ้า​จะมา​จาก​ที่ไหนกัน</verse>
				<verse number="2">ความช่วยเหลือ​ของข้าพเจ้า​มาจาก​พระยาห์เวห์ ผู้สร้าง​สวรรค์​และ​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​ไม่ยอม​ปล่อยให้​เท้าของเจ้า​ลื่นไถล พระองค์​ผู้ปกป้องเจ้า​จะ​ไม่เคลิ้ม​หลับไป</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ผู้ปกป้อง​อิสราเอล จะ​ไม่มีวัน​เคลิ้ม​หรือ​หลับไป</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ เป็น​ผู้นั้น​ที่​ปกป้องเจ้า พระองค์​เป็น​ร่มเงา​ที่​อยู่​ทาง​ขวามือ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="6">ดวง​อาทิตย์​จึง​ไม่อาจ​ทำอันตราย​เจ้าได้​ใน​ตอนกลางวัน หรือ​ดวงจันทร์​ใน​ตอนกลางคืน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​ปกป้องเจ้า​จาก​อันตราย​ทั้งปวง พระองค์​จะ​ปกป้อง​ชีวิตของเจ้า</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จะ​ปกป้องเจ้า​ตอนที่​เจ้าออกไป​หรือ​กลับมา ทั้ง​เดี๋ยวนี้​และ​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="122">
				<verse number="1">บทเพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​ขึ้น​ไป​ยัง​วิหาร ข้าพเจ้า​ดีใจ เมื่อ​มีคน​พูดกับ​ข้าพเจ้า​ว่า “ให้​พวกเรา​ขึ้นไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​กันเถิด”</verse>
				<verse number="2">เยรูซาเล็มเอ๋ย พวกเรา​กำลัง​ยืน​อยู่​ข้างใน​ประตูทั้งหลาย​ของเจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="3">เยรูซาเล็ม​ได้รับ​การสร้างขึ้น​ตามแบบที่​เมืองใหญ่​ควรจะเป็น คือ​สร้าง​ติดกันแน่น ก่อกันขึ้น​อย่างมั่นคง</verse>
				<verse number="4">เป็น​เมือง​ที่​เผ่าต่างๆ​ของพระยาห์เวห์​มา​รวมตัวกัน กฎ​ได้​กำหนดไว้​ให้​คนอิสราเอล​มา​สรรเสริญ​ชื่อของพระยาห์เวห์​ที่นั่น</verse>
				<verse number="5">ที่นั่น​ราชวงศ์​ของ​กษัตริย์ดาวิด​ได้ตั้ง​บัลลังก์ต่างๆไว้ เพื่อ​พิพากษา​คน​อย่างยุติธรรม</verse>
				<verse number="6">อธิษฐาน​ให้​เยรูซาเล็ม​มีสันติภาพ “เยรูซาเล็ม ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่รักเจ้า ปลอดภัย</verse>
				<verse number="7">ขอให้​มี​สันติภาพ​ภายใน​กำแพง​ทั้งหลาย​ของเจ้า และ​ขอให้​มี​ความปลอดภัย​ใน​ป้อม​ปราการ​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="8">เพื่อ​เป็นประโยชน์​แก่​พี่น้อง​และ​เพื่อนๆ​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​พูดว่า “เยรูซาเล็ม ขอให้​มี​สันติภาพ​ในเจ้า”</verse>
				<verse number="9">เพื่อ​เป็นประโยชน์​แก่​วิหาร​ของพระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของพวกเรา ข้าพเจ้า​จะ​อธิษฐาน​ให้เจ้า​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="123">
				<verse number="1">บทเพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร ข้าพเจ้า​มอง​ขึ้นไป​ยัง​พระองค์ พระองค์​ผู้​นั่งอยู่​บนบัลลังก์​ใน​สวรรค์นั้น</verse>
				<verse number="2">เหมือน​ทาส​ที่​มองไป​ยัง​เจ้านาย​เพื่อ​เจ้านาย​จะได้​ให้​ในสิ่งที่​เขาต้องการ เหมือน​สาวใช้​ที่​คอย​พึ่ง​นายหญิง พวกเรา​ก็​เหมือนกัน​ที่​เฝ้ามอง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา คอย​ให้​พระองค์​เมตตา​พวกเรา</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​เมตตา​พวกเราด้วย โปรด​เมตตา​พวกเรา​ด้วยเถิด เพราะ​พวกเรา​เต็มกลืนแล้ว​กับ​คำดูถูกนั้น</verse>
				<verse number="4">พวกเรา​เต็มกลืน​กับ​คำเยาะเย้ย​จาก​พวกคนที่เย่อหยิ่ง และ​คำดูถูก​จาก​คนจองหอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="124">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร บทเพลง​ของ​ดาวิด “ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​ฝ่ายเรา” ขอให้​อิสราเอล​พูดว่า</verse>
				<verse number="2">“ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​ฝ่ายเรา ตอนที่​ผู้คน​โจมตี​พวกเรานั้น</verse>
				<verse number="3">ศัตรู​ของ​พวกเรา​ก็คง​กลืนกินเรา​ทั้งเป็น ตอนที่​พวกเขา​โกรธ​เกรี้ยว​เรา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวกเขา​ก็​คงจะ​ซัดเรา​ซะเรียบ​เหมือน​น้ำท่วม กระแสน้ำ​ที่​ไหลเชี่ยว​ก็คง​ท่วมท้น​หัวเรา</verse>
				<verse number="5">	น้ำ​ที่​ไหล​เชี่ยวกราก​ก็​คง​ท่วมท้น​หัวเรา​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="6">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด ที่​พระองค์​ไม่ปล่อย​ให้เรา​เป็นเหยื่อ​ของเขี้ยวศัตรู</verse>
				<verse number="7">เรา​เป็นเหมือน​นก​ที่​หนีรอด​ออกมา​จาก​ตาข่ายดักนก​ของ​นายพราน ตาข่าย​นั้น​ฉีกขาด เรา​จึง​หนี​ออกมาได้</verse>
				<verse number="8">ความช่วยเหลือ​ของเรา​มาจาก​พระยาห์เวห์ ผู้สร้าง​สวรรค์​และ​แผ่นดินโลก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="125">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร คนเหล่านั้น​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​จะ​เป็นเหมือน​ภูเขาศิโยน ที่​ไม่สั่นคลอน​และ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ล้อมรอบ​และ​ปกป้อง​คนของพระองค์​ทั้งเดี๋ยวนี้​และ​ตลอดไป เหมือนที่​ภูเขา​ล้อมรอบ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พวกคนชั่วช้า​จะ​ไม่ได้​ครอบครอง​แผ่นดิน​ของคนดี​เสมอไป เพราะ​ไม่อย่างนั้น​คนดี​จะเริ่ม​ทำชั่ว</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ช่วย​ทำดี​กับ​คนดี​ด้วยเถิด คือ​คนที่​มีจิตใจ​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​กำจัด​คนคดโกง พร้อมกับ​คนอื่นๆ​ที่​ทำชั่ว​ด้วยเถิด ขอให้​อิสราเอล​มี​ความสงบสุขเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="126">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร เมื่อ​พระยาห์เวห์​ทำให้​ศิโยน​เจริญ​รุ่งเรือง​เหมือนเดิม พวกเรา​คิดว่า​เราฝันไป</verse>
				<verse number="2">ตอนนั้น​พวกเรา​มี​ความสุขมาก​และ​โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี แม้แต่​คน​ต่าง​ชาติ​ก็ยัง​พูดว่า “พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่งต่างๆ​ที่ยิ่งใหญ่​ให้กับ​คนพวกนี้”</verse>
				<verse number="3">ใช่แล้ว พระยาห์เวห์​ทำ​สิ่งต่างๆ​ที่ยิ่งใหญ่ ให้กับ​พวกเรา​และ​พวกเรา​ได้ฉลองกัน</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​นำ​ความเจริญ​รุ่งเรือง​กลับมา​ให้กับ​พวกเรา​อีกครั้ง เหมือน​ฝน​นำ​น้ำ​มาสู่​ลำธาร​ที่​แห้งขอด​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="5">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​หว่านพืช​พร้อมน้ำตา ได้​เก็บเกี่ยว​พร้อมกับ​เสียง​โห่ร้อง​ยินดี</verse>
				<verse number="6">ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​แบก​ถุง​ที่​ใส่​เมล็ดพืช​ออกไป​หว่าน​ในทุ่ง​ด้วยน้ำตา ได้​โห่ร้อง​ยินดี​เมื่อ​แบก​ฟ่อนข้าว​กลับมา​เป็นมัดๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="127">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร บทเพลง​ของ​โซโลโมน ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​สร้างบ้าน พวกคนสร้าง​ก็​เสียเวลา​เปล่าๆ ถ้า​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​เฝ้าดูแล​เมืองแล้ว พวกยาม​ที่​เฝ้าเวรอยู่​ก็​เสียเวลา​เปล่าๆ</verse>
				<verse number="2">มัน​เป็น​การเหนื่อยเปล่า​ที่จะ​ตื่นแต่เช้าตรู่ และ​ทำงาน​หาเลี้ยงชีพ​จนดึกดื่น​เที่ยงคืน เพราะ​พระยาห์เวห์​จัดหาให้​กับ​คนที่​พระองค์รัก แม้​ในขณะที่​เขา​นอนหลับอยู่</verse>
				<verse number="3">ลูกชาย​ทั้งหลาย​เป็น​ของขวัญ​มาจาก​พระยาห์เวห์ เด็ก​จาก​ครรภ์​เป็น​รางวัล​จากพระเจ้า</verse>
				<verse number="4">พวกลูกชาย​ที่​เกิด​จาก​พ่อ​ตอนที่​เขาเป็นหนุ่ม เป็นเหมือน​พวกลูกศร​ในมือ​ของ​นักรบ</verse>
				<verse number="5">ชาย​ที่​มี​ลูกชาย​อยู่เต็ม​แล่งธนูนั้น​ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ เมื่อ​เขา​ต้อง​ประจันหน้า​กับ​พวกผู้กล่าวหา​ที่​ประตูเมือง เขา​จะได้​ไม่อับอาย​ขายหน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="128">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร ถือว่า​มี​เกียรติจริงๆ​คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ คือ​คนที่​เดิน​ใน​หนทาง​ทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะ​ได้กิน​จาก​ผลงาน​จาก​มือเจ้า เจ้า​จะ​มีเกียรติจริงๆ​และ​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="3">ภรรยา​ของเจ้า​จะ​เป็นเหมือน​เถาองุ่น​ที่มี​ลูกดก​ในบ้าน​ของเจ้า ส่วน​ลูกๆ​ที่อยู่​รอบ​โต๊ะอาหารนั้น​ก็​เปรียบเหมือน​ต้นมะกอก​ที่​ปลูก​อยู่​ริมธารน้ำ</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น จำไว้​เถิดว่า ผู้ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ จะ​ได้รับ​พระพร​อย่างนั้นแหละ</verse>
				<verse number="5">ขอให้​พระยาห์เวห์​อวยพรเจ้า​จาก​วิหาร​บน​ภูเขาศิโยน ขอให้​เจ้า​มีความสุข​กับ​ความเจริญ​รุ่งเรือง​ของ​เยรูซาเล็ม​ตลอดวันเวลา​ของเจ้า</verse>
				<verse number="6">ขอให้​เจ้า​มีชีวิตอยู่​ได้​เห็นหน้า​หลาน​ของเจ้า ขอให้​อิสราเอล​มี​ความสงบสุขเถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="129">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร พวกศัตรู​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​มาเรื่อย​ตั้งแต่​หนุ่มๆแล้ว ให้​อิสราเอล​พูดว่า</verse>
				<verse number="2">“พวกศัตรู​ได้​ข่มเหง​ข้าพเจ้า​มาเรื่อย​ตั้งแต่​หนุ่มๆแล้ว แต่​ไม่เคย​ชนะ​ข้าพเจ้า​ได้เลย</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ตี​ข้าพเจ้า​อย่างรุนแรง ทำให้​เกิด​บาดแผล​มากมาย หลัง​ข้าพเจ้า​ดูเหมือน​รอยไถ​อันยาว</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​ผู้ยุติธรรม ได้​ตัดเชือก​เหล่านั้น​ที่​พวกคนชั่ว​ใช้​ผูกมัด​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="5">ขอให้​ทุกคน​ที่​เกลียดชัง​ศิโยน ได้รับ​ความอับอาย และ​พ่ายแพ้​ล่าถอยไป</verse>
				<verse number="6">ขอให้​พวกเขา​เป็นเหมือน​หญ้า​บนดาดฟ้า ที่​เหี่ยวแห้งไป​ก่อนที่​มัน​จะทัน​ยาวขึ้น</verse>
				<verse number="7">เป็นหญ้า​ที่​คนเก็บเกี่ยวได้​ไม่ถึง​กำมือ ไม่พอ​ที่จะ​รวบ​ได้เต็มอก</verse>
				<verse number="8">ขอ​อย่าให้​ผู้คน​ที่​เดิน​ผ่านมา​ตะโกน​อวยพร​ให้กับ​พวกเขา​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​อวยพรเจ้า” หรือ “พวกเรา​อวยพรเจ้า​ใน​นาม​ของพระยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="130">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ตอนที่​ข้าพเจ้า​จม​อยู่​ใน​ความทุกข์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ให้​พระองค์ช่วย</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต โปรด​ฟังเสียง​ของข้าพเจ้า โปรด​ฟังเสียง​ของข้าพเจ้า โปรด​เงี่ยหู​ของ​พระองค์ ฟังเสียง​ร้องอ้อนวอน​ให้ช่วย​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ถ้า​พระองค์​จะ​จดบันทึก​ความผิดบาป​ของพวกเราไว้ ใคร​จะรอด​จาก​การถูกลงโทษได้</verse>
				<verse number="4">แต่​พระองค์​ให้อภัย เพื่อว่า​คน​จะได้​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​รอคอย​พระยาห์เวห์ จิตใจ​ของข้าพเจ้า​รอคอย​พระองค์ ข้าพเจ้า​ฝาก​ความหวัง​ไว้​ใน​คำ​สัญญา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​รอคอย​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของข้าพเจ้า ยิ่งกว่า​พวก​ยาม​รอคอย​รุ่งเช้า ยิ่งกว่า​พวก​ยาม​รอคอย​รุ่งเช้า</verse>
				<verse number="7">อิสราเอลเอ๋ย ฝาก​ความหวัง​ไว้​ในพระยาห์เวห์เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​ความรัก​ที่มั่นคง และ​ฤทธิ์​อำนาจ​อันยิ่งใหญ่​ที่จะ​ไถ่เจ้าได้</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ไถ่​อิสราเอล ให้รอดพ้น​จาก​ความบาป​ทั้งหมด​ของเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="131">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร เพลง​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ไม่ใช่​เป็น​คนเย่อหยิ่ง ไม่​วางมาด​ใหญ่โต ไม่ชอบ​ทำงาน​ที่​เพ้อฝัน​ใหญ่โต หรือ​ทำ​ในสิ่งที่​ยากเกินตัว</verse>
				<verse number="2">ใช่แล้ว ข้าพเจ้า​ทำให้​จิตใจ​ตัวเอง​สงบนิ่ง เหมือน​เด็ก​ที่​หย่านม​อยู่​ใน​อ้อมแขน​ของแม่ จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​สงบนิ่ง​เหมือน​เด็กคนนั้น</verse>
				<verse number="3">อิสราเอล​เอ๋ย ฝาก​ความหวัง​ของเจ้า​ไว้กับ​พระยาห์เวห์​ทั้งเดี๋ยวนี้​และ​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="132">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร ข้าแต่​พระยาห์เวห์​โปรด​ระลึกถึง​ดาวิด และ​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ทั้งหมด​ของเขา</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​สาบาน​ต่อพระยาห์เวห์ และ​บนบาน​ต่อ​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​แห่งยาโคบ</verse>
				<verse number="3">ดาวิด​พูดว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่เข้าไป​ในบ้าน​ของตัวเอง และ​จะ​ไม่นอนลง​บนเตียง​ของตัวเอง</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ยอม​หลับตาลง จะ​ไม่ยอม​ให้​หนังตา​ปิดลง</verse>
				<verse number="5">จนกว่า​จะ​พบ​สถานที่​สำหรับ​ก่อตั้ง​เต็นท์อันศักดิ์สิทธิ์​ให้กับ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​พระองค์​ผู้​ทรง​ฤทธิ์​แห่งยาโคบ​จะได้​พักอาศัย​อยู่ที่นั่น”</verse>
				<verse number="6">ดูเถิด ตอนที่​เรา​อยู่​ที่​เอฟราธาห์ พวกเรา​ได้ยิน​เรื่อง​หีบศักดิ์สิทธิ์ และ​เรา​ได้พบ​หีบศักดิ์สิทธิ์นั้น​ใน​ท้องทุ่ง​แห่งคีเรียธ ยาอาร์</verse>
				<verse number="7">พวกเรา​พูดกันว่า “ไป​เต็นท์อันศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์กัน ไป​กราบลง​ตรง​ที่วางเท้า​ของพระองค์​กันเถิด”</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ลุกขึ้น​และ​ไปยัง​ที่พักผ่อน​แห่งใหม่​ของพระองค์เถิด ทั้ง​พระองค์​และ​หีบ​ที่​แสดงถึง​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">ขอให้​พวกนักบวช​ของพระองค์​สวมใส่​ชัยชนะ ขอให้​พวกที่ซื่อสัตย์​ต่อพระองค์​โห่ร้อง​ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ขออย่า​ปฏิเสธ​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้เลือกไว้แล้ว</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ได้​สาบาน​ต่อ​ดาวิด และ​พระองค์​จะ​ไม่คืนคำ ที่ว่า “เรา​จะให้​ลูกหลาน​ของเจ้า​สืบต่อบัลลังก์​จากเจ้า</verse>
				<verse number="12">ถ้า​หาก​ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​ยังคง​รักษา​ข้อตกลง​และ​คำสั่งต่างๆ​ที่​เราสอน​พวกเขาไว้ ลูกหลาน​ของพวกเขา​ก็​จะได้​นั่ง​อยู่บน​บัลลังก์​ของเจ้า​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ได้​เลือกศิโยน พระองค์​ตัดสินใจ​ที่จะ​อาศัย​อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​สถานที่นี้​ตลอดไป เรา​จะ​อยู่​ที่นี่​เพราะ​เรา​ได้เลือก​สถานที่นี้มา</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​อวยพร​ให้​ศิโยน อุดม​สมบูรณ์​ไปด้วยอาหาร​และ​เรา​จะ​ทำให้​คนยากจน​อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​สวมใส่​ความรอด​ให้กับ​พวกนักบวช​ของศิโยน และ​ผู้ที่สัตย์ซื่อ​ของศิโยน​จะ​โห่ร้อง​ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="17">และ​ที่นั่น​เรา​จะ​ทำให้​ราชวงศ์​ของ​ดาวิด​แข็งแกร่ง ราชวงศ์​ของ​กษัตริย์​ที่​เรา​ได้​เลือกไว้นั้น​จะ​คงอยู่​ตลอดไป​เหมือน​ตะเกียง​ที่​ไม่มีวันดับ</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​สวมใส่​ความอับอาย​ให้กับ​พวกศัตรู​ของเขา แต่​เรา​จะ​ทำให้​มงกุฎ​ของเขา​ส่องประกาย​เจิดจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="133">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร เพลง​ของ​ดาวิด มัน​ช่างวิเศษ​และ​น่ายินดีจริงๆ เมื่อ​พี่น้อง​อยู่ด้วยกัน​อย่าง​กลมเกลียว</verse>
				<verse number="2">มัน​เป็นเหมือน​น้ำมันหอม​ชั้นดี​ที่​เทลงมา​เจิมหัว​ของอาโรน แล้ว​ไหล​ลงมา​อาบ​เครา​ของเขา แล้ว​ไหล​เรื่อย​ลงมา​บน​เสื้อคลุม​ของเขา</verse>
				<verse number="3">มัน​เป็นเหมือน​น้ำค้าง​มากมาย​บน​ภูเขาเฮอร์โมน ที่​ตกลงมา​บน​เทือกเขาศิโยนด้วย ที่​ศิโยนนั้น พระยาห์เวห์​ได้​สัญญา​ที่​จะให้​พระพร​แม้แต่​ชีวิต​ที่​แสนจะยืนยาว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="134">
				<verse number="1">เพลง​ที่​ร้อง​ใน​ระหว่างทาง​ที่​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​เถิด พวกผู้รับใช้​ทุกคน​ของพระองค์ ผู้ที่​ยืน​ทำหน้าที่​อยู่​ใน​วิหาร​ใน​ตอนกลางคืน</verse>
				<verse number="2">ยกมือ​ของท่าน​ขึ้น​ต่อ​สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ และ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระยาห์เวห์ ผู้สร้าง​สวรรค์​และ​แผ่นดินโลก อวยพร​ท่าน​จาก​ศิโยน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="135">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระนาม​ของ​พระยาห์เวห์เถิด สรรเสริญ​พระองค์ พวกผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">ผู้ที่​ยืน​ทำหน้าที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของพระยาห์เวห์ และ​ยืน​อยู่​ใน​บริเวณ​ลานวิหาร​ของพระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​นั้นดี ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระนาม​ของพระองค์​เพราะ​เป็น​เรื่อง​ที่​น่ายินดี</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​เลือก​ยาโคบ​มาเป็น​ของพระองค์​โดยเฉพาะ เลือก​อิสราเอล​มาเป็น​ของรักของหวง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​รู้ว่า​พระยาห์เวห์​นั้นยิ่งใหญ่ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา​นั้นยิ่งใหญ่​กว่า​พระทั้งปวง</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​อยากจะ​ทำอะไร​พระองค์​ก็​ทำอย่างนั้น ไม่ว่า​จะ​ในสวรรค์​หรือโลก ไม่ว่า​จะ​ในทะเล​หรือ​ที่ลึก​ของมหาสมุทร</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำให้​เมฆ​ลอยขึ้นมา​จาก​สุดปลายโลก พระองค์​ทำให้​เกิด​ฟ้าแลบ​มาพร้อม​กับฝน และ​พระองค์​นำ​ลม​ออกมา​จาก​คลัง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ฆ่า​ลูกหัวปี​ของอียิปต์ ทั้ง​ของคน​และ​ของสัตว์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทำ​สิ่งน่าทึ่งต่างๆ​และ​การอัศจรรย์​ทั้งหลาย​ไปทั่ว​อียิปต์ เพื่อ​ต่อต้าน​ฟาโรห์​และ​ข้าราชการ​ทั้งหมด​ของเขา</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ยัง​ปราบปราม​ชนชาติต่างๆ และ​ฆ่า​พวกกษัตริย์​ที่ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="11">เช่น สิโหน กษัตริย์​ของ​คนอาโมไรต์ โอก กษัตริย์​ของ​บาชาน และ​อาณาจักร​ทั้งหลาย​ใน​แผ่นดินคานาอัน</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระองค์​มอบ​แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น ให้​ตก​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​อิสราเอล​คนของพระองค์</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ชื่อเสียง​ของพระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป ผู้คน​จะ​จดจำ​ชื่อของพระองค์​ไป​ทุกยุคทุกสมัย</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จะให้​ความเป็นธรรม​กับ​คนของพระองค์ และ​มี​ความเมตตา​ต่อ​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">รูปเคารพ​ของ​ชนชาติต่างๆ เป็นแค่​เงิน​และทอง​ที่​มือมนุษย์​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="16">มีปาก​แต่​พูดไม่ได้ มีตา​แต่​มองไม่เห็น</verse>
				<verse number="17">มีหู​แต่​ไม่ได้ยิน และ​ไม่มี​ลม​หายใจ​ใน​ปาก​ของพวกมัน</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​สร้าง​รูปเคารพ​เหล่านั้น​และ​ทุกคน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​รูปเคารพ​เหล่านั้น ก็​จะเป็น​เหมือนกับ​พวกมัน</verse>
				<verse number="19">ชาวอิสราเอล​ทั้งหลาย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด ครอบครัว​ของอาโรน สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
				<verse number="20">ครอบครัว​ของเลวี สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด ผู้ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​ทั้งหลาย สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="21">ให้​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​อาศัย​อยู่ใน​เยรูซาเล็ม ได้รับ​คำสรรเสริญ​จากศิโยน สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="136">
				<verse number="1">ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​นั้นดี ความรักมั่นคง​ของ​พระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="2">ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​ผู้อยู่เหนือ​พระเจ้าทั้งปวง ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="3">ให้​ขอบคุณ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้อยู่เหนือ​เจ้าทั้งปวง ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้ที่​ทำ​สิ่งมหัศจรรย์​อันยิ่งใหญ่​แต่เพียงผู้เดียว ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="5">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์​อย่างชาญฉลาด ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​แผ่ขยาย​แผ่นดิน​ออกไป​เหนือ​ผืนน้ำ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="7">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้สร้าง​ดวง​อาทิตย์​และ​ดวงจันทร์ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">พระองค์​สร้าง​ดวง​อาทิตย์​เพื่อให้​ปกครอง​กลางวัน ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">พระองค์​สร้าง​ดวงจันทร์​และ​ดวงดาวทั้งหลาย​เพื่อให้​ปกครอง​กลางคืน ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้ฆ่า​พวกลูกชายหัวปี​ของอียิปต์ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้นำ​คนอิสราเอล​ออกจาก​อียิปต์นั้น ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ทำ​เรื่องนี้​ด้วยมือ​อันทรงพลัง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออกมา ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้ที่​แยก​ทะเล​แดง​ออกเป็น​สองส่วน ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="14">พระองค์​นำ​อิสราเอล​เดินผ่าไป​กลาง​ทะเล​แดง ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">พระองค์​เหวี่ยง​ฟาโรห์​และ​กองทัพ​ของเขา​ทิ้งไป​ในทะเล​แดง ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="16">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้นำ​คนของพระองค์​ตอน​อยู่ใน​ทะเลทราย ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="17">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้ปราบ​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ฆ่า​พวกกษัตริย์​ที่ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ฆ่า สิโหน กษัตริย์​ของ​คนอาโมไรต์ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="20">และ​ได้​ฆ่า​โอก กษัตริย์​ของบาชาน ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="21">จากนั้น พระองค์​ได้​ยก​แผ่นดิน​ของกษัตริย์​เหล่านั้น​ให้​เป็นกรรมสิทธิ์​ของอิสราเอล เพราะ​ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ยก​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ให้กับ​อิสราเอล ผู้รับใช้​ของพระองค์ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="23">ให้​ขอบคุณ​พระองค์​ที่​ระลึกถึงเรา​ตอนที่​เรา​ตกอยู่ใน​ความเดือด​ร้อน ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="24">พระองค์​ช่วยเหลือ​พวกเรา​ให้รอดพ้น​จาก​เหล่าศัตรู​ของเรา ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ให้​อาหาร​กับ​สิ่งที่มีชีวิต​ทั้งปวง ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​แห่งฟ้าสวรรค์ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="137">
				<verse number="1">พวกเรา​นั่งอยู่​ริมแม่น้ำ​ทั้งหลาย​ในบาบิโลน และ​ร้องไห้​เมื่อ​ระลึกถึง​ศิโยน</verse>
				<verse number="2">พวกเรา​ได้​แขวนพิณไว้ บน​ต้นหลิว​ใน​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="3">และ​ที่นั่น พวกผู้จับกุม​พวกเรา​เรียกให้​พวกเรา​ร้องเพลง พวก​ที่​เยาะเย้ย​พวกเรา​สั่งให้​พวกเรา​สร้าง​ความบันเทิง​ให้กับ​พวกเขา พวกเขา​สั่งว่า “ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​ศิโยน​ให้​พวกเรา​ฟัง​สักเพลงซิ”</verse>
				<verse number="4">แต่​พวกเรา​จะ​ร้องเพลง​ของพระยาห์เวห์ ใน​แผ่นดิน​ของ​คน​ต่าง​ชาตินี้​ได้ยังไง</verse>
				<verse number="5">เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ถ้าหาก​ข้าพเจ้า​ลืมเจ้า ก็​ขอให้​มือขวา​ของ​ข้าพเจ้านี้​ลืม​วิธีเล่นพิณเสีย</verse>
				<verse number="6">ขอให้​ลิ้น​ของข้าพเจ้า​ติดอยู่​ที่​เพดานปาก ถ้าหาก​ข้าพเจ้า​ลืมเจ้า หรือ ถ้าหาก​ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ยกเจ้า​ให้​สำคัญ​ยิ่งกว่า​สิ่งที่​ทำให้​ข้าพเจ้า​มีความสุขที่สุด</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ให้​ระลึกถึง​สิ่ง​ที่​คนเอโดม​ทำ​ในวันที่​เยรูซาเล็มพินาศ พวกเขา​ตะโกนว่า “พังมัน​ลงมา พังมัน​ลงมา ให้​ถึงรากถึงโคน”</verse>
				<verse number="8">นางสาว​บาบิโลน​เอ๋ย ผู้ที่​กำลัง​จะ​ถูกทำลายไป คนที่​ตอบแทนเจ้า​อย่างสาสม​กับที่​เจ้าทำ​กับเรานั้น​ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ</verse>
				<verse number="9">คนที่​จับ​พวกทารก​ของพวกเจ้า​ไปฟาด​กับ​ก้อนหินนั้น ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="138">
				<verse number="1">เพลง​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์​อย่างสุดจิตสุดใจ ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อหน้า​พระเจ้าทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​กราบลง​หันหน้า​ตรง​ไปยัง​วิหารอันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์​ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​ชื่อของพระองค์ สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ว่า​จะทำนั้น​จะ​สร้าง​ชื่อเสียง​ให้กับ​พระองค์มาก ยิ่งกว่า​ชื่อเสียง​ที่พระองค์​มีอยู่​ตอนนี้​เสียอีก</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์ พระองค์ตอบ พระองค์​ทำให้​จิตใจ​ของข้าพเจ้า​กล้าหาญ​และเข้มแข็ง</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอให้​กษัตริย์​ทั้งหมด​บน​แผ่นดินโลกนี้​พากัน​สรรเสริญ​พระองค์ เมื่อ​พวกเขา​ได้ยิน​คำพูด​จาก​ปาก​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ขอให้​พวกเขา​ร้องเพลง​เรื่อง​หนทาง​ทั้งหลาย​ของพระยาห์เวห์ เพราะ​สง่าราศี​ของ​พระยาห์เวห์​ยิ่งใหญ่นัก</verse>
				<verse number="6">ถึงแม้​พระยาห์เวห์​จะ​ได้รับ​การยกย่องสูงสุด พระองค์​ก็ยัง​สนใจ​คนที่ต่ำต้อย พระองค์​รู้ว่า​คนเย่อหยิ่ง​ทำอะไร​แม้ว่า​พระองค์​จะอยู่ห่างไกล</verse>
				<verse number="7">หากว่า​ข้าพเจ้า​เดิน​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​อันตราย พระองค์​ก็​จะ​รักษา​ชีวิต​ของข้าพเจ้าไว้ พระองค์​ก็​จะ​ยื่นมือ​ของพระองค์​ออกมา​ต่อต้าน​พวกศัตรู​ที่​โกรธ​เกรี้ยว​ข้าพเจ้า มือขวา​ของพระองค์​ก็​จะ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​รู้ว่า​พระองค์​จะ​แก้แค้น​แทนข้าพเจ้า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ความรักมั่นคง​ของพระองค์​คงอยู่​ตลอดไป ขอ​อย่าได้​ทอดทิ้ง​พวกเรา​ผู้ที่​พระองค์​สร้างขึ้นมา​กับมือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="139">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​สำรวจ​ข้าพเจ้า และ​รู้​ทุกอย่าง​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​นั่งลง​หรือ​ลุกขึ้น พระองค์ก็รู้ ข้าพเจ้า​คิดอะไรอยู่ พระองค์​ก็​เข้าใจ​แม้​พระองค์​จะอยู่ห่างไกล</verse>
				<verse number="3">ไม่ว่า​ข้าพเจ้า​จะไป​ที่ไหน​หรือ​นอน​ที่ไหน พระองค์​ก็เฝ้ามองอยู่ ข้าพเจ้า​ทำอะไร พระองค์​ก็รับรู้หมด</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​รู้ว่า​ข้าพเจ้า​จะพูดอะไร​ก่อนที่​ลิ้น​ของข้าพเจ้า​จะพูด​เสียอีก</verse>
				<verse number="5">พระองค์​อยู่รอบตัว​ข้าพเจ้า​ทั้งหน้าหลัง พระองค์​วางมือ​อยู่​บน​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ความรู้​ของพระองค์​น่าทึ่ง​เหลือเกิน​สำหรับข้าพเจ้า สูงส่ง​เกินกว่า​ที่​ข้าพเจ้า​จะเข้าใจได้</verse>
				<verse number="7">ข้าพเจ้า​จะ​หนี​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ไปไหนพ้น ข้าพเจ้า​หนีหน้า​พระองค์​ไปไหนได้</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ข้าพเจ้า​จะ​ขึ้นไป​บนสวรรค์​พระองค์​ก็อยู่ที่นั่น ถ้า​ข้าพเจ้า​นอนลง​ที่​แดน​คนตาย​พระองค์​ก็อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ข้าพเจ้า​จะ​ขึ้นมา​พร้อมกับ​ดวง​อาทิตย์​ทางตะวันออก และ​ข้าม​ขอบฟ้า​ไปตก​อีกฝากหนึ่ง​ของทะเล</verse>
				<verse number="10">แม้แต่​ที่นั่น มือ​ของพระองค์​ก็​ยัง​นำ​ข้าพเจ้า และ​มือขวา​ของพระองค์​พยุง​ข้าพเจ้าไว้</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ข้าพเจ้า​ขอให้​ความมืด​ซ่อนตัว​ข้าพเจ้าไว้ และ​ขอให้​กลางวัน​กลายเป็น​กลางคืน​รอบตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="12">มัน​ก็ยัง​ไม่มืด​เกินไป​สำหรับ​พระองค์ สำหรับ​พระองค์แล้ว​กลางคืน​ก็สว่าง​เหมือน​กลางวัน สำหรับ​พระองค์แล้ว​กลางคืน​และ​กลางวัน​ไม่แตกต่างกันเลย</verse>
				<verse number="13">พระองค์​สร้าง​ทั้งจิต​และใจ​ของข้าพเจ้า พระองค์​ทอ​ข้าพเจ้า​เข้าด้วยกัน​ใน​ท้องแม่</verse>
				<verse number="14">ข้าพเจ้า​จึง​ขอบคุณ​พระองค์​เพราะ​งาน​ของพระองค์นั้น​ช่างน่าเกรง​ขาม​และน่าทึ่ง พระองค์​รู้จัก​ข้าพเจ้า​อย่าง​ทะลุปรุโปร่ง</verse>
				<verse number="15">ตอนที่​ข้าพเจ้า​ถูกก่อ​ขึ้นมา​ใน​ที่ลึกลับ​ในท้องแม่ ตอนนั้น​ที่​ข้าพเจ้า​ประกอบ​เข้าด้วยกัน​ใน​สถานที่​ที่มองไม่เห็น ไม่มี​กระดูก​สักชิ้นหนึ่ง​ของข้าพเจ้า​ที่รอดพ้น​สายตา​ของพระองค์​ไปได้</verse>
				<verse number="16">ดวงตา​ของพระองค์​มองดู​ข้าพเจ้า​ก่อนที่​ข้าพเจ้า​จะ​เป็นรูปเป็นร่าง ทุกวันคืน​ที่​พระองค์​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิตอยู่ พระองค์​ได้​จดบันทึก​ไว้แล้ว​ในสมุด​ของพระองค์​ก่อนที่​มันจะเกิดขึ้น​เสียอีก</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระเจ้า ความคิดทั้งหลาย​ของพระองค์นั้น​ยาก​เกินกว่า​ที่​ข้าพเจ้า​จะเข้าใจได้ รวมเข้า​ด้วยกันแล้ว​มัน​มากมาย​จนนับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ข้าพเจ้า​นับ​ความคิด​เหล่านั้นได้​ก็คง​มี​มากกว่า​เม็ดทราย ถ้า​จะให้​ข้าพเจ้า​นับหมด ข้าพเจ้า​คงจะต้อง​มีชีวิต​ยืนยาว​เท่ากับ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​หวัง​จะเห็น​พระองค์​ฆ่าคนชั่ว​เหลือเกิน ไอ้พวกฆาตกร​ไปให้พ้น​จากข้า</verse>
				<verse number="20">คนพวกนั้น​พูด​สิ่งไม่ดี​เกี่ยวกับ​พระองค์ พวกศัตรู​ของพระองค์​อ้างชื่อ​ของพระองค์​ใน​คำ​สาบาน​ที่หลอกลวง</verse>
				<verse number="21">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เกลียดชัง​คนเหล่านั้น​ที่เกลียดชัง​พระองค์ ข้าพเจ้า​รังเกียจ​คนเหล่านั้น​ที่กบฏ​ต่อพระองค์</verse>
				<verse number="22">ข้าพเจ้า​เกลียด​คนเหล่านั้น​เข้ากระดูกดำ ศัตรู​ของพระองค์​คือ​ศัตรู​ของข้าพเจ้าด้วย</verse>
				<verse number="23">ข้าแต่​พระเจ้า โปรด​สำรวจ​ข้าพเจ้า​โปรดรู้​ถึง​จิตใจ​ของข้าพเจ้า โปรด​ทดสอบ โปรดรู้​ถึง​สิ่งต่างๆ​ที่ข้าพเจ้า​เป็นห่วง</verse>
				<verse number="24">ดูสิว่า ข้าพเจ้า​เดิน​ผิดทาง​หรือเปล่า โปรดนำ​ข้าพเจ้า​ไป​บนหนทาง​อันเก่าแก่นั้น​ที่ถูกต้อง​มาตลอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="140">
				<verse number="1">ถึง​หัวหน้า​นักร้อง เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​พวกคนชั่ว โปรดปกป้อง​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​คนโหดร้าย​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">จาก​คนเหล่านั้น​ที่​ชอบวางแผน​ทำสิ่งชั่วร้าย และ​วันทั้งวัน​ชอบ​ก่อเรื่อง​ทะเลาะ​วิวาท</verse>
				<verse number="3">ลิ้น​ของ​พวกเขา​แหลมคม​เหมือน​ลิ้นงู คำพูด​ของเขา​เหมือน​พิษงู เซลาห์</verse>
				<verse number="4">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ปกป้อง​ข้าพเจ้า ให้รอดพ้น​จาก​คนชั่ว​เหล่านั้นด้วย ช่วย​ปกป้อง​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​คนโหดร้าย​ผู้ที่​ชอบวางแผน​ทำให้​ข้าพเจ้า​สะดุดล้ม</verse>
				<verse number="5">คนหยิ่งยโส​ซ่อน​กับดัก​ให้กับ​ข้าพเจ้า พวกเขา​ดึงเชือก​กางตาข่าย พวกเขา​วาง​พวกบ่วงแร้ว​ตามทาง​ไว้ดัก​ข้าพเจ้า เซลาห์</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น ข้าพเจ้า​จึง​อธิษฐาน​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของข้าพเจ้า” ดังนั้น​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำร้องขอ​ของข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้ช่วยให้รอด​อันแข็งแกร่ง​ของข้าพเจ้า พระองค์​ปกป้อง​หัว​ของข้าพเจ้า​ในวัน​ทำศึกสงคราม</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่ายอม​ให้​คนชั่ว​เหล่านั้น​ได้สิ่งที่​พวกมัน​อยากได้ อย่ายอม​ให้​แผนการ​ของพวกมัน​สำเร็จ​เมื่อ​พวกมัน​โจมตี เซลาห์</verse>
				<verse number="9">ขอให้​แผนการร้าย​ที่​พวกศัตรู​วาง​ต่อข้าพเจ้า กลับ​ทำลาย​พวกมันเอง</verse>
				<verse number="10">ขอให้​ถ่านหินร้อน​ตกใส่หัว​พวกมัน โยน​พวกมัน​เข้าไป​ใน​กองไฟด้วย โยน​มัน​ลงไป​ให้ติดอยู่​ในหลุมทั้งหลาย​ซึ่ง​ปีน​ออกมา​ไม่ได้</verse>
				<verse number="11">ขอให้​ความหายนะ​ตามล่า​พวกคนโหดร้าย​พวกนั้น และ​ตี​พวกมัน​ให้ล้มลง</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​รู้ว่า​พระยาห์เวห์​จะเข้าข้าง​คนยากจน และ​นำ​ความยุติธรรม​มาให้​กับคนขัดสน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​คนดี​จะขอบคุณ​พระองค์ และ​คนสัตย์ซื่อ​จะ​อาศัย​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="141">
				<verse number="1">เพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์ รีบเร่ง​มาช่วย​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรดรับฟัง​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระองค์​ยอมรับ​คำ​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า​เหมือนกับ​กลิ่น​ของ​เครื่อง​หอมบูชา ขอ​พระองค์​ยอมรับ​มือ​ที่​ชูขึ้น​ของข้าพเจ้า​เหมือนกับ​เครื่อง​ถวาย​ในยามเย็น</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ตั้งยาม​ให้ระวังปาก​ของข้าพเจ้า ช่วย​เฝ้าประตู​แห่งริมฝีปาก​ของข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="4">ขออย่าได้​หันจิตใจ​ของข้าพเจ้า​ไปสู่​สิ่งชั่วร้าย อย่าปล่อยให้​ข้าพเจ้า​ไปร่วมมือ​กับคนชั่ว​ทำสิ่งเลว และ​อย่าให้​ข้าพเจ้า​ไปมี​ส่วนร่วม​ใน​งานเลี้ยง​ของพวกมัน</verse>
				<verse number="5">ขอให้​คนดี​ลงโทษ​ข้าพเจ้า​เพราะ​หวังดี​ต่อข้าพเจ้า ขอให้​เขา​ติเตียน​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ถือว่า​เป็นเหมือน​น้ำมัน​ที่​ชะโลมหัว​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ปฏิเสธเลย แต่​ข้าพเจ้า​ยังคง​อธิษฐาน​ต่อต้าน​สิ่งชั่วร้ายต่างๆ​ที่​คนชั่ว​ทำอยู่</verse>
				<verse number="6">ขอให้​พวกผู้นำ​ของพวกเขา​ถูกโยน​ลงมา​จากหน้าผา แล้ว​ทุกคน​จะได้​รู้ว่า​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">กระดูก​ของ​พวกเขา​จะ​แตกกระจุย​กระจาย​ที่​ปากหลุมศพ เหมือนกับ​ดิน​ที่​ถูก​ชาวนา​ไถพรวน​จน​แตกกระจาย</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​มองหา​ความช่วยเหลือ​จากพระองค์ ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​ในพระองค์ ดังนั้น ขอ​อย่าปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​ต้องตาย</verse>
				<verse number="9">ปกป้อง​ข้าพเจ้า​จาก​หลุม​พราง และ​จาก​พวกตาข่าย​ของ​คนที่ทำชั่ว​พวกนั้น</verse>
				<verse number="10">ขอให้​คนชั่ว​พวกนั้น​ตกลงไป​ในกับดัก​ของเขาเอง ในขณะที่​ข้าพเจ้า​เดินผ่าน​มันไป​อย่างปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="142">
				<verse number="1">บทเพลง​มัสคิล​ของ​ดาวิด เป็น​คำ​อธิษฐาน​ตอนที่​ท่าน​อยู่ในถ้ำ ข้าพเจ้า​ร้องตะโกน​ต่อพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้อง​ต่อพระยาห์เวห์​เพื่อ​ขอความเมตตา</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​ระบาย​ความทุกข์ทั้งหลาย​ออกมา​ต่อหน้า​พระองค์ ข้าพเจ้า​เล่าให้​พระองค์ฟัง​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​ทั้งหมด​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ข้าพเจ้า​รู้สึก​ท้อใจ พระองค์​เฝ้าดู​ทางเดิน​ของข้าพเจ้าอยู่ พวกศัตรู​วางกับดัก​ไว้​ตามทาง​ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​เดินไปนั้น</verse>
				<verse number="4">ดูสิ ข้าพเจ้า​ไม่มี​เพื่อน​สักคน​ที่​อยู่เคียง​ข้าง ข้าพเจ้า​ไม่มี​ที่หลบภัย ไม่มีใคร​สนใจ​ว่า​ข้าพเจ้า​จะอยู่​หรือ​จะตาย</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ร้องเรียก​พระองค์ และ​บอก​กับ​พระองค์​ว่า “พระองค์​คือ​ที่ลี้ภัย​ของข้าพเจ้า พระองค์​คือ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​ข้าพเจ้า​ต้องการ​ในโลกนี้”</verse>
				<verse number="6">โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า เพราะ​ข้าพเจ้า​หมดสิ้น​หนทาง ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​ผู้ไล่ตาม​ข้าพเจ้า​เพราะ​พวกเขา​แข็งแรง​กว่าข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ช่วย​ปล่อย​ข้าพเจ้า​ออก​จาก​คุก​แห่ง​ความ​ทุกข์ยากนี้ เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​ขอบคุณ​พระองค์ แล้ว​พวกคนดีๆ​จะได้​มาร่วม​เฉลิม​ฉลอง​กับข้าพเจ้า​เพราะ​พระองค์​ดูแล​ข้าพเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="143">
				<verse number="1">บทเพลง​สดุดี​ของ​ดาวิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรดฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของข้าพเจ้า โปรดฟัง​คำร้องขอ​ของ​ข้าพเจ้าด้วย โปรดตอบ​ข้าพเจ้า​ตาม​ความดี​และ​ความสัตย์ซื่อ​ของพระองค์​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">โปรด​อย่า​นำตัว​ข้าพเจ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ไป​ขึ้นโรงขึ้นศาลเลย เพราะ​ไม่มี​มนุษย์​คนไหนหรอก​ที่บริสุทธิ์​ตาม​มาตรฐาน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">พวกศัตรู​ของข้าพเจ้า​ไล่ตาม​ข้าพเจ้า พวกเขา​บดขยี้​ข้าพเจ้า​ติดดิน พวกเขา​กำลัง​ผลัก​ข้าพเจ้า​ลงไป​ในหลุมศพ​ที่มืดมิด​ร่วมกับ​คน​ที่​ตายไป​นานแล้ว</verse>
				<verse number="4">ข้าพเจ้า​จึง​ท้อใจ และ​ข้าพเจ้า​ตัวชา​ไปหมด</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​ระลึกถึง​วันเวลา​อันเก่าแก่​ที่ผ่านมา ข้าพเจ้า​คิดถึง​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​ได้ทำ ข้าพเจ้า​ใคร่ครวญ​ถึง​งานทั้งหลาย​ที่​พระองค์ทำ</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​ยกมือ​ขึ้น​อธิษฐาน​ต่อพระองค์ ข้าพเจ้า​กระหายหาพระองค์​เหมือน​ผืนดินแห้ง​ที่​กระหายหาน้ำ เซลาห์</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ตอบ​ข้าพเจ้า​โดยเร็วเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​สิ้นหวังแล้ว โปรด​อย่า​ซ่อนหน้า​ไปจาก​ข้าพเจ้า ไม่อย่างนั้น ข้าพเจ้า​จะ​กลายเป็น​คนหนึ่ง​ในพวกนั้น​ที่​ลงไปสู่​หลุม​ฝังศพ</verse>
				<verse number="8">ขอให้​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​ถึง​ความรักมั่นคง​ของพระองค์​ในเวลาเช้า เพราะ​ข้าพเจ้า​เชื่อพึ่ง​ในพระองค์ ช่วย​บอก​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด​ว่า​ข้าพเจ้า​ควรจะ​ไปทางไหน เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้ยก​จิตใจ​ของข้าพเจ้า​ให้กับ​พระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จากศัตรู​ของข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​อยู่ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="10">โปรด​ช่วย​สอน​ข้าพเจ้า​ให้​ทำตามใจ​พระองค์ด้วย เพราะ​พระองค์​คือ​พระเจ้า​ของข้าพเจ้า ขอให้​พระวิญญาณ​ที่ดี​ของพระองค์​นำทาง​ข้าพเจ้า​ในแผ่นดิน​ที่ราบเรียบ</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิตอยู่​ต่อไปด้วย​เพื่อ​รักษา​ชื่อเสียง​ของพระองค์ โปรด​ดึง​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ออกจาก​ความ​ทุกข์ยาก​ด้วยเถิด​เพราะ​พระองค์​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="12">ช่วย​ทำลาย​ล้าง​ศัตรู​ทุกคน​ของข้าพเจ้าด้วย​เพราะ​ความรัก​ที่​พระองค์​มี​ต่อข้าพเจ้า​นั้นมั่นคง โปรด​กำจัด​คน​ที่​พยายาม​ฆ่า​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็นผู้รับใช้​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="144">
				<verse number="1">เพลง​ของ​ดาวิด สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของข้าพเจ้า ผู้ฝึกปรือ​มือ​ของข้าพเจ้า​ใน​การสู้รบ และ​ฝึกฝน​นิ้ว​ของข้าพเจ้า​ทำสงคราม</verse>
				<verse number="2">สำหรับ​ข้าพเจ้าแล้ว พระองค์​เป็น​ความรัก​ที่มั่นคง เป็น​ป้อม​ปราการ เป็น​ภูผา​หลบภัย เป็น​ผู้ช่วยให้รอด และ​เป็นโล่​คุ้มกัน ข้าพเจ้า​ลี้ภัย​ในพระองค์ พระองค์​ทำให้​คนของข้าพเจ้า​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มนุษย์​เป็นใครกัน​พระองค์​ถึงได้​สังเกต​พวกเขา และ​คนเป็นอะไร​พระองค์​ถึงได้​เอาใจใส่นัก</verse>
				<verse number="4">มนุษย์​เปรียบเหมือน​หมอก​ที่​เหือดหายไป​อย่างรวดเร็ว ชีวิต​ของ​พวกเขา​ก็​เปรียบเหมือน​เงา​ที่​จางหายไป</verse>
				<verse number="5">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ แหวก​ท้องฟ้า​ของพระองค์ แล้ว​ลงมา​สัมผัส​พวกภูเขา แล้ว​ควัน​ก็​จะ​พวยพุ่ง​ออกมา​จาก​ภูเขา​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">ใช้สายฟ้า​ตี​เหล่าศัตรู​ของข้าพเจ้า​ให้​กระจัด​กระจายไป ยิง​ลูกธนู​ของพระองค์​ใส่​พวกเขา​และ​ทำให้​พวกเขา​วิ่งหนีไป​คนละทิศ​คนละทาง</verse>
				<verse number="7">ช่วย​ยื่นมือ​ของพระองค์​ลงมา​จากสวรรค์ และ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอด​ด้วยเถิด ช่วย​ดึง​ข้าพเจ้า​ให้​ขึ้นมา​จาก​น้ำลึก ให้รอด​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="8">คือ​จาก​คนที่​ใช้​ปาก​พูดโกหก และ​ยก​มือขวา​ขึ้น​สาบาน​อย่างหลอกลวง</verse>
				<verse number="9">ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​บทใหม่​ให้กับพระองค์ และ​จะ​เล่นดนตรี​ด้วย​พิณสิบสาย​ให้พระองค์ฟัง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เป็น​ผู้ให้​ชัยชนะ​กับ​พวกกษัตริย์ พระองค์​กู้​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​จาก​ดาบ​ที่ฆ่าฟัน</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ช่วย​ปลดปล่อย​ให้ข้าพเจ้า​เป็นอิสระ และ​ช่วย​ข้าพเจ้า​ให้รอดพ้น​จาก​คน​ต่าง​ชาติ ที่​ปาก​พูดโกหก​และ​ยก​มือขวา​ขึ้น​สาบาน​อย่างหลอกลวง</verse>
				<verse number="12">ขอให้​ลูกชาย​ของ​พวกเรา​เป็นเหมือน​พืช​ที่เติบโต​เต็มขนาด​อย่างรวดเร็ว และ​ขอให้​ลูกสาว​ของ​พวกเรา​เป็นเหมือน​เสาแกะสลัก​ตาม​หัวมุมต่างๆ​ของวัง</verse>
				<verse number="13">ขอให้​ยุ้งฉาง​ของ​พวกเรา​เต็มไปด้วย​ผลผลิต​นานาชนิด ขอให้​แกะ​ของ​พวกเรา​เกิดลูก​เป็นพันเป็นหมื่น​ในท้องทุ่ง​ของพวกเรา</verse>
				<verse number="14">ขอให้​ฝูงวัว​ของเรา​แบก​ผลผลิต​มากมาย​บนหลัง​ของพวกมัน ขออย่าให้​ศัตรู​ของเรา​เจาะกำแพง​บุกเข้ามา ขอให้​ไม่มีใคร​ถูกต้อน​ไปเป็นเชลย ขออย่าให้​มี​เสียง​กรีดร้อง​ตกใจกลัว​ข้าศึก​ตาม​ถนนต่างๆ​ของพวกเรา</verse>
				<verse number="15">ชนชาติ​ที่​ได้รับ​พระพร​อย่างนี้ และ​มี​พระยาห์เวห์​เป็นพระเจ้า​ของเขา ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="145">
				<verse number="1">บทเพลง​สรรเสริญ​จาก​ดาวิด พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ผู้เป็นกษัตริย์ ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​ชื่อของพระองค์​ไปตลอดกาล</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​ยกย่อง​พระองค์​ทุกๆวัน ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​ชื่อของพระองค์​ไปตลอดกาล</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​นั้นยิ่งใหญ่​และ​ควรค่า​แก่​การสรรเสริญ​ยิ่งนัก ไม่มีใคร​สามารถ​เข้าใจ​ความยิ่งใหญ่​ของพระองค์​ได้ทั้งหมด</verse>
				<verse number="4">คนรุ่นแล้วรุ่นเล่า จะ​สรรเสริญ​พระองค์ สำหรับ​สิ่งที่​พระองค์ทำ พวกเขา​จะ​ประกาศ​ถึง​การกระทำ​อันทรงฤทธิ์​ทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="5">ข้าพเจ้า​จะ​ใคร่ครวญ​ครุ่นคิด​ถึง​พระบารมี​และ​สง่าราศี​อันรุ่งโรจน์​ของพระองค์ และ​การกระทำ​อัน​น่าทึ่งทั้งหลาย​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">ผู้คน​จะ​กล่าวถึง​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่พระองค์​ใช้ทำ​สิ่ง​อันน่าเกรง​ขาม​ทั้งหลาย ข้าพเจ้า​จะ​เล่าถึง​ความยิ่งใหญ่​ของพระองค์</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จะ​เฉลิมฉลอง​คุณความดี​อันยิ่งใหญ่​ของพระองค์ พวกเขา​จะ​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​ความยุติธรรม​ของพระองค์​ด้วยความยินดี</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ใจดี​และ​มีเมตตา พระองค์​โกรธช้า และ​เต็มไปด้วย​ความรัก​ที่มั่นคง</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ดี​กับ​ทุกคน และ​พระองค์​มีเมตตา​กับทุกอย่าง​ที่​พระองค์​สร้างขึ้นมา</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​สร้างขึ้นมา จะ​ขอบคุณ​พระองค์ ทุกคน​ที่​สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์ จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​จะ​เล่า​ถึง​อาณาจักร​อันรุ่งเรือง​ของพระองค์ พวกเขา​จะ​พูดถึง​ความเกรียงไกร​ของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เพื่อให้​ทุกๆคน​รู้​ถึง​การกระทำ​อันทรงฤทธิ์​ทั้งหลาย​ของพระองค์ และ​สง่าราศี​อันรุ่งโรจน์​แห่ง​อาณาจักร​ของพระองค์</verse>
				<verse number="13">อาณาจักร​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ตลอดไป พระองค์​จะ​ปกครอง​ไปตลอด​รุ่นแล้วรุ่นเล่า คำพูด​ทุกคำ​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​เชื่อถือได้ การกระทำ​ทุกอย่าง​ของ​พระองค์นั้น​เปิดเผย​ถึง​ความรักมั่นคง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ช่วย​ประคอง​คนเหล่านั้น​ที่กำลัง​จะล้มลง พระองค์​ช่วยยก​คนเหล่านั้น​ที่​หลังคดงอ​ให้ยืนตรง</verse>
				<verse number="15">ทุกชีวิต​เฝ้ามอง​พระองค์​อย่างรอคอย และ​พระองค์​ก็​ให้อาหาร​ในเวลาอันเหมาะ</verse>
				<verse number="16">พระองค์​แบมือออก และ​ทำให้​ทุกชีวิต​อิ่มหนำ​กับอาหาร​ที่​พวกมัน​อยากกิน</verse>
				<verse number="17">ทางทั้งสิ้น​ของพระยาห์เวห์​นั้นยุติธรรม การกระทำ​ทุกอย่าง​ของพระยาห์เวห์​นั้นเปิดเผย​ถึง​ความรักมั่นคง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​อยู่ใกล้ชิด​กับทุกคน​ที่เรียกหา​พระองค์ คือ ทุกคน​ที่​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์​ด้วยใจจริง</verse>
				<verse number="19">คนที่​ยำเกรง​พระองค์​อยากได้อะไร พระยาห์เวห์​ก็ทำให้ พระองค์​ฟังเสียง​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​ของพวกเขา​และ​ช่วยพวกเขา​ให้รอด</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​เฝ้าดูแล​ทุกคน​ที่รักพระองค์ แต่​พระองค์​จะ​ทำลาย​คนชั่ว​ทุกคน</verse>
				<verse number="21">ปาก​ข้าพเจ้า​พูด​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​จะ​ยกย่อง​ชื่ออันศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์​ไปตลอดกาล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="146">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ จิตวิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้าเอ๋ย สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="2">ข้าพเจ้า​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ตราบเท่า​ที่​ข้าพเจ้า​ยังมีชีวิตอยู่ ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​แด่พระเจ้า​ของข้าพเจ้า​ตราบเท่า​ที่​ข้าพเจ้า​ยังมี​ลม​หายใจอยู่</verse>
				<verse number="3">อย่าได้​เชื่อพึ่ง​ใน​พวกผู้นำ​ทั้งหลาย เพราะ​พวกเขา​เป็นแค่​มนุษย์ธรรมดาๆ​ไม่มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่จะ​ช่วยให้รอดได้</verse>
				<verse number="4">จิตวิญญาณ​ของ​พวกเขา​จะ​ออกจากร่าง​และ​ร่างกาย​ของพวกเขา​จะ​กลับสู่ดิน แล้ว​ในวันนั้น แผนงาน​ทั้งหลาย​ของพวกเขา​ก็​จะสูญสิ้นไป</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​มีพระเจ้า​ของยาโคบ​เป็น​ผู้ช่วยให้รอด ถือว่า​มีเกียรติจริงๆ พวกเขา​ฝาก​ความหวัง​ไว้​ในพระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="6">พระองค์​สร้าง​ฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล​และ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​อยู่ใน​พวกมัน พระองค์​ยังคง​รักษา​ความสัตย์ซื่อ​ของพระองค์​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ให้​ความยุติธรรม​กับ​คนที่​ถูกกดขี่​ข่มเหง พระองค์​ให้​อาหาร​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​หิวโหย พระยาห์เวห์​ปลดปล่อย​คนเหล่านั้น​ที่​ถูกขังคุก</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ช่วย​คนตาบอด​ให้​มองเห็น พระยาห์เวห์​ช่วย​คนเหล่านั้น​ที่​หลังคดงอ​ให้​ยืนตรง พระยาห์เวห์​รัก​คนเหล่านั้น​ที่​ทำถูกต้อง</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​คุ้มครอง​คนต่าง​ด้าว พระองค์​ค้ำจุน​เด็ก​กำพร้า​และ​หญิงหม้าย และ​พระองค์​ทำลาย​แผนการ​ของคนชั่ว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​จะ​ปกครอง​ตลอดไป ศิโยน​เอ๋ย พระเจ้า​ของเจ้า​จะ​ปกครอง​ไปตลอด​รุ่นแล้วรุ่นเล่า สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="147">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ มัน​เป็นการดี​ที่จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของเรา เป็น​สิ่งที่​น่ายินดี​และ​ถูกต้อง​ที่จะ​สรรเสริญ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​กำลัง​สร้างเยรูซาเล็ม​ขึ้นมาใหม่ และ​พระองค์​กำลัง​นำ​พวกชาวอิสราเอล​ที่​ถูกต้อนไป กลับมา</verse>
				<verse number="3">พระองค์​เยียวยา​ผู้ที่​ใจแตก​สลาย และ​พันแผล​ให้​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​นับ​จำนวน​ดวงดาว และ​ตั้งชื่อ​ให้กับ​ดวงดาว​ทุกดวง</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของพวกเรา​นั้นยิ่งใหญ่​และ​เกรียงไกร และ​ความเข้าใจ​ของพระองค์นั้น​ไม่มี​ขีดจำกัด</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ค้ำจุน​คน​ต่ำต้อย แต่​พระองค์​ผลักไส​คนชั่ว​ลงสู่ดิน</verse>
				<verse number="7">ให้​ร้องเพลง​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์ ร้องเพลง​สดุดี​แด่พระเจ้า​ด้วย​พิณสี่สาย</verse>
				<verse number="8">พระองค์​คลุม​ท้องฟ้า​ด้วยเมฆ พระองค์​ให้​ฝนตก​บนแผ่นดิน พระองค์​ให้​หญ้า​งอกขึ้น​ตาม​เนินเขาต่างๆ</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ให้อาหาร​กับ​สัตว์ทั้งหลาย และ​เลี้ยง​แม้แต่​ลูกกา​ตัวเล็กๆ​ที่ร้อง​ขออาหาร​จากพระองค์</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ไม่สนใจ​เรื่อง​พละกำลัง​ของม้า ไม่ชื่นชม​กับ​พลังขา​ของ​นักรบ</verse>
				<verse number="11">แต่​พระยาห์เวห์​ชื่นชม​ใน​คนเหล่านั้น​ที่​ยำเกรง​พระองค์ คือ​คนเหล่านั้น​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้กับ​ความรักมั่นคง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="12">เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ยกย่อง​พระยาห์เวห์เถิด ศิโยน​เอ๋ย สรรเสริญ​พระเจ้า​ของเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​ทำให้​สลัก​ประตูเมือง​ของเจ้า​แข็งแรง พระองค์​ได้​อวยพร​ลูกๆ​ของเจ้า​ภายใน​เมือง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำให้​สันติภาพ​เกิดขึ้น​ใน​เขตแดน​ของเจ้า และ​ให้​เมล็ดพืช​ชั้นดี​กับเจ้า​อย่างเหลือเฟือ</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ส่ง​คำสั่ง​ของพระองค์​ออกไป​ทั่วโลก และ​คำสั่งนั้น​ก็​วิ่งไป​ยัง​จุดหมาย​ของมัน​อย่างรวดเร็ว</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทำให้​หิมะตก​ขาว​เหมือนกับ​ขนแกะ พระองค์​หว่าน​น้ำค้าง​ที่แข็ง​ขาวไปทั่ว​เหมือน​ขี้เถ้า</verse>
				<verse number="17">พระองค์​โยน​ลูกเห็บ​ลงมา​เป็นก้อนๆ จะ​มีใคร​ทน​ความหนาวเหน็บ​ที่พระองค์​ส่งมา​ได้</verse>
				<verse number="18">พระองค์​ส่ง​คำสั่ง​ของพระองค์​ออกไป แล้ว​สิ่งเหล่านี้​ก็​เริ่มละลาย พระองค์​ระบาย​ลม​หายใจ​ออกมา สายน้ำ​ก็​เริ่มไหล</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ให้​บัญญัติต่างๆ​ของพระองค์​กับ​คนของยาโคบ พระองค์​ให้​พวกกฎหมาย​และ​กฎระเบียบต่างๆ​ของพระองค์​กับ​คนอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ไม่ได้​ทำอย่างนี้​กับ​ชนชาติอื่นๆ ไม่มี​ชนชาติไหน​ที่​รู้​กฎระเบียบ​ของพระองค์ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="148">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​จาก​ฟ้าสวรรค์เถิด สรรเสริญ​พระองค์​ในที่สูง​เบื้องบนเถิด</verse>
				<verse number="2">พวกทูตสวรรค์​ทั้งปวง​ของ​พระองค์เอ๋ย สรรเสริญ​พระองค์เถิด ทุกท่าน​ใน​กองทัพ​แห่ง​ฟ้าสวรรค์เอ๋ย สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="3">ดวง​อาทิตย์​และ​ดวงจันทร์เอ๋ย สรรเสริญ​พระองค์เถิด ดวงดาว​ระยิบ​ระยับ​ทั้งปวงเอ๋ย สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="4">ฟ้าสวรรค์​ชั้นสูงสุด​และ​น้ำ​ที่อยู่​เหนือ​ฟ้าสวรรค์เอ๋ย สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="5">ขอให้​ทั้งหมดนี้ สรรเสริญ​ชื่อของพระยาห์เวห์เถิด เพราะ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​เกิดขึ้นมา​ตาม​คำสั่ง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ตั้งให้​สิ่งเหล่านั้น​อยู่ในที่​ของมัน​ตลอดกาล พระองค์​ตั้งกฎต่างๆ​ให้กับ​สิ่งเหล่านั้น​ที่​มัน​ไม่อาจ​ฝ่าฝืนได้</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ที่​เป็น​สัตว์ยักษ์​ในทะเล​และ​ทะเลลึก​ทั้งปวงเอ๋ย สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​จาก​แผ่นดินโลกเถิด</verse>
				<verse number="8">	ฟ้าแลบ ลูกเห็บเอ๋ย หิมะ​และควัน เอ๋ย ลมพายุ​ที่​ทำตาม​คำสั่ง​ของพระองค์เอ๋ย</verse>
				<verse number="9">พวกภูเขา​และ​เนินเขา​ทุกลูกเอ๋ย พวกต้นผลไม้ และ​สนซีดาร์​ทุกต้นเอ๋ย</verse>
				<verse number="10">พวกสัตว์ป่า​และ​สัตว์เลี้ยง​ทุกชนิดเอ๋ย พวกสัตว์เลื้อย​คลาน​และ​พวกนกทั้งหลายเอ๋ย</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​แผ่นดินโลก​และ​ชนชาติทั้งปวงเอ๋ย พวกเจ้าฟ้า​และ​พวกผู้พิพากษา​ทั้งหมด​ของโลกเอ๋ย</verse>
				<verse number="12">หนุ่มสาว​ทั้งหลายเอ๋ย พวกคนแก่​และ​เด็กๆเอ๋ย</verse>
				<verse number="13">ขอให้​ทั้งหมดนี้ สรรเสริญ​ชื่อของพระยาห์เวห์เถิด เพราะ​มีแต่​ชื่อของพระองค์​เท่านั้น​ที่​สมควร​จะได้รับ​การยกย่อง​เชิดชู พระบารมี​ของพระองค์​สูง​เหนือ​แผ่นดินโลก​และ​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำให้​คนของพระองค์​เข้มแข็ง ขอให้​คนเหล่านั้น​ที่​สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์ สรรเสริญ​พระองค์เถิด ขอให้​พระองค์​ได้รับ​การสรรเสริญ​จาก​ชาวอิสราเอล​ซึ่ง​เป็นชนชาติ​ที่ใกล้ชิด​พระองค์​ที่สุด สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="149">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ร้องเพลง​บทใหม่​ให้กับ​พระยาห์เวห์เถิด ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ที่ชุมนุม​ของ​คนเหล่านั้น​ที่สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์</verse>
				<verse number="2">ชาวอิสราเอลเอ๋ย ให้​เฉลิม​ฉลอง​ผู้สร้าง​ของเจ้าเถิด พลเมือง​ของศิโยนเอ๋ย ให้​ชื่นชม​ยินดี​ในกษัตริย์​ของเจ้าเถิด</verse>
				<verse number="3">ให้​พวกเขา​สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยการเต้นรำ ร้องเพลง​ให้กับ​พระองค์​ด้วยกลองรำมะนา​และพิณ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ชื่นชม​คนของพระองค์ พระองค์​ให้เกียรติ​กับ​คนต่ำต้อย​ของพระองค์​โดย​ให้​พวกเขา​มีชัย​เหนือศัตรู</verse>
				<verse number="5">ให้​คนเหล่านั้น​ที่สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์​ดีใจ​ใน​เกียรตินี้ ให้​พวกเขา​ร้องเพลง​ด้วยความยินดี​แม้แต่​ตอนที่​นอน​อยู่บนเตียง</verse>
				<verse number="6">ขอให้​เสียง​สรรเสริญ​พระเจ้า​อยู่​ใน​ลำคอ​ของเขา และให้​ดาบสองคม​อยู่ในมือ​ของเขา</verse>
				<verse number="7">พร้อม​ที่จะ​แก้แค้น​ต่อ​ชนชาติอื่นๆ และ​ลงโทษ​พวกคน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="8">ให้​พวกเขา​จับกษัตริย์​ของ​คนเหล่านั้น​ล่ามโซ่ และ​จับ​คนสำคัญ​ของ​คนเหล่านั้น​ใส่ขื่อเหล็ก</verse>
				<verse number="9">ให้​พวกเขา​ลงโทษ​คนเหล่านั้น​ตาม​คำตัดสิน​ที่พระเจ้า​ได้ให้ไว้ เรื่องนี้​นำ​เกียรติยศ​มาให้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="150">
				<verse number="1">สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระเจ้า​ในวิหาร​ของพระองค์ สรรเสริญ​พระองค์​ใน​ฟ้าสวรรค์​อัน​เป็นป้อมปราการ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="2">สรรเสริญ​พระองค์​สำหรับ​การกระทำ​อันทรงฤทธิ์​ทั้งหลาย​ของพระองค์ สรรเสริญ​พระองค์​ให้สม​กับ​ความยิ่งใหญ่​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยเสียงแตร สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยการเล่นพิณใหญ่​และพิณเล็ก</verse>
				<verse number="4">สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยการตีกลองรำมะนา​และการเต้นรำ สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยเครื่องสาย​และขลุ่ย</verse>
				<verse number="5">สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยเสียงฉาบ​อันดัง สรรเสริญ​พระองค์​ด้วยเสียงฉาบ​อันกึกก้องเถิด</verse>
				<verse number="6">	ขอให้​ทุกสิ่ง​ที่​มีลม​หายใจ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด สรรเสริญ​พระยาห์เวห์เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="20">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">สุภาษิต​เหล่านี้​มา​จาก​ซาโลมอน ผู้​เป็น​บุตรชาย​ของ​ดาวิด​และ​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">สุภาษิต​เหล่านี้​มี​ไว้​เพื่อ​ให้​คน​ได้​เรียนรู้​เกี่ยวกับ​ปัญญา​และ​คำ​สั่งสอน เพื่อ​ทำให้​คน​เข้าใจ​ถึง​คำพูด​ที่​นำ​ความเข้าใจ​ลึกซึ้ง​มา​ให้</verse>
				<verse number="3">สุภาษิตเหล่านี้​มี​ไว้เพื่อ​สั่งสอน​ให้​คน​ใช้ชีวิต​อย่าง​ฉลาด​รอบคอบ คือ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ยุติธรรม และ​เป็น​ธรรม</verse>
				<verse number="4">สุภาษิตเหล่านี้​มี​ไว้​เพื่อ​ให้​คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก กลาย​เป็น​คน​ฉลาด​หลักแหลม เพื่อ​ให้​คน​หนุ่ม​มี​ความรู้​และ​มี​ความ​คิด​รอบคอบ</verse>
				<verse number="5">ขอให้​คน​ที่​ฉลาด​อยู่​แล้ว ฟัง​เรื่องนี้ด้วย จะ​ได้​ไป​เสริม​คำ​สั่งสอน​ของเขา คน​ที่​รู้จัก​แยกแยะ​ว่า​อะไร​เป็นอะไร​อยู่​แล้ว จะ​ได้​มี​ความสามารถ​ใน​การ​ชี้แนะ​ทั้ง​ต่อ​ตนเอง​และ​ผู้อื่น</verse>
				<verse number="6">สุภาษิตเหล่านี้​มี​ไว้​เพื่อ​ให้​คน​เข้าใจ​สุภาษิต​และ​คำพูด​ที่​เข้าใจ​ยาก รวมทั้ง​คำคม​ทั้งหลาย​ของ​คน​ที่​ฉลาดล้ำ​และ​พวก​คำพูด​ที่​เป็น​ปริศนา​ซ่อน​เงื่อน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​คือ​จุด​เริ่มต้น​ของ​ความรู้ แต่​คน​โง่​เกลียดชัง​ปัญญา​และ​คำ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="8">ลูกเอ๋ย ให้​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อเจ้า และ​อย่า​ได้​ละทิ้ง​คำสอน​ของ​แม่เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​คำ​สั่งสอน​ของ​ท่าน​ทั้งสองนั้น มี​เสน่ห์​ดึงดูด มัน​จะ​เป็น​มงกุฎ​ดอกไม้​สำหรับ​หัว​เจ้า และ​เป็น​สร้อย​สำหรับ​คอ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">ลูกเอ๋ย ถ้า​พวก​คน​บาป​พยายาม​ล่อลวง​เจ้า​ให้​ไป​กับ​พวกมัน ก็​อย่า​ได้​ไปเลย</verse>
				<verse number="11">ถ้า​พวกมัน​พูด​ว่า “มา​กับ​พวกเราสิ ให้​เรา​ไป​ดักซุ่ม​ฆ่า​คน​กัน​เถอะ ไป​ดักซุ่ม​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​เล่นๆ​กัน​เถอะ</verse>
				<verse number="12">ให้​พวก​เรา​ไป​กลืนกิน​คน​พวกนั้น​ทั้งเป็น​เหมือน​แดน​คนตาย​กลืนกิน​คนเป็น ถึง​เขา​จะ​แข็งแรงดี เรา​ก็​จะ​กลืนกิน​เขา​เหมือน​คน​ที่​กำลัง​ใกล้​ตาย</verse>
				<verse number="13">พวกเรา​จะ​ได้​ของ​มีค่า​มากมาย​หลายอย่าง บ้าน​ของ​พวกเรา​จะ​เต็มไปด้วย​ข้าวของ​ที่​ปล้น​มาได้</verse>
				<verse number="14">มา​ร่วม​กับ​เราสิ เรา​จะ​แบ่ง​ของ​ที่​ปล้น​มา​ได้​ให้​เท่าๆ​กัน”</verse>
				<verse number="15">ลูกเอ๋ย อย่า​ได้​ไป​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​พวกมัน ยั้ง​เท้า​ของ​เจ้า​จาก​ทาง​เหล่านั้น​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เท้า​ของ​พวกมัน​วิ่ง​ไป​ทำ​ชั่ว พวก​มัน​รีบ​เร่ง​ไป​ทำ​ให้​เกิด​การ​นองเลือด</verse>
				<verse number="17">มัน​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​ที่​จะ​ขึง​ตาข่าย ใน​ขณะ​ที่​นก​กำลัง​จ้องมอง​อยู่</verse>
				<verse number="18">แต่​คน​ชั่ว​พวกนี้​ไม่​รู้ตัว​ว่า​กำลัง​วาง​กับดัก​ตัวเอง พวกมัน​ดัก​รอ​ปลิด​ชีวิต​ตัวเอง</verse>
				<verse number="19">นี่แหละ​คือ​ชะตา​กรรม​ของ​คน​ที่​หา​ทรัพย์​สมบัติ​มา​ได้​จาก​การ​ทารุณ​โหดร้าย ทรัพย์​สมบัตินั้น​ก็​จะ​คร่า​ชีวิต​ของ​พวกมัน​ไป</verse>
				<verse number="20">สติปัญญา​ร้อง​เสียง​ดัง​อยู่​บน​ถนน เธอแผด​เสียง​ร้อง​ที่​ลาน​เมือง</verse>
				<verse number="21">เธอ​ส่งเสียง​ร้อง​ตาม​หัว​มุม​ถนน​ที่​พลุกพล่าน เธอ​เปล่ง​เสียง​พูด​ออก​มา​ตรง​ทาง​เข้า​ประตู​เมือง​ว่า</verse>
				<verse number="22">“เจ้า​คน​อ่อนต่อโลก​ทั้งหลาย เจ้า​จะ​รัก​ที่​จะ​อ่อนต่อโลก​อย่างนี้​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน เจ้า​คน​ชอบ​เยาะเย้ย เจ้า​จะ​ยินดี​อยู่​กับ​การ​เยาะเย้ย​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน เจ้าคน​โง่ เจ้า​จะ​เกลียด​ความรู้​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="23">ถ้า​พวกเจ้า​จะ​หัน​มา​สนใจ​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา เมื่อนั้น​เรา​ก็​จะ​บอก​ให้​เจ้า​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​เรา และ​จะ​แสดง​ความคิด​ต่างๆ​ของ​เรา​ให้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">เพราะ​เรา​ได้​ร้อง​เรียก แต่​เจ้า​ไม่​ยอมฟัง เรา​ได้​กวัก​มือ​เรียก แต่​ไม่​มี​ใคร​สนใจ</verse>
				<verse number="25">พวก​เจ้า​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​แนะนำ​ของ​เรา และ​ไม่​ยอม​รับฟัง​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​เมื่อ​เจ้า​เจอ​กับ​ความ​หายนะ เรา​เอง​จะ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า เมื่อ​สิ่ง​ที่​เจ้า​หวาดกลัว​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า เรา​จะ​เยาะเย้ย​ซ้ำเติม​เจ้า</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​สิ่ง​ที่​เจ้า​หวาดกลัว​ถาโถม​ใส่​เจ้า​เหมือน​กับ​พายุ และ​ความ​หายนะ​จู่โจม​ใส่​เจ้า​เหมือน​กับ​ลม​มรสุม เมื่อ​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ความ​เจ็บปวด​รวดร้าว​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">เมื่อนั้น​แหละ พวกเขา​จะ​ร้อง​เรียก​หา​เรา แต่เรา​จะ​ไม่​ตอบ พวกเขา​จะ​มองหา​เรา แต่​จะ​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พวกเขา​เกลียด​ความรู้ และ​ไม่​ยอม​เลือก​ที่​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">เพราะ​พวกเขา​ไม่​ยอมฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​เรา และ​พวกเขา​ทิ้ง​คำ​ตักเตือน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​จะ​ต้อง​กิน​ผล​ที่​เกิด​จาก​วิถี​ชีวิต​ของ​เขา และ​จะ​จุก​แน่น​ไป​ด้วย​แผนการ​ร้าย​ต่างๆ​ของ​พวกเขา​เอง</verse>
				<verse number="32">คน​อ่อนต่อโลก​จะ​ตาย เพราะ​เขา​หัน​ไป​จาก​สติปัญญา คน​โง่​จะ​ถูก​ทำลาย เพราะ​เขา​พอใจ​กับ​ความโง่นั้น</verse>
				<verse number="33">แต่​ใคร​ก็ตาม​ที่​ฟัง​เรา จะ​ได้​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย และ​สุข​สบาย​โดย​ไม่​ต้อง​หวาดกลัว​อันตราย​ใดๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย ถ้า​เจ้า​ยอมรับ​คำพูด​ต่างๆ​ของ​เรา และ​เก็บ​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา​ไว้​กับ​ตัว</verse>
				<verse number="2">ด้วย​การเงี่ยหู​ฟัง​สติปัญญา และ​ตั้งจิต​ตั้งใจ​ใฝ่หา​ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="3">นั่นล่ะ เมื่อ​เจ้า​ร่ำร้อง​หา​ความ​หยั่งรู้​อัน​ลึกซึ้ง และ​ร่ำร้อง​หา​ความรู้​และ​ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เจ้า​แสวงหา​ความเข้าใจ​เหมือน​กับ​แสวงหา​เงิน และ​เสาะหา​มัน​เหมือน​หา​ขุมทรัพย์​ที่​ซุกซ่อนอยู่</verse>
				<verse number="5">เมื่อนั้น​เจ้า​ก็​จะ​เข้าใจ​ว่า​ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​อย่างไร และ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ความรู้​ที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์​ให้​สติปัญญา ความรู้​และ​ความเข้าใจ​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระองค์​จะ​สะสม​วิธี​แก้​ปัญหา​ไว้ให้​กับ​ผู้ซื่อสัตย์ พระองค์​เป็น​โล่​กำบัง​ให้​กับ​ผู้​ที่​ดำเนินชีวิต​อยู่​ใน​ทาง​ที่​ดีพร้อม</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เฝ้าระวัง​ทาง​ของ​คน​ที่​ยุติธรรม และ​เฝ้าปกป้อง​ทาง​ของ​คน​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​จะ​เข้าใจ​ว่า​สิ่ง​ไหน​ถูกต้อง ยุติธรรม และ​เป็นธรรม คือ​หนทาง​อันดีงาม​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ปัญญา​จะ​ซึมซับ​เข้าไป​ใน​ใจ​ของ​เจ้า ความรู้​จะ​ให้​ความสุข​กับ​จิตวิญญาณ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ความ​สุขุม​รอบคอบ​จะ​ปกป้อง​ตัว​เจ้า ความคิด​รอบคอบ​จะ​เฝ้าดูแล​ตัว​เจ้าไว้</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ทาง​ของ​คน​ชั่ว และ​ให้​พ้น​จาก​คน​พูด​ร้าย</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จะ​ได้​พ้น​จาก​คน​ที่​ละทิ้ง​ทางตรง​ทั้งหลาย เพื่อ​ไป​เดิน​ใน​ทาง​มืดมิด​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะ​ได้​พ้น​จาก​คน​ที่​ชอบ​ทำ​ชั่ว ที่​สนุก​สนาน​กับ​ทาง​ชั่ว​ที่​วิปริต​ผิดเพี้ยน​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​ได้​พ้น​จาก​คน​ที่​มี​หนทาง​คดเคี้ยว และ​คน​ที่​เจ้าเล่ห์​ใน​ทาง​ทั้งหลาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">	เจ้า​จะ​ได้​พ้น​จาก​ภรรยา​ของ​ผู้​อื่น จาก​หญิง​เล่นชู้​ที่​พูด​หวานหู</verse>
				<verse number="17">ผู้ที่​ทอดทิ้ง​สามี​ที่​นาง​แต่ง​ด้วย​ตอน​เป็น​สาว และ​ลืม​ข้อตกลง​ที่​เธอ​ทำ​ไว้​กับ​สามี​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="18">ทาง​ที่​ไป​หา​เธอนั้น ลาด​ไป​สู่​แดน​คนตาย​อย่าง​แน่นอน และ​รอย​เท้า​ทั้งหลาย​ของ​เธอนั้น​นำ​ไป​สู่​เมือง​ผี</verse>
				<verse number="19">ทุกคน​ที่​ไปหา​นาง ไม่​เคย​ได้​กลับ​มาอีก ไม่​มี​ใคร​ใน​พวกนั้น​พบเห็น​หนทาง​แห่ง​ชีวิต​อีกเลย</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​ให้​เดิน​บน​หนทาง​ของ​คนดี และ​ยึดมั่น​ใน​หนทาง​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​สัตย์ซื่อ​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน และ​คน​บริสุทธิ์​ก็​จะ​ยังคง​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="22">แต่​คน​ชั่ว​จะ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​แผ่นดิน และ​คน​ไม่​สัตย์ซื่อ​ก็​จะ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย อย่า​ลืม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา ให้​ใจ​ของ​เจ้า​เก็บ​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เราไว้</verse>
				<verse number="2">เพราะ​สิ่งเหล่านี้​จะ​เพิ่มพูน​จำนวน​วัน​และ​ปี​ของ​ชีวิต​เจ้า แถม​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​อยู่เย็น​เป็นสุข​ด้วย</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ความ​จงรัก​ภักดี​และ​ความซื่อสัตย์​ละทิ้ง​เจ้า​ไป ผูก​มัน​ไว้​รอบ​คอ​ของ​เจ้า​เหมือน​กับ​สร้อยคอ เขียน​มัน​ลง​ไป​บน​แผ่นใจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​ยอมรับ​และ​ประสบ​ความสำเร็จ​อย่าง​ดี​ยิ่ง ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​และ​ผู้คน​ทั่วไป</verse>
				<verse number="5">ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​ด้วย​สุดใจ​ของ​เจ้า และ​อย่า​ได้​พึ่ง​ความ​เข้าใจ​ของ​ตัว​เจ้า​เอง</verse>
				<verse number="6">ให้​เชื่อฟัง​พระองค์​ใน​ทุกหน​ทาง​ของ​เจ้า แล้ว​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​เส้นทาง​ของ​เจ้า​ราบ​รื่น</verse>
				<verse number="7">อย่า​ได้​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด แต่​ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​หัน​ไป​จาก​สิ่ง​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เจ้า​ทำ​อย่างนี้ มัน​จะ​ช่วย​เยียวยา​รักษา​สุขภาพ​ของ​เจ้า และ​ทำ​ให้​กระดูก​ของ​เจ้า​สดชื่น</verse>
				<verse number="9">ให้​ถวาย​เกียรติ​กับ​พระยาห์เวห์​ด้วย​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า และ​ด้วย​ผลผลิต​แรก​จาก​พืชผล​ทุกชนิด​ที่​เจ้า​ปลูกไว้</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ยุ้งฉาง​ของ​เจ้า​จะ​เต็มเปี่ยม​ไป​ด้วย​เมล็ดข้าว และ​ถัง​เหล้าองุ่น​ของ​เจ้า​ก็​จะ​เต็มล้น​ไปด้วย​เหล้าองุ่น​ใหม่</verse>
				<verse number="11">ลูกเอ๋ย อย่า​ดูหมิ่น​การ​ตีสอน​ของ​พระยาห์เวห์ และ​อย่า​ได้​ขุ่นเคือง​เมื่อ​พระองค์​ตักเตือน</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ตักเตือน​คน​ที่​พระองค์​รัก เหมือน​กับ​พ่อ​ที่​เตือน​ลูก​ที่​เขา​ภาคภูมิใจ</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ค้นพบ​สติปัญญา มี​เกียรติ​จริงๆ คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ก็​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="14">กำไร​ที่​เกิด​จาก​สติปัญญานั้น มี​ค่า​ยิ่งกว่า​เงิน รายได้​ที่​เกิด​จาก​เธอ มี​ค่า​ยิ่งกว่า​ทองคำ</verse>
				<verse number="15">สติปัญญานั้น​มี​ค่า​ยิ่งกว่า​ทับทิม สิ่ง​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​อยาก​ได้​ไม่​อาจ​จะ​เทียบ​ได้​กับ​สติปัญญา</verse>
				<verse number="16">ชีวิต​ที่​ยืนยาว​ก็​อยู่​ใน​มือ​ขวา​ของ​เธอ ความ​มั่งคั่ง​และ​เกียรติยศ​ก็​อยู่​ใน​มือ​ซ้าย​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="17">ทางเดิน​ของ​สติปัญญานั้น​นำ​ความสุข​มา​ให้ และ​หนทาง​ทั้งหมด​ของ​เธอ​คือ​สันติสุข</verse>
				<verse number="18">สติปัญญา​คือ​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต​แก่​ผู้ที่​สวมกอด​เธอ​ไว้ ผู้ที่​ยึด​เธอ​ไว้ ถือ​ว่า​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​ใช้​สติปัญญา​ใน​การ​วาง​รากฐาน​ของ​โลกนี้ พระองค์​ใช้​ความเข้าใจ​ใน​การ​จัดวาง​ฟ้าสวรรค์​ใน​ที่​ของมัน</verse>
				<verse number="20">ด้วย​ความรู้​ของ​พระองค์ ก็​มี​น้ำ​พุ่ง​ขึ้น​จาก​ใต้ดิน และ​หมู่เมฆ​ก็​โปรยปราย​ฝน​ลง​มา</verse>
				<verse number="21">ลูกเอ๋ย เฝ้าระวัง​วิธีการ​แก้​ปัญหา​และ​ความ​สุขุมรอบคอบ​ของ​เจ้าไว้ อย่า​ปล่อย​ให้​สอง​สิ่งนี้ หลุด​รอด​สายตา​ของ​เจ้า​ไป​ได้</verse>
				<verse number="22">แล้ว​สอง​สิ่งนี้​จะ​ให้​ชีวิต​กับ​เจ้า และ​เป็น​เครื่อง​ประดับ​อยู่​บน​คอ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จะ​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​เจ้า​อย่าง​ปลอดภัย เท้า​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​สะดุดล้ม</verse>
				<verse number="24">ถ้า​เจ้า​นอน​ลง เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ต้อง​หวาดกลัว เมื่อ​เจ้า​ล้ม​ตัว​ลง​นอน เจ้า​จะ​หลับ​อย่าง​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="25">อย่า​ไป​กลัว​ความหายนะ​ที่​เกิด​ขึ้น​อย่าง​กระทันหัน หรือ​กลัว​เมื่อ​ลม​พายุ​โถม​กระหน่ำ​เข้าใส่​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ความ​เชื่อมั่น​ของ​เจ้า และ​จะ​ดูแล​รักษา​เท้า​ของ​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​กับดัก</verse>
				<verse number="27">อย่า​ได้​หวง​ของ​ดีๆ​จาก​คน​ที่​มี​สิทธิ์​จะ​ได้​มัน เมื่อ​เจ้า​สามารถ​ที่​จะ​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="28">อย่า​ได้​บอก​กับ​เพื่อน​บ้าน​ว่า “ไป​ก่อน ค่อย​มา​ใหม่ พรุ่งนี้​ถึง​จะ​ให้” เมื่อ​เจ้า​มี​จะ​ให้​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="29">อย่า​ได้​วางแผน​ทำร้าย​เพื่อน​บ้าน ที่​อยู่​ใกล้ๆ​และ​ไว้วางใจ​ใน​ตัว​เจ้า</verse>
				<verse number="30">อย่า​ได้​ดำเนิน​คดี​กับ​ใคร​โดย​ไม่​มี​สาเหตุ เมื่อ​คนๆ​นั้น​ไม่​ได้​ทำร้าย​อะไร​เจ้าเลย</verse>
				<verse number="31">อย่า​อิจฉา​คน​ที่​ชอบ​ความรุนแรง อย่า​ไป​เลือก​ทำ​ตาม​อย่าง​เขา</verse>
				<verse number="32">เพราะ​พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​คน​คดโกง​เหล่านั้น แต่​พระองค์​จะ​เป็น​เพื่อน​กับ​คน​สัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="33">คำ​สาปแช่ง​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ตก​อยู่​ใน​เรือน​คนชั่ว แต่​พระองค์​จะ​อวยพร​บ้าน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="34">พระองค์​เยาะเย้ย​คน​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย แต่​พระองค์​เมตตาปรานี​กับ​คน​ที่​อ่อนน้อม​ถ่อมตน</verse>
				<verse number="35">คน​ฉลาด​จะ​ได้รับ​เกียรติ แต่​คน​โง่​ดื้อรั้น​จะ​อับอาย​ขายหน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ลูกๆ​เอ๋ย ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อเจ้าเถิด และ​เอาใจใส่​ให้​ดี เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้รับ​ความรู้​ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เรา​ได้​ให้​คำแนะนำ​ที่​ดี​กับ​เจ้า ดังนั้น​อย่า​ได้​ลืม​คำสอน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">สมัย​ที่​เรา​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พ่อ เป็น​ลูก​เพียง​คน​เดียว​ของ​แม่ ที่​แม่​ทะนุถนอม</verse>
				<verse number="4">พ่อ​เริ่ม​สอน​เรา​และ​พูด​กับ​เรา​ว่า “ขอ​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​ยึดมั่น​ใน​คำพูด​ต่างๆ​ของ​พ่อ ให้​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พ่อ​ไว้ แล้ว​ชีวิตเจ้า​จะ​ยั่งยืน</verse>
				<verse number="5">ให้​เอา​สติปัญญา​และ​ความรู้​ความเข้าใจ​เถิด อย่า​ได้​ลืม​คำพูด​เหล่านี้​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​พ่อ​และ​อย่า​หัน​หนี​ไป​จาก​มันเลย</verse>
				<verse number="6">อย่า​ได้​หันหลัง​ให้​กับ​สติปัญญา แล้ว​เธอ​จะ​เฝ้ารักษา​เจ้า รัก​เธอ แล้ว​เธอ​จะ​ปกป้อง​เจ้า</verse>
				<verse number="7">ก้าวแรก​ที่​จะ​เป็น​คน​ฉลาด ก็​คือ การ​รับ​เอา​คำสอน​ที่​เฉลียว​ฉลาด แม้ว่า​จะ​ต้อง​เสีย​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ที่​มี​อยู่​ก็​ตาม ก็​ให้​รับ​เอา​ความเข้าใจ​เถิด</verse>
				<verse number="8">ให้​เห็น​คุณค่า​ของ​สติปัญญา​เถิด แล้ว​เธอ​จะ​ยกย่อง​เจ้า เธอ​จะ​ให้​เกียรติ​กับ​เจ้า เมื่อ​เจ้า​สวมกอด​เธอ​ไว้</verse>
				<verse number="9">สติปัญญา​จะ​สวม​มงกุฎ​ดอกไม้​อัน​งดงาม​ไว้​บน​หัว​ของ​เจ้า เธอ​จะ​มอบ​มงกุฎ​อัน​แสน​วิเศษ​แก่​เจ้า”</verse>
				<verse number="10">ฟัง​เถิด ลูกเอ๋ย ให้​ยอมรับ​คำพูด​ทั้งหลาย​ของ​เรา แล้ว​เดือน​ปี​แห่ง​ชีวิต​ของ​เจ้า​จะ​ยืนยาว</verse>
				<verse number="11">เรา​สอน​เจ้า​ใน​ทาง​แห่ง​สติปัญญา เรา​นำ​เจ้า​สู่​หนทาง​ที่​ถูกต้อง​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เจ้า​เดิน ย่างก้าว​ของ​เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​กีดขวาง ถ้า​เจ้า​วิ่ง เจ้า​ก็​จะ​ไม่​สะดุด​ล้ม</verse>
				<verse number="13">ให้​ยึด​คำ​สั่งสอนไว้ อย่า​ปล่อย​ให้​หลุดไป เฝ้า​ดูแลรักษา​สติปัญญา​ไว้ เพราะ​เธอ​คือ​ชีวิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">อย่า​เข้า​ไป​ใน​ทาง​ของ​คนชั่ว อย่า​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​พวก​คน​ชั่วช้า</verse>
				<verse number="15">หลีกเลี่ยง​มัน​เสีย อย่า​ตาม​มัน​ไปเลย หัน​ไป​จาก​มัน​และ​เดิน​ไป​ทาง​อื่น</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ถ้า​คนชั่ว​พวกนั้น​ไม่​ได้​ทำ​ชั่ว พวก​มัน​ก็​จะ​นอน​ไม่​หลับ ถ้า​พวกมัน​ยัง​ไม่​ได้​ทำ​ให้​คนหนึ่ง​คนใด​สะดุดล้มลง เวลา​นอน​ของ​พวกมัน​ก็​จะ​ถูก​ขโมยไป</verse>
				<verse number="17">พวกมัน​กิน​ขนมปัง​แห่ง​ความ​ชั่วร้าย และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​แห่ง​ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="18">แต่​ทางเดิน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ก็​เปรียบ​เหมือน​แสงอรุณรุ่ง ที่​ส่อง​สว่าง​มากขึ้น​เรื่อยๆ​จน​สว่าง​เต็มที่​ของ​วันนั้น</verse>
				<verse number="19">หนทาง​ของ​คนชั่ว​เปรียบ​เหมือน​ความ​มืดมิด พวกมัน​ไม่รู้​ว่า​ตัวเอง​สะดุด​อะไร​ล้ม</verse>
				<verse number="20">ลูกเอ๋ย ตั้งใจ​ฟัง​คำพูด​ทั้งหลาย​ของ​เราเถิด เอียงหู​มา​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ให้​ดี</verse>
				<verse number="21">อย่า​ปล่อย​ให้​คำพูด​เหล่านี้​เล็ดรอด​ไป​จาก​สายตาเจ้า เก็บรักษา​พวกมัน​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​คำสอน​เหล่านี้ นำ​ชีวิต​มา​ให้​กับ​คน​ที่​ค้นพบ​พวกมัน มัน​จะ​เยียวยารักษา​ทั้งกาย​และ​ใจ​ของ​คน​ที่​พบ​พวกมัน</verse>
				<verse number="23">ยิ่งกว่า​สิ่งใด ให้​เฝ้าระวัง​ใจ เพราะ​ใจ​เป็น​แหล่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">ให้​เอา​คำ​พูด​ที่​คด​โกง​ห่าง​จาก​ปาก​ของ​เจ้า​เถอะ ให้​เอา​คำ​พูด​ที่​หลอกลวง​ห่าง​ไป​จาก​ริมฝีปาก​เจ้า</verse>
				<verse number="25">ขอ​ให้​ตา​ของ​เจ้า​มอง​ตรง​ไป​ข้างหน้า ให้​ดู​หนทาง​ที่​กำลัง​ก้าวไป</verse>
				<verse number="26">ให้​สนใจ​ทาง​ที่​เจ้า​จะ​ก้าวไป แล้ว​เจ้า​จะ​ปลอดภัย​ใน​ทุก​หนทาง​ที่​เจ้าไป</verse>
				<verse number="27">อย่า​ได้​ออก​นอกลู่​นอกทาง​ไป​ทางขวา​หรือ​ทางซ้าย ให้​ยั้ง​เท้า​ของ​เจ้า​ไว้​จาก​ความชั่ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย ให้​สนใจ​สติปัญญา​ของ​เรา เงี่ยหู​ฟัง​ความรู้​ความ​เข้าใจ​ของ​เรา​ให้ดี</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​คิด​รอบคอบ และ​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​จะ​พูด​ด้วย​ความรู้​แท้จริง</verse>
				<verse number="3">	เพราะ​ริมฝีปาก​ของ​เมีย​คน​อื่นนั้น หยาดเยิ้ม​ด้วย​น้ำผึ้ง และ​คำพูด​ของ​เธอ​ก็​ลื่น​ยิ่งกว่า​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="4">แต่​สุดท้าย​แล้ว​เธอ​จะ​ขม​เหมือน​กับ​บอระเพ็ด และ​เจ็บปวด​เหมือน​ดาบ​สองคม</verse>
				<verse number="5">เท้า​ของ​เธอนั้น​เดิน​ไป​สู่​ความตาย ทุก​ย่างก้าว​ของ​เธอ​ตรงดิ่ง​ไป​ยัง​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="6">เธอ​ไม่​ยอม​เดิน​ตรง​ไป​ยัง​หนทาง​ที่​นำ​ไป​สู่ชีวิต หนทาง​ของ​เธอนั้น​คดเคี้ยว แต่​เธอ​ก็​ไม่​รู้ตัว​เสียด้วยซ้ำ</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ลูกๆเอ๋ย ฟัง​เรา​ให้ดี และ​อย่า​ได้​หันเห​ไป​จาก​คำพูด​ทั้งหลาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">อยู่​ให้​ห่างไกล​จาก​ผู้หญิง​อย่างนั้น และ​อย่า​เข้า​ไป​ใกล้​ประตู​บ้าน​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="9">ไม่​อย่างนั้น ชื่อเสียง​เกียรติยศ​ของ​เจ้า​ก็​จะ​ตก​ไป​เป็น​ของ​คนอื่น และ​เจ้า​จะ​สูญเสีย​เดือน​ปี​ของ​เจ้า​ให้​กับ​คน​ที่​โหดร้าย</verse>
				<verse number="10">พวก​คน​แปลก​หน้า​จะ​ฮุบ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เจ้า​จน​อิ่มหนำ ทรัพย์​สมบัติ​ที่​เจ้า​หา​มา​ได้​ด้วย​ความ​ยาก​ลำบาก​ก็​จะ​ตก​ไป​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​คนอื่น</verse>
				<verse number="11">ใน​ที่สุด​เจ้า​จะ​ร้อง​ครวญคราง เมื่อ​เนื้อหนัง​และ​ร่างกาย​ของ​เจ้า​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เจ้า​จะ​พูด​ว่า “ข้า​เคย​เกลียดชัง​คำ​สั่งสอน และ​ใจ​ข้า​ก็​เหยียด​หยาม​การ​ว่า​กล่าว​ตักเตือน</verse>
				<verse number="13">ข้า​ไม่​เชื่อฟัง​พวก​ครู​ข้า และ​ไม่​ยอม​เงี่ยหู​ฟัง​ครู​ผู้​แนะนำ​ข้า</verse>
				<verse number="14">ข้า​ก็เลย​เจอ​กับ​ปัญหา​ร้อยแปด​อย่าง​รวดเร็ว แล้ว​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ต่อหน้า​ที่​ชุมนุมชน”</verse>
				<verse number="15">	ดังนั้น​ให้​ดื่ม​น้ำ ​จาก​บ่อเก็บน้ำ​ของ​เจ้าเอง เป็น​น้ำ​ใส​บริสุทธิ์​จาก​บ่อ​ของ​เจ้าเอง</verse>
				<verse number="16">ไม่อย่างนั้น ตาน้ำ​ของ​เจ้า​อาจ​จะ​ไหล​นอง​ไป​ตาม​ท้องถนน และ​สายน้ำ​ของ​เจ้า​อาจ​จะ​ไหล​นอง​ไป​ใน​ที่​ลาน​เมือง</verse>
				<verse number="17">ให้​สายน้ำนั้น​เป็น​ของ​เจ้า​แต่​เพียง​ผู้เดียว อย่า​แบ่ง​ปัน​กับ​คนอื่น</verse>
				<verse number="18">ขอ​ให้​ตาน้ำ​ของ​เจ้า​ได้รับ​พร ขอ​ให้​เสพสุข​กับ​ภรรยา​ที่​เจ้า​แต่ง​ตอน​เป็น​หนุ่ม</verse>
				<verse number="19">เธอ​เป็น​เหมือน​กวาง​เพศ​เมีย​ที่​เย้ายวน​ใจ หรือ​เลียงผา​ที่​สง่างาม ขอ​ให้​เต้า​ของ​เธอนั้น​ดับ​กระหาย​เจ้า​เสมอ ขอ​ให้​เมามัน​กับ​การ​ร่วมรัก​กับ​นาง​อยู่​สม่ำเสมอ</verse>
				<verse number="20">ลูกพ่อ ทำไม​จะ​ต้อง​ไป​เมามัน​กับ​หญิงอื่น และ​โอบ​กอด​สอง​เต้า​ของ​หญิงชู้​เล่า</verse>
				<verse number="21">เพราะ​วิถีทาง​ของ​แต่ละคน หนี​ไม่​พ้น​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์หรอก พระองค์​ตรวจ​สอบ​ทุก​ย่างก้าว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">ความชั่ว​ที่​เขา​ทำ​เป็น​กับดัก​สำหรับ​ตัว​เขาเอง เขา​ติด​อยู่​กับ​ตาข่าย​แห่ง​ความบาป​ของ​ตัว​เขาเอง</verse>
				<verse number="23">เขา​ตาย​ไป​เพราะ​ขาด​การ​ควบคุม​ตนเอง และ​หลงทาง​ไป​เพราะ​ความงี่เง่า​ของ​ตนเอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ลูกเอ๋ย หาก​เจ้า​ไป​ค้ำ​ประกัน​หนี้​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า คือ​ไป​จับ​มือ​รับปาก​ประกัน​หนี้​ให้​กับ​คนอื่น</verse>
				<verse number="2">เจ้า​ได้​ตก​หลุม​พราง​แล้ว​ที่​ไป​รับปาก​เขา​อย่างนั้น คำพูด​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​ติดกับดัก​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ลูกเอ๋ย ให้​เจ้า​ทำ​อย่างนี้ เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​รอด​ตัว​ไป​จาก​เรื่องนี้ ให้​ไป​หา​เพื่อน​บ้าน​คนนั้น​อย่าง​ถ่อม​สุภาพ และ​ขอ​ร้อง​เพื่อน​บ้าน​คนนั้น​ของ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เขา​แล้ว</verse>
				<verse number="4">อย่า​ได้​นอน​ตา​หลับ หรือ​ปล่อย​ให้​หนังตา​ปรือ</verse>
				<verse number="5">เอา​ตัว​รอด​ไว้ก่อน เหมือน​กับ​กวาง​ที่​หนี​จาก​นายพราน หรือ​เหมือน​กับ​นก​ที่​หนี​จาก​เงื้อม​มือ​ของ​นายพราน​ล่า​นก</verse>
				<verse number="6">เจ้า​คน​ขี้เกียจ ไป​ดู​มด​ไป ไป​ดู​ชีวิต​ของ​มัน​ซะ จะ​ได้​ฉลาด​ขึ้น</verse>
				<verse number="7">มด​ไม่​มี​ผู้สั่งการ ไม่​มี​เจ้าหน้าที่ หรือ​ผู้ปกครอง</verse>
				<verse number="8">แต่​มัน​หา​อาหาร​ใน​ช่วง​ฤดูร้อน และ​เก็บ​สะสม​ใน​ช่วง​ฤดู​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="9">เจ้า​คน​ขี้เกียจ เจ้า​จะ​นอน​อยู่​ตรงนั้น​อีก​นาน​แค่ไหน เมื่อไหร่​เจ้า​ถึง​จะ​ลุก​ขึ้น​จาก​ที่นอน</verse>
				<verse number="10">คน​เกียจคร้าน​พูด​ว่า “ขอ​นอน​อีก​สักงีบ ขอ​พัก​อีก​สักหน่อย ขอ​นอน​กอด​อก​อีก​สักนิด”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เมื่อนั้น ความ​ยากจน​ก็​จะ​จู่โจม​เข้า​ใส่​เจ้า​เหมือน​กับ​โจร​บุกปล้น และ​ความ​อดอยาก​ก็​จะ​จู่โจม​เข้า​มา​เหมือน​นักรบ</verse>
				<verse number="12">คน​ชอบ​ก่อ​เรื่อง คือ​คน​ชั่วร้าย​ที่​ชอบ​พูด​โกหก​ไป​ทั่ว</verse>
				<verse number="13">พร้อม​ทั้ง​ขยิบหู​หยิบตา ส่ง​สัญญาณ​ด้วย​มือ​และ​เท้า</verse>
				<verse number="14">เขา​ก่อ​การ​ทะเลาะ​วิวาท​อยู่​เสมอ ด้วย​จิตใจ​คดโกง​ที่​วางแผน​การ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น ความหายนะ​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​เขา​ทันที​ทันใด และ​เขา​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​ย่อยยับ​ภายใน​พริบตา เกิน​กว่า​ที่​จะ​เยียวยารักษา​ได้</verse>
				<verse number="16">มี​หก​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เกลียดชัง อันที่​จริง​มี​เจ็ด​สิ่ง​ที่​พระองค์​สะอิดสะเอียน</verse>
				<verse number="17">คือ​ดวง​ตา​ที่​หยิ่งยโส ลิ้น​ที่​พูด​โกหก มือ​ที่​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">จิตใจ​ที่​คิด​แผนการ​ชั่วร้าย เท้า​ที่​รีบ​วิ่ง​ไป​ทำ​ความชั่ว</verse>
				<verse number="19">อีก​ทั้ง​พยานเท็จ​ที่​พูด​โกหก และ​คน​ที่​ก่อ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน​ใน​หมู่​พี่น้อง</verse>
				<verse number="20">ลูกเอ๋ย ให้​รักษา​คำสั่ง​ของ​พ่อ​เจ้าไว้ และ​อย่า​ละทิ้ง​คำ​สั่งสอน​ของ​แม่เจ้า</verse>
				<verse number="21">ให้​เอา​มัน​คล้อง​คอ​ของ​เจ้าไว้ ให้​มัน​ห้อย​อยู่​ใกล้​ใจ​ของ​เจ้า​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="22">ไม่ว่า​เจ้า​จะ​เดิน​ไป​ที่ไหน คำ​สั่งสอนนั้น​จะ​นำทาง​เจ้า จะ​คอย​ดูแล​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​นอนลง และ​จะ​คอย​พูด​คุย​กับ​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ตื่นขึ้น</verse>
				<verse number="23">เพราะ​คำสั่งนั้น​เป็น​ตะเกียง คำ​สั่งสอนนั้น​เป็น​แสงสว่าง และ​การ​ตักเตือน​ตีสอนนั้น​เป็น​ทาง​ที่​นำ​ไป​สู่​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">คำสอน​ของ​พ่อ​แม่​จะ​ช่วย​รักษา​เจ้า​ให้​รอดพ้น​จาก​หญิงชั่ว และ​รอดพ้น​จาก​คำ​พูด​ยั่วยวน​ของ​หญิง​ที่​เล่นชู้</verse>
				<verse number="25">อย่า​ปล่อย​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​กระสัน​ใน​ความงาม​ของ​เธอ และ​อย่า​ปล่อย​ให้​เธอ​สะกด​เจ้า​ด้วย​หาง​ตาของ​เธอ</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ไป​เที่ยว​โสเภณี จ่าย​ค่า​ตัว​เท่า​ขนมปัง​แค่​ก้อน​เดียว แต่​ถ้า​ไป​ยุ่ง​กับ​เมีย​คน​อื่น เจ้า​จะ​ต้อง​เสีย​ทั้ง​ชีวิต​ไป</verse>
				<verse number="27">ใคร​บ้าง​ที่​ใส่ไฟ​เข้า​ไป​ใน​กระเป๋า​หน้าอก​เสื้อ แล้ว​เสื้อ​ไม่​ไหม้</verse>
				<verse number="28">ใคร​บ้าง​ที่​เดิน​บน​ถ่านไฟ แล้ว​เท้า​ไม่​พอง</verse>
				<verse number="29">คน​ที่​ไป​ร่วม​หลับนอน​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน​ก็​เหมือนกัน ไม่​มี​ใคร​ที่​ไป​แตะต้อง​ตัว​เธอ แล้ว​พ้นโทษ​ไป​ได้</verse>
				<verse number="30">คน​จะ​ไม่​เหยียด​หยาม​หัวขโมย​หรอก ถ้า​เขา​ขโมย​ไป​เพื่อ​ดับ​ความ​หิวโหย</verse>
				<verse number="31">แต่​ถ้า​หาก​เขา​ถูก​จับ​ได้ เขา​จะ​ต้อง​จ่าย​คืน​ถึง​เจ็ดเท่า เขา​อาจ​จะ​ต้อง​ชดใช้​ด้วย​ทุกสิ่ง​ที่​เขา​มี​อยู่</verse>
				<verse number="32">ส่วน​คน​ที่​เป็น​ชู้​กับ​เมีย​คนอื่น เป็น​คน​ไม่​มี​สมอง​คิด คน​ที่​ทำ​อย่างนี้​ทำลาย​ตัวเอง</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​ถูก​โบยตี และ​เสื่อม​เสีย​เกียรติ ความ​อับอาย​ของ​เขา​ไม่​อาจ​ถูก​ลบล้าง​ไปได้</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ความ​หึงหวง​จะ​กระตุ้น​ให้​สามี​ของ​หญิงนั้น​โกรธ​แค้น และ​ใน​วัน​ที่​เขา​แก้แค้น​นั้น เขา​จะ​ไม่​ปรานีเลย</verse>
				<verse number="35">เขา​จะ​ไม่​ยอมรับ​เงิน​ชดใช้​ใดๆ และ​ไม่​ยอมรับ​ค่า​ทำขวัญด้วย ไม่​ว่า​เจ้า​จะ​พยายาม​ให้​เขา​มาก​แค่ไหน​ก็ตาม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ลูกพ่อ จดจำ​คำพูด​ของ​เรา​ไว้​ให้ดี ให้​เก็บ​สะสม​คำสั่ง​ของ​เรา​ไว้​กับ​ตัวเจ้า</verse>
				<verse number="2">ให้​รักษา​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา แล้ว​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ที่​ยั่งยืน ให้​รักษา​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา เหมือน​กับ​แก้วตา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="3">ให้​ผูก​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​เรา​ไว้​ที่​นิ้ว​มือ​ของ​เจ้า และ​ให้​เขียน​พวกมัน​ลง​ไป​บน​แผ่นใจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="4">ให้​พูด​กับ​สติปัญญา​ว่า “เจ้า​คือ​พี่สาว​ของ​ข้า” ให้​เรียก​ความรู้​ความเข้าใจ​ว่า “เจ้า​เป็น​เพื่อนซี้​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวก​มัน​จะ​ช่วย​ป้องกัน​เจ้า​จาก​เมีย​ของ​คนอื่น และ​ช่วย​ให้​เจ้า​รอดพ้น​จาก​หญิง​เล่นชู้ ที่​พูด​ยั่วยวน​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เรา​มอง​ผ่าน​ช่อง​ไม้​ระแนง​ลง​มา​ด้านล่าง จาก​หน้าต่าง​บ้าน​ชั้นบน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">เรา​มอง​เห็น​พวก​คน​หนุ่ม​บางคน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก ใน​กลุ่มนี้​เรา​สังเกต​เห็น​คนหนึ่ง ที่​ไม่​มี​สมอง​คิด</verse>
				<verse number="8">เขา​กำลัง​เดิน​ไป​ตาม​ถนน และ​มา​ใกล้​มุม​ถนน​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​บ้าน​ของ​หญิง​คนหนึ่ง เขา​เลี้ยว​ไป​ตาม​ถนน​ที่​ผ่าน​บ้าน​ของ​หญิง​คนนั้น</verse>
				<verse number="9">ใน​ช่วง​เวลา​พลบ​ค่ำ​ใน​ยาม​ค่ำคืน ความ​มืดมิด​ย่าง​กราย​เข้า​มา</verse>
				<verse number="10">ทันใดนั้น หญิง​คน​นั้น​ก็​เดิน​เข้า​มาหา​เขา แต่งตัว​อย่าง​กับ​โสเภณี ในใจ​เธอ​เต็มไปด้วย​เล่ห์​เพทุบาย</verse>
				<verse number="11">เธอ​จัดจ้าน ดื้อ​ด้าน เท้า​ของ​เธอ​อยู่​ไม่​ติด​บ้าน</verse>
				<verse number="12">เดี๋ยวก็​อยู่​ตาม​ถนน เดี๋ยวก็​อยู่​ตาม​ลาน​เมือง เธอ​ดัก​ซุ่ม​อยู่​ทุกซอก​ทุกมุม</verse>
				<verse number="13">เธอ​คว้า​ตัว​เขา​เข้า​มา​จูบ แล้ว​พูด​กับ​เขา​อย่าง​หน้าด้านๆ​ว่า</verse>
				<verse number="14">“วันนี้​ฉัน​ได้​ถวาย​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​เพื่อ​แก้บน​ไปแล้ว ฉัน​จึง​มี​เนื้อ​อย่าง​เหลือ​เฟือ​อยู่​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="15">ฉัน​ก็เลย​ออก​มา​มอง​หา​ท่าน และ​ฉัน​ก็​พบ​ท่าน​จน​ได้</verse>
				<verse number="16">นี่แน่ะ ฉัน​ปู​ผ้า​คลุม​เตียง​เอา​ไว้ ด้วย​ผ้า​ลินิน​ย้อม​สี​ของ​อียิปต์</verse>
				<verse number="17">ฉัน​มี​กำยาน​หอม น้ำหอม​จาก​ตะวันออก และ​อบเชย ฉัน​ได้​พรม​พวกมัน​ลง​บน​ที่​นอน</verse>
				<verse number="18">มาเถิด ให้​เรา​มา​ดื่มด่ำ​กับ​ความรัก​ของ​เรา​จน​รุ่งเช้า ให้​เรา​ไป​สนุก​สนาน​กับ​ความรัก​ของเรา​กันเถิด</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ผัว​ของ​ฉัน​ไม่​อยู่​บ้าน เขา​เดินทาง​ไป​ไกล​แสน​ไกล</verse>
				<verse number="20">เขา​เอา​ถุงเงิน​ติดตัว​ไป​ด้วย เขา​จะ​ไม่​กลับ​บ้าน​จน​กว่า​จะ​ถึง​วันพระจันทร์​เต็มดวง”</verse>
				<verse number="21">เธอ​ยั่วยวน​เขา​และ​หว่าน​เสน่ห์​ใส่​เขา และ​เกลี้ยกล่อม​เขา​ด้วย​คำพูด​ที่​รื่นหู</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เขา​ก็​ตาม​เธอ​ไป​ทันที เหมือน​กับ​วัว​ตัวผู้​ที่​เดิน​ไป​ให้​เขา​ฆ่า เหมือน​กับ​กวาง​หนุ่ม​ที่​เดิน​ไป​ติด​กับดัก</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ลูกธนู​แทงทะลุ​เข้า​ไป​ใน​ตับ​ของ​มัน เขา​เปรียบ​เหมือน​นก​ที่​รี่​เข้า​สู่​ตาข่าย เขา​ไม่​รู้ตัว​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ชดใช้​ความผิดนี้​ด้วย​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น ลูกๆ​เอ๋ย ฟัง​เรา​ให้ดี ให้​ตั้งใจ​ฟัง​คำพูด​จาก​ปาก​ของ​เรา​ให้​ดี</verse>
				<verse number="25">อย่า​ปล่อย​ใจ​ของ​เจ้า​หัน​ไป​ใน​ทาง​ของ​เธอ อย่า​ได้​พลัด​หลง​เข้า​ไป​ใน​ทาง​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="26">เพราะ​เธอ​ได้​ทำ​ให้​ผู้คน​ล้ม​ตาย​มา​มาก​แล้ว มี​คน​อีก​มากมาย​ที่​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="27">บ้าน​ของ​เธอนั้น​เป็น​หนทาง​ไป​สู่​หลุม​ฝังศพ ห้องนอน​ของ​เธอ​นำ​ไป​สู่​แดน​คน​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">สติปัญญา​กำลัง​ส่งเสียง​ร้องเรียก​อยู่ ความรู้​ความเข้าใจ​เปล่งเสียง​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="2">เธอ​ยืน​อยู่​ทั้ง​บน​ยอดเขา ตาม​ถนน​หนทาง​และ​ตาม​ทางแยก​ถนน</verse>
				<verse number="3">เธอ​ส่งเสียง​ร้อง​อยู่​ที่​ข้าง​ประตู และ​ที่​ทางเข้า​เมือง</verse>
				<verse number="4">สติปัญญา​ร้อง​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย ข้า​ส่งเสียง​เรียก​พวกท่าน เสียง​ของ​ข้า​พูด​กับ​มนุษย์​ทุกคน”</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งหลาย​ที่​ขาด​ความเข้าใจ ให้​เรียนรู้​ที่​จะ​เป็น​คนฉลาด​หลัก​แหลม​เถิด คนโง่​ทั้งหลาย หัด​ใช้​สมอง​เสีย​บ้าง</verse>
				<verse number="6">ฟัง​ให้​ดี เพราะ​เรา​มี​เรื่อง​สำคัญ​บาง​อย่าง​จะ​บอก เรา​จะ​สอน​เจ้า​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="7">ด้วย​ว่า​ปาก​ของ​เรานั้น​พูด​ความจริง ริมฝีปาก​ของ​เรานั้น​เกลียดชัง​ความชั่ว</verse>
				<verse number="8">คำพูด​ทุกคำ​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​เรานั้น​ล้วน​สัตย์ซื่อ ไม่​มี​คำพูด​ใด​ที่​บิดเบือน​หรือ​ทำ​ให้​หลง​ผิด​เลย</verse>
				<verse number="9">ถ้อยคำ​ทุกคำ​ล้วนแต่​ชัดแจ้ง​อยู่​แล้ว​สำหรับ​คน​ที่​มี​ความเข้าใจ และ​ตรงไป​ตรงมา​สำหรับ​คน​ที่​มี​ความรู้</verse>
				<verse number="10">ให้​ยอมรับ​การ​ตักเตือน​ของ​เรา มัน​ดี​กว่า​เงิน​เสียอีก ยอมรับ​ความรู้​ของ​เรา มัน​ดีกว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">เพราะ​สติปัญญานั้น​ดี​กว่า​ทับทิม สิ่ง​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​อยาก​ได้​ไม่​อาจ​จะ​เทียบ​ได้​กับ​สติปัญญา</verse>
				<verse number="12">“เรา​เป็น​สติปัญญา เรา​อยู่​ร่วม​ชายคา​เดียว​กับ​ความเฉลียว​ฉลาด และ​เรา​รู้​ว่า​จะ​หา​ความรู้​และ​ความคิดรอบคอบ​ได้​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="13">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​นั้น คือ​การ​เกลียดชัง​ความชั่ว และ​เรา​ก็​เกลียดชัง​ความหยิ่ง​จองหอง การ​กระทำ​ชั่วร้าย​และ​คำพูด​หลอกลวง</verse>
				<verse number="14">เรา​มี​คำแนะนำ​ดีๆ​และ​วิธีการ​แก้ปัญหา เรา​เป็น​ความ​เข้าใจ และ​เรา​มีพลัง</verse>
				<verse number="15">เรา​ช่วย​พวก​กษัตริย์​ใน​การ​ปกครอง และ​เรา​ช่วย​พวก​ผู้นำ​ให้​ออก​กฎหมาย​ที่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="16">พวก​เจ้าชาย​ก็​อาศัย​เรา​ใน​การ​ปกครอง​บ้านเมือง พวก​คน​ใหญ่คนโต และ​ผู้พิพากษา​ที่​ยุติธรรม ก็​อาศัย​เรา​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="17">เรา​รัก​คน​เหล่านั้น​ที่​รักเรา คน​เหล่านั้น​ที่​แสวงหา​เรา​จะ​พบ​เรา</verse>
				<verse number="18">ความ​ร่ำรวย​และ​เกียรติยศนั้น​ก็​อยู่​กับ​เรา อีก​ทั้ง​ความ​มั่งคั่ง​อัน​ถาวร​ที่​ได้​มา​อย่าง​ยุติธรรม​ก็​อยู่​กับ​เรา</verse>
				<verse number="19">ผล​ของ​เรานั้น​ดี​ยิ่งกว่า​ทองคำ​หรือ​แม้แต่​ทองคำ​บริสุทธิ์ ผลผลิต​ของ​เรานั้น​ดี​กว่า​เงิน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">เรา​เดิน​ใน​ทาง​ที่​ทำ​ให้​พระเจ้า​ชอบใจ เรา​อยู่​ใน​ทาง​ที่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="21">เรา​มอบ​ความ​มั่งคั่ง​ให้​เป็น​มรดก​กับ​คน​ที่​รักเรา เรา​ทำ​ให้​คลัง​สมบัติ​ของ​เขา​เต็ม</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​สร้าง​เรา​ขึ้น​มา​เมื่อ​พระองค์​เริ่มต้น​งาน​ของ​พระองค์ พระองค์​สร้าง​เรา​นาน​มา​แล้ว​ก่อน​อะไร​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">เรา​ถูก​ก่อร่าง​ขึ้น​เมื่อ​ครั้ง​อดีตกาล ตอน​แรกเริ่ม​ก่อน​ที่​จะ​มี​แผ่นดิน​โลก​เสียอีก</verse>
				<verse number="24">เรา​เกิด​มา​ก่อน​ที่​จะ​มี​มหาสมุทร เมื่อ​ครั้ง​ที่​ยัง​ไม่​มี​ตาน้ำ​ไหล​ออก​มา​มากมาย</verse>
				<verse number="25">เรา​เกิด​มา​ก่อน​ที่​ภูเขา​จะ​ถูก​จัด​วาง​ใน​ที่​ของ​มัน ก่อน​ที่​จะ​มี​เนินเขา​เสียอีก</verse>
				<verse number="26">เรา​เกิด​มา​ก่อน​ที่​พระองค์​จะ​สร้าง​แผ่นดิน​โลก ท้องทุ่ง​และ​ฝุ่น​บน​ผืน​โลก</verse>
				<verse number="27">เรา​อยู่​กับ​พระองค์​ตอน​ที่​พระองค์​จัดวาง​ฟ้า​สวรรค์​ไว้​ใน​ที่​ของ​มัน และ​ตีเส้น​ขอบฟ้า​ไว้​บน​ผิวน้ำ​ของ​ทะเล​ลึก</verse>
				<verse number="28">เรา​อยู่​กับ​พระองค์​ตอน​ที่​พระองค์​จัดวาง​ฟ้า​กับ​เมฆ​ไว้​เบื้องบน​อย่าง​มั่นคง และ​เมื่อ​ตาน้ำ​พุ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ใต้​ทะเล​ลึก</verse>
				<verse number="29">เรา​อยู่​กับ​พระองค์​ตอน​ที่​พระองค์​วาง​เส้น​เขตแดน​ของ​ทะเล เพื่อ​น้ำ​จะ​ไม่​ละเมิด​คำ​สั่ง​ของ​พระองค์ เรา​อยู่​กับ​พระองค์​ตอน​ที่​พระองค์​วาง​รากฐาน​ของ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="30">	เมื่อนั้น เรา​ได้​อยู่​กับ​พระองค์ ใน​ฐานะ​ช่าง​ผู้ชำนาญ​งาน เรา​ทำ​ให้​พระองค์​มี​ความ​สุข​เพลิดเพลิน​ใน​ทุกๆ​วัน เรา​เต้นรำ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="31">เรา​เต้นรำ​ไป​ทั่ว​พื้น​โลก​ของ​พระองค์ และ​มนุษย์​ทำ​ให้​เรา​มี​ความสุข​เพลิดเพลิน</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น ลูกๆ​เอ๋ย ฟัง​เรา​ให้ดี คน​พวกนั้น​ที่​ยึดมั่น​อยู่​ใน​ทาง​ของ​เรา​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="33">ให้​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา จะ​ได้​เป็น​คน​ฉลาด อย่า​ได้​เมินเฉย​กับ​มัน</verse>
				<verse number="34">คน​ที่​ฟัง​เรา มี​เกียรติ​จริงๆ ใน​ทุกๆ​วัน พวกเขา​เฝ้ารอ​อยู่​ที่​ประตู​ของ​เรา​คอย​เรา​ออก​มา</verse>
				<verse number="35">เพราะ​ว่า​คน​ที่​พบ​เรา​ก็​พบ​ชีวิต และ​ได้รับ​พระพร​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="36">แต่​คน​ที่​ไม่​พบ​เรา ก็​ทำร้าย​ตัวเอง ทุกคน​ที่​เกลียด​ชัง​เรา ก็​รัก​ความตาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">สติปัญญา​ได้​สร้าง​บ้าน​ของ​เธอขึ้น เธอ​ได้​สร้าง​บ้าน​ที่​มี​เสา​ถึง​เจ็ดต้น</verse>
				<verse number="2">สติปัญญา​ได้​ฆ่า​สัตว์​ของ​เธอ และ​ผสม​เหล้า​องุ่นไว้ และ​เธอ​ได้​จัด​โต๊ะ​อาหาร​ไว้​พร้อม</verse>
				<verse number="3">สติปัญญา​ได้​ส่ง​พวก​สาวใช้​ของ​เธอ​ออกไป เธอ​ร้อง​เชิญ​จาก​ที่​สูงสุด​ของ​เมือง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ใคร​ก็​ตาม​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก เข้า​มาหา​ฉัน​นี่” สติปัญญา​พูด​กับ​พวก​ที่​ไม่​มี​สมอง​คิด​ว่า</verse>
				<verse number="5">“มาสิ มา​กิน​อาหาร​ของ​ฉัน และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ที่​ฉัน​ได้​ผสม​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ให้​ทิ้ง​เพื่อนๆ​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก​พวกนั้น เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​มี​ชีวิต​ยืนยาว ให้​เดิน​ไป​ใน​ทาง​แห่ง​ความเข้าใจ”</verse>
				<verse number="7">ใคร​ก็​ตาม​ที่​สั่งสอน​คน​ยโส​โอหัง เขา​คนนั้น​ก็​จะ​ถูก​ดูหมิ่น ใคร​ก็​ตาม​ที่​ต่อว่า​คนชั่ว เขา​จะ​ได้รับ​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="8">อย่า​ติเตียน​คน​หยิ่งยโส เพราะ​เขา​จะ​เกลียด​เจ้า ให้​ต่อว่า​คน​ฉลาด แล้ว​เขา​จะ​รัก​เจ้า</verse>
				<verse number="9">ให้​สั่งสอน​คน​ฉลาด แล้ว​เขา​จะ​ยิ่ง​ฉลาด​ขึ้น ให้​สั่งสอน​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า แล้ว​เขา​จะ​ยิ่ง​เรียนรู้​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">จุด​เริ่มต้น​ของ​สติปัญญา คือ การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ความเข้าใจ​อย่าง​ถ่องแท้ คือ การ​รู้จัก​พระองค์​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="11">สติปัญญา​บอก​ว่า “ฉัน​จะ​ทำ​ให้​วัน​คืน​ของ​เจ้า​เพิ่ม​มากขึ้น และ​จะ​เพิ่ม​จำนวน​ปี​เข้า​ไป​ใน​ชีวิต​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ถ้า​หาก​เจ้า​กลาย​เป็น​คน​ฉลาด มัน​ก็​เป็น​ประโยชน์​สำหรับ​ตัว​เจ้าเอง แต่​ถ้า​เจ้า​กลาย​เป็น​คน​หยิ่งยโส เจ้าเอง​นั่นแหละ​ที่​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน”</verse>
				<verse number="13">ความโง่เขลา​ส่งเสียง​เอะอะ เธอ​อ่อน​ต่อ​โลก และ​ไม่​รู้​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="14">เธอ​นั่ง​อยู่​ที่​ตรง​ประตู​บ้าน​ของ​เธอ บน​ที่​นั่ง​ที่​ตั้ง​อยู่​บน​จุด​ที่​สูงสุด​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="15">เธอ​ส่งเสียง​ร้อง​เรียก​ผู้คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา ผู้ที่​เร่งรีบ​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ใคร​ก็​ตาม​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก ให้​มาหา​ฉัน​ทางนี้” และ​เธอ​ก็​พูด​กับ​คน​ที่​ไม่​มี​สมอง​คิด​ว่า</verse>
				<verse number="17">“น้ำ​ที่​ขโมย​มา​นั้น​รสชาติ​ก็​หวาน​กว่า ขนมปัง​ที่​ได้​มา​อย่าง​ลับๆ​นั้น​ก็​อร่อย​กว่า”</verse>
				<verse number="18">แต่​คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก​พวกนั้น​ไม่​รู้​ว่า​มี​ผี​อยู่​กับ​เธอที่​นั่น พวก​แขก​ของ​เธอ​ก็​อยู่​ใน​ที่ลึก​ของ​แดน​คนตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">นี่​คือ​สุภาษิต​ของ​ซาโลมอน ลูกชาย​ที่​ฉลาดนั้น​ทำ​ให้​พ่อ​ยินดี แต่​ลูกชาย​ที่​โง่เขลา​ทำ​ให้​แม่​โศกเศร้า</verse>
				<verse number="2">ทรัพย์​สมบัติ​ที่​หา​มา​ได้​จาก​ความชั่วนั้น ไม่​ก่อ​ให้​เกิด​กำไร​อะไร แต่​การ​ใช้​ชีวิต​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้องนั้น จะ​ช่วย​ให้​รอดพ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​อดอยาก แต่​พระองค์​ขัดขวาง​ไม่​ให้​คนชั่ว​ได้​ใน​สิ่ง​ที่​พวกมัน​กระหายหา</verse>
				<verse number="4">มือ​ที่​เกียจคร้าน​ทำให้​ยากจน แต่​มือ​ที่​ขยัน​ทำ​ให้​ร่ำรวย</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​เก็บ​รวบรวม​พืชผล​ใน​ฤดู​ร้อน เป็น​ลูก​ที่​รู้จักคิด แต่​คน​ที่​เอา​แต่​นอน​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยวนั้น เป็น​ลูก​ที่​น่าอับอาย</verse>
				<verse number="6">พระพร​ต่างๆ​จะ​อยู่​บน​หัว​ของ​คน​ยุติธรรม แต่​ความ​ทารุณ​จะ​ซ่อน​อยู่​ใน​ปาก​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="7">คน​ยก​ชื่อ​ของ​คนดี​ใน​อดีต​มา​อวยพร​คน​อื่น แต่​ชื่อเสียง​ของ​คน​ชั่ว​ที่​เน่าเปื่อย​จะ​ถูก​หลงลืม​ไป​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="8">คนฉลาด​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ต่างๆ แต่​คนโง่​ที่​พูด​พล่อยๆ​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ซื่อสัตย์​ไม่​ต้อง​ห่วง​อะไร แต่​คน​ที่​อยู่​ใน​ทาง​ไม่ซื่อสัตย์​ก็​จะ​ถูก​จับ​ได้</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​หลิ่วตา​เจ้าเล่ห์​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก คน​โง่​ที่​พูด​พล่อยๆ​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="11">ปาก​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​ชีวิต แต่​ความ​ทารุณ​จะ​ซ่อน​อยู่​ใน​ปาก​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="12">ความ​เกลียดชัง​ย่อม​เร่งเร้า​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท แต่​ความรัก​ปกปิด​ความผิด​ทั้งปวง</verse>
				<verse number="13">บน​ริมฝีปาก​ของ​คน​หัวไว​จะ​เจอ​สติปัญญา แต่​หลัง​ของ​คน​โง่​จะ​เจอ​ไม้เรียว</verse>
				<verse number="14">คนฉลาด​จะ​สะสม​ความรู้​ไว้ แต่​ปาก​ของ​คน​โง่เขลา​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​ตัวเอง</verse>
				<verse number="15">ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คน​ร่ำรวย​เป็น​ป้อม​ปราการ​คุ้มกัน​เขา แต่​ความขัดสน​ของ​คนจน​คือ​ความหายนะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">รางวัล​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​คือ​ชีวิต ผล​ตอบ​แทน​ของ​คนชั่ว​คือ​การ​ลงโทษ</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ยอม​ฟัง​คำแนะนำ จะ​เป็น​หนทาง​ที่​นำ​ไป​สู่​ชีวิต แต่​คน​ที่​ไม่​ยอม​ฟัง​คำตักเตือน จะ​ทำ​ให้​คน​อื่น​หลงทาง​ไป</verse>
				<verse number="18">พูด​โกหก เพื่อ​ปิด​บัง​ความเกลียดชัง​ก็​แย่​อยู่​แล้ว แต่​พูด​ใส่ร้าย​ก็​ยิ่ง​โง่​กว่า​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="19">คน​พูด​มาก​ย่อม​พลั้งปาก​อยู่​เรื่อย แต่​คน​ที่​ยั้ง​ริมฝีปาก​ไว้​เป็น​คน​รู้จัก​คิด</verse>
				<verse number="20">ลิ้น​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ก็​เปรียบ​เหมือน​เงิน​บริสุทธิ์ แต่​จิตใจ​ของ​คนชั่วนั้น​มี​ค่า​เพียง​น้อย​นิด</verse>
				<verse number="21">ริมฝีปาก​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​หล่อเลี้ยง​คน​มากมาย แต่​คน​โง่​ตาย​เพราะ​ขาด​ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="22">เป็น​พระยาห์เวห์​ที่​อวยพร​ให้​คุณ​มั่งคั่ง งานหนัก​ของ​คุณเอง​ไม่​ทำ​ให้​คุณ​มั่งคั่ง​กว่า​นั้น​หรอก</verse>
				<verse number="23">คน​โง่เขลา​สนุก​สนาน​กับ​การทำผิด แต่​คน​ฉลาด​มี​ความสุข​กับ​สติปัญญา</verse>
				<verse number="24">สิ่ง​ที่​คนชั่ว​หวาดกลัวนั้น​จะ​เกิดขึ้น​กับ​เขา แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​เขา​ต้องการ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พายุ​พัด​มา ก็​จะ​กวาด​คนชั่ว​ไป แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า จะ​ยืนหยัด​มั่นคง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">น้ำส้มสายชู​ทำให้​เข็ดฟัน ควัน​ทำ​ให้​แสบ​ตา คน​ขี้เกียจ​ก็​ทำ​ให้​เจ้านาย​ของ​เขา​รู้สึก​อย่างนั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="27">การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ จะ​ต่อ​ชีวิต​ให้​ยืนยาว​ออก​ไป แต่​เดือนปี​ของ​คนชั่ว​จะ​ถูก​ตัด​ให้​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="28">ความหวัง​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​จบ​ลง​อย่าง​มี​ความสุข แต่​ความ​คาดหวัง​ของ​คนชั่ว​จะ​ไม่​เป็น​จริง​ตามนั้น</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ที่​หลบภัย​สำหรับ​คน​ที่​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ไม่​มี​ที่ติ แต่​พระองค์​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​พวก​ที่​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="30">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ไม่​ถูก​สั่นคลอน แต่​คนชั่ว​จะ​ไม่​คงอยู่​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="31">ปาก​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ก่อ​ให้เกิด​ปัญญา แต่​ลิ้น​ของ​คน​คดโกง​จะ​ถูก​ตัดขาด​ไป</verse>
				<verse number="32">ริมฝีปาก​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​รู้​ว่า​อะไร​สมควร​พูด แต่​ปาก​ของ​คนชั่ว​จะ​พูด​แต่​สิ่ง​ที่​คดโกง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​เกลียด​ตาชั่ง​ที่​คด​โกง แต่​พระองค์​ชอบใจ​ลูกตุ้ม​ที่​เที่ยงตรง</verse>
				<verse number="2">ความหยิ่ง​มา​เมื่อ​ไหร่ ความ​อับอาย​ก็​ตาม​มา แต่​สติปัญญา​จะ​มา​กับ​คน​ที่​อ่อนน้อม​ถ่อมตน</verse>
				<verse number="3">ความ​สัตย์ซื่อ​จะ​นำทาง​คน​ซื่อตรง แต่​ความ​ปลิ้นปล้อน​ของ​คน​ทรยศ​จะ​ทำลาย​ตัว​เขา​เอง</verse>
				<verse number="4">ความมั่งคั่ง​ก็​ช่วย​อะไร​ไม่​ได้​ใน​วัน​ที่​พระองค์​เกรี้ยว​โกรธ แต่​ความดี​ช่วย​ให้​รอดพ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="5">ความดี​ของ​คน​สัตย์ซื่อ​ทำให้​หนทาง​ของ​เขา​ราบรื่น แต่​คน​ชั่ว​จะ​ล้มลง​เพราะ​ความชั่ว​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="6">ความดี​ของ​คน​ที่​ซื่อตรง​ช่วย​เขา​ให้​รอด แต่​คน​ทรยศ​จะ​ติด​กับดัก​ใน​กิเลส​ตัณหา​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คนชั่ว​ตาย ความ​หวัง​ของ​เขา​ก็​สูญสิ้น​ไป และ​ความหวัง​ที่​จะ​ได้​ร่ำรวย​ก็​จบสิ้น​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ช่วยเหลือ​ให้​พ้น​ออก​มา​จาก​ความ​ทุกข์ยาก แต่​คนชั่ว​จะ​ได้รับ​ความ​ทุกข์ยากนั้น​แทน</verse>
				<verse number="9">คน​หลอกลวง​จะ​ใช้​คำพูด​ทำลาย​เพื่อน​บ้าน แต่​พวก​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​รอดพ้น​ไป​ได้​ด้วย​ความรู้​ที่​พวกเขา​มี</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​รุ่งเรือง ทั้งเมือง​ก็​ชื่นชม​ยินดี และ​เมื่อ​คนชั่ว​พินาศ เสียง​โห่ร้อง​ยินดี​ก็​ดังขึ้น</verse>
				<verse number="11">คำอวยพร​ของ​คน​สัตย์ซื่อ​ทำ​ให้​บ้านเมือง​เจริญ​รุ่งเรือง แต่​ปาก​ของ​คนชั่ว​ทำลาย​บ้านเมือง​เสีย</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​พูด​เหยียด​หยาม​เพื่อน​บ้าน​เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​สมอง​คิด แต่​คน​ที่​มี​ความเข้าใจ​จะ​นิ่งเงียบ</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ชอบ​นินทา เก็บ​ความลับ​ไม่​อยู่ แต่​คน​ที่​ไว้วางใจ​ได้ รักษา​ความลับ​ได้</verse>
				<verse number="14">ถ้า​กองทัพ​ขาดผู้นำ​ที่​ฉลาด มัน​ก็​จะ​พ่ายแพ้ แต่​ถ้า​มี​ที่ปรึกษา​มากมาย​ก็​จะ​ชนะ</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ค้ำ​ประกัน​ให้​กับ​คน​แปลกหน้า จะ​ต้อง​เดือด​ร้อน​แน่ๆ แต่​คน​ที่​หลีกเลี่ยง​การค้ำ​ประกัน​ได้ ย่อม​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="16">หญิง​สวย​ได้รับ​การ​เชิดชู ชาย​ทารุณ​ได้​ความ​ร่ำรวย</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ใจดี​ย่อม​ส่ง​ผลดี​ให้​กับ​ตัวเอง แต่​คน​ที่​โหดร้าย​ย่อม​ทำให้​ตัวเอง​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="18">คนชั่วช้านั้น​จะ​ได้​กำไร​ที่​ลวงตา แต่​คน​ที่​หว่าน​เมล็ด​แห่ง​ความดี ย่อม​เก็บเกี่ยว​รางวัล​ที่​แน่นอน</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ตั้งมั่น​อยู่​ใน​ทาง​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว แต่​คน​ที่​เดิน​ตาม​ทาง​ชั่วร้าย​จะ​อายุ​สั้น</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​สะอิดสะเอียน​คน​ที่​มี​จิตใจ​คดโกง แต่​พระองค์​จะ​ยอมรับ​คน​ที่​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ไร้​ที่ติ</verse>
				<verse number="21">ขอ​ให้​มั่นใจ​ได้​ว่า คน​ชั่ว​จะ​ไม่​มี​วัน​หนีพ้น​จาก​การ​ถูก​ลงโทษ​ไปได้ แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​พร้อม​ทั้ง​ลูกหลาน​ของ​เขา​จะ​รอด​พ้น​โทษ</verse>
				<verse number="22">ผู้หญิง​สวย​ที่​ไม่​ฉลาด ก็​เปรียบ​เหมือน​แหวน​ทองคำ​ที่​สวม​อยู่​ที่​จมูก​หมู</verse>
				<verse number="23">สิ่ง​ที่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​อยาก​ได้นั้น​จะ​จบ​ลง​ด้วย​ดี​อย่าง​แน่นอน แต่​ความหวัง​ของ​คนชั่ว​จะ​ลงเอย​ด้วย​การ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="24">คน​หนึ่ง​ให้​อย่าง​ใจ​กว้าง เขา​ก็​ยิ่ง​รวย​ขึ้น อีก​คน​หนึ่ง​ไม่​ยอม​ให้ สุดท้าย​เขา​ก็​ยากจน</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​มี​ใจ​เอื้อเฟื้อ​เผื่อแผ่​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง และ​คน​ที่​ช่วยเหลือ​คน​อื่น เขา​เอง​ก็​จะ​ได้รับ​ความ​ช่วยเหลือ</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​กักตุน​ข้าว จะ​ถูก​คน​สาปแช่ง แต่​คน​ที่​ขาย​ข้าว​ย่อม​ได้รับ​คำอวยพร</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​เสาะหา​สิ่ง​ที่​ดี ก็​จะ​เป็น​ที่​ชื่นชอบ แต่​คน​ที่​ไล่ตาม​สิ่ง​ไม่​ดี สิ่ง​ไม่​ดี​ก็​จะ​เกิดขึ้น​กับ​เขา</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​ความ​ร่ำรวย​ของ​ตน​จะ​ล้ม​ลง แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า จะ​เจริญ​งอกงาม​เหมือน​ใบไม้​เขียวสด</verse>
				<verse number="29">คน​ที่​ทำ​ให้​ครอบครัว​เดือด​ร้อน จะ​ได้​ลม​เป็น​มรดก คนโง่​จะ​ตก​เป็น​ทาส​ของ​คนฉลาด</verse>
				<verse number="30">การ​กระทำ​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ให้​ชีวิต แต่​คน​ที่​โหดร้าย มี​แต่​จะ​เอา​ชีวิต​ไป</verse>
				<verse number="31">ถ้า​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ยัง​ต้อง​ได้รับ​ผล​กรรม​ใน​โลกนี้ แล้ว​คนชั่ว​และ​คนบาป​จะ​ได้รับ​ผลกรรม​มาก​กว่านั้น​ขนาดไหน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คน​ที่รัก​ความรู้ ก็​ชอบ​ให้​คน​อื่น​แก้ไข แต่​คน​ที่​เกลียดชัง​การ​ตักเตือน​ก็​เป็น​คน​โง่เขลา</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ชื่นชม​คนดี แต่​พระองค์​จะ​ประณาม​คน​ที่​วางแผน​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="3">ไม่​มี​ใคร​จะ​ตั้งมั่นคง​ด้วย​ความ​ชั่วร้าย​ได้ แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ไม่​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน</verse>
				<verse number="4">ภรรยา​ที่​ดี​เปรียบ​เหมือน​มงกุฎ​ของ​สามี แต่​ภรรยา​ที่​นำ​ความอับอาย​มา​ให้ ก็​เปรียบ​เหมือน​มะเร็ง​ใน​กระดูก​ของ​เขา</verse>
				<verse number="5">แรงจูงใจ​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ล้วนแต่​ถูกต้อง แต่​คำแนะนำ​ของ​คนชั่วนั้น​ก็​หลอกลวง</verse>
				<verse number="6">คำพูด​ของ​คนชั่ว​เป็น​เหมือน​กับ​การ​หมอบซุ่ม​ฆ่า​คน แต่​คำพูด​ของ​คน​สัตย์ซื่อ​ช่วย​คน​ให้​รอดพ้น</verse>
				<verse number="7">คนชั่ว​ถูก​โค่นล้ม​แล้ว​หมดสิ้น​ไป แต่​ครัวเรือน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า จะ​ตั้งมั่นคง</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​รู้จักคิด​จะ​ได้รับ​การยกย่อง แต่​คน​ที่​มี​จิตใจ​สับสน​วุ่นวาย​ก็​ย่อม​เป็น​ที่​ดูถูก</verse>
				<verse number="9">เป็น​ชาวบ้าน​ธรรมดาๆ​แต่​มี​ทาส​รับใช้​หนึ่งคน ก็ดี​กว่า​เสแสร้ง​เป็น​คน​มีหน้ามีตา​แต่​ไม่​มี​ข้าว​กิน</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า เข้าใจ​ความต้องการ​ของ​สัตว์​ที่​เขา​เลี้ยง แต่​ความ​เมตตา​ของ​คนชั่ว ก็​ยัง​เป็น​ความ​โหดเหี้ยม</verse>
				<verse number="11">คน​ที่ทำ​งาน​ใน​ไร่นา​ของ​ตน จะ​มี​อาหาร​อย่าง​เหลือเฟือ แต่​คน​ที่​ไล่ตาม​สิ่ง​ที่​ไร้สาระ เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​สมองคิด</verse>
				<verse number="12">คน​ชั่วร้าย โลภ​อยาก​ได้​สิ่ง​ที่​คนเลว​อีก​คนหนึ่ง​หา​มา​ได้ แต่​ราก​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้านั้น​จะ​ออกดอก​ออกผล</verse>
				<verse number="13">คน​ชั่ว​ติด​กับดัก​ใน​คำพูด​ที่​ผิดบาป​ของ​ตนเอง แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​รอดพ้น​จาก​ปัญหา</verse>
				<verse number="14">เขา​อิ่ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ที่​ดีๆ​ที่​เกิด​มา​จาก​คำพูด​ของ​เขา​เอง และ​เขา​จะ​ได้รับ​ผลตอบแทน​จาก​การกระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="15">หนทาง​ของ​คนโง่นั้น​ก็​ดู​เหมือน​ว่า​ถูกต้อง​ใน​สายตา​ของ​เขา​เอง แต่​คน​ที่​ฟัง​คำ​แนะนำ​เป็น​คนฉลาด</verse>
				<verse number="16">คนโง่​มัก​โพล่ง​ความโกรธ​ของ​เขา​ออก​มา​ทันที แต่​คน​ฉลาด​หลักแหลม​กลับ​ซ่อน​ความ​รู้สึก​อับอาย​ไว้</verse>
				<verse number="17">พยาน​ที่​เชื่อถือ​ได้​พูด​ความ​จริง​ใน​ศาล แต่​พยานเท็จ​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="18">การนินทา​เชือด​เฉือน​เหมือน​คม​ดาบ แต่​คำพูด​ของ​คนฉลาด​ช่วย​รักษา​เยียวยา</verse>
				<verse number="19">ปาก​ที่​พูด​ความจริง​จะ​คงอยู่​ตลอดไป แต่​ลิ้น​ที่​พูด​โกหก​จะ​อยู่​เพียง​ชั่วครู่​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">ความ​หลอกลวง​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​คน​ที่​วางแผน​ทำ​ชั่ว แต่​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ย่อม​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​คน​ที่​วางแผน​ทำดี</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​อันตราย​ใดๆ​จะ​เกิด​กับ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ได้เลย แต่​ชีวิต​ของ​คนชั่ว​จะ​มี​ปัญหา​เต็มไปหมด</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​เกลียด​คำพูด​โกหก แต่​พระองค์​ชื่นชอบ​คนสัตย์ซื่อ</verse>
				<verse number="23">คนฉลาด​ไม่​อวด​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​รู้ แต่​จิตใจ​ของ​คนโง่​ป่าว​ประกาศ​ความโง่​ของ​ตน​ออก​มา</verse>
				<verse number="24">มือ​ของ​คนขยัน​จะ​ได้​ปกครอง แต่​คน​ขี้เกียจ​จะ​ต้อง​ทำงาน​อย่าง​ทาส</verse>
				<verse number="25">ความ​วิตกกังวล​ทำ​ให้​ใจ​หดหู่ แต่​คำพูด​ที่​ให้กำลัง​ใจ​ย่อม​ทำ​ให้​เขา​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ย่อม​ให้​คำแนะนำ​ที่​ดี​แก่​คน​อื่น แต่​หนทาง​ของ​คนชั่ว​จะ​ทำ​ให้​คนอื่น​หลงผิด​ไป</verse>
				<verse number="27">	คน​ขี้เกียจ​ไม่​เคย​ทำ​อะไร​สำเร็จ​สัก​อย่าง แต่​คน​ขยัน​จะ​ได้รับ​ความมั่งคั่ง</verse>
				<verse number="28">หนทาง​ที่​พระเจ้า​ชอบใจนั้น นำ​ไป​สู่​ชีวิต แต่​อีก​ทาง​หนึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ลูกชาย​ที่​ฉลาด​ย่อม​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อ แต่​คน​หยิ่งจองหอง​ไม่​ยอมฟัง​คำตักเตือน</verse>
				<verse number="2">คนดี​จะ​ได้​กิน​ผล​ดีที่​เกิด​จาก​คำพูด​ของ​เขา แต่​คน​หลอกลวงนั้น​หิว​กระหาย​ความโหดร้าย</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​ระวัง​ปาก รักษา​ชีวิต​ตน แต่​คน​พูด​มาก ทำลาย​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">คน​ขี้เกียจ​จะ​หิว แต่​ไม่​มี​อะไร​จะ​กิน แต่​คน​ขยัน​จะ​มี​กิน​อย่าง​อิ่มหนำ</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​เกลียด​การ​โกหก แต่​คนชั่ว​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​อับอาย​และ​น่า​อัปยศอดสู</verse>
				<verse number="6">การ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ จะ​ปกป้อง​คน​ที่​เดิน​ใน​ทาง​บริสุทธิ์ แต่​ความชั่ว​จะ​โค่นล้ม​คนบาป</verse>
				<verse number="7">คน​หนึ่ง​แสร้ง​ทำ​เป็น​รวย แต่​ไม่​มี​อะไร​เลย อีก​คน​หนึ่ง​แสร้ง​ทำ​เป็น​จน แต่​กลับ​มี​สมบัติ​มากมาย</verse>
				<verse number="8">ความ​ร่ำรวย​ของ​คนๆ​หนึ่ง สามารถ​ใช้​เป็น​ค่า​ไถ่​ชีวิต​เขา​ได้ แต่​คน​ยากจน​ไม่​ถูก​เรียก​ค่าไถ่</verse>
				<verse number="9">แสงสว่าง​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ส่องแสง​เจิดจ้า แต่​ตะเกียง​ของ​คนชั่ว​ดับ​มอดไป</verse>
				<verse number="10">ความ​หยิ่งยโส​ทำ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท แต่​คน​ที่​ยอมรับ​คำแนะนำ จะ​มี​สติปัญญา</verse>
				<verse number="11">ความ​มั่งคั่ง​ที่​ได้​มา​จาก​การ​ฉ้อโกง จะ​ร่อยหรอ​ลง​ไป​เรื่อยๆ แต่​คน​ที่​สะสม​ความ​มั่งคั่ง​จาก​การ​ทำ​งาน​หนัก จะ​มี​เพิ่ม​ขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="12">ความหวัง​ที่​คอยแล้ว​คอยเล่า​ทำ​ให้​ท้อใจ แต่​ความหวัง​ที่​เป็น​จริง​ขึ้น​มา เป็น​เหมือน​ต้น​ไม้แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ดูถูก​คำแนะนำ นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​ตน แต่​คน​ที่​เคารพ​คำ​สั่งสอน​จะ​ได้รับ​รางวัล</verse>
				<verse number="14">คำสอน​ของ​คนฉลาด​เป็น​แหล่ง​น้ำ​แห่ง​ชีวิต เพื่อ​คน​จะ​ได้​หลีกเลี่ยง​จาก​กับดัก​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="15">คน​รู้จักคิด​ย่อม​เป็น​ที่​นิยม​ชมชอบ แต่​หนทาง​ของ​คน​ไม่ซื่อ เป็น​ความ​หายนะ​ของ​เขาเอง</verse>
				<verse number="16">คนฉลาด​หลักแหลม​ทำ​ทุก​อย่าง​ด้วย​ความรู้ แต่​คนโง่​อวด​โง่</verse>
				<verse number="17">ผู้​ส่งข่าว​ที่​พึ่ง​ไม่​ได้​จะ​นำ​ความ​เดือด​ร้อน​มา​ให้ แต่​ผู้​ส่งข่าว​ที่​เชื่อถือ​ได้​จะ​นำ​การ​เยียวยา​มา​ให้</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ไม่​สนใจ​คำ​ตักเตือน จะ​ยากจน​และ​เสียหน้า แต่​คน​ที่​ยอมรับ​คำ​ตักเตือน จะ​เป็น​ที่​นับถือ</verse>
				<verse number="19">ความหวัง​ที่​เป็น​จริง จะ​หวานชื่น​ใจ แต่​การ​ทิ้ง​ความชั่ว เป็น​รสชาติ​ที่​จืดชืด​ไม่​เอา​ไหน​สำหรับ​คน​โง่</verse>
				<verse number="20">คบ​คนฉลาด​ก็​จะ​กลาย​เป็น​คนฉลาด​ไปด้วย คบ​คนโง่ ก็​จะ​เจอ​กับ​อันตราย</verse>
				<verse number="21">ปัญหา​ไล่​ตาม​คนบาป แต่​ความ​รุ่งเรือง​เป็น​รางวัล​ของ​คนดี</verse>
				<verse number="22">คนดี​จะ​ทิ้ง​มรดก​ให้​แก่​ลูก​หลาน แต่​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คน​บาป จะ​ตก​เป็น​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">ผืนดิน​ที่​ไม่​ได้​เพาะ​ปลูก​ของ​คน​ยากจน อาจ​จะ​ให้​ผลผลิต​มากมาย​ก็​ได้ แต่​บาง​ครั้ง​มัน​ก็​ถูก​ทำลาย​ไป​เพราะ​ความ​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ยั้ง​ไม้เรียว​ไว้ ก็​เกลียดชัง​ลูก แต่​คน​ที่รัก​ลูก​จะ​ไม่​เพิกเฉย​ต่อ​การ​ตีสอน​ลูก</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ได้​กิน​อย่าง​อิ่มหนำ แต่​ท้อง​ของ​คนชั่ว​จะ​หิวโหย​ต่อ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">หญิงฉลาด​สร้าง​บ้าน​เรือน​ของ​เธอ​ขึ้นมา แต่​หญิงโง่​พังทลาย​บ้าน​เรือน​ของ​เธอ​ด้วย​มือ​ของ​เธอเอง</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​ดำเนิน​ชีวิต​ใน​ทาง​สัตย์ซื่อ​นั้น​ย่อม​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ แต่​คน​ที่​เดิน​อยู่​ใน​ทาง​คดโกง​ดูหมิ่น​พระองค์</verse>
				<verse number="3">คำพูด​ของ​คนโง่​นำ​ไม้เรียว​มา​สู่​หลัง แต่​ปาก​ของ​คนฉลาด​จะ​ปกป้อง​ตัว​เขาเอง</verse>
				<verse number="4">คอก​วัว​ที่​ไม่​มี​วัว​ดู​สะอาด​สะอ้าน แต่​พืชผล​อัน​อุดม​สมบูรณ์​เกิด​จาก​แรงวัว</verse>
				<verse number="5">พยาน​ที่​เชื่อถือ​ได้​จะ​ไม่​พูด​โกหก แต่​พยาน​เท็จ​นั้น​จะ​หายใจ​ออก​มา​เป็น​คำโกหก</verse>
				<verse number="6">คน​หยิ่งยโส​เสาะหา​ปัญญา​แต่​หา​ไม่​พบ แต่​ความรู้นั้น​ก็​ง่าย​ต่อ​คน​ที่​หัวไว</verse>
				<verse number="7">ให้​หลีก​หนี​ให้​ห่าง​จาก​คนโง่ เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่​เจอ​คำพูด​ที่​ฉลาด​จาก​เขา</verse>
				<verse number="8">คนฉลาด​รู้​ว่า​ตัวเอง​จะ​ไป​ไหน แต่​คนโง่​คิดว่า​ตัวเอง​รู้</verse>
				<verse number="9">คนโง่​คิด​ว่า​การ​ชดใช้​ความผิด​เป็น​เรื่อง​ที่​น่า​หัวเราะ​เยาะ แต่​คน​ซื่อตรง​หา​ทาง​คืนดีกัน</verse>
				<verse number="10">ไม่ว่า​ใจ​ของ​คุณ​จะ​ขมขื่น​หรือ​ชื่นบาน ไม่มี​ใคร​เข้าถึง​ความรู้สึกนั้น​กับ​คุณ​ได้หรอก</verse>
				<verse number="11">บ้าน​ของ​คนชั่ว​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป แต่​เรือน​ของ​คน​ซื่อสัตย์​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="12">มี​ทาง​หนึ่ง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​ถูกต้อง แต่​สุดท้าย​กลับ​นำ​ไป​สู่​ความตาย</verse>
				<verse number="13">ถึง​จะ​หัวเราะ จิตใจ​ก็​อาจ​จะ​ปวดร้าว เมื่อ​ความ​สนุก​สนาน​จบ​ลง ความ​โศกเศร้า​ก็​ยังคง​อยู่</verse>
				<verse number="14">คน​กบฏ​จะ​ได้รับ​กรรมชั่ว​ที่​เขา​ทำ​อย่าง​สาสม ส่วน​คนดี​จะ​ได้รับ​กรรมดี​ที่​เขา​ทำ​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก​จะ​เชื่อ​ใน​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้ยิน​มา แต่​คนฉลาด​หลักแหลม​จะ​ไตร่ตรอง​แต่ละ​ย่างก้าว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">คนฉลาด​จะ​ระมัดระวัง​ตัว​และ​หลีกเลี่ยง​ปัญหา แต่​คนโง่​จะ​ประมาท​และ​มี​ความเชื่อมั่น​ใน​ตัวเอง​สูง</verse>
				<verse number="17">คน​ขี้โมโห​ทำ​สิ่ง​โง่ๆ คน​วางแผน​ชั่ว​เป็น​ที่​เกลียดชัง</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก​ได้รับ​ความโง่​เป็น​มรดก แต่​คนฉลาด​ได้รับ​มงกุฎ​แห่ง​ความรู้</verse>
				<verse number="19">พวก​คนชั่ว​กราบลง​ต่อหน้า​พวก​คนดี พวก​คนเลว​กราบลง​ที่​ประตู​บ้าน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">คน​ยากจนนั้น แม้แต่​เพื่อน​บ้าน​ก็​ยัง​รังเกียจ แต่​คนมั่งมี​กลับ​มี​คน​รัก​มากมาย</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​เหยียด​หยาม​เพื่อน​บ้าน​ก็​เป็น​คนบาป แต่​คน​ที่​เอื้อเฟื้อ​คน​ยากจน​ก็​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​คิด​ทำ​ชั่ว​ย่อม​หลงผิดไป แต่​คน​ที่​คิด​ทำ​ดี​จะ​มี​เพื่อนแท้</verse>
				<verse number="23">งาน​หนัก​ทุกอย่าง​ล้วน​ให้​ผล​กำไร แต่​คน​ที่​ดี​แต่​พูด​จะ​ยากจน</verse>
				<verse number="24">ความ​มั่งคั่ง​ของ​คน​ฉลาด​คือ​มงกุฎ​ของ​เขา คนโง่​จะ​ได้​แต่​ความเขลา​มากขึ้น</verse>
				<verse number="25">พยาน​ที่​พูด​ความจริง​จะ​ช่วย​ชีวิต แต่​พยาน​ที่​พูด​โกหก​คือ​คน​หลอกลวง</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​จะ​ปลอดภัย ความ​ยำเกรงนั้น​จะ​เป็น​ที่ลี้ภัย​สำหรับ​ลูกหลาน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="27">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​คือ​แหล่ง​น้ำ​แห่ง​ชีวิต เพื่อ​คน​จะ​ได้​หลีกเลี่ยง​จาก​กับดัก​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="28">ศักดิ์ศรี​ของ​กษัตริย์​อยู่​ที่​จำนวน​ของ​ประชาชน หาก​ไม่มี​ประชาชน เขา​ก็​ไม่ได้​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="29">คน​ที่​โกรธช้านั้น​มี​ความ​เข้าใจ​อย่าง​ลึกซึ้ง แต่​คน​ขี้โมโหนั้น​อวด​โง่</verse>
				<verse number="30">ใจ​ที่​สงบ ส่ง​ผล​ดี​ต่อ​สุขภาพ แต่​ความ​อิจฉา​ริษยานั้น​คือ​มะเร็ง​ใน​กระดูก</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​กดขี่​ข่มเหง​คน​ยากจน​กำลัง​ดูหมิ่น​พระผู้สร้าง​คน​จนนั้น แต่​คน​ที่​เอื้อเฟื้อ​ต่อ​คน​ยากไร้​กำลัง​ให้​เกียรติ​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">คนชั่ว​ถูก​ทำลาย​ไป​เพราะ​ความชั่ว​ของ​เขา แต่​ความซื่อสัตย์​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​เป็น​ที่ลี้ภัย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">สติปัญญา​อาศัย​อยู่​ใน​ใจ​ของ​คนฉลาด แต่​เป็น​คน​แปลกหน้า​สำหรับ​คน​โง่</verse>
				<verse number="34">การ​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ทำ​ให้​ชนชาติ​เจริญ​รุ่งเรือง แต่​ความบาป​นำ​ความ​อัปยศอดสู​มา​สู่​ประชาชน</verse>
				<verse number="35">กษัตริย์​ชอบใจ​ข้าราชการ​ที่​รู้จักคิด แต่​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​จะ​ตก​อยู่​กับ​ข้าราชการ​ที่​ทำตัว​น่าอับอาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">คำตอบ​ที่​สุภาพ​ระงับ​ความโกรธ แต่​คำพูด​ที่​รุนแรง​กวน​โมโห</verse>
				<verse number="2">ลิ้น​คนฉลาด​ทำ​ให้​ความรู้​น่าฟัง ปาก​คนโง่​นั้น​ก็​พรั่งพรู​ความ​เขลา​ออก​มา</verse>
				<verse number="3">ดวงตา​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​อยู่​ทุกหน​ทุกแห่ง คอย​จับตา​ดู​ทั้ง​คนดี​และ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="4">ลิ้น​ที่​เยียวยา​เป็น​ต้นไม้​แห่ง​ชีวิต แต่​ลิ้น​ที่​ปลิ้นปล้อน​ทำ​ให้​ใจ​แตก​สลาย</verse>
				<verse number="5">คนโง่​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พ่อ แต่​คน​ที่​ยอมรับ​คำ​ตักเตือน​จะ​เป็น​คนฉลาด​หลักแหลม</verse>
				<verse number="6">บ้าน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย แต่​สิ่ง​ที่​คนชั่ว​หา​มา​ได้นั้น​จะ​นำ​ความทุกข์​มา​ให้</verse>
				<verse number="7">ริมฝีปาก​ของ​คนฉลาด​แพร่กระจาย​ความรู้​ออก​ไป แต่​ความคิด​ของ​คนโง่นั้น​เชื่อถือ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์นั้น​ขยะแขยง​เครื่อง​บูชา​ของ​คนชั่ว แต่​พระองค์​ชื่นชอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ซื่อตรง</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​ทาง​ของ​คนชั่ว แต่​พระองค์​รัก​คน​ที่​ติดตาม​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ทิ้ง​ทาง​ที่​ถูกต้อง​ไป​จะ​ถูก​ตีสอน​อย่าง​หนัก คน​ที่​เกลียดชัง​การ​ตักเตือน​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="11">แม้แต่​แดน​คน​ตาย พระยาห์เวห์​ก็​ยัง​รู้​เลย​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น แล้ว​จิตใจ​ของ​มนุษย์ล่ะ พระองค์​จะ​ไม่​รู้​เชียว​หรือ</verse>
				<verse number="12">คน​ยโสโอหัง​ไม่​ชอบ​ให้​คน​ตักเตือน เขา​จะ​ไม่​คบค้า​กับ​คน​ฉลาด</verse>
				<verse number="13">ใจ​ที่​เป็น​สุข​ย่อม​ทำ​ให้​ใบ​หน้า​เบิกบาน แต่​ใจ​ที่​เป็น​ทุกข์​ก็​ทำ​ให้​จิต​สลาย</verse>
				<verse number="14">จิตใจ​ของ​คน​หัว​ไว​ย่อม​แสวงหา​ความรู้ แต่​ปาก​ของ​คน​โง่​กิน​แต่​ความโง่​เข้า​ไป</verse>
				<verse number="15">ทุกๆ​วัน​ของ​คน​ยากจนนั้น​ลำบาก แต่​ถ้า​ใจ​เขา​เบิกบาน​ก็​เป็น​เหมือน​งานเลี้ยง​ที่​ไม่​มี​วัน​เลิกลา</verse>
				<verse number="16">มี​ทรัพย์​น้อยนิด แต่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ย่อม​ดี​กว่า​มี​ทรัพย์​มากมาย แต่​วุ่นวาย​ใจ​เพราะ​มัน</verse>
				<verse number="17">มี​แต่​ผัก​กิน ใน​ที่​ที่​มี​ความรัก ย่อม​ดี​กว่า​กิน​เนื้อ​วัว​ขุน แต่​ปรุง​ด้วย​ความ​เกลียดชัง</verse>
				<verse number="18">คน​โมโห​ร้าย​ย่อม​ก่อ​เหตุ​ทะเลาะ​วิวาท แต่​คน​ใจเย็น​ย่อม​ระงับ​การ​โต้เถียงกัน</verse>
				<verse number="19">หนทาง​ของ​คน​เกียจคร้าน​มี​แต่​ขวาก​หนาม แต่​หนทาง​ของ​คน​สัตย์ซื่อ​เป็น​ทางหลวง​ราบเรียบ</verse>
				<verse number="20">ลูกชาย​ที่​ฉลาดนั้น​ทำ​ให้​พ่อ​ยินดี แต่​คนโง่​ดูถูก​แม่​ของ​ตน</verse>
				<verse number="21">ความโง่นั้น​เป็น​เรื่อง​สนุก​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​มี​สมอง​คิด แต่​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​ย่อม​มุ่ง​ตรง​ไป​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="22">แผนการ​ล้มเหลว​เพราะ​ขาด​การปรึกษา แต่​ถ้า​มี​คน​ปรึกษา​มากมาย แผนการ​ย่อม​สำเร็จ</verse>
				<verse number="23">คน​อาจ​จะ​พอใจ​กับ​คำตอบ​ที่​ให้​ไป แต่​จะ​ดี​กว่า​นั้น​สัก​แค่​ไหน ถ้า​รู้จัก​พูด​ให้​ถูก​กาลเทศะ</verse>
				<verse number="24">ทาง​ของ​ผู้​มี​ปัญญา​นำ​ขึ้น​ไป​สู่​ชีวิต เพื่อ​เขา​จะ​ได้​หัน​ไป​จาก​ทาง​ที่​นำ​ลง​ไป​สู่​ดินแดน​คนตาย</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ทำลาย​บ้าน​เรือน​ของ​คน​หยิ่งยโส แต่​พระองค์​รักษา​เขตแดน​ของ​หญิงม่าย</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​ความคิด​ที่​ชั่วร้าย แต่​คำพูด​ที่​เมตตาปรานีนั้น​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">คนโลภ​ที่​หวัง​รวย​ทาง​ลัด นำ​ความ​เดือด​ร้อน​มา​ให้​กับ​ครัวเรือน แต่​คน​ที่​เกลียดชัง​สินบน​จะ​มี​ชีวิต​ยืนยาว</verse>
				<verse number="28">จิตใจ​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ย่อม​คิด​ให้​ดีๆ​ก่อน​ตอบ แต่​ปาก​ของ​คน​ชั่วนั้น​พรั่งพรู​สิ่งชั่ว​ร้าย​ออก​มา</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​ไม่​รับฟัง​คนชั่ว แต่​พระองค์​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เห็น​ประกาย​ตา​ที่​สดใส นำ​ความ​สุข​มา​สู่​จิตใจ ได้ยิน​ข่าวดี ทำ​ให้​ร่างกาย​กระชุ่มกระชวย</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​ฟัง​คำตักเตือน​ที่​มี​ประโยชน์​ต่อ​ชีวิต จะ​อยู่​ใน​หมู่​คนฉลาด</verse>
				<verse number="32">คน​ที่​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​สั่งสอน เกลียดชัง​ตัวเอง แต่​คน​ที่​ฟัง​คำตักเตือน​จะ​ได้รับ​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="33">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ สั่งสอน​ให้​ฉลาด ความ​นอบน้อม​ถ่อมตน ต้อง​มา​ก่อน​เกียรติยศ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">มนุษย์​วางแผน​ว่า​จะ​พูด​อะไร แต่​เป็น​พระยาห์เวห์​ที่​ให้​คำพูด​ที่​ถูกต้อง​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">มนุษย์​เห็น​ว่า​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ทำนั้น​ถูกต้อง แต่​พระยาห์เวห์​ตัดสิน​ที่​แรงจูงใจ</verse>
				<verse number="3">ให้​มอบ​การ​งาน​ของ​เจ้า​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ แล้ว​แผนการ​ของ​เจ้า​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​สร้าง​ทุกสิ่ง​ขึ้น​มา​อย่าง​มี​จุด​มุ่งหมาย แม้แต่​คนชั่ว พระองค์​ก็​สร้าง​ขึ้น​มา​เพื่อ​วัน​แห่ง​ความ​พินาศ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​คน​หยิ่ง​จองหอง​ทุกคน ให้​แน่ใจ​ได้​เลย​ว่า​เขา​จะ​ไม่​มี​ทาง​พ้น​โทษ​ไป​ได้</verse>
				<verse number="6">ความ​ผิดบาป​ลบ​ได้​ด้วย​ความ​จงรัก​ภักดี​และ​ความสัตย์ซื่อ เคราะห์ร้าย​หลีกเลี่ยง​ได้​ด้วย​การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระยาห์เวห์​พึงพอใจ​การ​กระทำ​ของ​ใคร​สักคน แม้แต่​ศัตรู​ของ​คนนั้น พระองค์​ก็​จะ​ทำ​ให้​กลาย​เป็น​เพื่อน​กับ​เขา</verse>
				<verse number="8">มี​รายได้​น้อย​จาก​ทาง​ที่​ถูกต้อง ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​รายได้​มาก​จาก​การ​ฉ้อโกง</verse>
				<verse number="9">มนุษย์​วางแผน​ใน​ใจ​สำหรับ​เส้นทาง​ของ​ตน แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​กำหนด​ทุก​ย่างก้าว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">คำตัดสิน​ของ​พระเจ้า​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​ของ​กษัตริย์ ดังนั้น​เมื่อ​กษัตริย์​ตัดสิน ปาก​ของ​พระองค์​ไม่​เคย​พูด​ผิด</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​สนใจ​ว่า ตราชู​และ​ตาชั่งนั้น​ว่า​เที่ยงตรง​หรือ​เปล่า น้ำหนัก​ของ​ลูกตุ้ม​แต่ละ​ลูก​ที่​อยู่​ใน​ถุง เป็น​ธุระ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พวก​กษัตริย์​ขยะแขยง​การ​ทำ​ผิด เพราะ​บัลลังก์​ของ​พระองค์​จะ​เข้มแข็ง​ได้​ด้วย​การ​กระทำ​ที่​ถูกต้อง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">พวก​กษัตริย์​ชอบใจ​กับ​คำพูด​ที่​ซื่อตรง พระองค์​รัก​คน​ที่​พูด​ความจริง</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​ที่​โกรธ​เกรี้ยว​อาจ​จะ​ส่ง​คน​ออก​ไป​ฆ่า​คุณ​ได้ แต่​คนฉลาด​ระงับ​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="15">ใบหน้า​ที่​เปล่งปลั่ง​ของ​กษัตริย์​ให้​ชีวิต และ​ความ​โปรดปราน​ของ​พระองค์ ก็​เปรียบ​เหมือน​เมฆฝน​ใน​ฤดูใบไม้ผลิ</verse>
				<verse number="16">ได้​สติปัญญา ดี​กว่า​ได้​ทองคำ ได้​ความเข้าใจ ดี​กว่า​ได้​เงิน</verse>
				<verse number="17">ทาง​ของ​คน​เที่ยงตรงนั้น​หลีกเลี่ยง​อันตราย คน​ที่​ระวัง​หนทาง​ของ​ตน ย่อม​รักษา​ชีวิต​ของ​ตนไว้</verse>
				<verse number="18">ความเย่อหยิ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​หายนะ ความ​จองหอง​นำ​ไป​สู่​การ​ล้มลง</verse>
				<verse number="19">เป็น​คน​ถ่อมตัว​และ​อยู่​ใน​หมู่​คนจน ก็​ยัง​ดี​กว่า​แบ่ง​ของ​ที่​ปล้น​มา​ได้​กับ​คนเย่อหยิ่ง</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​สนใจ​ฟังคำ​แนะนำ​ย่อม​พบ​กับ​ความ​รุ่งเรือง คน​ที่​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="21">คนฉลาด​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​หัวไว คำพูด​ที่​น่าฟัง​ทำ​ให้​คน​เรียนรู้​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">การ​รู้จักคิด​เป็น​แหล่ง​น้ำ​แห่ง​ชีวิต​แก่​เจ้า​ของ​มัน แต่​โทษ​ของ​คนโง่​คือ​การ​เป็น​คนโง่​นั่นเอง</verse>
				<verse number="23">คนฉลาด​คิด​ก่อน​พูด และ​การ​พูด​ของ​เขา​ทำ​ให้​คน​เรียนรู้​มากขึ้น</verse>
				<verse number="24">คำพูด​ที่​ไพเราะ​เป็น​เหมือน​รวงผึ้ง ที่​หอมหวาน​แก่​ลิ้น​และ​เยียวยา​แก่​ร่างกาย</verse>
				<verse number="25">มี​ทางหนึ่ง​ซึ่ง​ดู​เหมือน​ถูกต้อง แต่​สุดท้าย​กลับ​นำ​ไป​สู่​ความตาย</verse>
				<verse number="26">ความหิว​ของ​คนงาน​ช่วย​เขา คือ​กระตุ้น​ให้​เขา​ทำ​งาน</verse>
				<verse number="27">คน​ไร้ค่า​วางแผน​ชั่ว คำพูด​ของ​เขา​เป็น​ไฟ​ที่​เผาผลาญ</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​มี​เจตนา​ร้าย​ทำให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท คน​ที่​ซุบซิบ​นินทา​ทำให้​เพื่อนสนิท​แตกแยกกัน</verse>
				<verse number="29">คน​โหดร้าย​ล่อลวง​เพื่อน​บ้าน​ของตน และ​ชักนำ​พวกเขา​ไป​ใน​ทาง​ที่​ไม่ดี</verse>
				<verse number="30">คน​ที่​ขยิบตา​นั้น​ก็​กำลัง​วางแผน​หลอกลวง ส่วน​คน​ที่​เม้มปาก​แสดง​ว่า​ทำชั่ว​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="31">ผมหงอก​บนหัว​เป็น​มงกุฎ​แห่ง​ศักดิ์ศรี ซึ่ง​คนนั้น​ได้​มา​ตอน​เดิน​อยู่​ใน​หนทาง​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="32">ความ​อดทน​ดี​กว่า​พละกำลัง ควบคุม​ตัวเอง​ได้ ดี​กว่า​ยึด​เมือง​ได้</verse>
				<verse number="33">คน​จับสลาก​เพื่อ​หา​คำตอบ แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​กำหนด​ว่า​สลาก​จะ​ออก​มา​ยังไง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">มี​แค่​เปลือก​ขนมปัง​แห้ง​เป็น​อาหาร​ใน​ที่​เงียบสงบ ยัง​ดีกว่า​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​เต็มไปด้วย​งานเลี้ยง​พร้อมกับ​การ​ทะเลาะ​วิวาท</verse>
				<verse number="2">ทาส​ที่​รู้จักคิด​จะ​ปกครอง​อยู่​เหนือ​ลูก​ของ​เจ้านาย​ที่​ทำ​ตัว​ไร้ค่า เขา​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​มรดก​ร่วม​กับ​ลูก​ของ​เจ้านาย</verse>
				<verse number="3">เบ้า​หลอม​มี​ไว้​สำหรับ​ทดสอบ​เงิน เตา​หลอม​มี​ไว้​สำหรับ​ทดสอบ​ทองคำ แต่​ผู้​ทดสอบ​จิตใจ​คือ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​สนใจ​ฟัง​คำพูด​ชั่วร้าย​ก็​เป็น​คนชั่ว​เหมือนกัน คน​ที่​ฟัง​คำพูด​ใส่ร้าย​ก็​เลว​พอๆ​กับ​คนโกหก</verse>
				<verse number="5">คน​เยาะเย้ย​คน​จน ก็​ดูถูก​พระผู้สร้าง​ของ​เขา คน​ที่​ดีใจ​เมื่อ​เห็น​คน​อื่น​โชคร้าย ย่อม​หนี​การ​ลงโทษ​ไป​ไม่​พ้น</verse>
				<verse number="6">พวก​หลานๆ​เป็น​มงกุฎ​ของ​คน​แก่เฒ่า พ่อแม่​เป็น​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​ลูกๆ</verse>
				<verse number="7">การ​พูด​ดีเลิศ​ไม่​ใช่​นิสัย​ของ​คนโง่ การ​พูด​โกหก​ยิ่ง​ไม่​ใช่​นิสัย​ของ​คนชั้นผู้นำ</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ให้​สินบน​คิด​ว่า​สินบน​คือ​หิน​นำ​โชค เพราะ​ไม่ว่า​เขา​หัน​ไป​ทางไหน ก็​ประสบ​ความ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ปกปิด​ความผิด​ของ​คน​อื่น​ไว้​รักษา​มิตรภาพ ส่วน​คน​ที่​เล่า​ความผิด​ของ​เพื่อน​ให้​คนอื่น​ฟัง​ก็​ทำลาย​มิตรภาพ</verse>
				<verse number="10">ต่อว่า​คน​หัวไว​แค่​ครั้ง​เดียว ก็​ยัง​ได้​ผล​มากกว่า​ตี​คนโง่​ร้อยครั้ง</verse>
				<verse number="11">	คนชั่ว​นั้น​ก็​คิด​แต่​การกบฏ แต่​พระเจ้า​จะ​ส่ง​คน​โหดเหี้ยม​ไป​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="12">พบ​กับ​แม่​หมี​ที่​ลูก​ของ​มัน​ถูก​ขโมยไป ยัง​ดี​กว่า​พบ​กับ​คนโง่​ที่​กำลัง​ทำ​สิ่ง​โง่ๆ​อยู่</verse>
				<verse number="13">ใครก็ตาม​ที่​ตอบแทน​ความดี​ด้วย​ความชั่ว ครัวเรือน​ของ​เขา​จะ​เจอ​แต่​เรื่อง​ชั่วร้าย​เสมอ</verse>
				<verse number="14">การ​เริ่มต้น​ทะเลาะ​วิวาท​เป็น​เหมือน​เจาะรู​ที่​เขื่อน ดังนั้น หยุด​เสีย​ก่อน​ที่​มัน​จะ​ปะทุ​ออกมา</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง คน​ที่​ตัดสิน​ให้​คนชั่ว​พ้นผิด และ​คน​ที่​ตัดสิน​ให้​คน​บริสุทธิ์​รับ​โทษ</verse>
				<verse number="16">เงิน​ใน​มือ​คนโง่​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร เขา​จะ​ซื้อ​ปัญญา​ได้​หรือ ใน​เมื่อ​เขา​ไม่​มี​สมอง​คิด</verse>
				<verse number="17">เพื่อน​แท้​ก็​รักกัน​อยู่​เสมอ ส่วน​พี่น้องนั้น​ก็​เกิด​มา​เพื่อ​ช่วยเหลือกัน​ใน​ยาม​ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="18">มี​แต่​คน​ไม่​มี​สมอง​คิด​เท่านั้น​ที่​ไป​จับ​มือ ค้ำ​ประกัน​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ชอบ​หา​เรื่อง ก็​ชอบ​การ​ทะเลาะ​วิวาท คน​ที่​ชอบ​ยก​ตัวเอง ก็​รน​หา​ความพินาศ</verse>
				<verse number="20">คน​คดโกง​ไม่​รุ่งเรือง คน​หลอกลวง​ย่อม​เคราะห์ร้าย</verse>
				<verse number="21">พ่อ​ที่​ให้​กำเนิด​คนโง่​ย่อม​เศร้าโศก​เสียใจ พ่อ​ของ​คน​โฉดเขลา​ย่อม​ไม่​ดีใจ</verse>
				<verse number="22">ใจ​ที่​เป็น​สุขนั้น​เป็น​ยา​อย่างดี แต่​ใจ​ที่​แตก​สลาย​ทำ​ให้​หมด​เรี่ยวแรง​ไป</verse>
				<verse number="23">คนชั่ว​ให้​สินบน​จาก​กระเป๋า​เสื้อ​ของ​เขา เพื่อ​ให้​บิดเบือน​คดี</verse>
				<verse number="24">คน​หัวไว​จดจ่อ​อยู่​กับ​สติปัญญา แต่​คนโง่​วอกแวก​ไป​มา</verse>
				<verse number="25">ลูกชาย​โง่ กวน​โมโห​พ่อ และ​ทำ​ให้​แม่​ผู้​ให้​กำเนิด​ขมขื่น​ใจ</verse>
				<verse number="26">การ​ปรับโทษ​คน​บริสุทธิ์​ไม่​ถูกต้อง​แน่ การ​โบยตี​ผู้​สูงส่ง​ที่​ซื่อสัตย์​ก็​เป็น​สิ่ง​เลวร้าย</verse>
				<verse number="27">คน​รู้​มาก​มัก​พูด​น้อย คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ​มัก​ใจเย็น</verse>
				<verse number="28">ถึง​จะ​โง่ แต่​ถ้า​เงียบ​เสีย ก็​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คนฉลาด ถ้า​เขา​ปิด​ปาก ก็​ดู​เหมือน​คน​หัวไว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คน​แยกตัว​โดดเดี่ยว เอาแต่ใจ​ตัวเอง จะ​โกรธ​ใส่​คน​ที่​ให้​คำแนะนำ​เขา</verse>
				<verse number="2">คนโง่​ไม่​ยินดี​ใน​ความเข้าใจ แต่​อยาก​แสดง​ความคิด​เห็น​ของ​ตน​ท่าเดียว</verse>
				<verse number="3">ทำชั่ว​ก็​โดน​ดูถูก ทำ​เรื่อง​น่าอับอาย​ก็​โดน​ดูหมิ่น</verse>
				<verse number="4">คำพูด​จาก​ปาก เป็น​น้ำลึก​ที่​เกิน​กว่า​จะ​เข้าใจ​ได้ แต่​แหล่งน้ำ​แห่ง​ปัญญา​ทำ​ให้​สดชื่น​เสมอ เหมือน​กับ​ลำธาร​ที่​ไหล​เชี่ยว</verse>
				<verse number="5">การ​เข้าข้าง​คน​ทำ​ผิด และ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​คน​บริสุทธิ์ เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="6">คำพูด​ของ​คนโง่​นำ​สู่​การ​ทะเลาะ​วิวาท ปาก​ของ​เขา​ชวน​ให้​ถูก​ตี</verse>
				<verse number="7">ปาก​ของ​คนโง่​ทำ​ให้​ตัวเอง​ต้อง​พินาศ ริมฝีปาก​ของ​เขา​เป็น​กับดัก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="8">คำ​ซุบซิบ​นินทา​เป็น​เหมือน​อาหาร​อร่อย ที่​ตกลง​ไป​ใน​ร่างกาย​ส่วน​ที่​ลึก​ที่สุด​ของ​ผู้ฟัง</verse>
				<verse number="9">คนขี้เกียจ​หลังยาว​ที่​ไม่​ยอม​ทำ​งาน​ของ​ตน เป็น​พี่น้อง​กับ​คน​ที่​ชอบ​ทำลาย</verse>
				<verse number="10">พระนาม​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​ป้อม​อัน​แข็งแกร่ง คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​ป้อม​แล้ว​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="11">ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คน​ร่ำรวย​เป็น​ป้อม​ปราการ​คุ้มกัน​เขา เขา​คิด​ว่า​เป็น​เหมือน​กำแพง​สูง</verse>
				<verse number="12">จิตใจ​ที่​เย่อหยิ่ง​จะ​มา​ก่อน​ความ​พินาศ ความ​นอบน้อม​ถ่อม​ตน​จะ​มา​ก่อน​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​รีบ​ตอบ​ทั้งๆ​ที่​ยัง​ฟัง​ไม่จบ เป็น​คนโง่​และ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="14">จิตใจ​ที่​ร่าเริง​ช่วย​ได้​ใน​ยาม​เจ็บป่วย แต่​จิตใจ​ที่​แตก​สลาย ใคร​จะ​ทน​ได้</verse>
				<verse number="15">ใจ​ของ​คน​หัวไว​ได้​ความรู้ หู​ของ​คนฉลาด​หา​ความรู้​ไว้</verse>
				<verse number="16">ของขวัญ​ย่อม​เปิด​ทาง​ให้​กับ​ผู้ให้ และ​นำ​เขา​ไป​ถึง​คน​ใหญ่คนโต</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ให้​การ​ก่อน ดู​เหมือน​จะ​เป็น​ฝ่าย​ถูก จน​กว่า​คู่กรณี​จะ​มา​สอบสวน​เขา</verse>
				<verse number="18">การ​จับ​สลาก​ทำ​ให้​การ​ทะเลาะ​วิวาท​ยุติลง และ​แยก​คู่​ต่อสู้​ที่​มี​อำนาจ​ออกจากกัน</verse>
				<verse number="19">จะ​ได้​ใจ​พี่น้อง​ที่​เรา​ทำ​ผิด​ต่อ​เขา​คืน​มา​ยาก​ยิ่งกว่า​ตี​เมือง​ที่​เข้มแข็ง การ​ทะเลาะ​วิวาท​ขวางกั้น​คน​ออก​จาก​กัน​เหมือน​กับ​ประตู​เมือง​ที่​ปิด​ด้วย​สลัก​อัน​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="20">ผล​จาก​คำพูด เลี้ยง​ท้อง​ของ​คน​พูด​ให้​อิ่มหนำ ผล​จาก​ริมฝีปาก ทำ​ให้​เขา​อิ่มเอม</verse>
				<verse number="21">จะ​ตาย​หรือ​จะ​รอด​ก็​อยู่​ที่​อำนาจ​ลิ้น คน​ที่​ชอบ​พูด ต้อง​พร้อม​ที่​จะ​รับ​ผล​ที่​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​พบ​ภรรยา​ก็​พบ​ของดี แสดง​ว่า​พระยาห์เวห์​ชอบ​คนนั้น</verse>
				<verse number="23">คนจน​พูด​อ้อนวอน แต่​คนรวย​ตอบ​ห้วนๆ</verse>
				<verse number="24">เพื่อน​เที่ยว​ก็มี แต่​เพื่อน​ตาย​ที่​สนิท​ยิ่งกว่า​พี่น้อง​ก็มี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">เป็น​คน​ยากจน​ที่​ซื่อสัตย์ ยัง​ดีกว่า​เป็น​คน​หลอกลวง​ที่​โง่</verse>
				<verse number="2">อยาก​ทำโน่น​ทำนี่​โดย​ขาด​ความรู้ ย่อม​นำ​ไป​สู่​ความหายนะ คน​ที่​ทำ​อะไร​อย่าง​เร่งรีบ​ย่อม​ผิดพลาด</verse>
				<verse number="3">ความโง่​ของ​คน​ย่อม​ทำลาย​ชีวิต​ของ​เขา​เอง แต่​ใจ​ของ​เขา​กลับ​มา​โกรธ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">ความมั่งคั่ง​ทำ​ให้​มี​เพื่อน​ฝูง​มากมาย แต่​ถ้า​จน​เมื่อไหร่​เพื่อน​ก็​ปลีกตัว​ออกห่าง</verse>
				<verse number="5">พยาน​เท็จ​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​แน่ พยาน​ที่​พูด​โกหก​ก็​หนี​ไม่​พ้น​โทษ​หรอก</verse>
				<verse number="6">คน​ชอบ​เอาใจ​คน​ที่​ให้​อย่าง​ใจ​กว้าง ทุกคน​อยาก​เป็น​มิตร​กับ​คน​ที่​ให้​ของขวัญ</verse>
				<verse number="7">ส่วน​คน​ยากจน ขนาด​พี่น้อง​ของ​เขาเอง​ก็​ยัง​รังเกียจ​เลย แล้ว​เพื่อนๆ​ของ​เขา จะ​ไม่​ยิ่ง​ตีตัว​ออก​ห่าง​หรือ เมื่อ​เขา​จะ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ ทุกคน​ก็​หลบหน้า​กัน​ไปหมด</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​แสวงหา​ความ​เข้าใจ ก็​รัก​ตน​เอง คน​ที่​รักษา​ความรู้ ก็​พบ​กับ​ความ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="9">พยาน​เท็จ​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​แน่ พยาน​ที่​พูด​โกหก​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="10">มัน​ไม่​เข้าท่า​เลย ที่​คนโง่​จะ​อยู่​อย่าง​หรูหรา ยิ่ง​ไม่​เข้าท่า​ใหญ่ ที่​ทาส​จะ​ขึ้น​มา​ปกครอง​พวก​เจ้านาย</verse>
				<verse number="11">คนฉลาด​โกรธ​ช้า และ​ถ้า​เขา​มอง​ข้าม​ความผิด​ที่​คน​อื่น​ทำ​ต่อ​เขา มัน​ก็​จะ​ทำ​ให้​เขา​มี​ชื่อเสียง​มากขึ้น</verse>
				<verse number="12">ความ​โกรธ​ของ​กษัตริย์​เปรียบ​เหมือน​สิงโต​คำราม ส่วน​ความ​โปรดปราน​ของ​เขา เปรียบ​เหมือน​น้ำค้าง​บน​ใบ​หญ้า</verse>
				<verse number="13">ลูกชาย​ที่​โง่เขลา​ก็​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​พ่อ ส่วน​ภรรยา​ที่​ชอบ​ชวน​ทะเลาะ​วิวาท ก็​เปรียบ​เหมือน​หลังคา​ที่​รั่ว​ไม่​หยุด</verse>
				<verse number="14">บ้าน​และ​ทรัพย์​สมบัติ​เป็น​มรดก​ที่​ได้​จาก​พ่อ แต่​ภรรยา​ที่​รู้จักคิดนั้น​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">คนขี้เกียจ​นอน​ได้​ทั้ง​วัน คน​เกียจคร้าน​จะ​หิวโหย</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน ก็​รักษา​ชีวิต​ของ​ตน ส่วน​คน​ที่​ประมาท​ใน​ทาง​ของ​ตน​ก็​จะ​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="17">การ​เอื้อเฟื้อ​ต่อ​คน​จน คือ​การ​ให้​พระยาห์เวห์​ยืม และ​พระองค์​จะ​ตอบแทน​ความดี​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="18">ตีสอน​ลูกชาย​ของ​เจ้า​ใน​ขณะ​ที่​ยัง​ไม่​สาย​เกิน​ไป เมื่อ​เจ้า​ไม่​ยอม​ตีสอน​เขา ก็​เท่ากับ​ฆ่า​ลูก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="19">คน​ขี้โมโห​จะ​ต้อง​ได้รับ​โทษ ถึง​เจ้า​จะ​ช่วย​ชีวิต​เขา เจ้า​ก็​ต้อง​ช่วย​อยู่​เรื่อย​ไป</verse>
				<verse number="20">ฟัง​คำแนะนำ และ​ยอมรับ​คำตักเตือน เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​ฉลาด​ใน​ที่สุด</verse>
				<verse number="21">มนุษย์​มี​แผน​มากมาย​ใน​ใจ แต่​แผน​ที่​สำเร็จ​คือ​แผน​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">	ความโลภ​เป็น​เรื่อง​น่า​อับอาย เป็น​คนจน​ดี​กว่า​เป็น​คนโกหก</verse>
				<verse number="23">ความ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​นำ​ไป​สู่​ชีวิต ทำ​ให้​ผู้นั้น​ได้​พักผ่อน​อย่าง​เป็น​สุข ไม่มี​ภัยอันตราย​มา​กล้ำกราย​ได้</verse>
				<verse number="24">คน​ขี้เกียจ​ซุก​มือ​ไว้​ใน​ชาม และ​ไม่​ยอม​แม้แต่​จะ​ยก​อาหาร​เข้า​ปาก</verse>
				<verse number="25">ถ้า​ตีสอน​คนหยิ่งจองหอง คน​อ่อน​ต่อ​โลก​จะ​ได้​เห็น​แล้ว​รู้จักคิด ว่า​กล่าว​คนหัวไว​แล้ว​เขา​จะ​ฉลาดขึ้น</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ปล้น​พ่อ และ​ทำ​ให้​แม่​ไร้​ที่อยู่ ก็​นำ​ความ​อับอาย​และ​ความ​อัปยศ​มา​สู่​ตน​เอง</verse>
				<verse number="27">ลูกเอ๋ย ถ้า​อยาก​จะ​ทิ้ง​ทาง​แห่ง​ปัญญาไป ก็​หยุด​ฟัง​คำ​ตักเตือน​สิ</verse>
				<verse number="28">พยาน​ที่​ไร้ค่า​ก็​เยาะเย้ย​ความ​ยุติธรรม ปาก​ของ​คนชั่ว​ก็​เอร็ดอร่อย​กับ​ความชั่ว</verse>
				<verse number="29">การ​ลงโทษ​ก็​เตรียม​ไว้​สำหรับ​คนหยิ่งจองหอง การ​โบยตี​ก็​เตรียม​ไว้​สำหรับ​หลัง​ของ​คนโง่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เหล้าองุ่น​ทำ​ให้​คน​กิน​ชอบ​หาเรื่อง เบียร์​ทำ​ให้​คน​ชกต่อย​กัน คน​ที่​โซเซ​เพราะ​มัน​ก็​ไม่​ฉลาด</verse>
				<verse number="2">ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​กษัตริย์​เหมือน​เสียง​คำราม​ของ​สิงโต ใคร​ไป​ทำ​ให้​พระองค์​โกรธ​จะ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​หลีกเลี่ยง​การ​ทะเลาะกันนั้น​น่านับถือ แต่​คนโง่​ชอบ​โต้เถียง​กัน</verse>
				<verse number="4">ใน​ฤดู​ทำ​นา คน​ขี้เกียจ​ไม่​ไถ​พรวน​ดิน เมื่อ​ถึง​ฤดู​เก็บเกี่ยว เขา​ก็​หา​ผลผลิต​แต่​ไม่​เจอ</verse>
				<verse number="5">ความ​นึกคิด​ใน​ใจ​คน​ก็​เปรียบ​เหมือน​น้ำลึก แต่​คน​ที่​มี​ความเข้าใจ​ก็​สามารถ​ดึง​มัน​ออกมาได้</verse>
				<verse number="6">คน​มากมาย​ชอบ​อวด​อ้าง​ว่า​เขา​เป็น​คน​จงรัก​ภักดี แต่​ใคร​บ้าง​จะ​พบ​คน​ที่​เชื่อถือได้</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ดำเนิน​ชีวิต​อย่าง​สัตย์ซื่อ ลูก​ที่​เกิด​ตาม​มา จะ​ได้​หน้า</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ตัดสิน พระองค์​ใช้​สายตา​กรอง​ความชั่ว​ออก​ไปหมด</verse>
				<verse number="9">ใครเล่า​จะ​พูด​ได้​ว่า “ฉัน​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​ฉัน​บริสุทธิ์แล้ว ฉัน​ถูก​ชำระ​ให้​พ้น​จาก​ความผิดบาปแล้ว”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง ลูกตุ้ม​ที่​ขี้โกง​และ​เครื่องตวง​ที่​ผิด​มาตรฐาน</verse>
				<verse number="11">แม้แต่​เด็กๆ เรา​ก็​สามารถ​ดู​นิสัย​ใจคอ​ของ​เขา​ได้​จาก​การ​กระทำ เรา​จะ​รู้​ได้​ว่า​สิ่งนั้น​บริสุทธิ์​และ​ถูกต้อง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="12">ทั้ง​หู​ที่​ได้ยิน และ​ตา​ที่​มองเห็นนั้น ล้วนแต่​เป็น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="13">อย่า​รัก​การ​นอน ไม่​อย่างนั้น​เจ้า​จะ​สูญเสีย​ทรัพย์​สมบัติ ให้​ตื่นอยู่ แล้ว​เจ้า​จะ​มี​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="14">ตอน​ซื้อ เขา​ว่า “แพงไป แพงไป” พอ​ซื้อ​เสร็จ เขา​อวด​ว่า “ถูก​จริงๆ”</verse>
				<verse number="15">แม้​มี​ทองคำ​และ​ทับทิม​มากมาย​เพียงใด แต่​ริมฝีปาก​ที่​เผย​ความรู้​ออก​มา​ย่อม​เป็น​เครื่อง​ประดับ​ที่​ล้ำค่า​กว่า</verse>
				<verse number="16">หาก​เขา​มา​ค้ำ​ประกัน​ให้​กับ​คน​แปลกหน้า ให้​ยึด​เสื้อผ้า​ของ​เขา​เป็น​เครื่องมัดจำ หาก​เขา​ค้ำ​ประกัน​ให้​กับ​คน​ต่างด้าว ก็​ให้​ยึด​เครื่องประกัน​ของ​เขาไว้</verse>
				<verse number="17">ขนมปัง​ที่​ฉ้อโกง​มา ก็​รส​หวาน แต่​ใน​ที่สุด​ปาก​จะ​เต็มไปด้วย​กรวดทราย</verse>
				<verse number="18">แผนการ​สำเร็จ​ได้​เพราะ​คำปรึกษา ดังนั้น ให้​ใช้​กลยุทธ์​ที่​ฉลาด​ทำ​สงคราม</verse>
				<verse number="19">คน​ชอบ​นินทา ก็​จะ​เปิดเผย​ความลับ ดังนั้น​อย่า​คบค้า​กับ​คน​ปาก​บอน</verse>
				<verse number="20">คน​ที่​สาปแช่ง​พ่อแม่​ของ​ตน ตะเกียง​ของ​เขา​จะ​ดับ​มืดไป</verse>
				<verse number="21">ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ได้​มา​ก่อน​เวลา​อัน​ควร ใน​ที่สุด​จะ​ไม่​เป็น​ผลดี​ต่อ​ผู้นั้น</verse>
				<verse number="22">อย่า​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​ตอบแทน​ความชั่ว​ด้วย​ความชั่ว” ให้​รอคอย​พระยาห์เวห์​เถิด พระองค์​จะ​ช่วย​เจ้า</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​ลูกตุ้ม​ที่​ไม่​ซื่อตรง ตาชั่ง​ที่​คดโกงนั้น​ก็​ไม่ดี</verse>
				<verse number="24">มนุษย์​จะ​เข้าใจ​ทาง​ชีวิต​ของ​ตน​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​กำหนด​ทุกย่างก้าว​ของ​เขา</verse>
				<verse number="25">อย่า​วาง​กับดัก​ให้​กับ​ตัวเอง โดย​สาบาน​อย่าง​พล่อยๆ แล้ว​มา​คิด​ได้​ทีหลัง​เมื่อ​สาบาน​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ที่​ฉลาด​ฝัดร่อน​คนชั่ว​ออก หลังจาก​เอา​ล้อ​บด​คนชั่ว​เหมือน​บด​เมล็ด​ข้าว​จาก​รวง</verse>
				<verse number="27">จิตวิญญาณ​ของ​มนุษย์​คือ​ตะเกียง​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​สามารถ​มอง​ทะลุ​เข้า​ไป​ใน​ส่วนลึก​ที่สุด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="28">ความ​จงรัก​ภักดี และ​ความซื่อสัตย์ จะ​ปกป้อง​กษัตริย์ไว้ บัลลังก์​ของ​พระองค์​จะ​ตั้ง​อยู่​บน​ความ​จงรัก​ภักดีนั้น</verse>
				<verse number="29">พละกำลัง​เป็น​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​คนหนุ่ม ผมหงอก​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​คนแก่</verse>
				<verse number="30">การ​เฆี่ยนตี​ที่​ทำ​ให้​เกิด​แผล ก็​ชำระ​ล้าง​ความชั่ว​ออก​จาก​ตัว​เขา การ​โบยตี​ชำระ​ล้าง​ส่วน​ลึก​ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">จิตใจ​ของ​กษัตริย์​ที่​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​เป็น​เหมือน​ร่องน้ำ พระองค์​จะ​หัน​มัน​ไป​ทาง​ไหน​ก็​ได้ แล้ว​แต่​พระองค์</verse>
				<verse number="2">มนุษย์​เห็น​ว่า​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ทำนั้น​ถูกต้อง แต่​พระยาห์เวห์​ตัดสิน​ที่​จิตใจ</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​อยาก​ให้​คน​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม มาก​กว่า​อยาก​ได้​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="4">ตา​ที่​หยิ่งยโส​และ​จิตใจ​ที่​หยิ่งผยอง​เป็น​บาป มัน​เป็น​เหมือน​ตะเกียง​ส่อง​ให้​เห็น​ว่า​คนนั้น​ชั่ว</verse>
				<verse number="5">แผนการ​ต่างๆ​ของ​คน​ขยัน​ขันแข็ง นำ​ไป​ถึง​ความ​อุดม​สมบูรณ์ แต่​คน​ที่​ทำ​อะไร​แบบ​ไม่​ยั้งคิด​จะ​ยากจน</verse>
				<verse number="6">ความ​ร่ำรวย​ที่​ได้​จาก​ลิ้น​ที่​ปลิ้นปล้อน จะ​จาง​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​เหมือน​หมอก เป็น​กับดัก​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="7">ความ​รุนแรง​ของ​คนชั่ว​จะ​ลาก​พวกคนชั่วไป เพราะ​พวกเขา​ไม่​ยอม​ทำ​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="8">ทาง​ของ​คน​ที่​ทำ​ผิดนั้น​คดเคี้ยว ส่วน​คน​บริสุทธิ์​การ​กระทำ​ของ​เขานั้น​ตรงไป​ตรงมา</verse>
				<verse number="9">อาศัย​อยู่​ที่​ซอกมุม​บน​ดาดฟ้า ก็​ยัง​ดีกว่า​ร่วม​ชายคา​กับ​เมีย​ที่​ชอบ​หาเรื่อง</verse>
				<verse number="10">คนชั่ว​อยาก​ทำ​ชั่ว เขา​ไม่ได้​มอง​เพื่อน​บ้าน​ด้วย​สายตา​ที่​เมตตา</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​ถูก​ลงโทษ คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก​ก็​จะ​ฉลาดขึ้น เมื่อ​คน​ฉลาด​ได้รับ​คำแนะนำ​สั่งสอน ตัว​เขา​เอง​ก็​ได้รับ​ความรู้​เพิ่มขึ้น</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ผู้​ยุติธรรม​สังเกตดู​บ้าน​ของ​คนชั่วร้าย พระองค์​เหวี่ยง​คน​ชั่ว​ลง​สู่​ความ​พินาศ</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ปิด​หู​ไม่​ฟัง​คนจน​ที่​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ ตัว​คนนั้นเอง​จะ​ร้อง​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ฟัง</verse>
				<verse number="14">ของ​กำนัล​ที่​ให้​ใน​ที่​ลับ ทำ​ให้​ความ​โกรธ​สงบลง และ​สินบน​ใน​กระเป๋า​ก็​ทำ​ให้​ความ​เดือดดาล​หาย​ไป</verse>
				<verse number="15">การ​ตัดสิน​ที่​ยุติธรรม ทำ​ให้​คนดี​มี​ความสุข แต่​เป็น​ความ​หายนะ​สำหรับ​พวก​ที่​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​หลง​ไป​จาก​ทาง​แห่ง​ความเข้าใจ จะ​มา​พัก​อยู่​ใน​ที่​ชุมชน​ของ​พวกผี</verse>
				<verse number="17">คน​รัก​ความ​สนุก​สนาน​จะ​ยากจน คน​ที่รัก​เหล้าองุ่น​และ​อาหาร​แพงๆ​จะ​ไม่​รวย</verse>
				<verse number="18">คนดี​จะ​รอดพ้น​จาก​อันตราย แต่​คนชั่ว​จะ​ต้อง​มา​รับ​อันตราย​แทน คน​ทรยศ​ก็​รับ​อันตราย​แทน​คน​เที่ยงตรง</verse>
				<verse number="19">อาศัย​อยู่​ใน​ทะเลทราย ก็​ยัง​ดีกว่า​อยู่​กับ​เมีย​ที่​ชอบ​หาเรื่อง​และ​ขี้โมโห</verse>
				<verse number="20">สมบัติ​อัน​ล้ำค่า​และ​น้ำมัน​จะ​มี​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​คน​ฉลาด​เสมอ แต่​คนโง่​จะ​เขมือบ​ทุกอย่าง​ที่​ตัวเอง​มี</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ไล่​ตาม​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ความ​จงรัก​ภักดี ก็​จะ​พบ​กับ​ชีวิต​ที่​ยืนยาว ความเจริญ​รุ่งเรือง​และ​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="22">คนฉลาด​สามารถ​โจมตี​เมือง​ของ​พวก​นักรบ​ได้ และ​สามารถ​ทำลาย​ป้อม​ปราการ​ที่​พวกนั้น​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​รักษา​ปาก​และ​ลิ้น​ของ​เขา เป็น​คน​ที่​รักษา​ชีวิต​ไม่​ให้​มี​ปัญหา</verse>
				<verse number="24">คน​หยิ่ง คน​อวดดี ได้​ชื่อ​ว่า “ไอ้​คน​ชอบ​เยาะเย้ย” เป็น​คน​เย่อหยิ่ง​จองหอง</verse>
				<verse number="25">	คน​ขี้เกียจ​จะ​อด​ตาย เพราะ​มือ​ของ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​งาน</verse>
				<verse number="26">คนโลภ​ก็​โลภ​อยู่​วันยังค่ำ แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ก็​ให้​อย่าง​ไม่ยั้ง</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​ขยะแขยง​เครื่อง​บูชา​ของ​คนชั่ว เพราะ​เขา​เอา​มัน​มา​ถวาย​ด้วย​เจตนา​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="28">พยาน​เท็จ​จะ​พินาศ แต่​คำพูด​ของ​คน​ที่​ฟัง​อย่าง​รอบคอบ​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="29">คนชั่ว​แสร้ง​ทำ​ตัว​ว่า​ข้า​แน่ แต่​คน​ซื่อสัตย์​สำรวจ​ทาง​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="30">ถึง​จะ​มี​สติปัญญา ความเข้าใจ และ​คำปรึกษาดี​แค่ไหน​ก็ตาม ก็​ช่วย​ไม่​ได้​หรอก ถ้า​พระยาห์เวห์​ต่อต้าน​เจ้า</verse>
				<verse number="31">ม้า​ก็​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว​สำหรับ​วัน​ทำ​สงคราม แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ให้​ชัยชนะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">ชื่อเสียง​ดี ย่อม​ดีกว่า​ความ​ร่ำรวย เป็น​ที่​นับถือ​ย่อม​ดีกว่า​เงิน​ทอง</verse>
				<verse number="2">คนรวย​และ​คนจน​เหมือนกัน​ตรงนี้ คือ​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้สร้าง​พวกเขา​ทุกคน</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​ฉลาด​หลักแหลม​เห็น​อันตราย ก็​หลบ​เข้า​ที่​กำบัง แต่​คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก ก็​เดิน​เข้า​ไป​และ​ได้รับ​อันตราย</verse>
				<verse number="4">ความ​ถ่อมสุภาพ​อัน​ได้แก่ การ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ จะ​นำ​มา​ซึ่ง ความ​มั่งคั่ง เกียรติยศ และ​ชีวิต​ยืนยาว</verse>
				<verse number="5">ทาง​ของ​คน​คดโกง​มี​ขวากหนาม​และ​บ่วงแร้ว แต่​คน​ที่​ระมัดระวัง​การ​ใช้​ชีวิต​ก็​จะ​อยู่​ห่างไกล​จาก​สิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="6">ช่วย​เด็ก​หนุ่ม​ให้​เริ่มต้น​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง แม้​เมื่อ​เขา​แก่​ตัว​ลง เขา​จะ​ไม่​ละทิ้ง​ทางนั้นไป</verse>
				<verse number="7">คนรวย​ปกครอง​อยู่​เหนือ​คนจน และ​ลูกหนี้​ก็​เป็น​ทาส​ของ​เจ้าหนี้</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​หว่าน​ความ​ชั่วช้า​ก็​จะ​เก็บเกี่ยว​ความ​หายนะ แล้ว​อำนาจ​ใน​การ​ทำ​ชั่ว​ของ​เขา​ก็​จะ​สิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ใจดี​จะ​ได้รับ​พระพร เพราะ​เขา​แบ่งปัน​อาหาร​ให้​กับ​คนจน</verse>
				<verse number="10">ขับไล่​พวก​ที่​ชอบ​ดูถูก​คน​อื่น​ออกไป แล้ว​เรื่อง​ขัดแย้ง​ก็​จะ​ออก​ไปด้วย การ​ฟ้องร้อง​และ​การ​พูด​เหยียด​หยาม​ก็​จะ​หยุดลง</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​จริงใจ​และ​พูด​สุภาพอ่อนน้อม ก็​จะ​มี​กษัตริย์​เป็น​เพื่อน</verse>
				<verse number="12">ดวงตา​ของ​พระยาห์เวห์​เฝ้าดูแล​ความจริง แต่​พระองค์​ทำลาย​คำพูด​ต่างๆ​ของ​คนชั่ว</verse>
				<verse number="13">คน​ขี้เกียจ​ร้อง​ว่า “มี​สิงโต​อยู่​ข้าง​นอก ฉัน​อาจ​ถูก​ฆ่า​ตาย​อยู่​ที่​กลาง​ถนนนั้น”</verse>
				<verse number="14">คำพูด​ล่อลวง​ของ​หญิง​เล่นชู้​เป็น​หลุมลึก คน​ที่​พระยาห์เวห์​สาปแช่ง​จะ​ตกลง​ใน​หลุมนั้น</verse>
				<verse number="15">ความ​โง่เขลา​ก็​ผูก​ติด​กับ​จิตใจ​ของ​เด็ก​หนุ่ม แต่​ไม้เรียว​ที่​ตีสอน​ก็​จะ​ขจัด​มัน​ให้​ไกล​จาก​เด็กหนุ่มนั้น</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​กดขี่​คนจน​เพื่อ​จะได้​รวย​ขึ้น และ​คน​ที่​ให้​ของขวัญ​กับ​คนรวย ทั้งคู่​ก็​จะ​จน</verse>
				<verse number="17">คำพูด​ของ​คนฉลาด เงี่ยหู​ของ​เจ้า​มา​ฟัง​คำพูด​ของ​คนฉลาด แล้ว​ใส่ใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​สอน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​มัน​อยู่​ที่ใจ และ​อยู่​ที่​ริมฝีปาก เจ้า​ก็​จะ​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="19">เรา​สอน​เรื่อง​เหล่านี้​กับ​เจ้า​ใน​วันนี้ เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="20">	ก่อน​หน้า​นี้ เรา​ก็​ได้​เขียน​คำแนะนำ และ​สติปัญญา​ให้​กับ​เจ้า​แล้ว​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="21">เพื่อ​สอน​เจ้า​ให้​รู้ถึง​ความจริง​และ​คำสอน​ที่​เชื่อถือ​ได้ เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​กลับ​ไป​รายงาน​คำสอน​ที่​เชื่อถือ​ได้นี้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​ส่ง​เจ้า​มา</verse>
				<verse number="22">อย่า​ได้​ขโมย​จาก​คนจน​เพราะ​มัน​ง่าย และ​อย่า​ได้​เอาเปรียบ​คน​เดือด​ร้อน​ที่​ศาล​ตรง​ลาน​เมือง</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระยาห์เวห์ จะ​ว่า​ความ​แทน​พวกเขา และ​ปล้น​ชีวิต​ของ​คน​ที่​ปล้น​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">อย่า​ได้​เป็น​เพื่อน​กับ​คน​ที่​ขี้โมโห หรือ​คบค้า​กับ​คน​ฉุนเฉียว</verse>
				<verse number="25">เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​เลียนแบบ​นิสัย​ของ​เขา และ​สุดท้าย​ก็​ติด​เข้า​ไป​ใน​กับดัก</verse>
				<verse number="26">อย่า​ไป​จับ​มือ​ทำ​สัญญา ว่า​จะ​ค้ำ​ประกัน​หนี้​ให้​กับ​คนอื่น</verse>
				<verse number="27">ทำไม​จะ​ต้อง​เสี่ยง​ให้​คน​อื่น​มา​ยึด​เตียง​ที่​เจ้า​นอน เมื่อ​เจ้า​ไม่​มี​ปัญญา​จ่าย​หนี้นั้น</verse>
				<verse number="28">อย่า​ย้าย​หลัก​เขต​ที่​มี​มา​ช้า​นาน ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ปักไว้</verse>
				<verse number="29">เจ้า​เห็น​คน​ที่​ชำนาญ​งานนั้น​ไหม เขา​จะ​ได้​ยืน​รับใช้​พวก​กษัตริย์ ไม่ใช่​ชาวบ้าน​ธรรมดา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เมื่อ​เจ้า​นั่ง​กิน​อยู่​กับ​ผู้มีอำนาจ​คนหนึ่ง​ของ​บ้าน​เมือง ให้​จำ​ไว้​ว่า​เจ้า​กำลัง​นั่ง​กิน​อยู่​กับ​ใคร</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจ้า​เป็น​คน​กินจุ ก็​ให้​ยับยั้ง​ใจ​ไว้​บ้าง</verse>
				<verse number="3">อย่า​ได้​ตะกละ​ตะกราม​นัก​ต่อ​อาหาร​ที่​เลิศหรูนั้น เพราะ​มัน​อาจ​จะ​ดูดี​แค่​เปลือก​นอก</verse>
				<verse number="4">อย่า​ได้​ทำ​งาน​หนัก​จน​หมดแรง เพราะ​หวัง​จะ​ร่ำรวย ให้​ฉลาด​และ​อย่า​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">ใน​พริบตาเดียว เงิน​ก็​จะ​หาย​ไป ราวกับ​มี​ปีก​โผล่​ออก​มา แล้ว​บิน​หนี​ไป​ใน​ท้องฟ้า​เหมือน​นก​อินทรี</verse>
				<verse number="6">อย่า​ได้​กิน​อาหาร​ของ​คน​ขี้เหนียว อย่า​ได้​ตะกละตะกรามนัก​ต่อ​อาหาร​ที่​เลิศหรูนั้น</verse>
				<verse number="7">	เพราะ​เขา​เป็น​เหมือน​เส้น​ผม​ใน​ลำ​คอ เขา​บอก​เจ้า​ว่า “กิน​และ​ดื่มสิ” แต่​ใจ​ของ​เขา​ไม่​ได้​เป็น​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">เจ้า​จะ​อาเจียน​อาหาร​อัน​น้อยนิด​ที่​เจ้า​กิน​เข้า​ไป​ออก​มา และ​เสียดาย​คำพูด​ที่​เจ้า​ชม​เชย​เขา​ไป</verse>
				<verse number="9">อย่า​ได้​แนะนำ​อะไร​ให้​เข้า​หู​ของ​คนโง่เลย เพราะ​เขา​จะ​ดูหมิ่น​ถ้อยคำ​อัน​ชาญฉลาด​ของ​เจ้านั้น</verse>
				<verse number="10">อย่า​ได้​โยกย้าย​หลักเขต​ที่​มี​มา​ช้านาน​แล้ว และ​อย่า​ได้​บุกรุก​ไร่นา​ของ​เด็ก​กำพร้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระเจ้า​ผู้ที่​ช่วย​พวกเขานั้น​มี​กำลัง​มหาศาล พระองค์​จะ​สู้​คดี​ของ​พวกเขา​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="12">ให้​เปิด​ใจของ​เจ้า​รับ​คำแนะนำ​สั่งสอน ให้​เปิด​หู​ของ​เจ้า​ฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​ความรู้</verse>
				<verse number="13">อย่า​ได้​ยั้ง​มือ​จาก​การ​ตีสอน​เด็กหนุ่ม ถ้า​เจ้า​ตี​เขา​ด้วย​ไม้เรียว เขา​จะ​ไม่​ตายหรอก</verse>
				<verse number="14">อันที่จริง​ถ้า​เจ้า​ตี​เขา​ด้วย​ไม้เรียว เจ้า​ก็​จะ​ช่วย​ชีวิต​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="15">ลูก​เอ๋ย ถ้า​ใจ​ของเจ้า​ฉลาด​ขึ้นมา จิตใจ​ของเรา​ก็​จะ​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ริมฝีปาก​ของ​เจ้า​พูด​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง จิตใจ​ของเรา​ก็​จะ​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​ใจ​ของ​เจ้า​อิจฉา​พวกคนบาป แต่​ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​เสมอ</verse>
				<verse number="18">เมื่อนั้นแหละ​เจ้า​จะ​มี​อนาคต​ที่​ดี และ​เจ้า​จะ​ไม่​ผิดหวัง</verse>
				<verse number="19">ลูก​เอ๋ย ฟัง​ให้ดี และ​ให้​ฉลาด​ไว้ ให้​นำ​จิตใจ​ของ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ที่​ถูก</verse>
				<verse number="20">อย่า​ได้​ไป​คลุกคลี​กับ​พวก​ที่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จัด หรือ​พวกนั้น​ที่​กิน​เนื้อ​อย่าง​ตะกละตะกลาม</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​ขี้เมา​และ​คน​กิน​เติบ​จะ​ยากจน สะลึมสะลือ​ตลอด​เวลา​จน​เหลือแต่​ผ้าขี้ริ้ว​ห่อ​ตัว</verse>
				<verse number="22">ให้​ฟัง​พ่อ​ของ​เจ้า ผู้ที่​ให้​เจ้า​เกิด​มา และ​อย่า​ได้​ดูหมิ่น​แม่​ของ​เจ้า​เมื่อ​นาง​แก่​ตัวลง</verse>
				<verse number="23">ให้​ซื้อ​ความจริง​และ​อย่า​ยอม​ขาย​มันไป ให้​ซื้อ​ความ​ฉลาด การ​สั่งสอน และ​ความเข้าใจ</verse>
				<verse number="24">ลูกดี ทำ​ให้​พ่อ​ชื่นใจ ลูกฉลาด ทำ​ให้​พ่อ​ภูมิใจ</verse>
				<verse number="25">ทำ​ให้​พ่อแม่​ของ​เจ้า​มี​ความสุข ทำ​ให้​แม่​ที่​ให้​กำเนิด​เจ้า​มา​นั้น​ดีใจ​เถอะ</verse>
				<verse number="26">ลูกเอ๋ย มอบ​จิตใจ​ของเจ้า​ให้​กับเรา ให้​ดวงตา​ของ​เจ้า​เฝ้า​สังเกต​ทาง​ต่างๆ​ของเรา</verse>
				<verse number="27">เพราะ​หญิง​โสเภณีนั้น​คือ​หลุมลึก และ​หญิง​ที่​เล่นชู้​คือ​บ่อ​ที่​คับแคบ</verse>
				<verse number="28">เธอ​หมอบ​ซุ่ม​อยู่​เหมือน​โจร และ​ทำ​ให้​จำนวน​คน​ไม่ซื่อสัตย์​เพิ่มขึ้น</verse>
				<verse number="29">ใครล่ะ​ที่​ร้อง​ครวญคราง ใครล่ะ​ที่​คร่ำครวญ ใครล่ะ​ที่​ทะเลาะ​วิวาท ใครล่ะ​ที่​กลุ้มใจ ใครล่ะ​ที่​มี​บาดแผล​ฟกช้ำ​โดย​ไม่​จำเป็น ใครล่ะ​ที่​มี​ดวงตา​แดงก่ำ</verse>
				<verse number="30">ก็​คน​เหล่านั้น​ไง​ที่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จน​ดึกดื่น คน​เหล่านั้น​ไง​ที่​ไป​ทดลอง​ดื่ม​เหล้าผสม</verse>
				<verse number="31">อย่า​ไป​หลงใหล​เหล้าองุ่น ตอน​มัน​สีแดงสด​เหมือน​เลือด ตอน​ที่​มัน​เป็น​ประกาย​ระยิบ​ระยับ​ใน​ถ้วย​เหล้า มัน​ไหล​ลื่น​ลง​คอ</verse>
				<verse number="32">แต่​ท้าย​ที่สุด​มัน​ก็​ฉก​เหมือน​งู และ​มัน​ก็​พ่น​พิษ​ออก​มา​ดุจ​งูพิษ​ร้าย</verse>
				<verse number="33">สายตา​ของ​เจ้า​จะ​เห็น​ภาพ​หลอน แล้ว​เจ้า​จะ​พูด​สับสน​เพราะ​ความคิด​เลอะเลือน</verse>
				<verse number="34">เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​คน​นอน​อยู่​บน​เรือ​กลาง​ทะเล เหมือน​นอน​บน​แท่น​ตรง​ยอด​เสา​กระโดง​เรือ</verse>
				<verse number="35">เจ้า​จะ​พูด​ว่า “พวกเขา​ตี​ข้า แต่​ข้า​ไม่​รู้สึก​เจ็บ พวกเขา​ทุบ​ข้า แต่​ข้า​ไม่​รู้สึก​อะไร เมื่อไหร่​ข้า​จะ​ตื่น​ซักที เพื่อ​ข้า​จะ​ได้​ไป​ดื่ม​ต่อ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">อย่า​อิจฉา​คนชั่ว อย่า​คิด​จะ​ไป​ร่วม​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ใจ​ของ​พวกเขา​คบคิด​กัน​วางแผนร้าย และ​ริมฝีปาก​พวกเขา​ก็​มี​แต่​ก่อ​ความ​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="3">บ้าน​เรือน​ต้อง​ใช้​สติปัญญา​สร้าง ความเข้าใจ​จะ​ทำ​ให้​มัน​มั่นคง</verse>
				<verse number="4">ความรู้​จะ​ทำ​ให้​ห้อง​ต่างๆ​เต็ม​ไป​ด้วย ทรัพย์สิน​ที่​มี​ค่า​และ​สวยงาม</verse>
				<verse number="5">คนฉลาดนั้น​มี​พลัง​ยิ่งกว่า​คนแข็งแรง คน​ที่​มี​ความรู้นั้น​มี​พลัง​ยิ่งกว่า​คน​มี​กำลังมาก</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ต้อง​มี​กลยุทธ์​ที่​ดี​ใน​การ​ทำ​สงคราม ถ้า​มี​ที่ปรึกษา​มากๆ​ก็​จะ​ชนะ</verse>
				<verse number="7">สำหรับ​คนโง่ สติปัญญานั้น​ก็​สูง​เกิน​เอื้อม ใน​ที่ประชุม​ตรง​ประตู​เมือง คนโง่​ก็​ปิด​ปาก​เงียบ​ไม่​มี​อะไร​จะพูด</verse>
				<verse number="8">บางคน​ก็​วางแผน​ที่​จะ​ทำ​ชั่ว​อยู่​เสมอ คน​อย่างนี้​ได้​ชื่อ​ว่า “คน​เจ้าเล่ห์”</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​ที่​คนโง่​วางแผน​จะ​ทำนั้น​คือ​ความบาป คน​ที่​ชอบเยาะเย้ย​เป็น​ที่​น่า​ขยะแขยง</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เจ้า​อ่อนแอ​ใน​ยาม​คับขัน เจ้า​ก็​เป็น​คน​อ่อนแอจริงๆ</verse>
				<verse number="11">ให้​ช่วยเหลือ​คนเหล่านั้น​ที่​กำลัง​ถูก​นำ​ไป​ฆ่า และ​อย่า​ได้​ยั้ง​มือ​ที่​จะ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​กำลัง​โซซัดโซเซ​ไป​ให้​เขาฆ่า</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ถ้า​เจ้า​พูด​ว่า “ดูสิ พวก​เรา​ไม่​รู้​เรื่องนี้เลย” พระเจ้า​ผู้​ทดสอบ​ใจ​จะ​ไม่​รู้​เรื่อง​เชียวหรือ พระองค์​ผู้​เฝ้า​สังเกต​เจ้า​จะ​ไม่​รู้หรือ พระองค์​จะ​ไม่​ตอบแทน​แต่ละคน​ตาม​การกระทำ​ของ​เขาหรือ</verse>
				<verse number="13">ลูกจ๋า กิน​น้ำผึ้งนะ เพราะ​ว่า​มัน​ดี และ​รวงผึ้งนั้น​มี​รสชาติ​หวาน​ต่อ​ลิ้น​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">และ​ให้​รู้​ไว้​ด้วย​ว่า​สติปัญญานั้น​ก็​หวาน​ต่อ​จิตวิญญาณ​ของ​เจ้า ถ้า​เจ้า​หา​มัน​พบ เจ้า​ก็​จะ​มี​อนาคต​ที่ดี และ​เจ้า​จะ​สมหวัง</verse>
				<verse number="15">อย่า​ทำ​เหมือน​คนร้าย​ที่​หมอบซุ่ม​อยู่​คอย​ปล้น​บ้าน​คนดี อย่า​จู่โจม​บ้าน​ของ​คนดีนั้น</verse>
				<verse number="16">เพราะ​คนดี​ถึง​จะ​ล้มลง​เจ็ด​ครั้ง ก็​จะ​ลุกขึ้น​มา​ได้​ทั้ง​เจ็ดครั้ง แต่​คนชั่ว​เมื่อ​ถูก​ความหายนะ​เล่นงาน​แค่​ครั้งเดียว ก็​จบกัน</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ศัตรู​ของ​เจ้า​ล้มลง ก็​อย่า​ได้​สะใจ เมื่อ​เขา​ถูก​โค่น​ลง​ก็​อย่า​ได้​ดีใจ</verse>
				<verse number="18">ไม่​อย่างนั้น​เมื่อ​พระยาห์เวห์​เห็น พระองค์​จะ​ไม่​พอใจ และ​หัน​ความโกรธ​ไป​จาก​ศัตรู​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="19">อย่า​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​ต่อ​คน​ทำชั่ว แล้ว​อย่า​ไป​อิจฉา​คน​เลว​เลย</verse>
				<verse number="20">เพราะ​คนชั่วนั้น​ไม่​มี​อนาคต ตะเกียง​ของ​คนเลว​จะ​ถูก​ดับ​วูบไป</verse>
				<verse number="21">ลูกเอ๋ย ให้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​และ​กษัตริย์ และ​อย่า​ได้​กบฏ​ต่อ​ทั้ง​สอง​พระองค์นั้น</verse>
				<verse number="22">เพราะ​ทั้ง​สอง​พระองค์​สามารถ​ส่ง​ความ​หายนะ​มา​สู่​เจ้า อย่าง​ไม่ทัน​ตั้งตัว แล้ว​ใคร​จะ​รู้​ว่า​ความ​ล่มจม​ที่​ทั้ง​สอง​จะ​นำ​มานั้น​จะ​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="23">นี่​ก็​เป็น​คำพูด​ของ​คนฉลาด​ด้วย​คือ การ​ตัดสิน​ที่​ลำเอียง​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่​ดี</verse>
				<verse number="24">ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​สาปแช่ง​และ​ประณาม พวก​ผู้พิพากษา​ที่​ตัดสิน​คนชั่ว​ว่า “เป็น​ผู้​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="25">ผู้คน​จะ​อวยพร​พวก​ผู้พิพากษา​ที่​ตัดสิน​ลงโทษ​คนผิด พวก​ผู้พิพากษา​เหล่านั้น​จะ​ได้ดี</verse>
				<verse number="26">คำตอบ​ที่​ซื่อตรง ให้​ความสุข​เหมือน​กับ​การ​จูบ​ที่​ริมฝีปาก</verse>
				<verse number="27">ก่อนอื่น เตรียม​ทุ่ง​นา​ให้​พร้อม แล้ว​หว่าน​พืช​ให้​เสร็จ แล้ว​ค่อย​ปลูก​บ้าน​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">อย่า​ได้​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​เพื่อน​บ้าน​ใน​เมื่อ​เขา​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด และ​อย่า​พูด​หลอกลวง</verse>
				<verse number="29">อย่า​พูด​ว่า “ข้า​จะ​ทำ​กับ​มัน อย่าง​ที่​มัน​ทำ​กับ​ข้า ข้า​จะ​แก้​แค้น​มัน​ให้​สาสม​กับ​ที่​มัน​ทำ​กับ​ข้า”</verse>
				<verse number="30">เรา​ผ่าน​ไร่นา​ของ​คนขี้เกียจ และ​ผ่าน​ไร่องุ่น​ของ​คนโง่</verse>
				<verse number="31">มี​แต่​หนาม​ขึ้น​เต็มไปหมด หญ้า​ก็​รก​ปิด​หน้า​ดิน ส่วน​กำแพง​หิน​ก็​พังทลาย​ลง</verse>
				<verse number="32">เรา​มองดู และ​ครุ่นคิด​ใน​ใจ เรา​สังเกต และ​ได้​บทเรียนนี้​ว่า</verse>
				<verse number="33">นอน​สักนิด งีบ​สักหน่อย กอด​อก​พัก​สักครู่</verse>
				<verse number="34">แล้ว​ความจน​ก็​จะ​จู่โจม​เข้า​มา​หา​เจ้า​อย่าง​โจร ความ​อดอยาก​จะ​จู่โจม​เข้า​มา​อย่าง​คน​ที่​ติด​อาวุธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ต่อ​ไปนี้​เป็น​สุภาษิต​ของ​ซาโลมอน​เหมือน​กัน​ที่​คน​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของ​ยูดาห์ ได้​คัดลอกไว้</verse>
				<verse number="2">เรา​เคารพ​พระเจ้า​สำหรับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ปิดซ่อนไว้​เป็น​ความลับ แต่​เรา​เคารพ​พวก​กษัตริย์​สำหรับ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ค้นพบ</verse>
				<verse number="3">จิตใจ​ของ​พวก​กษัตริย์​ก็​สุด​ที่​จะ​หยั่งรู้​ได้ เหมือน​กับ​ความสูง​ของ​สวรรค์​และ​ความลึก​ของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="4">	ให้​ขจัด​ขี้เงิน​ออก​ไป​จาก​ตัว​เงิน และ​ช่างเงิน​จะ​ได้​มี​เงิน​บริสุทธิ์​ไป​ทำ​ภาชนะ</verse>
				<verse number="5">ให้​ขจัด​คนชั่ว​ออก​ไป​จาก​เบื้อง​หน้า​กษัตริย์ แล้ว​ความ​ยุติธรรม​จะ​ทำ​ให้​บัลลังก์​ของ​พระองค์​มั่นคง</verse>
				<verse number="6">อย่า​ได้​อวดอ้าง​ตัวเอง​ต่อหน้า​กษัตริย์ หรือ​ทำ​ตัว​เป็น​คนสำคัญ</verse>
				<verse number="7">ให้​กษัตริย์​เชิญ​คุณ​ว่า “ขึ้น​มา​นั่ง​ตรงนี้สิ” ก็​ยัง​ดี​กว่า​ต้อง​ถูก​ฉีก​หน้า​ต่อหน้า​ผู้สูงศักดิ์</verse>
				<verse number="8">อย่า​ได้​รีบ​เอา​เรื่อง​ที่​คุณ​เห็น​กับ​ตา​มา​ฟ้อง​ศาล เพราะ​ถ้า​มี​อีก​คน​หนึ่ง​มา​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า​คุณ​ผิด คุณ​ก็​จะ​หน้าแตก</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​คุณ​ต้อง​ฟ้องร้อง​กับ​เพื่อน​บ้าน อย่า​เอา​ความลับ​ของ​บุคคล​ที่สาม​มา​อ้าง</verse>
				<verse number="10">ไม่​อย่างนั้น ผู้​พิพากษา​จะ​ทำ​ให้​คุณ​เสียหน้า แล้ว​เรื่อง​ที่​คุณ​ทำนี้​จะ​ทำ​ให้​คุณ​เสียชื่อ​ไป​ตลอด</verse>
				<verse number="11">	คำพูด​ที่​ถูก​กาล​เทศะ ก็​เหมือน​กับ​ผลไม้​ทองคำ​ใน​ชาม​เงิน</verse>
				<verse number="12">คน​ฉลาด​ที่​ให้​คำตักเตือน​กับ​หู​ที่​รับฟัง ก็​เหมือน​ต่างหู​ทอง​และ​เครื่อง​ประดับ​ทองคำ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">หิมะ​ให้​ความเย็น​กับ​คน​เก็บเกี่ยว​อย่างไร ผู้​ส่งข่าว​ที่​ไว้ใจ​ได้ ก็​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​เจ้านาย​ที่​ส่ง​เขา​ไป​ชุ่มชื่น​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​ของ​ขวัญ​แล้ว​ไม่​เคย​ให้ ก็​เหมือน​กับ​เมฆ​และ​ลม​ที่​ไม่​ให้​ฝน</verse>
				<verse number="15">ความ​ใจเย็น​สามารถ​โน้มน้าว​ผู้นำ​ได้ คำพูด​ที่​สุภาพ​อ่อนหวานนั้น มี​พลัง​หัก​กระดูก​ที่​แข็งแกร่ง​ได้</verse>
				<verse number="16">ถ้า​เจ้า​พบ​น้ำผึ้ง ก็​ให้​กิน​พอ​ประมาณ กลัว​ว่า​เจ้า​จะ​เต็ม​กลืน​และ​อาเจียน​ออก​มา</verse>
				<verse number="17">ให้​เท้า​ของ​เจ้า​ห่างๆ​จาก​บ้าน​ของ​เพื่อน​บ้าน​บ้าง อย่า​ไป​ถี่นัก กลัว​ว่า​เขา​จะ​เอือมระอา​กับ​เจ้า​และ​เกลียด​ขี้หน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​เป็น​พยาน​เท็จ​ต่อ​เพื่อน​บ้าน ก็​เหมือน​นักรบ​ที่​เหวี่ยง​ดาบ​และ​ยิง​ธนู​ที่​แหลมคม</verse>
				<verse number="19">การ​หวัง​พึ่ง​คน​ที่​ไม่​จริงใจ​ใน​ยาม​คับขัน ก็​เหมือน​กับ​ฟัน​ที่​ผุ​และ​เท้า​ที่​เคล็ด</verse>
				<verse number="20">การ​ร้องเพลง​สนุก​สนาน​ให้​คน​ทุกข์ใจ​ฟัง ก็​เหมือน​ถอด​เสื้อคลุม​ใน​วัน​ที่​มี​อากาศ​หนาว และ​เหมือน​เท​น้ำส้ม​สายชู​ลง​บน​แผล</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ศัตรู​ของ​เจ้า​หิว ก็​ให้​อาหาร​เขา ถ้า​เขา​กระหาย ก็​เอา​น้ำ​ให้​เขา​ดื่ม</verse>
				<verse number="22">	เพราะ​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​เขา​อับอาย เหมือน​เอา​ถ่าน​แดงๆ​ออก​จาก​หัว​เขา และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ให้​รางวัล​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="23">การ​นินทา​ก็​นำ​ความโกรธ​มา เหมือน​ลม​เหนือ​นำ​ฝน​มา​ให้</verse>
				<verse number="24">อาศัย​อยู่​ที่​ซอก​มุม​บน​ดาดฟ้า ก็​ยัง​ดี​กว่า​ร่วม​ชายคา​กับ​เมีย​ที่​ชอบ​หาเรื่อง</verse>
				<verse number="25">ข่าวดี​จาก​ทาง​ไกล ก็​เหมือน​กับ​น้ำ​เย็น​สำหรับ​คอ​ที่​แห้งผาก</verse>
				<verse number="26">คนดีๆ​ที่​พ่ายแพ้​ต่อ​คนชั่ว ก็​เหมือน​กับ​ตาน้ำ​ที่​เป็น​โคลน และ​บ่อ​ที่​มี​น้ำ​เสีย</verse>
				<verse number="27">กิน​น้ำผึ้ง​มาก​เกิน​ก็​ไม่​ดี ถ้า​พยายาม​ทำ​สิ่ง​ที่​ยาก​เกิน​ไป ไม่​นำ​เกียรติยศ​มา​ให้</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​ควบคุม​อารมณ์​ตัวเอง​ไม่​ได้ ก็​เหมือน​เมือง​ที่​ไม่​มี​กำแพง​ป้องกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เกียรติยศ​ไม่​เหมาะ​กับ​คน​โง่ เหมือน​ที่​หิมะ​ไม่​เหมาะ​กับ​หน้าร้อน​หรือ​ฝน​ไม่​เหมาะ​กับ​ฤดู​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="2">ถ้า​คน​สาปแช่ง​เจ้า​โดย​ที่​เจ้า​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด คำ​สาปแช่งนั้น​จะ​ไม่​มา​เกาะ​บน​เจ้า มัน​จะ​เหมือน​กับ​นก​ที่​โฉบ​ไป​มา หรือ​นก​นางแอ่น​ที่​โผ​บิน</verse>
				<verse number="3">ม้า​คู่กับ​แส้ ลา​คู่กับ​บังเหียน หลัง​คนโง่​คู่กับ​ไม้เรียว</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​คนโง่​พูด​อะไร​โง่ๆ​อย่า​ไป​ตอบ ไม่​อย่างนั้น​จะ​เป็น​เหมือน​เขา</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​คนโง่​พูด​อะไร​โง่ๆ​ตอบ​เขาสิ ไม่​อย่างนั้น​เขา​จะคิด​ว่า​เขา​ฉลาด</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ส่งข่าวสาร​ไป​กับ​มือ​ของ​คนโง่ กำลัง​ตัด​เท้า​ตัวเอง และ​กำลัง​จะ​ดื่ม​ความ​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="7">คำคม​ที่​ติด​ปาก​คนโง่ เป็น​เหมือน​กับ​ขา​ของ​คนพิการ​ที่​ห้อย​อยู่ ไม่​มี​ประโยชน์</verse>
				<verse number="8">การ​ให้​เกียรติ​คนโง่ เป็น​เรื่องโง่​พอๆ​กับ​ผูก​หิน​ไว้​กับ​สลิง​แล้ว​เหวี่ยง​ไม่​ไป</verse>
				<verse number="9">คำคม​ที่​ติด​ปาก​คนโง่ เป็น​เหมือน​หนาม​ที่​ติด​มือ​คนเมา</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​จ้าง​คนโง่​หรือ​คนเมา​ที่​เดิน​ผ่าน​มา ก็​เหมือน​นักธนู​ที่​ยิง​ไปเรื่อย​ไม่​เลือก​หน้า</verse>
				<verse number="11">คนโง่​ที่​กลับ​ทำ​เรื่อง​โง่ๆ​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก เหมือน​หมา​ที่​กลับ​ไป​กิน​สิ่ง​ที่​มัน​อ้วก​ออก​มา</verse>
				<verse number="12">คุณ​เคย​เห็น​คน​ที่​คิด​ว่า​ตัวเอง​เป็น​คนฉลาดไหม ยัง​มี​ความหวัง​สำหรับ​คนโง่​มาก​กว่า​คน​อย่างนั้น​เสียอีก</verse>
				<verse number="13">คน​ขี้เกียจ​ร้อง​ว่า “มี​สิงโต​อยู่​บน​ถนน มี​สิงโต​อยู่​ตาม​ท้องถนน” เขา​ก็เลย​ไม่​ออก​ไป​จาก​บ้าน</verse>
				<verse number="14">คน​ขี้เกียจ​พลิก​ไป​มา​อยู่​บน​เตียง เหมือน​บานพับ​ประตู​ที่​พลิก​ไป​มา</verse>
				<verse number="15">คน​ขี้เกียจ​ซุก​มือ​ไว้​ใน​ชาม ขี้เกียจ​แม้แต่​จะ​ยก​อาหาร​เข้า​ปาก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="16">คน​ขี้เกียจ​คิด​ว่า​เขานี้​ฉลาด​กว่า คน​เจ็ดคน​ที่​ตอบ​อย่าง​มีเหตุ​มีผล</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ชอบ​เข้า​ไป​แส่​เรื่อง​ของ​คนอื่น​ที่​กำลัง​ทะเลาะ​กันอยู่ ก็​เหมือน​กับ​คน​ที่​ดึง​หู​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​หมา​จรจัด​ที่​เดิน​ผ่านมา</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​หลอกลวง​เพื่อน​บ้าน แล้ว​แกล้ง​ทำ​เป็น​พูด​ว่า “แค่​ล้อเล่น” ก็​เหมือน​กับ​คนบ้า​ที่​เที่ยว​ยิง​ธนูไฟ​มั่วๆ​ออก​ไป​ฆ่า​ใคร​ต่อ​ใคร</verse>
				<verse number="19"></verse>
				<verse number="20">ไม่​มี​ฟืน ไฟ​ก็ดับ ไม่​มี​การซุบซิบ​นินทา การ​ทะเลาะ​วิวาท​ก็หยุดลง</verse>
				<verse number="21">ถ่าน​หิน​ก่อ​ให้​ไฟ​เผา​ไหม้ ฟืน​ก่อ​ให้​ไฟ​ติด คน​ชอบ​ทะเลาะ​ก็​ก่อ​ให้​เกิด​การ​ขัดแย้ง​อยู่​เรื่อย​ไป</verse>
				<verse number="22">คำ​ซุบซิบ​นินทา เป็น​เหมือน​อาหาร​อร่อย ที่​ตกลง​ไป​ใน​ท้อง​ของ​ผู้​ฟัง</verse>
				<verse number="23">จูบ​ที่​แสน​อบอุ่น แต่​ซ่อน​ใจ​ชั่วร้าย เหมือน​น้ำยา​สี​เงิน​ที่​เคลือบ​หม้อ​ดิน​ถูกๆ</verse>
				<verse number="24">ศัตรู​ก็​แอบ​แฝง​ตัวเอง ภายใต้​คำพูด​ที่​อ่อนหวาน แต่​ภาย​ใน​ใจ​เขานั้น แอบ​ซ่อน​การ​หลอกลวง​ไว้</verse>
				<verse number="25">ถ้า​เขา​พูด​สุภาพ​เรียบร้อย อย่า​ไป​หลงเชื่อ เพราะ​ใจ​ของ​เขา​มีแต่​เรื่อง​ชั่วช้า​น่าขยะแขยง​ร้อยแปด</verse>
				<verse number="26">เขา​ปิดบัง​ความ​เกลียดชัง​ของ​เขา​ด้วย​การ​หลอกลวง แต่​ความชั่ว​ของ​เขา​จะ​ถูก​เปิดโปง​ใน​ที่​สาธารณะ</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​ขุด​หลุม​พราง​จะ​ตกลง​ไป​เอง คน​ที่​พยายาม​กลิ้ง​หิน​ใส่​คนอื่น มัน​จะ​กลิ้ง​กลับ​มา​ทับ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="28">ลิ้น​ที่​โกหก เกลียด​คน​ที่​มัน​โกหก แต่​ปาก​ที่​ประจบ​ประแจง ก็​ทำ​ให้​ตัวเอง​พินาศ​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ไม่​ต้อง​คุยโว​ถึง​วัน​พรุ่งนี้ เพราะ​เจ้า​ไม่​รู้​ว่า แต่ละวัน​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​บ้าง</verse>
				<verse number="2">ให้​คนอื่น​เยินยอ​เจ้า ไม่ใช่​จาก​ปาก​ของ​เจ้าเอง ให้​คนอื่น​เยินยอ ไม่​ใช่​ออก​มา​จาก​ริมฝีปาก​ของ​เจ้าเอง</verse>
				<verse number="3">หินนั้น​หนัก ทราย​ก็​แบก​ยาก แต่​การ​ยุแหย่​ของ​คนโง่ ก็​หนัก​ยิ่งกว่า​สองสิ่งนั้น​อีก</verse>
				<verse number="4">ความ​โกรธนั้น​โหดร้าย ทำลาย​ได้​เหมือน​น้ำท่วม แต่​ใคร​จะ​ทน​ต่อ​ความ​อิจฉา​ริษยา​ได้</verse>
				<verse number="5">การ​ต่อว่า​กัน​ต่อหน้า ก็​ยัง​ดีกว่า​ความรัก​ที่​ไม่​แสดง​ออก</verse>
				<verse number="6">บาดแผล​ที่​เกิด​จาก​เพื่อน ก็​มา​จาก​ความ​ตั้งใจ​ที่​ดี แต่​รอย​จูบ​มากมาย​ของ​ศัตรูนั้น ก็​ไม่​จริงใจ</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​อิ่มตื้อ รังเกียจ​แม้แต่​น้ำผึ้ง แต่​คน​ที่​หิวจัด ของ​ขม​ก็​ว่า​หวาน</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​เร่ร่อน​ไป​ไกล​บ้าน ก็​เหมือน​กับ​นก​บิน​ร่อน​ไป​ห่าง​รัง</verse>
				<verse number="9">น้ำหอม​และ​เครื่อง​หอม​ให้​ความสุข​กับ​เจ้า แต่​คำแนะนำ​อัน​อ่อนหวาน​ของ​เพื่อน ทำ​ให้​เจ้า​สุขใจ​ยิ่งกว่า​ความคิด​ตัวเอง</verse>
				<verse number="10">อย่า​ได้​ทอดทิ้ง​เพื่อน​ของ​เจ้า หรือ​เพื่อน​ของ​พ่อเจ้า เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ไปหา​พี่น้อง​ของ​เจ้า​ตอน​ที่​เจ้า​เจอ​ปัญหา เพื่อน​บ้าน​ที่​อยู่​ใกล้ๆ​ก็ดีกว่า​พี่น้อง​ที่​อยู่​ห่างไกล</verse>
				<verse number="11">ลูกเอ๋ย ให้​ฉลาด​ไว้ แล้ว​พ่อ​จะ​ดีใจ แล้ว​ถ้า​มี​ใคร​มา​ว่า​พ่อ พ่อ​จะ​ได้​โต้ตอบ​ไป</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​ฉลาด​หลักแหลม​เห็น​อันตราย ก็​หลบ​เข้า​ที่​กำบัง แต่​คน​ที่​อ่อน​ต่อ​โลก ก็​เดิน​เข้า​ไป​และ​ได้รับ​อันตราย</verse>
				<verse number="13">หาก​เขา​มา​ค้ำ​ประกัน​ให้​กับ​คน​แปลกหน้า ให้​ยึด​เสื้อผ้า​ของ​เขา​เป็น​เครื่องมัดจำ หาก​เขา​ค้ำ​ประกัน​ให้​กับ​คน​ต่างด้าว ก็​ให้​ยึด​เครื่องประกัน​ของ​เขาไว้</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​มา​อวยพร​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ของ​เขา ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ตอน​เช้ามืด เพื่อน​บ้าน​คง​ถือ​ว่า​เป็น​คำ​สาปแช่ง</verse>
				<verse number="15">ภรรยา​ที่​ชอบ​ชวน​ทะเลาะ​วิวาท ก็​เปรียบ​เหมือน​หลังคา​ที่​รั่ว​ไม่​หยุด​ใน​วัน​ที่​ฝน​ตก</verse>
				<verse number="16">จะ​หยุดยั้ง​เธอ​ไว้​ก็​เหมือน​พยายาม​หยุดยั้ง​ลม หรือ​พยายาม​กำ​น้ำมัน​ด้วย​มือ</verse>
				<verse number="17">เหล็ก​ลับ​เหล็ก​ให้​คม​ได้ คน​ก็​ลับ​เพื่อน​ของ​เขา​ได้</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​คอย​ดูแล​ต้น​มะเดื่อ ก็​ได้​กิน​ผล​ของ​มัน คน​ที่​คอย​เอาใจใส่​ดูแล​เจ้านาย​ของ​เขา ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล</verse>
				<verse number="19">จิตใจ​สะท้อน​ให้​เห็น​ตัวตน​ที่​แท้จริง เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​สะท้อน​ให้​เห็น​ใบ​หน้า</verse>
				<verse number="20">แดน​คนตาย​และ​แดนพินาศ​ไม่​เคย​อิ่ม กิเลส​ของ​ตา​ก็​ไม่​เคย​อิ่ม​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="21">เบ้า​หลอม​ทำ​ให้​รู้​ธาตุแท้​ของ​เงิน เตา​หลอม​ทำ​ให้​รู้​ธาตุแท้​ของ​ทอง คำ​สรรเสริญ​ทำ​ให้​รู้​ธาตุแท้​ของ​คน</verse>
				<verse number="22">ถึง​จะ​เอา​คนโง่​ใส่​ครก แล้ว​ตำ​ด้วย​สาก เหมือน​ตำ​เมล็ด​ข้าว ความโง่​ก็​ยัง​ไม่​หลุด​ออก​ไป​จาก​เขา​อยู่ดี</verse>
				<verse number="23">ให้​รู้จัก​สภาพ​ฝูง​แพะแกะ​ของ​เจ้า​ให้ดี ให้​เอา​ใจ​ใส่​ดูแล​ฝูงสัตว์​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ความ​มั่งคั่ง​ไม่​อยู่​ถาวร​ตลอด​ไป และ​มงกุฎ​ก็​ไม่​อยู่​ตลอด​ไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="25">ให้​ตัด​หญ้า​เอา​มา​เป็น​ฟาง แล้ว​หญ้า​ใหม่​ก็​จะ​ขึ้น​มา​แทน และ​ให้​ขึ้น​ไป​เก็บเกี่ยว​หญ้า​บน​เนิน​เขา</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​ตัด​ขนแกะ​มา​ทำ​เสื้อผ้า เจ้า​จะ​ได้​ขาย​แพะ​บาง​ส่วน​มา​ซื้อ​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จะ​มี​นมแพะ​เหลือเฟือ เป็น​อาหาร​ของ​เจ้า​และ​ของ​ครัวเรือน​เจ้า และ​มี​อาหาร​เลี้ยงดู​พวก​สาวใช้​ของ​เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">คน​ชั่วช้า​วิ่ง​หนี ทั้งๆที่​ไม่​มี​ใคร​ไล่ตาม แต่​คนดีนั้น​กล้าหาญ​เหมือน​สิงโต</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​ที่​มี​แต่​การกบฏ​ก็​เปลี่ยน​ผู้นำ​เป็น​ว่า​เล่น แต่​ชนชาติ​ที่​มี​ผู้นำ​ที่​หัวไว​และ​รอบรู้ จะ​มั่นคง</verse>
				<verse number="3">คนจน​ที่​เอา​เปรียบ​พวก​คนจน​ด้วย​กัน ก็​เหมือน​กับ​น้ำ​ฝน​ที่​ไหลเชี่ยว​ไม่​เหลือ​ผลผลิต​ไว้เลย</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ละทิ้ง​กฎ​ของ​พระเจ้า ก็​สรรเสริญ​คน​ชั่วช้า แต่​คน​ที่​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​พระเจ้า ก็​ต่อต้าน​คนชั่ว</verse>
				<verse number="5">คนชั่ว​ไม่​เข้าใจ​ความ​ยุติธรรม แต่​คน​เหล่านั้น​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์ เข้าใจ​มัน​อย่าง​ครบถ้วน</verse>
				<verse number="6">จน​แต่​ซื่อสัตย์ ดี​กว่า​รวย​แต่​ขี้โกง</verse>
				<verse number="7">ลูก​ที่​ฉลาด ก็​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​พระเจ้า แต่​ลูก​ที่​คบ​กับ​คน​เสเพล นำ​ความ​อับอาย​มา​สู่​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ร่ำรวย​จาก​การ​ขูดรีด​ดอกเบี้ย​สูงๆ สุดท้าย​เงินนั้น​ก็​จะ​ตก​ไป​เป็น​ของ​คน​ที่​เมตตา​คนจน</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ใคร​หันหู​ไป​จาก​กฎ​ของ​พระเจ้า พระองค์​ก็​จะ​ขยะแขยง แม้แต่​จะ​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ชักจูง​ให้​คน​ดี​หลง​ไป​ใน​ทาง​ชั่ว คนนั้น​ก็​จะ​ตกลง​ไป​ใน​หลุม​กับดัก​ของ​ตัวเอง แต่​คน​ที่​บริสุทธิ์นั้น ก็​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​ดีๆ​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="11">คนรวย​มอง​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด แต่​คนยากจน​ที่​หัวไว ก็​จะ​มอง​คนรวย​เหล่านั้น​ออก​อย่าง​ทะลุปรุโปร่ง</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​คนดี​ประสบ​ความ​สำเร็จ ทุกคน​ก็ดีใจ แต่​เมื่อ​คนชั่ว​มี​อำนาจขึ้น ทุกคน​พา​กัน​หลบซ่อน</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ปกปิด​ความ​ผิดบาป​ของ​ตัวเอง จะ​ไม่​เจริญรุ่งเรือง แต่​คน​ที่​สารภาพ​และ​ละทิ้ง​บาป​เหล่านั้น จะ​พบ​กับ​ความเมตตา</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​กลัว​บาป​ก็​น่านับถือ​จริงๆ แต่​คน​ดื้อรั้น​จะ​ตก​อยู่​ใน​ความทุกข์ยากลำบาก</verse>
				<verse number="15">ผู้นำ​ที่​ชั่วช้า​ที่​ปกครอง​อยู่​เหนือ​ชนชาติ​ที่​ยากจน เป็น​เหมือน​สิงโต​ที่​คำราม​หรือ​หมี​ที่​จู่โจม​เข้าใส่</verse>
				<verse number="16">ผู้นำ​ที่​ขาด​ความ​เข้าใจ​คือ​เผด็จการ​จอมโหด แต่​คน​ที่​เกลียดชัง​เงิน​ที่​ได้​มา​อย่าง​ผิดกฎหมาย ก็​จะ​ปกครอง​เป็น​เวลา​ยาวนาน</verse>
				<verse number="17">อย่า​ไป​ช่วย​คน​ที่​มี​ความผิด เพราะ​ฆ่า​คนอื่น ปล่อย​ให้​เขา​หลบหนี​ไป​จน​ตาย</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​เดิน​ใน​ทาง​สัตย์ซื่อ จะ​ปลอดภัย แต่​คน​ที่​เดิน​ใน​ทาง​คดโกง จะ​ล้มลง​อย่าง​ฉับพลัน</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ทำงาน​ใน​ไร่นา​ของ​ตน จะ​มี​อาหาร​อย่าง​เหลือเฟือ แต่​คน​ที่​วิ่ง​ไล่ตาม​สิ่ง​ที่​ไร้สาระ จะ​มี​ความ​ยากจน​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="20">คน​ซื่อสัตย์​จะ​ได้รับ​พระพร​อย่าง​เหลือล้น แต่​คน​ที่​คิด​จะ​รวย​ทางลัด จะ​หนี​ไม่พ้น​การ​ลงโทษ</verse>
				<verse number="21">การ​ลำเอียงนั้น​ไม่​ดี แต่​ก็​ยัง​มี​บางคน​ยอมรับ​สินบน​ที่​มี​ค่า แค่​ขนมปัง​ชิ้นเดียว</verse>
				<verse number="22">คนโลภ​ก็​อยาก​รวย​เร็วๆ แต่​หารู้ไม่​ว่า เขา​จะ​ยากจน​ใน​เร็วๆ​นี้</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ว่ากล่าว​ตักเตือน​คนอื่น ทีหลัง​ก็​จะ​เป็น​ที่​ชื่นชอบ มาก​กว่า​คน​ที่​แกล้ง​ยกยอ​คนอื่น</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ขโมย​ของ​ของ​พ่อแม่ แล้ว​บอก​ว่า​ไม่​ผิด ก็​ไม่​ต่าง​จาก​พวก​อันธพาล</verse>
				<verse number="25">คนโลภ​มี​แต่​จะ​กวน​ให้​ทะเลาะ​กัน แต่​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​จะ​สมบูรณ์​พูนสุข</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​ความคิด​ของ​ตน คือ​คนโง่ แต่​คน​ที่​เดินตาม​สติปัญญา​ของ​ครู จะ​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​หยิบยื่น​ให้​กับ​คนจน จะ​ไม่​มี​วันจน แต่​คน​ที่​ปิดหู​ปิดตา​จาก​คนจน จะ​ถูก​สาปแช่ง​มากมาย</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​คนชั่วช้า​มี​อำนาจ​ขึ้น ผู้คน​ต่าง​ก็​พากัน​แอบซ่อน แต่​เมื่อ​พวกเขา​หมด​อำนาจ คนดี​จะ​กลับ​มา​มี​อำนาจ​แทน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">คน​ที่​ถูก​ตักเตือน​บ่อยๆ​แต่​ยัง​หัวดื้อ เขา​จะ​ถูก​ทำลาย​ใน​พริบตา เกิน​กว่า​ที่​จะ​รักษาได้</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​คนดี​มี​อำนาจ ผู้คน​ก็​ชื่นชม​ยินดี แต่​เมื่อ​คนชั่ว​ปกครอง ผู้คน​ก็​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="3">คน​ที่รัก​สติปัญญา จะ​ทำ​ให้​พ่อ​ดีใจ แต่​คน​ที่​คบกับ​พวกหญิง​โสเภณี จะ​สิ้นเนื้อ​ประดาตัว</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​ที่​ยุติธรรม ทำ​ให้​ประเทศ​มั่นคง แต่​กษัตริย์​ที่​รีดไถ​ภาษี จะ​ทำลาย​ประเทศนั้น</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ป้อยอ​เพื่อน​บ้าน​เพื่อ​หวัง​ผล​ตอบแทน กำลัง​กาง​ตาข่าย​ไว้​ดัก​ขา​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">คนชั่วช้า​ก็​ติด​กับ​ใน​ความบาป​ของ​ตัวเอง แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ก็​ร้องเพลง​และ​ดีใจ</verse>
				<verse number="7">คน​ยุติธรรม​ต้องการ​ปกป้อง​สิทธิ์​ของ​คนจน แต่​คนชั่วช้า​ไม่​สนใจ</verse>
				<verse number="8">คน​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ก็​ทำ​ให้​บ้านเมือง​ลุก​เป็น​ไฟ แต่​คน​ฉลาด​ดับ​ไฟ​โกรธลง</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​คนฉลาด​ขึ้นศาล​กับ​คนโง่ คนโง่​ก็​เกรี้ยวกราด​และ​หัวเราะ​เยาะ หา​ข้อยุติ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="10">พวก​กระหาย​เลือด​เกลียด​คน​ซื่อสัตย์ คนชั่วช้า​ก็​ตาม​ล่า​ชีวิต​ของ​คน​ซื่อสัตย์นั้น</verse>
				<verse number="11">คนโง่​ก็​ระบาย​ความ​โกรธ​ออก​มา​หมด แต่​คนฉลาด​ก็​ระงับ​ความ​โกรธไว้</verse>
				<verse number="12">ผู้นำ​ที่​ฟัง​ความเท็จ ข้าราชการ​ของ​เขา​ก็​พลอย​ชั่วช้า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ทั้ง​คนจน​และ​คน​ที่​ข่มเหง​เขา​เหมือน​กัน​ตรงนี้ คือ พระยาห์เวห์​ให้​เขา​ทั้งสอง​เกิด​มา​เห็น​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​กษัตริย์​ตัดสิน​คนจน​อย่าง​ยุติธรรม บัลลังก์​ของ​เขา​ก็​จะ​ยั่งยืน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">ไม้เรียว​และ​คำดุด่า​ก่อ​ให้​เกิด​สติปัญญา แต่​เด็กหนุ่ม​ที่​ถูก​ปล่อย​ให้​ทำ​ตามใจ​ตัวเอง ก็​จะ​ทำ​ให้​แม่​เขา​อับอาย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คนชั่ว​มี​อำนาจ ความบาป​ก็​เพิ่ม​ขึ้น แต่​ใน​ที่สุด​คนดี​จะ​ได้​เห็น​คนชั่ว​เหล่านั้น​ล้มลง</verse>
				<verse number="17">ตีสอน​ลูกชาย​ของ​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​กังวล​เขา เขา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​เจ้า​ชื่นบาน</verse>
				<verse number="18">ที่ไหน​ที่​ไม่​มี​การ​ทรงนำ​จาก​พระเจ้า คน​ก็​จะ​ไม่​มี​การ​ยับยั้งชั่งใจ แต่​คน​ที่​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​พระเจ้า​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="19">แค่​คำพูด​อย่าง​เดียว​ปรับปรุง​แก้ไข​คนใช้ ไม่​ได้​หรอก ถึง​เขา​จะ​เข้าใจ เขา​ก็​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="20">ยัง​มี​ความหวัง​สำหรับ​คนโง่ มาก​กว่า​คนปากไว</verse>
				<verse number="21">ถ้า​นาย​เอาใจ​ทาส​ของ​เขา​ตั้งแต่​เด็ก ทาส​คนนั้น​จะ​เป็น​คน​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="22">คน​โมโหร้าย​ทำ​ให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท คน​ขี้โมโห​ก็​ทำ​บาป​มากมาย</verse>
				<verse number="23">ความ​เย่อหยิ่ง​จะ​ทำ​ให้​คน​ตกต่ำ แต่​คน​ที่​ถ่อมตัว​จะ​ได้รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​สมรู้​ร่วมคิด​กับ​โจร​ก็​เกลียด​ตัวเอง เขา​ไม่​ยอม​พูด​ความจริง​ใน​ศาล ทั้งๆที่​เขา​จะ​ต้อง​ตก​อยู่​ใต้​คำสาปแช่ง</verse>
				<verse number="25">การ​กลัว​คนนั้น​คนนี้ อาจ​กลาย​เป็น​กับดัก แต่​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​จะ​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="26">หลาย​คน​มา​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​ผู้นำ แต่​พระยาห์เวห์​เท่านั้น ที่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​แต่ละคน</verse>
				<verse number="27">คนดี​ขยะแขยง​คน​ไม่​ยุติธรรม คนชั่ว​ขยะแขยง​คน​ยุติธรรม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​อากูร์ ลูกชาย​ของ​ยาเคห์ จาก​เมือง​มัสสา อากูร์​พูด​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​เหนื่อยล้า​เหลือเกิน ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​เหนื่อยล้า​เหลือเกิน ข้าพเจ้า​ก็​หมด​เรี่ยวแรง​แล้ว”</verse>
				<verse number="2">ข้านี่​โง่​เกินกว่า​ที่​จะ​เป็น​มนุษย์ ข้า​ไม่มี​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​มนุษย์​เลย</verse>
				<verse number="3">ข้า​ไม่ได้​เรียนรู้​เกี่ยวกับ​สติปัญญา และ​ข้า​ก็​ไม่มี​ความรู้​เกี่ยวกับ​องค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ด้วย</verse>
				<verse number="4">มี​ใคร​บ้าง​หรือ​ที่​ได้​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์​แล้ว​ลง​มา มี​ใคร​บ้าง​หรือ​ที่​ได้​กำ​สายลม​ทั้งหมด ไว้​ใน​อุ้งมือ​ของ​เขา มี​ใคร​บ้าง​หรือ​ที่​ได้​ห่อ​มหาสมุทร ไว้​ใน​เสื้อ​ของ​เขา มี​ใคร​บ้าง​หรือ​ที่​ได้​ตั้ง​ขอบเขต​ของ​โลกนี้ คนนั้น​มี​ชื่อ​ว่า​อะไร และ​ลูกชาย​ของ​เขา​ชื่อ​ว่า​อะไร บอก​ข้า​หน่อย ถ้า​เจ้า​รู้</verse>
				<verse number="5">คำพูด​ของ​พระเจ้า​ทุกคำ ได้รับ​การ​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​จริง พระองค์​เป็น​โล่กำบัง​ให้​กับ​คน​ที่​เข้า​มา​ลี้ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="6">สิ่ง​ที่​พระองค์​ไม่​ได้​พูด อย่า​ไป​อ้าง​ว่า​พระองค์​พูด ไม่​อย่างนั้น​พระองค์​จะ​มา​ตักเตือน​เจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ถูก​เปิดโปง​ว่า​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เจ้า​ข้า ก่อน​ที่​ข้าพเจ้า​จะ​ตาย​ข้าพเจ้า​ขอ​สองสิ่ง​จาก​พระองค์ ขอ​พระองค์​อย่า​ได้​ปฏิเสธ​ข้าพเจ้า​เลย</verse>
				<verse number="8">คือ​ขอ​ให้​คำพูด​หลอกลวง​หรือ​โกหก​อยู่​ห่างไกล​จาก​ปาก​ของ​ข้าพเจ้า และ​ขอ​อย่า​ให้​ข้าพเจ้า​จน​เกินไป​หรือ​รวย​เกินไป ขอ​โปรด​เลี้ยง​ข้าพเจ้า​ให้​มี​กิน​พอดิบ​พอดี</verse>
				<verse number="9">ไม่​อย่างนั้น ข้าพเจ้า​อาจ​มี​มาก​เกินไป แล้ว​ปฏิเสธ​พระองค์​โดย​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​ใครกัน” หรือ​ข้าพเจ้า​อาจ​จะ​มี​น้อย​เกินไป แล้ว​ไป​ขโมย​เขา​กิน ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​ชื่อเสียง​ของ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​เสื่อม​เสียไป</verse>
				<verse number="10">อย่า​ได้​นินทา​ทาส​ให้​นาย​ของ​เขา​ฟัง ไม่​อย่างนั้น ทาสคนนั้น​อาจ​จะ​สาปแช่ง​เจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​รับโทษ</verse>
				<verse number="11">บางคน​สาปแช่ง​พ่อ​ตัวเอง และ​ไม่​อวยพร​แม่​ตัวเอง</verse>
				<verse number="12">บางคน​คิด​ว่า​ตัวเอง​บริสุทธิ์ แต่​พวกเขา​ยัง​ไม่​ได้รับ​การ​ชำระ​ล้าง​จาก​ความ​ชั่วช้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="13">บางคน​ก็​โคตร​หยิ่ง​เลย เชิด​หน้า​ใส่​คน​อื่น</verse>
				<verse number="14">บางคน​มี​ฟัน​เป็น​ดาบ มี​คาง​เป็น​มีด กลืน​กิน​คนจน​จน​หมด​โลก คน​ขัดสน​สูญพันธุ์​ไป​จาก​มนุษย์ชาติ</verse>
				<verse number="15">ปลิง​ตัวหนึ่ง​มี​ลูก​ตัวเมีย​สองตัว พวกลูก​พูด​ว่า “ขออีก ขออีก” มี​อยู่​สาม​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​อิ่ม มี​อยู่​สี่​อย่าง​ที่​ไม่​เคย​พูด​ว่า “พอ​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">นั่นคือ แดน​คนตาย ครรภ์​ที่​เป็น​หมัน แผ่นดิน​ที่​ไม่​เคย​อิ่ม​น้ำ และ​ก็​ไฟ​ที่​ไม่​เคย​พูด​ว่า “พอ​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">สายตา​ที่​เย้ยหยัน​พ่อ และ​ดูถูก​แม่​ที่​ชรา​แล้ว จะ​ถูก​กา​ป่า​จิก​ออก​มา และ​ถูก​พวก​แร้ง​รุมทึ้ง​กิน</verse>
				<verse number="18">มี​อยู่​สามสิ่ง​ที่​ข้า​ตะลึงงัน มี​สี่สิ่ง​ที่​เกิน​ความเข้าใจ​ข้า</verse>
				<verse number="19">คือ​การ​บิน​ของ​นก​อินทรี​ใน​ท้องฟ้า การ​เลื้อย​ของ​งู​บน​หิน การ​แล่น​ของ​เรือ​ใน​ใจ​กลาง​ทะเล และ​การ​ร่วมรัก​ของ​ชาย​หญิง</verse>
				<verse number="20">นี่​คือ​หนทาง​ของ​หญิง​ที่​มี​ชู้ นาง​กิน แล้ว​ก็​เช็ด​ปาก และ​พูด​ว่า “ฉัน​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​อะไร”</verse>
				<verse number="21">แผ่นดิน​จะ​สั่น​ภายใต้​สาม​สิ่งนี้ มี​สี่สิ่ง​ที่​มัน​ทน​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="22">คือ เมื่อ​ทาส​กลาย​เป็น​กษัตริย์ เมื่อ​คนโง่ มี​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​หญิง​ที่​ไม่​มี​ใคร​รัก​เลย​ยัง​ได้​แต่งงาน และ​เมื่อ​สาวใช้​มา​แทน​ที่​นายหญิง​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="24">ใน​โลกนี้ มี​อยู่​สี่อย่าง​ที่​ตัว​เล็ก​เหลือเกิน แต่​ก็​ฉลาด​มาก</verse>
				<verse number="25">คือ​พวกมด​ที่​ไม่​ค่อย​แข็งแรง แต่​รู้จัก​เก็บ​สะสม​อาหาร​ไว้​ใน​หน้าร้อน</verse>
				<verse number="26">	พวกตัว​ไฮแรกซ์ ที่​มี​แรง​น้อย แต่​สามารถ​หา​ที่​อยู่​ตาม​ซอก​หิน</verse>
				<verse number="27">พวก​ตั๊กแตน​ที่​ไม่​มี​กษัตริย์ แต่​ออก​ไป​เป็น​ขบวน</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พวก​ตุ๊กแก​แคระ ที่​จับ​ได้​ด้วย​มือ​เปล่า แต่​เจอ​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="29">มี​สามสิ่ง​ที่​เคลื่อน​ไหว​อย่าง​สง่างาม มี​สี่สิ่ง​ที่​ย่างก้าว​อย่าง​สง่าผ่าเผย</verse>
				<verse number="30">คือ​สิงโต สัตว์​ที่​มี​กำลัง​มาก​ที่สุด และ​ไม่​เคย​ถอย​ให้​กับ​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="31">พ่อ​ไก่​ที่​เดิน​เชิด​หน้า แพะ​ตัวผู้ และ​กษัตริย์​ที่​เดิน​นำ​หน้า​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">ถ้า​เจ้า​ไป​อวด​ตัวอย่าง​โง่ๆ และ​ถ้า​เจ้า​วางแผน​ชั่ว​ใน​ใจ ก็​ให้​เอา​มือ​ปิด​ปาก​ตัวเองซะ</verse>
				<verse number="33">กวน​นม จะ​ได้​เนย บิด​จมูก จะ​ได้​เลือด กวน​โมโห เดี๋ยว​ได้​เรื่อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">คำ​พูด​ต่างๆ​ของ​เลมูเอล​กษัตริย์​ของ​มัสสา​ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​แม่​ของ​พระองค์​สอน​พระองค์​มา</verse>
				<verse number="2">ลูกแม่ ฟัง​แม่​ให้ดี ลูก​ที่​เกิด​มา​จาก​ท้อง​ของ​แม่ ฟัง​แม่​ให้ดี ลูก​ที่​แม่​ได้​อธิษฐาน​ขอ​มา ฟัง​แม่​ให้ดี</verse>
				<verse number="3">ลูกแม่ อย่า​ไป​หมด​เรี่ยวแรง​กับ​พวก​ผู้หญิง อย่า​สูญเสีย​พละกำลัง​ของ​ลูก​ให้​กับ ผู้หญิง​พวกนั้น​ที่​ทำลาย​พวก​กษัตริย์</verse>
				<verse number="4">เลมูเอลเอ๋ย มัน​ไม่​เหมาะสม​ที่​พวกกษัตริย์​จะ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​หรอก พวก​ผู้นำ​ไม่​ควร​จะ​หวนหา​เบียร์</verse>
				<verse number="5">กลัว​ว่า​เมื่อ​เขา​ดื่ม​เข้า​ไป​แล้ว จะ​ทำ​ให้​เขา​ลืม​ข้อ​กฎหมาย แล้ว​ไป​ทำ​ให้​คนจน​ไม่​ได้รับ​สิทธิ์​ที่​ควร​จะ​ได้</verse>
				<verse number="6">เอา​เบียร์​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​กำลัง​จะ​พินาศสิ และ​เอา​เหล้าองุ่น​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​สิ้นหวังสิ</verse>
				<verse number="7">ให้​เขา​ดื่ม​เพื่อ​ลืม​ความ​ยากจน​ของ​เขา แล้ว​เขา​จะ​ได้​ลืม​ปัญหา​ของ​เขา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="8">อ้า​ปาก​พูด​แทน​คน​ที่​ไม่​มี​สิทธิ​ไม่​มี​เสียง เพื่อ​สิทธิ​ของ​เหยื่อ​ผู้​เคราะห์ร้าย</verse>
				<verse number="9">อ้า​ปาก​ของ​ลูก พิพากษา​อย่าง​ยุติธรรม และ​ปกป้อง​สิทธิ​ให้​กับ​คน​ยากจน​และ​คนขัดสน</verse>
				<verse number="10">เมีย​ที่​ดีๆ​นั้น หา​ได้​ยาก​มาก เธอ​มี​ค่า​ยิ่งกว่า​ทับทิม​มากนัก</verse>
				<verse number="11">จิตใจ​ของ​สามี​เธอ​ก็​ไว้วางใจ​ใน​ตัว​เธอ และ​เขา​ไม่​ขาด​สิ่ง​ดี​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="12">ตลอด​ชีวิต​ของ​เธอ เธอ​นำ​ประโยชน์​มา​ให้​เขา ไม่​ใช่​ความ​เสียหาย</verse>
				<verse number="13">เธอ​หา​ขน​แกะ​และ​ปอ เอา​มา​ทำ​เสื้อผ้า และ​เธอ​ก็​ทำ​งาน​ด้วย​มือ​อย่าง​มี​ความสุข</verse>
				<verse number="14">เธอ​เป็น​เหมือน​พวก​เรือ​สินค้า เธอ​นำ​อาหาร​มา​จาก​ที่​ห่างไกล</verse>
				<verse number="15">เธอ​ลุก​ขึ้น​แต่​เช้ามืด เธอ​จัดเตรียม​อาหาร​ให้​กับ​ครัวเรือน​ของ​เธอ และ​แบ่ง​งาน​ให้​กับ​พวก​สาวใช้​ทำ</verse>
				<verse number="16">เธอ​สำรวจ​ไร่นา​อย่าง​ถี่ถ้วน แล้ว​ซื้อ​มัน​มา และ​เธอ​ก็​ปลูก​สวนองุ่น​ไว้​ที่นั่น เธอ​ทำ​ทั้งหมดนี้​ด้วย​เงิน​ที่​ได้​มา​จาก​น้ำพัก​น้ำแรง​ของ​เธอเอง</verse>
				<verse number="17">เธอ​เตรียม​ตัว​ทำ​งาน​อย่าง​ขยัน​ขันแข็ง และ​ทุ่มเท​ทำ​งาน​ด้วย​พละกำลัง​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="18">เธอ​รู้​ว่า​การค้า​ของ​เธอ​มี​กำไร เธอ​ทำ​งาน​ทั้งวัน​ทั้งคืน ตะเกียง​ไม่​เคย​ดับ</verse>
				<verse number="19">เธอ​จับ​ไม้​พัน​ด้าย และ​เธอ​ก็​ปั่น​ด้าย​ทำ​เสื้อเอง</verse>
				<verse number="20">เธอ​หยิบยื่น​ให้​กับ​คน​ยากจน และ​เธอ​ก็​ยื่น​มือ​เข้า​ช่วย​คน​ขัดสน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​หิมะ​ตก เธอ​ก็​ไม่​กลัว​ว่า ครัวเรือน​ของ​เธอ​จะ​หนาว เพราะ​เธอ​ได้​เตรียม​เสื้อผ้า​อย่างดี ที่​ทำ​จาก​ขนแกะ​สีแดงเข้ม ให้​กับ​ครัวเรือน​ของ​เธอแล้ว</verse>
				<verse number="22">เธอ​ทำ​ผ้า​ปู​ที่นอน​เอง เสื้อผ้า​ของ​เธอ​ก็​เป็น​ผ้าลินิน​สีม่วง​อย่างดี</verse>
				<verse number="23">สามี​ของ​เธอ​เป็น​ที่​นับถือ​ที่​ประตู​เมือง เขา​นั่ง​อยู่​ท่ามกลาง​ผู้​อาวุโส​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="24">เธอ​ทำ​เสื้อผ้า​ลินิน​และ​ขาย​พวก​มัน และ​เธอ​ก็​จัดหา​ผ้า​คาดเอว​มา​ขายส่ง​ให้​กับ​พ่อค้า</verse>
				<verse number="25">ทุกคน​มอง​ว่า​เธอ​มี​พละกำลัง​และ​ศักดิ์ศรี เธอ​หัวเราะ​ให้​กับ​อนาคต​ที่​กำลัง​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="26">เธอ​อ้า​ปาก​พูด​ด้วย​สติปัญญา และ​ลิ้น​ของ​เธอ​สอน​อย่าง​สุภาพ​อ่อนโยน</verse>
				<verse number="27">เธอ​คอย​ควบคุม​ดูแล​การงาน​ต่างๆ​ใน​ครัวเรือน​ของ​เธอ เธอ​กิน​อาหาร​ที่​ได้​มา​จาก​น้ำพัก​น้ำแรง​ของ​เธอ​เอง</verse>
				<verse number="28">ลูกๆ​ของ​เธอ​ยืน​ขึ้น​พูด​ให้​เกียรติ​กับ​เธอ สามี​ของ​เธอ​ก็​ทำ​อย่างนั้น​ด้วย และ​เขา​ก็​ชม​เธอ</verse>
				<verse number="29">ว่า “มี​ผู้หญิง​จำนวน​มาก​ที่​พิสูจน์​ว่า​ตัวเอง​มี​ค่า แต่​เธอ​มี​ค่า​กว่า​พวกเขา​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="30">เสน่ห์​เป็น​เรื่อง​หลอกลวง และ​ความ​สวยงาม​ก็​ไม่​ยั่งยืน แต่​ผู้หญิง​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ สมควร​จะ​ได้รับ​คำยกย่อง</verse>
				<verse number="31">ให้​เธอ​ได้รับ​รางวัล​สำหรับ​สิ่ง​ที่​เธอ​ทำ และ​ให้​การงาน​ต่างๆ​ของ​เธอ นำ​เกียรติ​มา​ให้​กับ​เธอ ที่​ประตู​เมือง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="21">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำสอน​ของ​อาจารย์​ผู้ที่​เป็น​ลูก​ของ​ดาวิด และ​เป็น​กษัตริย์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">อาจารย์​พูด​ว่า ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ช่าง​ไม่เที่ยง​เอา​เสียเลย ไม่เที่ยง​จริงๆ​ทุกสิ่ง​ช่าง​ไม่เที่ยง</verse>
				<verse number="3">คนเรา​ได้​ประโยชน์​อะไร​บ้าง จาก​การ​บากบั่น​ทำงาน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="4">คน​รุ่นหนึ่ง​ตายไป อีก​รุ่นหนึ่ง​ก็​เกิดมา ใน​ขณะที่​โลก​ก็​ยังคง​อยู่​เหมือนเดิม​ตลอดไป</verse>
				<verse number="5">ดวง​อาทิตย์​ขึ้น แล้ว​ก็​ตก แล้ว​มัน​ก็​รีบ​กลับ​ไป​อยู่​ที่​จุดเดิม พร้อม​ที่​จะ​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="6">ลมพัด​ไป​ทาง​ทิศใต้ แล้ว​ก็​หัน​ไป​ทาง​ทิศเหนือ พัด​ไป​รอบๆ​และ​กลับ​มา​อีก เพราะ​มัน​มี​เส้นทาง​หมุนเวียน​ของมัน</verse>
				<verse number="7">แม่น้ำ​ลำธาร​ทุกสาย​ไหล​ลงสู่​ทะเล แต่​ทะเล​ก็​ไม่เคย​เต็ม แม่น้ำ​ลำธาร​ไหล​ลงมา​จาก​ที่ไหน พวกมัน​ก็​กลับ​ไป​ที่นั่น​และ​ไหล​กลับ​ลง​มา​อีก</verse>
				<verse number="8">คำพูด​ทุกอย่าง​ช่าง​น่า​เหนื่อยหน่าย เพราะ​ไม่เห็น​มีใคร​พูด​อะไร​ใหม่​ขึ้น​มา​เลย ตา​มอง​เท่าไหร่​ก็​ไม่เคย​อิ่ม หู​ฟัง​เท่าไหร่​ก็​ไม่เคย​เต็ม</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​ที่​เคย​เป็น​มา นั่นแหละ​คือ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​อีก สิ่ง​ที่​เคย​ทำ​มา นั่นแหละ​คือ​สิ่ง​ที่​จะ​ทำ​กันอีก ไม่มี​อะไร​ใหม่​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="10">อาจจะ​มี​คนหนึ่ง​พูด​ว่า “ดูนี่สิ มัน​เป็น​สิ่งใหม่” แต่​จริงๆ​แล้ว​มัน​ก็​มี​มา​ตั้งนาน​แล้ว​ก่อน​ที่​เรา​จะ​เกิด</verse>
				<verse number="11">คน​ใน​สมัยนี้​ไม่มีใคร​จดจำ​คน​ในอดีต และ​คน​ใน​อนาคต​ก็​จะ​ไม่​จำ​คน​รุ่น​ก่อนหน้า​เขา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="12">ตัว​อาจารย์​เอง​เป็น​กษัตริย์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ปกครอง​ชนชาติ​อิสราเอล​มา​หลายปี​แล้ว</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​ตั้งใจ​ใช้​สติปัญญา​เพื่อ​ค้นคว้า สำรวจ​ทุกสิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ฟ้านี้ การ​ค้นคว้า​ที่​พระเจ้า​ให้​คน​ทำ​กันนี้ มัน​ยุ่งยาก​อย่าง​ร้ายกาจ และ​หา​ความสนุก​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="14">เรา​สังเกต​เห็น​การงาน​ทุกอย่าง​ที่​คน​ทำ​กัน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้​แล้ว​ค้นพบ​ว่า ทุกอย่าง​ไม่เที่ยง เหมือนกับ​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="15">สิ่ง​ที่​คดงอ​แล้ว จะ​ทำ​ให้​กลับ​มา​ตรง​อีก​ก็​ไม่ได้​แล้ว และ​สิ่ง​ที่​ไม่มี​ตัวตน​ก็​จะ​นับ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="16">เรา​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “เรา​ได้​กลาย​เป็นใหญ่ และ​มี​สติปัญญา​มากกว่า​กษัตริย์​ทุกองค์​ที่​ปกครอง​เยรูซาเล็ม​ก่อนหน้า​เรา จิตใจ​ของเรา​ก็​ได้​เจอ​กับ​สติปัญญา​และ​ความรู้​มากมาย”</verse>
				<verse number="17">เรา​เลย​ตั้งใจ​เรียนรู้​ทั้ง​สติปัญญา ความรู้ ความ​บ้าๆบอๆ​และ​ความ​โง่เขลา แล้ว​เรา​ก็​พบ​ว่า การเรียนรู้​นี้​ก็​ไม่ต่าง​อะไร​กับ​การวิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ยิ่ง​มี​สติปัญญา​มาก​เท่าใด ก็​ยิ่ง​หงุดหงิด​รำคาญ​มากขึ้น​เท่านั้น และ​ยิ่ง​รู้มาก ก็​จะ​ยิ่ง​ทุกข์มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เรา​พูด​กับ​จิตใจ​ว่า “มาเถอะ มา​ลอง​ลิ้มรส​ความ​สนุก​สนาน​กันดู และ​เจอ​กับ​สิ่งดีๆ” แต่แล้ว​นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="2">เรา​พูด​กับ​การ​หัวเราะ​ว่า “เจ้า​มี​ผลงาน​อะไร​อวดอ้าง​ได้หรือ” และ​พูด​ว่า “เจ้า​ก่อ​ให้​เกิด​ประโยชน์​อะไร​ได้หรือ”</verse>
				<verse number="3">จิตใจ​เรา​ได้​สำรวจ​ดู​ว่า มัน​จะ​เป็น​ยังไง​ที่​จะ​ให้​เหล้าองุ่น​ควบคุม​ร่างกาย​เรา แต่​สติปัญญา​ยัง​นำ​จิตใจ​ของเรา​อยู่​และ​สามารถ​รู้ทัน​ความ​โง่เขลา เรา​อยาก​รู้​ว่า​จะ​มี​อะไร​ดีๆ​ให้​มนุษย์​ทำบ้าง​ใน​ช่วง​ชีวิต​อัน​แสนสั้น​ของเขา​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​นี้</verse>
				<verse number="4">เรา​ได้​ทำงาน​ต่างๆ​อัน​ยิ่งใหญ่ ได้​สร้าง​วัง​ต่างๆ​สำหรับ​ตัว​เราเอง ได้​ทำ​ไร่องุ่น</verse>
				<verse number="5">ได้​ทำ​สวน​ผลไม้​และ​สวน​พักผ่อน​ต่างๆ​ให้​กับ​ตัว​เราเอง และ​ได้​ปลูก​ผลไม้​ทุกชนิด​ไว้​ใน​สวน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="6">ได้​สร้าง​บรรดา​สระน้ำ​ไว้​เพื่อ​ผันน้ำ​เข้าไป​รด​ต้นไม้​ที่​ผลิดอก​ออกผล</verse>
				<verse number="7">เรา​มี​ทาส​ชายหญิง​มากมาย และ​มี​ทาส​หลายคน​ที่​เกิด​ภาย​ใน​เรือน​ของเรา นอก​จากนี้ เรา​ก็​ยัง​มี​ฝูง​สัตว์เลี้ยง ฝูงวัว​และ​ฝูงแกะ มากกว่า​ใครๆ​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​มา​ก่อนหน้า​เรา​อีกด้วย</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​รวบรวม​เงินทอง​มา​เป็น​ของรัก​ของหวง​อัน​เหมาะสม​กับ​ฐานะ​กษัตริย์ และ​รวบรวม​หัวเมือง​ต่างๆ​มา​เป็น​ของเรา​ด้วย เรา​ได้​ให้​ชายหญิง​มา​ขับร้อง​เพลง​ให้ฟัง และ​เรา​ยัง​มี​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​หรูหรา​ฟู่ฟ่า​ที่​มนุษย์​ชื่นชอบ​เป็น​หีบๆ หีบแล้ว​หีบเล่า</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​เป็นใหญ่​ขึ้น​เรื่อยๆ มากกว่า​ใครๆ​ทั้งหมด​ที่​เคย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก่อนหน้า​เรา และ​สติปัญญา​ของเรา​ก็​ช่วยเรา</verse>
				<verse number="10">ไม่ว่า​ดวงตา​ของเรา​อยากได้​อะไร เรา​ก็​จะ​หา​มาให้ เรา​ไม่เคย​หักห้าม​จิตใจ​ของเรา​ใน​เรื่อง​ของ​ความสุข​ใดๆ จิตใจ​ของเรา​สนุก​กับ​งานหนัก​ที่​ได้​ทำ​ไปนั้น และ​ความสนุก​นั่นแหล่ะ​เป็น​รางวัล​เดียว​ที่​เรา​ได้รับ​จาก​งานหนัก​ซึ่ง​เรา​ได้​ทำไป</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เรา​ก็​หัน​มา​มองดู​สิ่ง​ทั้งหมด​ซึ่ง​เรา​ได้​ลงมือ​ทำไป งาน​ที่​เรา​ได้​ลงมือ​ลงแรง​ทำ​อย่าง​ลำบาก​ลำบน​นั้น เรา​ได้​ค้นพบ​ว่า มัน​ไม่เที่ยง เหมือนกับ​ไล่​ตาม​ลม ไม่มี​อะไร​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ ที่​ให้​ประโยชน์​ถาวร</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เรา​ก็​หัน​มา​ดู​เรื่อง​สติปัญญา ความ​บ้าๆบอๆ​และ​ความ​โง่เขลา เพราะ​ไม่รู้​ว่า​คน​แบบไหน​จะ​ขึ้น​มา​ครองราชย์​ต่อ​จากเรา แล้ว​เขา​จะ​มี​ปัญญา​ครอบ​ครอง​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​สร้าง​ขึ้นมา​ได้​หรือเปล่า</verse>
				<verse number="13">และ​เรา​ก็​เห็น​ว่า​สติปัญญา​นั้น​ได้เปรียบ​กว่า​ความ​โง่เขลา เช่นเดียว​กับ​ที่​ความสว่าง​ได้เปรียบ​กว่า​ความมืด</verse>
				<verse number="14">คนฉลาด​มี​ดวงตา​อยู่​ใน​หัว แต่​คนโง่​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด แต่​ตัว​เราเอง​นั้น​ได้​เรียนรู้​ว่า ทั้ง​คนฉลาด​และ​คนโง่​ก็​จะต้อง​เผชิญ​กับ​สิ่ง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​เรา​จึง​คิด​ในใจ​ว่า เราเอง​จะต้อง​เผชิญ​กับ​สิ่ง​ที่​คนโง่​ต้อง​เผชิญ ถ้า​อย่างนั้น​จะ​เป็น​คนฉลาด​เลิศเลอ​ไป​ทำไม​กัน แล้ว​เรา​จึง​คิด​ในใจ​ว่า เรื่องนี้​ก็​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ทั้ง​คนฉลาด​และ​คนโง่ ต่าง​ก็​ไม่อยู่​ใน​ความทรงจำ​ของ​คน​ตลอดไป​หรอก เพราะ​อีก​ไม่ช้า ทุกคน​ก็​จะ​ถูกลืม​ไปหมด มัน​แย่​จริงๆ​ที่​คนฉลาด​ต้อง​ตาย​เหมือนกัน​กับ​คนโง่​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​อย่างนี้​เรา​ถึง​ได้​เกลียด​ชีวิต เรา​รู้สึก​เจ็บ​ปวดใจ​กับ​ทุกสิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ ทุกอย่าง​ไม่เที่ยง และ​เป็น​การวิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="18">เรา​เกลียด​ผล​จาก​งานหนัก​ที่​เรา​ได้​ตรากตรำ​ทำไป​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ เพราะ​เรา​จะต้อง​ทิ้ง​มัน​ให้​กับ​คน​รุ่นหลัง</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ใคร​จะ​ไปรู้​ได้ล่ะ​ว่า​เขา​จะ​เป็น​คนฉลาด​หรือ​คนโง่ แต่​ถึงยังไง เขา​ก็​จะ​ครอบ​ครอง​ทุกอย่าง​ซึ่ง​เรา​ได้​ตรากตรำ​ทำมา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ได้​ลงมือ​ทำไป​อย่าง​ชาญฉลาด เรื่องนี้​ก็​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="20">แล้ว​จิตใจ​ของเรา​ก็​ท้อแท้​สิ้นหวัง​กับ​การงาน​ที่​เรา​ได้​ตรากตรำ​ทำไป​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คนๆหนึ่ง​จะ​ต้อง​ตรากตรำ​ทำงาน​อย่าง​หนัก เพื่อ​ให้​ได้​สติปัญญา ความรู้​และ​ความ​สำเร็จ แต่​สุดท้าย​เขา​ก็​ต้อง​มอบ​ส่วน​ของเขา​ไป​ให้​กับ​อีก​คนหนึ่ง​ซึ่ง​ไม่ได้​ลงแรง​ทำ​อะไรเลย นี่​ก็​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน และ​มัน​เป็น​สิ่ง​เลวร้าย​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="22">มนุษย์​ได้​อะไร​บ้าง​จาก​งานหนัก​ที่​ทำ​และ​ทุ่มเท​ชีวิต​จิตใจ​กับ​งาน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="23">วันเวลา​ของเขา​มี​แต่​ความ​เจ็บปวด และ​งาน​อัน​ยุ่งเหยิง​ของเขา​ก็​มี​แต่​จะ​ทำให้​เขา​หงุดหงิด แม้​เวลา​กลางคืน​จิตใจ​ของเขา​ก็​ยัง​ไม่ได้​นอนหลับ​พักผ่อน นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="24">สำหรับ​มนุษย์​แล้ว ไม่มี​อะไร​ดี​ไปกว่า การ​กิน ดื่ม และ​มี​ความสุข​กับ​งาน​ของเขา เรา​เห็น​ว่า​สิ่งนี้​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ทั้ง​การ​มีกิน​อย่าง​เหลือเฟือ​และ​การ​ต้อง​เก็บ​เศษข้าว​ใน​ทุ่งนา​กิน ล้วน​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="26">พระองค์​จะ​ให้​สติปัญญา ความรู้​และ​ความสุข​กับ​คน​ซึ่ง​พระองค์​ชอบใจ ส่วน​คน​ที่​ไม่​เอาไหน พระองค์​ก็​ให้​เขา​วุ่นวาย​อยู่​กับ​การเก็บ​รวบรวม​และ​สะสม เพื่อ​เขา​จะได้​มอบ​ของ​พวกนั้น​ให้​กับ​คน​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ไม่เที่ยง เป็น​การวิ่ง​ไล่​ตาม​ลม​เหมือนกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​นั้น มี​เวลา​อัน​เหมาะสม​ของมัน มี​เวลา​ที่​เหมาะสม​สำหรับ​กิจการ​ทุกอย่าง​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​นี้</verse>
				<verse number="2">มี​เวลา​คลอด​และ​มี​เวลา​ตาย มี​เวลา​ปลูก​และ​มี​เวลา​ถอนราก​ของ​สิ่ง​ที่​ปลูกไว้</verse>
				<verse number="3">มี​เวลา​ฆ่า​และ​มี​เวลา​รักษา มี​เวลา​รื้อทิ้ง​และ​มี​เวลา​สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="4">มี​เวลา​ร้องไห้​และ​มี​เวลา​หัวเราะ มี​เวลา​ไว้ทุกข์​และ​มี​เวลา​เต้นรำ</verse>
				<verse number="5">มี​เวลา​ขว้าง​ก้อนหิน​และ​มี​เวลา​เก็บ​ก้อนหิน มี​เวลา​สวมกอด​และ​มี​เวลา​ไม่​สวมกอด</verse>
				<verse number="6">มี​เวลา​ค้นหา​และ​มี​เวลา​เลิกหา มี​เวลา​เก็บรักษา​และ​มี​เวลา​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="7">มี​เวลา​ฉีก​และ​มี​เวลา​เย็บ มี​เวลา​เงียบ​และ​มี​เวลา​พูด</verse>
				<verse number="8">มี​เวลา​รัก​และ​มี​เวลา​เกลียด มี​เวลา​สงคราม​และ​มี​เวลา​สงบสุข</verse>
				<verse number="9">คนงาน​ได้​ประโยชน์​อะไร​บ้าง​จาก​งานหนัก​ที่​เขาทำ</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้เห็น​งาน​ซึ่ง​พระเจ้า​มอบ​ให้​กับ​มนุษย์ เพื่อ​ให้​มนุษย์​หมกมุ่น​อยู่​กับมัน</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทำให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​เหมาะสม​ตาม​เวลา​ของมัน พระองค์​ทำให้​จิตใจ​มนุษย์​รู้สึก​ถึง​เวลา​อัน​ไม่มี​วัน​สิ้นสุด แต่​มนุษย์​ก็​ไม่​เข้าใจ​งาน​ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​ทำไว้​ตั้งแต่​เริ่มต้น​จนจบ</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​เรียนรู้​ว่า​สำหรับ​พวกเขา​ไม่มี​อะไร​ดีเลย นอกจาก​ความ​สุขสบาย​ที่​พวกเขา​มี​ใน​ช่วงชีวิต​ของเขา</verse>
				<verse number="13">ถ้า​คน​กิน ดื่ม และ​มี​ความสุข​กับ​ผลงาน​จาก​งานหนัก​ทั้งหมด​ที่​เขา​ทำ นี่​ก็​ถือว่า​เป็น​ของขวัญ​จาก​พระเจ้า​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">เรา​รู้​ว่า​ทุกสิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำนั้น ไม่ได้​ถูก​กำหนด​ด้วย​เวลา จะ​เพิ่มเติม​อะไร​เข้าไป​ก็​ไม่ได้ จะ​ดึง​อะไร​ออกมา​ก็​ไม่ได้ ที่​พระเจ้า​ทำ​อย่างนี้ เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ยำเกรง​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="15">สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ตอนนี้ เป็น​สิ่ง​ที่​เคย​เกิดขึ้น​มาแล้ว​ในอดีต และ​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต ก็​เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน​แล้ว​เหมือนกัน แต่​พระเจ้า​จะ​จัดการ​กับ​สิ่ง​ซึ่ง​มนุษย์​แสวงหา​แต่​เกิน​ความ​เข้าใจ​ของ​ตน</verse>
				<verse number="16">ยิ่งกว่านั้น เรา​ได้​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ คือ​ใน​ที่​ซึ่ง​น่า​จะ​มี​ความ​ยุติธรรม​กลับ​เจอ​ความ​ชั่วช้า และ​ใน​ที่​ซึ่ง​น่า​จะ​มี​ความ​ถูกต้อง​กลับ​เจอ​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="17">เรา​คิด​ในใจ​ว่า พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​ทั้ง​คน​บริสุทธิ์​และ​คนชั่ว เพราะ​ว่า​มี​เวลา​สำหรับ​ทุกเรื่อง​และ​กิจกรรม​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="18">เรา​คิด​อยู่​ในใจ​เกี่ยวกับ​มนุษย์​ทั้งหลาย​ว่า พระเจ้า​กำลัง​ทดสอบ​พวกเขา พระองค์​ให้​มนุษย์​เห็น​ว่า​พวกเขา​เป็น​สัตว์​โดยแท้</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ว่า​สิ่ง​ที่​มนุษย์​กับสัตว์​ต้อง​เผชิญ​นั้น​ก็​เหมือนกัน สัตว์​ต้อง​ตาย มนุษย์​ก็​ต้อง​ตาย​เหมือนกัน ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ต่าง​มี​วิญญาณ​เดียวกัน มนุษย์​ไม่​ได้เปรียบ​ไป​กว่า​สัตว์​ตรงไหน เพราะ​ว่า​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​นั้น​ไม่เที่ยง</verse>
				<verse number="20">ทั้งคู่​ต้อง​ไป​ยัง​ที่​เดียวกัน ทั้งคู่​มา​จาก​ดิน และ​ทั้งคู่​ก็​ต้อง​กลับไป​เป็น​ดิน​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="21">ใคร​จะ​บอก​ได้​ว่า วิญญาณ​ของ​มนุษย์​จะ​ขึ้น​ไป​สวรรค์ หรือ​วิญญาณ​ของ​สัตว์​จะ​ลง​ไป​ยัง​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="22">เรา​เห็น​ว่า ไม่มี​อะไร​จะ​ดี​ไป​กว่า​การ​ที่​คนๆหนึ่ง​จะ​สนุก​กับ​งาน​ของเขา เพราะ​ความ​สนุก​นั่นแหละ​คือ​รางวัล​เดียว​ที่​เขา​ได้รับ​เพราะ​ไม่มี​ใคร​บอก​เขา​ได้หรอก​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​ใน​อนาคต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​เรา​ก็​ได้​หัน​ไป​ดู​การ​กดขี่​ข่มเหง​ทั้งหลาย​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​อีกครั้ง ดูสิ น้ำตา​ของ​คน​ที่​ถูก​กดขี่​ข่มเหง แต่​ไม่มี​ใคร​ปลอบโยน อำนาจ​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ผู้กดขี่ ไม่มี​ใคร​ปลอบโยน​พวกเขา​เลย</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เรา​จึง​ถือว่า​คนตาย​ไปแล้ว​ก็​โชคดี​กว่า​คน​ที่​ยัง​เป็นอยู่</verse>
				<verse number="3">แต่​ที่​โชคดี​กว่า​คนตาย​และ​คนเป็น คือ​คน​ที่​ไม่เคย​มีชีวิต​มาก่อน​เพราะ​เขา​จะ​ไม่ได้​เห็น​สิ่ง​ชั่วร้าย​ที่​มนุษย์​ทำกัน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="4">เรา​เห็น​ว่า งานหนัก​และ​ความ​สำเร็จ​ทุกอย่าง เกิด​มา​จาก​การที่​คน​แข่งขัน​ชิงดี​ชิงเด่น​กัน นี่​ก็​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​คนโง่​งอมือ​งอเท้า แล้ว​ต้อง​กิน​เนื้อ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​หา​มา​ได้​หนึ่ง​กำมือ​เต็ม แล้ว​ได้​พักผ่อน ก็​ยัง​ดีกว่า​คน​ที่​ได้​มา​สอง​กำมือ แต่​ต้อง​ทำงาน​หนัก​และ​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เรา​ก็​เห็น​สิ่ง​ไม่เที่ยง​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​อีก​อย่างหนึ่ง คือ</verse>
				<verse number="8">มี​ชาย​คนหนึ่ง อยู่​ตัว​คนเดียว​ไม่มี​แม้แต่​ลูก หรือ​พี่น้อง เขา​ทำงาน​หนัก​อย่าง​ไม่​หยุดหย่อน และ​ใน​เรื่อง​ความ​ร่ำรวย​นั้น ตา​ของเขา​ก็​ไม่รู้จัก​พอ เขา​ไม่เคย​หยุด​เพื่อ​ถาม​ตัวเอง​เลย​ว่า จะ​ทำงาน​หนัก​ไป​เพื่อ​ใคร และ​ที่​ไม่ยอม​หา​ความสุข​ใส่ตัว​นี้ มัน​เพื่อ​ใครกัน นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน และ​เป็น​การ​หมกมุ่น​อย่าง​ร้ายกาจ</verse>
				<verse number="9">สองคน​ย่อม​จะ​ดีกว่า​คนเดียว เพราะ​พวกเขา​จะ​ได้รับ​ผล​ตอบแทน​ที่​ดีกว่า​จาก​งานหนัก​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ถ้า​คนหนึ่ง​ล้มลง อีก​คนหนึ่ง​ก็​จะได้​ช่วย​เพื่อน​ให้​ลุกขึ้น แต่​คน​ที่​อยู่​ตัว​คนเดียว​จะ​ลำบาก เพราะ​เมื่อ​เขา​ล้มลง ก็​ไม่มี​ใคร​มา​ช่วย​ให้​ลุกขึ้น</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่านั้น ถ้า​คน​สองคน​นอน​อยู่​ด้วยกัน พวกเขา​ก็​อบอุ่น ส่วน​คน​ที่​อยู่​คนเดียว เขา​จะ​อบอุ่น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​อยู่​คนเดียว​อาจจะ​ถูก​รังแก แต่​ถ้า​อยู่​ด้วยกัน​สองคน​ก็​สามารถ​ป้องกัน​ตัวเอง​ได้ เชือก​สามเส้น​ที่​มัด​เป็น​เกลียว​เข้า​ด้วยกัน​นั้น​ไม่​สามารถ​ดึง​ให้​ขาด​จากกัน​ได้​ง่ายๆ​หรอก</verse>
				<verse number="13">คนหนุ่ม​ที่​ยากจน​แต่​ฉลาด ย่อม​ดี​กว่า​กษัตริย์​แก่​โง่เขลา​ที่​ไม่ยอมฟัง​คำเตือน​แล้ว</verse>
				<verse number="14">เพราะ​คนหนุ่ม​นั้น​ได้​ออก​จาก​คุก แล้ว​ได้​กลาย​มา​เป็น​กษัตริย์ ใน​ขณะที่​อีก​คนหนึ่ง​ซึ่ง​เกิด​มา​ใน​วัง แต่​กลับ​กลาย​เป็น​คน​ยากจน​ในที่สุด</verse>
				<verse number="15">เรา​ได้​เห็น​คน​ทั้งหลาย​ผู้ซึ่ง​มีชีวิต​เคลื่อนไหว​อยู่​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ ไป​ติดตาม​คนหนุ่ม​อีก​คนหนึ่ง​ที่​ได้​ขึ้นมา​เป็น​กษัตริย์​แทน​คนหนุ่ม​คนแรก​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​ถึงแม้​คนหนุ่ม​คนหลัง​นี้​จะ​มี​ผู้ติดตาม​จน​นับ​ไม่ถ้วน​ก็ตาม แต่​คน​รุ่น​ต่อไป​จะ​ไม่​นิยม​ชมชอบ​เขา นี่​ก็​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน เหมือน​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ระวัง​สิ่ง​ที่​เจ้าทำ​ให้ดี​เมื่อ​เข้าไป​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ยอมรับ​คน​ที่​เชื่อฟัง​และ​ทำตาม​พระองค์ มากกว่า​คนโง่ๆ​ที่​แค่​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​เท่านั้น เพราะ​พวก​คนโง่​นั้น​ไม่รู้ตัว​เสีย​ด้วยซ้ำ​ว่า​กำลัง​ทำชั่ว​อยู่</verse>
				<verse number="2">อย่า​เป็น​คน​ปากไว ใจร้อน พูด​อะไร​โพล่งๆ​ออกไป​ต่อหน้า​พระเจ้า เจียมตัว​เสียบ้าง​เพราะ​พระเจ้า​อยู่​บน​สวรรค์ แต่​เจ้า​อยู่​บน​โลก เพราะ​ฉะนั้น​เจ้า​ควร​จะ​พูด​ให้​น้อยๆ​เข้าไว้</verse>
				<verse number="3">ยิ่ง​หมกมุ่น​เท่าไหร่​ก็​ยิ่ง​เพ้อฝัน​มาก​เท่านั้น ยิ่ง​พูดมาก​เท่าไหร่​ก็​ยิ่ง​ส่อ​ให้เห็น​ว่า​โง่​มาก​เท่านั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เจ้า​ได้​บนบาน​ไว้​กับ​พระเจ้า ก็​อย่าได้​รีรอ​ที่​จะ​แก้บน​นั้น เพราะ​พระองค์​ไม่ชอบ​คนโง่ เจ้า​บน​อะไรไว้​ก็​ให้​แก้เสีย</verse>
				<verse number="5">ไม่​บนบาน​เสียเลย​ย่อม​ดีกว่า​บนบาน​แล้ว​ไม่แก้</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เหตุนี้ อย่า​ปล่อย​ให้​ปาก​เป็น​เหตุ​ทำให้​คุณ​ทำบาป และ​อย่า​พูด​กับ​ตัวแทน​ของ​พระเจ้า​ว่า “ผม​ไม่ได้​ตั้งใจ​พูด​อย่างนั้น” ทำไม​จะต้อง​ทำ​ให้​พระเจ้า​โกรธ​เพราะ​คำพูด​ของคุณ แล้ว​ทำ​ให้​พระองค์​ทำลาย​งาน​ที่​คุณ​ได้​ทำ​มา​กับมือ</verse>
				<verse number="7">คน​เรา​ชอบ​ฝัน ชอบ​คิด​เรื่อง​ไร้สาระ​และ​ชอบ​พูด แต่​ให้​ยำเกรง​พระเจ้า​ดีกว่า</verse>
				<verse number="8">ถ้า​คุณ​เห็น​คน​ยากจน​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​ใน​หมู่บ้าน​ของคุณ หรือ​ถูก​ปล้น​สิทธิ​หรือ​ไม่​ได้รับ​ความ​เป็นธรรม มัน​ก็​ไม่ใช่​เรื่อง​แปลก​หรอก เพราะ​เหนือ​เจ้านาย​คนนั้น ก็​ยัง​มี​เจ้านาย​ของเขา​เฝ้ามอง​อยู่ และ​เหนือ​เจ้านาย​ทั้ง​สองคน​นี้ ก็​ยัง​มี​เจ้านาย​ของ​พวกเขา​อีก​ทีหนึ่ง</verse>
				<verse number="9">แม้แต่​กษัตริย์​ก็​ยัง​ได้​ส่วนแบ่ง​จาก​การ​เพาะ​ปลูก​ใน​แผ่นดิน พวกเขา​ก็​ได้​แบ่ง​ผล​ประโยชน์​ของ​แผ่นดิน​กันไป</verse>
				<verse number="10">คน​รักเงิน​ก็​ไม่เคย​มีเงิน​พอ และ​คน​รัก​ความ​ร่ำรวย​ก็​ไม่เคย​พอใจ​กับ​รายได้ นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​มี​ข้าวของ​เงินทอง​เพิ่มขึ้น ก็​จะ​มีคน​มา​ช่วย​ผลาญ​มากขึ้น แล้ว​มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​เจ้าของ นอกจาก​จะได้​แค่​ชม​เป็น​ขวัญตา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="12">กรรมกร​มี​ความสุข​นอนหลับ​สบาย ไม่ว่า​เขา​จะได้​กิน​น้อย​หรือ​มาก แต่​ความ​เหลือเฟือ​ของ​คน​ร่ำรวย​ทำ​ให้​เขา​นอน​ไม่หลับ</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้เห็น​เรื่อง​เลวร้าย​อีก​เรื่องหนึ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ คือ​คน​ที่​สะสม​ความ​ร่ำรวย​ไว้​ให้​กับ​ตัวเอง และ​สุดท้าย​ก็​ทำ​ให้​เขา​ต้อง​ทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="14">คือ​การ​ที่​เขา​ต้อง​สูญเสีย​ความ​ร่ำรวย​ไปหมด​กับ​การ​ลงทุน​เสี่ยงภัย เขา​มี​ลูกชาย​หนึ่งคน แต่​ก็​ไม่มี​อะไร​เหลือ​ใน​มือ​เพื่อ​ให้​กับ​ลูกชาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">เขา​ออก​มา​จาก​ท้องแม่​ตัวเปล่า เขา​ก็​ย่อม​จะ​จากไป​ตัวเปล่า​เหมือน​เดิม ไม่ได้​อะไร​ติดมือ​ไปเลย จาก​งานหนัก​ที่​เขา​ได้​ตรากตรำ​ทำ​มา</verse>
				<verse number="16">ใช่แล้ว นี่แหละ​คือ​เรื่อง​เลวร้าย​ที่​ทำ​ให้​รู้สึก​แย่มาก เขา​มา​อย่างไร เขา​ก็​จะ​ไป​อย่างนั้น แล้ว​เขา​จะ​ได้​ประโยชน์​อะไร​ที่​ต้อง​ทำงาน​หนัก​เพื่อ​ได้มา​แต่​สิ่ง​ลมๆ​แล้งๆ</verse>
				<verse number="17">ความจริง​แล้ว ตลอด​วันเวลา​ของเขา​นั้น เขา​ก็​กิน​อยู่​ใน​ความมืด เต็ม​ไปด้วย​ความ​หงุดหงิด​งุ่นง่าน​ใจ เจ็บไข้​ได้ป่วย และ​โกรธแค้น</verse>
				<verse number="18">เรา​เห็นว่า​สิ่งนี้​ดี​และ​เหมาะสม คือ​ใน​ช่วง​ชีวิต​สั้นๆ​ที่​พระเจ้า​ประทาน​ให้นี้ ให้​แต่ละคน​กิน​และ​ดื่ม และ​มี​ความสุข​กับ​งานหนัก​ทั้งหมด​ที่​ทำ​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ เพราะ​สิ่ง​เหล่านั้น​แหละ​เป็น​รางวัล​ที่​เขา​ได้รับ</verse>
				<verse number="19">นอก​จากนี้ เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​คนหนึ่ง​คนใด​ร่ำรวย ให้​เขา​มี​ความสุข​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ของเขา และ​มี​ความสุข​กับ​งานหนัก​ที่​ทำ ทั้งหมด​นี้​ถือว่า​เป็น​ของขวัญ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เขา​ไม่ควร​จะ​ไป​คิดมาก​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ในอดีต​หรือ​เรื่อง​ใน​อนาคต เพราะ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เขา​สาละวน​อยู่​กับ​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​เขา​มี​ความสุข</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">มี​เรื่อง​เลวร้าย​อีก​เรื่องหนึ่ง​ที่​เรา​ได้เห็น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ และ​มัน​ก็​หนักหนา​สาหัส​สำหรับ​มนุษย์</verse>
				<verse number="2">คือ​มี​คน​ซึ่ง​พระเจ้า​มอบ​ความ​ร่ำรวย ทรัพย์​สมบัติ และ​ชื่อเสียง​เกียรติยศ​ให้ จน​เขา​ไม่ขาด​อะไร​เลย​ที่​อยากได้ แต่​พระเจ้า​ไม่ได้​ให้​เขา​เสพสุข​จาก​สิ่ง​เหล่านั้น แต่​ให้​คนอื่น​มา​เสพสุข​แทน นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่เที่ยง และ​เลวร้าย​ทำ​ให้​หดหู่​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ชาย​คนหนึ่ง​มี​ลูก​สัก​ร้อยคน และ​มี​อายุ​ยืนยาว แต่​เขา​กลับ​บ่น​เกี่ยวกับ​ชีวิต​ที่​เหลืออยู่​ของเขา และ​บ่น​ว่า​ไม่​ได้รับ​ความสุข​จาก​สิ่ง​ดีๆ​ที่มี และ​บ่น​ว่า​ไม่มี​ที่​ฝังศพ เรา​ขอ​บอก​ว่า​เด็ก​ที่​ตาย​ใน​ท้อง​ก็​ยัง​ดีกว่า​เขา​เสียอีก</verse>
				<verse number="4">เพราะ​การ​เกิดมา​ของ​เด็ก​คนนั้น​ก็​ไม่เที่ยง และ​เขา​ก็​เข้า​สู่​ความมืด และ​ชื่อ​ของเขา​ก็​ถูก​ความมืด​ปกคลุม​ไป</verse>
				<verse number="5">ถึงแม้​เด็กน้อย​นั้น​จะ​ยัง​ไม่ทัน​ได้เห็น​ดวง​อาทิตย์ และ​ยัง​ไม่​รู้เรื่อง​อะไร​เลย เด็กนั้น​ก็​ยัง​มี​ความ​สงบสุข​มากกว่า​ชายชรา​คนนี้​เสียอีก</verse>
				<verse number="6">ถึงแม้ว่า​ชาย​คนนี้​จะ​มี​อายุยืน​หนึ่งพัน​ปี​ถึง​สองครั้ง แต่​ไม่พบ​ความสุข แล้ว​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร เพราะ​สุดท้าย​แล้ว​ทุกคน​ก็​ต้อง​ไป​อยู่​ใน​จุด​เดียวกัน​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="7">คน​เรา​ทำงาน​หนัก​ก็​เพื่อ​ปากท้อง แต่​ก็​ไม่เคย​เติมเต็ม​ความ​อยาก​ของ​ตัวเอง​อยู่ดี</verse>
				<verse number="8">ถ้า​อย่างนั้น​คนฉลาด​ได้เปรียบ​คนโง่​ตรงไหน​หรือ แล้ว​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​ที่​คนจน​เรียนรู้​เพื่อ​ที่​จะ​จัดการ​กับ​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">ความ​พอใจ​กับ​สิ่ง​ที่​ตา​ได้เห็น ก็​ยัง​ดีกว่า​ความ​อยาก​ที่​ไม่รู้​จบ นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน เหมือน​ไล่​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="10">ทุกสิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้นมา​ล้วน​ถูก​กำหนด​ไว้แล้ว​ทั้งสิ้น พระเจ้า​รู้จัก​เส้นทาง​ซึ่ง​พระองค์​ได้​กำหนด​ไว้​ให้​กับ​มนุษย์​นั้น และ​พวกเขา​ก็​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​โต้เถียง​กับ​พระเจ้า​ผู้ซึ่ง​มี​กำลัง​กว่า​ได้</verse>
				<verse number="11">อันที่จริง​แล้ว ยิ่ง​โต้เถียง​มาก​เท่าไร ก็​ยิ่ง​ไร้สาระ​เท่านั้น มนุษย์​ได้​ประโยชน์​อะไร​จาก​การ​โต้เถียง​นี้​บ้าง</verse>
				<verse number="12">ใคร​จะ​ไป​รู้ว่า สิ่งไหน​จะ​ดี​สำหรับ​มนุษย์​ใน​ช่วงเวลา​แสนสั้น​ที่​เขา​มี​ชีวิตอยู่ คือ​ชีวิต​อัน​ไร้สาระ ที่​ผ่านไป​เหมือน​เงา เพราะ​ใคร​จะ​บอก​ได้​บ้าง​ว่า​ใน​อนาคต​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​ชีวิต​ของเขา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ชื่อเสียง​ที่ดี​ย่อม​ดีกว่า​น้ำหอม​ชั้นดี และ​วันตาย​ของคน​ก็​ดีกว่า​วันเกิด</verse>
				<verse number="2">การ​ไป​บ้าน​ที่​กำลัง​ไว้ทุกข์​ย่อม​ดีกว่า​ไป​บ้าน​ที่​กำลัง​เลี้ยง​ฉลอง เพราะ​ว่า​บ้านแรก​คือ​จุดจบ​ของ​ทุกๆคน และ​คน​ที่​ยัง​มีชีวิต​อยู่​ก็​ควร​ตระหนัก​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="3">ความเศร้า​นั้น​ดีกว่า​การหัวเราะ เพราะ​ถึงแม้​หน้า​จะ​เศร้า​แต่​จิตใจ​นั้น​ได้รับ​บทเรียน</verse>
				<verse number="4">จิตใจ​ของ​คนฉลาด​ย่อม​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​ไว้ทุกข์ และ​จิตใจ​ของ​คนโง่​ย่อม​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​สนุก​สนาน​รื่นเริง</verse>
				<verse number="5">ฟัง​คนฉลาด​ต่อว่า​ก็​ยัง​ดีกว่า ฟัง​เพลง​ที่​คนโง่​ร้อง</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เสียง​หัวเราะ​ของ​คนโง่​ก็​เหมือน​เสียงแตก​ของ​หนาม​ที่​ติดไฟ​อยู่​ใต้​หม้อ นี่​ก็​เป็น​สิ่ง​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="7">การ​กดขี่​ข่มเหง​สามารถ​ทำ​ให้​คนฉลาด​กลาย​เป็น​คนโง่ และ​สินบน​ก็​ทำ​ให้​ใจ​คดโกง</verse>
				<verse number="8">ทำ​จนจบ​ย่อม​ดีกว่า​แค่​เริ่มต้น ใจ​อดทน​ย่อม​ดีกว่า​ใจ​หยิ่งยโส</verse>
				<verse number="9">อย่าให้​จิตใจ​ของคุณ​โกรธง่าย เพราะ​ความ​โกรธ​นั้น​อยู่​ใน​อก​ของ​คนโง่</verse>
				<verse number="10">อย่า​ถาม​ว่า “ทำไม​คืนวัน​เก่าๆ​ถึง​ดีกว่า​ทุกวันนี้” ไม่ฉลาด​เลย​ที่​ถาม​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">สติปัญญา​นั้น​ดี​เหมือนกับ​มรดก และ​เป็น​ประโยชน์​แก่​คน​ที่​เห็น​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ว่า​สติปัญญา​ปกป้อง​คนได้ ก็​เหมือนกับ​เงินทอง​สามารถ​ปกป้อง​คนได้ ประโยชน์​ของ​ความรู้​และ​สติปัญญา​คือ​รักษา​ชีวิต​ของ​เจ้าของ​มัน</verse>
				<verse number="13">ให้​เห็น​และ​ยอมรับ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำ สิ่ง​ที่​พระเจ้า​บิด​ให้งอ​จะ​มีใคร​ทำ​ให้​มันตรง​ได้หรือ</verse>
				<verse number="14">ใน​วัน​ที่​ดีๆ​ก็​ให้​สนุก​กับมัน ส่วน​ใน​วัน​ที่​แย่ๆ​ก็​ให้​คิด​ใคร่ครวญ​ว่า​ทั้ง​สองวัน​นี้​เป็น​วัน​ที่​พระเจ้า​สร้างไว้ เพื่อ​มนุษย์​จะได้​เดา​ไม่ถูก​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับเขา​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="15">ใน​วันคืน​ที่​ไม่เที่ยง​ของเรา​นั้น เรา​ก็​ได้เห็น​มาแล้ว​ทุกอย่าง มี​คนดี​ที่​ต้อง​ย่อยยับ​ไป แม้​เขา​จะ​เป็น​คนดี และ​มี​คนเลว​ที่​มี​อายุ​ยืนยาว แม้​เขา​จะ​ชั่วช้า</verse>
				<verse number="16">อย่า​เป็น​คนดี​เกินเหตุ​และ​อย่า​ฉลาด​แสนรู้​เกินไป เรื่อง​อะไร​คุณ​จะ​ต้อง​ทำลาย​ตัวเอง​ด้วย</verse>
				<verse number="17">อย่า​ชั่ว​เกินไป และ​อย่าโง่​เกินไป เรื่อง​อะไร​คุณ​จะ​ต้อง​มา​ตาย​ก่อนเวลา</verse>
				<verse number="18">ยึด​ข้างหนึ่ง​ไว้​ก็ดี​และ​อย่า​ปล่อย​อีก​ข้างหนึ่ง​ไป คน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​จะ​เดิน​สายกลาง</verse>
				<verse number="19">สติปัญญา​ทำ​ให้​คนหนึ่ง​เข้มแข็ง​กว่า​เจ้าหน้าที่​ปกครอง​เมือง​สิบคน</verse>
				<verse number="20">แต่​ถึง​อย่างไร​ก็ตาม ก็​ไม่มี​ใคร​หรอก​ใน​โลกนี้​ที่​แสน​จะ​เป็น​คนดี ทำ​แต่​ความดี​ไม่เคย​ทำบาป​เลย</verse>
				<verse number="21">อีก​อย่างหนึ่ง​คุณ​อย่า​ไป​สนใจ​คำพูด​ของ​คนอื่น​ทุกคำ เพราะ​กลัว​ว่า​คุณ​อาจจะ​ได้ยิน​ทาส​ของคุณ​ต่อว่า​คุณ​ใน​ทาง​เสียๆ​หายๆ​ได้</verse>
				<verse number="22">คุณ​ก็​รู้​อยู่​แก่ใจ​ดี​ว่า คุณเอง​ก็​เคย​ว่า​คนอื่น​เสียๆ​หายๆ​หลาย​ครั้ง</verse>
				<verse number="23">เรื่อง​ที่​พูด​มานี้ เรา​ได้​ทดสอบ​ด้วย​สติปัญญา​แล้ว เรา​เคย​พูด​ว่า เรา​จะ​เป็น​คนฉลาด แต่​ความ​ฉลาด​ยัง​อยู่​ห่างไกล​จากเรา</verse>
				<verse number="24">ทุกสิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​นั้น มัน​เกิน​ความ​เข้าใจ​ของ​มนุษย์ และ​มัน​ลึกล้ำ​เกิน​กว่า​ที่​มนุษย์​จะ​ค้นพบ</verse>
				<verse number="25">เรา​ตั้งใจ​ที่​จะ​เรียนรู้ ตรวจสอบ​และ​แสวงหา​สติปัญญา​และ​เหตุผล และ​เรา​ตั้งใจ​ที่​จะ​เรียนรู้​ว่า​ความ​ชั่วร้าย​เป็น​เรื่อง​โง่​บัดซบ และ​ความ​โง่เขลา​เป็น​เรื่อง​บ้า</verse>
				<verse number="26">เรา​พบว่า​ผู้หญิง​ที่​เป็น​กับดัก ​นั้น แย่​ยิ่งกว่า​ความตาย​เสียอีก เธอ​มี​หัวใจ​เป็น​ตาข่าย​และ​มือ​เป็น​โซ่​มัด คน​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ​จะ​หนีพ้น​จาก​เธอ ส่วน​คน​ที่​ไม่เอาไหน จะ​ถูก​เธอ​จับไว้</verse>
				<verse number="27">ดู​เสียสิ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ค้นพบ อาจารย์​พูด​ว่า​อย่างนั้น เรา​ได้​เอา​เรื่องหนึ่ง​มา​ปะติด​ปะต่อ​เข้า​กับ​อีก​เรื่องหนึ่ง​เพื่อ​หา​คำตอบ</verse>
				<verse number="28">เรา​ได้​ทุ่ม​สุดชีวิต​หาแล้ว​หาอีก แต่​ก็​ไม่พบ​คำตอบ แต่​เรา​ได้​พบ​ชาย​ผู้​มี​สติปัญญา​หนึ่ง​ใน​พันคน​แล้ว แต่​ไม่พบ​ผู้หญิง​สักคน​ใน​พันคน​นั้น</verse>
				<verse number="29">นี่แหละ คือ​สิ่งเดียว​ที่​เราพบ คือ พระเจ้า​ได้​สร้าง​มนุษย์​ให้​เป็น​คนดี แต่​พวกเขา​กลับ​เหลี่ยม​จัด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใคร​กันล่ะ​ที่​เป็น​คนฉลาด​จริงๆ และ​ใคร​กันล่ะ​สามารถ​อธิบาย​สิ่งต่างๆ​ได้ สติปัญญา​ทำ​ให้​ใบหน้า​สดใส และ​ทำ​ให้​หน้า​บึ้งตึง​เปลี่ยนไป</verse>
				<verse number="2">เรา​ขอ​บอก​ว่า ให้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์​เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​ที่​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ไม่ต้อง​กลัว​กษัตริย์​หรอก เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ พระองค์​สั่ง​ให้​ทำ​อะไร ก็​ทำ​ไปเลย แต่​อย่า​ไป​มี​ส่วนร่วม​กับ​พวก​กบฏ​ก็​แล้วกัน เพราะ​พระองค์​มี​อำนาจ​ที่​จะ​จัดการ​กับ​ทุกอย่าง​ตาม​ใจชอบ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​คำพูด​ของ​กษัตริย์​นั้น​มี​อำนาจ ใคร​จะ​กล้า​ถาม​พระองค์​ว่า “พระองค์​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่”</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ทำ​ตาม​คำสั่ง​จะ​ไม่​ได้รับ​อันตราย และ​คนฉลาด​ย่อม​จะ​รู้​เวลา​และ​วิธีการ​อัน​เหมาะสม</verse>
				<verse number="6">เพราะ​อัน​ที่จริง​แล้ว ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ก็​มี​เวลา​และ​วิธี​ของมัน แต่​ปัญหา​ของ​คนๆหนึ่ง​ก็​หนัก​สำหรับ​เขา</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ไม่มี​ใคร​รู้​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​และ​ไม่มี​ใคร​บอก​เขา​ได้​ว่า​ผล​มัน​จะ​ออกมา​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="8">ไม่มี​ใคร​มี​อำนาจ​เหนือ​ลม​ที่​จะ​ไป​หยุดยั้ง​มัน​ได้ เหมือนกับ​ที่​ไม่มี​ใคร​มี​อำนาจ​เหนือ​วันตาย ไม่มี​ทาง​ที่​ทหาร​จะ​ถูก​ปลด​ประจำการ​ใน​ระหว่าง​การ​สู้รบ​อยู่ ไม่มี​ทาง​ที่​ความชั่ว​จะ​ช่วย​กู้​ชีวิต​ของ​คน​ทำชั่ว​ได้</verse>
				<verse number="9">เรา​เคย​เห็น​เรื่อง​พวกนี้​มา​หมด​แล้ว และ​เรา​ก็​ได้​ใคร่ครวญ​ถึง​การ​กระทำ​ทุกอย่าง​ซึ่ง​กระทำ​กัน​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ เรา​เห็น​ว่า​ทุกวันนี้​เมื่อ​คนหนึ่ง​มี​อำนาจ​เหนือ​อีก​คนหนึ่ง เขา​ก็​จะ​ใช้​อำนาจ​นั้น​ทำร้าย​คนนั้น</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เรา​ก็​เห็น​พวก​คนชั่ว​ได้รับ​การฝัง​อย่าง​มีเกียรติ แล้ว​ก็​เคย​เดิน​เข้า​ออก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​กัน​เป็น​ว่าเล่น แต่​ทุกคน​ใน​เมือง​กลับ​ลืม​คน​ที่​ทำ​ถูกต้อง​ไป นี่​ก็​เป็น​เรื่อง​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คน​ที่​ทำชั่ว​ไม่​โดน​ลงโทษ​ทันที คน​ถึง​กล้า​ทำชั่ว</verse>
				<verse number="12">คนบาป​ทำชั่ว​เป็น​ร้อยๆ​ครั้ง​แต่​ก็​ยัง​มี​อายุยืน ทั้งๆ​ที่​เรา​ก็​รู้​ทั้งรู้​ว่า​คน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วย​ความ​เกรง​กลัว​จะ​ได้ดี</verse>
				<verse number="13">แต่​คนชั่ว​จะ​ไม่​ได้รับ​ผลดี​หรอก​และ​จะ​ไม่มี​อายุ​ยืนยาว​ด้วย พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​เงา​เพราะ​ไม่​ยำเกรง​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่ว่า​มี​เรื่อง​ที่​ไม่เที่ยง​เกิดขึ้น​ใน​โลกนี้ คือ บางครั้ง​มนุษย์​ก็​ทำ​กับ​คนดีๆ​เหมือน​กับ​ว่า​เขา​เป็น​คนเลว และ​ทำ​กับ​คนเลว​เหมือน​กับ​ว่า​เขา​เป็น​คนดี สรุป​แล้ว นี่​ก็​ไม่เที่ยง​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​เรา​แนะนำ​ให้​หา​ความสุข​สนุก​สนาน เพราะ​ไม่มี​อะไร​ดี​สำหรับ​มนุษย์​ที่​อยู่​ใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ ยกเว้น​การ​กินดื่ม​และ​หา​ความสุข​สนุก​สนาน​ใส่ตัว เพื่อ​ความสุข​นี้​จะ​อยู่​กับ​เขา​เมื่อ​ต้อง​ทำงาน​หนัก ตลอด​วันเวลา​ของ​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ให้​กับเขา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​ตั้งใจ​เรียนรู้​ถึง​สติปัญญา​และ​สังเกต​ทุกสิ่ง​ที่​ผู้คน​ทำกัน​ใน​โลกนี้ ทำ​ให้​เรา​นอน​ไม่หลับ​ทั้งวัน​ทั้งคืน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เรา​ก็​ได้​ดู​งาน​ทั้งหมด​ของ​พระเจ้า และ​เห็นว่า​ไม่มี​ใคร​สามารถ​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้​ได้​หรอก ไม่ว่า​จะ​พยายาม​ขนาด​ไหน​ก็ตาม เขา​ก็​จะ​ไม่มีวัน​ค้นพบ แม้แต่​คนฉลาด​ที่​คิด​ว่า​ตัวเอง​รู้แล้ว​ก็​ยัง​ไม่มี​ปัญญา​ค้นพบ​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใช่แล้ว เรา​ได้​ใส่ใจ​และ​ตรวจสอบ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ แล้ว​เห็น​ว่า​คนดี​และ​คนฉลาด​และ​สิ่งต่างๆ​ที่​เขา​ทำ แม้กระทั่ง​ความรัก​และ​ความ​เกลียด​ของเขา ล้วน​แล้วแต่​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​พระเจ้า ไม่มี​ใคร​รู้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​ตัว​เขาเอง​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="2">ทุกคน​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​เดียว​กันหมด คือ จะต้อง​เจอ​กับ​ชะตา​กรรม​เดียวกัน ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​บริสุทธิ์​หรือ​คนเลว คนดี​หรือ​คนชั่ว คน​บริสุทธิ์​หรือ​คน​ไม่​บริสุทธิ์ คน​ที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา หรือ​คน​ที่​ไม่​ถวาย​เครื่อง​บูชา คน​ที่​ชอบ​สาบาน​หรือ​คน​ที่​กลัว​การ​สาบาน</verse>
				<verse number="3">ใน​บรรดา​สิ่งต่างๆ​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ นี่​ก็​เป็น​เรื่อง​เลวร้าย​อีก​เรื่อง คือ​การ​ที่​ทุกคน​จะต้อง​ประสบ​กับ​ชะตา​กรรม​เดียวกัน แถม​หัวใจ​ของ​มนุษย์​ยัง​เต็ม​ไปด้วย​ความ​ชั่วร้าย จิตใจ​เต็ม​ไปด้วย​ความ​บ้าบอ​ตอน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แล้ว​หลัง​จากนั้น​เขา​ก็​ตายกัน</verse>
				<verse number="4">จะ​มี​ใคร​เลือก​ชะตา​กรรม​ของ​ตัวเอง​ได้หรือ แต่​สำหรับ​คนเป็น​นั้น เขา​สามารถ​มั่นใจ​ได้​เรื่องหนึ่ง อย่าง​ที่​คน​พูดกัน​ว่า “หมาเป็น​ย่อม​ดี​กว่า​สิงโต​ที่​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">เพราะ​คนเป็น​มั่นใจ​ได้แน่​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​แน่ๆ แต่​คนตาย​ไม่รู้​อะไร​เลย และ​คนตาย​ก็​จะ​ไม่​ได้รับ​รางวัล​อะไร​อีกแล้ว เพราะ​ผู้คน​ต่าง​ก็​พากัน​ลืม​พวกเขา​ไปหมด</verse>
				<verse number="6">ความรัก ความ​เกลียดชัง และ​ความ​อิจฉา​ของ​พวกเขา​หายวับ​ไปหมด และ​พวกเขา​ก็​ไม่มี​ส่วน​ใน​สิ่ง​ทั้งหลาย​ซึ่ง​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="7">ไปสิ ไป​กิน​ขนมปัง​ของคุณ​อย่าง​มี​ความสุข​และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ของคุณ​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี เพราะ​พระเจ้า​เห็นชอบ​กับ​เรื่อง​พวกนี้</verse>
				<verse number="8">ใส่​เสื้อผ้า​เหมือน​เตรียม​พร้อม​จะ​ไป​งาน​รื่นเริง​เสมอ​และ​ใส่​น้ำหอม​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ให้​มี​ความสุข​ร่วม​กับ​ภรรยา​ที่​คุณรัก​ตลอด​วันเวลา​อัน​ไม่เที่ยง​ของ​ชีวิตนี้ ที่​คุณ​ได้รับ​มา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ เพราะ​นั่น​คือ​ส่วนแบ่ง​ของ​ชีวิต​คุณ สำหรับ​งาน​หนัก​ที่​คุณ​ตรากตรำ​ทำ​มา​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​ที่​มือ​คุณ​ทำได้​ก็​ให้​ทำ​สุด​แรงเกิด​ไปเลย เพราะ​ใน​แดน​คนตาย​ที่​จะต้อง​ไปนั้น จะ​ไม่มี​การ​ลงมือ​ทำ​อะไร​เลย ไม่มี​แม้แต่​ความคิด ความรู้ หรือ​สติปัญญา</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้เห็น​สิ่งนี้​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​ด้วย ที่​ว่า คน​ที่​วิ่ง​เร็ว​ที่สุด ก็​ไม่ใช่​จะ​เป็น​ผู้ชนะ​เสมอไป ฝ่าย​ที่​มี​กำลัง​เหนือ​กว่า ก็​ไม่ใช่​ว่า​จะ​ชนะ​สงคราม​เสมอไป หรือ​คน​ที่​มี​สติปัญญา ก็​ไม่ใช่​ว่า​จะ​มี​อาหาร​กิน​เสมอไป หรือ​คน​ที่​มี​ความ​เข้าใจ ก็​ไม่ใช่​ว่า​จะต้อง​ร่ำรวย​เสมอไป หรือ​คน​ที่​มี​ความรู้​มาก ก็​ไม่ใช่​ว่า​จะต้อง​ได้รับ​การ​ยกย่อง​เสมอไป เพราะ​อุบัติเหตุ​เกิดขึ้น​ได้​กับ​ทุกคน</verse>
				<verse number="12">ไม่มี​ใคร​รู้​หรอก​ว่า​จะ​ตาย​เมื่อไหร่ เหมือนกับ​ปลา​ที่​ติด​ใน​ร่างแห​อัน​โหดร้าย เหมือน​พวกนก​ที่​ติด​ใน​กับดัก คนเรา​ก็​เหมือนกัน จะ​ตก​เข้าไป​ใน​กับดัก​เมื่อ​ยาม​ซวย​มาถึง​อย่าง​ไม่ทัน​ตั้งตัว</verse>
				<verse number="13">นี่​ก็​เป็น​อีก​เหตุการณ์​หนึ่ง​เกี่ยวกับ​สติปัญญา ที่​เรา​ได้เห็น​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์​นี้ เรา​ว่า​มัน​น่าคิด​ทีเดียว</verse>
				<verse number="14">มี​เมือง​เล็กๆ​เมืองหนึ่ง​ที่​มี​คนอยู่​ไม่​มากนัก ต่อมา​มี​กษัตริย์​ที่​ยิ่งใหญ่​บุก​มา​โจมตี​ล้อม​เมือง​ไว้ และ​สร้าง​เครื่องมือ​ต่างๆ​เพื่อ​บุก​ทะลวง​กำแพง​เข้าไป</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ปรากฏ​ว่า​มี​ชาย​ยากจน​คนหนึ่ง​ใน​เมืองนั้น​ที่​มี​สติปัญญา สามารถ​ที่​จะ​ช่วย​ให้​เมือง​นั้น​รอดพ้น​จาก​การ​โจมตี​ได้ แต่​ไม่มี​ใคร​สนใจ​ชาย​ยากจน​คนนั้น</verse>
				<verse number="16">สรุป​ว่า ความ​ฉลาด​นั้น​ย่อม​จะ​ดี​กว่า​กำลัง​พล แต่​ความ​ฉลาด​ของ​ชาย​ยากจน​เป็น​ที่​ดูถูก​ดูหมิ่น และ​ไม่มี​ใคร​ยอมฟัง​คำพูด​ของเขา</verse>
				<verse number="17">คำพูด​ที่​คน​มี​สติปัญญา​พูด​ออกมา​เบาๆ​มัน​สมควร​ฟัง มากกว่า​เสียง​ตะโกน​ของ​ผู้นำ​ใน​พวก​คนโง่</verse>
				<verse number="18">สติปัญญา ย่อม​ดีกว่า​อาวุธ​ใน​สงคราม แต่​คน​ไม่เอาไหน เพียง​คนเดียว​ก็​สามารถ​ทำลาย​สิ่งดีๆ​ได้​มากมาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แมลงวัน​ตาย​ไม่กี่ตัว​ใน​น้ำหอม​ก็​ทำ​ให้​น้ำหอม​เหม็น​ได้ ความโง่​เล็กๆ​น้อยๆ​สามารถ​ทำลาย ความ​ฉลาด​และ​ชื่อเสียง​ได้</verse>
				<verse number="2">ใจ​ของคน​มี​สติปัญญา​เอนเอียง​ไป​ใน​ทาง​ที่ถูก ใจ​ของ​คนโง่​เอนเอียง​ไป​ใน​ทาง​ที่​ผิด</verse>
				<verse number="3">นอกจากนี้ เมื่อ​คนโง่​เดิน​ไป​ตาม​ทาง เนื่องจาก​ไม่มี​สมอง​คิด เขา​ก็​เลย​ประกาศ​ความโง่​ของเขา​ออกมา​ให้​กับ​ทุกคน</verse>
				<verse number="4">ถ้า​ผู้นำ​โกรธ​คุณ​ขึ้นมา อย่า​เพิ่ง​ลาออก​จาก​ตำแหน่ง เพราะ​ว่า​ความ​ใจเย็น​สามารถ​เอา​ชนะ​ความ​ผิดพลาด​ทั้งหลาย​ได้</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​เห็น​เรื่อง​เลวร้าย​เรื่องหนึ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ เป็น​ความ​ผิด​ที่​ผู้นำ​ก่อขึ้น​คือ</verse>
				<verse number="6">คนโง่​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ไว้​ใน​ตำแหน่ง​สูง ส่วน​คนรวย​กลับ​ได้รับ​ตำแหน่ง​ที่​ต่ำต้อย</verse>
				<verse number="7">เรา​เห็น​ทาส​ขี่​อยู่​บน​หลัง​ม้า ส่วน​พวก​เจ้าฟ้า​กลับ​ต้อง​มา​เดินเท้า​อย่าง​กับ​ทาส</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ขุดร่อง อาจจะ​ตก​ลงไป​ใน​ร่อง และ​คน​ที่​รื้อ​กำแพง​ลง อาจจะ​ถูก​งูกัด</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ทำงาน​ใน​เหมือง​หิน อาจจะ​บาดเจ็บ​จาก​หิน​พวกนั้น คน​ที่​ตัดไม้ อาจจะ​เจ็บตัว​เพราะ​มัน</verse>
				<verse number="10">ถ้า​ขวาน​ทื่อ​และ​ไม่ได้​ลับ​ให้​คม คน​ที่​ใช้​ฟัน​ก็​จะต้อง​ออกแรง​มาก แต่​ถ้า​ใช้​สติปัญญา​ก็​จะ​ได้เปรียบ​กว่า</verse>
				<verse number="11">ถ้า​งูกัด​เสียก่อน​ที่​มัน​จะ​ถูก​สะกด ก็​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร​ที่​จะ​มี​หมองู</verse>
				<verse number="12">คำพูด​จาก​ปาก​ของ​คน​มี​สติปัญญา​ทำ​ให้​คน​ชอบ​เขา แต่​คำพูด​จาก​ริมฝีปาก​ของ​คนโง่​ทำลาย​ตัว​เขาเอง</verse>
				<verse number="13">คนโง่​เริ่ม​พูด​เมื่อไหร่​ก็​มี​แต่​เรื่องโง่ๆ และ​เขา​จบลง​ด้วย​เรื่อง​ไร้สาระ​อัน​เลวร้าย</verse>
				<verse number="14">แต่​คนโง่​ก็​ยัง​ชอบ​ที่จะ​พูดมาก ไม่มี​ใคร​รู้​หรอก​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น จะ​มี​ใครล่ะ​ที่​จะ​บอก​ได้​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="15">งาน​ของ​คนโง่​จะต้อง​ทำให้​เขา​หมดแรง​แน่ๆ เพราะ​ขนาด​ทางเข้า​เมือง​ก็​ยัง​หา​ไม่เจอ​เลย</verse>
				<verse number="16">น่าอับอาย​จริงๆ​สำหรับ​เจ้า แผ่นดิน​ที่​มี​กษัตริย์​ที่​ยัง​เป็นเด็ก​อยู่ และ​มี​พวก​เจ้าชาย​ที่​ชอบ​จัด​งานเลี้ยง​กัน​ตั้งแต่​เช้า</verse>
				<verse number="17">น่านับถือ​จริงๆ​สำหรับ​เจ้า แผ่นดิน​ที่​มี​กษัตริย์​อัน​สูงส่ง และ​มี​เจ้าชาย​ที่​จัด​งานเลี้ยง​ใน​เวลา​อัน​เหมาะสม พวกเขา​ควบคุม​ตัวเอง​ได้ และ​ไม่​เมามาย</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ความ​ขี้เกียจ หลังคา​ถึง​ได้​พัง​ลงมา และ​เพราะ​ไม่​เอาใจใส่ บ้าน​ถึง​ได้รั่ว</verse>
				<verse number="19">อาหาร​เตรียม​ไว้​สำหรับ​กิน​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน และ​เหล้าองุ่น​ให้​ความสุข​กับ​ชีวิต แต่​เงิน​เป็น​คำตอบ​สำหรับ​ทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="20">อย่า​ได้​ต่อว่า​กษัตริย์​ใน​ทาง​ที่​เสียๆหายๆ แม้แต่​กับ​เพื่อนสนิท​ก็​อย่าทำ​เลย อย่า​ได้​ต่อว่า​คนรวย​ใน​ทาง​ที่​เสียๆหายๆ แม้แต่​ตอน​ที่​อยู่​ใน​ห้องนอน​ของเจ้า เพราะ​นก​ใน​อากาศ​อาจจะ​คาบ​เอา​คำพูด​ของเจ้า​ไป​บอก​คนอื่น และ​สัตว์ปีก​ทั้งหลาย​อาจจะ​เอา​เรื่อง​ที่​เจ้าพูด​ไป​รายงาน​ก็ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ให้​หว่าน​ความดี​ไปทั่ว แล้ว​อีก​ไม่กี่วัน ความดี​นั้น​ก็​อาจจะ​หวน​กลับ​มาหา​เจ้า</verse>
				<verse number="2">ให้​แบ่งปัน​ของ​ที่​เจ้ามี​ไปให้​กับ​คน​เจ็ดคน​หรือ​แปดคน​ก็ได้ ถึงแม้ว่า​เจ้า​จะ​ไม่รู้​ว่า​จะ​เกิด​เรื่อง​เลวร้าย​อะไร​ขึ้นบ้าง​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เห็น​เมฆ​ก่อตัว​กัน​หนาทึบ พวกมัน​จะ​เท​ฝน​ลงมา​บน​แผ่นดิน​อย่าง​แน่นอน และ​เมื่อ​เห็น​ต้นไม้​ล้มลง ไม่ว่า​จะ​ล้ม​ไป​ทางใต้​หรือ​ทางเหนือ​ก็ตาม มัน​ก็​จะ​อยู่​ตรงนั้น​ของมัน​ไม่​ไปไหน</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​คอย​ดู​ลมฟ้า ก็​จะ​ไม่ได้​เพาะ​ปลูก และ​คน​ที่​คอยดู​เมฆฝน ก็​จะ​ไม่ได้​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="5">ก็​เหมือนกับ​ที่​เจ้า​ไม่รู้​ว่า​ลม​มัน​พัด​ไปมา​ได้​ยังไง หรือ กระดูก​ของ​เด็ก​ทารก​มัน​ก่อเกิด​ขึ้นมา​ได้ยังไง​ใน​ท้องแม่ เจ้า​ก็จะ​ไม่มีวัน​ที่​จะ​เข้าใจ​การงาน​ของ​พระเจ้า​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ขึ้นมา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="6">ใน​ตอนเช้า​ก็​ให้​หว่าน​เมล็ดพืช และ​อย่า​ให้​มือ​ได้​หยุดพัก​เลย​ใน​ตอนเย็น เพราะ​เจ้า​ไม่รู้​ว่า​เมล็ด​ไหน​จะ​เกิด​ผลดี จะ​เป็น​อันนี้​หรือ​อันนั้น หรือ​จะ​ดี​เหมือนกัน​ทั้ง​สองอัน</verse>
				<verse number="7">แสงสว่าง​นั้น​หวานชื่น​และ​เป็น​สิ่ง​ที่ดี​ที่​ดวงตา​มองเห็น​ดวง​อาทิตย์</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​คนหนึ่ง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​นาน​หลายปี เขา​ก็​ควร​จะ​มี​ความสุข​ใน​วันปี​เหล่านั้น​ทั้งหมด แต่​ให้​เขา​ระลึก​ไว้​ว่า วัน​แห่ง​ความมืด​พวกนั้น​อาจจะ​มี​มากมาย ทุกสิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​มาถึง​นั้น​ไม่เที่ยง</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น หนุ่ม​สาว​เอ๋ย ให้​สนุก​สนาน​เถอะ​ใน​ขณะที่​ยัง​เป็น​หนุ่ม​เป็น​สาว​กันอยู่ ปล่อย​ใจ​ให้​ยินดี​ไป​กับ​วันคืน​ของ​ความ​เป็น​หนุ่ม​สาว​นั้น และ​ทำ​ตาม​ที่​ใจ​ของเจ้า​เรียกร้อง และ​ไป​ตาม​สิ่ง​ที่​ดวงตา​ของเจ้า​อยากได้ แต่​ถึง​อย่างนั้น​ก็​ให้​รู้ไว้​ว่า​พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​เจ้า​จาก​เรื่อง​เหล่านี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">ขจัด​ความ​หงุดหงิด​รำคาญ​ออก​จาก​จิตใจ​ของเจ้า​เสีย แล้ว​ก็​สลัด​ปัญหา​ต่างๆ​ทิ้งไป​จาก​ร่างกาย​ด้วย เพราะ​ว่า​ความ​เป็น​หนุ่มสาว​และ​ผม​ที่​ดกดำ​นั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่เที่ยง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ให้​นึกถึง​ผู้ที่​สร้าง​เจ้า​มา ใน​วันเวลา​ซึ่ง​เจ้า​ยัง​เป็น​หนุ่ม​เป็น​สาว​อยู่ ก่อน​ยาม​ทุกข์ยาก​จะ​มาถึง และ​ก่อน​ที่​ปี​เหล่านั้น​จะ​มาถึง ที่​เจ้า​จะ​พูด​ว่า “ฉัน​ไม่มี​ความสุข​ใน​ช่วง​เวลา​เหล่านี้​แล้ว”</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ที่​แสง​ของ​ดวง​อาทิตย์ ดวงจันทร์ และ​ดวงดาว​จะ​มืดไป และ​ก่อน​ที่​เมฆ​จะ​หวน​กลับมา​อีกครั้ง​หลังจาก​ฝนตก​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​คน​เฝ้าบ้าน​จะ​กลัว​จน​ตัวสั่น​งันงก คน​แข็งแรง​จะ​หลัง​ค่อม​ไป และ​พวก​ผู้หญิง​โม่แป้ง​ก็​จะ​หยุด​โม่​ไป เพราะ​เหลือกัน​ไม่กี่คน และ​ดวงตา​ของ​ผู้หญิง​พวกนั้น​ที่​มอง​ออกไป​นอก​หน้าต่าง​ก็​จะ​มืดมัว​ไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ประตู​คู่​ที่​ตรง​ไป​สู่​ตลาด​ปิดลง เสียง​โม่แป้ง​เริ่ม​แผ่ว​ลง และ​เสียง​นก​ก็​ดังขึ้น และ​พวก​นักร้อง​หญิง​เงียบเสียง​ลง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มี​คน​กลัว​ความสูง และ​มี​สิ่ง​น่าสยดสยอง​ต่างๆ​บน​ท้องถนน ต้น​อัลมอนด์​ออก​ดอก ตั๊กแตน​ตัว​อ้วนพี และ​ผล​เบอร์รี่​ปริแตก เมื่อ​มนุษย์​ไป​ยัง​บ้าน​ที่​อยู่​ชั่วนิรันดร์​ของ​พวกเขา และ​พวก​คน​ไว้ทุกข์​ก็​เดิน​ไปมา​บน​ถนน</verse>
				<verse number="6">ให้​นึกถึง​ผู้ที่​สร้าง​เจ้า ก่อน​ที่​สายเงิน​จะ​ขาด​และ​ชาม​ทองคำ​จะ​แตก​ป่นปี้ ไห​ที่​บ่อน้ำพุ​จะ​แตก​และ​ลูกรอก​ที่​บ่อน้ำ​จะ​แตก​ด้วย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ผงคลี​กลับ​ไป​เป็น​ดิน​เหมือน​ที่​มัน​เคยเป็น และ​เมื่อ​วิญญาณ​กลับ​ไปหา​พระเจ้า​ผู้ซึ่ง​ให้​มันมา</verse>
				<verse number="8">อาจารย์​พูด​ว่า ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ช่าง​ไม่เที่ยง​เอาเสียเลย ทุกสิ่ง​ช่าง​ไม่เที่ยง</verse>
				<verse number="9">นอกจาก​อาจารย์​จะ​เป็น​คน​ที่​มี​สติปัญญา​แล้ว ท่าน​ก็​ยัง​สอน​ความรู้​ให้​กับ​คนทั่วไป​อีกด้วย ท่าน​ได้​ทดลอง ค้นหา และ​เรียบเรียง​สุภาษิต​ขึ้นมา​หลาย​ข้อ</verse>
				<verse number="10">อาจารย์​พยายาม​หา​คำต่างๆ​ที่​ไพเราะ และ​ท่าน​ได้​เขียน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความจริง อย่าง​ตรงไป​ตรงมา</verse>
				<verse number="11">ถ้อยคำ​ของ​คนฉลาด​ก็​เหมือน​ปฏัก ทั้งหลาย คำพูด​ดีๆ​ที่​ได้​รวบรวม​ไว้ เป็น​เหมือน​เหล็ก​แหลม​ที่​โผล่​อยู่​ปลาย​ไม้กระทุ้ง​ที่​ผู้เลี้ยง​คนไหนๆ​ก็​สามารถ​เอา​ไป​ใช้​ได้​ทันที</verse>
				<verse number="12">ลูกชาย​ของเรา ระวัง​คำสอน​อื่น​นอกเหนือ​จาก​คำพูด​เหล่านี้ การ​เขียน​หนังสือ​นั้น​ไม่มี​วันจบ และ​การ​ศึกษา​ร่ำเรียน​มาก​เกินไป​จะ​ทำให้​ร่างกาย​เหนื่อยล้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​จบ​เรื่อง​นี้​แล้ว และ​เมื่อ​ทุกคน​ได้ยิน​คำสอน​ทั้งหมด​นี้​แล้ว ก็​ขอให้​ยำเกรง​พระเจ้า​และ​รักษา​คำ​สั่งสอน​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ไว้ เพราะ​นี่​เป็น​หน้าที่​ของ​มนุษย์​ทุกคน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระเจ้า​จะ​นำ​การ​กระทำ​ทุกอย่าง​เข้าสู่​การ​พิพากษา รวมทั้ง​เรื่อง​ที่​ปิดบัง​เอาไว้ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่องดี​หรือ​ร้าย​ก็ตาม</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="22">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">สุดยอด​แห่ง​เพลง​ไพเราะ​ที่​อุทิศให้​กับ​กษัตริย์​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="2">ฉัน​อยากให้​เธอ​จูบฉัน​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก เพราะ​การร่วมรัก​ของเธอ​นั้น​ให้​ความสุข​ยิ่งกว่า​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="3">น้ำหอม​ของเธอ​ช่าง​มี​กลิ่นหอม​เหลือเกิน เมื่อ​เอ่ยถึง​ชื่อเธอ มัน​หอม​เหมือน​กับ​น้ำหอม​ที่​ถูก​เทออก​จากขวด นั่นแหละ​คือ​เหตุ​ที่​หญิงสาว​ทั้งหลาย​หลงใหลเธอ</verse>
				<verse number="4">โปรด​พา​ฉัน​ไปด้วย รีบไป​กันเถอะ กษัตริย์​ของ​ฉัน พา​ฉัน​ไป​ที่ห้อง​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด ให้​เรา​สนุก​สนาน​กัน​และ​มี​ความสุข​เพราะ​เธอ เรา​จะ​เฉลิม​ฉลอง​การร่วมรัก​ของเธอ​ที่​ให้​ความสุข​ยิ่งกว่า​เหล้าองุ่น มิน่าละ​หญิงสาว​ทั้งหลาย​ถึงได้​หลงใหล​เธอ</verse>
				<verse number="5">หญิงสาว​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ฉัน​ผิวดำ​แต่​สวย ฉัน​ดำ​เหมือนกับ​เต็นท์​ของ​เผ่าเคดาร์ และ​สวย​เหมือน​ผ้าม่าน​ใน​วิหาร​ของ​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="6">ไม่ต้อง​มอง​ฉัน ที่​ฉัน​ผิวดำ​นี้ เพราะ​ดวง​อาทิตย์​จ้องฉัน​เขม็ง​อยู่แล้ว พวกพี่ชาย​ฉัน​โกรธเคือง​ฉัน และ​ตั้งให้​ฉัน​เป็น​คนเฝ้า​ดูแล​พวกสวนองุ่น​ของ​พวกเขา ฉัน​ก็เลย​ไม่สามารถ​ดูแล​สวนองุ่น​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="7">เธอ​ผู้เป็น​สุดที่รัก​ของฉัน บอก​ฉัน​หน่อย​สิ​ว่า เธอ​เลี้ยง​ฝูงสัตว์​ของเธอ​อยู่​ที่ไหน และ​ตอน​เที่ยงวัน เธอ​ให้​แกะ​ของเธอ​นอนพัก​ที่ไหน บอก​ฉันสิ เพื่อ​ฉัน​จะได้​ไม่หลง​เข้าไป​หา​ผิดที่ ไปอยู่​ใกล้กับ​ฝูงสัตว์​ของ​เพื่อนๆ​เธอ</verse>
				<verse number="8">นาง​ผู้งดงาม​กว่า​หญิง​อื่นใด ถ้า​เธอ​ไม่รู้​ว่า​จะ​ตามหา​ฉัน​ได้​ที่ไหน ก็ให้​ตาม​รอยเท้า​ของ​ฝูงสัตว์​ไป และ​ปล่อย​ให้​ฝูงแพะหนุ่ม​ของเธอ​กินหญ้า​ใกล้ๆ​กับ​เต็นท์​ของ​พวก​คน​เลี้ยงแกะ</verse>
				<verse number="9">ที่รักจ๋า เธอ​ทำให้​ฉัน​คึก เหมือนกับ​ม้าสาว​ที่อยู่​ท่ามกลาง​พวกม้าหนุ่ม​ที่​ลาก​รถรบ​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="10">แก้ม​ของเธอ​นั้น​สวย​ด้วย​ต่างหู ลำคอ​ของเธอ​ก็​ช่าง​งดงาม​ด้วย​ลูกปัด</verse>
				<verse number="11">เรา​จะทำ​สร้อยคอ​ทองคำ ประดับ​ด้วย​ลูกปัดเงิน​ให้​กับเธอ</verse>
				<verse number="12">ตอนที่​กษัตริย์​ฉัน​นอน​อยู่​บนเตียง​นอนเล่น น้ำหอม​ของฉัน​ส่ง​กลิ่น​หอมฟุ้ง​ไปทั่ว</verse>
				<verse number="13">ที่รัก​ของฉัน​เป็น​เหมือน​ถุงน้ำหอม ที่​ซบ​อยู่​ระหว่าง​อก​ของฉัน​ตลอดคืน</verse>
				<verse number="14">	ที่รัก​ของฉัน​เป็นเหมือน​ช่อ​ดอกเฮนนา ที่​อยู่ใน​พวก​สวนองุ่น​แห่ง​เมือง​เอนเกดี</verse>
				<verse number="15">ที่รักจ๋า เธอ​ช่าง​สวยงาม สวยงาม​เหลือเกิน ดวงตา​ของเธอ​เปรียบดัง​นกเขา</verse>
				<verse number="16">ที่รักจ๋า เธอ​ช่าง​หล่อเหลา มีเสน่ห์​เหลือเกิน เตียง​ของเรา​คือ​ทุ่งหญ้า​เขียวสด</verse>
				<verse number="17">มี​ต้นสนซีดาร์​เป็น​หลังคา มี​ต้นสนเฟอร์​เป็น​เพดาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ฉัน​เป็นแค่​ดอกไม้​ดอกหนึ่ง​ใน​ที่ราบ​ชาโรน เป็นแค่​ดอกลิลลี่​ดอกหนึ่ง​ท่ามกลาง​หุบเขา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เปรียบ​ที่รัก​ของฉัน​กับ​หญิงสาว​อื่นๆ เธอ​เป็น​เหมือนกับ​ดอกลิลลี่​ท่ามกลาง​พงหนาม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เปรียบ​ที่รัก​ของฉัน​กับ​ชายหนุ่ม​อื่นๆ เขา​เป็น​เหมือน​ต้นแอปเปิ้ล​ท่ามกลาง​ต้นไม้ป่า ฉัน​มี​ความสุข​มาก​ที่ได้​นั่ง​อยู่​ใต้ร่มเงา​ของเขา และ​ผล​ของเขา​ก็​หวาน​ถูกปาก​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="4">เขา​พา​ฉัน​ไปยัง​ที่ที่​เรา​จะได้​ดื่มด่ำ​กับ​เหล้าองุ่น​กัน เขา​อยากจะ​ร่วมรัก​กับฉัน</verse>
				<verse number="5">ขอ​ขนมองุ่นแห้ง​เพื่อ​เสริมกำลัง​ฉัน​ด้วย ขอ​ผลแอปเปิ้ล​หล่อเลี้ยง​ฉัน​ด้วย ฉัน​กระหาย​รัก​ของเธอ​แทบ​ขาดใจ</verse>
				<verse number="6">แขนซ้าย​ของเขา​ช้อน​อยู่​ใต้​หัว​ฉัน และ​มือขวา​ของเขา​ก็​ลูบไล้​ฉัน</verse>
				<verse number="7">พวกสาวๆ​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ฉัน​ขอให้​เธอ​ทั้งหลาย​สาบาน​ต่อหน้า​เลียงผา​หรือ​กวางตัวเมีย​ว่า พวกเธอ​จะ​ไม่​ปลุกเร้า​หรือ​กระตุ้น​ความรัก​ให้​ตื่น จนกว่า​ความรัก​นั้น​จะ​สุกงอม</verse>
				<verse number="8">ฟังสิ นั่น​เสียง​ชาย​คนรัก​ของฉัน ดูสิ เขา​กำลัง​มา​แล้ว เขา​กำลัง​เต้นรำ​อยู่​บน​ภูเขา​เหล่านั้น และ​กระโดด​โลดเต้น​อยู่​บน​เนินเขา</verse>
				<verse number="9">ที่รัก​ของ​ฉัน​เหมือนกับ​เลียงผา​หรือ​กวางหนุ่ม นั่นไง เขา​กำลัง​ยืน​อยู่​นอก​กำแพง​ของเรา กำลัง​จ้อง​ลอด​หน้าต่าง​เข้ามา กำลัง​แอบมอง​ลอด​ไม้ระแนง​เข้ามา</verse>
				<verse number="10">ที่รัก​ของฉัน​พูด​กับ​ฉัน​ว่า “ที่รักจ๋า ลุกขึ้นเถิด คนสวย​ของฉัน ไปกันเถอะ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ฤดูหนาว​ได้​ผ่านพ้น​ไปแล้ว และ​ฝน​ก็​หยุดตก​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ดอกไม้​ทั้งหลาย​บานสะพรั่ง​ไป​ทั่ว​ผืนดิน ถึงเวลา​ร้องเพลง​กันแล้ว นกเขา​กำลัง​ขันคู​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="13">ผลมะเดื่อ​กำลัง​สุก ต้นองุ่น​กำลัง​ออกดอก​บานสะพรั่ง​ส่ง​กลิ่น​หอมฟุ้ง​ไป​ทั่ว ที่รักจ๋า ลุกขึ้นเถิด คนสวย​ของฉัน ไปกันเถอะ”</verse>
				<verse number="14">“แม่นกเขา​ของฉัน​ที่​ซ่อนตัว​อยู่​ใน​รอยแตก​ของ​ภูผาสูง ออกมา​ให้​ฉัน​เห็นตัว​หน่อย ส่งเสียง​ให้​ฉัน​ได้ยิน​หน่อย เพราะ​เสียง​ของเธอ​ช่างไพเราะ และ​รูปร่าง​หน้าตา​เธอ​นั้น​ก็​ช่าง​งดงาม”</verse>
				<verse number="15">“จับ​พวก​สุนัข​จิ้งจอก​ให้เรา สุนัข​จิ้งจอก​ตัวเล็กๆ​ที่​ทำลาย​สวนองุ่น เพราะ​สวนองุ่น​ของเรา​กำลัง​ผลิดอก”</verse>
				<verse number="16">ที่รัก​ของฉัน เป็นของฉัน​และ​ฉัน​ก็เป็น​ของเขา เขา​กำลัง​เล็ม​พืช​อยู่​ท่ามกลาง​ดอกลิลลี่</verse>
				<verse number="17">กลับมาเถิด ที่รัก​ของฉัน ขอให้​ท่าน​เป็นเหมือน​เลียงผา​หรือ​กวางหนุ่ม​บน​เทือกเขา​บีเธอร์ จน​วันใหม่​ย่าง​เข้ามา​และ​เงา​แห่ง​ค่ำคืน​หนีไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​ค่ำคืน บน​ที่นอน​ของฉัน ฉัน​โหยหา​ชาย​ผู้เป็น​ที่รัก​ของฉัน ฉัน​โหยหา​เขา แต่​ไม่พบ​เขา</verse>
				<verse number="2">ฉัน​จะ​ลุกขึ้น​และ​ออก​ท่องไป​รอบเมือง ไป​ตาม​ท้องถนน ตาม​พวก​ลานเมือง ฉัน​จะ​ตามหา​เขา​ผู้เป็น​ชาย​ใน​ดวงใจ​ของฉัน ฉัน​ตามหา​เขา แต่​ก็​หา​ไม่พบ</verse>
				<verse number="3">พวก​ยาม​ที่​ลาดตระเวน​ใน​เมือง​ได้​เจอฉัน ฉัน​ถาม​พวกเขา​ว่า “ท่าน​พบ​ชาย​ใน​ดวงใจ​คนนั้น​ของฉัน​ไหม”</verse>
				<verse number="4">พอ​จาก​ทหารยาม​มา​ได้​ประเดี๋ยวเดียว ฉัน​ก็​พบกับ​ชาย​ใน​ดวงใจ​คนนั้น​ของฉัน ฉัน​จับ​เขา​ไว้แน่น ไม่ยอม​ปล่อย จน​ได้พา​เขา​ไปถึง​บ้าน​ของแม่ฉัน และ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​แม่ฉัน​ตั้งท้อง​ฉัน​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="5">พวกสาวๆ​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ฉัน​ขอให้​เธอ​ทั้งหลาย​สาบาน​ต่อหน้า​เลียงผา​หรือ​กวางตัวเมีย​ว่า พวกเธอ​จะ​ไม่​ปลุกเร้า​หรือ​กระตุ้น​ความรัก​ให้​ตื่น​จนกว่า​ความรัก​นั้น​จะ​สุกงอม​แล้ว</verse>
				<verse number="6">นั่น​มัน​อะไรกัน​ที่​กำลัง​มา​จาก​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ดูเหมือน​กลุ่มควัน หอม​เหมือน​มดยอบ กำยาน​และ​แป้งหอม​ทุกชนิด​ของ​พ่อค้า</verse>
				<verse number="7">ดูสิ นี่​เป็น​เกี้ยว​ของ​ซาโลมอน ที่​ห้อมล้อม​ด้วย​ยอดนักรบ​หกสิบ​คน​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ล้วนเป็น​นักดาบ​ที่​ชำนาญ​ผ่าน​การต่อสู้​มา​อย่าง​โชกโชน แต่ละคน​เหน็บดาบ​ไว้​ข้างตัว​พร้อม​ต่อสู้​กับ​ภัย​ทั้งหลาย​ใน​ค่ำคืน</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ซาโลมอน​สร้าง​เกี้ยว​นี้ ขึ้น​ด้วย​ไม้นำเข้า​จาก​เลบานอน</verse>
				<verse number="10">เสา​ของมัน​ห่อหุ้ม​ด้วย​เงิน หลังคาครอบ​ทำด้วย​เส้นใย​ทองคำ เบาะนั่ง​ทำด้วย​ผ้าสีม่วง และ​ภายใน​มัน​ประดับ​ขึ้นมา​ด้วย​ความรัก</verse>
				<verse number="11">หญิงสาว​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ออก​มา​เถิด หญิงสาว​แห่ง​ศิโยน​เอ๋ย มาดู​กษัตริย์​ซาโลมอน​เถิด มองดู​มงกุฎ​ที่​แม่​ของเขา​สวมใส่​ให้​แก่เขา ใน​วันที่​เขา​แต่งงาน ซึ่ง​เป็น​วันที่​หัวใจ​ของเขา​เบิกบาน​ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ที่รักจ๋า เธอ​ช่าง​สวยงาม​เหลือเกิน ช่าง​สวยงาม​เสียจริงๆ ดวงตา​ของเธอ​ที่อยู่​ภายใต้​ผ้าคลุมหน้า​นั้น​ก็​เหมือนกับ​นกเขา​สองตัว ผม​ของเธอ​เปรียบเหมือน​ฝูงแพะ​ที่​เดินพลิ้ว​ลงมา​เป็นระลอก​จาก​ภูเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="2">ฟัน​ของเธอ​นั้น​ขาว​เหมือนกับ​ฝูงแกะ​ตัวเมีย​ที่​ตัดขน​แล้ว​เพิ่ง​ขึ้น​มา​จาก​การล้างตัว แต่ละ​ซี่​ก็​มี​คู่แฝด​ล่างบน​ไม่มี​หลุดไป​เลย​สักซี่</verse>
				<verse number="3">ริมฝีปาก​ของเธอ​นั้น​แดง​เหมือน​ด้ายแดง​สดสวย​และ​ปาก​ของเธอ​นั้น​ก็​ช่าง​งดงาม แก้ม​ที่​อยู่​ใต้​ผ้าคลุมหน้า​ของเธอ​นั้น​สีชมพู​เหมือน​ผลทับทิม​ผ่าซีก</verse>
				<verse number="4">ลำคอ​ยาวระหง​ของเธอ​เปรียบเหมือน​หอคอย​ของ​ดาวิด ที่​ก่อขึ้น​ด้วย​หิน​เป็น​ชั้นๆ มี​โล่ ​นับพัน​แขวน​ไว้​กับ​เกราะป้องกัน​ทุกชนิด​ของ​นักรบ​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="5">นม​สองเต้า​ของเธอ​นั้น​เปรียบดัง​ลูกกวาง​คู่หนึ่ง​หรือ​เลียงผา​ฝาแฝด ที่​กำลัง​เล็มพืช​อยู่​ท่ามกลาง​ดอกลิลลี่</verse>
				<verse number="6">จน​วันใหม่​ย่าง​เข้ามา​และ​เงา​แห่ง​ค่ำคืน​หนีไป ฉัน​จะ​รีบ​เดินทาง​ไป​ที่​ภูเขา​แห่ง​มดยอบ​และ​เนินเขา​แห่ง​กำยานหอม</verse>
				<verse number="7">ที่รักจ๋า เธอ​ช่าง​สวยหมดจด ใน​ตัวเธอ​ไม่มี​ที่ติ​เลย</verse>
				<verse number="8">เจ้าสาว​ของฉัน​ไป​จาก​เลบานอน​กับฉันเถิด ไป​จาก​เลบานอน​กับฉันเถิด รีบ​ลงมา​จาก​ยอดเขา​อามานา จาก​ยอดเขา​เสนีร์ และ​จาก​ยอดเขา​เฮอร์โมน​เถิด ลงมา​จาก​พวกถ้ำ​ของ​สิงโต ลงมา​จาก​ภูเขา​ทั้งหลาย​ที่​พวกเสือดาว​อยู่​กันเถิด</verse>
				<verse number="9">น้องจ๋า น้อง​ได้​กุม​หัวใจ​ของพี่​ไว้แล้ว เจ้าสาว​ของฉัน แค่​เห็น​เธอชายตา​มา​แวบเดียว แค่​เห็น​สร้อย​เส้นหนึ่ง​บน​คอเธอ เธอ​ได้​กุม​หัวใจ​ของฉัน​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="10">น้องจ๊ะ เจ้าสาว​ที่รัก​ของฉัน​จ๋า การร่วมรัก​กับเธอ​นั้น​ช่าง​งดงาม การ​ร่วมรัก​กับเธอ​นั้น​ให้​ความสุข​ยิ่งกว่า​เหล้าองุ่น กลิ่น​น้ำหอม​ของเธอ​นั้น​ก็​หอม​ยิ่งกว่า​เครื่องเทศ​ใดๆ</verse>
				<verse number="11">เจ้าสาว​ของฉัน ริมฝีปาก​ของเธอ​หวานหยดย้อย​เหมือน​น้ำผึ้ง​หยด​จากรัง น้ำผึ้ง​และ​น้ำนม​ฉาบ​อยู่​ใต้ลิ้น​ของเธอ กลิ่น​หอม​จาก​เสื้อผ้า​ของเธอ​นั้น​หอม​เหมือน​ไม้สน​ซีดาร์​จาก​เลบานอน</verse>
				<verse number="12">น้องจ๊ะ เจ้าสาว​ที่รัก​ของฉัน​จ๋า เธอ​เป็น​ของฉัน​เท่านั้น เหมือน​สวน​ส่วนตัว สวน​ที่​สงวนไว้ เหมือน​ตาน้ำ​ที่​หวงห้าม</verse>
				<verse number="13">เธอ​เป็น​เหมือน​สวนหลวง​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ทับทิม และ​ให้​ผล​มากมาย​มีทั้ง​เฮนนา นาร์ด</verse>
				<verse number="14">ขมิ้น ต้นตะไคร้ และ​อบเชย ตลอดจน​ไม้กลิ่นหอม​ทุกชนิด อีก​ทั้ง​ยาง​ไม้หอม ว่านหางจระเข้ รวมถึง​สมุนไพร​ปรุง​เครื่อง​หอม​ชั้นเลิศ​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="15">เธอ​เปรียบเหมือน​ตาน้ำ​ใน​สวน เปรียบดัง​บ่อน้ำไหล และ​เปรียบเหมือน​ลำธาร​ที่​ไหล​ลงมา​จาก​ภูเขา​ทั้งหลาย​ของ​เลบานอน</verse>
				<verse number="16">ตื่นเถิด ลมเหนือ​เอ๋ย พัดเถิด ลมใต้​เอ๋ย พัดผ่าน​สวน​ของฉัน พัด​ให้​เครื่อง​หอม​ฟุ้งกระจาย​ไปทั่ว ให้​ที่รัก​ของฉัน เข้ามา​ที่​สวน​ของเขา และ​ให้​เขา​กิน​ผลไม้​รสอร่อย​ในสวน​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">น้องจ๊ะ เจ้าสาว​ของฉันจ๋า ฉัน​ได้​เข้ามา​ใน​สวน​ของฉัน​แล้ว ฉัน​ได้​เก็บ​ยาง​ไม้หอม​และ​เครื่อง​หอม​อื่นๆ​แล้ว ฉัน​ได้​กิน​รวงผึ้ง​กับ​น้ำเชื่อมผลไม้​ของฉัน​แล้ว ฉัน​ดื่ม​เหล้าองุ่น​และ​นม​ของฉัน​แล้ว เพื่อนรัก​ทั้งสอง กิน​และ​ดื่ม​เถิด และ​เมามัน​กับ​การร่วมรัก​เถิด</verse>
				<verse number="2">แม้ว่า​ฉันหลับ แต่​จิตใจ​ของฉัน​ก็​ยัง​ตื่น​อยู่​ใน​ความฝัน ฟังซิ ชายที่รัก​ของฉัน​กำลัง​เคาะ ร้องเรียก​ว่า “น้องจ๋า ที่รักจ๋า เปิด​ประตู​ให้​พี่​เข้าไป​หน่อยซิจ๊ะ แม่นกเขา​ของพี่จ๊ะ แม่นาง​ผู้​สวยหมดจด​ของพี่จ๋า เพราะ​หัว​ของพี่​เปียกชุ่ม​ไป​ด้วย​น้ำค้าง ผม​ของพี่​เปียกปอน​ไป​ด้วย​ละอองหมอก​ตอน​กลางคืน”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ฉัน​ตอบ​เขา​ว่า “ฉัน​ถอด​เสื้อผ้า​แล้ว​จะให้​สวม​กลับไป​อีกหรือ ฉัน​ล้างเท้า​สะอาด​แล้ว จะให้​กลับไป​เปื้อน​อีกหรือ”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ชายที่รัก​ของฉัน​สอดมือ​เข้ามา ตรง​รูประตู หัวใจ​ของฉัน​ก็​เต้นระรัว</verse>
				<verse number="5">ฉัน​ลุกขึ้น เพื่อ​ไป​เปิด​ประตู​ให้กับ​คนรัก​ของฉัน มือ​ของฉัน​ก็มี​ยางไม้หอม​หยดอยู่ นิ้ว​ของฉัน ทำให้​ยางไม้หอม​หยด​ลง​บน​ที่จับ​สลักประตู</verse>
				<verse number="6">ฉัน​เปิด​ประตู​ให้​คนรัก​ของฉัน แต่​คนรัก​ของฉัน ไป​เสียแล้ว เมื่อ​เขา​จากไป ฉัน​แทบ​ขาดใจ ฉัน​ตามหา​เขา แต่​ก็​หา​ไม่พบ ฉัน​ร้องเรียก​หา​เขา แต่​เขา​ไม่ตอบ</verse>
				<verse number="7">พวกยาม​ที่​ลาดตระเวน​รอบเมือง​พบ​ฉัน พวกเขา​ตี​ฉัน​และ​ทำให้​ฉัน​บาดเจ็บ พวกยาม​เหล่านี้​ที่​เฝ้า​กำแพงเมือง ได้​ดึง​ผ้าคลุมหน้า​ของฉัน​ออกไป</verse>
				<verse number="8">สาวๆ​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ฉัน​ขอให้​พวกเธอ​สาบาน​ว่า หาก​เธอ​พบกับ​ชาย​คนรัก​ของฉัน พวกเธอ​ต้อง​บอกเขา​ว่า “ฉัน​กำลัง​เป็น​ไข้ใจ​อยู่”</verse>
				<verse number="9">สาวงาม​กว่า​หญิง​อื่นใด​เอ๋ย คนรัก​ของเธอ​วิเศษ​กว่า​ชายหนุ่ม​คนอื่น​ตรงไหน เธอ​ถึงได้​มาให้​พวกเรา​สาบาน​อย่างนี้</verse>
				<verse number="10">ชาย​คนรัก​ของฉัน​มี​ผิว​สีดำแดง​เปล่งปลั่ง โดดเด่น​กว่า​ชายหนุ่ม​นับ​หมื่นคน</verse>
				<verse number="11">หัว​ของเขา​เป็น​เหมือน​ทองคำ ทองคำ​บริสุทธิ์ ผม​ของเขา​หยักลอน และ​ดำขลับ​ราวกับ​นกกา</verse>
				<verse number="12">ตา​ของเขา​เป็น​เหมือน​นกเขา​ที่​เกาะ​อยู่​ริม​สายน้ำ อาบ​เนื้อตัว​ด้วย​น้ำนม เกาะ​อยู่​ริม​สายน้ำ​ที่​เต็มตลิ่ง</verse>
				<verse number="13">แก้ม​ของเขา​เป็น​เหมือน​สวน​เครื่องเทศ​ที่​ออก​เป็น​สมุนไพร​หอมหวาน ริมฝีปาก​ของเขา​เป็น​เหมือน​ดอกลิลลี่​ที่​หยด​ยางหอม​ออกมา</verse>
				<verse number="14">แขน​ของเขา​เป็น​เหมือน​ท่อน​ทองคำ​ฝัง​เพชรพลอย ส่วน​ท้อง​ของเขา​เป็น​เหมือน​งาช้าง​ประดับ​ด้วย​พลอย​สี​น้ำเงินเข้ม</verse>
				<verse number="15">ขา​ของเขา​เป็น​เหมือน​เสาหินอ่อน​ที่ตั้ง​อยู่​บน​ฐาน​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ​บริสุทธิ์ รูปร่าง​ของเขา​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​แห่ง​เมือง​เลบานอน ดูสูง​และ​แข็งแกร่ง​ราวกับ​ไม้สนซีดาร์​แห่ง​เลบานอน</verse>
				<verse number="16">ปาก​ของเขา​นั้น​ก็​หวาน​ที่สุด ทุกอย่าง​ใน​ตัวเขา​ดู​น่ารัก​น่าใคร่​ไปหมด นั่นแหละ​คือ​คนรัก​ของฉัน หญิงสาว​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย นั่นแหละ​เขาละ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">สาวงาม​กว่า​หญิงใด​เอ๋ย ชาย​คนรัก​ของเธอ​ไปไหน​เสียแล้ว ชาย​คนรัก​ของเธอ หันไป​ทางไหน​แล้ว บอกมาเถิด พวกเรา​จะ​ช่วย​เธอ​ตามหา​เขา</verse>
				<verse number="2">ชาย​คนรัก​ของฉัน​ลงไป​ใน​สวน​ของเขา ไป​ที่​แปลง​เครื่องเทศ เขา​ลงไป​เล็มพืช​อยู่​ใน​สวน และ​ไป​เก็บ​ดอกลิลลี่</verse>
				<verse number="3">ฉัน​เป็น​ของเขา และ​เขา​ก็​เป็น​ของฉัน เขา​เล็มพืช​อยู่​ท่ามกลาง​ดอกลิลลี่</verse>
				<verse number="4">	ที่รักจ๋า เธอ​ช่าง​สวยงาม​ราวกับ​เมือง​ทีรซาห์ มีเสน่ห์​ราวกับ​เมือง​เยรูซาเล็ม เธอ​ช่าง​น่าประทับใจ​ดุจดัง​กองทหาร​พร้อม​ธง​ประจำหน่วย</verse>
				<verse number="5">อย่า​มองฉัน​เลย​เพราะ​ดวงตา​ของเธอ​ทำให้​ฉัน​แทบคลั่ง ผม​ของเธอ​เปรียบเหมือน​ฝูงแพะ​ที่​เดิน​พลิ้ว​ลงมา​เป็น​ระลอก​จาก​ภูเขา​กิเลอาด</verse>
				<verse number="6">ฟันของ​เธอ​นั้น​ขาว​เหมือนกับ​ฝูงแกะ​ตัวเมีย​ที่​เพิ่ง​ขึ้นมา​จาก​การล้างตัว แต่ละ​ซี่​ก็​มี​คู่แฝด​ล่างบน​ไม่มี​หลุดไป​เลย​สักซี่</verse>
				<verse number="7">แก้ม​ที่​ซ่อน​อยู่​ใต้​ผ้าคลุมหน้า​ของเธอ​นั้น สีชมพู​เหมือน​ผลทับทิม​ผ่าซีก</verse>
				<verse number="8">ถึง​จะ​มี​ราชินี​หกสิบ​คน เมียน้อย​แปดสิบ​คน และ​หญิงสาว​อื่นๆ​อีก​นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="9">แต่​แม่นกเขา​ของพี่ แม่นาง​ผู้​สวยหมดจด​ของพี่​ก็​เป็น​หนึ่งเดียว​ไม่เหมือนใคร เธอ​ก็​ลูกสาว​เพียง​คนเดียว​ของแม่​และ​เป็น​หัวแก้ว​หัวแหวน​ของ​ผู้​ให้กำเนิด หญิงสาว​ทั้งหลาย​ที่​พบเธอ​ถือว่า​เธอ​มีเกียรติ​จริงๆ อีกทั้ง​เหล่าราชินี และ​พวกเมียน้อย​ต่าง​ก็​สรรเสริญ​เยินยอ​เธอ​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ใครกันนี่ ผู้​เปรียบเหมือน​แสงอรุณ สวยงาม​ราวกับ​ดวงจันทร์ เจิดจ้า​ราวกับ​ดวง​อาทิตย์ และ​น่าประทับใจ​ราวกับ​กองทหาร​พร้อม​ธงประจำหน่วย”</verse>
				<verse number="11">ฉัน​ลงไป​ที่​สวน​ต้นถั่ว​วอลนัท​เพื่อ​ไป​ดู​ช่อ​ดอกไม้​ที่​ขึ้น​ตาม​หุบเขา ไป​ดู​ว่า​พวกเถาองุ่น​ออกดอก​แล้ว​หรือยัง ไป​ดู​ว่า​พวกต้นทับทิม​ผลิดอก​แล้ว​หรือยัง</verse>
				<verse number="12">ก่อน​ที่​ฉัน​จะ​รู้ตัว เธอ​ก็​ได้​วางฉัน​อยู่​ท่ามกลาง​รถม้า​ของ​คนของฉัน​อย่าง​เจ้าชาย</verse>
				<verse number="13">กลับมาเถิด กลับมาก่อน แม่​ชาว​ชูเลม​เอ๋ย กลับมา​ให้​พวกเรา​ได้​ชมดู​เธอก่อน ทำไม​พวกเจ้า​ถึงได้​จ้องมอง​นาง​ชาวชูเลม ราวกับ​ว่า​นาง​กำลัง​เต้นรำ​อยู่​เบื้องหน้า​ทหาร​สอง​กองทัพ​อย่างนั้นล่ะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เจ้าหญิงเอ๋ย เท้า​คู่นั้น​ของเธอ​ที่​สวม​รองเท้าสาน​อยู่​ช่าง​งดงาม​เหลือเกิน ต้นขา​อัน​กลมกลึง​ของเธอ​เหมือน​เพชรพลอย​ที่​ช่างฝีมือดี​ได้​เจียระไน​ไว้</verse>
				<verse number="2">สะดือ​ของเธอ​นั้น​เหมือน​ชาม​ทรงกลม​ที่มี​เหล้าองุ่น​ผสม​เครื่องเทศ​เติมเต็ม​อยู่เสมอ ส่วน​หน้าท้อง​อัน​โค้งมน​ของเธอ​นั้น​เหมือน​กอง​เมล็ดข้าวสาลี​ที่​นวด​แล้ว​ล้อมรอบ​ด้วย​ดอกลิลลี่</verse>
				<verse number="3">นม​สองเต้า​ของเธอ​นั้น​เปรียบเหมือน​ลูกกวาง​คู่หนึ่ง หรือ​เลียงผา​ฝาแฝด</verse>
				<verse number="4">ลำคอ​ระหง​ของเธอ​เปรียบเหมือน​หอคอย​งาช้าง ดวงตา​ของเธอ​นั้น​เหมือน​สระน้ำ​ที่​ส่องประกาย​ใน​เมือง​เฮชโบน​ตรง​ประตู​บัทรับบิม จมูก​ของเธอ​สูงโด่ง​เหมือน​หอคอย​แห่ง​เลบานอน​ที่​มองเห็น​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="5">หัว​ของเธอ​สูงส่ง​เหมือน​ภูเขา​คารเมล เส้นผม​ของเธอ​เหมือน​ผ้ามันวาว​สีม่วง ผม​ยาวสลวย​ของเธอ​นั้น​ทำ​ให้​กษัตริย์​ต้อง​สยบลง</verse>
				<verse number="6">ที่รัก​ของฉัน เธอ​ช่าง​งดงาม และ​มีเสน่ห์​น่าชื่นชม​ยิ่งนัก เธอ​ทำให้​ฉัน​เพลิดเพลิน​ใจ</verse>
				<verse number="7">เธอ​ช่าง​สูงระหง​ราวกับ​ต้นอินทผลัม เต้า​ทั้งสอง​ของเธอ​นั้น​เหมือน​พวงอินทผลัม</verse>
				<verse number="8">ฉัน​พูด​ว่า “ฉัน​จะ​ปีน​ต้นอินทผลัม และ​จะ​คว้า​ผลอินทผลัม​นั้น” ขอให้​เต้า​ทั้งสอง​ของเธอ​เป็น​เหมือน​พวงองุ่น ขอให้​ลมปาก​ของเธอ​หอม​เหมือน​ผลแอปเปิ้ล</verse>
				<verse number="9">	ขอให้​จูบ​ของเธอ​เป็น​เหมือน​เหล้าองุ่น​ชั้นเยี่ยม ที่​ไหลลื่น​ไปยัง​คนรัก​ของฉัน และ​เลื่อนไหล​ผ่าน​ริมฝีปาก​และ​ฟัน​ของฉัน</verse>
				<verse number="10">ฉัน​เป็นของ​ที่รัก​ของฉัน และ​เขา​ก็​อยากได้​แต่ฉัน​เท่านั้น</verse>
				<verse number="11">มาเถิด ที่รัก​ของฉัน ออกไป​ที่​ทุ่งกว้าง​ข้างนอก​นั้น และ​คืนนี้​เรา​จะ​พัก​อยู่​ท่ามกลาง​พุ่ม​ดอกเฮนนา​ที่​หอม​นั้น</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ตื่นแต่​เช้าตรู่ แล้ว​ออกไป​ที่​สวนองุ่น ไปดู​ว่า​พวกต้นองุ่น​ออกดอก​แล้ว​หรือยัง ไปดู​ว่า​พวก​ช่อ​ดอกองุ่น​ผลิบาน​แล้ว​หรือยัง ไปดู​ว่า​ต้นทับทิม​ออกดอก​แล้ว​หรือยัง และ​ที่นั่น​ฉัน​จะ​มอบ​ความรัก​ให้​กับเธอ</verse>
				<verse number="13">ที่รัก​ของฉันจ๋า​พืช​แห่งรัก​ได้ส่ง​กลิ่น​หอมฟุ้ง​ไปทั่ว​แล้ว ผลไม้​เลิศรส​ทั้งหลาย​ได้​สะสม​ไว้แล้ว​เหนือ​ประตู​ของเรา ฉัน​ได้​สะสม​ผลไม้​เลิศรส​ทั้งหลาย​ไว้ ทั้งที่​เคย​ลิ้มรส​และ​ไม่เคย​ลิ้มรส​มาก่อน​ไว้​ให้​กับเธอ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แหม ถ้าเธอ​เป็น​พี่ชาย​ของฉัน​ก็​น่าจะดี​นะ ผู้​ดูดนม​จาก​เต้า​ของแม่ฉัน เพราะ​เมื่อ​ฉัน​พบเธอ​ตาม​ท้องถนน ฉัน​จะได้​จูบเธอ​โดย​ไม่มีใคร​เหยียด​หยาม</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ฉัน​จะได้​นำ​เธอ ฉัน​จะ​พา​เธอ​ไป​ที่บ้าน​ของแม่ฉัน เธอ​จะได้​สอน​เรื่อง​อย่างว่า​กับฉัน ฉัน​จะให้​เธอ​ดื่มไวน์​ผสม​เครื่องเทศ​ที่​ทำจาก​น้ำทับทิม​ของฉัน</verse>
				<verse number="3">แขนซ้าย​ของเขา​ช้อน​อยู่​ใต้​หัวฉัน และ​มือขวา​ของเขา​ก็​ลูบไล้​ฉัน</verse>
				<verse number="4">พวกสาวๆ​แห่ง​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ฉัน​ขอให้​เธอ​ทั้งหลาย​สาบาน​ว่า พวกเธอ​จะ​ไม่​ปลุกเร้า​หรือ​กระตุ้น​ความรัก​ให้​ตื่น​จนกว่า​ความรัก​นั้น​จะ​สุกงอม​เสียก่อน</verse>
				<verse number="5">นาง​ผู้​มาจาก​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ที่​อิงแอบ​มากับ​ชาย​คนรัก​ของนาง​นั้น​เป็น​ใคร​กันหนอ ฉัน​ได้​ปลุก​เธอ​ตื่นขึ้น​ใต้​ต้นแอปเปิ้ล​นั้น เป็น​ที่ที่​แม่​ของเธอ​ตั้งท้อง​เธอ และ​ที่นั่นแหละ​คือ​ที่ที่​นาง​คลอดเธอ​มา</verse>
				<verse number="6">เอา​ตัวฉัน​แนบชิด​ไว้​กับ​ตัวเธอ เหมือน​ดวงตรา​ที่​ห้อย​แนบชิด​กับ​หน้าอก​เธอ เหมือน​ดวงตรา​ที่​แนบชิด​กับ​ข้อมือ​เธอ เพราะ​ฤทธิ์​แห่ง​ความรัก​นั้น​แรง​พอๆ​กับ​ความตาย อารมณ์รัก​นั้น​ก็​ทนนาน​เท่ากับ​แดน​คนตาย ความรัก​จุดประกาย​ขึ้น​ดังไฟ เป็น​ไฟ​ลูกใหญ่​ที่​ลุก​โชติช่วง</verse>
				<verse number="7">แม้​น้ำ​จะ​มากเพียงใด​ก็​ไม่อาจ​ดับ​ไฟรัก​ลงได้ และ​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ก็​ไม่อาจ​ท่วมท้น​ความรัก​ได้ ถ้า​หาก​มี​ใคร​สักคน​พยายาม​จะ​ซื้อ​ความรัก​ด้วย​ทุกสิ่ง​ที่​เขามี ข้อเสนอ​ของเขา​จะ​ถูก​ปฏิเสธ​อย่างแน่นอน</verse>
				<verse number="8">เรา​มี​น้องสาว​ตัวน้อย​อยู่​หนึ่งคน​ซึ่ง​นม​ยัง​ไม่​ตั้งเต้า​เลย เรา​จะ​ทำ​ยังไง​กับ​เธอ​ดี​เมื่อ​มี​คน​มา​สู่ขอ​เธอ</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เปรียบ​เธอ​เหมือน​กำแพง เรา​จะ​เอา​เงิน​มา​ตกแต่ง​กำแพง​นั้น และ​ถ้า​เปรียบ​เธอ​เป็น​ประตู เรา​จะ​หา​ไม้สนซีดาร์​มา​เสริมแต่ง​ประตู​นั้น</verse>
				<verse number="10">ใช่สิ ฉัน​เปรียบเหมือน​กำแพง​นั้น และ​เต้า​ทั้งสอง​ของฉัน​ก็​ตั้งขึ้น​เหมือน​หอคอย นั่น​เป็น​เหตุ​ที่ เขา​พึงพอใจ​ฉัน</verse>
				<verse number="11">ซาโลมอน​มี​สวนองุ่น​อยู่​แปลง​หนึ่ง​ที่​บาอัลฮาโมน และ​เขา​ก็​ให้​คน​เช่า​สวนองุ่น​นั้น และ​ทุกๆปี คนเช่าสวน​จะ​ต้อง​จ่าย​เขา​คนละ​หนึ่งพัน​เหรียญเงิน​จาก​เงิน​ที่​ได้​จาก​การขาย​ผลองุ่น​นั้น</verse>
				<verse number="12">แต่​ฉัน​มี​สวนองุ่น​ส่วนตัว​ของ​ฉันเอง ซาโลมอน​เอ๋ย ท่าน​เก็บ​พัน​เหรียญเงิน​ของท่าน​ไว้เถิด แล้ว​ก็​จ่าย​คนเฝ้าสวน​ของท่าน​คนละ​สองร้อย​เหรียญเงิน​ด้วย</verse>
				<verse number="13">เธอ​ผู้ที่​กำลัง​นั่ง​ใน​สวน​นั้นน่ะ เพื่อนๆ​ของฉัน​อยาก​ได้ยิน​เสียง​ของเธอ ฉัน​เอง​ก็​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">ที่รัก​ของฉัน เร็วเข้าเถิด ขอให้​ท่าน​เป็นดัง​เลียงผา​หรือ​กวางหนุ่ม​ที่​อยู่​ภูเขา​แห่ง​เครื่องเทศ​เหล่านี้​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="23">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​นิมิต​ของ​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อามอส ที่​เขา​เห็น​เกี่ยวกับ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เขา​เห็น​นิมิตนี้​ใน​ช่วง​สมัย​ที่​อุสซียาห์ โยธาม อาหัส และ​เฮเซคียาห์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="2">ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก ฟังให้ดี เพราะ​พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​ได้​เลี้ยงดู​ลูกๆ​ของเรา​และ​ช่วย​ให้​พวกเขา​เติบโตขึ้น แต่​พวกเขา​กลับ​กบฏ​ต่อเรา</verse>
				<verse number="3">วัว​ยัง​รู้จัก​เจ้าของมัน ลา​ก็​ยัง​รู้จัก​ที่​ที่​เจ้าของมัน​เลี้ยง​อาหารมัน แต่​คนอิสราเอล​ไม่รู้จักเรา คนของเรา​ไม่เข้าใจ​สิ่งที่​เรา​ทำให้​กับเขา”</verse>
				<verse number="4">ไง ไอ้ชนชาติ​ที่​บาปหนา ไอ้พวก​คน​ที่​หนักอึ้ง​ไปด้วย​ความเลวร้าย ไอ้พวก​ลูกหลาน​ที่​ชอบ​ทำชั่ว ไอ้พวก​ลูกๆ​ที่​ชอบ​คดโกง ไอ้พวก​ที่​ทิ้ง​พระยาห์เวห์ไป ไอ้พวก​ที่​ดูถูก​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อิสราเอล ไอ้พวก​ที่​หันหลัง​ให้กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​หาเรื่อง​ที่จะ​ถูก​เฆี่ยนตี​อีก ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ยังคง​กบฏ​ต่อไป ทั้งหัว​ก็​ฟกช้ำ​ไปหมด ทั้งใจ​ก็​อ่อนเปลี้ย​ไปหมดแล้ว</verse>
				<verse number="6">ตั้งแต่​หัว​จรดเท้า​ไม่มี​อะไร​ดีเลย ฟกช้ำ​ดำเขียว และ​มี​แผลสดๆ​เต็มไปหมด พวกเขา​ยัง​ไม่ได้​บีบหนอง​ทำความสะอาด หรือ​เอา​ผ้า​พันแผลไว้ หรือ​ใส่น้ำมัน​ให้​มัน​ทุเลาลง</verse>
				<verse number="7">แผ่นดิน​ของ​พวกเจ้า​ถูกทำลาย เมืองต่างๆ​ถูกไฟเผา คน​ต่าง​ชาติ​ได้​กลืนกิน​แผ่นดิน​ของพวกเจ้า​ไป​ต่อหน้าต่อตา และ​มัน​ก็​ถูกทำลายไป​เหมือนกับ​เมือง​ที่​ถูกโค่น​ล้มลง​โดย​พวกคน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="8">	มี​แต่​เยรูซาเล็ม เท่านั้น​ที่​เหลืออยู่ เหมือนกับ​เพิง​ที่​โดดเดี่ยว​อยู่​ใน​สวนองุ่น เหมือน​ที่พัก​ที่​โดดเดี่ยว​อยู่​ใน​ไร่แตงกวา เธอ​เป็น​เมือง​ที่​ถูก​ศัตรู​โอบล้อม</verse>
				<verse number="9">ถ้า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ไม่เหลือ​ผู้รอดชีวิต​ไว้บ้าง พวกเรา​ก็คง​ถูกทำลาย​จนหมดเกลี้ยง​ไปแล้ว เหมือนกับ​เมืองโสโดม​และ​โกโมราห์</verse>
				<verse number="10">ไอ้พวก​ผู้นำ​ของ​โสโดม ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของพระยาห์เวห์ไว้ ไอ้​ชาวเมือง​โกโมราห์ ให้​ฟัง​คำสอน​ของพระเจ้า​ของเรา​ให้ดี</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ยังเอา​เครื่อง​บูชา​มากมาย​พวกนี้​มาถวาย​ให้กับเรา เรา​ได้รับ​อย่าง​เหลือเฟือแล้ว ทั้ง​พวกแกะ​ตัวผู้​ที่​เผาบูชา​ทั้งตัว และ​ไขมัน​ของ​สัตว์​ที่​ขุนไว้​จนอ้วนพี เรา​ไม่ชื่นชอบ​กับ​เลือด​ของ​พวกวัวผู้ ลูกแกะ​หรือแพะผู้</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวกเจ้า​เข้ามา​อยู่​ต่อหน้าเรา ใคร​เรียก​ให้​พวกเจ้า​เอา​สัตว์​มากมาย​พวกนี้​มา​เหยียบย่ำ​ลานวิหาร​ของเรา</verse>
				<verse number="13">หยุด​เอา​เครื่อง​ถวาย​ที่ไร้สาระ​พวกนี้​มาอีก เรา​สะอิดสะเอียน​เครื่อง​หอม​ที่​เจ้า​เผา​ให้กับเรา เรา​ทนไม่ไหวแล้ว​ต่อ​เทศกาลข้างขึ้น วันหยุดทางศาสนา และ​การเรียก​ประชุมต่างๆ​ของพวกเจ้า การประชุม​ทางศาสนา​พวกนี้​ผสมไปด้วย​ความบาป</verse>
				<verse number="14">ใจ​ของเรา​เกลียด​เทศกาลข้างขึ้น​และ​เทศกาลอื่นๆ​ของพวกเจ้า พวกมัน​ได้​กลายเป็น​ภาระหนัก​ให้กับเรา เรา​แบกมันไว้​จนเหนื่อยแล้ว</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เจ้า​กางมือออก​อธิษฐาน เรา​จะ​ปิดตา​ของเรา ถึงแม้​เจ้า​จะ​อธิษฐาน​มากมาย​ขนาดไหน เรา​ก็​จะ​ไม่ฟัง เพราะ​มือของเจ้า​เปื้อนเลือด</verse>
				<verse number="16">ล้าง​ตัวเอง​และ​ทำ​ตัวเอง​ให้สะอาดซะ เอา​สิ่งชั่วร้าย​ที่​พวกเจ้า​ทำนั้น​ไปให้พ้น เอา​มัน​ไป​ให้ไกล​จาก​สายตา​เรา หยุดทำชั่วซะ</verse>
				<verse number="17">ฝึก​ทำดี ให้​ความยุติธรรม​กับคนอื่น ช่วยกู้​พวก​ที่​ถูก​กดขี่​ข่มเหง ปกป้อง​สิทธิ​ให้กับ​เด็ก​กำพร้า สู้คดี​ให้กับ​แม่ม่าย</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูดว่า มา​สู้ความ​กันเถอะ ถึงแม้​พวกบาป​ของเจ้า​จะ​แดงสด พวกมัน​ก็​อาจจะ​ขาว​เหมือนหิมะได้ ถึงแม้​บาป​พวกนั้น​ของเจ้า​จะ​แดงเข้ม พวกมัน​ก็​อาจจะ​ขาว​เหมือนขนแกะได้</verse>
				<verse number="19">ถ้า​พวกเจ้า​จะ​ยินยอม​และ​เชื่อฟัง เจ้า​ก็​จะ​ได้กิน​สิ่งดีๆ​จาก​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​และ​กบฏ เจ้า​ก็​จะ​ถูก​ศัตรู​ฆ่าฟัน เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่นวาจา​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="21">เมือง​ที่​เคย​สัตย์ซื่อ​ได้​กลายเป็น​โสเภณี​ไปแล้ว เมือง​เยรูซาเล็ม เคย​เต็มไปด้วย​ความยุติธรรม ความดี​เคย​พัก​อยู่ที่นั่น แต่​เดี๋ยวนี้ กลับ​กลาย​เป็น​ที่พัก​ของ​พวกฆาตกร​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="22">เงิน​ของเจ้า​ได้​กลายเป็น​ขี้เงิน​ไปแล้ว เหล้าองุ่น​ของเจ้า​ก็​ได้​ผสมน้ำ​เจือจาง​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="23">พวกผู้นำ​ของเจ้า​เป็น​พวกกบฏ​ที่​ไป​คบหา​กับ​พวกหัวขโมย พวกเขา​ทุกคน​รักสินบน​และ​วิ่ง​ตาม​ของกำนัล พวกเขา​ไม่ได้​ให้​ความยุติธรรม​กับ​พวกเด็ก​กำพร้าพ่อ​และ​ไม่ยอมฟัง​คดีความ​ของแม่ม่าย</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ทรงอำนาจ​ของ​อิสราเอล พูดว่า “ทีนี้ล่ะ ศัตรู​ของเรา​จะ​ไม่​ก่อปัญหา​ให้กับเรา​อีกแล้ว เพราะ​เรา​จะ​ลงโทษ​พวกมัน​ให้หมด</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​โจมตี​เจ้า เรา​จะ​หลอม​ละลาย​เจ้า และ​เรา​จะ​ขจัด​สิ่งเจือปน​ออกไป​จากเจ้า​ให้หมด</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เรา​จะให้​พวกผู้พิพากษา​ที่ซื่อสัตย์​กับเจ้า​อีกครั้งหนึ่ง​เหมือนกับ​ที่​เจ้าเคยมี และ​ให้​ที่ปรึกษาที่ดี​กับเจ้า​เหมือน​ที่​เจ้า​เคยมี​ในตอนแรก และ​หลังจากนั้น เจ้า​จะ​ถูก​เรียกว่า ‘เมือง​ที่​ทำตามใจ​พระเจ้า เมือง​แห่ง​ความซื่อสัตย์’”</verse>
				<verse number="27">ศิโยน​จะ​ได้รับ​การไถ่​ให้​เป็นอิสระ​ด้วย​ความยุติธรรม และ​คนเหล่านั้น​ที่​หันกลับ​มาหา​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ให้​เป็นอิสระ​ด้วย​การทำตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">แต่​พวกที่​กบฏ​และ​พวกคนบาป​ก็​จะ​ถูกขยี้ไป​พร้อมๆกัน และ​คนพวกนั้น​ที่ได้​ละทิ้ง​พระยาห์เวห์​ก็จะตาย</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พวกเจ้า​จะ​ได้รับ​ความอับอาย​เรื่อง​ต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์​ที่พวกเจ้า​อยากได้​นักหนานั้น และ​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​อับอายขายหน้า​กับ​พวกสวนพิเศษ​ที่พวกเจ้า​บูชานั้น</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​ต้นโอ๊ก​ที่มี​ใบเหี่ยวเฉา และ​เป็น​สวน​ที่​ไม่มีน้ำ</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​เข้มแข็ง​ก็​จะ​กลายเป็น​เศษไม้​จุดไฟ และ​งาน​ของเขา​จะ​เป็นเหมือน​ประกายไฟ ทั้งสองอย่าง​ก็​จะ​ไหม้​ไปด้วยกัน​และ​จะ​ไม่มีใคร​ดับไฟ​นั้นได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข้อความ​ที่​อิสยาห์​ลูก​ของ​อามอส​ได้รับ ผ่าน​ทาง​นิมิต​เกี่ยวกับ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ใน​อนาคตนั้น ภูเขา​ที่​วิหาร​ของพระยาห์เวห์​ตั้งอยู่​จะ​ถูกยกขึ้น​ให้​สูงกว่า​ภูเขา​ทุกลูก​และ​สูงกว่า​เนินเขาทั้งหลาย คน​ทุกชนชาติ​ก็​จะ​หลั่งไหล​มาที่นั่น</verse>
				<verse number="3">จะ​มี​ชนชาติต่างๆ​มากมาย​พากัน​มาที่นั่น และพูดว่า “ไปกันเถอะ​พวกเรา ขึ้นไป​บน​ภูเขา​ของพระยาห์เวห์กัน ไป​ยัง​วิหาร​ของพระเจ้า​ของยาโคบ​กันเถอะ แล้ว​พระเจ้า​จะได้​สอน​พวกเรา​ถึง​แนวทางต่างๆ​ของพระองค์ และ​เรา​จะได้​เดิน​ในเส้นทาง​เหล่านั้น​ของพระองค์” เพราะ​คำสอน​ของ​พระยาห์เวห์นั้น​จะ​แพร่ออกไป​จาก​ศิโยน​และ​ถ้อยคำ​ของพระยาห์เวห์​ก็​จะ​แพร่ออกไป​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จะเป็น​ผู้ตัดสิน​ระหว่าง​ชนชาติทั้งหลาย และ​พระองค์​จะ​ตัดสิน​ข้อโต้แย้ง​ให้กับ​คน​หลายเชื้อชาติ และ​ชนชาติต่างๆ​จะ​ตีดาบ​ของพวกเขา​ให้​เป็น​ใบมีด​ของคันไถ​และ​ตีหอก​ของพวกเขา​เป็นขอ​ลิดกิ่งไม้ ชนชาติต่างๆ​จะ​ไม่​ยกดาบ​ขึ้นต่อสู้​กันอีก และ​พวกเขา​จะ​ไม่มี​การฝึก​ทำสงคราม​กันอีกต่อไป</verse>
				<verse number="5">ครอบครัว​ของ​ยาโคบ มาเถอะ มา​เดิน​ใน​ความสว่าง​ของพระยาห์เวห์กัน</verse>
				<verse number="6">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ทอดทิ้ง​ครอบครัว​ของยาโคบ​ซึ่ง​เป็น​คนของพระองค์ เพราะ​พวกเขา​มีทั้ง​พวกหมอดู​จาก​ตะวันออก และ​พวกผู้ทำนาย​อนาคต​เต็มไปหมด​เหมือนกับ​คนฟีลิสเตีย และ​พวกเขา​ก็​ได้​จับมือ​เป็น​พันธมิตร​กับ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="7">ดินแดน​ของ​พวกเขา​มี​เงินและทอง​เต็มไปหมด​และ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​จนนับไม่ถ้วน แผ่นดิน​ของเขา​มี​ม้า​เต็มไปหมด​และ​มี​รถรบม้า​มากมาย​จนนับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="8">แผ่นดิน​ของเขา​มี​รูปเคารพ​เต็มไปหมด พวกเขา​ก้มกราบ​สิ่งที่​พวกเขา​สร้าง​ขึ้นมา​กับมือ เป็น​สิ่งที่​นิ้ว​พวกเขาเอง​ได้สร้าง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="9">อย่างนี้ คนพวกนี้​ได้​เสื่อมลง​และ​ถูกทำ​ให้ตกต่ำ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่าได้​ให้อภัย​กับพวกมันเลย</verse>
				<verse number="10">รีบ​หลบ​เข้าไป​อยู่​ตาม​ซอกหิน​และ​ซ่อน​อยู่​ในรู​ในดิน​เพื่อ​ให้พ้น​จาก​ความน่าสยองขวัญ​ของพระยาห์เวห์ และ​รัศมี​ที่​เปล่งออกมา​จาก​ฤทธิ์​อันยิ่งใหญ่​ของพระองค์</verse>
				<verse number="11">สายตา​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ของมนุษย์​จะ​ถูกทำ​ให้​ตกต่ำลง​และ​คนที่​หยิ่งยโส​จะ​ถูกทำ​ให้​ถ่อมตัวลง ในวันนั้น จะมีแต่​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ที่​จะ​ได้รับ​การยกย่อง​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​กำหนด​วันนั้น​ไว้แล้ว ที่​พระองค์​จะ​ต่อสู้​กับ​ทุกคน​ที่​เย่อหยิ่งจองหอง หัวสูง และ​ทุกคน​ที่​ยกตัวขึ้น (พระองค์​จะ​ทำให้​คนพวกนี้​ตกต่ำลง)</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​ต่อสู้​กับ​ทุกคน​ที่​ยกตัวขึ้น​ราวกับ​เป็น​ต้นสนซีดาร์​แห่ง​เลบานอน​ที่​สูงส่ง​และ​ถูกยกขึ้น จะ​ต่อสู้​กับ​ทุกคน​ที่​ทำตัว​ราวกับ​เป็น​ต้นโอ๊ก​แห่งบาชาน</verse>
				<verse number="14">จะ​ต่อสู้​กับ​ทุกคน​ที่​ทำตัว ราวกับ​เป็น​ภูเขา​และ​เนินเขาสูง</verse>
				<verse number="15">จะ​ต่อสู้​กับ​ทุกคน​ที่​ทำตัว ราวกับ​เป็น​หอคอยสูง​และ​กำแพง​ป้อม​ปราการ</verse>
				<verse number="16">จะ​ต่อสู้​กับ​ทุกคน​ที่​ทำตัว ราวกับ​เป็น​พวกเรือ​จาก​ทารชิช และ​เรือ​ที่​สวยงาม​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​จะ​ถูกทำ​ให้ถ่อมลง ความหยิ่งยโส​ของทุกคน​จะ​ถูกทำ​ให้​ตกต่ำลง ใน​วันนั้น จะ​มีแต่​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ที่​จะ​ได้รับ​การยกย่อง​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="18">แต่​พวกรูปเคารพ​ทั้งหลาย จะ​หมดสิ้นไป</verse>
				<verse number="19">ผู้คน​จะ​ต้อง​เข้าไป​หลบ​อยู่​ตามถ้ำ​ของซอกหิน​และ​ซ่อน​อยู่ในรู​ใต้ดิน​เพื่อ​ให้​พ้น​จาก​ความน่าสยองขวัญ​ของพระยาห์เวห์ และ​รัศมี​ที่​เปล่ง​ออกมา​จาก​ฤทธิ์​อันยิ่งใหญ่​ของพระองค์​เมื่อพระองค์​ยืนขึ้น​เพื่อ​ทำให้​คนทั้งโลก​กลัว​จนตัวสั่น</verse>
				<verse number="20">ใน​วันนั้น ผู้คน​จะ​โยน​รูปเคารพ​ที่​พวกเขา​ทำขึ้นมา​กราบไหว้​บูชากัน เป็น​รูปเคารพ​ที่​ทำ​จาก​เงิน​และทอง พวกเขา​จะ​โยนมัน​ทิ้งลงไป​ในรู​ของตัวตุ่น​และ​ในถ้ำ​ของค้างคาว</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​ไป​หลบ​อยู่​ตามถ้ำ​ของซอกหิน และ​ตาม​รอยแตก​ของหินผา ไปให้พ้น​จาก​ความน่าสยองขวัญ​ของพระยาห์เวห์ และ​รัศมี​ที่​เปล่ง​ออกมา​จาก​ฤทธิ์​อันยิ่งใหญ่​ของพระองค์​เมื่อ​พระองค์​ยืนขึ้น เพื่อ​ทำให้​คนทั้งโลก​กลัวจนตัวสั่น</verse>
				<verse number="22">อย่าได้​หวังพึ่ง​ใน​มนุษย์เลย พวกเขา​หายใจ​แค่ชั่วครู่ พวกเขา​จะช่วย​อะไร​ใครได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดูนั่นสิ องค์​เจ้า​ชีวิต คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น กำลัง​จะ​เอา​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​และยูดาห์ ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​พวกเขา​พึ่งพาอาศัย ไม่ว่า​จะเป็น​อาหาร และน้ำดื่ม</verse>
				<verse number="2">ไม่ว่า​จะเป็น​นักรบ​หรือทหาร ไม่ว่า​จะเป็น​ผู้พิพากษา หรือ​ผู้พูดแทนพระเจ้า หรือ หมอดู หรือ​ผู้นำอาวุโส</verse>
				<verse number="3">ไม่ว่า​จะ​เป็น​ผู้นำทหาร​ห้าสิบคน หรือ​ผู้มีหน้ามีตา หรือ​ที่ปรึกษา หรือ​พ่อมด​ผู้เก่งกาจ หรือ​ผู้เชี่ยว​ชาญ​ในด้าน​เวทมนตร์คาถา</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​เอา​พวกเด็กผู้ชาย​มาเป็น​ผู้นำ​ของพวกเขา​และ​จะเอา​พวกเด็กโง่ๆ​มาปกครอง​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">ผู้คน​จะ​ข่มเหง​รังแก​กันและกัน ทุกคน​ก็​จะ​ข่มเหง​รังแก​เพื่อน​บ้าน​ของเขา คนหนุ่ม​ก็​จะ​ไม่ให้​ความเคารพ​ยำเกรง​คนที่​แก่กว่า คน​ที่​ไร้ค่า​ก็​จะ​ไม่ให้​ความเคารพ​ยำเกรง​ต่อ​คนที่มีเกียรติ”</verse>
				<verse number="6">บางคน​ถึงกับ​ไปคว้า​เอา​ญาติของพ่อ​มา และพูดว่า “ไหนๆ​เจ้า​ก็​ยัง​มีเสื้อคลุม​ตัวหนึ่ง มา​เป็น​ผู้นำ​ของเราเถอะ แล้วเจ้า​จะได้​ครอบ​ครอง​ซากปรัก​หักพัง​พวกนี้”</verse>
				<verse number="7">แต่​ในวันนั้น เขา​จะ​ตอบว่า “ผม​ไม่สามารถ​ช่วยเหลือ​เยียวยา​อะไร​พวกท่าน​ได้หรอก บ้านผม​ไม่มี​แม้แต่​อาหาร​และเสื้อคลุม อย่าตั้ง​ให้​ผม​เป็น​ผู้นำประชาชนเลย”</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็ม​ได้​สะดุด​และ​ยูดาห์​ได้​ล้มคว่ำ เพราะ​สิ่งต่างๆ​ที่​พวกเขา​ได้พูด​และทำ​ไปนั้น มัน​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ได้​กบฏ​ต่อศักดิ์ศรี​ของพระเจ้า</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​แสดง​สีหน้า​อวดดี พวกเขา​ได้​ประกาศ​ความบาป​ของ​พวกเขา​ออกมา​อย่างโจ่งแจ้ง​เหมือน​เมืองโสโดม พวกเขา​ไม่ได้​ปกปิด​มันเลย น่าละอายจริงๆ พวกเขา​หาเรื่อง​ใส่ตัวแท้ๆ</verse>
				<verse number="10">ให้​บอก​กับ​คนพวกนั้น​ที่​ทำดี​ว่า​พวกเขา​จะได้ดี เพราะ​พวกเขา​จะ​ได้​กิน​ผลกรรมดี​ที่​พวกเขา​ทำนั้น</verse>
				<verse number="11">แต่​คนชั่วนั้น น่าละอายจริงๆ​เขา​จะ​ได้รับ​สิ่งเลวร้าย เพราะ​สิ่งที่​มือ​พวกเขา​ได้ทำ​กับ​คนอื่นไว้ มัน​จะ​ย้อน​กลับมาหา​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">เด็กๆ​จะ​กดขี่​ข่มเหง​คนของเรา พวกผู้หญิง​จะ​ปกครอง​เหนือ​คนของเรา คนของเรา​เอ๋ย พวกผู้นำ​ของเจ้า​ได้​นำเจ้า​ออก​นอกลู่นอกทาง และ​ทำให้​ทาง​ที่​พวกเจ้า​ควร​จะ​เดินนั้น​สับสนไป</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ลุกขึ้นมา​เพื่อ ดำเนินคดี​และ​ตัดสิน​คนของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​เริ่ม​ตัดสิน​พวกผู้นำอาวุโส​และ​พวกเจ้านาย​ของ​คนของพระองค์ พระองค์​พูดว่า “พวกเจ้า​นี่แหละ ที่​ได้​โกงกิน​สวนองุ่น และ​สิ่งของ​ที่​เจ้าปล้นมา​จาก​คนจน​ก็​ยังอยู่​ในบ้าน​ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">พวกเจ้า​มี​สิทธิ์​อะไร​ไปบดขยี้​คนของเรา และ​บดบี้​หน้า​คนจน​เหล่านั้น” พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูดว่า “พวกผู้หญิง​ของศิโยน​ได้​กลายเป็น​คนเย่อหยิ่งจองหอง พวกเขา​เดิน​เชิดคอ​ไปมา ชายตา​ยั่วยวน เดิน​กระตุ้งกระติ้ง และ​ส่งเสียง​กรุ๊งกริ๊ง​จาก​สร้อยข้อเท้า”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ก็เลย​จะ​ทำให้​หัว​ของ​พวกผู้หญิง​ของศิโยน​กลายเป็น​ชันนะตุ และ​ทำให้​หน้าผาก​ของพวกเขา​โล้น</verse>
				<verse number="18">ใน​วันนั้น​พระยาห์เวห์​จะเอา​ของสวยๆงามๆ​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​ภูมิใจ​นักหนา​ไป อย่างเช่น พวกสร้อยข้อเท้า พวกสร้อยคอ​ที่​มี​รูปร่าง​เหมือน​ดวง​อาทิตย์​และ​ดวงจันทร์</verse>
				<verse number="19">พวกต่างหู พวกสร้อยข้อมือ ผ้าคลุมหน้า</verse>
				<verse number="20">ผ้าคาดผม สร้อย​ที่​ดึงเท้า​ให้ชิดกัน ผ้าพันเอว และ​พวกน้ำหอม และ​พวกเครื่องราง​ของขลัง</verse>
				<verse number="21">พวกแหวน​ตรา​ประทับ ห่วงใส่จมูก</verse>
				<verse number="22">พวกเสื้อ​ใส่​ใน​งาน​เทศกาล พวกเสื้อคลุม พวกผ้าคลุมไหล่ พวกกระเป๋าถือ</verse>
				<verse number="23">พวกกระจก เสื้อผ้าลินิน ผ้าโพกหัว และ​ผ้าคลุมตัว</verse>
				<verse number="24">ใน​วันนั้น​แทนที่​จะ​มี​น้ำหอม​ก็​จะมี​กลิ่นเหม็น แทนที่​จะมี​ผ้าคาดเอว​สวยๆ​ก็​จะมี​แค่​เชือก แทนที่​จะมี​ทรงผม​สวยงาม​ก็​จะ​หัวล้าน แทนที่​จะมี​เสื้อคลุม​หรูหรา​ก็​จะ​มี​ผ้า​กระสอบ และ​แทนที่​จะ​สวยงาม ก็จะ​อับอาย</verse>
				<verse number="25">ในเวลานั้น พวกผู้ชาย​ของเจ้า​ก็จะ​ถูกดาบ​ฆ่าฟัน พวกนักรบ​ผู้แข็งแกร่ง​ของเจ้า​ก็จะ​ถูกฆ่าตาย​ใน​สงคราม</verse>
				<verse number="26">ตาม​ประตูเมือง​ต่างๆ​ของศิโยน​จะ​มี​แต่​เสียงร้องไห้​เศร้าโศก​เสียใจ เยรูซาเล็ม​จะ​เป็นเหมือน​ผู้หญิง​ที่​นั่งอยู่​กับพื้น​สิ้นเนื้อประดาตัว เพราะ​ถูกปล้น​ไปหมดแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ในวันนั้น​ผู้หญิง​เจ็ดคน​จะยึด​ผู้ชาย​คนหนึ่งไว้ และ​พวกนาง​จะ​พูดว่า “เรา​จะ​หาอาหาร​กินเอง​และ​เย็บเสื้อผ้า​ใส่เอง ขอเพียงแต่​ให้​ท่าน​แต่งงาน​กับเรา และ​ให้​พวกเรา​ได้ใช้​ชื่อของท่าน เพื่อเรา​จะได้​ไม่อับอาย​เพราะ​ยัง​เป็นโสดอยู่”</verse>
				<verse number="2">ใน​วันนั้น สิ่งที่​พระยาห์เวห์​ทำให้​งอกขึ้นนั้น​จะ​สวยงาม​ตระการตา​และ​ผลผลิต​ที่​เกิดขึ้น​จาก​พื้นดินนั้น​ก็​จะเป็น​ความภาคภูมิใจ​และ​เป็นศักดิ์ศรี​ของ​พวกที่​ยังเหลือรอด​อยู่ใน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ใน​เวลานั้น​คนเหล่านั้น​ที่​ยังเหลือรอด​อยู่ใน​ศิโยน​คือ​เมือง​เยรูซาเล็มนั้น ก็​จะ​ถูก​เรียกว่า ผู้บริสุทธิ์ คือ​ทุกคน​ที่​พระเจ้า​ได้กำหนด​ไว้แล้ว​ให้​มีชีวิตอยู่​ต่อไป​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ได้​ล้าง​ความสกปรกโสมม​ของ​พวกผู้หญิง​ในศิโยน​และ​ได้​ชำระ​ล้าง​เลือด​ออกจาก​เยรูซาเล็ม​ด้วย​พระวิญญาณ​แห่ง​การตัดสิน​อย่างยุติธรรม​และ​พระวิญญาณ​แห่ง​การเผาไหม้​ให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​เมื่อนั้น พระยาห์เวห์​จะ​สร้าง​เมฆ​ก้อนหนึ่ง​ขึ้นมา​ใน​ตอนกลางวัน​และควัน​และเปลวเพลิง​ใน​ตอนกลางคืน อยู่เหนือ​ภูเขาศิโยน​และ​อยู่เหนือ​ที่ประชุม​ทั้งหลาย​ของ​เมืองนั้น​จะมี​กระโจม​อยู่​เหนือ​สง่าราศี​ทั้งหมดนั้น</verse>
				<verse number="6">กระโจมนั้น​จะ​ใช้​เป็น​ที่กำบัง​แสงแดด​ใน​ตอนกลางวัน​และ​เป็น​ที่หลบภัย​และ​เป็น​ที่กำบัง​ตอน​ที่มี​พายุฝน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ตอนนี้​ผม​ขอ​ร้องเพลงหนึ่ง​ให้กับ​เพื่อน​ของผม เป็น​เพลง​เกี่ยวกับเขา​และ​สวนองุ่น​ของเขา เพื่อน​ของผม​มี​สวนองุ่น​บน​เนินเขา​ที่​อุดม​สมบูรณ์มาก</verse>
				<verse number="2">เขา​เตรียมดิน​และ​โยน​ก้อนหิน​ออกไป​จนหมด แล้ว​เขา​ก็​ปลูก​ต้นองุ่น​คุณภาพ​ดีเลิศ​ลงไป​ที่นั่น เขา​ได้​สร้าง​หอคอย​เฝ้ามอง​กลางสวนนั้น และ​เขา​ขุด​บ่อย่ำองุ่น​ไว้ด้วย เขา​คาดหวัง​ว่า​สวนนี้​จะออก​ลูกองุ่น​รสดี แต่​มัน​กลับ​ออก​ผลองุ่นเปรี้ยว​มา</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​เพื่อน​คนนี้​จึง​พูดว่า “ตอนนี้ พวกเจ้า​ที่อาศัย​อยู่ใน​เยรูซาเล็ม​และ​พวกเจ้า​คนยูดาห์ ให้​ตัดสินเอา​ระหว่างเรา​กับ​สวนองุ่น​ของเรา</verse>
				<verse number="4">มี​อะไร​อีกหรือ​ที่​เรา​ควรจะ​ทำ​กับ​สวนองุ่น​ของเรา​แต่​ยัง​ไม่ได้ทำ เรา​คาดหวังว่า​มัน​จะ​ออก​ลูกองุ่น​รสดี​แต่​ทำไม​มันกลับ​ออก​ลูกเปรี้ยว</verse>
				<verse number="5">ตอนนี้​เรา​จะบอก​พวกเจ้า​ว่า​เรา​จะ​จัดการ​ยังไง​กับ​สวนองุ่นนี้​ของเรา เรา​จะรื้อ​รั้วพุ่มหนาม​ออก สวนนี้​จะ​ถูกทำลายไป เรา​จะ​รื้อกำแพงหิน​ลง สวนนี้​ก็​จะได้​ถูกเหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="6">เรา​จะให้​มัน​เป็น​ที่ดิน​รกร้าง จะ​ไม่มีใคร​ตัดแต่งกิ่ง​หรือ​พรวนดิน จะมี​ทั้ง​หญ้าคา​และ​หนาม​ขึ้น​เต็มไปหมด และ​เรา​จะสั่ง​ก้อนเมฆ​ว่า​อย่าปล่อย​ให้มี​น้ำฝน​ตกลงมา​บนมัน”</verse>
				<verse number="7">สวนองุ่น​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้นนี้ ก็คือ​ครอบครัว​อิสราเอล​นั่นเอง ส่วน​ต้นองุ่น ที่​พระองค์รัก​นี้​ก็คือ​คนยูดาห์ พระองค์​เฝ้า​มองหา​ความยุติธรรม​กลับเห็นแต่​การนองเลือด พระองค์​เฝ้า​มองหา​การใช้ชีวิต​ที่ถูกต้อง​กลับ​ได้ยิน​แต่เสียง​ร้องให้ช่วย</verse>
				<verse number="8">เฮ้ย ไอ้พวกเจ้า​ที่มี​บ้าน​เพิ่มขึ้น​หลังแล้วหลังเล่า และ​มีที่ดิน​เพิ่มแล้ว​เพิ่มอีก จน​ไม่เหลือที่​ให้กับ​คนอื่น​เขา​อยู่กัน มีแต่​พวกเจ้า​เท่านั้น​ที่​อยู่กัน​ใน​แผ่นดินนั้น</verse>
				<verse number="9">ผม​ได้ยิน พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์​อำนาจทั้งสิ้น​ได้สาบาน​ไว้ว่า “บ้านมากมาย​เหล่านี้​จะ​ถูกทำลายลง​อย่างแน่นอน​บ้าน​ที่​ใหญ่โต​สวยงาม​เหล่านี้​จะเป็น​บ้านร้าง</verse>
				<verse number="10">สวนองุ่น​ตั้ง​ยี่สิบห้าไร่​แต่​ผลิต​เหล้าองุ่น​ได้​นิดเดียว หว่าน​เมล็ดข้าวสาลี​ไป​ตั้ง​หลายกระสอบ​แต่​ผลิต​เมล็ดข้าว​ได้นิดเดียว”</verse>
				<verse number="11">เฮ้ย ไอ้พวก​ที่​ตื่นเช้า​เพื่อ​วิ่ง​ตามหา​เบียร์ และ​อยู่​จนดึกดื่น​จนกว่า​จะ​เมา​ด้วย​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="12">งาน​สังสรรค์​ของพวกเจ้า มี​พวกพิณเขาคู่ พิณใหญ่ กลองรำมะนา ขลุ่ย และ​เหล้าองุ่น แต่​พวกเจ้า​ไม่ได้​ใส่ใจเลย​ถึง​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​ได้ทำ และ​ไม่ได้​สังเกตเลย​ว่า​พระองค์​ได้​ลงมือ​ทำอะไร​ไปบ้าง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​อย่างนี้ คนของเรา​ก็​จะ​ถูกจับตัว​ไป​เป็นเชลย เพราะ​พวกเขา​ไม่เข้าใจ​สิ่งที่​เรา​กำลัง​ทำอยู่ พวกบุคคลสำคัญ ก็​จะ​หิวตาย และ​พวกชาวบ้าน​ธรรมดาๆ​ก็​จะ​หิวน้ำ​คอแห้งผาก</verse>
				<verse number="14">นั่นเป็นเหตุ​ที่​แดน​คนตาย​ถึง​ได้​เปิด​ลำคอกว้าง มัน​อ้าปาก​ซะกว้าง​จนวัด​ไม่ได้ ทั้ง​บุคคลสำคัญ​และ​ชาวบ้าน​ธรรมดาๆ​ของเยรูซาเล็ม​ก็​จะต้อง​ลงไป รวมทั้ง​พวกขี้เมา​ที่​เอะอะโวยวาย​ใน​งานเลี้ยง</verse>
				<verse number="15">ผู้คน​จะ​ก้มกราบลง ทุกคน​จะ​ถูกปราบลง และ​คนที่​มีแววตา​เย่อหยิ่งจองหอง​ก็​จะ​ถูกทำ​ให้​อับอายขายหน้า</verse>
				<verse number="16">แต่​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​ได้รับ​การยกย่อง​สรรเสริญ เพราะ​พระองค์​ได้​ตัดสิน​อย่างยุติธรรม พระเจ้า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​จะ​ทำให้เห็น​ว่า​พระองค์นั้น​ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ​พระองค์​ทำ​ในสิ่งที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ใน​เวลานั้น ลูกแกะ​ก็​จะ​เล็มหญ้า​ที่นั่น​เหมือนกับ​เป็น​ทุ่งหญ้า​ของมันเอง และ​ลูกแพะ​ก็​จะ​กินหญ้า​อยู่​ท่ามกลาง​ซากปรัก​หักพัง​ของ​พวกคนรวยนั้น</verse>
				<verse number="18">เฮ้ย ไอ้พวกที่​ลาก​ความผิดบาป​ของพวกเขา​ด้วยเชือก​แห่ง​การโกหก และ​ลาก​ความบาป​ด้วยเชือก​ลากเกวียน</verse>
				<verse number="19">พวกเจ้า​พูดว่า “ให้​พระเจ้า​รีบๆหน่อย ขอให้​พระองค์​ทำงาน​ของพระองค์​เร็วๆ​เพื่อ​พวกเรา​จะได้​เห็นมัน ขอให้​แผนงาน​ของพระองค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล​สำเร็จ​ในเร็วๆนี้ เพื่อ​เรา​จะได้​รู้ว่า​แผนนั้น​เป็นยังไง”</verse>
				<verse number="20">เฮ้ย ไอ้พวก​ที่​เรียก​สิ่งชั่วร้าย​ว่าดี​และ​สิ่งที่ดี​ว่า​ชั่วร้าย ไอ้พวก​ที่​พูดว่า​ความมืด​เป็น​ความสว่าง​และ​ความสว่าง​เป็น​ความมืด ไอ้พวก​ที่​ถือว่า​ความขม​เป็น​ความหวาน​และ​ความหวาน​เป็น​ความขม</verse>
				<verse number="21">เฮ้ย ไอ้พวก​ที่​คิดว่า​ตัวเอง​ฉลาด ไอ้พวกที่​มองว่า​ตัวเอง​แสนรู้</verse>
				<verse number="22">เฮ้ย ไอ้​พวกแชมป์​ใน​การดื่ม​เหล้าองุ่น ไอ้พวก​คนเก่งกล้า​ใน​การปรุงรสเบียร์​ดื่ม</verse>
				<verse number="23">ไอ้พวก​ที่​รับสินบนแล้ว​ปล่อย​คนผิดไป และ​ไม่ได้​ให้​ความเป็นธรรม​กับ​ผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">เพราะ​อย่างนี้​นี่เอง​ลูกหลาน​ของพวกเจ้า​จะ​ถูกทำลาย​เหมือนกับ​ฟาง​ที่​ถูกไฟไหม้ เหมือนกับ​หญ้าแห้ง​ที่​ยุบลง​ในเปลวไฟ ดังนั้น​ราก​ของ​พวกเจ้า​ก็​จะ​เปื่อยเน่าไป และ​ดอก​ของ​พวกเจ้า​ก็​จะ​ตาย​และ​ปลิวไป​เหมือนฝุ่น เพราะ​พวกเจ้า​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​คำสอน​ของพระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น และ​พวกเจ้า​ก็​ดูถูกดูหมิ่น​ข่าวสาร​ที่​มาจาก​พระองค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เหตุนั้น พระยาห์เวห์​ถึงได้​โกรธ​คนของพระองค์ และ​ยกมือขึ้น​ฟาด​พวกเขา ภูเขาทั้งหลาย​ต่างพากัน​สะเทือนสะท้าน และ​มี​ศพ​เกลื่อน​กลาด​กลางถนน​เหมือนขยะ แต่​ถึง​จะ​เกิดเรื่อง​เหล่านี้​ก็ตาม​พระยาห์เวห์​ก็ยัง​ไม่หายโกรธ​อยู่ดี และ​มือ​ของพระองค์​ก็​ยังคง​เงื้อ​ขึ้นมาฟาด</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ได้​ส่ง​สัญญาณ​ให้กับ​ชนชาติหนึ่ง​ที่​อยู่​ห่างไกล และ​พระองค์​ได้​ผิวปาก​ให้​พวกเขา​มาจาก​สุดปลาย​แผ่นดินโลก ดูสิ พวกเขา​มา​อย่างรวดเร็ว ว่องไว</verse>
				<verse number="27">ใน​พวกนั้น ไม่มีใคร​ที่​เหน็ดเหนื่อย​หรือ​ล้มลง ไม่มีใคร​ที่​ง่วงนอน​หรือ​งีบหลับไป ไม่มี​แม้แต่​เข็มขัด​สักเส้น​ที่​หลวมหลุด ไม่มี​แม้แต่​สายรัด​รองเท้าสาน​สักเส้น​ที่ขาดไป</verse>
				<verse number="28">ลูกธนู​ของ​พวกเขา​ก็​แหลมคม คันธนู​ทั้งหมด​ก็​โก่ง​พร้อมยิง กีบม้า​ของพวกเขา​ก็​เหมือนกับ​หินเหล็กไฟ และ​ล้อรถรบ​ก็เร็ว​เหมือน​พายุหมุน</verse>
				<verse number="29">เสียง​คำราม​ของ​พวกเขา​ก็​เหมือน​สิงโต พวกเขา​คำราม​เหมือน​พวกสิงห์หนุ่ม พวกเขา​คำราม​และ​ตะครุบ​เหยื่อ​ของพวกเขา และ​ขน​เหยื่อ​พวกนั้นไป ไม่มีใคร​สามารถ​ช่วยเหลือ​เหยื่อ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="30">ในวันนั้น พวกศัตรู​จะ​คำราม​เหนือ​อิสราเอล เหมือนกับ​เสียงร้อง​กึกก้อง​ของคลื่น​ในทะเล และ​เมื่อ​คนหนึ่ง​มอง​เข้าไป​ในแผ่นดิน ก็​จะ​เห็น​แต่​ความมืด​และ​ความเจ็บปวด​รวดร้าว และ​หมู่เมฆนั้น​ก็​ได้​บดบัง​แสงสว่าง​ไป​จน​มืดมิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​อุสซียาห์ ​ตาย ผม​ได้เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั่งอยู่​บนบัลลังก์​อันสูงส่ง และ​ส่วนปลาย​ของ​เสื้อคลุมยาว​ของพระองค์นั้น​ปกคลุม​พื้นวิหาร​ไปหมด</verse>
				<verse number="2">มี​พวกทูตสวรรค์​เสราฟ ยืน​เฝ้าอยู่​รอบๆพระองค์ ทูตเสราฟ​แต่ละองค์​มีปีก​หกปีก สองปีก​ปิดหน้า​เอาไว้ และ​อีก​สองปีก​ปิดเท้า ของพวกเขา และ​สองปีก​ที่เหลือ​เอาไว้บิน</verse>
				<verse number="3">พวกทูตสวรรค์ ต่าง​ก็​กำลัง​ร้อง​ต่อกันและกัน​ว่า “ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ทั่วโลก​เต็มไปด้วย​รัศมี​ของพระองค์”</verse>
				<verse number="4">รากฐาน​และ​ธรณีประตูต่างๆ​สั่นสะเทือน​เพราะ​เสียงร้อง​ของ​พวกทูตสวรรค์นั้น และ​วิหาร​ก็​เต็มไปด้วยควัน</verse>
				<verse number="5">และ​ผม​ก็​พูดว่า “น่าละอายจริงๆ​ผม​จะต้อง​ถูกทำลายแน่ๆ เพราะ​ผม​เป็น​คน​ที่มี​ริมฝีปาก​ที่​ไม่สะอาด​ใน​สายตา​พระเจ้า และ​ผม​ก็​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ที่มี​ริมฝีปาก​ที่​ไม่สะอาด​เหมือนกัน แต่​ดวงตา​ผม​กลับ​ได้เห็น​กษัตริย์ คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ทูตเสราฟ​องค์หนึ่ง​ก็​บิน​มาหาผม และ​มี​ถ่านหินร้อนๆ​ที่​ท่าน​ได้เอา​คีมคีบมา​จาก​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ท่าน​ก็​เอา​มัน​มาแตะ​ที่​ริมฝีปากผม และ​พูดว่า “ดูสิ ถ่านหินร้อนๆนี้​ได้​แตะ​ที่​ริมฝีปาก​ของเจ้าแล้ว และ​ความผิด​ของเจ้า​ก็ได้​ถูกขจัด​ไปแล้ว ความบาป​ของเจ้า​ก็​ถูกลบ​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="8">และ​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “เรา​จะ​ส่งใคร​ไปดี ใคร​จะไป​แทน​พวกเรา” แล้ว​ผม​ก็​ตอบว่า “ข้าพเจ้า​อยู่นี่ครับ ส่ง​ข้าพเจ้า​ไปเถิด”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​ก็​พูดว่า “ไป​บอก​กับ​คนพวกนี้​ว่า ‘ฟัง​ไปเรื่อยๆ​แต่​อย่าเข้าใจ ดู​ต่อไป​เรื่อยๆ​แต่​อย่า​รู้เรื่อง’</verse>
				<verse number="10">ไป​ทำให้​จิตใจ​ของ​คนพวกนี้​ทึบไป และ​ทำให้​หู​ของ​พวกเขาตึง และ​ทำให้​ตา​ของ​พวกเขา​ปิดสนิท ไม่อย่างนั้น​พวกเขา​จะ​เห็น​ด้วยตา​ของพวกเขา และ​ได้ยิน​กับหู​ของพวกเขา และ​เข้าใจ​ด้วย​จิตใจ​ของพวกเขา และ​หันกลับ​มาหาเรา และ​ได้รับ​การรักษา”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ผม​ก็​ถามว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต จะให้​ข้าพเจ้า​ทำอย่างนี้​ไปนาน​แค่ไหนครับ” พระองค์​ตอบว่า “ทำ​อย่างนี้​ไปจนกว่า​เมืองต่างๆ​จะ​ถูกทำลาย จน​ไม่​หลงเหลือใคร​อยู่​ในเมือง​พวกนั้นอีก จน​ไม่มีใคร​เหลือ​อยู่​ตาม​บ้าน​เรือนต่างๆ และ​จนกว่า​แผ่นดิน​จะ​ถูกทำลาย​จน​ร้างไป</verse>
				<verse number="12">และ​จนกว่า​พระยาห์เวห์​จะ​ส่ง​ประชาชน​ออกไป​แดนไกล และ​แผ่นดิน​ก็​ถูก​ทอดทิ้ง​ไป​เกือบหมด</verse>
				<verse number="13">ถึงแม้​จะ​เหลือ​คน​อยู่ที่นั่น​แค่​สิบเปอร์เซ็นต์ แผ่นดิน​ก็​ยัง​จะ​ถูกเผาอีก แต่​เหมือนกับ​ต้นโอ๊ก​หรือ​ต้นสน​ที่​เมื่อ​ถูกโค่น​จนเหลือ​แต่ตอ แผ่นดินนี้​จะ​มี​ตอ​ซึ่งก็คือ​เมล็ดศักดิ์สิทธิ์​ที่​สามารถ​แตกออกมา​ได้อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​ที่​อาหัส ลูก​ของโยธาม ที่​เป็น​ลูก​ของ​อุสซียาห์ ได้ขึ้น​เป็นกษัตริย์​ของ​ยูดาห์ กษัตริย์​เรซีน​ของ​อาราม และ​เปคาห์​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล ทั้ง​เรซีน​และ​เปคาห์​ได้​บุก​ขึ้นไป​โจมตี​เมือง​เยรูซาเล็ม แต่​ไม่สามารถ​เอาชนะ​เมืองนั้นได้</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​อาหัส​ของ​ยูดาห์ ได้รับ​รายงาน​เรื่องนี้​ว่า อาราม​ได้​ตั้งค่าย​อยู่​ใน​เขตแดน​ของ​เอฟราอิม กษัตริย์​อาหัส​และ​คนของพระองค์​ก็​กลัว​จนตัวสั่น เหมือน​ต้นไม้​ในป่า​ที่​ถูก​ลมพัด​สั่นไหว​ไปมา</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูดกับ​อิสยาห์​ว่า “ให้เจ้า​และ​เชอารยาชูบ ลูก​ของเจ้า ออก​ไปหา​อาหัส ตรง​บริเวณ​ปลาย​รางน้ำ​ของสระ​ด้านบน ตรง​ถนน​ที่​มุ่งไป​ยัง​ทุ่ง​ของ​คนซักผ้าใหม่</verse>
				<verse number="4">ให้​บอก​กับ​อาหัส​ว่า ‘ระวังตัว​ให้ดี และ​ใจเย็นๆ​ไม่ต้องกลัว และ​ไม่ต้อง​ใจฝ่อไป เรื่อง​สองคนนั้น​ที่​ตอนนี้​เป็น​เหมือน​เศษดุ้นฟืน​สองดุ้น​ที่​ใกล้​จะ​มอดแล้ว ไม่ต้อง​ไปกลัว​ที่​เรซีน อาราม และ​เปคาห์​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์​โกรธแค้นเจ้า</verse>
				<verse number="5">หรือ​ที่​อาราม พร้อมกับ​เอฟราอิม และ​เปคาห์​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์ ได้​วางแผน​ต่อต้านเจ้า และ​พูดกัน​ว่า</verse>
				<verse number="6">“พวกเรา​ไป​บุก​ยูดาห์​กันเถอะ ไป​ทำให้​มัน​ขวัญหนี​ดีฝ่อ และ​เอาชนะมัน แล้ว​ตั้ง​ลูก​ของ​ทาเบเอล​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ที่นั่น”’”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “แผน​ของ​พวกมัน​จะ​ไม่สำเร็จ และ​มัน​จะ​ไม่เกิดขึ้น​ตามนั้น</verse>
				<verse number="8">เพราะ​หัว​ของ​อาราม​ก็​เป็นแค่​เมืองดามัสกัสนั่น และ​หัว​ของดามัสกัส​ก็​เป็นแค่​ไอ้เรซีนนั่น (ภายใน​หกสิบห้าปี เอฟราอิม​จะ​ถูกทำลาย​แตกเป็นชิ้นๆ​จน​ไม่เป็น​ชนชาติ​อีกต่อไป)</verse>
				<verse number="9">ส่วน​หัว​ของเอฟราอิม​ก็​เป็นแค่​เมืองสะมาเรีย และ​หัว​ของ​เมืองสะมาเรีย​ก็​เป็นแค่​ไอ้ลูก​ของเรมาลิยาห์​คนนั้น ถ้า​เจ้า​ไม่ยืนหยัด​ในพระเจ้า เจ้า​ก็​จะ​ไม่มีทาง​ยืน​อยู่ได้เลย”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดกับ​อาหัส​อีกครั้งว่า</verse>
				<verse number="11">“ขอเรา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ให้​ทำอะไร​ก็ได้​ที่​พิสูจน์​ว่า​ที่เรา​พูดนั้น​เป็นจริง ขอมาเลย อะไร​ก็ได้ ไม่ว่า​จะมา​จาก​ที่ลึก​ของแดนผู้ตาย หรือ​มา​จาก​ที่สูง​ถึง​ฟ้าสวรรค์”</verse>
				<verse number="12">แต่​อาหัส​ตอบว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ขอ​หรอกครับ ข้าพเจ้า​จะ​ไม่ทดสอบ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​อิสยาห์​ก็​พูดว่า “อย่างนั้น ฟัง​ให้ดี ครอบครัว​ของ​ดาวิด ที่​เจ้า​ทำให้​มนุษย์​หมด​ความอดทนนั้น​ยัง​ไม่พอ​อีกหรือ ยัง​จะต้อง​มา​ทำให้​พระเจ้า​ของผม​หมด​ความอดทน​ไปด้วยหรือ</verse>
				<verse number="14">เพราะ​อย่างนี้แหละ องค์​เจ้า​ชีวิตเอง​จะให้​สิ่งที่​พิสูจน์​กับเจ้า ดูนะ หญิงสาว​คนนั้น ตั้งท้องอยู่ และ​กำลัง​จะคลอด​ลูกชาย เธอ​จะ​ตั้งชื่อลูก​ว่า อิมมานูเอล</verse>
				<verse number="15">	เด็กคนนั้น​จะ​กิน​เนย​และ​น้ำผึ้ง จนถึง​เวลา​ที่​เขา​เริ่มปฏิเสธ​อาหาร​ที่ไม่ชอบ และ​เลือก​อาหาร​ที่ชอบ</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ก่อนที่​เด็ก​จะ​เริ่มปฏิเสธ​อาหาร​ที่​ไม่ชอบ และ​เลือก​อาหาร​ที่ชอบเป็น แผ่นดิน​ของ​กษัตริย์​สององค์นั้น​ที่​ท่านกลัว ก็​จะ​ถูกทิ้ง​ให้รกร้าง​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="17">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​นำ​วันเวลา​แห่ง​ความเดือด​ร้อน​มาให้​กับเจ้า​กับ​คนของเจ้า​และ​กับ​ครอบครัว​ของเจ้า​อย่างที่​ไม่เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน​ตั้งแต่​เอฟราอิม​แยก​ออกมา​จาก​ยูดาห์ พระยาห์เวห์​จะ​นำ​กษัตริย์​อัสซีเรีย มา​ต่อสู้​กับเจ้า”</verse>
				<verse number="18">ในวันนั้น พระยาห์เวห์​จะ​ผิวปาก​เรียก​แมลงวัน​ตัวนั้น ที่​อยู่​ตาม​ต้นน้ำ​ทั้งหลาย​ของ​ลำธารต่างๆ​ของอียิปต์ และ​จะ​ผิวปาก​เรียก​ผึ้ง​ตัวนั้น​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของอัสซีเรีย</verse>
				<verse number="19">แมลงวัน​และ​ผึ้ง​พวกนั้น ก็​จะ​มา​ตั้งค่าย​อยู่​ใน​หุบเขาลึก ตามถ้ำ​ตาม​หน้าผาต่างๆ​ตาม​พงหนาม​และ​ตาม​หลุมน้ำต่างๆ</verse>
				<verse number="20">ในวันนั้น องค์เจ้าชีวิต​จะ​โกนหัวเจ้า​และ​ขนที่เท้า ด้วย​มีดโกน​ที่​เช่า​มาจาก​อีกฝั่ง​ของ​แม่น้ำยูเฟรติส​คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​นั่นเอง</verse>
				<verse number="21">ในวันนั้น คนหนึ่ง​จะ​เหลือ​ได้แค่​วัวสาว​ตัวหนึ่ง​และ​แพะสองตัว</verse>
				<verse number="22">และ​เพราะ​พวกมัน​ให้​นม​จำนวนมาก คนนั้น​ก็​เอามา​ทำ​เนยกิน คน​ที่​ยังคง​เหลืออยู่​ใน​แผ่นดินนั้น​ก็​จะ​กิน​เนย​และ​น้ำเชื่อมผลไม้</verse>
				<verse number="23">ใน​วันนั้น สวนองุ่น​ที่​เคย​มี​เถาองุ่น​หนึ่งพันเถา​ที่​มีค่า​หนึ่งพัน​เหรียญเงิน จะ​มี​หญ้าคา​และ​หนาม​ขึ้น​รกไปหมด</verse>
				<verse number="24">คน​ก็​จะ​เอา​ธนู​และ​ลูกธนู​เข้าไป​ล่าสัตว์​ที่นั่น เพราะ​ทั้ง​แผ่นดิน​ก็​มีแต่​พงหญ้า​และ​หนาม​ขึ้น​เต็มไปหมด</verse>
				<verse number="25">คน​จะ​ไม่​ขึ้นไป​ตาม​เนินเขา​พวกนั้น​ที่​เคย​มี​การถาง​ด้วยจอบ​อีกต่อไป เพราะ​จะ​กลัว​ความรก​ของ​พงหญ้า​และหนาม มัน​จะ​กลายเป็น​ที่​สำหรับ​ปล่อย​ฝูงสัตว์​ไปหากิน​และ​ให้​ฝูงแพะแกะ​ไป​เหยียบย่ำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​เอา​แผ่น​ดินเหนียว แผ่นใหญ่​มา​แผ่นหนึ่ง​แล้ว​เอา​ปากกา​ปลายแหลม​ที่​คน​ใช้กัน​ทั่วไป เขียน​ลงไป​ว่า ‘มาเฮอร์ชาลาลหัชบัส’”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ผม​ก็​ได้​เอา​อุรียาห์​ที่​เป็น​นักบวช และ​เศคาริยาห์​ลูก​ของ​เยเบเรคียาห์ มา​เป็น​พยาน​ที่​เชื่อถือได้​ว่า​ผม​เขียน​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="3">จากนั้น​ผม​ก็​เข้าไป​ร่วมหลับนอน​กับเมียผม​หญิง​ที่​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้านั้น และ​นาง​ก็​ตั้งท้อง​และ​คลอดลูกชาย แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูดกับผม​ว่า “ตั้งชื่อ​เด็กคนนี้​ว่า มาเฮอร์ชาลาลหัชบัส”</verse>
				<verse number="4">ก่อน​ที่​เด็ก​จะ​ร้องเรียก​พ่อจ๋า แม่จ๋า​ได้นั้น ทหาร​อัสซีเรีย​ก็​จะ​มา​ขน​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เมืองดามัสกัส​และ​ริบ​เอา​ความร่ำรวย​ของ​เมืองสะมาเรีย ไป​ให้กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูดกับผม​อีกว่า</verse>
				<verse number="6">“คนพวกนี้​ไม่ยอมรับ​น้ำ​ที่​ไหลเรื่อยๆ​จาก​ทางส่งน้ำ​แห่งชิโลอาห์ แต่​กลับไป​ชื่นชม​เรซีน และ​เปคาห์​ลูก​ของ​เรมาลิยาห์</verse>
				<verse number="7">เพราะ​อย่างนั้น ดูไว้​ให้ดี เรา​ผู้เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต กำลัง​จะ​นำ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​มา​พร้อมกับ​กำลัง​อัน​เกรียงไกร​ของเขา มา​ต่อสู้​กับ​พวกเจ้า มัน​จะ​เป็น​เหมือนกับ​น้ำ​ที่​ไหลทะลัก​มา​จาก​แม่น้ำยูเฟรติส ที่​ท่วมท้น​ลำคลองต่างๆ​และ​ริมฝั่ง​ทั้งหมด​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="8">มัน​จะ​ไหล​เข้าไป​ในยูดาห์ และ​ท่วม​ทุกสิ่งทุกอย่าง และ​ไหล​ต่อไป​เรื่อยๆ​จนสูง​ถึงคอ” แต่​พระองค์​จะ​กางปีก ออก​ปกคลุม​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของเจ้า อิมมานูเอล</verse>
				<verse number="9">ชนชาติ​ทั้งหลาย รวมตัว​กันไว้ และ​ให้​หวาดกลัว ฟังไว้ให้ดี พวกเจ้า​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ในดินแดน​ที่​ห่างไกล​ออกไป เตรียม​ตัว​ออกรบ​และ​ให้​หวาดกลัวไว้ เตรียม​ตัว​ออกรบ​และ​ให้​หวาดกลัวไว้</verse>
				<verse number="10">วางแผน​กันไปเลย​แต่​จะ​ไม่สำเร็จหรอก ออกคำสั่ง​ไปเลย​แต่​จะ​ไร้ผล เพราะ​พระเจ้า​อยู่กับเรา</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูดกับผม ใน​ขณะที่​มือ​ของพระองค์​จับผมไว้ และ​ยับยั้ง​ผมไว้​ไม่ให้​ไป​ตามทาง​ของ​คนพวกนี้ พระองค์​พูดว่า</verse>
				<verse number="12">“สิ่งที่​คนพวกนี้​เรียกว่า​เป็น​การวางแผนกบฏ ก็​อย่า​ไปเรียก​อย่างนั้น​ตาม​พวกมัน และ​เจ้า​ก็​ไม่ต้อง​ไปกลัว​ใน​สิ่งที่​พวกมันกลัวหรอก หรือ​ไป​ยำเกรง​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="13">มีแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เท่านั้น ที่​เจ้า​ควรจะ​ถือว่า​ศักดิ์สิทธิ์ ให้​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​พวกเจ้า​เกรง​กลัว และ​ให้​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​พวกเจ้า​ยำเกรง</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​จะ​เป็น​ที่ลี้ภัย​สำหรับเจ้า แต่​สำหรับ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​และ​ครอบครัว​ของยูดาห์แล้ว พระองค์​จะ​เป็น​เหมือน​ก้อนหิน​ที่​ทำให้​พวกเขา​สะดุด เป็น​ศิลา​ที่​ทำให้​พวกเขา​ล้มลง และ​พระองค์​จะ​เป็น​กับดัก​และ​ตาข่าย​ต่อ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​จำนวนมาก​จะ​สะดุด​แล้วก็​ล้ม​แตกหัก และ​พวกเขา​จะ​ติด​กับดัก​และ​ถูกจับไป”</verse>
				<verse number="16">อิสยาห์​พูดว่า “ให้​มัด​คำพยานนี้​ไว้ให้ดี และ​ให้​ปิดผนึก​คำ​สั่งสอนนี้ แล้ว​เก็บไว้​กับ​พวกลูกศิษย์​ของผม”</verse>
				<verse number="17">ผม​จะ​รอคอย​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​แอบ​ใบหน้า​ของพระองค์เอง​ไป​จาก​ครอบครัว​ของยาโคบ แต่​ผม​จะ​มี​ความหวัง​ในพระองค์</verse>
				<verse number="18">ดูสิ ผม​อยู่นี่​พร้อมกับ​ลูกๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้ให้​กับผม พวกเรา​เป็น​เครื่องเตือนใจ​และ​ราง​บอกเหตุต่างๆ​ใน​อิสราเอล พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ที่​อาศัย​อยู่​บน​ภูเขาศิโยน​ได้​ส่ง​พวกเรามา</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​มี​คน​มาบอก​กับ​พวกเจ้า​ว่า “ไป​ปรึกษา​กับ​พวกคนทรงเจ้า​และ​พวกหมอดู ที่​กระซิบเบาๆ​และ​พึมพำ​อยู่​ใน​ลำคอ แต่ละ​ชนชาติ​น่า​จะ​ไป​ปรึกษา​กับ​พวกพระ​ของเขา​ไม่ใช่หรือ น่าจะ​ไป​ปรึกษา​กับ​คนตาย​ให้กับ​คนเป็น​ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ควร​นึกถึง​คำ​สั่งสอน​และ​คำพยานนั้น​ต่างหาก ถ้า​พวกคนทรงเจ้า​และ​พวกหมอดูนี้​พูด​ไม่ตรง​กับ​ที่​ผม​พูด พวกเขา​ก็จะ​ไม่มีวัน​เจอ​กับ​ความสว่าง</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​จะ​เดิน​ไปมา​ใน​แผ่นดิน ด้วย​ความทุกข์​และ​ความหิวโหย เมื่อ​เขา​หิวโหย​และโกรธ เขา​ก็​จะ​เงยหน้า​ขึ้นมา​สาปแช่ง กษัตริย์​ของเขา​และ​พวกพระ​ของเขาด้วย</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เมื่อ​พวกเขา​มองไป​ที่​แผ่นดิน พวกเขา​จะ​เห็น​แต่​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ความมืด และ​มีแต่​ความกลัดกลุ้ม​อย่าง​แสนสาหัส และ​พวกเขา​ก็​จะ​ถูก​ผลักไส​ให้​เข้าไป​สู่​ความ​มืดมิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แต่​จะ​ไม่มี​ความเหน็ดเหนื่อย​อีกต่อไป สำหรับ​คนเหล่านั้น​ที่​ตั้งมั่นคง​อยู่​ใน​คำสอนนั้น ในอดีตนั้น พระองค์​ทำให้​ดินแดน​ของ​เศบูลุน​และ​นัฟทาลี​ถูกดูหมิ่น แต่​ใน​อนาคต พระองค์​จะ​ทำให้​ดินแดน​เหล่านั้น​ยิ่งใหญ่ คือ​ดินแดน​ที่​อยู่​ใกล้​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน ดินแดน​ทาง​ฝั่งตะวันออก​ของ​แม่น้ำจอร์แดน และ​แคว้นกาลิลี อัน​เป็น​ที่​อาศัย​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​เคย​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด​ได้เห็น​ความสว่าง​อันยิ่งใหญ่แล้ว คนเหล่านั้น​ที่​เคย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​มืดมน แสงสว่าง​ก็​ได้​ส่อง​ลงมา​ยัง​พวกเขาแล้ว</verse>
				<verse number="3">พระองค์​เจ้าข้า พระองค์​ได้​ทำให้​ชนชาติ​ทวีคูณ พระองค์​ได้​เพิ่ม​ความสุข​ให้กับ​พวกเขา พวกเขา​ชื่นชม​ยินดี​ต่อหน้า​พระองค์ อย่างกับ​ความสุข​ที่​คน​มีกัน​ใน​ยามเก็บเกี่ยว อย่างกับ​ความสุข​ที่​คน​มีกัน​ตอน​แบ่ง​ของ​ที่ยึดมาได้​จาก​สงคราม</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ได้​หักแอก​ที่​เป็นภาระ​ของพวกเขาทิ้ง และ​เอา​คาน​ที่​พวกเขา​แบก​อยู่บนบ่า​ออกไป และ​เอา​ไม้ตะบอง​ที่​ศัตรู​ใช้ลงโทษ​พวกเขาไป อย่างกับ​ตอนที่​พระองค์​รบชนะ​ชาวมีเดียน</verse>
				<verse number="5">เพราะ​รองเท้า​ทหาร​ทุกคู่​ที่​มุ่งหน้า​สู่​สนามรบ​อย่าง​กึกก้อง และ​เสื้อทหาร​ทุกตัว​ที่​เกลือกกลิ้ง​เลือด​มา จะต้อง​ถูก​เผาทิ้ง เป็น​เชื้อเพลิง​สำหรับไฟ</verse>
				<verse number="6">เพราะ​มี​เด็ก​คนหนึ่ง​เกิดมา​เพื่อเรา พระองค์​ให้​ลูกชาย​คนหนึ่ง​กับเรา และ​สิทธิอำนาจ​ก็​จะ​ตก​อยู่​ที่​บ่า​ของเด็ก​คนนี้ และ​เขา​มีชื่อ​ว่า “ที่ปรึกษา​อัน​มหัศจรรย์ นักรบ​ที่​ทรงพลัง​เหมือน​พระเจ้า พระบิดา​ตลอดกาล เจ้าชาย​แห่งสันติสุข”</verse>
				<verse number="7">สิทธิอำนาจ​ของ​พระองค์ จะ​เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และ​จะ​มี​สันติสุข​สำหรับ​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​และ​อาณาจักร​ของ​พระองค์​อย่าง​ไม่มีวัน​สิ้นสุด พระองค์​จะ​ก่อตั้ง​อาณาจักร​ของพระองค์ขึ้น​และ​พยุง​มันไว้​ด้วย​ความยุติธรรม​และ​ความชอบธรรม​ตั้งแต่​เดี๋ยวนี้​ไปจน​ตลอดกาล ความรัก​อัน​หวงแหน​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​ทำให้​สิ่งนี้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ส่ง​ข้อความ​ที่​ต่อว่า​ยาโคบ และ​มัน​ตก​อยู่​บน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="9">ทุกคน​รู้​เรื่องนี้ ทั้ง​เอฟราอิม​และ​คนที่​อาศัย​อยู่​ใน​สะมาเรีย แต่​คนพวกนั้น​มีจิตใจ​ที่​เย่อหยิ่งจองหอง พวกเขา​พูดว่า</verse>
				<verse number="10">“ถึง​พวกอิฐนี้​จะ​พังลงแล้ว แต่​เรา​ก็​จะ​สร้าง​อาคาร​เหล่านี้​ขึ้นมาใหม่​ด้วย​หินสกัด ถึง​พวกคาน​ไม้มะเดื่อ​จะ​ถูกตัด​เป็นชิ้นๆแล้ว แต่​เรา​ก็​จะ​เอา​ไม้สนซีดาร์​เข้าไป​แทนที่​พวกมัน”</verse>
				<verse number="11">	พระยาห์เวห์​ได้​หนุน​พวกข้าศึก​ขึ้นมา​ต่อสู้​อิสราเอล พระองค์​ได้​ยุแหย่​พวกศัตรู​ของเขา</verse>
				<verse number="12">มี​คนอาราม​จาก​ทางตะวันออก​และ​คนฟีลิสเตีย​จาก​ทางตะวันตก และ​พวกเขา​ก็ได้​อ้าปากกว้าง​กลืนกิน​อิสราเอล​เข้าไป ถึง​จะ​เกิดเรื่อง​ทั้งหมดนี้​แล้วก็ตาม พระองค์​ก็ยัง​ไม่หายโกรธ​อยู่ดี มือ​ของพระองค์​ก็​ยังคง​เงื้อขึ้นมา​ฟาด​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">ผู้คน​ก็ยัง​ไม่ยอม​หันกลับ​มาหา​พระองค์​ผู้ที่​ตีสอน​พวกเขา พวกเขา​ก็ยัง​ไม่ยอม​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​ตัดหัว​ตัดหาง​ของ​อิสราเอล ตัด​ทั้งกิ่งปาล์ม​และ​ต้นกก​ใน​วันเดียวกัน</verse>
				<verse number="15">หัว​ใน​ที่นี้ หมายถึง​พวกผู้นำอาวุโส​และ​พวกที่มีเกียรติ ส่วน​หาง​ใน​ที่นี้​หมายถึง​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​พูดโกหก</verse>
				<verse number="16">เพราะ​คนเหล่านั้น​ที่​นำ​ประชาชน​พวกนี้​ได้นำ​พวกเขา​ให้​หลงทางไป คน​ที่​ถูกนำ​ไปนั้น​ก็​ตกอยู่ใน​ความสับสนวุ่นวาย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​อย่างนี้​พระยาห์เวห์​จึง​ไม่สงสาร​ทหารหนุ่ม​ของ​พวกเขา และ​ไม่เมตตา​พวกเด็ก​กำพร้า​และ​พวกแม่ม่าย​ของ​พวกเขา เพราะ​ประชาชน​พวกนี้​ทั้งหมด​เป็น​คนที่​ไม่เคารพ​พระเจ้า​และ​เป็น​คนชั่วช้า และ​ปาก​แต่ละคน​ก็พูด​แต่เรื่องโง่ๆ ถึง​จะ​เกิด​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​แล้วก็ตาม พระองค์​ก็​ยัง​ไม่หายโกรธ​อยู่ดี มือ​ของพระองค์​ก็​ยังคง​เงื้อขึ้นมา​ฟาด​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ความเลวทราม​ของพวกเขา​เผาอยู่​อย่างไฟ ตอนแรก​มัน​ก็​เผาหญ้า​และหนาม ต่อมา​ก็​ลุกลาม​เผา​พงไม้ใหญ่​ในป่า และ​พวกมัน​ทุกคน​ถูกเผา​กลายเป็น​ควัน​ม้วนขึ้นไป​ในอากาศ</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ความโกรธ​ของพระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ทำให้​แผ่นดินนั้น​ถูก​เผาผลาญ และ​ประชาชน​ก็​กลายเป็น​เชื้อเพลิง​สำหรับ​ไฟนั้น​ไม่มีใคร​พยายาม​ช่วยชีวิต​ใครเลย</verse>
				<verse number="20">ประชาชน​หันไป​ทางขวา​และ​กิน​อย่าง​ตะกละตะกลาม​แต่​ก็​ยังหิวอยู่ พวกเขา​ก็เลย​หันไป​ทางซ้าย​และ​เขมือบ​เข้าไป​แต่ก็​ยังไม่พอ แต่ละคน​ก็เลย​หันไป​กินเนื้อ​ลูกหลาน​ของตัวเอง</verse>
				<verse number="21">มนัสเสห์​กัดกิน​เอฟราอิม เอฟราอิม​ก็​กัดกิน​มนัสเสห์ และ​ทั้งสอง​ก็​ไป​ต่อสู้​กับยูดาห์ ถึง​จะ​เกิดเรื่อง​ทั้งหมดนี้​แล้วก็ตาม พระองค์​ก็​ยัง​ไม่หายโกรธ​อยู่ดี มือ​ของ​พระองค์​ก็​ยังคง​เงื้อขึ้นมา​ฟาด​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">เฮ้ย ไอ้พวกที่​ออก​กฎหมาย​ที่​ไม่เป็นธรรม ไอ้พวกที่​เขียน​กฎต่างๆ​ที่​กดขี่​คนอื่น</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ไม่ให้​คนยากจน​ได้รับ​ความยุติธรรม เพื่อปล้น​เอา​สิทธิ​ของ​คนจน​ที่​เป็น​คนของเรา เพื่อ​จะได้​ไป​ปล้น​พวกแม่ม่าย และ​เพื่อ​พวกเด็ก​กำพร้า​จะได้​เป็นเหยื่อ​ของ​พวกแก</verse>
				<verse number="3">พวกแก​จะ​ทำยังไง​ใน​วันลงโทษ ใน​วันที่​ความหายนะ​มา​จาก​ที่ห่างไกล พวกแก​จะ​วิ่งหนีไป​ให้​ใครช่วย และ​จะ​เก็บ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวกแก​ไว้ที่ไหน</verse>
				<verse number="4">พวกแก​จะ​ทำอะไร​ไม่ได้เลย นอกจาก​หมอบลง​ใน​หมู่นักโทษ หรือ​ล้มลง​ใน​หมู่​คนที่​ถูกฆ่าฟัน ถึง​จะ​เกิด​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​แล้วก็ตาม พระองค์​ก็ยัง​ไม่หายโกรธ​อยู่ดี มือ​ของพระองค์​ก็​ยังคง​เงื้อขึ้นมา​ฟาด​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เฮ้ย ไอ้พวก​อัสซีเรีย ซึ่ง​เป็น​ไม้​ที่เรา​ใช้ตี​เมื่อ​เราโกรธ ที่ถือ​ไม้กระบอง​แห่ง​ความโกรธแค้น​ของเรา​อยู่ในมือ</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​ส่ง​อัสซีเรีย​ไป​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​ที่​ไม่เคารพ​พระเจ้า และ​เรา​สั่ง​ให้​พวกเขา​ต่อสู้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​ทำให้​เราโกรธ เพื่อ​จะ​ริบ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของพวกนั้น และ​จะ​เหยียบย่ำ​พวกนั้น​เหมือน​โคลนตม​บน​ถนนต่างๆ</verse>
				<verse number="7">แต่​อัสซีเรีย​ไม่รู้​หรอกว่า​เรา​กำลัง​ใช้​พวกเขาอยู่ ในใจ​ของ​พวกเขา​ไม่ได้​คิด​อย่างนั้น ในใจ​พวกเขา​คิด​แต่​จะ​ทำลาย​ล้าง และ​กำจัด​ชนชาติ​จำนวนมาก​ให้​สิ้นซากไป</verse>
				<verse number="8">เพราะ​อัสซีเรีย​พูดว่า ‘ผู้นำ​กองทัพ​ของเรา​แต่ละคน​ก็​มีอำนาจ​อย่างกับ​กษัตริย์ ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="9">เมืองคาลโน​กลายเป็น​เหมือน​เมืองคารเคมิช​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ เมืองฮามัท​กลายเป็น​เหมือน​เมืองอารปัด​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ เมืองสะมาเรีย​กลายเป็น​เหมือน​เมืองดามัสกัส ​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="10">มือ​ของเรา​ได้ยึด​อาณาจักร​ทั้งหลาย​ที่มี​รูปเคารพ​ครอบ​ครองอยู่ และ​รูปเคารพ​เหล่านั้น​ยัง​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​มากกว่า​พวกรูปเคารพ​ของ​เยรูซาเล็ม​และสะมาเรีย​เสียอีก</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ไม่จัดการ​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​พวกรูปเคารพต่างๆ​ของมัน เหมือนกับ​ที่เรา​ได้จัดการ​กับสะมาเรีย​และ​รูปเคารพต่างๆ​ของมันหรือ’”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​จัดการ​กับ​ภูเขาศิโยน​และ​เยรูซาเล็ม​เสร็จ​เรียบร้อยแล้ว พระองค์​ก็​จะ​ลงโทษ​กษัตริย์​ของอัสซีเรีย ที่​คุยโวโอ้อวด​และ​มี​สายตา​ที่​หยิ่งผยอง</verse>
				<verse number="13">เพราะ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​พูดว่า “ข้า​ทำ​สิ่งนี้​ได้ด้วย​พละกำลัง​และ​สติปัญญา​ของข้าเอง เพราะ​ข้า​มี​ความเข้าใจ ข้า​ได้รื้อ​เขตแดน​ของ​ชนชาติต่างๆ​ออกไป​และ​ได้​ปล้น​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวกเขามา ข้า​เป็น​เหมือน​วัวตัวผู้​ที่​ได้ชน​คนพวกนั้น​ที่​นั่งอยู่​บนบัลลังก์​ให้ล้มลง</verse>
				<verse number="14">ข้า​ใช้มือ​ของข้าเอง​หยิบฉวย​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ชนชาติอื่นๆมา เหมือน​คน​ที่​หยิบ​ไข่​จาก​รังนก และ​ข้า​ก็​รวบรวม​ประเทศ​ทั้งหลาย​ทั่วโลกมา เหมือน​รวบรวม​ไข่​ที่​ถูกทิ้งแล้ว ไม่มี​แม่นก​มา​กระพือปีก​หรือ​อ้าปากร้อง”</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเจ้า​ตอบเขา​ไปว่า อ้าว ขวาน​จะ​อ้างว่า​ตัวมันเอง​ยิ่งใหญ่​กว่า​คนที่ใช้​มันฟัน​ได้หรือ หรือ​เลื่อย​จะ​อ้างว่า​มัน​สำคัญ​กว่า​คนที่ใช้​มันเลื่อย​ได้หรือ หรือ​ไม้พลอง​จะ​สามารถ​ยก​เจ้าของมัน​ขึ้นมา​ได้หรือ หรือ​ไม้ตะบอง​สามารถ​ยก​ผู้นั้น​ที่​ไม่ใช่ไม้​ขึ้นมา​ได้หรือ</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ส่ง​เชื้อโรค​มาทำให้​พวกทหาร​ที่​บึกบึน​ของ​อัสซีเรีย​ซูบผอมไป พระองค์​ก็​จะ​ก่อไฟ​เผาผลาญ​สิ่งทั้งหมด​ที่​ทำให้​อัสซีเรีย​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="17">แสงสว่าง​ของ​อิสราเอล​จะ​กลายเป็นไฟ พระองค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล​จะ​เป็น​เปลวเพลิง พระองค์​จะ​เผาผลาญ​และ​ทำลาย​ต้นหนาม​และ​หญ้าคา​ทั้งหลาย​หมด​ในวันเดียว</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​ความสวยงาม​ของผืนป่า​และ​สวน​ของอัสซีเรีย​จนสิ้นซากไป และ​มัน​จะ​เป็น​เหมือนกับ​คนป่วย​ที่​ซูบผอมไป</verse>
				<verse number="19">จะ​มี​ต้นไม้​เหลืออยู่​น้อยมาก แม้แต่​เด็ก​ก็​นับมันได้</verse>
				<verse number="20">ใน​วันนั้น คนที่​ยังคง​เหลืออยู่​ใน​อิสราเอล คือ​ผู้ที่​รอดชีวิต​จาก​ครอบครัว​ของยาโคบ​จะ​ไม่พึ่ง​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ที่​เคย​ทุบตี​พวกเขา แต่​พวกเขา​จะ​พึ่ง​พระยาห์เวห์​อย่างแท้จริง องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="21">จะ​มี​ไม่กี่คน​กลับมา คือ​ไม่กี่คน​จาก​ครอบครัว​ของยาโคบ​ที่​หันกลับ​มาหา​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="22">คนอิสราเอล​เอ๋ย ถึงแม้ว่า​คนของเจ้า​จะ​มี​มากมาย​เหมือนกับ​ทราย​ที่​ชายหาด แต่​จะมี​เพียง​ไม่กี่คน​ใน​พวกนั้น​ที่​กลับมา พระเจ้า​ได้​ออกคำสั่ง​ให้​ทำลาย​ชนชาตินี้​ไปแล้ว การลงโทษ​อันยุติธรรม​จะมา​ท่วมท้นเจ้า</verse>
				<verse number="23">เพราะ​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​ออกคำสั่ง​ให้​ความพินาศ​เกิดขึ้น​กับ​แผ่นดินนี้​ทั้งหมด และ​พระองค์​จะ​ทำตามนั้น</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น นี่คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้พูดไว้ “คนของเรา​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ศิโยนเอ๋ย ไม่ต้อง​ไปกลัว​อัสซีเรีย พวกมัน​อาจจะ​ตีเจ้า​ด้วย​ไม้พลอง​และ​ยก​ไม้ตะบองขึ้น​ตีเจ้า​เหมือนกับ​ที่​คนอียิปต์​เคยทำ</verse>
				<verse number="25">แต่​ในไม่ช้า ความโกรธ​ของเรา​ที่​มีต่อเจ้า​จะ​หมดลง​และ​เรา​จะ​ทำลาย​พวกมันด้วย​ความโกรธแค้น​ของเรา</verse>
				<verse number="26">และ​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ก็​จะเอา​แส้​ไปหวด​พวกมัน เหมือนกับ​ตอนที่​พระองค์​ทุบตี​ชาวมีเดียน​ที่​หิน​ของโอเรบ ไม้เท้า​ของพระยาห์เวห์​จะ​ยื่นออกไป​ต่อต้าน​พวกมัน พระองค์​จะ​ยกมัน​ขึ้นมา​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​เคยทำ​ในอียิปต์</verse>
				<verse number="27">ใน​วันนั้น​ภาระ​ของอัสซีเรีย​จะ​ถูกยก​ออกไป​จาก​บ่าเจ้า และ​แอก​ของมัน​ที่อยู่​บน​คอเจ้า​ก็​จะ​ถูกทำลายไป”</verse>
				<verse number="28">กองทัพ​ของ​ผู้รุกราน​ได้​บุก​ขึ้นมา​ถึง​ซากปรัก​หักพัง​ที่​อัยยาทแล้ว พวกเขา​ผ่าน​ลานนวดข้าว​ที่​มิโกรน​มาแล้ว พวกเขา​สะสม​เสบียงไว้​ที่​มิคมาช</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​ได้​ข้ามแม่น้ำ​ตรงทางข้าม​มาบาราห์แล้ว พวกเขา​พูดว่า “พวกเรา​จะ​ตั้งค่าย​ค้างคืน​ที่เกบา” เมืองรามาห์​ก็​กลัว​จน​ตัวสั่น ผู้คน​ที่​กิเบอาห์​ของซาอูล​ก็​วิ่งหนี​ไปหมดแล้ว</verse>
				<verse number="30">	นางสาว​กัลลิม เอ๋ย ให้​ร้องตะโกน​ออกมา ไลชาห์​เอ๋ย ตั้งใจ​ฟังให้ดี อานาโธท​เอ๋ย ตอบเรา​มาสิ</verse>
				<verse number="31">ชาวเมือง​มัดเมนาห์​กำลัง​วิ่งหนีกัน ชาวเมือง​เกบิม​วิ่งหา​ที่หลบภัย</verse>
				<verse number="32">ใน​วันนี้เอง กองทัพ​ผู้บุกรุก​จะ​หยุด​อยู่ที่โนบ พวกเขา​จะ​ชู​กำปั้น​ขึ้น​เตรียม​รบ​กับ​ภูเขา​แห่ง​นางสาวศิโยน เตรียม​เข้าประจัญบาน​กับ​เนินเขา​ของเยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">ดูสิ พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น กำลัง​จะ​ตัด​กิ่งไม้ใหญ่​ด้วย​กำลัง​อัน​น่าสะพรึงกลัว​ของพระองค์ พวกต้น​ที่​อยู่​สูงลิบลิ่วนั้น ก็​จะ​ถูก​โค่นลง และ​พวกผู้สูงส่ง​จะ​ถูกทลายลง</verse>
				<verse number="34">พระยาห์เวห์​จะ​เอา​ขวาน​ฟัน​ป่าทึบลง และ​ต้นไม้​อัน​ยิ่งใหญ่​อลังการ​ของเลบานอน​ก็จะ​ถูกโค่นลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">	จะ​มี​หน่อหนึ่ง แตก​ออกมา​จาก​ตอ​แห่งเจสซี จะ​มี​กิ่งหนึ่ง​งอก​ออกมา​จาก​รากทั้งหลาย​ของเจสซี</verse>
				<verse number="2">พระวิญญาณ​ของพระยาห์เวห์​จะ​สถิตอยู่​บนเขา เป็น​วิญญาณ​แห่ง​สติปัญญา​และ​ความเข้าใจ เป็น​วิญญาณ​แห่ง​การวางแผน​และ​ฤทธิ์​อำนาจ เป็น​วิญญาณ​แห่ง​ความรู้​และ​การยำเกรง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">และ​เขา​ก็​จะ​มีความสุข​ที่จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ เขา​จะ​ไม่พิพากษา​อย่างชุ่ยๆ​ตามที่​ตา​เขา​มองเห็น และ​เขา​ก็​จะ​ไม่ตัดสิน​ตาม​ข่าวลือ​ที่​เขา​ได้ยิน</verse>
				<verse number="4">แต่​เขา​จะ​พิพากษา​คนจน​อย่างยุติธรรม และ​เขา​จะ​ตัดสิน​คนที่ต่ำต้อยที่สุด​ใน​แผ่นดิน​อย่าง​เป็นธรรม เมื่อ​เขา​ออกคำสั่ง ชาวโลก​ก็​จะ​ถูกลงโทษ ด้วย​คำพูด​ของเขา คนชั่วร้าย​ก็​จะต้อง​ถูกฆ่าตาย</verse>
				<verse number="5">ความดี​จะ​เป็น​เข็มขัด​คาด​รอบเอว​ของเขา ความยุติธรรม​จะ​เป็น​เข็มขัด​คาด​บั้นเอว​ของเขา</verse>
				<verse number="6">หมาป่า​ก็​จะ​อยู่ด้วยกัน​กับ​ลูกแกะ เสือดาว​ก็​จะ​นอน​อยู่ข้างๆ​ลูกแพะ ลูกวัว สิงโต และ​วัวหนุ่ม​ก็​จะ​อยู่ด้วยกัน และ​จะ​มี​เด็กเล็กๆ​คนหนึ่ง​คอยดูแล​พวกมัน</verse>
				<verse number="7">วัว​และหมี​จะ​หากิน​อยู่ด้วยกัน​อย่างสงบสุข และ​ลูกๆ​ของ​พวกมัน​ก็​จะ​นอน​อยู่ด้วยกัน และ​สิงโต​ก็​จะ​กินฟาง​เหมือนวัว</verse>
				<verse number="8">เด็กทารก​ก็​เล่น​อยู่​ที่​ปากหลุม​ของงูเห่าได้ เด็ก​ที่​หย่านมแล้ว​ก็​เอา​มือ​แหย่​เข้าไป​ในรัง​ของงูพิษได้</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​จะ​ไม่ทำร้าย​หรือ​ทำลาย​ซึ่งกันและกัน​ตลอด​ทั่วภูเขา​อันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา เพราะ​ทั้งโลก​ก็​จะ​เต็มไปด้วย​ความรู้​เรื่องของ​พระยาห์เวห์ เหมือนกับ​น้ำ​ที่​ปกคลุม​อยู่​ทั่วท้องทะเลนั้น</verse>
				<verse number="10">ใน​เวลานั้น ราก​ของ​เจสซี ก็​จะ​ยืน​ขึ้นมา​เหมือน​ธง​ให้กับ​ชนชาติทั้งหลาย และ​ชนชาติทั้งหลาย​ก็​จะมา​ปรึกษาเขา และ​ที่อยู่​ของเขา​ก็​จะ​เต็มไปด้วย​เกียรติ​และศักดิ์ศรี</verse>
				<verse number="11">ใน​เวลานั้น องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​จะ​ยกมือ​ของพระองค์​ขึ้น​อีกครั้งหนึ่ง เพื่อ​จะ​เอา​คนของพระองค์​ที่​ยัง​เหลืออยู่​คืนมา​จากอัสซีเรีย จาก​อียิปต์​ทางเหนือ จาก​อียิปต์​ทางใต้ จาก​เอธิโอเปีย จาก​เอลาม จาก​บาบิโลน จาก​ฮามัท และ​จาก​เกาะ​และชายฝั่งทะเล</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ยกธงขึ้น​ให้กับ​ชนชาติต่างๆ และ​พระองค์​ก็จะ​รวบรวม​คนที่​ถูกขับไล่​ออกไป​จาก​อิสราเอล​กลับมา และ​พระองค์​ก็จะ​รวบรวม​คนยูดาห์​ที่​เคย​กระจัด​กระจาย​ไปนั้น​จาก​ทั่วทั้ง​สี่มุมโลก</verse>
				<verse number="13">เอฟราอิม​ก็จะ​เลิกอิจฉา และ​ยูดาห์​ก็จะ​เลิก​ทำตัว​เป็นศัตรู เอฟราอิม​ก็จะ​ไม่อิจฉา​ยูดาห์ และ​ยูดาห์​ก็จะ​ไม่เป็น​ศัตรู​กับเอฟราอิม</verse>
				<verse number="14">แต่​ทั้ง​อิสราเอล​และยูดาห์ ก็จะ​โฉบ​เข้า​โจมตี​ด้านหลัง​ของ​คนฟีลิสเตีย ​ไป​ทางด้าน​ตะวันตก และ​พวกเขา​ก็จะ​ร่วมกัน​ปล้น​ทรัพย์​สมบัติ​ของผู้คน​ทาง​ตะวันออกด้วย รวมทั้ง​เมืองเอโดม และโมอับ ที่​จะ​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวกเขา และ​คนอัมโมน​ก็จะ​เชื่อฟัง​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">และ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ทำลาย​อ่าว​ของทะเล​แห่งอียิปต์​ให้​สิ้นซากไป และ​พระองค์​จะ​ซัดมือ​ของพระองค์​เหนือ​แม่น้ำยูเฟรติส ด้วยลมแรง และ​พระองค์​จะ​แบ่ง​แม่น้ำนั้น​ออกเป็น​ลำน้ำเล็กๆ​เจ็ดสาย แม้แต่​คน​ที่​สวม​รองเท้าสาน​ก็​เดิน​ข้ามไปได้</verse>
				<verse number="16">จะ​มี​ถนนทางหลวง​จาก​อัสซีเรีย​ให้​คนที่เหลือ​ของพระองค์​ใช้กลับมา อย่างที่​อิสราเอลมี​ตอนที่​พวกเขา​ขึ้นมา​จาก​แผ่นดินอียิปต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในเวลานั้น​เจ้า​จะ​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​จะ​ขอบคุณ​พระองค์ ใช่แล้ว พระองค์​โกรธ​ข้าพเจ้าอยู่ ขอให้​ความโกรธ​ของพระองค์​หันไป​จาก​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด ขอให้​พระองค์​ปลอบโยน​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="2">ดูสิ พระเจ้า​คือ​ผู้ช่วยให้รอด​ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​ไว้วางใจ​ในพระองค์​และ​ข้าพเจ้า​จะ​ไม่กลัว เพราะ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​นั่นแหละ​เป็นกำลัง​และ​ที่ปกป้อง​ของข้าพเจ้า และ​พระองค์​ได้มาเป็น​ผู้ช่วยให้รอด​ของข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​จะ​ตักน้ำ​อย่าง​มีความสุข จาก​พวกบ่อน้ำ​แห่ง​ความรอด</verse>
				<verse number="4">และ​ในตอนนั้น พวกเจ้า​จะ​พูดว่า “ให้​ขอบคุณ​พระยาห์เวห์​กันเถิด ให้​ร้องเรียก​ชื่อ​ของ​พระองค์เถิด ให้​ประกาศ​ให้​ชนชาติทั้งหลาย​รู้ถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำนั้น ให้​ประกาศ​ว่า​พระองค์นั้น​ยิ่งใหญ่​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="5">ร้องเพลง​สรรเสริญ​ให้กับ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ได้ทำ​สิ่งต่างๆ​ที่ยิ่งใหญ่ ให้​สิ่งนี้​เป็นที่รู้​กันไป​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="6">ชาวศิโยน​เอ๋ย โห่ร้อง​และ​ร้องเพลง​ด้วย​ความสุขเถิด เพราะ​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล​นั้น​ยิ่งใหญ่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">อิสยาห์​ลูก​ของ​อามอส ได้รับ​ข้อความนี้​เกี่ยวกับ​บาบิโลน​ผ่านทาง​นิมิต</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ยกธงขึ้น​บนภูเขา​ที่​ไม่มี​ต้นไม้​ขึ้นนั้น ให้​ร้องตะโกน​เรียก​ทหารทั้งหลาย กวักมือ​เรียก​พวกเขา​ให้​เข้าไป ทาง​ประตู​เหล่านั้น​ของ​พวกสูงศักดิ์</verse>
				<verse number="3">เรา​ได้​ออกคำสั่ง​กับ​คนพวกนั้น​ที่​เรา​ได้แยก​ออกมา​โดยเฉพาะ​สำหรับเรา เรา​ได้​เรียก​พวกนักรบ​ของเรา​ที่​มี​ความภาคภูมิใจ​และ​มีความมั่นใจ​ให้​ไปลงโทษ​คนพวกนั้น​ที่เราโกรธ”</verse>
				<verse number="4">“ฟังดูสิ มี​เสียงดัง​อึกทึก​บนภูเขา​พวกนั้น มัน​ฟัง​ดูเหมือน​เสียง​ของคน​เป็น​จำนวนมาก ฟังดูสิ มี​เสียง​อึกทึก​ครึกโครม​ท่ามกลาง​อาณาจักรต่างๆ ชนชาติ​ทั้งหลาย​ต่าง​ก็​มา​รวมตัวกัน พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​กำลัง​รวบรวมพล​เพื่อ​ทำสงคราม</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​มา​จาก​ดินแดน​อันแสนไกล​มา​จาก​สุดขอบฟ้า พระยาห์เวห์​และ​อาวุธ​แห่งความโกรธ​ของพระองค์​กำลังมา เพื่อ​ทำลาย​แผ่นดินนี้​ทั้งหมด”</verse>
				<verse number="6">ร้องร่ำไห้สิ เพราะ​วันของพระยาห์เวห์​ใกล้มาถึงแล้ว วันนั้น​จะมา​กับ​ความหายนะ​ที่​มาจาก​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น มือทุกมือ​ก็​จะ​หมดแรง ความกล้า​ของ​ทุกคน​ก็จะ​หลอม​ละลายไป</verse>
				<verse number="8">และ​พวกเขา​จะ​ขวัญหนี​ดีฝ่อ​และ​พบกับ​ความเจ็บปวด​และ​ความทุกข์ทรมาน พวกเขา​จะ​เจ็บปวด​เหมือนกับ​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก พวกเขา​จะ​มองหน้ากัน​อย่าง​ตกตะลึง ใบหน้า​ของ​พวกเขา​จะแดง​เหมือน​เปลวเพลิง</verse>
				<verse number="9">ดูสิ วัน​ของพระยาห์เวห์​กำลังมา เป็น​วัน​อัน​โหดร้าย เพราะ​ความโกรธแค้น ความโกรธ​ที่​ลุกเป็นไฟ เพื่อ​ทำให้​แผ่นดินนี้​รกร้าง​ว่างเปล่า เพื่อ​กำจัด​พวกคนบาป​ให้หมดไป​จากมัน</verse>
				<verse number="10">ดวงดาวต่างๆ​ใน​ท้องฟ้า​และ​หมู่ดาวนั้น​จะ​ไม่ส่องแสง​ของพวกมัน ดวง​อาทิตย์​ก็​จะ​มืด​เมื่อ​มันขึ้นมา​และ​ดวงจันทร์​จะ​ไม่ฉายแสง​ของมัน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​โลกนี้​สำหรับ​ความชั่วช้า​ของมัน เรา​จะ​ลงโทษ​คนเลวทราม​สำหรับ​ความผิดบาป​ของมัน เรา​จะ​ทำให้​ความเย่อหยิ่ง​ของ​คนจองหอง​จบสิ้นไป และ​เรา​จะ​ทำลาย​ความหยิ่งยโส​ของ​คนโหดร้าย</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำให้​มนุษย์นี้​หายาก​ยิ่งกว่า​ทองคำเนื้อดี และ​ทำให้​ผู้คน​หายาก​ยิ่งกว่า​ทองคำ​แห่งโอฟีร์</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​เรา​จะ​ทำให้​ท้องฟ้า​สะเทือนสะท้าน และ​แผ่นดินโลก​ก็​จะ​ถูกสั่นสะเทือน​หลุดออก​จาก​ที่ของมัน” ด้วย​ความโกรธแค้น​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น สิ่งนี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วันที่​ความโกรธ​ของพระองค์​ลุกเป็นไฟ​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​อยู่​ใน​บาบิโลน​ก็​จะ​กลับไปหา​คนของตัวเอง​และ​วิ่งหนี​กลับไป​ยัง​ดินแดน​ของตัวเอง เหมือน​กวาง​ที่​ถูกล่า และ​เหมือน​แกะ​ที่​ไม่มี​ผู้เลี้ยง</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ศัตรู​เจอ​คน​ที่​หลบซ่อนอยู่ คนนั้น​ก็​จะ​ถูกแทงตาย ใคร​ที่​ถูกจับได้​ก็​จะ​ถูกฆ่า​ด้วยดาบ</verse>
				<verse number="16">ลูกเล็ก​เด็กแดง​ของพวกเขา​ก็​จะ​ถูกฟาด​เป็นชิ้นๆ​ต่อหน้าต่อตา​พวกเขา บ้าน​ของพวกเขา​ก็​จะ​ถูกปล้น​และ​ภรรยา​ของพวกเขา​ก็​จะ​ถูกข่มขืน</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ดูไว้ เรา​กำลัง​ยุแหย่​ชาวมีเดีย​ให้​โจมตี​บาบิโลน พวกชาวมีเดียนี้​ไม่สน​เรื่อง​เงินทอง</verse>
				<verse number="18">คันธนู​ของพวกเขา​จะ​ฆ่า​คนหนุ่มๆ พวกเขา​จะ​ไม่เมตตา​ต่อเด็กๆ​และ​พวกเขา​ไม่มองเด็ก​ด้วยความสงสาร</verse>
				<verse number="19">	บาลิโลน อาณาจักร​ที่​สวยงาม​ที่สุด​ใน​ท่ามกลาง​อาณาจักร​ทั้งหลาย เมือง​ที่​คนบาบิโลน ​ภาคภูมิใจมาก บาบิโลน​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​เมืองโสโดม​และโกโมราห์ ตอนที่​พระเจ้า​โค่นล้ม​สองเมืองนั้น</verse>
				<verse number="20">จะ​ไม่มีใคร​อยู่ที่นั่น​ได้​อีกต่อไป​และ​จะ​ไม่มีใคร​ตั้งรกราก​ที่นั่น​ได้อีก​ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน คนอาหรับ​ก็จะ​ไม่ตั้งเต็นท์​ที่นั่น​และ​พวกคน​เลี้ยงแกะ​ก็​จะ​ไม่เอา​แกะ​มานอนลง​ที่นั่น</verse>
				<verse number="21">แต่​สัตว์ป่า​จะ​มา​นอนลง​ที่นั่น และ​พวกบ้าน​ใน​เมืองบาบิโลน​จะ​เต็มไปด้วย​พวกหมาป่า พวกนกกระจอก​เทศ​จะ​มา​อาศัย​อยู่ที่นั่น และ​พวกปีศาจ​ใน​รูปแพะ​จะมา​วิ่งเล่น​อยู่แถวนั้น</verse>
				<verse number="22">พวกหมาไน​ก็​จะ​มา​เห่าหอน​อยู่​บน​หอคอย​ของบาบิโลน และ​พวกหมาป่า​ก็​จะ​มา​เห่าหอน​ในวัง​อันสวยงาม​ของบาบิโลน จุดจบ​ของบาบิโลน​ใกล้มาถึงแล้ว และ​พระองค์​จะ​ไม่ต่อเวลา​ให้กับ​พวกเขา​อีกแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แต่​พระยาห์เวห์​จะ​เมตตา​ต่อ​ยาโคบ พระองค์​จะ​เลือก​คนอิสราเอล​อีกครั้ง พระองค์​จะให้​พวกเขา​อยู่​อย่างปลอดภัย​ใน​แผ่นดิน​ของพวกเขาเอง และ​คน​ต่าง​ชาติ​ก็​จะ​มาสมทบ​กับพวกเขา​และ​มา​เป็น​สมาชิก​ในครอบครัว​ของยาโคบ</verse>
				<verse number="2">ชนชาติต่างๆ​เหล่านั้น​จะ​นำ​พวกอิสราเอล​กลับไป​ยัง​บ้านเมือง​ของคนอิสราเอลเอง และ​ครอบครัว​ของอิสราเอล​ก็​จะ​เอา​คน​ต่าง​ชาติ​เหล่านั้น​ทั้งชายและหญิง มา​เป็นทาส​ใน​แผ่นดิน​ของพระยาห์เวห์ คนอิสราเอล​จะ​จับ​คน​ที่​เคย​จับ​พวกเขา​ไป​เป็นทาส มา​เป็นทาส​เสียเอง และ​คนอิสราเอล​ก็​จะ​ปกครอง​เหนือ​คนพวกนั้น​ที่​เคย​ข่มเหง​อิสราเอล​มาก่อน</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พระยาห์เวห์​ให้​เจ้า​ได้หลุดพ้น​จาก​ความเจ็บปวด ความเดือด​ร้อน และ​การถูกบังคับ​ให้​ทำงาน​อย่างทาส</verse>
				<verse number="4">เมื่อถึง​ตอนนั้น เจ้า​จะได้​ร้องเพลง​เยาะเย้ย​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​ว่า “น่าสมเพช​จริงๆ​ที่​กษัตริย์​ที่​โหดร้ายนั้น พบกับ​จุดจบ​อย่างนี้ น่าสมเพช​จริงๆ​ที่​การปกครอง​ด้วย​ความเย่อหยิ่งจองหองนั้น​พบกับ​จุดจบ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้หัก​ไม้ตะบอง​ของ​พวกเลวทราม พระองค์​ได้หัก​ไม้คทา​ของ​พวกผู้ครอบ​ครอง​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​บาบิโลน​ตี​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ด้วย​ความโกรธ ตี​พวกเขา​อย่าง​ไม่หยุดยั้ง ครอบ​ครอง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ด้วย​ความโกรธ ข่มเหง​คน​อย่าง​ไม่เคย​ผ่อนปรน</verse>
				<verse number="7">แต่​ตอนนี้ ทั้ง​แผ่นดินโลก​ก็​พักผ่อน​และ​สงบเงียบ ผู้คน​ก็​เริ่ม​ร้องเพลงกัน</verse>
				<verse number="8">แม้แต่​พวกต้นสน​และ​สนซีดาร์​ของเลบานอน​ก็ยัง​ดีใจ​เพราะ​เจ้า​พ่ายแพ้ พวกต้นไม้นั้น​พูดว่า ‘ตั้งแต่​เจ้า​ถูกโค่น​ล้มลง​ก็​ไม่มีใคร​มาตัด​พวกเรา​อีกเลย’</verse>
				<verse number="9">แดน​คนตาย​เบื้องล่าง​ยัง​ตื่นเต้น​ดีใจ​ที่จะ​ได้เจอ​กับเจ้า​เมื่อ​เจ้าไปถึง มัน​ปลุก​วิญญาณต่างๆ​ของคนตาย​เพื่อ​มา​ต้อนรับเจ้า มัน​ปลุก​วิญญาณ​ของ​ทุกคน​ที่​เคย​เป็นผู้นำ​ในโลกนี้ มัน​บังคับ​ให้​ทุกคน​ที่​เคย​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ให้​ลุกขึ้น​จาก​บัลลังก์​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="10">พวกนั้น​ทุกคน​จะ​พูด​กับเจ้า​ว่า ‘เจ้า​ได้​กลายเป็น​ผู้อ่อนแอ​เหมือน​พวกเราแล้ว เจ้า​เป็น​เหมือนกับ​พวกเราแล้ว’</verse>
				<verse number="11">สง่าราศี​เจ้า​ถูกนำลงมา​ถึง​แดน​คนตาย พร้อมๆกับ​เสียง​พิณต่างๆ​ของเจ้า ตัวหนอน​แมลงวัน​ก็​แผ่​อยู่​ใต้เจ้า​เหมือน​เตียง และ​พวกตัวหนอน​ก็​คลุมเจ้า​เหมือน​ผ้าห่ม</verse>
				<verse number="12">น่าสมเพช​จริงๆ​ที่​เจ้า​ตกลงมา​จาก​สวรรค์​ซะสูง​ขนาดนั้น เจ้า​ผู้​เป็น​ดาวรุ่ง และ​ลูก​ของ​รุ่งอรุณ ดูเจ้าสิ ถูกโค่น​ลงมา​บนดินแล้ว ถึง​เจ้า​จะ​เคย​เป็น​ผู้พิชิต​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ก็ตาม</verse>
				<verse number="13">เจ้า​คิดในใจ​ว่า ‘เรา​จะ​ขึ้นไป​บนสวรรค์ เรา​จะ​ยก​บัลลังก์​ของเรา​ขึ้นสูง​เหนือ​หมู่ดาว​ของพระเจ้า เรา​จะ​นั่ง​อยู่บน​ภูเขา​ที่​พวกเทพ​มาชุมนุมกัน​บน​เนินลาด​ของ​ภูเขาซับฟอน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ขึ้นไป​เหนือเมฆ เรา​จะ​เป็น​เหมือนกับ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด’</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้า​กลับ​ถูกนำ​ลงมา​ที่​แดน​คนตายนี้ มา​อยู่​ในส่วน​ที่ลึก​ที่สุด​ของหลุมนี้</verse>
				<verse number="16">คนเหล่านั้น​ที่​เห็นเจ้า ก็จะ​จ้องเจ้า พวกเขา​จะ​คิด​อย่างนี้​เกี่ยวกับเจ้า ‘นี่นะหรือ​เป็น​คนเดียวกัน​กับที่​ทำให้​แผ่นดินโลกไหว คนที่​ทำให้​อาณาจักรต่างๆ​สะเทือนสะท้าน</verse>
				<verse number="17">นี่นะหรือ​คนที่​ทำให้​แผ่นดินโลก​กลายเป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า​และ​พังทลาย​เมืองต่างๆ​ของมัน นี่นะหรือ​คนที่​ไม่ยอม​ปล่อยให้​เชลย​ของเขา​กลับบ้าน’</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ทั้งหมด​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ต่าง​ก็​ถูกฝัง​อย่างสมเกียรติ ต่างคน​ต่างอยู่​ใน​อุโมงค์​ฝังศพ​ของตน</verse>
				<verse number="19">แต่​เจ้า​กลับ​ถูกโยน​ออกมา​จาก​หลุม​ฝังศพ​ของเจ้า เหมือนกับ​ซากศพ​ที่​น่าขยะแขยง เจ้า​ถูกทับ​ด้วยศพ​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ถูกฆ่า​ใน​สนามรบ ที่​ถูกดาบแทง ที่​ลงไป​ในหลุม​แห่ง​ความตาย​ที่​เป็นหิน เจ้า​เป็น​เหมือน​ซากศพ​ที่​ถูก​คนเหยียบย่ำ​ไปมา</verse>
				<verse number="20">เจ้า​จะ​ไม่ได้​ถูกฝัง​ร่วมกับ​กษัตริย์อื่นๆ​เหล่านั้น เพราะ​เจ้า​ได้ทำลาย​ประเทศ​ของเจ้าเอง เจ้า​ได้ฆ่า​คนของเจ้าเอง อย่าให้​มีใคร​พูดถึง​ลูกหลาน​ของ​พวกที่​ทำ​สิ่งที่ชั่วร้ายนั้น​อีกเลย</verse>
				<verse number="21">เตรียม​ที่​สำหรับ​ฆ่า​พวกลูกชาย​ของเขา​เพราะ​ความบาป​ของพ่อ​ของพวกเขา ขอ​อย่าให้​พวกเขา​ได้​ลุกขึ้นมา​ยึดครอง​โลกนี้​หรือ​ให้โลกนี้​เต็มไปด้วย​เมืองต่างๆ​ของพวกเขา”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “เรา​จะ​ลุกขึ้นมา​ต่อสู้​กับ​พวกเขา เรา​จะ​ทำลาย​บาบิโลน เรา​จะ​ทำให้​ชื่อเสียง​ของมัน​หมดไป เรา​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​มีใคร​รอดชีวิต รวมถึง​ลูกและหลาน​ของเจ้าด้วย”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำให้​บาบิโลน​กลายเป็น​ที่อยู่​ของ​พวกเม่น​และ​เป็น​หนองน้ำ เรา​จะ​กวาดมันทิ้งไป​เหมือน​ใช้ไม้กวาด”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​สาบานไว้​อย่างนี้​ว่า “เรา​ตั้งใจ​จะให้​มันเป็นยังไง มัน​ก็จะ​เกิดขึ้น​อย่างนั้น เรา​ได้​วางแผนไว้​ว่ายังไง มัน​ก็จะ​เป็นไป​ตามนั้น</verse>
				<verse number="25">	เรา​จะ​หัก​อัสซีเรีย ทิ้ง​ใน​แผ่นดิน​ของเรา เรา​จะ​เหยียบย่ำ​พวกมัน​บน​ภูเขาทั้งหลาย​ของเรา เรา​จะ​เอา​ทั้งแอก​ที่​อัสซีเรีย​วางไว้​บนคอ​ของยูดาห์ และ​ภาระหนัก​ของอัสซีเรีย​ที่​ยูดาห์​แบกไว้​ออกไป”</verse>
				<verse number="26">นี่คือ​แผน​ที่ได้​วางไว้​สำหรับ​โลกทั้งโลก และ​นี่คือ​มือ​ของพระองค์​ที่​ยื่น​ออกไป​จัดการ​กับ​ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เมื่อ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้วางแผน ใคร​จะ​ล้มเลิก​มันได้ เมื่อ​พระองค์​ยื่นมือ​ของพระองค์​ออกไป​จัดการ ใคร​จะหัน​มันกลับได้</verse>
				<verse number="28">ใน​ปี​ที่​กษัตริย์​อาหัส​ตาย ข่าวสารนี้​ได้​มาถึง​ว่า</verse>
				<verse number="29">“พวกเจ้า​คนฟีลิสเตีย​ทุกคน อย่าได้​ดีใจเลย​ที่​ไม้ตะบอง​ที่​ตี​พวกเจ้านั้น​ได้หักไปแล้ว เพราะ​จาก​ครอบครัว​ของ​งูตัวนั้น​ก็​จะ​เกิด​งูพิษ​ที่​อันตราย​กว่า​ตัวมัน​ขึ้น​มา และ​ลูก​ของมัน​นั้น​ก็​จะ​เป็น​งูไฟ​ที่บินได้</verse>
				<verse number="30">คนยากจน​ที่สุด​จะ​มีกิน​อย่างเหลือเฟือ​เหมือน​แกะเล็มหญ้า และ​คนขัดสน​ก็​จะ​นอนลง​อย่างปลอดภัย แต่​เรา​จะ​ทำให้​ครอบครัว​ของเจ้า​อดอาหารตาย และ​คนที่​เหลืออยู่​ของเจ้า เรา​จะ​ฆ่าเสีย</verse>
				<verse number="31">ประตูเมืองเอ๋ย ร้องคร่ำครวญเถิด เมืองเอ๋ย ร้องไห้​ออกมา คนฟีลิสเตีย​ทุกคนเอ๋ย ให้​พวกเจ้า​กลัว​จน​หลอม​ละลายไป ดู​ทางเหนือ​นั้นซิ มี​ควัน​ตลบฟุ้ง​ขึ้นมาแล้ว และ​กองทัพ​ที่​กำลัง​ลงมานั้น ไม่มีใคร​ใน​พวกเขา​ที่​ตามไม่ทัน”</verse>
				<verse number="32">จะ​ตอบ​กับ​พวกผู้ส่งข่าว​ที่​มา​จาก​ฟีลิสเตียนั้น​ว่า​ยังไงดี ให้​ตอบ​พวกมัน​ไปว่า “พระยาห์เวห์​ตั้ง​ศิโยน​ให้​แข็งแรง และ​แม้แต่​คนยากจน​ของพระองค์​ก็​ยัง​เข้าไป​หลบภัย​ในเมืองศิโยนได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">นี่คือ​ข่าวสาร เกี่ยวกับ​โมอับ ภายใน​คืนเดียว กองทัพศัตรู​ได้มายึด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เมืองอาร์​ในโมอับ และ​ทำลาย​เมืองนั้นไป ภายใน​คืนเดียว กองทัพศัตรู​ได้เข้ามา​ยึด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เมืองคีร์​ในโมอับ และ​ทำลาย​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="2">ชาวดีโบน​ได้​ขึ้นไป​ยัง​วิหาร​ของพวกเขา ขึ้นไป​ยัง​สถานที่นมัสการ​ของ​พวกเขา​เพื่อ​ร้องไห้คร่ำครวญกัน คนโมอับ​ร้องคร่ำครวญ​ให้กับ​เมืองเนโบ และ​เมืองเมเดบา ทุกคน​โกนหัว โกนเครา​ไว้ทุกข์กัน</verse>
				<verse number="3">ตาม​ท้องถนน​ของพวกเขา​ผู้คน​ก็​สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ​ไว้ทุกข์กัน บน​ดาดฟ้า​และ​ลานนัดพบ ทุกคน​ร้องห่มร้องไห้ ล้มตัวลง​ใน​กองน้ำตา</verse>
				<verse number="4">คน​ใน​เมืองเฮชโบน และ​เอเลอาเลห์ ส่งเสียง​ร้อง ดัง​ไปไกล​ถึง​เมืองยาฮาส เพราะ​อย่างนี้​จึง​ทำให้​พวกผู้ชาย​ที่​ถืออาวุธ​ของโมอับ พลอย​ร้อง​เสียงดัง​ไปด้วย​ความอกสั่นขวัญแขวน</verse>
				<verse number="5">จิตใจ​ของผม​ร้อง​ด้วย​ความเศร้า​ให้กับ​โมอับ คน​ของโมอับ​วิ่งหนี​ไปไกล​ถึง​โศอาร์ ไปถึง​เอกลัทเชลีชิยาห์ ผู้คน​หนีขึ้นไป​ตามทาง​บนภูเขา​ไปถึง​ลูฮีท พวกเขา​ก็​ร้องไห้​ใน​ระหว่างทาง​ที่ไป​โฮโรนาอิม พวกเขา​ร้องไห้​เสียงดังมาก</verse>
				<verse number="6">ลำธารนิมริม​ได้​เหือด​แห้งไป หญ้า​ก็​เหี่ยวแห้งตาย พืชพันธุ์​ก็​ตายหมด ไม่เหลือ​ความเขียวขจี​ให้เห็น​อีกเลย</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เหตุนี้ พวกเขา​จึง​ได้​ขนย้าย​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​พวกเขา​หามาได้​และ​สิ่งที่​พวกเขา​ได้​เก็บสะสมไว้ ข้าม​พรมแดน​ตรง​ลำห้วย​ต้นป๊อปหล้า</verse>
				<verse number="8">เสียงร้อง​ดังระงม​ไปทั่ว​เขตแดน​ของโมอับ เสียงร้อง​ของ​พวกเขา​ดัง​ไปไกล​ถึง​เมืองเอกลาอิม​และ​ดัง​ไปถึง​เมืองเบเออร์เอลิม</verse>
				<verse number="9">	และ​น้ำ​ใน​เมืองดีโมน เต็มไปด้วย​เลือด ใช่แล้ว เรา​ยาห์เวห์​จะ​นำ​ความ​ทุกข์ยาก​มากกว่านี้​มาให้​กับดีโมนอีก ส่วน​คนโมอับ​ที่​หลบหนี​และ​หลงเหลืออยู่​ในแผ่นดิน เรา​จะ​ส่ง​สิงโต​มา​กัดกิน​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ให้​ส่งส่วย​พวกลูกแกะ​ไปให้​กับ​ผู้ปกครอง​แผ่นดิน ให้​ส่ง​ลูกแกะ​จาก​เสลา ผ่าน​ทะเลทราย​ไปยัง​ภูเขา​แห่ง​นางสาวศิโยน</verse>
				<verse number="2">สาวๆ​ของโมอับ อยู่​ตรง​ท่าลุยข้าม​ของ​แม่น้ำ​อารโนน พวกเขา​เป็น​เหมือนกับ​นกน้อย​กระดุกกระดิก​ปีก​ไปมา เหมือน​ลูกนก​ที่ตก​จากรัง​กระจัด​กระจายอยู่</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูดว่า “ขอ​คำแนะนำหน่อย ช่วย​บอกหน่อย​ว่า​จะทำยังไงดี ตอนเที่ยงวัน ช่วย​ให้​ร่มเงา​เหมือน​กลางคืนหน่อย ช่วย​แอบซ่อน​พวกเรา​ที่​ถูกขับไล่​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​ของตนเอง อย่า​มอบ​พวกเรา​ที่​หนี​มาหลบภัย​ให้กับศัตรูเลย</verse>
				<verse number="4">ปล่อย​ให้​พวกเรา​ที่​ถูกขับไล่​ออกมา​จากโมอับ​ตั้งรกราก​อยู่กับท่าน​ด้วยเถิด ขอให้​เป็น​ที่หลบภัย​สำหรับ​พวกเรา​จากผู้ทำลาย” เมื่อ​พวกที่​มา​ปล้นสะดม​โมอับ​หยุดแล้ว และ​การทำลาย​ได้​จบลงแล้ว และ​พวกนั้น​ที่​เหยียบย่ำ​แผ่นดิน​ได้หายตัว​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="5">	เมื่อนั้น จะ​มีบัลลังก์​ถูกตั้งขึ้น​ในเต็นท์​ของดาวิด ด้วยความรักมั่นคง และ​ผู้ที่​นั่ง​บนบัลลังก์นั้น​ก็จะ​สัตย์ซื่อ คนผู้นี้​จะ​ตัดสิน​อย่างยุติธรรม​และ​จะไว​ใน​การทำ​สิ่งที่ถูกต้อง</verse>
				<verse number="6">พวกเรา​ได้ยินว่า คนโมอับนั้น​เย่อหยิ่งจองหองมาก เรา​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​ความหยิ่งยโส ความทะนงตน และ​ความเดือดดาล​ของเขา เรื่อง​ที่​พวกเขา​โอ้อวดนั้น ไม่เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ชาวโมอับเอ๋ย ให้​พวกเจ้า​ทุกคน​ร้องคร่ำครวญ​สำหรับ​ชนชาติ​ของตนเถิด ให้​โอดครวญ​อย่าง​สะเทือนใจ​ถึง​ขนมเค้ก​ที่​เอร็ดอร่อย​ที่ทำ​จาก​ลูกเกด​ของ​เมืองคีร์หะเรเชท</verse>
				<verse number="8">สวนองุ่น​ของ​เฮชโบน และ​เถาองุ่น​ของ​สิบมาห์​ไม่สามารถ​ออกรวงได้ เพราะ​พวกเจ้านาย​ของ​ชนชาติต่างๆ​ได้พังทลาย​เถาองุ่น​พวกนั้นไป เถาองุ่น​พวกนี้​เคย​แผ่ไปไกล​ถึง​เมืองยาเซอร์ พวกมัน​เคย​เลื้อยไป​ถึง​ทะเลทราย กิ่งก้าน​ของมัน​เคย​แผ่กระจาย และ​ข้ามทะเลไป</verse>
				<verse number="9">เพราะ​อย่างนี้ ผม​ถึงได้​ร้องไห้​ร่วมกับ​คนยาเซอร์​สำหรับ​สวนองุ่น​ของสิบมาห์ เฮชโบน​และ​เอเลอาเลห์เอ๋ย ผม​จะ​ราดคุณ​ด้วยน้ำตา​ของผม เพราะ​เสียง​โห่ร้องยินดี​กับ​การเก็บเกี่ยว​ผลไม้​และ​เมล็ดข้าว​ได้หยุด​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="10">ความสุข​สนุก​สนาน​ได้ถูกยึด​ไปจาก​สวน​ที่​เกิดผล​นั้นแล้ว และ​ใน​สวนองุ่น​ทั้งหลาย​ก็​ไม่มี​เสียงเพลง​หรือ​เสียง​โห่ร้องยินดี​อีกต่อไป ไม่มีใคร​เหยียบย่ำ​องุ่น​ในบ่อย่ำอีก เสียง​โห่ร้องยินดี​ของ​พวกคนเก็บเกี่ยว​ได้หยุดไป</verse>
				<verse number="11">เพราะ​อย่างนี้ จิตใจ​ของผม​ได้​ร้องคร่ำครวญ​ให้กับ​โมอับ​เหมือนกับ​เสียงพิณ​ใน​งานศพ และ​ส่วนลึก​ของผม​ก็​ร้องไห้​ให้กับ​คีร์เฮเรส</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​คนโมอับ​ขึ้นไป​ที่นมัสการ​ของเขา เมื่อ​พวกเขา​เข้าไป​ใน​สถานที่ศักดิ์สิทธิ์​ของเขา พวกเขา​ก็​อธิษฐาน​จนหมดแรง แต่​มัน​ก็​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร</verse>
				<verse number="13">นั่นคือ​ข่าวสาร​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ในอดีต​เกี่ยวกับ​คนโมอับ</verse>
				<verse number="14">แต่​เดี๋ยวนี้ พระยาห์เวห์ บอกว่า “ใน​อีกสามปี ตรงเผง​อย่างกับ​ที่​ลูกจ้าง​นับวันเวลา​ที่​เขา​ตกลง​ทำงาน ศักดิ์ศรี​ของโมอับ​ก็จะ​ถูกลบหลู่ ถึงแม้​จะมี​คนมากมาย​ก็ตาม แต่​ในที่สุด​ก็จะ​มี​ไม่กี่คน​เหลือรอด และ​พวกมัน​ก็จะ​อ่อนแอด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร ​เกี่ยวกับ​ดามัสกัส “ดูสิ ในไม่ช้า​ดามัสกัส​จะ​ไม่เป็นเมือง​อีกแล้ว มัน​จะ​กลายเป็น​กอง​ซากปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="2">	หมู่บ้านต่างๆ​ของ​เมืองอาร์โรเออร์ จะ​ถูกทอดทิ้ง​ตลอดไป มัน​จะ​เป็น​ที่​สำหรับ​ฝูงแพะแกะ ฝูงแพะแกะ​จะ​นอน​กันอยู่​ที่นั่น​และ​จะ​ไม่มีใคร​มายุ่ง​กับพวกมัน</verse>
				<verse number="3">ป้อม​ปราการ​ของ​เมืองเอฟราอิม​จะหายไป และ​จะ​ไม่มี​กษัตริย์​ปกครอง​ใน​ดามัสกัส​อีกแล้ว พวกอารัม ที่​ยัง​หลงเหลืออยู่​จะถูก​หยามเกียรติ​เหมือนกับ​ที่​คนอิสราเอล​กำลัง​เป็นอยู่” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">“ใน​เวลานั้น​ศักดิ์ศรี​ของยาโคบ​จะตกต่ำ และ​ความอ้วน​ของเขา​ก็จะ​กลายเป็น​ผอมขี้ก้าง</verse>
				<verse number="5">อิสราเอล​จะ​ถูกตัดลง​เหมือนกับ​คนเกี่ยวข้าว​เกี่ยวต้น​ที่ยัง​ยืนต้นอยู่​และ​มือ​ของพวกเขา​เกี่ยว​รวงข้าว อิสราเอล​จะ​ว่างเปล่า​เหมือนกับ​ท้องทุ่ง​ใน​หุบเขา​เรฟาอิม หลังจาก​ที่​คน​มา​เก็บ​เอา​เศษรวงข้าว​ไปหมดแล้ว</verse>
				<verse number="6">จะมี​คนเหลืออยู่​ใน​อิสราเอล​น้อยมาก เหมือนกับ​ตอนที่​ต้นมะเดื่อ​ถูกตี แล้ว​เหลือแค่​สองสามลูก​อยู่บน​กิ่งบนสุด​หรือ​เหลือ​สี่ห้าลูก​บน​กิ่งที่​ออกลูกดกนั้น” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="7">ใน​วันนั้น​ผู้คน​ก็จะ​วางใจ​ใน​พระเจ้า​ผู้สร้าง​พวกเขา พวกเขา​จะ​พึ่งพา​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะ​ไม่วางใจ​ใน​แท่นบูชาต่างๆ​ที่​พวกเขา​สร้างขึ้นมา​กับมือ และ​พวกเขา​ก็จะ​ไม่พึงพา​พวกเสา​เจ้าแม่อาเชราห์ และ​แท่นบูชา​สำหรับ​เผาเครื่อง​หอม​ที่​พวกเขา​สร้างขึ้นมา​กับนิ้ว​ของพวกเขาเอง</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลานั้น เมืองป้อม​ปราการต่างๆ​ของพวกเขา​ก็จะ​รกร้าง เหมือน​ตอนที่​คนฮีไวต์​และ​คนอาโมไรต์​ได้ทิ้ง​แผ่นดิน​ของพวกเขาไป​เมื่อ​คนอิสราเอล​มาถึง​และ​มัน​จะ​กลายเป็น​ที่รกร้างว่างเปล่า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ได้ลืม​พระเจ้า​ที่​ช่วยกู้​เจ้าไว้ เจ้า​จำไม่ได้​ว่า​พระเจ้า​ได้​ปกป้องเจ้า​เป็นเหมือน​หินหลบภัย​ของเจ้า เพราะ​อย่างนี้ ถึงเจ้า​จะ​ปลูก​ต้นไม้​ที่​สวยงาม ถึงเจ้า​จะ​ปลูก​เถาองุ่น​ที่แปลกๆ​มาจาก​แดนไกล</verse>
				<verse number="11">ถึงเจ้า​จะ​พยายาม​ทำให้​มัน​โตขึ้น​ในวัน​ที่​เจ้าปลูกมัน ถึงเจ้า​พยายาม​จะ​ทำให้​มัน​งอกขึ้นมา​ในวัน​ที่​เจ้าหว่าน แต่​ผล​ของมัน​จะ​หายไป​ในวัน​ที่​โรคร้าย​มาทำลาย และ​ในวัน​ที่​ความเจ็บปวด​ที่​ไม่สามารถ​รักษาเยียวยา​มาถึง</verse>
				<verse number="12">ฟังสิ เสียงกึกก้อง​ของคน​เป็น​จำนวนมาก พวกเขา​ทำ​เสียงดัง​กึกก้อง​เหมือนกับ​เสียง​กึกก้อง​ของทะเล ฟังนั่นสิ เสียงดัง​สนั่นหวั่นไหว​ของ​ชนชาติทั้งหลาย พวกเขา​ดังสนั่น​เหมือน​เสียงดังสนั่น​ของน้ำ​ที่​มีกำลัง​มหาศาล</verse>
				<verse number="13">ชนชาติต่างๆ​ดังสนั่น​เหมือนกับ​เสียงดังสนั่น​ของน้ำ​เป็น​จำนวนมาก แต่​พระเจ้า​จะร้อง​เข้าใส่​พวกเขา​และ​พวกเขา​จะวิ่งหนี​ไปไกลๆ พวกเขา​จะ​เป็นเหมือน​แกลบ​บน​พวกภูเขา​ที่​ถูก​ลมพัด​ปลิวไป หรือ​เป็นเหมือน​พุ่มไม้แห้ง​ที่​ถูก​พายุพัด​กลิ้งไป</verse>
				<verse number="14">ใน​ตอนเย็น พวกเขา​น่าสยดสยอง แต่​ก่อนรุ่งเช้า พวกเขา​ก็​หายไป​หมดแล้ว นี่คือ​สิ่งที่​จะเกิดขึ้น​กับ​คนพวกนั้น​ที่​พยายาม​จะยึด​เอา​ของๆเราไป นี่คือ​กรรม​ของ​คนพวกนั้น​ที่​พยายาม​จะปล้น​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของพวกเราไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">	เฮ้ย แผ่นดิน​ที่​เต็มไปด้วย​เสียงหึ่งๆ​ของ​ปีกแมลง เป็น​ดินแดน​ที่​อยู่เหนือ​พวกแม่น้ำ​ของ​เอธิโอเปีย</verse>
				<verse number="2">แผ่นดินนั้น​ส่ง​พวกทูต​มา​ทาง​แม่น้ำไนล์​ด้วยเรือ​ที่​ทำจาก​ต้นกก​ที่​แล่น​มา​บนน้ำนั้น ไป พวกผู้ส่งข่าว​ที่​ว่องไว​ทั้งหลาย ไปหา​ชนชาตินั้น​ที่​ร่างสูง​และ​มีผิวเรียบ ไปหา​คนพวกนี้​ที่​คน​ทั้งไกล​และใกล้​ต่าง​ก็​พากัน​เกรง​กลัว เป็น​ชนชาติ​เข้มแข็ง​ที่​ชอบ​เหยียบย่ำ​ชนชาติอื่นๆ เป็น​แผ่นดิน​ที่​มีแม่น้ำ​หลายสาย​ไหลผ่าน</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​ทุกคน​ที่​อาศัยอยู่​บนโลกนี้ พวกเจ้า​ที่​อยู่​บน​แผ่นดินโลก เมื่อ​มี​ธงสัญญาณ​ยกขึ้น​บน​พวกภูเขา ดูให้ดี และ​เมื่อ​ได้ยิน​เสียงแตรเป่า ฟังให้ดี</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับผม​ว่าอย่างนี้ “จาก​ที่อาศัย​ของเรา เรา​จะ​คอย​สังเกต​อย่างเงียบๆ เงียบ​เหมือนกับ​ความร้อน​ที่​เพิ่มขึ้น​ใน​ตอนกลางวัน​ของ​ฤดูร้อน หรือ​เงียบ​เหมือนกับ​น้ำค้าง​ที่​ก่อตัวขึ้น​ใน​ตอนเช้า​ของ​ฤดูเก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ก่อน​ที่​จะ​ถึง​ฤดูเก็บเกี่ยว เมื่อ​ดอกบาน​หมดแล้ว​และ​ดอก​ได้​กลายเป็น​ผลองุ่นสุก พระองค์​ก็​จะ​ลิด​พวกแขนง​ด้วย​ขอลิด และ​พระองค์​จะ​ตัด​กิ่งใหญ่​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="6">พวกเถาองุ่นนี้​จะ​ถูก​ทิ้งไว้​ให้​พวกนก​จากภูเขา และ​พวกสัตว์​บน​แผ่นดิน​มากินกัน พวกนกนี้​ก็​จะ​พากัน​มากิน​ใน​ช่วงฤดูร้อน และ​พวกสัตว์​ทั้งหมด​บน​แผ่นดิน​ก็​จะ​พากัน​มากิน​ใน​ช่วงฤดูหนาว”</verse>
				<verse number="7">ในเวลานั้น ชนชาตินั้น​ที่​มี​รูปร่างสูง​และ​ผิวเรียบ​ที่​คน​ทั้งไกล​และใกล้​หวาดกลัว ก็​จะ​นำ​พวกของขวัญ​มา​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น คนพวกนี้​ที่​เป็น​ชนชาติ​ที่​เข้มแข็ง​ที่​ชอบ​เหยียบย่ำ​ชนชาติอื่นๆ​ที่​มี​แม่น้ำ​หลายสาย​ไหลผ่าน​จะ​เอา​พวกของขวัญ​มา​ถวาย​ใน​สถานที่​ซึ่ง​ประชาชน​ร้อง​ออกชื่อ​ของพระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​คือ​ภูเขาศิโยน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​เกี่ยวกับ​อียิปต์ ดูนั่นสิ พระยาห์เวห์​กำลัง​ขี่​อยู่​บนเมฆ​ที่​ลอยมา​อย่างรวดเร็ว​มาที่​อียิปต์ พวกเทพเจ้า​ของอียิปต์​จะ​กลัว​จนตัวสั่น​ต่อหน้า​พระองค์ และ​ความกล้า​ของ​คนอียิปต์​ก็จะ​หลอม​ละลายไป</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ยุแหย่​ให้​คนอียิปต์​ต่อสู้​กันเอง พี่น้อง​รบ​กันเอง เพื่อน​บ้าน​รบ​กันเอง เมืองนี้​จะ​รบ​กับ​เมืองนั้น อาณาจักรนี้​จะ​รบ​กับ​อาณาจักรนั้น</verse>
				<verse number="3">คนอียิปต์​จะ​ท้อแท้ เรา​จะ​ทำให้​แผนต่างๆ​ของ​พวกเขา​สับสน พวกเขา​จะ​ขอ​คำปรึกษา​จาก​พวกรูปเคารพ จาก​พวกวิญญาณ​ของ​คนตาย จาก​พวกคนทรงเจ้า จาก​พวกหมอดู</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​มอบ​อียิปต์​ให้​ไปตก​อยู่ใน​เงื้อมมือ​ของเจ้านาย​ที่โหดร้าย และ​กษัตริย์​ที่​มีอำนาจมาก​ก็จะ​มา​ปกครอง​เหนือ​พวกเขา” พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">น้ำ​ใน​แม่น้ำไนล์​ก็​จะ​เหือด​แห้งไป แม่น้ำ​จะ​แห้งสนิทไป</verse>
				<verse number="6">พวกคลองต่างๆ​ก็​จะ​เน่าเหม็น พวกลำธาร​ของอียิปต์​ก็​จะ​ค่อยๆ​เหือด​แห้งไป พวกต้นกก​และ​ต้นอ้อ​ก็​จะ​เน่าไป</verse>
				<verse number="7">พวกพืช​ริม​แม่น้ำไนล์​จะ​หายไป ทุกอย่าง​ที่​หว่านไป​ตลอดแนว​ของ​แม่น้ำไนล์​ก็​จะ​เหี่ยวแห้ง ถูกลมพัดไป​และ​สูญหายไป</verse>
				<verse number="8">ชาวประมง​จะ​เศร้าโศกเสียใจ ทุกคน​ที่​ตกเบ็ด​ใน​แม่น้ำไนล์​จะร้องไห้​ครวญคราง และ​ทุกคน​ที่​ทอดแห​ในน้ำ​จะท้อแท้ไป</verse>
				<verse number="9">คนงาน​ที่​หวีป่าน​จะ​สิ้นหวัง รวมทั้ง​คน​ที่​ทอผ้าลินินด้วย</verse>
				<verse number="10">พวกช่างทอผ้า​ของ​พวกเขา​จะ​หดหู่ใจ คนพวกนั้น​ที่ทำงาน​รับจ้าง​ก็​จะเศร้าใจ</verse>
				<verse number="11">พวกผู้นำ​ของ​เมืองโศอันนี่ โคตรโง่เลย พวกที่ปรึกษา​อัน​ชาญฉลาด​ของฟาโรห์​ก็​ให้​คำแนะนำ​ที่โง่ๆ พวกแก​พูด​กับ​ฟาโรห์​ได้ยังไงว่า “ผม​เป็น​คนหนึ่ง​ใน​พวกชาญฉลาด​เป็น​เชื้อสาย​ของ​พวกกษัตริย์โบราณ”</verse>
				<verse number="12">อียิปต์เอ๋ย คนฉลาด​ของเจ้า​หายไปไหน​หมดแล้ว ให้​พวกเขา​มา​บอก​กับเจ้า และ​เปิดเผย​ให้เจ้ารู้​สิว่า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​มี​แผนการ​ต่อต้าน​อียิปต์​ไว้​อย่างไรบ้าง</verse>
				<verse number="13">พวกผู้นำ​ของโศอัน​ถูกหลอก และ​พวกผู้นำ​ของเมมฟิส​โดนหลอกลวง​ไปแล้ว พวก​ที่​เป็น​หินมุมเอก​ของเผ่าต่างๆ​ของอียิปต์​ได้​นำ​อียิปต์​หลงทางไป</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ได้​เท​วิญญาณ​แห่ง​ความสับสน​เข้าไป​ในพวกเขา แล้ว​พวกเขา​ทำให้​อียิปต์​เดินโซเซไป​ใน​ทุกเรื่อง​ที่ทำ เหมือน​คนเมา​เดินโซเซ​และ​ลื่นลงไป​ในอ้วก​ของมัน</verse>
				<verse number="15">ไม่มีใคร​สามารถ​ทำอะไร​เพื่อช่วย​อียิปต์ได้ ไม่ว่า​เขา​จะ​เป็นหัว​หรือหาง จะ​เป็น​คนสำคัญ​หรือ​ไม่สำคัญ ก็​ช่วยไม่ได้​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="16">ในเวลานั้น คนอียิปต์​จะ​เป็น​เหมือนกับ​ผู้หญิง​ตัวสั่นเทิ้ม​และกลัว เมื่อ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เงื้อมือขึ้น​จะ​ฟาด​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">แผ่นดิน​ของยูดาห์​จะ​กลายเป็น​ที่น่าหวาดกลัว​สำหรับอียิปต์ พูดถึง​คนยูดาห์​เมื่อไหร่ คนอียิปต์​ก็​เกิด​ความกลัว​เมื่อนั้น เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​วางแผน​ต่อต้าน​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">ใน​เวลานั้น​จะ​มีอยู่​ห้าเมือง​ใน​แผ่นดินอียิปต์​ที่​พูด​ภาษา​ของ​คนคานาอัน และ​พวกเขา​จะ​สาบาน​ที่จะ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น และ​เมืองหนึ่ง​ใน​ห้าเมืองนั้น​จะ​ถูก​เรียกว่า “เมือง​แห่ง​ดวง​อาทิตย์”</verse>
				<verse number="19">ในเวลานั้น​จะ​มี​แท่นบูชา​แท่นหนึ่ง​สำหรับ​พระยาห์เวห์​ใน​ท่ามกลาง​แผ่นดินอียิปต์ และ​มี​อนุสาวรีย์​เพื่อ​เป็นเกียรติ​ให้กับ​พระยาห์เวห์​ตรงพรมแดน​ของอียิปต์</verse>
				<verse number="20">มัน​จะ​เป็น​เครื่องเตือนใจ​และ​พยาน​ใน​แผ่นดินอียิปต์​ถึง​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เมื่อ​ผู้คน​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​เพราะ​ถูกกดขี่​ข่มเหง​จากศัตรู​ของ​พวกเขา พระองค์​ก็​จะ​ส่ง​ผู้ช่วยให้รอด​มาให้​พวกเขา​และ​ผู้ช่วยนั้น​จะ​มา​สู้​เพื่อ​พวกเขา​และ​ช่วย​ให้​พวกเขารอด</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​จะ​สอน​คนอียิปต์​เกี่ยวกับ​พระองค์ และ​คนอียิปต์​ก็​จะ​ได้รู้จัก​พระองค์​ในเวลานั้น และ​พวกเขา​ก็​จะได้​มา​นมัสการ​พระองค์ ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​ของขวัญต่างๆ​และ​พวกเขา​ก็​บนบาน​และ​แก้บน​ต่อพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​จะ​ตีสอน​อียิปต์ ทั้งตีสอน​และรักษา พวกเขา​จะ​หันมาหา​พระยาห์เวห์​และ​พระองค์​ก็​จะฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของพวกเขา​และ​รักษา​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">ในเวลานั้น​ก็​จะ​มี​ทางหลวง​จากอียิปต์ ไป​อัสซีเรีย คนอัสซีเรีย​จะ​เข้ามา​ที่อียิปต์​และ​คนอียิปต์​ก็​จะ​เข้าไป​ที่​อัสซีเรีย แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​นมัสการ​พระเจ้า​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="24">ในเวลานั้น อิสราเอล​จะมา​ร่วมกับ​อียิปต์​และอัสซีเรีย เป็น​สามชนชาติ​ด้วยกัน พวกเขา​จะ​เป็น​พระพร​ในโลกนี้</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​อวยพร​พวกเขา​ว่า “อียิปต์ เรา​จะ​อวยพรเจ้า เจ้า​เป็น​คนของเรา อัสซีเรีย เรา​จะ​อวยพรเจ้า เจ้า​เป็น​ผลงาน​จาก​มือของเรา อิสราเอล เรา​จะ​อวยพรเจ้า เจ้า​เป็น​ทรัพย์​สมบัติ​ของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ในปี​ที่​กษัตริย์​ซาร์กอน แห่ง​อัสซีเรีย​ได้ส่ง​แม่ทัพใหญ่​ของเขา​มา​ที่​อัชโดด และ​เขา​ได้​ต่อสู้​กับ​เมืองอัชโดด​และ​ยึด​เมืองนั้น​ไว้ได้</verse>
				<verse number="2">ใน​ช่วงเวลานั้น พระยาห์เวห์​ส่งข่าวสาร​โดย​ผ่านทาง​ตัวอย่าง​ของ​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อามอส พระองค์​พูดกับ​อิสยาห์​ว่า “ไป​ถอด​ผ้า​กระสอบนั้น​ออกจาก​ตัวเจ้า และ​ถอด​รองเท้าสานด้วย” แล้ว​อิสยาห์​ก็​ทำตามนั้น เขา​จึง​เดินเท้าเปล่า​ไปมา​สวม​แต่​กางเกงชั้นใน</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูดว่า “อิสยาห์​ผู้รับใช้​ของเรา​เดินเท้าเปล่า​สวม​แต่​กางเกงชั้นใน​เป็นเวลา​สามปี นี่​เป็น​สิ่งเตือนใจ​และ​รางบอกเหตุ​ให้กับ​อียิปต์​และ​เอธิโอเปีย</verse>
				<verse number="4">เพราะ​กษัตริย์​ของอัสซีเรีย จะ​จับ​คนอียิปต์​ไป​เป็นเชลย​และ​กวาด​ต้อน​ชาวเอธิโอเปียไป ทั้งคนหนุ่มสาว​และคนแก่ เปลือยกาย​และ​เท้าเปล่า เปิดก้น​ให้เห็น ทำให้​อียิปต์​อับอาย​ยิ่งนัก</verse>
				<verse number="5">คนเหล่านั้น​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้กับ​เอธิโอเปีย และ​มี​ความมั่นใจ​ในอียิปต์ จะต้อง​ตกใจกลัว​และผิดหวัง”</verse>
				<verse number="6">ในเวลานั้น คน​ที่​อาศัยอยู่​แถบทะเล​จะ​พูดว่า “ดูสิว่า​เกิดอะไรขึ้น​กับ​คนพวกนั้น​ที่​เป็น​ความหวัง​ของเรา เรา​อุตส่าห์​วิ่งหนี​ไปขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พวกเขา เพื่อ​จะได้​ช่วยกู้​พวกเรา​ให้พ้น​จาก​กษัตริย์​อัสซีเรีย แล้วทีนี้​พวกเรา​จะ​หนีรอด​ไปได้ยังไง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​เกี่ยวกับ​บาบิโลน มี​สิ่งหนึ่ง​มา​จาก​ทะเลทราย เหมือนกับ​พายุใหญ่​พัดมา​จาก​เนเกบ มัน​มา​จาก​ดินแดน​อันน่าสะพรึงกลัว</verse>
				<verse number="2">ผม​ได้เห็น​นิมิต​ที่เลวร้าย ใน​นิมิตนั้น ผม​เห็น​พวกคนทรยศ​กำลัง​หักหลังเจ้า ผม​เห็น​พวกผู้ทำลาย​กำลัง​ยึด​ทรัพย์​สมบัติเจ้า พระยาห์เวห์​ว่า “เอลาม ขึ้นไป​โจมตีเลย มีเดีย โอบล้อม​โจมตี​บาบิโลนเลย เรา​จะ​หยุด​เสียงร้อง​ครวญคราง​ของ​ชนชาติทั้งหลาย​ที่​บาบิโลน​ก่อขึ้น”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ผม​เห็น​สิ่งที่​เกิดขึ้นนั้น​ทำให้​ผมเจ็บปวด​ไปทั่วท้อง อย่างกับ​ผู้หญิง​เจ็บ​ตอนคลอดลูก สิ่งที่​ผม​ได้ยินมา​ทำให้​ผม​วุ่นวายใจ สิ่งที่​ผม​เห็นมา​ทำให้​ผม​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="4">จิตใจ​ของผม​หมุนติ้ว​ไปหมด ผม​ตัวสั่นงันงก​ไปด้วย​ความกลัว ค่ำคืน​อัน​แสนหวาน​ของผม​กลับ​ทำให้​ผม​กลัว​จนตัวสั่น</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ตั้งโต๊ะ ปูพรม กิน​และ​ดื่มกัน แล้ว​มี​คนร้อง​ว่า ลุกขึ้น พวกแม่ทัพ​นายกองทั้งหลาย เตรียมโล่​สำหรับรบ</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​บอกกับผม​ว่า “ไปตั้ง​ทหารยาม​คนหนึ่ง เมื่อ​เขา​เห็นอะไร ก็​ให้​มา​รายงาน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เขา​เห็น​พวกรถรบ​ลากด้วย​ม้าเป็นคู่ๆ คน​ขี่ลา คน​ขี่อูฐ ให้​เขา​ตื่นตัว​เต็มที่ ให้​ระวัง​อย่างเต็มที่”</verse>
				<verse number="8">	แล้ว​ทหารยาม ​ก็​ร้อง​ว่า “ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ยืน​เฝ้ายาม​อยู่​บน​หอคอย​ทุกวัน และ​ข้าพเจ้า​ยืน​อยู่​ประจำที่​ทุกคืน</verse>
				<verse number="9">ดูสิ มี​รถรบ​คันหนึ่ง​ที่​ลาก​ด้วย​ม้าคู่หนึ่ง แล้ว​คน​บน​รถรบนั้น​ร้องตะโกน​ว่า ‘บาลิโลน​ล่มสลายแล้ว มัน​ล่มสลายแล้ว และ​พวกรูปปั้น​เทพเจ้า​ของมัน​ทั้งหมด​ก็​ถูกทำลาย​แตกเป็นชิ้นๆ​อยู่บนดิน’”</verse>
				<verse number="10">คนของเราเอ๋ย พวกเจ้า​ที่​ถูกนวด พวกเจ้า​ที่​ถูกฝัดร่อน ผม​ได้ยิน​อะไร​มา​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พระเจ้า​แห่งอิสราเอล ผม​ก็​ประกาศ​ไปอย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">	นี่​เป็น​ข่าวสาร​เกี่ยวกับ​ดูมาห์ มี​คนหนึ่ง​เรียกผม​จาก​เมืองเสอีร์ “ยาม คืนนี้​มี​ข่าวอะไร​จาก​ดูมาห์ไหม ยาม คืนนี้​มีข่าว​อะไรไหม”</verse>
				<verse number="12">ทหารยาม​ตอบว่า “ผ่านไป​วันหนึ่ง​กับ​คืนหนึ่งแล้ว​ไม่มี​ข่าว​อะไรเลย ถ้า​อยาก​จะถาม ค่อย​กลับมา​ถามใหม่นะ”</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​ข่าวสาร​เกี่ยวกับ​อาระเบีย ขบวน​พ่อค้า​จาก​เดดานเอ๋ย เจ้า​จะ​ค้างคืน​อยู่​ตามพุ่มไม้​ใน​ทะเลทราย​อาระเบีย</verse>
				<verse number="14">ชาวแผ่นดิน​เทมาเอ๋ย ให้​เอา​น้ำ​ออกมา​ให้​คนที่​หิว​กระหายด้วย ให้​เอา​ขนมปัง​ออกมา​เลี้ยง​คน​ที่​ลี้ภัยด้วย</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พวกเขา​ได้​หนี​จาก​คมดาบมา หนี​จาก​ดาบ​ที่​ชัก​จากฝัก​พร้อมฟันแล้ว หนี​จาก​คันธนู​ที่​ง้าง​พร้อมยิงแล้ว หนี​จาก​การสู้รบ​อย่างหนัก</verse>
				<verse number="16">องค์​เจ้า​ชีวิต พูด​กับผม​อย่างนี้​ว่า “ใน​หนึ่งปี ตรงเผง​อย่างกับ​ที่​ลูกจ้าง​นับเวลา​ที่​เขา​ตกลง​จะทำงาน ศักดิ์ศรี​ทั้งหมด​ของเคดาร์ จะ​จบสิ้นไป</verse>
				<verse number="17">จำนวน​นักรบ​แม่นธนู​ใน​กองทัพเคดาร์​จะ​เหลือน้อยมาก” เพราะ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของอิสราเอล​ได้​ลั่นคำพูด​ไปแล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​เกี่ยวกับ​หุบเขา​แห่งนิมิต เกิดอะไรขึ้น​กับเจ้า​ทุกคน ถึงได้​ขึ้นไป​บน​ดาดฟ้ากัน</verse>
				<verse number="2">ทำไม​พวกเจ้า​ถึงได้​โห่ร้อง​กันใหญ่ ทำไม​ทั้งเมือง​ถึง​ส่งเสียง​วุ่นวาย​อย่างนี้ ทำไม​พวกเจ้า​ถึง​ยัง​มีหน้า​มา​เฉลิม​ฉลองกัน ถึง​คนของเจ้า​ไม่ได้ตาย​ด้วยดาบ​ใน​สนามรบ แต่​ก็​ต้อง​มาตาย​ด้วย​ความอดอยาก​และ​โรคระบาด</verse>
				<verse number="3">พวกผู้นำ​ของเจ้า​ต่าง​ก็​พากัน​หนี​ไปด้วยกัน แต่​พวกเขา​ก็​ถูกจับหมด ไม่มี​แม้แต่​คันธนู​ติดตัว พวกเจ้า​ที่​ไปแอบซ่อน​ก็​ถูกจับ​มา​พร้อมๆกัน ถึงแม้​พวกเจ้า​จะ​หนีไปไกล​แล้วก็ตาม</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ผม​ถึง​พูดว่า “อย่ามองผม ให้​ผม​ร้องไห้​อย่างขมขื่น ไม่ต้อง​พยายาม​มา​ปลอบโยนผม​ใน​เรื่องที่​พวกคน​ที่ผมรัก​ถูกทำลาย”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ได้เลือก​วันหนึ่ง​ไว้แล้ว ในวันนั้น​มี​การจลาจล​เหยียบย่ำกัน​และ​ความสับสนวุ่นวาย​ขึ้น​ใน​หุบเขา​แห่งนิมิต กำแพงเมือง​ถูกทำลายลง และ​คน​ในหุบเขา​ได้​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​คน​ที่อยู่​บนภูเขา</verse>
				<verse number="6">คนเอลาม​ได้​หยิบ​เอา​คันธนู​ของตน ขึ้นรถรบ​และ​ขึ้นม้า และ​ทหาร​จากคีร์​เตรียมโล่​ไว้พร้อม</verse>
				<verse number="7">ตอนนั้น พวกหุบเขา​ที่ดีที่สุด​ของท่าน​เต็มไปด้วย​รถรบ และ​ทหารม้า​ก็​เข้า​ประจำที่​อยู่​ตรง​ประตูเมือง</verse>
				<verse number="8">แต่​พระองค์​ได้​เอา​การปกป้อง​คุ้มครอง​ของยูดาห์ไป ใน​เวลานั้น พวกเจ้า​ได้​ไว้วางใจ​ใน​อาวุธ​ที่​เก็บไว้​ที่วังป่า</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า​ได้​ตรวจดู​ช่องโหว่​หลายแห่ง​ตรง​กำแพงเมือง​ของดาวิด พวกเจ้า​ได้​เก็บสะสมน้ำ​ที่​เอามา​จาก​สระน้ำ​ด้านล่าง</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้า​ได้​นับ​จำนวนบ้าน​ของ​เยรูซาเล็ม​และ​ได้​รื้อบ้าน​ไป​หลายหลัง​เพื่อ​เอาอิฐ​มา​ซ่อมแซม​กำแพง</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้า​ได้​สร้าง​ที่กักเก็บน้ำ​ใน​ซอก​ระหว่าง​กำแพงด้านนอก​กับด้านใน เพื่อ​รับน้ำ​ที่​ไหลลงมา​จาก​สระเก่า แต่​พวกเจ้า​กลับไม่ได้​ไว้วางใจ​ในผู้นั้น​ที่สร้าง​เมืองนี้​ขึ้นมา พวกเจ้า​ไม่ได้​นับถือ​ผู้นั้น​ที่​ได้​ออกแบบมัน​นานมาแล้ว</verse>
				<verse number="12">ในวันนั้น พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เรียก​ให้​คนร้องไห้​และ​โศกเศร้า เรียก​ให้​คนโกนหัว​และ​ใส่​เสื้อผ้า​กระสอบ​ไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="13">แต่​ดูสิ ผู้คน​กลับ​จัดงาน​เลี้ยงฉลองกัน ฆ่าวัว​ฆ่าแกะ กินเนื้อ​และ​ดื่มเหล้าองุ่นกัน​อย่างสนุก​สนาน และ​พูดกันว่า “พวกเรา​มากิน​และดื่ม​กันเถอะ เพราะ​พรุ่งนี้​เรา​ก็​จะตาย​กันแล้ว”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เปิดเผย​สิ่งนี้​ให้​ผม​ได้ยิน​กับหู​ว่า “บาป​ที่​พวกเจ้า​ทำนี้​จะ​ไม่ได้รับ​การอภัยแน่​ตราบเท่า​วันตาย” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​ลั่นคำพูด​ไว้​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูดว่า “ให้​ไปหา​นายคนนี้ คือ​เชบนา​ผู้ดูแลวัง</verse>
				<verse number="16">ให้​บอกกับเขา​ว่า ‘เจ้า​มาทำอะไร​ที่นี่ เจ้า​มีญาติ​ที่​ถูกฝัง​อยู่ที่นี่หรือ เจ้า​ถึงได้​สกัด​หลุม​ฝังศพ​ให้กับ​ตัวเอง​ที่นี่ สกัด​หลุม​ฝังศพ​ซะสูง​เลยนะ เจ้า​สกัด​ที่พัก​อันสงบ​ใน​หินผานั้น​อย่างนั้นหรือ’</verse>
				<verse number="17">เจ้า ดูสิ พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ขว้างเจ้า​ออกไป​อย่างแรง พระองค์​กำลัง​จะ​จับเจ้า​ไว้แน่นๆ</verse>
				<verse number="18">และ​พระองค์​ก็จะ​ม้วนเจ้า​ให้แน่นๆ​และ​ขว้างเจ้า​ออกไป​เหมือนกับ​ลูกบอล เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​ที่กว้างขวาง เจ้า​จะตาย​ที่นั่น และ​พวกรถรบ​ที่​เจ้าภูมิใจ​หนักหนา​ก็จะ​ถูกทิ้งไว้​ที่นั่นด้วย เจ้า​ได้​นำ​ความอับอายขายหน้า​มาให้​กับ​ครัวเรือน​ของนายเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูดว่า ‘เรา​จะ​ผลักเจ้าออก​จาก​ตำแหน่ง​ที่สำคัญ​ของเจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​ถูกกระชากลง​จาก​ตำแหน่ง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="20">ในวันนั้น เรา​จะ​เรียก​ผู้รับใช้​ของเรามา​คือ เอลียาคิม​ลูก​ของ​ฮิลคียาห์</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​เอา​เสื้อคลุม​ของเจ้า​สวม​ให้กับเขา เรา​จะ​เอา​ผ้ารัดเอว​ของเจ้า​มารัด​ให้กับเขา และ​มอบ​อำนาจ​ของเจ้า​ให้​อยู่​ในมือเขา และ​เขา​จะ​เป็นเหมือน​พ่อ​ของคนที่​อาศัยอยู่​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม​และ​ครอบครัว​ของยูดาห์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ให้​กุญแจวัง​ของดาวิด​กับเขา​และ​ความรับผิดชอบนั้น​จะ​ตกอยู่​บนบ่า​ของเขา สิ่งที่​เขาเปิด จะ​ไม่มีใคร​ปิดได้ และ​สิ่งที่เขาปิด​ก็จะ​ไม่มีใคร​เปิดได้</verse>
				<verse number="23">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​บัลลังก์​ที่​มีเกียรติ​สำหรับ​ครอบครัว​ของพ่อเขา เรา​จะ​ทำให้​เขามั่นคง​เหมือนกับ​หมุด​ที่​ตอกไว้​ใน​ที่มั่นคง​แน่นหนา</verse>
				<verse number="24">แต่​น้ำหนัก​ทั้งหมด​ของ​ครอบครัวเขา​ก็จะ​แขวน​อยู่บนเขา ทั้งลูกหลาน​และ​เครือญาติ​ทั้งหมด ที่​เปรียบเหมือน​ถ้วยเล็กๆ​ทั้งหมด​ไปจนถึง​เหยือกใหญ่ๆ​ทั้งสิ้น ก็จะ​แขวน​อยู่บนเขา’”</verse>
				<verse number="25">ในเวลานั้น พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ได้​บอก​ว่า “หมุด​ที่​ได้ตอกไว้​ใน​ที่​ที่มั่นคง​แน่นหนานั้น​จะ​หลุดออกมา มัน​จะ​ถูกตัด​และ​ตกลงมา และ​ภาระ​ทุกอย่าง​ที่​แขวน​อยู่บนมัน​ก็จะ​ถูกทำลาย​ไปหมด เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​เกี่ยวกับ​เมืองไทระ เรือบรรทุก​ทั้งหลาย​ของทารชิช เอ๋ย ร้องไห้​คร่ำครวญซะ เพราะ​ท่าจอดเรือ​ของเจ้า​ถูกทำลาย​หมดแล้ว พวกเขา​ได้ข่าว​เรื่องนี้​ใน​ระหว่าง​ที่​มา​จาก​แผ่นดินไซปรัส</verse>
				<verse number="2">พวกเจ้า​ที่​อาศัยอยู่​ตามชายฝั่ง คร่ำครวญซะ พ่อค้า​ของ​เมืองไซดอน​เคย​ข้ามน้ำ​ข้ามทะเล​มา​ทำให้​เจ้าร่ำรวย</verse>
				<verse number="3">ข้าวสาลี​แห่ง​เมืองชิโหร์​ใน​แถบลุ่มแม่น้ำไนล์​ส่งมา​ทางเรือ​ผ่าน​ทะเล​อันกว้างใหญ่ รายได้​ของ​เมืองไทระ​มา​จาก​การเก็บเกี่ยว​จาก​แถบลุ่มแม่น้ำไนล์ และ​ไทระ​ก็​ได้​กลายเป็น​ตลาดการค้า​ของ​ชนชาติต่างๆ</verse>
				<verse number="4">ไซดอน​เอ๋ย เจ้า​ควร​จะ​อับอาย ป้อม​ปราการ​ของ​ทะเล​เอ๋ย ทะเล​ได้พูด​กับเจ้า​ว่า “ข้า​ไม่เคย​เจ็บปวด​คลอดลูก ข้า​ไม่เคย​คลอดลูก ข้า​ไม่เคย​เลี้ยงลูก​จนเป็นหนุ่ม ข้า​ไม่เคย​เลี้ยงลูก​จนเป็นสาว”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ข่าว​พวกนั้น​มาถึง​อียิปต์ พวกเขา​จะ​เป็นทุกข์​เพราะ​ข่าว​ที่​เกี่ยวกับ​เมืองไทระนั้น</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​ที่​อาศัยอยู่​ตามชายฝั่งทะเล ให้​ร้องไห้​คร่ำครวญ​และ​ให้​ขึ้นเรือ​หนีไป​เมืองทารชิช​เถิด</verse>
				<verse number="7">นี่หรือ​เมืองไทระ​ที่​เคยเป็น​เมือง​ที่​พวกเจ้า​ภูมิใจ​นักหนา​ซึ่ง​เป็น​เมืองเก่าแก่​ที่​มีมาช้านานแล้ว เป็น​เมือง​ที่​เคย​ส่งคน​ไปสร้าง​อาณานิคมทั้งหลาย​ใน​แดนไกล</verse>
				<verse number="8">ไทระ​เคย​มีอำนาจ​แต่งตั้ง​พวกกษัตริย์ได้ พวกนักธุรกิจ​ของไทระ​เคย​ได้รับ​การยกย่อง​อย่างกับ​เป็นเจ้าชาย พวกพ่อค้า​ของไทระ​เคยเป็น​พวก​ที่​ได้รับเกียรติ​มากที่สุด​ในโลก ใคร​ได้​บังอาจ​วางแผน​ต่อต้าน​เมืองไทระ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เป็นผู้​วางแผน​นี้เอง เพื่อ​ทำลาย​ความหยิ่ง​ใน​ศักดิ์ศรีทั้งหมด​ของมัน เพื่อ​ทำให้​ผู้มีเกียรติ​ทุกคน​ในโลก​ขายหน้าไป</verse>
				<verse number="10">พวกเรือ​ทั้งหลาย​ของทารชิชเอ๋ย ข้าม​กลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ของเจ้า​ได้แล้ว เจ้า​จะมา​ใช้​ที่นี่​เป็นท่าเรือ​ไม่ได้​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​ยื่นมือ​ของพระองค์​ออก​เหนือทะเล พระองค์​เขย่า​อาณาจักรต่างๆ พระยาห์เวห์​ออกคำสั่ง​ให้ทำลาย​พวกป้อม​ปราการ​ของคานาอัน</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูดว่า “ไซดอน​สาวพรหมจรรย์เอ๋ย เจ้า​จะ​ถูกข่มขืน เจ้า​จะ​ไม่ชื่นชม​ยินดี​อีกต่อไป ลุกขึ้น ไป​ที่​ไซปรัสสิ แต่​ที่นั่น​ก็​จะ​ไม่มี​ที่​ให้เจ้า​หยุดพัก​เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="13">ดูแผ่นดิน​ของ​คนบาบิโลนสิ เป็น​ชนชาติ​นี้แหละ ไม่ใช่​คนอัสซีเรีย ที่​ทำให้​ไทระ​เป็น​ที่อยู่​ของ​สัตว์ป่า พวกเขา​ก่อ​เนินดิน​ขึ้นมา​บุกโจมตี​ป้อม​ปราการ พวกเขา​รื้อ​วังต่างๆ​ทิ้งไป พวกเขา​ทำให้​มัน​กลายเป็น​ซากปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="14">เรือบรรทุก​ทั้งหลาย​ของทารชิชเอ๋ย ร้องไห้​คร่ำครวญซะ เพราะ​ท่าจอดเรือ​ของเจ้า​ถูกทำลาย​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="15">ในเวลานั้น ไทระ​จะ​ถูกลืมไป​เป็นเวลา​เจ็ดสิบปี นาน​เท่ากับ​ชั่วชีวิต​ของ​กษัตริย์​หนึ่งองค์ พอจบ​เจ็ดสิบปี​นั้นแล้ว ไทระ​ก็​จะ​เป็นเหมือน​โสเภณี​ในเพลง​ที่​ร้อง​ว่า</verse>
				<verse number="16">“หญิงโสเภณี​ที่ถูกลืมเอ๋ย เอา​พิณ​ขึ้นมา​และ​เดินไป​ให้ทั่วเมือง เล่นพิณนั้น​ให้เพราะๆ​ร้องเพลง​หลายๆเพลง เพื่อ​ผู้ชาย​จะได้​จดจำ​เจ้าได้”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เจ็ดสิบปีนั้น​จบไปแล้ว พระยาห์เวห์​ก็จะมา​ฟื้นฟู​เมืองไทระ แล้ว​ไทระ​ก็จะ​กลับมา​ค้าขายอีก และ​เธอ​ก็จะ​ขายตัว​ให้กับ​อาณาจักร​ทุกแห่ง​บน​แผ่นดินโลกนี้</verse>
				<verse number="18">แต่ว่า​สินค้า​และรายได้​ของหล่อน หล่อน​จะ​ถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์ หล่อน​จะ​ไม่ได้​เก็บสะสม​กำไร​ของหล่อน​เอาไว้​ใช้เอง แต่สินค้า​ของหล่อน​จะ​กลายเป็น​อาหาร​อย่างเหลือเฟือ และ​เสื้อผ้า​อย่างดี​สำหรับ​พวกนักบวช​ที่อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ดูสิ พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ทำลาย​โลกนี้แล้ว​และ​ปล่อยให้​มัน​รกร้างว่างเปล่า พระองค์​จะ​ทำให้​พื้นผิวโลก​บิดเบี้ยวไป​และ​ทำให้​พลเมือง​ของมัน​กระจัด​กระจายไป</verse>
				<verse number="2">เรื่องนี้​จะ​เกิดขึ้น​กับทุกคน​เหมือนกันหมด ไม่ว่า​จะเป็น​คนทั่วไป​หรือนักบวช ไม่ว่า​จะเป็น​ทาส​หรือ​เจ้านาย ไม่ว่า​จะเป็น​สาวใช้​หรือ​นายผู้หญิง ไม่ว่า​จะเป็น​คนซื้อ​หรือ​คนขาย ไม่ว่า​จะเป็น​คนยืม​หรือ​คนให้ยืม ไม่ว่า​จะเป็น​เจ้าหนี้​หรือ​ลูกหนี้</verse>
				<verse number="3">โลก​จะ​ถูกทำลายลง​อย่าง​ราบคาบ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​จะ​ถูกปล้น​ไปจนเกลี้ยง เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="4">โลก​ก็จะ​แห้งแล้ง​และ​เหี่ยวเฉาไป โลก​ก็จะ​อ่อนกำลังลง​และ​เหี่ยวเฉาไป ฟ้าสวรรค์​ก็จะ​อ่อนแอไป​พร้อมกับโลก</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่​อาศัยอยู่​ในโลก​ได้​ทำให้​แผ่นดิน​แปดเปื้อนไป​ใน​สายตาพระเจ้า พวกเขา​ได้​ฝ่าฝืน​กฎต่างๆ​และ​ละเมิด​คำสั่ง​ทั้งหลาย และ​หักทิ้ง​คำมั่นสัญญา​นิรันดร์​ที่เขา​กับพระเจ้า​มีต่อกัน</verse>
				<verse number="6">เพราะ​อย่างนั้น โลก​ก็​ถูกคำสาป​กลืนกิน และ​คนที่​อาศัยอยู่​ในโลก​ก็​ถูกลงโทษ​เพราะ​ความผิด​ของพวกเขา ดังนั้น ผู้ที่​อาศัยอยู่​ในโลก​จึงได้​ร่อยหลอไป เหลือ​ไม่กี่คน</verse>
				<verse number="7">เหล้าองุ่นใหม่​ก็​เศร้าโศกเสียใจ เถาองุ่น​ก็​อ่อนแอไป ทุกคน​ที่​เคย​ร่าเริง​ก็​ครวญคราง</verse>
				<verse number="8">การเฉลิม​ฉลองกัน​ด้วยกลอง​ได้หยุดไป เสียง​ของ​คนที่​ดีอกดีใจ​ก็​ไม่มี​อีกแล้ว การเฉลิม​ฉลอง​ด้วยพิณ​ก็​ได้หยุดไป</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ไม่ดื่ม​เหล้าองุ่น​พร้อมกับ​ร้องเพลง​อีกแล้ว รสชาติเบียร์​ก็​ขม​เกินไป​สำหรับ​คนที่​ดื่มมัน</verse>
				<verse number="10">เมือง​แตกกระจาย​และ​สับสน​อลหม่านไป บ้าน​ทุกหลัง​ก็​ปิด​ไม่ให้​คนเข้า</verse>
				<verse number="11">ตาม​ท้องถนน​ก็​มี​เสียงร้อง​เพราะ​ขาด​เหล้าองุ่น​ดื่ม ความสนุก​สนาน​ได้​จางหายไป ความยินดี​ของโลก ​ถูก​กวาด​ต้อนไป</verse>
				<verse number="12">ใน​เมือง​ไม่เหลือ​อะไรเลย​นอกจาก​ความรกร้างว่างเปล่า ประตูเมือง​ก็​โดนกระหน่ำ​ซะเละ​ไปหมด</verse>
				<verse number="13">	มัน​จะเป็น​อย่างนี้​ใน​ศูนย์กลาง​ของโลก ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย จะ​เป็น​เหมือน​ตอนที่​กิ่ง​ต้นมะกอก​ถูกตี​ไปแล้ว​ใน​ช่วงเก็บเกี่ยว หรือ​ตอนที่​เหลือ​องุ่น​ไม่กี่ลูก​ตอนที่​ฤดูเก็บเกี่ยวองุ่น​ผ่านไปแล้ว</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​เหลือ​เหล่านั้น​ตะโกน​เสียงดัง พวกเขา​ร้อง​สรรเสริญ​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​อย่างมีความสุข พวกเขา​ร้อง​ว่า</verse>
				<verse number="15">“ตะโกน​จาก​ตะวันตก เฉลิม​ฉลอง​ใน​ทาง​ตะวันออก​ถวายเกียรติ​ให้กับ​พระยาห์เวห์ ที่​แถบชายฝั่งทะเล​ถวายเกียรติ​ให้กับ​ชื่อของพระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของอิสราเอล”</verse>
				<verse number="16">พวกเรา​ได้ยิน​เสียงเพลง​จาก​ที่​สุดปลายโลก​ว่า “ถวายเกียรติ​ให้กับ​พระองค์​ผู้สัตย์ซื่อนั้น” แต่​ผม​พูดว่า “ผม​กำลัง​จะตาย ผม​กำลัง​จะตาย ผม​รู้สึก​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​พวก​ที่​ทรยศ​ไม่สัตย์ซื่อ พวกทรยศ ไม่สัตย์ซื่อเลย”</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​อาศัย​อยู่​ในโลกเอ๋ย ถึงเวลา​ที่​เจ้า​จะต้อง​ตื่น​ตระหนกตกใจ ตกหลุม​พราง​และ​ติดตาข่ายแล้ว</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​วิ่งหนี​เสียง​ที่​น่าตกใจกลัว​ก็จะ​ตกลงไป​ใน​หลุม​พราง และ​คนที่​ปีน​ขึ้นมา​จาก​หลุม​พราง​ก็จะ​ติดตาข่ายอีก เพราะ​พวก​ช่องสวรรค์​ทั้งหลาย​ถูกเปิด​เทน้ำ​ลงมา และ​รากฐานต่างๆ​ของโลก​ก็​สั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="19">โลกแตกออก​เป็นเสี่ยงๆ โลกฉีก​เป็นชิ้นๆ โลก​สั่นสะเทือน​อย่างรุนแรง</verse>
				<verse number="20">โลกส่าย​โซเซ​เหมือน​คนเมา และ​มัน​เอนเอียง​ไปมา​เหมือน​เพิงใต้พายุ มัน​แบก​ความผิด​ของมันไว้​จน​หนักอึ้ง และ​มัน​ก็​ล้มลง​และ​จะ​ไม่มีวัน​ลุกขึ้นมา​ได้อีก</verse>
				<verse number="21">ในเวลานั้น พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​พวกพระ​แห่งดวงดาว​บนสวรรค์​เบื้องบน และ​พวกกษัตริย์​ใน​โลกเบื้องล่าง</verse>
				<verse number="22">และ​พวกเขา​จะ​ถูก​รวบรวม​เหมือนกับ​นักโทษ​ในหลุม พวกเขา​จะ​ถูกขังไว้​ในคุก และ​หลังจากนั้น​อีกหลายวัน​พวกเขา​ก็จะ​ถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="23">พระจันทร์​จะ​ได้รับ​ความอับอาย พระอาทิตย์​จะ​ถูกทำให้​ขายหน้า เพราะ​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​ปกครอง​เป็น​กษัตริย์​บน​ภูเขาศิโยน​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม และ​สง่าราศี​ของพระองค์​จะ​ปรากฏ​ต่อหน้า​พวกผู้อาวุโส​ของเมืองนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เป็นพระเจ้า​ของผม ผม​จะ​ยกย่อง​พระองค์​และ​สรรเสริญ​พระนาม​ของพระองค์ เพราะ​สิ่งน่าทึ่ง​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้ทำ พระองค์​ได้​วางแผน​พวกมัน​มานานแล้ว​และ​พวกมัน​ก็​เกิดขึ้นจริง​ตามนั้น</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทำให้​เมือง​กลายเป็น​กองซากปรัก​หักพัง พระองค์​ทำลาย​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการลง ป้อม​ปราการ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​ก็​ไม่เป็นเมือง​อีกต่อไป และ​มัน​จะ​ไม่มีวัน​ถูกสร้าง​ขึ้นมา​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พวกชนชาติ​เข้มแข็ง​จึง​ถวายเกียรติ​ให้กับ​พระองค์ พวกเมืองต่างๆ​ของชนชาติ​ที่โหดเหี้ยม​ทั้งหลาย​จะ​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระองค์​ได้​เป็น​ที่หลบภัย​สำหรับ​คนจน เป็น​ที่หลบภัย​สำหรับ​คนที่​ขัดสน​เมื่อ​เขาเดือด​ร้อน เป็น​ที่กำบัง​จากพายุ และ​เป็นร่มเงา​กันความร้อน เมื่อ​คนโหดเหี้ยม​โหมพัด​เข้าใส่​เหมือนกับ​พายุ​ในหน้าหนาว</verse>
				<verse number="5">หรือ​เหมือนกับ​ความร้อน​ใน​ที่แห้งแล้ง พระองค์​หยุด​เสียงเอะอะ​ของ​พวกคน​ต่างชาติ​พวกนี้ลง พระองค์​ดับ​เสียงโห่ร้อง​แห่งชัยชนะ​ของ​คนเหี้ยมโหดลง เหมือนกับ​ที่​เมฆ​ดับ​ความร้อนลง</verse>
				<verse number="6">บน​ภูเขานี้ พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​จัดงานเลี้ยง​ให้กับ​ทุกชนชาติ เป็น​งานเลี้ยง​ที่​มีอาหาร​เลิศรส​และ​เหล้าองุ่น​ที่​บ่ม​มา​อย่างดี มี​เนื้อ​ที่นุ่มนวล​และ​เหล้าองุ่น​ที่​กรองตะกอนแล้ว</verse>
				<verse number="7">และ​บน​ภูเขานี้​พระองค์​จะ​ทำลาย​ผ้า​ที่คลุมหน้า​คนทั้งหลาย ผ้าทอ​ที่​ครอบคลุม​อยู่เหนือ​ทุกชนชาติ</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​กลืนกิน​ความตาย​ตลอดไป​และ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​เช็ดน้ำตา​จาก​ทุกๆใบหน้า และ​พระองค์​จะ​ขจัด​ความอับอาย​ที่​คนของพระองค์​ได้รับ​ให้​หายไป​จาก​ทั้งโลก เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">ในเวลานั้น​ผู้คน​จะ​พูดว่า “ดูสิ นี่คือ​พระเจ้า​ของเรา เรา​รอคอย​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​ได้​มา​ช่วยกู้​พวกเราแล้ว นี่แหละ​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​พวกเรา​ได้ตั้งตา​รอคอย ขอให้​พวกเรา​ชื่นชม​ยินดี​และ​มีความสุข​เมื่อ​พระองค์​มาช่วยกู้​พวกเรา”</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มือของพระองค์​จะ​วาง​ปกป้อง​อยู่​บนภูเขา​ของพระองค์ แต่​พวกชาวโมอับ​จะ​ถูกเหยียบย่ำลง​ในที่​ของ​พวกเขานั้น เหมือนกับ​ฟาง​ที่​ถูกเหยียบย่ำ​ลงใน​กองขี้</verse>
				<verse number="11">และ​พวกชาวโมอับ​ก็​จะ​กางแขน​ของพวกเขา​ใน​กองขี้นั้น​เหมือนกับ​นักว่ายน้ำ​กางแขน​ออก​ว่ายน้ำ พระยาห์เวห์​จะ​กด​ความหยิ่งจองหอง​ของพวกเขาลง ถึงแม้​จะ​มีฝีมือ​เก่งกาจ​แค่ไหน​ก็ตาม</verse>
				<verse number="12">ชาวโมอับ พระองค์​จะ​รื้อ​ป้อม​ปราการ​ที่สูงใหญ่​ของพวกเจ้า ทำให้​มัน​พังลง โยนลง​กับพื้น คลุกฝุ่น​ไปเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ในเวลานั้น​จะ​มี​การร้องเพลงนี้​ใน​แผ่นดิน​ของยูดาห์ “พระเจ้า​ผู้ช่วยให้รอด​ของเรา เป็นเมือง​ที่เข้มแข็ง​ของเรา พระองค์​ประทาน​กำแพง​และ​ป้อม​ปราการต่างๆให้</verse>
				<verse number="2">ให้​เปิด​ประตูเมือง​เถิด เพื่อ​ชนชาติ​ที่ดี​ที่​จงรัก​ภักดี​ต่อพระองค์​จะได้​เข้ามา</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​ประทาน​สันติสุข​แท้จริง​ให้​กับ​ใจ​ที่พึ่งพิง​ในพระองค์นั้น เพราะ​พวกเขา​ไว้วางใจ​ในพระองค์</verse>
				<verse number="4">ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์เสมอ เพราะ​ในพระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​นั้นแหละ เจ้า​มี​หินหลบภัย​อันถาวร</verse>
				<verse number="5">พระองค์​กด​ให้​คนพวกนั้น​ที่อยู่​สูงเลิศเลอ​ตกต่ำลง พระองค์​ทำให้​เมืองสูงส่ง​ล้มลง พระองค์​ทำให้​มัน​ล้มลง​กับ​พื้นดิน และ​พระองค์​ก็​โยน​มัน​ลงไป​คลุกฝุ่น</verse>
				<verse number="6">มี​เท้า​เหยียบย่ำ​ไป​บนมัน คือ​เท้า​ของคนที่​ถูกกดขี่​ข่มเหง คือ​ย่างเท้า​ของ​คนที่​ขัดสน”</verse>
				<verse number="7">ทาง​ของ​คนดี​ถูก​ปรับ​ให้ราบเรียบ ข้าแต่​องค์ผู้ยุติธรรม พระองค์​ทำให้​ถนน​ของคนดี​นั้น​ราบรื่น</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พวกเรา​ตั้งตา​รอคอย​พระองค์ ในขณะที่​เรา​เดิน​บน​เส้นทาง​แห่ง​คำสั่งทั้งหลาย​ของพระองค์ จิตวิญญาณ​ของพวกเรา​อยาก​ที่จะ​ให้​ชื่อเสียง​และเกียรติ​ของพระองค์​เพิ่มขึ้น</verse>
				<verse number="9">จิตวิญญาณ​ของข้าพเจ้า​ใฝ่ฝัน​ถึง​พระองค์​ใน​ตอนกลางคืน จิตวิญญาณ​ภายใน​ตัวข้าพเจ้า​แสวงหา​พระองค์​ตอนรุ่งอรุณ เพราะ​เมื่อ​การตัดสินต่างๆ​ของพระองค์​เกิดขึ้น​ในโลกนี้ ชาวโลก​เรียนรู้​ที่จะ​ใช้ชีวิต​อย่างถูกต้อง</verse>
				<verse number="10">ถ้า​แสดง​ความเมตตา​ต่อ​คนชั่วช้า พวกเขา​ก็​ไม่เรียนรู้​ที่จะ​ใช้ชีวิต​อย่างถูกต้องหรอก ถึงแม้​จะอยู่​ในดินแดน​ที่​คนใช้ชีวิต​อย่างถูกต้องกัน พวกคนชั่วช้า​ก็ยัง​ทำตัว​เลวร้าย​อยู่ดี และ​พวกเขา​ก็​ไม่เห็น​ถึง​ความยิ่งใหญ่​ของพระยาห์เวห์ด้วย</verse>
				<verse number="11">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เงื้อมือ​ขึ้นมา​เตรียมฟาด แต่​พวกเขา​มองไม่เห็น ขอให้​พวกเขา​เห็น​ถึง​ความรัก​อันแรงกล้า​ที่​พระองค์​มี​ต่อคน​ของพระองค์ ขอให้​พวกเขา​อับอาย​ต่อสิ่ง​ที่​เขา​ได้ทำ​กับ​พวกเรา ขอให้​เผาพลาญ​พวกเขา​ด้วยไฟ​ที่​พระองค์​เตรียมไว้​สำหรับ​ศัตรู​ของพระองค์</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​พระองค์​ให้​พวกเรา​อยู่เย็นเป็นสุข​ด้วยเถิด ทุกเรื่อง​ที่​เรา​ได้ทำ​สำเร็จนั้น พระองค์​เป็น​ผู้ทำให้​มันสำเร็จ​เพื่อเรา</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของพวกเรา พวกเจ้านาย​คนอื่นๆ​ที่ไม่ใช่​พระองค์​ได้ครอบ​ครอง​เหนือพวกเรา แต่​พวกเรา​ให้เกียรติ​กับ​ชื่อของพระองค์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="14">คนตาย​จะ​ไม่มีชีวิต​อยู่อีก และ​ผี​ก็จะ​ไม่ฟื้น​ขึ้นมาอีก อย่างนั้น​ขอให้​พระองค์​ลงโทษ​และ​ฆ่าทำลาย​พวกศัตรู​ของพวกเรา ขอให้​พระองค์​ลบชื่อ​ของพวกมัน​ให้หมดไป</verse>
				<verse number="15">แต่​ขอให้​พระองค์​เพิ่มพูน​ชนชาติ​ของพวกเรา ขอให้​พระองค์​เพิ่มพูน​ชนชาติ​ของพวกเรา​ให้มากขึ้น ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอให้​พระองค์​ได้รับเกียรติ ขอให้​พระองค์​ขยาย​เขตแดน​ของ​แผ่นดิน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ตอนที่​พวกเรา​เดือด​ร้อน พวกเรา​แสวงหา​พระองค์ ตอนที่​พระองค์​ตีสอน​พวกเรา พวกเรา​ก็ร้อง​ด้วย​ความเจ็บปวด</verse>
				<verse number="17">เหมือนกับ​ผู้หญิงท้อง​ที่​ดิ้นไปมา​และร้อง​ด้วย​ความเจ็บปวด​เมื่อ​ใกล้คลอด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ทำให้​พวกเรา​เป็นอย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">พวกเรา​ตั้งท้อง พวกเรา​ดิ้นไปมา พวกเรา​คลอดลูก คลอด​แต่ลม​ออกมา เรา​ไม่ได้​นำ​ความรอด​มาให้​กับแผ่นดิน และ​เรา​ไม่ได้​คลอด​พลเมืองใหม่​ออกมา​ให้กับโลก</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูดว่า “พวกคน​ที่​ตายไปแล้ว​ของเจ้า​จะ​มีชีวิตอยู่ พวกศพ​ของคนของเรา​จะฟื้นขึ้น พวกเจ้า​ที่​อาศัยอยู่​ในฝุ่นเอ๋ย ตื่นขึ้นมา ร้องเพลง​อย่างมีความสุขเถิด เพราะ​พวกเจ้า​จะ​งอกขึ้นมา​เหมือน​พืช​ที่​ปกคลุม​ไปด้วย​น้ำค้าง​ในตอนเช้า และ​ผืนดินนี้​จะ​คลอด​คนเหล่านั้น​ที่​ตายไปแล้ว​ออกมา”</verse>
				<verse number="20">มาเถิด คนของเรา​เข้าไป​ใน​ห้องส่วนตัว​และ​ปิดประตูซะ ซ่อนตัว​สักพัก​จนกว่า​ความโกรธ​ของพระยาห์เวห์​จะ​ผ่านพ้นไป</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ออกมา​จาก​สถานที่​ของพระองค์ เพื่อ​มา​ลงโทษ​ชาวโลก​สำหรับ​ความผิดบาป​ของพวกเขา โลกนี้​ก็จะ​เปิดโปง​ให้เห็น​ถึง​เลือด​ที่​เคยหลั่ง​บนมัน และ​มัน​ก็จะ​ไม่ปกปิด​คนที่​ถูกฆ่า​อีกต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">	ในเวลานั้น พระยาห์เวห์​จะ​ลงโทษ​เลวีอาธาน พญานาค​ตัวนั้น​ที่​กำลัง​หนีไป ด้วยดาบ​ที่ยิ่งใหญ่​ทรงพลัง​และ​ทำลาย​ล้าง​ของพระองค์ เลวีอาธาน​เป็น​พญานาค​ที่​คดเคี้ยว​ไปมา พระองค์​จะ​ฆ่า​พญานาค​ตัวนั้น​ที่​อยู่​ในทะเล</verse>
				<verse number="2">ในเวลานั้น​จะ​มี​สวนองุ่น​ที่​น่าชื่นชม​อยู่​สวนหนึ่ง ให้​ร้องเพลง​เกี่ยวกับ​สวนองุ่นนั้น​กันเถอะ</verse>
				<verse number="3">“เรา ยาห์เวห์ เป็นคน​เฝ้าดูแล​มันเอง เรา​รดน้ำ​มัน​สม่ำเสมอ เรา​เฝ้า​มัน​ทั้งวันทั้งคืน เพื่อ​จะได้​ไม่มีใคร​มา​ทำร้ายมัน</verse>
				<verse number="4">เรา​ไม่ได้​เคียดแค้นมัน แต่​ถ้า​มัน​เกิดหนาม​และหญ้าคา​ขึ้นมา​ให้กับเรา เรา​ก็​จะ​บุกเข้าไป​สู้รบ​กับพวกมัน และ​จะ​เผา​พวกหนาม​และหญ้าคา​พวกนั้น​ทิ้งให้หมด</verse>
				<verse number="5">อย่างนั้น ให้​มัน​มาหาเรา​เพื่อให้​เราปกป้อง ให้มัน​ทำสัญญา​สงบศึก​กับเรา ให้มัน​ทำสัญญา​สงบศึก​กับเรา​ดีกว่า”</verse>
				<verse number="6">ในวันเหล่านั้น​ที่จะ​มาถึง คนของยาโคบ​จะ​หยั่งราก คนของอิสราเอล​จะ​ผลิดอก​และแตกหน่อ และ​ทั้งโลก​จะ​เต็มไปด้วย​ผล​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ตี​อิสราเอล​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ตี​คนที่​ตีอิสราเอลหรือ คนอิสราเอล​ถูกฆ่า​เท่ากับ​คนที่​ฆ่า​พวกเขา​ถูกฆ่าหรือ</verse>
				<verse number="8">พระองค์​ได้​ดำเนินคดี​ของพระองค์​กับอิสราเอล พระองค์​ขับไล่ไสส่ง​อิสราเอล​ออกไป​ด้วย​ลมพายุ​ของพระองค์​อย่างกับ​วันที่​ลมตะวันออก​พัดมา</verse>
				<verse number="9">ด้วย​วิธีนี้ ความผิดบาป​ของอิสราเอล​จะได้รับ​การอภัย แล้วนี่​จะเป็น​ผล​ของ​การขจัดบาป​ของพวกเขา​นั้นด้วย คือ​แท่นบูชาหิน​ที่​พวกเขา​สร้าง​ให้กับ​เทพเจ้าทั้งหลาย จะ​ถูกบด​ให้​เป็น​ผุยผง และ​จะ​ไม่มี​พวกเสา​เจ้าแม่อาเชราห์ หรือ​แท่นเผา​เครื่อง​หอม​ตั้งอยู่</verse>
				<verse number="10">เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการนั้น​ก็ว่างเปล่า มัน​กลายเป็น​หมู่บ้าน​ที่​ถูก​ทอดทิ้ง​เหมือนกับ​ทะเลทราย และ​ที่นั่น พวกลูกวัว​ก็จะ​มา​เล็มหญ้า​มานอนกัน และ​กินใบ​ของกิ่งไม้​จนหมดเกลี้ยง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กิ่งก้าน​พวกนั้นแห้ง​และ​หักไป พวกผู้หญิง​ก็​เอามา​ทำเป็น​ฟืนก่อไฟ เพราะ​ชนชาติ​พวกนี้​ไม่มี​หัวคิด พระผู้สร้าง​พวกเขา​ก็เลย​ไม่สงสาร​พวกเขา พระองค์​ผู้​ที่​ปั้น​พวกเขา​ขึ้นมา​ก็เลย​ไม่มี​ความเมตตา​ต่อ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">เวลานั้น​กำลัง​มาถึง เมื่อ​พระยาห์เวห์​จะ​แยกแกลบ​ออกจาก​เมล็ดข้าว ตั้งแต่​ลุ่ม​แม่น้ำยูเฟรติส ไป​จนถึง​ลำธารอียิปต์ อิสราเอลเอ๋ย พระองค์​จะ​รวบรวมเจ้า​เข้ามา​ทีละคน</verse>
				<verse number="13">ในเวลานั้น เมื่อ​แตรเขาสัตว์​อันใหญ่​ถูกเป่าขึ้น คนเหล่านั้น​ที่​หลงหาย​อยู่ใน​แผ่นดินอัสซีเรีย และ​คนเหล่านั้น​ที่​เป็น​ผู้อพยพ​อยู่ใน​แผ่นดินอียิปต์​ก็จะ​กลับมา และ​พวกเขา​ก็จะ​มา​นมัสการ​พระยาห์เวห์​บน​ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">เฮ้ย ดูเมือง​สะมาเรียซิ เป็น​มงกุฎ​ดอกไม้​ที่​พวกขี้เมา​ของเอฟราอิม ภูมิใจ​นักหนา เป็น​ดอกไม้​ที่​สวยงาม​ที่​กำลัง​จะ​เหี่ยวแห้งไป ที่​อยู่​บน​เนินเขา​เหนือ​หุบเขา​อันอุดม​สมบูรณ์ ที่​อยู่​บน​หัว​ของ​คน​ที่​โดน​เหล้าองุ่น​มอม​ล้มไป</verse>
				<verse number="2">	ดูสิ องค์​เจ้า​ชีวิต​มี​คนหนึ่ง​ที่​มีพลัง​และเข้มแข็ง เขา​จะมา​อย่างกับ​พายุ​ลูกเห็บ​หรือ​พายุ​ที่ทำลาย เขา​จะมา​อย่างกับ​พายุ​ที่​นำ​น้ำ​มา​ท่วมท้น​อย่างบ้าคลั่ง เขา​จะ​โยน​มงกุฎนั้น​ซึ่ง​คือ​สะมาเรีย​ลงกับพื้น​ด้วยมือ​ของเขาเอง</verse>
				<verse number="3">มงกุฎ​ดอกไม้​ที่​พวกขี้เมา​ของเอฟราอิม​ภูมิใจ​นักหนานั้น จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​อยู่​ใต้เท้า</verse>
				<verse number="4">ดอกไม้​อันสวยงาม​ที่​กำลัง​จะ​เหี่ยวแห้งนั้น ที่​อยู่​บน​เนินเขา​เหนือ​หุบเขา​อันอุดม​สมบูรณ์ จะ​เป็น​เหมือน​ลูกมะเดื่อ​ที่สุก​ชุดแรก​ก่อน​หน้าร้อน​จะมาถึง ที่​ใคร​เห็นเข้า ก็จะ​รีบเด็ด​มากิน​ทันที</verse>
				<verse number="5">ในเวลานั้น พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​เป็น​เหมือนกับ​มงกุฎดอกไม้​ที่มี​สง่าราศี จะ​เป็นเหมือน​มงกุฎ​ดอกไม้​ที่​สวยงาม​สำหรับ​คนของพระองค์​ที่​ยังเหลืออยู่</verse>
				<verse number="6">และ​พระองค์​จะ​มอบ​วิญญาณ​แห่ง​ความยุติธรรม​ให้กับ​คน​ที่​นั่งอยู่​บน​บัลลังก์พิพากษา และ​พระองค์​จะ​มอบ​พละกำลัง​ให้กับ​คนเหล่านั้น​ที่​หัน​การสู้รบ​ให้พ้นไป​จาก​ประตูเมือง</verse>
				<verse number="7">และ​คนพวกนี้​ก็จะ​โซซัดโซเซไป​เพราะ​เหล้าองุ่น​และ​ส่ายไปส่ายมา​ด้วย​เบียร์ พวกนักบวช และ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​โซซัดโซเซไป​เพราะเบียร์ พวกเขา​ก็​มึนตื้อ​ไปหมด​เพราะ​เหล้าองุ่น พวกเขา​เดินส่ายไป​ส่ายมา​เพราะเบียร์ พวกเขา​เมาเหล้า​ตอนที่​เห็น​นิมิตต่างๆ พวกผู้พิพากษา​ก็​เมา​หัวคะมำ​ตอน​ตัดสิน​คดีต่างๆ</verse>
				<verse number="8">ทุกๆโต๊ะ​เลอะ​ไปด้วย​อ้วกเหม็นๆ ไม่มี​ที่ไหน​สะอาดเลย</verse>
				<verse number="9">คนหนึ่ง​ใน​พวกเขา​พูดว่า “ไอ้หมอนี่​มัน​คิดว่า​มัน​กำลัง​สอน​ใคร​อยู่หรือ มัน​คิดว่า​มัน​กำลัง​อธิบาย​เรื่องนั้น​ให้​ใครฟังหรือ มัน​คิดว่า​กำลัง​สอน​เด็ก​ที่​เพิ่งหย่านมหรือ มัน​คิดว่า​กำลัง​สอนทารก​ที่​เพิ่งแยก​จากอกแม่หรือ</verse>
				<verse number="10">มัน​พูด​อ้อแอ้​ซ้ำแล้วซ้ำอีก​เหมือน​พูดกับเด็ก​ว่า ซอ ราซอ ซอ ราซอ คอ ราคอ คอ ราคอ ซีเออร์แชม ซีเออร์แชม”</verse>
				<verse number="11">อย่างนั้นแหละ พระยาห์เวห์​จะ​พูดกับ​ชนชาตินี้​ด้วย​เสียงพูดแปลกๆ​และ​ภาษา​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="12">ใน​อดีต พระเจ้า​พูด​กับ​คนพวกนั้น​ว่า “ที่นี่​เป็น​ที่ปลอดภัย ขอให้​คน​ที่​เหน็ดเหนื่อย​มาพัก​ที่นี่ ที่นี่​เป็น​ที่ปลอดภัย” แต่​พวกเขา​ไม่ยอมฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น เมื่อ​คน​ต่าง​ชาติ​บุก​เข้ามา เมื่อนั้นแหละ​ข่าวสาร​จาก​พระยาห์เวห์​ก็จะ​เป็น​เหมือน​เสียง​พูดอ้อแอ้​กับพวกเขา ที่ว่า “ซอ ราซอ ซอ ราซอ คอ ราคอ คอ ราคอ ซีเออร์แชม ซีเออร์แชม” แล้ว​พวกเขา​จะไป และ​ล้มหงายหลัง ได้รับ​บาดเจ็บ ติดกับ และ​ถูกจับไป​เป็นเชลย</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น พวกเจ้า​ที่​เย่อหยิ่งจองหอง​ที่​ปกครอง​คนพวกนี้​ใน​เยรูซาเล็ม ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของพระยาห์เวห์​ให้ดี</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พวกเจ้า​พูดว่า “พวกเรา​กับ​ความตาย​ได้​ทำสัญญากัน พวกเรา​ได้​ทำข้อตกลง​ไว้​กับ​แดน​คนตาย เพื่อ​ว่า​เมื่อ​การลงโทษ​อย่างรุนแรง​ผ่านมา มัน​จะ​ไม่ถึง​ตัวเรา เพราะ​เรา​ได้​เอา​คำโกหกต่างๆ​เป็น​ที่หลบภัย​และ​เรา​ได้​หลบซ่อน​อยู่​หลัง​ความเท็จ”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดอย่างนี้​ว่า “ดูไว้ เรา​จะ​วางหิน​ไว้เป็น​รากฐาน​ในศิโยน เป็นหิน​ที่​ผ่าน​การทดสอบ​มาแล้ว เป็น​หินหัวมุม​ที่มีค่า เป็น​รากฐาน​ที่มั่นคง ‘คน​ที่​ไว้วางใจ จะ​ไม่​อกสั่นขวัญแขวน’</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ใช้​ความยุติธรรม​เป็นสายวัด ใช้​ความถูกต้อง​เป็นลูกดิ่ง ลูกเห็บ​จะ​กวาด​ที่หลบภัย​แห่ง​การโกหกนั้น และ​น้ำ​ก็​จะ​ท่วม​ที่หลบซ่อน​นั้นเสีย</verse>
				<verse number="18">และ​คำ​สัญญา​ที่​พวกเจ้า​และ​ความตาย​ทำร่วมกัน​ก็จะ​ถูกยกเลิกไป และ​ข้อตกลง​ที่​เจ้า​ทำไว้​กับ​แดน​คนตาย​จะ​ล้มเลิกไป และ​เมื่อ​การลงโทษ​อย่างรุนแรง​ผ่านมา เจ้า​ก็จะ​ถูก​มัน​เหยียบย่ำ</verse>
				<verse number="19">ไม่ว่า​การลงโทษนั้น​ผ่านมา​กี่ครั้ง​ก็ตาม มัน​ก็​จะ​จัดการ​กับพวกเจ้า​ทุกที มัน​จะ​ผ่านมา​เช้าแล้ว​เช้าเล่า มัน​จะ​ผ่านมา​ทั้งกลางวัน​ทั้งกลางคืน เมื่อ​เจ้า​เข้าใจ​ข่าวนี้ เจ้า​จะต้อง​ขวัญหนี​ดีฝ่อ</verse>
				<verse number="20">ตาม​สุภาษิต​ที่​ว่า ‘เตียง​สั้นเกินไป​ที่จะ​ยืดตัวได้ และ​ผ้าห่ม​ก็​แคบเกินไป​ที่จะ​ห่อตัวได้’”</verse>
				<verse number="21">	เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ลุกขึ้นมา​ต่อสู้​เหมือนกับ​ที่​พระองค์ทำ​ที่​ภูเขาเปริซิม พระองค์​จะ​เดือดดาล​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​เดือดดาล​ที่​หุบเขา​กิเบโอน แล้ว​พระองค์​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า​แบบที่​เจ้า​ไม่เคยเห็น​มาก่อน แล้ว​พระองค์​จะ​ทำงาน​ที่​จำเป็น​จะ​ต้องทำนั้น​ถึงแม้ว่า​มัน​จะ​ดูแปลก​ใน​สายตาเจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​ตอนนี้ พวกเจ้า​อย่าได้​หัวเราะ​เยาะ​เรื่องพวกนี้ ไม่อย่างนั้น​เชือก​ที่​ผูกมัด​รอบตัวเจ้า​จะ​ยิ่งแน่นขึ้น เพราะ​ผม​ได้ยิน​ว่า พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ได้​ออกคำสั่ง​ให้ทำลาย​แผ่นดินนี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="23">ฟังให้ดี ฟังเสียงผม ให้​ความสนใจ​กับเรื่องนี้ ตั้งใจฟัง​สิ่งที่​ผม​จะพูด​ให้ดี</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ไถนา​เพื่อ​หว่านนั้น เขาไถ​ไปเรื่อยๆ​โดย​ไม่หว่าน​สักที​เลยหรือ พวกเขา​เบิกหน้าดิน​และ​ลงคราด​ไปเรื่อยๆ​โดย​ไม่ปลูก​สักที​เลยหรือ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เขา​ปรับ​หน้าดินแล้ว เขา​จะ​ไม่โปรย​เมล็ดผักชีฝรั่ง​และ​หว่าน​ยี่หร่า​ลงไปหรือ เขา​จะ​ไม่ปลูก​ข้าวสาลี​เป็นแถวๆ​และ​ข้าวบาร์เลย์​ใน​ที่ของมันหรือ เขา​จะ​ไม่ปลูก​ข้าวสแปลต์​ล้อมรอบ​ทุ่งนาหรือ</verse>
				<verse number="26">พระเจ้า​ของพวกเขา​ก็​ได้สอน​พวกเขา พวกเขา​ก็เลย​รู้​วิธีทำงาน​ของเขา</verse>
				<verse number="27">ชาวนา​ไม่ใช้​เลื่อน​นวดข้าว​มา​นวด​เมล็ดผักชีเล็กๆหรอก หรือ​ใช้​ล้อเกวียน​มากลิ้ง​ทับ​เมล็ดยี่หร่าเล็กๆหรอก แต่​เขา​จะ​เอา​ไม้เล็กๆ​มาตี​เมล็ดผักชี​ให้มันแตก และ​ใช้​ไม้ตะบองเล็กๆ​ตี​เมล็ดยี่หร่า​ให้แตกออก</verse>
				<verse number="28">เมล็ดข้าว​เขา​เอามาบด​ทำ​ขนมปังกัน จะ​ไม่มีใคร​โง่​นวดมัน​ตลอดไป​เรื่อยๆหรอก ถ้า​คน​เอาเกวียน​เทียมม้า​มานวด​เมล็ดข้าว เขา​ก็​ไม่นวด​ไปเรื่อยๆ​จน​มันบี้​เป็นผงหรอก</verse>
				<verse number="29">ความรู้นี้​ก็​มาจาก​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ด้วยเหมือนกัน พระองค์​ให้​คำแนะนำ​ที่​ยอดเยี่ยม​และ​พระองค์​ก็ให้​ความสำเร็จ​อันยิ่งใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">	เฮ้ย อารีเอล อารีเอล เมือง​ที่​ดาวิด​ตั้งค่ายอยู่ ขอให้​ผ่านไป​อีกปี​สองปี ขอให้​เทศกาล​ประจำปี​มาถึง​อีกรอบ</verse>
				<verse number="2">หลังจากนั้น​เรา​จะ​ส่ง​ความหายนะ​มาสู่​อารีเอล แล้ว​ต่อจากนั้น​ก็​จะ​มี​ความเศร้าโศก​เสียใจ​และร้องไห้ และ​เมืองนั้น​จะ​เป็นเหมือน​แท่นบูชา​สำหรับเรา</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ให้​ศัตรู​มา​ตั้งค่าย​รายล้อมเจ้า เรา​จะ​ล้อมเจ้า​ด้วย​หอคอย​โจมตี​เคลื่อนที่​และ​เรา​จะ​สร้าง​เนินดิน​ไว้บุก​ขึ้นโจมตีเจ้า</verse>
				<verse number="4">เจ้า​จะ​ถูกกด​ให้​ต่ำลง​และ​เจ้า​จะ​พูด​ขึ้นมา​จาก​โลกใต้ดิน เจ้า​จะ​ส่งเสียง​อู้อี้​อยู่​ใน​ลำคอ​จาก​ผงดิน เสียง​ของเจ้า​จะ​มา​จาก​พื้นดิน​เหมือน​เสียงผี และ​เจ้า​ก็​จะ​กระซิบ​ออกมา​จาก​ผงดิน</verse>
				<verse number="5">แต่​ศัตรู​ที่​มากมาย​ของเจ้า​จะ​กลายเป็น​เหมือน​ผงฝุ่น​ที่​ละเอียด พวกที่​กดขี่​ข่มเหง​มากมาย​จะ​เป็นเหมือน​แกลบ​ที่ปลิวไป สิ่งเหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​ทันทีทันใด​ใน​ชั่วพริบตาเดียว</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​มา​พร้อมกับ​เสียงฟ้าร้อง แผ่นดิน​ไหว​และ​เสียงดัง​สนั่นหวั่นไหว​ด้วยพายุ ลมแรง​และ​เปลวไฟ​ที่เผาผลาญ</verse>
				<verse number="7">แม้ว่า​มี​ชนชาติ​มากมาย​ที่​มา​ต่อสู้​กับ​อารีเอล คือ​มา​ต่อสู้​กับเขา และ​ป้อม​ปราการ​ของเขา​และ​สร้าง​ปัญหา​ให้กับเขา พวกนั้น​ก็​จะ​หายไป​เหมือนฝัน เหมือน​นิมิต​ใน​ตอนกลางคืน</verse>
				<verse number="8">คนหิว ฝัน​ว่า​ได้กิน แต่​พอ​ตื่นขึ้น​ก็ยัง​หิวอยู่ คน​ที่​กระหายน้ำ ฝัน​ว่า​ได้​ดื่มน้ำแล้ว แต่​พอตื่น​ขึ้นมา​ก็ยัง​อ่อนเพลีย​และ​คอแห้งผากอยู่ มัน​จะ​เป็นอย่างนั้น​กับ​ชนชาติมากมาย​ที่​มา​ต่อสู้​กับ​ภูเขาศิโยน ที่​ฝัน​ว่า​ยึด​เยรูซาเล็ม​ได้แล้ว แต่​มัน​จะ​ไม่เป็น​ไปตาม​ฝันนั้น</verse>
				<verse number="9">เชิญเลย เชิญงง​และ​ตะลึงงัน​ไปได้เลย ทำ​ตัวเอง​ให้บอด และ​บอด​ต่อไปซะ ให้​เมา​แต่​ไม่ใช่​จาก​เหล้าองุ่นนะ เดิน​โซซัดโซเซ แต่​ไม่ใช่​เพราะ​ดื่มเบียร์</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​เจ้า​นอนหลับสนิท พระองค์​ได้​ปิดตา​ของเจ้า​คือ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า พระองค์​ได้​ครอบ​หัวของเจ้า​คือ​พวกผู้ที่เห็นนิมิต</verse>
				<verse number="11">และ​สำหรับ​พวกเจ้า​นิมิต​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​เป็น​เหมือน​คำเขียน​ต่างๆ​ใน​หนังสือม้วน​ที่​ปิดผนึก​ไว้ ถ้า​เอาไปให้​กับ​คนที่​อ่านหนังสือเป็น และ​สั่ง​เขา​ว่า “อ่าน​เรื่องนี้ซิ” เขา​จะ​ตอบว่า “ข้า​อ่านไม่ได้​เพราะ​มัน​ปิดผนึกไว้”</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เอา​ไปให้​คนที่​อ่าน​หนังสือ​ไม่เป็น และ​บอก​เขาว่า “อ่าน​เรื่องนี้ซิ” เขา​จะ​ตอบว่า “ข้า​อ่านหนังสือ​ไม่ออก”</verse>
				<verse number="13">องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “คนพวกนี้​เข้ามา​ใกล้เรา​ด้วย​ปากของเขาเท่านั้น พวกเขา​ให้เกียรติเรา​ด้วย​ริมฝีปากเท่านั้น แต่​หัวใจ​ของพวกเขา​ห่างไกล​จากเรา และ​ที่​พวกเขา​มา​นมัสการ​เรานั้น​ก็​เป็นแค่​ทำ​ตามกฎ​ของมนุษย์​ที่​ท่องจำ​กันมาเท่านั้น</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น ดูไว้นะ เรา​จะทำ​สิ่งมหัศจรรย์ต่างๆ​กับคนพวกนี้ สิ่งที่​น่าตกใจ​และมหัศจรรย์ สติปัญญา​ของ​คนฉลาด​ก็จะ​สูญสิ้นไป และ​ความเข้าใจ​ของ​คนที่​เข้าใจ​ก็จะ​ถูกบัง​ซ่อนไป”</verse>
				<verse number="15">เฮ้ย ไอ้พวกที่​พยายาม​เก็บซ่อน​แผนของเจ้า​ไว้ลึก​เพื่อ​ไม่ให้​พระยาห์เวห์เห็น ไอ้พวกที่​แอบทำ​สิ่งต่างๆ​ใน​ความมืด และ​พูดว่า “ไม่มีใคร​เห็นเราหรอก ไม่มีใคร​รู้หรอก”</verse>
				<verse number="16">เจ้า​เข้าใจผิด​กลับหัว​กลับหาง​กันไปหมด เจ้า​มองว่า​ช่างปั้นหม้อ​เป็น​ดินเหนียวหรือ สิ่งที่​ถูกสร้าง​จะพูดถึง​ผู้ที่​สร้างมันว่า “เขา​ไม่ได้​สร้างฉัน​ซะหน่อย” ได้หรือ สิ่งที่​ถูกปั้น​จะ​พูดถึง​ผู้ที่ปั้น​มันว่า “เขา​ไม่มี​ความเข้าใจ​อะไรเลย” ได้หรือ</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ไม่รู้​หรือว่า อีกไม่นาน​เลบานอน​จะ​กลายเป็น​สวนผลไม้ และ​สวนผลไม้​ก็จะ​มี​มากมาย​เหมือน​ผืนป่า</verse>
				<verse number="18">ในเวลานั้น​คนหูหนวก​จะได้ยิน​คำพูดต่างๆ​จากหนังสือได้ และ​คนตาบอด​จะ​หลุดพ้น​จาก​ความมืดสลัว​ของพวกเขา​และ​มองเห็นได้</verse>
				<verse number="19">คนยากจน​ก็​จะ​ชื่นชม​ยินดี​อีกครั้ง​ในพระยาห์เวห์ และ​คนที่​ขัดสนที่สุด​ก็จะ​ร่าเริง​ใน​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="20">เพราะ​จะ​ไม่มี​ผู้นำ​ที่โหดร้าย​อีกต่อไป คนที่​เย่อหยิ่งจองหอง​ก็จะ​หมดไป และ​คนพวกนั้น​ที่จ้อง​หาโอกาส​ทำชั่ว​ก็จะ​ถูกกำจัดไป</verse>
				<verse number="21">คือ​คนพวกนั้น​ที่​ชอบ​กล่าวหา​คนอื่น​อย่างผิดๆ และ​วาง​หลุม​พราง​ให้กับ​ผู้พิพากษา​ที่​ประตูเมือง และ​ใช้​ลมปาก​ไม่ให้​ความเป็นธรรม​กับ​ผู้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น พระยาห์เวห์ ผู้ที่​ช่วยกู้​อับราฮัม ได้พูด​สิ่งนี้​กับครอบครัว​ของยาโคบว่า “ยาโคบ​จะ​ไม่ต้อง​อับอายขายหน้า​อีกต่อไป และ​หน้า​ของเขา​ก็จะ​ไม่ต้องซีด​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวกเขา​เห็น​ลูกหลาน​ของพวกเขา​ท่ามกลาง​พวกเขา​ซึ่ง​เป็นผลงาน​จาก​มือของเรา พวกเขา​จะ​ถือว่า​ชื่อของเรา​นั้นศักดิ์สิทธิ์ พวกเขา​จะเห็น​ด้วยกันว่า​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของยาโคบนั้น​ศักดิ์สิทธิ์จริง และ​พวกเขา​ก็จะ​เคารพยำเกรง​พระเจ้า​ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">คนที่​ชอบ​ทำผิด ก็จะ​กลับมา​มีความเข้าใจ และ​พวกคนขี้บ่น ก็จะ​กลับมา​ยอมรับ​คำ​สั่งสอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เฮ้ย ไอ้พวก​ลูกหลาน​ที่ดื้อดึง ไอ้พวกที่​ทำตามแผน แต่​ไม่ใช่​แผนของเรา ไอ้พวกที่​ไปทำ​สนธิสัญญา ทั้งๆที่​เรา​ไม่ได้บอก​ให้เจ้าทำ ไอ้พวกที่​ทำบาป​ซ้ำแล้วซ้ำอีก</verse>
				<verse number="2">ไอ้พวกที่​เดินทาง​ไปอียิปต์​โดย​ไม่ได้​ขอ​คำแนะนำ​จากเรา แล้ว​ไปขอ​ให้​ฟาโรห์​ปกป้อง และ​ไปหา​ที่พักพิง​ภายใต้​ร่มเงา​ของอียิปต์นั้น</verse>
				<verse number="3">การคุ้มครอง​ของฟาโรห์นั้น​จะ​กลายเป็น​ความอับอาย​ของพวกเจ้า และ​ที่พักพิง​ภายใต้​ร่มเงา​ของอียิปต์นั้น​จะ​กลายเป็น​ความอัปยศ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">	ถึงแม้​พวกข้าราชการ​ของเจ้า​จะอยู่​ที่โศอัน และ​พวกตัวแทน​ของเจ้า​ได้​ไปถึง​เมืองฮาเนสแล้ว</verse>
				<verse number="5">แต่​ทุกคน​จะได้รับ​ความอับอาย​เพราะ​ชนชาตินั้น​จะ​ช่วยอะไรเขา​ไม่ได้เลย อียิปต์​จะ​ไม่เป็น​ประโยชน์​หรือ​ช่วยอะไร​เจ้าได้เลย มีแต่​จะ​นำ​ความอับอายขายหน้า​และ​ความอัปยศอดสู​มาให้เท่านั้น”</verse>
				<verse number="6">นี่เป็น​ข่าวสาร​ที่​เกี่ยวกับ​พวกสัตว์​ใน​แถบเนเกบ ใน​แผ่นดิน​ที่​มีแต่​ปัญหา​และอันตราย คือ​แผ่นดิน​ที่​เต็มไปด้วย​สิงโตตัวเมีย​และตัวผู้ เต็มไปด้วย​งูพิษ และงู​ที่โฉบบิน พวกเขา​บรรทุก​ทรัพย์​สมบัติ​ของพวกเขา​บนหลังลา และ​บรรทุก​ทรัพย์สิน​ของ​พวกเขา​บนโหนก​พวกอูฐ เดินทาง​ไปหา​ชนชาติ​ที่​ไม่สามารถ​ช่วย​พวกเขาได้</verse>
				<verse number="7">อียิปต์นั้น​ไม่มีประโยชน์​และการช่วยเหลือ​ของเธอนั้น​ไร้ค่า เรา​ถึง​เรียก​หล่อน​ว่า “พญานาค​ที่​เอาแต่นั่ง”</verse>
				<verse number="8">ไปตอนนี้เลย ไปจารึก​เรื่องนี้​ลงบน​แผ่นหิน​ต่อหน้า​พวกเขา ให้​เขียน​เรื่องนี้​ไว้​บน​หนังสือม้วน เพื่อ​ในอนาคต​มัน​จะได้​เป็นพยาน​ต่อว่า​พวกเขา​ไปตลอด</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พวกเขา​เป็น​ชนชาติ​ที่ชอบกบฏ พวกเขา​เป็น​ลูกจอมโกหก เป็น​เด็ก​ที่​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​พูดกับ​พวก​ผู้ที่​เห็น​นิมิต​ว่า “หยุดมอง​ได้แล้ว” และ​พูดกับ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ไม่ต้อง​เอา​นิมิต​พวกนั้น​มา​สอน​พวกเราหรอก​ว่าอะไร​ถูกต้อง ให้​พูดกับเรา​ใน​สิ่งที่​รื่นหู​ดีกว่า​และ​เล่า​นิมิตปลอมๆ​ให้กับ​พวกเราฟัง</verse>
				<verse number="11">เปลี่ยนเรื่อง​ได้แล้ว หันไป​จาก​ทางเก่าๆ​นั้นได้แล้ว พวกเรา​ไม่อยาก​จะฟังแล้ว​เรื่อง​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอลนั้น”</verse>
				<verse number="12">เพราะ​อย่างนั้น องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล จึง​พูดอย่างนี้​ว่า “เพราะ​พวกเจ้า​ไม่ยอมรับ​ข่าวสารนี้​แต่​กลับไป​ไว้วางใจ​ใน​ความโหดร้าย​และ​การหลอกลวง​และ​ไปพึ่ง​ใน​สิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ความผิดนี้​ของเจ้า​จะ​เป็นเหมือน​รอยแตก​ใน​กำแพงสูง​ที่​ปริ​ออกมา​ใกล้จะพังแล้ว และ​มัน​จะ​พังลงมา​ทันที​ใน​ชั่วพริบตา</verse>
				<verse number="14">มันจะ​แตก​เหมือนกับ​หม้อดิน​ที่​แตกออก​เป็นชิ้นๆ จน​ไม่เหลือ​สักชิ้น​ที่​ใหญ่พอ​จะ​เอา​ไป​ใส่​ถ่านไฟร้อนๆ​จากเตา หรือ​ใช้​ตักน้ำ​จาก​บ่อเก็บน้ำ”</verse>
				<verse number="15">เพราะ​นี่​คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล​ได้พูดไว้ “ถ้า​พวกเจ้า​กลับ​มาหา​เรา​และ​พักพิง​ในเรา พวกเจ้า​ก็จะรอด ถ้า​พวกเจ้า​จะ​ใจเย็นๆ​และ​ไว้วางใจ​ในเรา พวกเจ้า​ก็จะ​มีพลัง แต่​พวกเจ้า​กลับ​ไม่ยอม​ทำอย่างนั้น”</verse>
				<verse number="16">พวกเจ้า​บอกว่า “ไม่เอา พวกเรา​จะ​ควบม้า​หนีไป” เพราะ​อย่างนั้น พวกเจ้า​ก็​จะต้อง​หนีจริงๆ​ซะแล้ว และ​เจ้า​ยังพูด​อีกว่า “พวกเรา​จะ​ขี่ม้า​ที่​วิ่งเร็ว​หนีไป” เพราะ​อย่างนั้น เรา​จะให้​คนไล่กวดเจ้า​เร็วกว่า​เจ้าอีก</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้า​พันคน​จะหนี​เพราะ​คำขู่​ของคนๆเดียว คำขู่​ของห้าคน​จะ​ทำให้​พวกเจ้า​หนีไปหมด จนกว่า​พวกเจ้า​จะ​ถูกทิ้ง​ให้เหลือ​ตัวคนเดียว เหมือนกับ​เสาธง​ที่​ปัก​อยู่​บนยอดเขา เหมือนกับ​ธง​ให้สัญญาณ​บน​เนินเขา</verse>
				<verse number="18">อย่างนั้น พระยาห์เวห์​กำลัง​เฝ้าคอย​ให้​พวกเจ้า​กลับ​มาหา​พระองค์​เพื่อ​พระองค์​จะได้​อวยพรเจ้า พระองค์​จะ​ลุกขึ้นมา​แสดง​ความเมตตา​กับพวกเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็นพระเจ้า​ที่สัตย์ซื่อ​ยุติธรรม พวกที่​อดทน​รอคอย​พระองค์​ถือว่า​เป็นเกียรติจริงๆ</verse>
				<verse number="19">ชาวเมืองศิโยนเอ๋ย คนที่​อาศัยอยู่​ใน​เมืองเยรูซาเล็มเอ๋ย ใช่แล้ว พวกเจ้า​จะ​ไม่ต้อง​ร้องไห้​อีกต่อไป พระองค์​จะ​มา​ปลอบโยน​เจ้า​อย่างแน่นอน เมื่อ​พระองค์​ได้ยิน​เสียง​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​ของเจ้า พระองค์​ก็​จะมา​ช่วยเจ้า​ทันที</verse>
				<verse number="20">ถึง​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ให้​เจ้า​กิน​ความ​ทุกข์​ยาก​ลำบาก​อย่าง​กับ​อาหาร และ​ดื่ม​ความ​ทุกข์​ทรมาน​อย่าง​กับ​น้ำ แต่​พระองค์​ผู้เป็นครู​ของเจ้า​ก็จะ​ไม่หลบซ่อน​ตัวเอง​อีกต่อไป และ​เจ้า​จะได้เห็น​ครูของเจ้า​กับตาตัวเอง</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พวกเจ้า​หันไป​ทางขวา​หรือ​หันทางซ้าย หูของเจ้า​ก็จะ​ได้ยิน​เสียง​ข้างหลังเจ้า​ว่า “ทางอยู่นี่ เดินทางนี้สิ”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ทำให้​พวกรูปเคารพ​ที่​เคลือบเงิน​เคลือบทอง​ของพวกเจ้า​เสื่อมไป และ​พวกเจ้า​จะ​เอา​พวกมัน​ไปทิ้ง​เหมือน​ทิ้ง​ผ้าอนามัย​เปื้อนเลือด และ​พูดกับมัน​ว่า “ไปให้พ้น”</verse>
				<verse number="23">ในเวลานั้น พระยาห์เวห์​จะให้​ฝน​ตกลงมา​บน​เมล็ดพืช​ที่เจ้า​ได้หว่านไป​ในดิน พระองค์​จะให้​อาหาร​ซึ่ง​เป็น​ผลผลิต​จาก​พื้นดิน และ​มัน​ก็​จะมี​มากมาย​เหลือเฟือ และ​ในเวลานั้น​ฝูงสัตว์เลี้ยง​ของเจ้า​ก็​จะได้​เล็มหญ้า​ใน​ทุ่งกว้าง</verse>
				<verse number="24">พวกวัวตัวผู้​และลา​ที่​ทำไร่ไถนา​อยู่นั้น ก็​จะได้​กินฟาง​อย่างดี​ที่ใช้พลั่ว​และสามง่าม​ทำให้​มัน​กระจัด​กระจายไป</verse>
				<verse number="25">บน​ภูเขาสูง​ทุกลูก และ​บนเนินเขา​ทุกแห่ง ก็​จะมี​ลำธารน้ำ​ไหล สิ่งนี้​จะ​เกิดขึ้น​ในวันที่​ศัตรู​ถูกฆ่าตาย​เป็นจำนวนมาก และ​พวกป้อม​ปราการ​ของศัตรู​พังทลาย​ลงมา</verse>
				<verse number="26">ในเวลานั้น แสง​ของดวงจันทร์​ก็จะ​เป็นเหมือน​แสงอาทิตย์ และ​แสง​ของดวง​อาทิตย์​ก็จะ​สว่างขึ้น​อีกเจ็ดเท่า เหมือนกับ​แสง​ของเจ็ดวัน สิ่งนี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วันที่​พระยาห์เวห์​ได้​ดามกระดูก​ที่หัก​ของ​คนของพระองค์ และ​ได้​รักษา​บาดแผล​ที่​พระองค์​ทำให้​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="27">ดูสิ พระยาห์เวห์เอง​กำลังมา​แต่ไกล ด้วย​ความโกรธ​ที่​เผาผลาญ​ของพระองค์​และ​ด้วย​ควัน​หนาทึบ ริมฝีปาก​ของพระองค์​เต็มไปด้วย​ความโกรธ และ​ลิ้น​ของพระองค์​ก็​เหมือนกับ​ไฟ​ที่​เผาผลาญอยู่</verse>
				<verse number="28">ลมปาก​ของพระองค์​เป็นเหมือน​แม่น้ำ​ที่​ไหล​ท่วมท้น​สูงถึงคอ พระองค์​จะ​เอา​ตะแกรง​แห่ง​การทำลาย​มาร่อน​ชนชาติต่างๆ และ​พระองค์​จะ​เอา​บังเหียน​มาใส่​เข้า​ที่ปาก​ของ​ชนชาติทั้งหลาย​เพื่อ​นำพวกเขา​ให้พินาศไป</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ร้องเพลงหนึ่ง​เหมือนกับ​ร้อง​ใน​คืนที่​มี​เทศกาลทางศาสนา​และ​พวกเจ้า​ก็จะ​มีความสุข​ในใจ​เหมือน​คนที่​กำลัง​เดินตาม​เสียงขลุ่ย​ขึ้นไป​ที่​ภูเขา​ของพระยาห์เวห์ ผู้เป็น​ศิลาลี้ภัย​แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="30">และ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​ทุกคน​ได้ยิน​เสียง​อัน​ดังสนั่นหวั่นไหว​ของพระองค์ และ​เห็น​แขน​อัน​ทรงพลัง​ของพระองค์​ฟาด​ลงมา​ด้วย​ความโกรธแค้น และ​ด้วยเปลวไฟ​แห่ง​การเผาผลาญ พระองค์​จะมา​อย่างกับ​เสียงพายุ​ฟ้าคะนอง มี​ทั้งฝน​และลูกเห็บ</verse>
				<verse number="31">อัสซีเรีย​จะเกิด​ขวัญผวา​เมื่อ​ได้ยินเสียง​จากพระยาห์เวห์ เมื่อ​พระองค์​ตี​ด้วย​ไม้กระบอง​ของพระองค์</verse>
				<verse number="32">แต่ละจังหวะ​ที่​พระองค์หวด​ไม้กระบอง​ลงโทษ​อัสซีเรียนั้น จะ​เข้ากับ​จังหวะ​ของเสียงกลอง​และพิณ พระองค์​จะ​กวัดแกว่ง​อาวุธ​ของ พระองค์​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ได้​เตรียม​ที่เผาศพ​พวกเขา​ไว้แล้ว ใช่แล้ว พระองค์​ได้​เตรียมไว้​สำหรับ​กษัตริย์​ของพวกเขา หลุมนั้น​ลึกและกว้าง มี​ไฟ​กับฟืน​อย่างเหลือเฟือ แล้ว​พระองค์​จะ​จุดมัน​ด้วย​ลมปาก​ของพระยาห์เวห์​ที่​เป็นเหมือน​ลำธาร​ไฟกำมะถัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">เฮ้ย ไอ้พวกที่​ลงไป​อียิปต์​เพื่อ​ขอ​ความช่วยเหลือ ไอ้พวกที่​หวังพึ่ง​ใน​ม้าศึก ไอ้พวกที่​ไว้วางใจ​ใน​รถรบ​อียิปต์​เพราะ​มัน​มีมากมาย ไอ้พวกที่​ไว้วางใจ​ใน​ทหารม้า​เพราะ​มัน​มีมากมหาศาล แต่​ไม่ได้คิด​จะ​พึ่งพา​พระองค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล​และ​ปรึกษา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">แต่​พระยาห์เวห์​ก็​ฉลาด​เหมือนกันนะ และ​พระองค์​สามารถ​นำ​ความหายนะ​มาให้ แล้ว​พระองค์​ไม่เคย​กลับคำ พระองค์​จะ​ลุกขึ้นมา​ต่อสู้​กับ​พวกที่​ทำชั่ว และ​ต่อสู้​กับ​คนที่​ช่วยเหลือ​พวกที่​ทำบาปนั้น</verse>
				<verse number="3">ชาวอียิปต์​เป็นแค่​มนุษย์​ไม่ใช่​พระเจ้า และ​ม้าศึก​ของ​พวกเขา​ก็​เป็นแค่​เนื้อหนัง​ไม่ได้​เป็น​วิญญาณ​ซักหน่อย เมื่อ​พระยาห์เวห์​เงื้อมือขึ้น​เตรียม​ฟาด อียิปต์​ที่เป็น​ผู้ช่วยนั้น​ก็จะ​ล้มลุกคลุกคลาน และ​คนที่​รับ​ความช่วยเหลือนั้น​ก็จะ​ล้มลง และ​ทั้งสอง​ก็จะ​ถูกทำลายไป​พร้อมๆกัน</verse>
				<verse number="4">เพราะ​นี่คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​บอกกับผม “เมื่อ​สิงโต​ร้องคำราม หรือ​สิงห์หนุ่ม​ยืน​ขู่คำราม​อยู่​เหนือเหยื่อ​ของมัน แล้ว​มี​พวกผู้เลี้ยงแกะ​ออกมา​สู้กับมัน สิงโต​ไม่กลัว​ต่อ​เสียง​ร้องตะโกน​ของพวกเขา​และ​เสียง​ของพวกเขา​ไม่ได้​ทำให้​สิงโตนั้น​สะทกสะท้านเลย เช่นเดียวกัน พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ก็​ไม่กลัว​อะไรเลย พระองค์​จะ​ลงมา​ต่อสู้​บน​ภูเขาศิโยน</verse>
				<verse number="5">พวกนก​บิน​โฉบไปโฉบมา​เพื่อ​เฝ้าระวัง​รัง​ของพวกมัน พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ก็จะ​ปกป้อง​เยรูซาเล็ม​อย่างนั้น​เหมือนกัน พระองค์​จะ​ปกป้อง​และ​ช่วยกู้​พวกเขา พระองค์​จะ​ไว้ชีวิต​พวกเขา​และ​ช่วย​ให้​พวกเขารอด</verse>
				<verse number="6">ชาวอิสราเอลเอ๋ย ให้​หันกลับ​ไปหา​พระองค์​ที่เจ้า​ได้​ทรยศ​อย่างร้ายแรงนั้น</verse>
				<verse number="7">ในเวลานั้น พวกเจ้า​แต่ละคน​ก็จะ​ละทิ้ง​รูปเคารพ​เงินและทอง​ของเจ้า​ที่​พวกเจ้า​ได้​ทำบาป​สร้างขึ้นมา​กับมือเจ้า</verse>
				<verse number="8">แล้ว​อัสซีเรีย​จะ​ล้มลง​ด้วยดาบ​แต่​ไม่ใช่​ดาบของคน อัสซีเรีย​จะ​ถูกทำลาย​แต่​ไม่ใช่​ด้วยดาบ​ของมนุษย์ อัสซีเรีย​จะ​วิ่งหนี​จากดาบ แต่หนุ่มๆ​ของเขา​จะ​ถูกจับ​ไปเป็นทาส</verse>
				<verse number="9">	และ​หินกำบัง ของ​อัสซีเรีย ก็จะ​สาบสูญไป พวกเขา​จะ​ตื่น​ตระหนก และ​พวกเจ้า​นายของเขา​ก็จะ​ทิ้ง​ธงออกศึก​วิ่งหนีไป​ด้วย​ความหวาดกลัว” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่าอย่างนั้น ไฟ​ของพระองค์​อยู่​ในเมืองศิโยน และ​เตาหลอม​ของพระองค์​อยู่​ในเมืองเยรูซาเล็ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ดูเถอะ จะมี​กษัตริย์​องค์หนึ่ง​ปกครอง​ด้วยความซื่อสัตย์ และ​พวกผู้นำ​จะปกครอง​ด้วย​ความยุติธรรม</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พวกเขา​แต่ละคน​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​ที่กำบังลม และ​เป็น​เหมือน​ที่ปลอดภัย​ท่ามกลาง​พายุ พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​ลำธารน้ำ​ใน​ที่แห้งแล้ง และ​เป็น​เหมือน​ร่มเงา​ของ​หินใหญ่​ใน​แผ่นดิน​ที่​ไม่มีอะไร​งอกขึ้นมาได้</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ตา​ของ​คน​ที่​มองเห็น​จะได้​ไม่ปิดไป หู​ของ​คน​ที่​ได้ยิน​จะได้​ตั้งใจฟัง</verse>
				<verse number="4">และ​จิตใจ​ของ​คนใจร้อน​ก็​จะได้​คิด​อย่าง​รอบคอบ และ​ลิ้น​ของ​คน​ที่​พูดติดอ่าง​ก็​จะพูด​ได้​อย่างชัดเจน​และรวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">จะ​ไม่มีใคร​เรียก​พวกคนโง่​ว่า​ผู้สูงศักดิ์ และ​จะ​ไม่มีใคร​เรียก​คนชั่ว​ว่า​เป็น​คนน่านับถือ</verse>
				<verse number="6">เพราะ​คนโง่​ก็​พูด​แต่​เรื่องโง่ๆ และ​จิตใจ​ของ​พวกเขา​ก็​วางแผน​แต่​เรื่องชั่วๆ ทำ​ใน​สิ่งที่​ขัด​กับ​ทาง​ของพระเจ้า และ​พูดเท็จ​เรื่อง​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ปล่อยให้​คน​ที่​หิวโหย หิว​ต่อไป และ​ไม่ให้​น้ำ​กับ​คน​ที่​กระหายน้ำดื่ม</verse>
				<verse number="7">อุปกรณ์​ของ​อันธพาล​ก็​อัปลักษณ์ เขา​วางแผน​แต่​เรื่องชั่วๆ​ที่​จะ​ทำลาย​คนยากจน​ด้วย​คำโกหก แม้ว่า​คนขัดสน​เหล่านั้น​กำลัง​ขอ​ความเป็นธรรม​ก็ตาม</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ที่​สูงศักดิ์​วางแผน​ทำ​ใน​สิ่งที่​สูงส่ง แล้ว​สิ่งสูงส่ง​เหล่านั้น​ทำให้​พวกเขา​ยืน​อย่างมั่นคง</verse>
				<verse number="9">พวกคุณนาย​ที่​ใช้ชีวิต​แสนสบาย​ไปวันๆ ลุกขึ้นมาซะ ฟัง​เสียง​ของผม​ให้ดี พวกสาวๆ​ที่​คิดว่า​ตัวเอง​มั่นคงแล้ว ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​ผม​พูด​ให้ดี</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้​พวกเจ้า​อาจจะ​คิดว่า​ตัวเอง​มั่นคง​ดีแล้ว แต่​อีก​ประมาณ​ปีกว่าๆ​เจ้า​ก็​จะต้อง​กลัว​จน​ตัวสั่น เพราะ​ไร่องุ่น​จะ​ไม่​ออกผล​และ​จะ​ไม่มี​ผลไม้​ให้​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="11">พวกคุณนาย​ที่​ใช้ชีวิต​แสนสบาย​ให้​กลัว​จน​ตัวสั่น พวกสาวๆ​ที่​คิดว่า​ตัวเอง​มั่นคงแล้ว​ให้​ตัวสั่นงันงก ถอดเสื้อผ้า​ของเจ้า​ออกซะ​และ​ให้​สวม​ผ้า​กระสอบแทน</verse>
				<verse number="12">ให้​ทุบอก​ของเจ้า​ด้วย​ความเศร้า เพราะ​ท้องทุ่ง​ที่​เจ้า​ชื่นชม​และ​เถาองุ่น​ที่​แสนดก​ได้​หาย​ไปหมดแล้ว</verse>
				<verse number="13">ให้​เศร้า เพราะ​ผืนดิน​ของคน​ของเรา​มี​แต่​หนาม​และ​หญ้าคา​ขึ้น​รกไปหมด เออ ให้​เศร้า ที่​บ้านต่างๆ​ที่​มี​ความสุข​สนุก​สนาน และ​เมือง​ที่​เฉลิม​ฉลองกัน หายไป​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระราชวัง​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง เมือง​ที่​คึกครื้น​เสียงดัง​ก็​จะถูก​ทิ้งร้างไป เนินเขา​และ​หอคอย​ก็​จะ​กลายเป็น​ที่ร้าง​ตลอดไป เป็น​ที่​สนุก​สนานกัน​ของ​ลาป่า ฝูงแพะแกะ​ก็​จะ​มา​หากิน​ที่นั่น</verse>
				<verse number="15">	มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้​ไป​จนกว่า​พระองค์​จะ​เท​ชีวิตใหม่ ลงมา​บน​พวกเรา​จากสวรรค์ และ​ทะเลทราย​ก็จะ​กลายเป็น​สวนผลไม้ และ​สวนผลไม้​ก็จะ​มี​มากมาย​เหมือนผืนป่า</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ความยุติธรรม​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ทะเลทรายนั้น และ​ความถูกต้อง​จะ​พักอาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่อุดมนั้น</verse>
				<verse number="17">ผล​ของ​ความถูกต้อง​จะ​เป็น​สันติสุข และ​ผล​ของ​ความถูกต้อง​จะ​เป็น​ความสงบสุข​และ​ความปลอดภัย​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ชนชาติ​ของเรา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​ชุมชน​ที่​สงบสุข ใน​ที่อยู่​อันมั่นคง ใน​ที่พัก​อัน​เงียบสงบ</verse>
				<verse number="19">ลูกเห็บ​จะ​ทำลาย​ป่า​ของศัตรู เมือง​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​ตกต่ำลง</verse>
				<verse number="20">แต่​พวกเจ้า​จะ​มีเกียรติขึ้น​และ​จะได้​หว่าน​เมล็ดพืช​ไว้​ข้างๆ​ลำธาร​ทุกสาย และ​ปล่อยวัว​ปล่อยลา​ให้​เดิน​หากิน​ไปมา​อย่างอิสระ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">เฮ้ย ไอ้เจ้า​นักทำลาย​ผู้ที่​ยัง​ไม่เคย​ถูกทำลาย ไอ้เจ้า​คนทรยศ​ผู้ที่​ยัง​ไม่เคย​ถูก​ใครหักหลัง เมื่อ​เจ้า​ทำลาย​คนอื่น​เสร็จแล้ว ตัวเจ้าเอง​ก็จะ​ถูกทำลาย เมื่อ​เจ้า​หักหลัง​คนอื่น​เสร็จแล้ว เจ้า​ก็จะ​ถูกหักหลัง</verse>
				<verse number="2">ประชาชน​พูดว่า ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​เมตตา​เราด้วย เรา​คอย​พระองค์อยู่ ขอ​ประทาน​เรี่ยวแรง​ให้​กับเรา​ทุกเช้า ขอ​ช่วยกู้​เรา​ใน​ยาม​ที่​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เสียง​คำราม​ของพระองค์​ทำให้​ผู้คน​วิ่งหนีไป เมื่อ​พระองค์​ยืน​ขึ้นมา ชนชาติต่างๆ​ก็​หนีกระเจิงไป</verse>
				<verse number="4">ของ​ที่​พวกเจ้า​ปล้นมาได้​นั้น​จะ​โดน​ยึดไป​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน​มายึด คนอื่น​จะ​โดด​ตะครุบ​ใส่​ของ​พวกนั้น​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน​ตะครุบใส่</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้รับ​การยกย่อง​เชิดชู พระองค์​อยู่​ใน​ที่สูง พระองค์​ทำให้​เมืองศิโยน​เต็มไปด้วย​ความยุติธรรม​และ​ความถูกต้อง</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จะ​เป็น​ความมั่นคง​ของเจ้า​ตลอดเวลา พระองค์​จะให้​ความรอด ให้​สติปัญญา และ​ให้​ความรู้​กับเจ้า​อย่างเหลือเฟือ การยำเกรง​พระยาห์เวห์​เป็น​สมบัติล้ำค่า​ที่​พระองค์ให้</verse>
				<verse number="7">ฟังสิ พวกทูต​ร้องไห้​เสียงดัง​อยู่​ตามถนน พวกตัวแทน​ที่​พยายาม​ทำสัญญา​สงบศึก​ร้องไห้​อย่างขมขื่น</verse>
				<verse number="8">พวกถนนทางหลวง​ก็​ถูก​ทิ้งร้างแล้ว ไม่มีใคร​กล้า​เดินทาง​บน​ท้องถนน เพราะ​คำ​สัญญา​สงบศึกนั้น​พังทลาย​ไปแล้ว คำ​สัญญา​ที่​ตกลง​ก็​ได้รับ​การดูถูก​เหยียด​หยาม ชีวิต​มนุษย์นั้น​ไม่มีค่าแล้ว</verse>
				<verse number="9">แผ่นดิน​ก็​เศร้า​หมอง​และ​หมด​เรี่ยวแรง เลบานอน ก็​ได้รับ​ความอับอาย​และ​เหี่ยวแห้ง​ไป หุบเขา​ชาโรน ก็​เป็น​เหมือนกับ​ทะเลทราย ต้นไม้​ของ​บาชาน และ​ภูเขาคารเมล ใบร่วง​ใกล้ตาย</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ตอนนี้ เรา​จะ​ลุกขึ้น ตอนนี้ เรา​ยกย่อง​ตัวเอง ตอนนี้ เรา​จะ​ให้​คน​เห็นว่า​เรายิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้า​ตั้งท้อง​เป็นแกลบ​และ​คลอด​ฟาง​ออกมา แล้ว​ลม​หายใจ​ของ​พวกเจ้า จะ​เป็น​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​ตัวพวกเจ้าไป</verse>
				<verse number="12">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​ถูกเผา​เป็นผุยผง พวกเขา​จะ​ถูก​เผาไฟ​เหมือน​ต้นหนาม​ที่​โดนตัด​เผาไป”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูดว่า “พวกเจ้า​ที่​อยู่ไกล ให้ฟัง​เรื่อง​ที่เรา​ได้ทำ พวกเจ้า​ที่อยู่ใกล้ ให้​ยอมรับ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของเรา”</verse>
				<verse number="14">พวกคนบาป​ใน​ศิโยน​กำลัง​กลัวอยู่ และ​คนที่​ไม่นับถือ​พระเจ้า​ก็​สั่นเทิ้ม​ด้วย​ความหวาดกลัว พวกเขา​พูดว่า “มี​ใครบ้าง​ใน​พวกเรา​ที่​จะ​ทน​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​นี้ได้ มี​ใครบ้าง​ใน​พวกเรา​ที่​จะ​ทนได้​กับ​เปลวเพลิง​ที่​เผา​อยู่​ตลอดเวลา”</verse>
				<verse number="15">คำตอบ​คือ “คนเหล่านั้น​ที่​ใช้ชีวิต​อย่างถูกต้อง คน​ที่​พูด​อย่างสัตย์ซื่อ คนที่​ไม่ยอมรับ​กำไร​จาก​การกดขี่​ข่มเหง​คนอื่น คนที่​ปัด​สินบนไป แทนที่​จะ​รับมัน คนที่​ปิดหู​ไม่ยอมฟัง​แผนการ​ฆ่านองเลือด และ​คนที่​ปิดตา​ไม่ยอม​มอง​สิ่งที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="16">คนพวกนี้​จะ​อยู่​อย่างปลอดภัย ที่ลี้ภัย​ของ​พวกเขา​จะ​เป็น​ป้อม​ปราการ​บนภูเขา เขา​จะ​มี​เสบียง​อาหาร​ตลอดเวลา​และ​น้ำ​ก็จะ​มี​ไม่ขาด”</verse>
				<verse number="17">ดวงตา​ของเจ้า​จะ​เห็น​กษัตริย์​ที่สง่างาม ดวงตา​ของเจ้า​จะ​เห็น​อาณาจักร​ของพระองค์​ขยาย​ออกไปไกล</verse>
				<verse number="18">จิตใจ​ของเจ้า​จะ​คิดถึง​เรื่อง​ที่เจ้า​เคย​หวาดกลัว​ในอดีต​ว่า “คนที่​มา​เก็บส่วย ทั้ง​คนนับ​และ​คนชั่ง​อยู่ที่ไหนแล้ว คนสอดแนม​ที่​มานับ​ป้อม​ปราการ​อยู่ที่ไหนแล้ว”</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ไม่ได้เห็น​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​เย่อหยิ่งจองหอง​พวกนี้อีก ที่​พูดแล้ว​ฟัง​ไม่รู้เรื่อง ลิ้น​ที่​พูด​ตะกุกตะกัก​ที่เจ้า​ไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="20">ดู​เมืองศิโยนสิ เมือง​ที่​มี​เทศกาล​ประจำปี​ของพวกเรา ดวงตา​ของเจ้า​จะ​มองเห็น​เยรูซาเล็ม​เป็น​ที่อยู่​ที่ปลอดภัย เป็นเหมือน​เต็นท์​ที่จะ​ไม่มีวัน​เคลื่อน​ย้าย​ไปไหน หมุดปักเต็นท์นั้น​จะ​ไม่มีวัน​ถูกถอน​ขึ้นมา และ​พวกเชือก​ของเต็นท์นั้น​จะ​ไม่มีวัน​ขาดไป</verse>
				<verse number="21">แต่ที่นั่น​พระยาห์เวห์​จะ​อยู่กับเรา​อย่าง​มีสง่าราศี เหมือน​แผ่นดิน​ที่มี​แม่น้ำ​หลายสาย​และ​ลำธารกว้าง แต่​จะ​ไม่มี​เรือพาย​อันยิ่งใหญ่​ของศัตรู​แล่น​เข้ามา และ​จะ​ไม่มี​เรือ​อัน​ทรงพลัง​ข้าม​แม่น้ำ​เหล่านั้น​มาได้</verse>
				<verse number="22">เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้พิพากษา​ของเรา พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้ให้​กฎหมาย​กับเรา พระยาห์เวห์​เป็น​กษัตริย์​ของเรา พระองค์​จะ​ช่วยกู้​พวกเรา</verse>
				<verse number="23">เจ้าศัตรู สายระโยง​ใบเรือ​ของเจ้า​นั้น​หย่อนแล้ว เชือก​ที่​ยึด​ให้​เสากระโดงเรือ​แน่น​นั้น​ก็หย่อน พวกมัน​กางใบ​ไม่ขึ้น ดังนั้น​ของ​ที่​เจ้าปล้น​มาได้​จะต้อง​ถูกแบ่งกัน แม้แต่​คนง่อย​ใน​พวกเรา​ก็​สามารถ​มาช่วยกัน​ปล้นเจ้าได้</verse>
				<verse number="24">จะ​ไม่มีใคร​ที่​อาศัย​อยู่​ในเมืองเรา​พูดว่า “ฉัน​ไม่สบาย” คน​ที่​อาศัย​อยู่ที่นั่น​จะ​ได้รับ​การอภัยโทษ​สำหรับ​บาป​ของพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">ชนชาติ​ทั้งหลาย เข้ามา​ฟัง​ใกล้ๆ ผู้คน​ทั้งหลาย ตั้งใจ​ฟัง​ให้ดี ให้​โลกนี้​และ​ทุกอย่าง​ใน​โลกนี้​ได้ยิน ให้​แผ่นดินโลก​และ​ทุกอย่าง​ที่เกิด​บนมัน​ได้ยินเถิด</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระยาห์เวห์​โกรธ​ชนชาติทั้งหมด พระองค์​เดือดดาล​ต่อ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของพวกเขา พระองค์​กำหนด​ให้​พวกมัน​ถูกทำลาย​จนหมดสิ้น พระองค์​ได้​มอบ​พวกมัน​ให้​ไปโดนฆ่า</verse>
				<verse number="3">คนของพวกนั้น​ที่​ถูกฆ่า​ก็จะ​ถูกโยนทิ้ง ซากศพนั้น​ก็จะ​ส่ง​กลิ่นเหม็น​ฟุ้งไปหมด เลือด​ของ​พวกเขา​จะ​ไหลนอง​ทั่วภูเขา</verse>
				<verse number="4">พวกดวงดาว​ทั้งสิ้น​จะ​สลาย​หายไป ท้องฟ้า​ก็จะ​ม้วนไป​เหมือน​หนังสือม้วน พวกดวงดาวนั้น​ก็จะ​ร่วงหล่นไป​เหมือนกับ​ใบไม้แห้ง​ที่​ร่วงหล่น​จากเถาองุ่น หรือ​เหมือน​ลูกมะเดื่อ​เหี่ยว​ที่​ร่วงหล่น​จาก​ต้นมะเดื่อ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ดาบ​ของเรา​ได้​สำเร็จ​ภารกิจ​ใน​ฟ้าสวรรค์แล้ว มัน​ก็​จะ​ฟาด​ลงมา​ที่​เอโดม ลงมา​บน​ผู้คน​ที่​เรา​ได้กำหนด​ให้​ถูกทำลาย​และ​ถูกลงโทษ</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​มีดาบ​เล่มหนึ่ง มัน​อาบ​ไปด้วย​เลือด​และไขมัน มัน​เป็น​เลือด​ของ​พวกลูกแกะ​และแพะ และ​ไขมัน​จาก​ไต​ของ​พวกแกะตัวผู้ เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ฆ่า​เครื่อง​บูชานี้​ที่​โบสราห์ มี​การฆ่า​ครั้งยิ่งใหญ่​เกิดขึ้น​ใน​แผ่นดินเอโดม</verse>
				<verse number="7">	วัวป่า จะ​ล้มไปด้วย และ​ลูกวัวผู้​จะ​ล้ม​ไปกับ​วัวผู้​อันแข็งแรง แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​จะ​โชก​ไปด้วย​เลือด และ​พื้นดิน​ของเขา​ก็จะ​อาบ​ไปด้วย​ไขมันสัตว์</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​วัน​แห่ง​การลงโทษ และ​ปี​สำหรับ​การแก้แค้น​ให้กับ​คดีของศิโยน</verse>
				<verse number="9">ลำธารต่างๆ​ของ​เอโดม​จะ​กลายเป็น​ยางมะตอย และ​ดิน​ของมัน​ก็​จะ​กลายเป็น​กำมะถัน แผ่นดิน​ของมัน​จะ​กลายเป็น​เหมือน​ยางมะตอย​ที่ลุกไหม้อยู่</verse>
				<verse number="10">ไฟ​ของมัน​จะ​เผา​ทั้งวันทั้งคืน​ไม่มีวันดับ ควัน​ก็จะ​ลอย​ขึ้นมา​อยู่ตลอดไป เอโดม​จะ​กลายเป็น​ที่ร้าง​ว่างเปล่า​ตลอด​ชั่วลูกชั่วหลาน และ​จะ​ไม่มีใคร​เดินทาง​ผ่านมัน​อีกตลอดไป</verse>
				<verse number="11">แต่​พวกเหยี่ยว​และ​พวกเม่น​จะมา​เป็น​เจ้าของ พวกนกฮูก​และ​พวกอีกา​ก็​จะมา​อยู่กัน​ที่นั่น พระเจ้า​ก็จะ​สำรวจ​รังวัด​แผ่นดินเอโดม และ​ทำให้​มัน​ว่างเปล่า​และ​มี​สภาพ​ยุ่งเหยิง​เหมือนกับ​ตอนที่​ยังไม่ได้​สร้างโลกนี้</verse>
				<verse number="12">จะ​ไม่มีอะไร​หลงเหลือ​ให้​เรียกว่า​เป็น​อาณาจักร​อีกเลย พวกเจ้านาย​ของมัน​ก็​จะ​กลายเป็น​สิ่งไร้ค่า</verse>
				<verse number="13">พวกพงหนาม​ก็จะ​ขึ้น​ตาม​ป้อม​ปราการ​ของมัน พวกต้นตำแย​และ​พวกต้นไมยราบ​ก็​จะ​ขึ้น​ในเมือง​ที่​มีกำแพง มัน​จะ​กลายเป็น​บริเวณ​ที่​หมาป่า​อยู่กัน เป็น​ที่อยู่​ของ​นกฮูก</verse>
				<verse number="14">พวกแมวป่า​ก็​จะ​มา​เจอ​กับ​พวกหมาป่า พวกแพะป่า​ก็​ส่งเสียง​เรียกกัน พวกสัตว์​กลางคืน ก็จะ​มาอยู่กัน​ที่นั่นด้วย เพื่อ​หา​ที่พักผ่อน</verse>
				<verse number="15">	พวก​นกฮูก ก็จะ​มา​ทำรัง​และ​วางไข่​และ​กกไข่ไว้​และ​รวบรวม​ลูกๆไว้​ใต้ปีก​ของพวกมัน อีแร้ง​ก็​จะ​มา​รวมกัน​ที่นั่น อยู่​คู่ใครคู่มัน</verse>
				<verse number="16">ให้​ค้นหา​ใน​หนังสือม้วน​ของ​พระยาห์เวห์​และ​อ่านดู จะ​ไม่มี​สัตว์​สักตัว​ที่​ขาดไป จะ​ไม่มี​สักตัวเลย​ที่​ขาดคู่​ของมัน เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น และ​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ได้​รวบรวม​พวกมันไว้</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้​จัดสรร​ที่ดิน​ให้กับ​พวกมัน และ​มือ​ของพระองค์​ได้​ใช้​สายวัด​แบ่ง​แผ่นดิน​ให้กับ​พวกมัน พวกมัน​จะ​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดินนั้น​ตลอดไป พวกมัน​จะ​อยู่​ที่นั่น​รุ่นแล้วรุ่นเล่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ทะเลทราย​และ​แผ่นดิน​ที่แห้งแล้ง​จะ​มีความสุข ทะเลทราย​จะ​ดีใจ​และ​ผลิดอก มันจะ​ออกดอก​มากมาย​เหมือน​ดอกหญ้า มันจะ​ชื่นชม​ยินดี​ด้วย​ความสุข​และ​การร้องเพลง มันจะ​มีสง่าราศี​เหมือน​ป่า​แห่ง​เลบานอน มันจะ​สง่างาม​เหมือน​ภูเขาคารเมล​และ​ที่ราบชาโรน คนจะ​เห็นถึง​สง่าราศี​ของพระยาห์เวห์ จะ​เห็น​ความสง่างาม​ของพระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="2"></verse>
				<verse number="3">ให้​เสริมกำลัง​ให้กับ​คน​ที่​มี​มือเหนื่อยล้า และ​ช่วย​คนที่​หัวเข่า​อ่อนแอ​ให้มั่นคง</verse>
				<verse number="4">ให้​พูด​กับ​คน​ที่​มีจิตใจ​ที่​ขลาดกลัวว่า “ให้​เข้มแข็งไว้ ไม่ต้องกลัว นี่ไง​พระเจ้า​ของพวกท่าน พวกศัตรู​ของท่าน​จะ​ถูกลงโทษ เป็น​การแก้แค้น​ของพระเจ้า พระองค์​จะ​มา​และ​ช่วยกู้​พวกท่าน”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ตา​ของ​คนตาบอด​ก็จะเปิด และ​หู​ของ​คนหูหนวก​ก็จะ​ไม่ตัน​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="6">แล้ว​คนง่อย​ก็จะ​กระโดด​เหมือนกับกวาง และ​ลิ้น​ของ​คนใบ้​ก็จะ​ร้องเพลง​อย่าง​มีความสุข เพราะ​น้ำ​จะ​ทะลัก​ออกมา​ใน​ทะเลทราย และ​เกิด​ลำธาร​ขึ้น​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="7">	ทะเลทราย​ที่​ร้อนระอุ จะ​กลายเป็น​ทะเลสาบ ดิน​ที่​กระหายน้ำ​จะ​มี​ตาน้ำ​เต็มไปหมด ใน​บริเวณ​ที่​หมาป่า​อยู่​และ​นอนพักกัน หญ้า​จะ​กลายเป็น​ต้นอ้อ​กับ​ต้นกก</verse>
				<verse number="8">จะ​มี​ทางหลวง​เกิดขึ้น​ที่นั่น และ​มัน​จะ​มี​ชื่อ​ว่า “ถนน​อันศักดิ์สิทธิ์” คน​ที่​ไม่บริสุทธิ์​จะ​ไม่​เดินทาง​บนถนนนั้น มัน​มีไว้​สำหรับ​คน​ของพระเจ้า​เดิน​เท่านั้น พวกคนโง่ จะ​ไม่ได้​เดิน​ผ่านไปมา​บนมัน</verse>
				<verse number="9">จะ​ไม่มี​สิงโต​ที่นั่น และ​จะ​ไม่มี​สัตว์ร้าย​มา​ย่างกราย​ที่นั่น จะ​ไม่พบ​พวกมัน​ที่นั่น แต่​คน​ที่​พระเจ้า​ได้ไถ่ตัว​ไว้แล้ว​จะ​เดิน​บนถนน​เส้นนั้น</verse>
				<verse number="10">คนเหล่านั้น​ที่​พระยาห์เวห์​ได้ไถ่​ให้​เป็นอิสระแล้ว จะ​กลับมา​ที่​ศิโยน​ด้วย​เสียง​โห่ร้อง​ดีใจ ความสุข​จะ​สวม​อยู่​บนหัว​ของ​พวกเขา​ตลอดไป ความชื่นชม​ยินดี​ก็​จะ​ท่วมท้น​พวกเขา ความเศร้าโศก​และ​การครวญคราง​จะ​วิ่งหนีไป​จากพวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​ปีที่​สิบสี่ ที่​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ ปกครอง​ยูดาห์ กษัตริย์​เซนนาเคอริบ ของ​อัสซีเรีย​ได้​ยกทัพ​ขึ้น​มา​โจมตี​เมืองต่างๆ​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​ของยูดาห์ และ​ยึด​เมืองเหล่านั้น​ไว้ได้</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ส่ง​แม่ทัพ​ของเขา​พร้อมกับ​กองทัพใหญ่​จาก​เมืองลาคีช ไปหา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ที่​เมืองเยรูซาเล็ม แม่ทัพนั้น​ได้​มาหยุด​อยู่ข้างๆ​รางน้ำ​ของ​สระด้านบน ตรงถนน​ที่​มุ่งไป​ยัง​ทุ่ง​ของคนซักผ้า</verse>
				<verse number="3">มี​สามคน​ออกไปหา​แม่ทัพ​คนนั้น​ที่นั่น คือ​เอลียาคิม​ผู้ดูแลวัง ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เชบนา​เลขานุการ​ของกษัตริย์ และ​โยอาห์​ผู้จดบันทึก​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของอาสาฟ</verse>
				<verse number="4">แม่ทัพ​ได้พูด​กับพวกเขา​ว่า “ไป​บอก​เฮเซคียาห์​ว่า กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่ คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย พูดอย่างนี้​ว่า ‘ทำไม​เจ้า​ถึงได้​มี​ความเชื่อมั่น​ขนาดนี้</verse>
				<verse number="5">ข้อตกลง​กับ​พันธมิตร​ที่​เจ้า​หวังพึ่งนั้น​มัน​ก็แค่​เพียงคำพูด เจ้า​คิดว่า​มัน​จะใช้​แทน​กลยุทธ์​และ​กำลังทหาร​ในสงคราม​ได้หรือ เดี๋ยวนี้​เจ้า​ไปพึ่ง​ใครหรือ ถึง​กล้า​มา​กบฏ​กับเรา</verse>
				<verse number="6">ดูดีๆ​ว่า​เจ้า​กำลัง​พึ่งอียิปต์ ซึ่ง​เป็น​เหมือน​ไม้เท้า​ต้นอ้อ​ที่เดาะแล้ว ถ้าใคร​ไป​ค้ำยันมัน มัน​ก็​จะแตก​และ​เสียบมือ​ของคนนั้น ฟาโรห์​กษัตริย์​ของอียิปต์ ก็​จะ​เป็น​อย่างนั้น​กับคน​ที่​มา​พึ่งพิงเขา</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​เจ้า​จะ​บอกเรา​ว่า “เรา​เชื่อพึ่ง​ใน​พระยาห์เวห์​พระเจ้าของเรา” อ้าว เฮเซคียาห์​ได้รื้อ​พวก​สถานที่นมัสการ​และ​แท่นบูชา​ของพระนั้น​ทิ้งไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ และ​สั่ง​คนยูดาห์​และ​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า “พวกเจ้า​ต้อง​นมัสการ​ที่​แท่นบูชานี้​ที่​อยู่​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้ มา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย เจ้านาย​ของข้า​ดีกว่า ข้า​จะให้​ม้า​กับเจ้า​สองพันตัว ถ้า​เจ้า​มี​ปัญญา​หาคน​มาขี่​พวกมันได้</verse>
				<verse number="9">ใน​เมื่อ​เจ้า​และ​อียิปต์​อ่อนแอ​ซะขนาดนี้ เจ้า​ยัง​จะ​ปฏิเสธ​อำนาจ​ของ​ข้าราชการ​ตัวเล็กๆ​ของเจ้านายข้า แล้ว​ไป​หวังพึ่ง​รถรบ​และ​ทหารม้า​ของอียิปต์​อีกหรือ</verse>
				<verse number="10">และ​ตอนนี้ เจ้า​คิดว่า​ที่​ข้า​ขึ้นมา​โจมตี​แผ่นดินนี้​เพื่อ​ทำลายมัน โดย​ไม่ได้รับ​อนุญาต​จากพระยาห์เวห์​อย่างนั้นหรือ เป็น​พระยาห์เวห์เอง​ที่​พูดกับข้า​ว่า “ขึ้นไป​โจมตี​แผ่นดินนี้​และ​ทำลาย​มันซะ”’”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เอลียาคิม เชบนา และ​โยอาห์ ตอบกับ​แม่ทัพ​ไปว่า “ช่วย​พูด​กับ​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของท่าน​เป็น​ภาษาอารเมค​ด้วยเถิด เพราะ​พวกเรา​เข้าใจ​ภาษานั้น อย่า​พูด​กับ​พวกเรา​เป็น​ภาษาฮีบรูเลย เพราะ​ไม่อยาก​ให้​พวกนั้น​ที่อยู่​บน​กำแพง​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="12">แต่​แม่ทัพนั้น​ตอบว่า “เจ้า​คิดว่า เจ้านายข้า​ส่งข้ามา​เพื่อ​พูด​เรื่องพวกนี้​กับ​เจ้านายเจ้า และกับเจ้า​เท่านั้น​หรือยังไง เขา​ส่ง​ให้​ข้า​มาพูด​กับ​ไอ้คนพวกนั้น​ที่​นั่งอยู่​บนกำแพงด้วย ไอ้พวกนั้น​ก็​จะต้อง​กินขี้​และเยี่ยว​ของตัวเอง ​เหมือนกับ​พวกเจ้า​นั่นแหละ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​แม่ทัพ​ก็​ยืนขึ้น​และ​ร้องตะโกน​เสียงดัง​เป็น​ภาษาฮีบรู​ว่า “นี่​เป็น​คำพูด​ของ​กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="14">พระองค์​พูดว่า​อย่างนี้ ‘อย่าให้​เฮเซคียาห์​หลอกลวงเจ้า เพราะ​เขา​ไม่สามารถ​ช่วยกู้​พวกเจ้า​ได้หรอก</verse>
				<verse number="15">และ​อย่า​ให้​เฮเซคียาห์​ทำให้​พวกเจ้า​คิด​จะ​พึ่ง​พระยาห์เวห์ เมื่อเขา​พูดว่า “พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยกู้​พวกเรา​อย่างแน่นอน พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ยอม​ให้​เมืองนี้​ตกไปอยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​เป็นอันขาด”</verse>
				<verse number="16">อย่าไปฟัง​เฮเซคียาห์ เพราะ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “มา​ทำ​สัญญา​สงบศึก​กับข้า​และ​ออกมา​จำนน​ต่อข้า แล้ว​พวกเจ้า​แต่ละคน​ก็​จะได้​กิน​จาก​ต้นองุ่น​และ​ต้นมะเดื่อ​ของตัวเอง และ​ดื่ม​จาก​บ่อเก็บน้ำ​ของตน</verse>
				<verse number="17">จนกว่า​เรา​จะมา​และ​พา​พวกเจ้า​ไปยัง​แผ่นดิน​ที่​เหมือนกับ​แผ่นดิน​ของเจ้านี้ เป็น​แผ่นดิน​ที่​มีข้าว​และ​เหล้าองุ่นใหม่ มี​ขนมปัง​และสวนองุ่น”</verse>
				<verse number="18">ระวัง​ให้ดี อย่าให้​เฮเซคียาห์​ทำให้​เจ้า​หลงผิดไป เมื่อ​เขา​พูดว่า “พระยาห์เวห์​จะ​ช่วยกู้​พวกเรา” เรา​ขอถามเจ้า​ว่า “มีพระ​ของ​ชาติไหนบ้าง​ที่เคย​ช่วย​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ให้รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย”</verse>
				<verse number="19">พวกพระ​ของ​เมืองฮามัท ​กับ​เมืองอารปัด​ไปไหนแล้ว พระ​ของ​เมืองเสฟารวาอิม​ไปไหนแล้ว พวกพระ​ของ​สะมาเรีย​สามารถ​ช่วยกู้​สะมาเรีย​จาก​เงื้อมมือ​ของข้า​ได้หรือ</verse>
				<verse number="20">ใน​พวกพระ​ทั้งหมด​ของ​ประเทศ​เหล่านี้ มี​พระ​องค์ไหนบ้าง​ได้​ช่วย​ประเทศ​ของ​พวกเขา​ให้พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของข้า แล้ว​เจ้า​ยัง​คิดว่า​พระยาห์เวห์​จะ​สามารถ​ช่วย​เยรูซาเล็ม​ให้พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ข้า​ได้หรือ’”</verse>
				<verse number="21">แต่​พวกเขา​ก็​เงียบ ไม่ได้​ตอบ​เขา​สักคำ เพราะ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้สั่ง​ไว้ว่า “อย่า​ไป​ตอบ​มัน”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เอลียาคิม​ผู้ดูแลวัง ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เชบนา เลขานุการ​ของ​กษัตริย์ และ​โยอาห์​ผู้จดบันทึก​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาสาฟ ได้ไปหา​เฮเซคียาห์​ใส่​เสื้อผ้า​ที่​ขาดรุ่งริ่ง​ที่​พวกเขา​ฉีก​ด้วย​ความโศกเศร้า และ​พวกเขา​ก็​รายงาน​กษัตริย์​ถึง​สิ่งที่​แม่ทัพ​นั้น​พูด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ได้ยิน​อย่างนั้น พระองค์​ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ด้วย​ความโศกเศร้า แล้ว​เอา​ผ้า​กระสอบ​มาสวมแทน และ​พระองค์​ก็​เข้าไป​ในวิหาร​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ให้​เอลียาคิม​ผู้ดูแลวัง เชบนา​เลขานุการ​ของ​พระองค์ และ​พวกนักบวชอาวุโส สวม​ผ้า​กระสอบ​ไปหา​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ชื่อ​อิสยาห์ ลูกชาย​ของ​อามอส</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูดกับ​อิสยาห์​ว่า “กษัตริย์​เฮเซคียาห์​พูดไว้​อย่างนี้​ว่า ‘นี่​เป็น​เวลา​แห่ง​ความเดือด​ร้อน การลงโทษ และ​ความอับอาย พวกเรา​เป็น​เหมือน​ผู้หญิง​พร้อม​คลอดแล้ว แต่​ไม่มี​แรง​เบ่งลูก​ออกมา</verse>
				<verse number="4">ไม่แน่นะ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​ได้ยิน​คำพูด​ของ​แม่ทัพ​นั้นแล้ว กษัตริย์​อัสซีเรีย​เจ้านาย​ของเขา​ได้​ส่ง​เขา​มา​เพื่อ​เยาะเย้ย​พระเจ้า​ผู้มีชีวิตอยู่ และ​ไม่แน่นะ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​อาจจะ​ลงโทษเขา​เมื่อ​ได้ยิน​อย่างนั้น​ก็ได้ อย่างนั้น​ช่วย​อธิษฐาน​สำหรับ​คนของเรา​ที่​ยัง​เหลือรอดอยู่’”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวกข้าราชการ​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​มาหา​อิสยาห์</verse>
				<verse number="6">อิสยาห์​บอกกับ​พวกเขา​ว่า “ให้​บอก​กับ​เจ้านาย​ของ​พวกท่าน​ว่า พระยาห์เวห์​ได้พูด​ไว้ว่า ‘ไม่ต้องกลัว​คำพูดต่างๆ​ที่​เจ้า​ได้ยินมา คือ​คำพูด​ที่​พวกคนรับใช้​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ลบหลู่​เรานั้น</verse>
				<verse number="7">ตัวเราเอง​จะ​ทำให้​กษัตริย์​อัสซีเรีย​กังวลใจ เพื่อว่า​เมื่อ​เขา​ได้ยิน​ข่าวลือ เขา​จะ​ได้​รีบกลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ของเขา แล้ว​เรา​จะ​ทำให้​เขา​ล้มตายลง​ด้วยดาบ​ใน​แผ่นดิน​ของเขาเอง’”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ออก​จาก​เมืองลาคีช​ไป​ยัง​เมืองลิบนาห์ เมื่อ​แม่ทัพ​ได้ยิน​อย่างนั้น เขา​ก็​ไป​ยัง​เมืองลิบนาห์ และ​พบว่า​กษัตริย์​อัสซีเรีย​กำลัง​สู้รบ​อยู่​กับ​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลานั้น กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​ทีระหะคาร์ แห่ง​เอธิโอเปีย​ว่า “กษัตริย์​ทีระหะคาร์​ได้​ยกทัพ​มา​ทำ​สงคราม​กับท่าน” เมื่อ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้ยิน​อย่างนั้น พระองค์​ก็​ส่ง​พวกผู้ถือสาร​ไปหา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ และ​สั่ง​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ให้​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ของยูดาห์​ด้วย​ว่า อย่า​ให้​พระเจ้า​ที่​เจ้า​ไว้วางใจนั้น หลอกลวง​พวกเจ้า เมื่อ​พระองค์​พูดว่า ‘เยรูซาเล็ม​จะ​ไม่มีวัน​ตกไปอยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรียหรอก’</verse>
				<verse number="11">ดูสิ เจ้า​ก็​ได้ยิน​ถึง​สิ่งที่​พวกกษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ได้​ทำ​กับ​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นั้นแล้ว พวกเขา​ได้​ทำลาย​พวกมัน​จนราบคาบ แล้ว​เจ้า​คิดว่า​เจ้า​จะ​หนีรอดพ้นหรือ</verse>
				<verse number="12">มี​พวกพระ​ของ​ชนชาติ​ไหนบ้าง ที่​ช่วย​พวกเขา​ให้รอด ตอนที่​ถูก​บรรพบุรุษ​ของข้า​ทำลาย พวกเขา​ได้​ทำลาย​เมืองโกซาน ฮาราน เรเซฟ และ​ประชาชน​ของเอเดน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เทลอัสสาร์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​กษัตริย์​ของ​ฮามัท กษัตริย์​ของ​อารปัด กษัตริย์​ของ​เมืองเสฟารวาอิม กษัตริย์​ของ​เฮนา หรือ​กษัตริย์​ของ​อิฟวาห์ หายไปไหน​กันหมดแล้ว”</verse>
				<verse number="14">เฮเซคียาห์​รับ​จดหมาย​จาก​พวกผู้ถือสาร​และ​อ่านมัน แล้ว​พระองค์​ก็​ขึ้นไป​ที่​วิหารของพระยาห์เวห์ แล้ว​เขา​ก็​คลี่​จดหมาย​ฉบับนั้นออก​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​ก็​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ผู้​นั่ง​ประทับ​บน​บัลลังก์​เหนือ​พวกเครูบ มี​แต่​พระองค์​ผู้เดียว​เท่านั้น​ที่​เป็น​พระเจ้า​ของ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ในโลก พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​เงี่ยหู​ของพระองค์​ฟังด้วยเถิด ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ช่วย​เปิดตา​ของ​พระองค์​ดู​ด้วยเถิด ช่วยฟัง​คำพูด​ทั้งหมด​ของ​เซนนาเคอริบ​ที่​เขา​ได้​ส่งมา เพื่อ​เยาะเย้ย​พระเจ้า​ผู้มีชีวิตอยู่​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ก็จริงอยู่​ที่​พวกกษัตริย์​อัสซีเรีย​ได้​ทำลาย​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รวมทั้ง​แผ่นดิน​ของ​พวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="19">และ​ได้​โยน​พวกพระ​ของ​พวกนั้น​ลงในไฟ แต่​พระ​พวกนั้น​ไม่ได้​เป็น​พระเจ้าจริง แต่​เป็น​ฝีมือ​มนุษย์​ที่​ทำ​ขึ้นมา​จากไม้​และหิน พวกมัน​ก็เลย​ถูกทำลายไป</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเรา ตอนนี้​ช่วยกู้​พวกเรา​ให้พ้น​จาก​มือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ด้วยเถิด เพื่อ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลกนี้​จะ​ได้​รู้​ว่า พระองค์ พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า​แต่เพียงผู้เดียว”</verse>
				<verse number="21">จากนั้น​อิสยาห์​ลูกชาย​ของ​อามอส ได้​ส่งคน​ไปบอก​เฮเซคียาห์​ว่า “นี่​คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด คือ ‘เจ้า​ได้​อธิษฐาน​ถึง​เรา​เกี่ยวกับ​เซนนาเคอริบ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย’</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น ให้​รู้ว่า​นี่คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​เขา​ว่า ‘เซนนาเคอริบเอ๋ย ศิโยน​สาวพรหมจรรย์​ได้​ดูถูกเจ้า เธอ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า นางสาว​เยรูซาเล็ม​ส่ายหัว​เยาะเย้ย​เจ้า​ใน​ขณะที่​เจ้าวิ่งหนี</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ดูถูก​ใครหรือ​พูด​หมิ่นประมาท​ใคร​รู้รึเปล่า เจ้า​ขึ้นเสียง​ใส่ใคร​รู้รึเปล่า เจ้า​เหยียดตา​ใส่ใคร​รู้รึเปล่า เจ้า​ได้ทำ​ใส่เรา​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของอิสราเอล</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ได้​เย้ย​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผ่านทาง​พวกผู้รับใช้​ที่​เจ้า​ส่งมา เจ้า​พูดว่า “ข้า​ได้​ปีน​ขึ้นไป​ถึง​ยอดเขา ยอด​ที่สูง​ที่สุด​ใน​เลบานอน​ด้วย​รถรบ​มากมาย​ของข้า ข้า​ได้​โค่น​พวกต้นซีดาร์​ที่สูง​ที่สุด​ของมัน​และ​ต้นสน​ที่ดีที่สุด​ของมัน ข้าได้​ไป​ถึง​ยอดเขา​ที่​ไกลลิบลิ่ว​ของมัน ข้าไป​ถึง​ป่า​ที่ดีที่สุด​ของมัน</verse>
				<verse number="25">	ข้าได้​ขุด​บ่อน้ำ​ไปทั่ว​ใน​ต่างแดน ​และ​ดื่ม​จาก​บ่อน้ำ​พวกนั้น ข้า​ได้​เหยียบย่ำ​น้ำ​ใน​ลำธาร​ทั้งหลาย​ของอียิปต์​จน​มัน​เหือด​แห้งไป”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย เจ้า​ไม่เคย​ได้ยินหรือ​เรื่อง​ที่​เรา​ได้​กำหนดไว้​นานมาแล้ว เรื่อง​ที่​เรา​ได้​วางแผน​ตั้งแต่​สมัยโบราณ แล้ว​ตอนนี้​เรา​กำลัง​ทำให้​มัน​เกิดขึ้น คือ​เรา​ได้​ให้​เจ้า​ทำลาย​ป้อม​ปราการ​ของ​เมืองต่างๆ​ให้​กลายเป็น​กองซากปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="27">ใน​ขณะที่​พลเมือง​ที่​ขาดกำลัง​ของ​เมืองเหล่านั้น​กำลัง​ตกใจกลัว​และอับอาย พวกเขา​เป็นเหมือน​พืช​ที่​ท้องทุ่ง เป็นเหมือน​หญ้าอ่อน เป็น​เหมือน​หญ้า​ที่​ขึ้น​บนดาดฟ้า และ​ถูกเผา​แห้งไป​ด้วย​ลมตะวันออก</verse>
				<verse number="28">เรา​รู้​แม้กระทั่ง​เวลา​ที่​เจ้า​ยืนขึ้น​หรือ​นั่งลง เวลา​ที่​เจ้า​ออกไป​หรือ​เข้ามา และ​เรา​ก็รู้​ตอนที่​เจ้า​เกรี้ยวกราด​ใส่เรา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​เจ้า​เกรี้ยวกราด​ใส่เรา เรา​ได้ยิน​คำพูด​ที่หยิ่งยโส​ของเจ้า อย่างนั้น เรา​จะ​เอา​ขอ​เกี่ยวจมูก​ของเจ้า เอา​บังเหียน​ของเรา​ใส่ปากเจ้า และ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับไป​ตามทาง​ที่​เจ้ามา’”</verse>
				<verse number="30">เฮเซคียาห์ นี่​จะ​เป็น​เรื่อง​ที่​พิสูจน์​ว่า​สิ่งที่​เรา​พูดนี้​จะ​เกิดขึ้นจริง คือ​ใน​ปีแรกนี้​จะ​ปลูก​อะไร​ไม่ได้เลย ก็ให้​กินข้าว​ที่​งอกขึ้นมาเองก่อน ใน​ปีที่สอง ก็ให้​กิน​สิ่งที่​เกิดขึ้นเองอีก ใน​ปีที่สาม ก็ให้​เจ้า​หว่านข้าว และ​เก็บเกี่ยวมัน​และ​ให้​ปลูก​สวนองุ่น​และ​กิน​ผล​ของมัน</verse>
				<verse number="31">คน​ใน​ครอบครัว​ยูดาห์​ที่​ยัง​หลงเหลืออยู่ จะ​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​หยั่งราก​ลง​ข้างล่าง​และ​ออกผล​ขึ้น​ข้างบน</verse>
				<verse number="32">แล้ว​คนที่​ยัง​เหลืออยู่​ก็​จะ​แผ่ขยาย​ออกไป​จาก​เยรูซาเล็ม คน​ที่​ยัง​รอดชีวิต​บางคน​ก็​จะ​ออกมา​จาก​ภูเขาศิโยน ความรัก​อัน​แรงกล้า​ของพระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ก็​จะ​ทำ​เรื่องนี้​ให้สำเร็จ</verse>
				<verse number="33">แล้ว​นี่คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย “เขา​จะ​ไม่ได้​เข้ามา​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม เขา​จะ​ไม่ได้​ยิงธนู​ใส่​เมืองนี้หรอก เขา​จะ​ไม่ได้​ถือโล่​มา​เผชิญหน้า​กับ​เมืองนี้ เขา​จะ​ไม่ได้​สร้าง​เนินดินบุก​ขึ้น​กำแพง</verse>
				<verse number="34">เขา​จะต้อง​กลับไป​ทางเดิม​ที่​เขามา เขา​จะ​ไม่ได้​เข้าเมืองหรอก​พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="35">เพราะ​เรา​จะ​ป้องกัน​เมืองนี้ เพื่อให้​มันรอด เรา​จะ​ทำ​สิ่งนี้​เพื่อ​เห็นแก่​เราเอง และ​เพื่อ​เห็นแก่​ดาวิด​คนรับใช้​ของเรา”</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ออกไป และ​ฆ่าทหาร​ใน​ค่าย​ของ​อัสซีเรีย​ไป​หนึ่งแสน​แปดหมื่น​ห้าพันคน เมื่อ​คน​ตื่นขึ้น​ในตอนเช้า ก็​เห็น​ศพ​เกลื่อน​กลาด​ไปหมด</verse>
				<verse number="37">ดังนั้น​เซนนาเคอริบ กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ก็​กลับบ้าน และ​ไป​อาศัยอยู่​ที่​นีนะเวห์</verse>
				<verse number="38">วันหนึ่ง ใน​ขณะที่​ท่าน​กำลัง​นมัสการ​อยู่​ใน​วัด​ของ​นิสรค​พระ​ของท่าน​อยู่นั้น พวกลูกชาย​ของท่าน​คือ​อัดรัมเมเลค และ​ชาเรเซอร์ ก็ได้​ฆ่าท่าน​ด้วยดาบ และ​พวกเขา​ก็​หนีไป​ที่​แผ่นดินอารารัต แล้ว​ลูก​ของท่าน​คือ เอสารฮัดโดน ก็​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​แทนท่าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">ใน​ช่วงนั้น​เฮเซคียาห์​ป่วย​ใกล้ตายแล้ว อิสยาห์​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ลูกชาย​ของ​อามอส​ก็​ได้​มาหา​ท่าน​และ​พูดว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘ให้​สั่งเสีย​คน​ใน​ครัวเรือน​ของเจ้า​ให้​เรียบร้อย เพราะ​เจ้า​กำลัง​จะตาย เจ้า​จะ​ไม่หายหรอก’”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​หันหน้า​เข้า​ข้างฝา และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="3">ท่าน​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ได้โปรด​อย่าลืม​ว่า​ข้าพเจ้านั้น​ได้รับใช้​พระองค์​อย่างสัตย์ซื่อ​ด้วยสุดหัวใจ​ของข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ได้ทำ​ใน​สิ่งที่​พระองค์​เห็นว่าดี” แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​ร้องห่ม​ร้องไห้​เสียงดัง</verse>
				<verse number="4">แล้ว​อิสยาห์​ก็​ได้รับ​ข้อความ​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ไป​หา​เฮเซคียาห์​และ​บอก​กับ​เขา​ว่า พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​ท่าน พูดว่า​อย่างนี้ ‘เรา​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้า และ​ได้เห็น​น้ำตา​ของเจ้า เรา​จะ​ต่อชีวิต​ให้​กับเจ้า​อีก​สิบห้าปี</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ช่วยกู้เจ้า​และ​เมืองนี้​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​อัสซีเรีย และ​เรา​ก็​จะ​ป้องกัน​เมืองนี้ไว้’”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​นี่​จะ​เป็น​สิ่งที่​พิสูจน์​ให้​ท่าน​เห็น​ว่า พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ใน​สิ่งที่​พระองค์​ได้บอก</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “คอย​ดูนะ เรา​จะ​ทำให้​เงา​ที่​ทอดยาว​ไป​บน​ขั้นบันได​ของ​อาหัส ย้อน​ถอยหลัง​กลับไป​สิบขั้น” แล้ว​เงา​ของ​ดวง​อาทิตย์​ที่​ได้​ทอดยาว​ไปแล้วนั้น ก็ได้​ถอยหลัง​กลับไป​สิบขั้น</verse>
				<verse number="9">ต่อไปนี้​คือ​สิ่งที่​เฮเซคียาห์​กษัตริย์​ของยูดาห์​เขียน​ขึ้นมา หลังจาก​ที่​ท่านป่วย​และ​หายดีแล้ว</verse>
				<verse number="10">ตอนนั้น​ข้า​พูดว่า “ใน​ช่วง​กลางคน ข้า​จะต้อง​ไปซะแล้ว แล้ว​ใช้​วันปี​ที่เหลือ​ข้างใน​ประตู​แห่ง​แดนผู้ตาย”</verse>
				<verse number="11">ตอน​นั้น​ข้า​พูดว่า “ข้า​จะ​ไม่ได้​เห็น​พระยาห์เวห์​ใน​แดน​ของ​คนเป็น​อีกแล้ว ข้า​จะ​ไม่ได้เห็น​คน​หรือ​อยู่กับคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​โลกนี้​อีกต่อไปแล้ว</verse>
				<verse number="12">ชั่วชีวิต​ของข้า​ก็​ถูกรื้อลง​และ​เอาไป​จากข้า​เหมือน​เต็นท์​ของ​ผู้เลี้ยงแกะ ชีวิต​ของข้า​ถูกม้วนเก็บ​เหมือน​กับ​คนทอผ้า​ม้วนผ้า พระองค์​ตัด​ข้า​ออก​จาก​หูกทอผ้า พระองค์​จบชีวิต​ของข้า​ใน​วันเดียว</verse>
				<verse number="13">ข้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จนถึงเช้า พระองค์​หัก​กระดูก​ทั้งหมด​ของข้า​เหมือน​สิงโต พระองค์​จบชีวิต​ของข้า​ใน​วันเดียว</verse>
				<verse number="14">ข้าร้อง​เหมือนกับ​นกนางแอ่น​และ​นกกระเรียน ข้าร้อง​คร่ำครวญ​เหมือน​นกเขา ตา​ของข้า​เมื่อยล้า​จาก​การมอง​ขึ้นไป​บนสวรรค์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้า​ถูก​กดขี่​ข่มเหง ช่วย​ประกันตัว​ข้า​ออกไป​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พระเจ้า​บอกว่า​จะ​ทำอะไร ข้า​จะ​ทำ​อะไรได้ และ​พระองค์​เป็น​ผู้​ทำมันเอง ข้า​นอน​ไม่หลับ เพราะ​ความทุกข์​ในใจ</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ มนุษย์​เรา​อยู่ได้​เพราะ​สิ่งที่​พระองค์​พูด​และทำ สิ่ง​ทั้งหมดนั้น​ทำให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต ขอ​คืน​สุขภาพ​ที่​แข็งแรง​ให้กับ​ข้าพเจ้า และ​ให้​ข้าพเจ้า​มีชีวิต​อยู่​ต่อไป​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="17">ดูเถอะ ที่​ข้า​มีความทุกข์​มากนั้น​เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​ต่อข้า พระองค์​ได้​ไว้ชีวิต​ของข้า​ไม่ให้​ตกลงไป​ใน​หลุม​แห่ง​ความพินาศ พระองค์​ได้​เอา​ความบาป​ทั้งหมด​ของข้า​เหวี่ยง​ทิ้งไป​ด้านหลัง​พระองค์</verse>
				<verse number="18">คน​ใน​แดน​คนตาย​ไม่สามารถ​ขอบคุณ​พระองค์ได้ คนตาย​ก็​ไม่​สามารถ​สรรเสริญ​พระองค์ได้ คนเหล่านั้น​ที่​ลงไป​ยัง​หลุม​ก็​ไม่สามารถ​หวังพึ่ง​ใน​ความสัตย์ซื่อ​ของพระองค์ได้</verse>
				<verse number="19">มีแต่​คนเป็น คนเป็น​เท่านั้น​ที่​ขอบคุณ​พระองค์​ได้​เหมือนกับ​ที่​ข้าพเจ้า​ทำ​ในวันนี้ พวกพ่อ​จะ​สอนลูกๆ​ของเขา​เกี่ยวกับ​ความสัตย์ซื่อ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พร้อม​ที่จะ​ช่วยกู้​ข้าพเจ้าเสมอ ดังนั้น พวกเรา​จะ​เล่น​เครื่องสาย​ตลอดชีวิต​ของพวกเรา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="21">อิสยาห์​ได้​บอก​พวกคนรับใช้​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​ว่า “ให้​เอา​มะเดื่อ​มา​อัดกัน​เป็นก้อน​แล้ว​โปะ​เข้าไป​ที่​แผลเปื่อย​ของเขา แล้ว​เขา​ก็​จะหาย”</verse>
				<verse number="22">เฮเซคียาห์​ถาม​อิสยาห์​ว่า “จะ​มี​อะไร​พิสูจน์​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​ขึ้นไป​ที่วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ไม่นาน กษัตริย์​เมโรดัคบาลาดัน ลูกชาย​ของ​บาลาดัน​แห่ง​บาบิโลน​ได้​ส่ง​พวกทูต​ถือ​พวกจดหมาย​และ​ของขวัญ​มาให้​กับ​เฮเซคียาห์ เพราะ​เมโรดัคบาลาดัน​ได้ยินข่าว​ว่า​เฮเซคียาห์​ป่วย​และ​ตอนนี้​หายดีแล้ว</verse>
				<verse number="2">เฮเซคียาห์​ได้​ต้อนรับ​พวกทูต​เหล่านั้น และ​พา​พวกเขา​ไปดู​คลังสมบัติ​ของเขา ทั้ง​เงินทอง​และ​เครื่องเทศต่างๆ​รวมทั้ง​น้ำมัน​ที่มีค่า คลัง​อาวุธ​ทั้งหมด และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​พวก​คลัง​เก็บ​ของ เฮเซคียาห์​พา​พวกเขา​ไปดู​ทุกซอกทุกมุม​ของวัง​และ​ทั่วราช​อาณาจักร​ของเขา</verse>
				<verse number="3">แล้ว​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ก็ได้​มาหา​กษัตริย์​เฮเซคียาห์ และ​พูด​กับเขา​ว่า “คนพวกนี้​มา​พูดอะไร และ​พวกเขา​มาหาท่าน​จาก​ที่ไหนกัน” เฮเซคียาห์​ตอบว่า “พวกเขา​มาหาข้า​จาก​แดนไกลโน้น มา​จาก​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="4">อิสยาห์​ถามอีก​ว่า “พวกเขา​เห็นอะไรบ้าง​ในวัง​ของท่าน” เฮเซคียาห์​ตอบว่า “พวกเขา​เห็น​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ในวัง​ของข้า ไม่มี​อะไรเลย​ใน​พวกคลังเก็บของ​ของข้า ที่​ข้า​ไม่ได้​ให้​พวกเขาดู”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​อิสยาห์​ก็​บอก​กับ​เฮเซคียาห์​ว่า “ฟังให้ดี นี่​คือ​ข่าวสาร​จาก​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">เวลานั้น​กำลัง​จะ​มาถึง ที่​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ในวัง​ของท่าน รวมทั้ง​ทุกสิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของท่าน​ได้​เก็บสะสม​มาให้​จนถึง​ทุกวันนี้ จะ​ถูก​ขนย้าย​ไป​ที่​บาบิโลน จะ​ไม่มีอะไร​เหลือเลย พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จะ​เอา​ลูกๆ​ของท่าน​บางคนไป พวกลูกชาย​ของท่านเอง พวกเขา​จะ​กลายเป็น​พวกขันที​ในวัง​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เฮเซคียาห์​ก็​พูดกับ​อิสยาห์​ว่า “ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ท่าน​พูดมา​นั้นดี” เพราะ​เขา​คิดว่า “ใน​ช่วงสมัย​ของข้า จะ​มีสันติสุข​และ​ความมั่นคง​ปลอดภัย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​พูดว่า “ให้​ปลอบโยน ให้​ปลอบโยน​ชนชาติ​ของเรา</verse>
				<verse number="2">ให้​พูดกับ​คนเยรูซาเล็ม​อย่าง​อ่อนโยน และ​ให้​บอก​กับ​เธอ​ว่า​การ​เป็นทาส​รับใช้​ของเธอ​นั้น​ได้​สิ้นสุด​ลงแล้ว เธอ​ได้​ใช้​หนี้บาป​ของเธอแล้ว พระยาห์เวห์​ได้​ลงโทษ​เธอ​เป็น​สองเท่าแล้ว​สำหรับ​บาป​ทั้งหมด​ของเธอ”</verse>
				<verse number="3">มี​เสียงหนึ่ง​ร้อง​ว่า “ใน​ที่เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ให้​เตรียมทาง​สำหรับ​พระยาห์เวห์ ให้​สร้าง​ทางหลวง​ให้​ตรงไป​ให้กับ​พระเจ้า​ของเรา​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="4">ทุกๆ​หุบเขา​จะ​ถูก​ถม​ให้​สูงขึ้น ทุกๆ​ภูเขา​และ​เนินเขา​จะ​ถูก​ปราบ​ให้​แบนราบลง พื้นที่​ลุ่มๆดอนๆ​จะ​เสมอกัน​ไปหมด พื้นที่​ที่​ขรุขระ​จะ​ราบเรียบ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​สง่าราศี​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ถูก​เปิดเผย​ออกมา และ​มนุษย์​ทุกคน​ก็​จะได้​เห็น​มัน​พร้อมๆกัน เพราะ​ปาก​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ลั่นวาจา​ออกมา​อย่างนี้”</verse>
				<verse number="6">มี​เสียงหนึ่ง​บอก​ว่า “ตะโกนสิ” แต่​ข้า​บอกว่า “จะ​ให้​ข้า​ตะโกน​อะไรหรือ มนุษย์​ทุกคน​ก็​เป็นเหมือน​หญ้า และ​ความจงรัก​ภักดี​ของเขา​เป็นเหมือน​ดอกไม้​ในทุ่ง</verse>
				<verse number="7">หญ้า​เหี่ยวแห้งไป ดอกไม้​ก็​ร่วงโรยไป เมื่อ​ลม​จาก​พระยาห์เวห์​เป่า​ไปถูกมัน” เสียงนั้น​ตอบว่า “ใช่แล้ว มนุษย์​เป็นเหมือน​หญ้า</verse>
				<verse number="8">หญ้า​ก็​เหี่ยวแห้งไป ดอกไม้​ก็​ร่วงโรยไป แต่​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ของเรา​จะ​ยั่งยืน​ตลอดกาล”</verse>
				<verse number="9">ศิโยน​เอ๋ย ผู้นำ​ข่าวดี ขึ้น​ไป​บน​ภูเขาสูงสิ แล้ว​ตะโกน​ให้​สุดเสียง​ของเจ้า เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ผู้นำ​ข่าวดี ร้องตะโกน​ให้ดังๆ​ไม่ต้องกลัว บอก​เมืองต่างๆ​ของยูดาห์​ว่า “นี่ไง พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="10">ดูสิ พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​กำลังมา​ด้วย​พลัง​อันเกรียงไกร พระองค์​จะ​ปกครอง​ด้วย​แขน​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์ พระองค์​เอา​รางวัล​มาให้ และ​พระองค์​จะ​จ่าย​ค่าตอบแทน​ให้​แต่ละคน</verse>
				<verse number="11">พระองค์​จะ​นำหน้า​ฝูงแกะ​ของ​พระองค์​อย่าง​ผู้เลี้ยงแกะ พระองค์​จะ​รวบรวม​ลูกแกะ​ไว้​ใน​อ้อมแขน​ของพระองค์ และ​อุ้ม​พวกมัน​ไว้​ใน​อ้อมอก​และ​นำ​แม่แกะ​ไปหาน้ำ</verse>
				<verse number="12">ใครหนอ ที่​ตวง​น้ำ​ทั้งทะเล​ได้​ด้วย​อุ้งมือเดียว​หรือ​วัด​ท้องฟ้า​ได้​ใน​หนึ่งคืบ และ​ใครกัน​ที่​สามารถ​ถือ​ฝุ่น​ทั้งโลก​ใน​ถ้วยตวงเดียว หรือ​ชั่ง​พวกภูเขา​บน​ตาชั่ง​และ​พวกเนินเขา​บนตราชู</verse>
				<verse number="13">มี​ใครหรือ​ที่​ชี้ทาง​ให้กับ​พระวิญญาณ​ของพระยาห์เวห์ และ​สั่งสอน​พระองค์​เหมือน​เป็น​ที่ปรึกษา​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ต้อง​ปรึกษา​ใครหรือ เพื่อ​จะได้​เข้าใจ​อย่างถ่องแท้ พระองค์​ต้อง​ให้​ใคร​มา​สอน​พระองค์​เรื่อง​ความยุติธรรมหรือ ใครสอน​ให้​พระองค์​มีความรู้ ใคร​เล่าเรื่อง​ทาง​แห่ง​สติปัญญา​ให้​พระองค์​เข้าใจหรือ</verse>
				<verse number="15">ดูสิ ชนชาติ​ทั้งหลาย​เปรียบเหมือน​น้ำ​หยดเดียว​ในถัง หรือ​ถือ​เป็นแค่​ขี้ฝุ่น​บน​ตราชั่ง ดูสิ พระองค์​ยก​เกาะ​ทั้งหลาย​เหมือน​ผงฝุ่น</verse>
				<verse number="16">จะ​เอา​ไม้​ทั้ง​ป่าเลบานอน​มา​เป็นฟืน​เผา​เครื่องบูชา​ให้กับ​พระองค์ และ​สัตว์ทั้งหมด​ของ​เลบานอน​มา​เผา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ก็​ยัง​ไม่สม​กับ​เกียรติ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="17">ต่อหน้า​พระองค์ ชนชาติ​ทั้งหมด​อย่างกับ​เป็นศูนย์เลย พระองค์​ถือว่า​ชนชาติ​ทั้งหมด​นั้น​น้อยกว่า​ศูนย์​และ​ไร้ค่า</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จะ​เปรียบ​พระเจ้า​เหมือน​ใครหรือ จะ​เอา​รูป​อะไร​มาเปรียบ​กับพระองค์หรือ</verse>
				<verse number="19">จะ​เปรียบ​พระองค์​เหมือน​รูปเคารพหรือ ที่​ช่าง​หล่อ​ขึ้นมา​แล้ว​ช่างทอง​ก็​เอา​ทอง​มาหุ้มไว้ และ​ทำ​สร้อยเงิน​ให้กับมัน</verse>
				<verse number="20">ส่วน​คนที่​ยากจน​ก็​จะ​เลือก​ไม้​ที่​จะ​ไม่ผุ​มา แล้ว​หา​ช่างไม้​ที่​เก่งๆ​มา​แกะสลัก​รูปเคารพ​ที่​จะ​ไม่ล้มคว่ำ​ลงมา</verse>
				<verse number="21">พวกเจ้า​ไม่เคย​รู้หรือ พวกเจ้า​ไม่เคย​ได้ยินหรือ ไม่เคย​มีใคร​บอก​พวกเจ้า​ตั้งแต่แรกหรือ พวกเจ้า​ไม่เคย​เข้าใจ​เรื่อง​ที่​เป็นจริง​ตั้งแต่​วางราก​สร้างโลก​มาหรือ</verse>
				<verse number="22">คือ​พระองค์​เป็น​ผู้นั้น​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของพระองค์ เหนือ​วงกลม​ของ​โลกนี้ และ​เมื่อ​พระองค์​มอง​ลงมา พวก​ที่​อาศัย​อยู่​บนมัน​ก็​เป็น​เหมือนกับ​ตั๊กแตน พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ขึง​ฟ้าสวรรค์​ออก​เหมือน​ขึง​ผ้าเต็นท์ และ​กางมันออก​เหมือน​กางเต็นท์​ให้อยู่</verse>
				<verse number="23">พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​พวกผู้ครอบ​ครอง​หมดสภาพไป และ​ทำให้​พวกผู้พิพากษา​ของ​โลกนี้​กลายเป็นศูนย์</verse>
				<verse number="24">พวกนั้น​เป็น​เหมือนกับ​พวกพืช​ที่​เพิ่ง​จะ​หว่าน​ยัง​ไม่ทัน​ลงรากเลย พระองค์​ก็​เป่า​พวกมัน​ซะแล้ว แล้ว​พวกเขา​ก็​เหี่ยวแห้งไป แล้ว​พายุ​ก็​มา​พัด​พวกเขาไป​เหมือนฟาง</verse>
				<verse number="25">องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​พูดว่า “พวกเจ้า​จะ​เปรียบเรา​กับ​ใครหรือ ใคร​จะ​มา​เทียบ​กับเรา​ได้หรือ”</verse>
				<verse number="26">เงยหน้า​ขึ้น​และ​มองซะ ใคร​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​สิ่งเหล่านี้ พระองค์​ได้​นำ​กองทัพ​หมู่ดาว​เหล่านั้น​ออกมา​ทีละดวง และ​เรียกชื่อ​มัน​แต่ละดวง ไม่มี​สักดวง​ที่​ขัดขืน​ไม่ออกมา เพราะ​พระองค์​มี​พลัง​อันมหาศาล และ​ฤทธิ์​อำนาจ​อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="27">ยาโคบ​เอ๋ย ทำไม​เจ้า​ถึง​บ่น​อย่างนี้ อิสราเอล​เอ๋ย ทำไม​เจ้า​ถึง​พูดว่า “พระยาห์เวห์​มอง​ไม่เห็น​ว่า​เกิดอะไรขึ้น​กับข้า และ​พระเจ้า​ของข้า​ก็​ไม่เห็น​สนใจ​ที่​จะ​ให้​ความยุติธรรม​กับข้าเลย”</verse>
				<verse number="28">เจ้า​ไม่รู้หรือ เจ้า​ไม่เคย​ได้ยินหรือ ที่ว่า พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ตลอดมา​และ​ตลอดไป เป็น​ผู้สร้าง​ทั้งโลก พระองค์​ไม่เคย​เหนื่อย​หรือ​หมด​เรี่ยวแรง ไม่มีใคร​หยั่งรู้​ถึง​สติปัญญา​ของพระองค์ได้</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ให้​เรี่ยวแรง​กับ​คน​ที่​เหน็ดเหนื่อย และ​เพิ่มกำลัง​ให้กับ​คนที่​หมดเรี่ยวแรง</verse>
				<verse number="30">แม้​คนหนุ่มๆ​จะ​เหนื่อย​และ​หมดเรี่ยวแรง และ​ชายหนุ่ม​จะ​สะดุด​ล้มลง</verse>
				<verse number="31">แต่​คนเหล่านั้น​ที่​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์​จะ​มี​กำลัง​ขึ้นมาใหม่ และ​จะบิน​สูงขึ้นไป​เหมือน​ติดปีกนกอินทรี พวกเขา​จะ​วิ่ง​และ​จะ​ไม่หมดเรี่ยวแรง พวกเขา​จะ​เดิน​และ​จะ​ไม่เหนื่อย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “พวกเจ้า​ที่​อยู่​ตาม​ชายฝั่งทะเล​และ​เกาะทั้งหลาย ให้​ฟังเรา​อย่างเงียบๆ ชนชาติ​ทั้งหลาย ให้​เข้มแข็งไว้ ให้​พวกเขา​เข้ามา​ใกล้ๆ​และ​ให้​พวกเขาพูด ให้​พวกเรา​มาเจอกัน​เพื่อ​ขึ้นศาล​ตัดสินคดีกัน</verse>
				<verse number="2">	ใคร​ยุแหย่​ชายคนนั้น​ที่​มา​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก เขา​มี​แต่​ชัยชนะ​ใน​ทุกย่างก้าว​ของเขา พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​มอบ​ชนชาติต่างๆ​ให้กับเขา เขา​จึง​เหยียบย่ำ​พวกกษัตริย์​ไว้​ใต้เท้าเขา เขา​ใช้​ดาบ​ทำให้​พวกนั้น​กลายเป็น​เหมือนฝุ่น เขา​ใช้​คันธนู ทำให้​พวกนั้น​กระจายไป​เหมือน​ฟาง​ถูกลมพัด</verse>
				<verse number="3">เขา​ไล่ตาม​พวกนั้นไป​และ​ไม่ได้รับ​บาดเจ็บด้วย เขา​เร็ว​จน​เท้า​แทบ​ไม่ติดพื้น</verse>
				<verse number="4">ใครกัน​ที่​ทำ​สิ่งนี้ และ​ใครกัน​ที่​ทำให้​สิ่งนี้​เกิดขึ้นมา ใครกัน​ที่​ควบคุม​ประวัติศาสตร์​ตั้งแต่แรก เป็น​เราเอง ยาห์เวห์ เรา​อยู่​ตอนเริ่มแรก และ​เรา​ก็​จะ​อยู่​ตอนจบ</verse>
				<verse number="5">พวกคน​ที่​อยู่​ตาม​แถบ​ชายฝั่ง​และ​หมู่เกาะต่างๆ​ได้เห็น​ผู้พิชิต​ที่​เรา​ยกขึ้นมา​และ​เกิด​ความเกรง​กลัว สุดปลายโลก​ก็​กลัว​จน​สั่นเทิ้ม พวกเขา​ได้​เข้ามาใกล้​และ​ได้​มาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ช่วยเหลือ​กันและกัน และ​คนหนึ่ง​พูดกับ​อีกคนหนึ่ง​ว่า ‘ให้เข้มแข็งไว้’</verse>
				<verse number="7">ช่างแกะสลักไม้​ให้​กำลังใจ​ช่างทอง ช่าง​ที่​ใช้​ค้อน​เคาะเหล็ก​ให้เรียบ​ก็​ให้กำลังใจ​ช่างตีเหล็ก​ขึ้นรูป ช่างตีเหล็ก​ขึ้นรูป​ก็​พูด​เกี่ยวกับ​งานเชื่อม​ว่า ‘มันดีแล้ว’ และ​เขา​ก็​ตอกตะปู​ยึด​รูปเคารพ​นั้นไว้​เพื่อ​ไม่ให้​มัน​ล้มลงมา”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “แต่​เจ้า อิสราเอล ผู้รับใช้​ของเราเอ๋ย ยาโคบ คน​ที่​เรา​ได้​เลือกมาเอ๋ย และ​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​เพื่อนเราเอ๋ย</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ผู้ที่​เรา​ได้​นำ​มา​จาก​สุด​ปลาย​แผ่นดิน​โลก เจ้า​ผู้ที่​เรา​ได้​เรียก​มา​จาก​ไกล​สุดขอบโลก เจ้า​ที่​เรา​ได้​พูดว่า ‘เจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา เรา​ได้​เลือก​เจ้า​และ​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​เจ้า’</verse>
				<verse number="10">ไม่ต้องกลัว เพราะ​เรา​อยู่​กับเจ้า อย่ากลัวเลย เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​มีกำลัง ใช่แล้ว เรา​จะ​ช่วยเจ้า เรา​จะ​พยุงเจ้า​ด้วย​มือขวา​แห่ง​ชัยชนะ​ของเรา</verse>
				<verse number="11">ดูสิ คน​ทั้งหลาย​ที่​โกรธเคืองเจ้า​จะ​ได้รับ​ความอับอายขายหน้า พวกนั้น​ที่​ต่อต้านเจ้า​จะ​เป็น​อย่างกับ​ศูนย์​และ​พินาศไป</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​มองหา​คนพวกนั้น​ที่​ต่อสู้​กับเจ้า​แต่​จะ​หาไม่เจอ คนพวกนั้น​ที่​ทำ​สงคราม​กับเจ้า​จะ​เป็น​อย่างกับ​ศูนย์​ไปเลย</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​กำลัง​จับ​มือขวา​ของเจ้าไว้ เป็น​เราเอง ที่​กำลัง​พูด​กับเจ้า​ว่า ‘ไม่ต้องกลัว เรา​จะ​ช่วยเจ้า’”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูดว่า “อย่ากลัวเลย ยาโคบ เจ้า​หนอน​ตัวน้อย อย่ากลัวเลย อิสราเอล เจ้า​หนอน​ผีเสื้อ​ตัวน้อย ตัวเราเอง​จะ​ช่วยเจ้า ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​คือ​ผู้ที่​ปกป้องเจ้า</verse>
				<verse number="15">ดูสิ เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็น​เลื่อน​นวดข้าว ที่​แหลมคม ใหม่ และ​มี​ซี่ฟัน​มากมาย เจ้า​จะ​นวด​และ​บด​ภูเขาต่างๆ เจ้า​จะ​ทำให้​เนินเขาต่างๆ​เป็น​เหมือน​แกลบ</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ฟัดร่อน​พวกมัน แล้ว​ลม​ก็​จะ​พัด​พวกมันไป พายุ​ก็​จะ​พัด​ให้​พวกมัน​กระจายไป แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ในพระยาห์เวห์ เจ้า​ก็​จะ​ภาคภูมิใจ​ใน​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​คนจน​และ​คนขัดสน​แสวงหาน้ำ​แต่​ไม่มีน้ำ แล้ว​ลิ้น​ของ​พวกเขา​ก็​แห้งผาก​ด้วย​ความกระหาย เรา ยาห์เวห์ ก็​จะ​ตอบ​พวกเขา เรา พระเจ้า​ของ​อิสราเอล จะ​ไม่ทอดทิ้ง​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ทำให้​เกิด​แม่น้ำ​หลายสาย​ไหล​อยู่​บน​ที่สูง​ที่ว่างเปล่านั้น แล้ว​ทำให้​เกิด​พวกตาน้ำ​ท่ามกลาง​หุบเขา​เหล่านั้น และ​จะ​ทำให้​ทะเลทราย​กลายเป็น​ทะเลสาบ และ​ทำให้​ที่ดินแห้ง​กลายเป็น​ตาน้ำ</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ปลูก​ต้นซีดาร์​ใน​ทะเลทรายนั้น รวมทั้ง​ต้นกระถิน ไม้พุ่มหอม และ​ต้นมะกอก เรา​จะ​ปลูก​ต้นสนไซเพรส ต้นสนเฟอร์ และ​ต้นสนไพน์​ไว้ด้วยกัน</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้ เพื่อ​ทุกคน​จะ​ได้เห็น​และรู้ และ​พิจารณา​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​และ​เข้าใจ​ว่า เป็น​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​ทำ​สิ่งนี้ ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อิสราเอล​เป็น​ผู้สร้าง​มัน​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูดว่า ‘พวกพระจอม​ปลอม​ทั้งหลาย นำ​คดี​ของเจ้า​มาดูสิ’ กษัตริย์​ของ​ยาโคบ​พูดว่า ‘เอา​หลักฐานต่างๆ​ของเจ้า​มาดูสิ’</verse>
				<verse number="22">ให้​พวกพระปลอม​พวกนั้น​เข้ามา​และ​บอกเรา​หน่อย​ว่า​จะ​เกิดอะไรขึ้น​ในอนาคต ให้​บอกเรา​ถึง​เรื่องต่างๆ​ที่​เกิดขึ้น​ในอดีต บอก​ความหมาย​ของ​เหตุการณ์​เหล่านั้น เพื่อ​เรา​จะ​พิจารณา​สิ่งเหล่านั้น และ​จะได้​รู้ว่า​ผล​ออกมา​เป็นยังไง หรือ​ไม่ก็​บอกเรา​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​ในอนาคต</verse>
				<verse number="23">บอก​เราหน่อย​สิว่า​ต่อไปนี้​จะ​มี​อะไร​เกิดขึ้น เพื่อ​เรา​จะ​ได้รู้​แน่ๆ​ว่า​พวกเจ้า​เป็น​พระแท้จริง หรือ​อย่างน้อย​ก็​ทำ​อะไร​สักอย่าง เรื่องดี​หรือ​ร้าย​ก็ได้ เรา​จะได้​พากัน​ขยาดกลัว</verse>
				<verse number="24">ดูสิ เจ้า​นี่​มัน​น้อยกว่า​ศูนย์​เสียอีก ไม่ได้เรื่อง​เอาเสียเลย และ​ใคร​ก็ตาม​ที่เลือก​ที่จะ​นมัสการเจ้า มัน​ช่าง​น่าขยะแขยง​เสียจริงๆ”</verse>
				<verse number="25">“เรา​ได้​ยั่วยุ​ชายคนหนึ่ง​จาก​ทิศเหนือ และ​เขา​ก็​ได้​มาแล้ว เรา​ได้​เรียก​เขา​ตามชื่อ​ของเขา​ให้​มา​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก เขา​ได้​เหยียบย่ำ​พวกผู้นำ​เหมือน​โคลน เหมือนกับ​ช่างปั้นหม้อ​เหยียบย่ำ​ดินเหนียว</verse>
				<verse number="26">ใคร​ได้​ทำนาย​เรื่องนี้​ตั้งแต่แรก เพื่อเรา​จะ​ได้รู้ ใคร​ได้​ประกาศ​ล่วงหน้า เพื่อ​เรา​จะได้​พูดว่า ‘เขาแม่นจริงๆ’” จริงๆแล้ว ไม่มีใคร​ได้​ทำนาย​เรื่องนี้ จริงๆแล้ว ไม่มีใคร​ประกาศ​เรื่องนี้ ไม่มีใคร​ได้ยิน​พวกเจ้า​พูด​สักคำ</verse>
				<verse number="27">เรา​ได้​ประกาศ​เรื่องนี้​ให้​ศิโยน​รู้​ล่วงหน้า​ว่า “ดูสิ กองทัพ​ของเขา​กำลังมา” เรา​ได้​ส่ง​ผู้ส่งข่าว​ไป​บอก​เรื่องนี้​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="28">แต่​เมื่อ​เรา​มองดู​พระปลอม​พวกนั้น ไม่เห็น​มีใคร​ให้​คำปรึกษา​ได้เลย เมื่อ​เรา​ถาม​พวกมัน​ก็​ไม่มีใคร​ตอบอะไรได้</verse>
				<verse number="29">ดูสิ พระปลอม​พวกนั้น​เป็นแค่​ภาพลวงตา พวกมัน​ทำอะไร​ไม่ได้เลย รูปปั้น​ของ​พวกมัน​ว่างเปล่า​เหมือนลม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">“นี่คือ​ผู้รับใช้​ของเรา คน​ที่​เรา​เสริมกำลังให้ นี่​คือ​ผู้ที่​เรา​เลือกมา ผู้ที่​เรา​ชื่นชม เรา​ได้​ใส่​พระวิญญาณ​ของเรา​ในเขา เขา​จะ​นำ​ความยุติธรรม​มาให้​กับ​ชนชาติทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">เขา​จะ​ไม่ตะโกน​หรือ​ขึ้นเสียง คน​จะ​ไม่ได้ยิน​เสียงร้อง​ของเขา​ตาม​ท้องถนน</verse>
				<verse number="3">เขา​จะ​ไม่หัก​ต้นอ้อ​ที่​ช้ำแล้ว เขา​จะ​ไม่ดับ​ไส้ตะเกียง​ที่​ริบหรี่แล้ว เขา​จะนำ​ความยุติธรรม​มาจริงๆ</verse>
				<verse number="4">เขา​เอง​จะ​ไม่ริบหรี่​หรือ​ชอกช้ำ​จนกว่า​เขา​จะ​นำ​ความยุติธรรม​มาสู่​โลกนี้ ผู้คน​แถบ​ชายฝั่งทะเล​และ​หมู่เกาะ​ทั้งหลาย​ต่าง​รอคอย​คำสอน​ของเขา”</verse>
				<verse number="5">นี่คือ​คำพูด​ของ​พระเจ้า พระยาห์เวห์ ผู้ที่​สร้าง​ท้องฟ้า​และ​ขึง​พวกมันออก ผู้ที่​ทุบ​โลกนี้​ให้​แผ่​ออกมา​และ​สร้าง​ทุกสิ่ง​ที่​อยู่​บน​โลกนี้ ผู้ที่​ให้​ลม​หายใจ​กับมนุษย์​ที่​อยู่​บนโลก และ​ให้​ชีวิต​กับ​ทุกคน​ที่​เดิน​อยู่​บนมัน พระองค์​พูดว่า</verse>
				<verse number="6">“เรา ยาห์เวห์ ได้​เรียก​เจ้า​มา​เพื่อ​ทำ​ใน​สิ่งที่ถูกต้อง เรา​ได้​จูงมือ​เจ้า​อยู่ เรา​ได้​ปกป้อง​เจ้า และ​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​คนกลาง​แห่ง​คำมั่นสัญญา​ต่อมนุษย์ และ​เป็น​แสงสว่าง​ให้กับ​ชนชาติต่างๆ</verse>
				<verse number="7">จะ​ให้​เจ้า​เปิดตา​ของ​คนตาบอด และ​นำ​พวกนักโทษ​ออกมา​จาก​คุกใต้ดิน คือ​ปลดปล่อย​คนเหล่านั้น​ที่​นั่งอยู่​ใน​คุกมืด​ให้​เป็นอิสระ</verse>
				<verse number="8">เรา​คือ​ยาห์เวห์ นั่นคือ​ชื่อของเรา เรา​จะ​ไม่แบ่ง​เกียรติ​ที่​เรา​ควร​จะ​ได้รับ​กับ​ผู้อื่น จะ​ไม่แบ่ง​คำสรรเสริญ​ของเรา​กับ​พวกรูปเคารพ</verse>
				<verse number="9">เหตุการณ์​ที่​ผ่านไป ที่​เรา​ได้​ทำนายไว้​ล่วงหน้า​ก็​ได้​เกิดขึ้นแล้ว และ​ตอนนี้​เรา​กำลัง​ทำนาย​เรื่องใหม่ๆ เรา​จะ​บอก​พวกเจ้า​ถึง​เหตุการณ์​เหล่านั้น​ก่อนที่​มัน​จะ​งอกออกมา”</verse>
				<verse number="10">ร้องเพลงใหม่​ให้กับ​พระยาห์เวห์ ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​จาก​สุดปลายโลก ให้​พวกท่าน​ที่​เป็น​กะลาสี​แห่ง​ท้องทะเล​และ​พวกสัตว์น้ำ​ใน​ท้องทะเล​ทั้งหมด สรรเสริญ​พระองค์เถิด ให้​ชายฝั่งทะเล​และ​หมู่เกาะ​ทั้งหลาย​รวมทั้ง​ผู้คน​ที่​อยู่​บนมัน สรรเสริญ​พระองค์เถิด</verse>
				<verse number="11">ให้​ทะเลทราย และ​เมืองต่างๆ​ใน​ทะเลทรายนั้น​ส่งเสียง​ร้อง​และ​สรรเสริญ​พระองค์เถิด รวมทั้ง​หมู่บ้านต่างๆ​ที่​เผ่าเคดาร์​อาศัยอยู่ ให้​ชาวเมืองเสลา​ร้องเพลง​ด้วย​ความยินดี ให้​พวกเขา​ร้องตะโกน​ลงมา​จาก​ยอดเขา</verse>
				<verse number="12">ให้​พวกเขา​ถวาย​เกียรติ​แด่​พระยาห์เวห์ ให้​พวกเขา​สรรเสริญ​พระองค์​ตาม​ชายฝั่งทะเล​และ​หมู่เกาะ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ออกไป​สู้รบ​อย่าง​คน​ที่​แข็งแรง พระองค์​ปลุกเร้า​ความโกรธ​ให้​พุ่งพล่านขึ้น​เหมือนกับ​นักรบ พระยาห์เวห์​ร้อง​ออกมา พระองค์​ร้อง​ประจัญบาน พระองค์​เอาชนะ​ต่อศัตรู​ของพระองค์</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จะ​พูดว่า “เรา​เงียบ​มา​เป็นเวลา​นานแล้ว เรา​ได้​อยู่เฉยๆ​และ​ได้​ยับยั้ง​ตัวเองไว้ แต่​เดี๋ยวนี้ เรา​จะ​ร้อง​เหมือนกับ​ผู้หญิง​กำลัง​คลอดลูก เรา​จะ​หายใจ​หอบ​และ​ใจเต้น​ถี่รัว</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำลาย​ภูเขา​และ​เนินเขาต่างๆ เรา​จะ​ทำให้​พืชผัก​ทั้งหมด​ของ​พวกมัน​เหี่ยวแห้งไป เรา​จะ​ทำให้​พวกแม่น้ำ​กลายเป็น​ดินแห้ง เรา​จะ​ทำให้​พวกสระ​แห้งไป</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​จูง​คนตาบอด​ไป​ตาม​ถนน​ที่​พวกเขา​ไม่รู้จัก เรา​จะ​นำ​พวกเขา​ไป​ตาม​พวกทาง​ที่​พวกเขา​ไม่เคย​เดิน​มาก่อน เรา​จะ​ทำให้​ความ​มืดมิด​ที่​อยู่​ต่อหน้า​พวกเขา​กลายเป็น​ความสว่าง และ​ทำ​ที่ขรุขระ​ให้เป็น​ที่ราบ เรา​จะทำ​สิ่งเหล่านี้​และ​เรา​จะ​ไม่ทอดทิ้ง​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">แต่​คนพวกนั้น​ที่​พึ่ง​ใน​พวกรูปแกะสลัก คน​ที่​พูด​กับ​รูปหล่อ​พวกนั้น​ว่า ‘พวกท่าน​เป็น​พระของเรา’ คนพวกนี้​จะ​หันกลับ พวกเขา​จะต้อง​อับอายขายหน้า​ที่สุด</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูดว่า เจ้าหูหนวก ฟังให้ดี เจ้าตาบอด ดูซิ จะได้เห็น</verse>
				<verse number="19">ใคร​ตาบอด​หรือ ก็​ไม่ใช่​ผู้รับใช้​ของเรา​หรอกหรือ ใครหูหนวก​เท่ากับ​ผู้ส่งข่าว​ของเราหรือ ใคร​จะ​ตาบอด​เท่ากับ​ผู้ที่อุทิศตัว​ให้กับเราหรือ หรือ​ตาบอด​เท่ากับ​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์หรือ</verse>
				<verse number="20">เจ้า​เห็น​หลายสิ่ง แต่​ไม่ได้​สังเกต หู​ของเขา​เปิดอยู่ แต่​เขา​ไม่ได้ฟัง”</verse>
				<verse number="21">ตอนนั้น​พระยาห์เวห์​ต้องการ​ที่​จะ​ทำให้​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่​และ​ได้รับ​เกียรติ เพื่อ​คน​จะได้​เห็น​ว่า​พระองค์​นั้น​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="22">คนพวกนี้​ถูก​ขโมย​และ​ถูก​ปล้น พวกเขา​ทุกคน​แอบ​อยู่​ในหลุม​ติดอยู่ที่นั่น​และ​ซ่อน​อยู่ในคุก พวกเขา​ตก​เป็น​ของ​ที่ปล้น​มาได้​โดย​ไม่มีใคร​มา​ช่วยกู้เขา พวกเขา​ถูก​ริบไป โดย​ไม่มีใคร​พูดว่า “เอาคืนมาซะ”</verse>
				<verse number="23">จะ​มีใคร​ใน​พวกเจ้า​ได้รับ​บทเรียน​จาก​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้นนี้ ใคร​จะ​สนใจ​และ​ตั้งใจฟัง​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="24">ใคร​มอบ​ยาโคบ​ไปให้​กับ​ผู้ริบ หรือ​มอบ​อิสราเอล​ไปให้​กับ​ผู้ปล้น ก็​พระยาห์เวห์​นี่แหละ เพราะ​พวกเรา​ทำบาป​ต่อพระองค์ คนของเรา​ไม่ยอม​เดิน​ในทาง​ของพระองค์ พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของพระองค์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ก็เลย​เท​ความโกรธแค้น​อันร้อนแรง​ของพระองค์ พร้อมกับ​สงคราม​อัน​ดุเดือด​เลือดพล่าน​ลงบนเขา มัน​ทำให้​เกิดไฟ​ล้อมรอบ​เขา แต่​เขา​ก็ยัง​ไม่เข้าใจ​อยู่ดี มัน​เผาไหม้​เขา แต่​เขา​ก็​ไม่ได้​บทเรียน​อะไรเลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">ยาโคบ พระยาห์เวห์​ที่​สร้างเจ้า​ขึ้นมา อิสราเอล พระยาห์เวห์​ที่​ปั้น​เจ้า​ขึ้นมานั้น ตอนนี้​พระองค์​พูด​อย่างนี้​ว่า “ไม่ต้องกลัว เพราะ​เรา​ได้​ไถ่เจ้า​ให้​เป็นอิสระแล้ว เรา​ได้​เรียกชื่อ​ของเจ้า​โดยเฉพาะ และ​เจ้า​เป็นของเรา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เจ้า​ต้อง​ลุยน้ำลึกไป เรา​จะ​อยู่กับเจ้า เมื่อ​เจ้า​ต้อง​ข้าม​แม่น้ำ เจ้า​ก็จะ​ไม่จม​ลงไป เมื่อ​เจ้า​ต้อง​เดิน​ลุยไฟ เจ้า​ก็จะ​ไม่ไหม้ และ​เปลวเพลิง​ก็จะ​ไม่เผาผลาญเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า เรา​คือ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล​พระผู้ช่วยให้รอด​ของเจ้า เรา​ได้​ให้​อียิปต์​เป็น​ค่าไถ่​ตัวเจ้า เรา​ได้​แลก​เอธิโอเปีย​และ​เสบา​กับ​ตัวเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เจ้า​มีค่ามาก และ​มีเกียรติ​ใน​สายตาเรา​และ​เรารักเจ้า เรา​ได้ให้​คนอื่น​เพื่อ​แลกเปลี่ยน​กับเจ้า และ​ให้​ชนชาติต่างๆ​เพื่อ​แลกกับ​ชีวิตเจ้ามา”</verse>
				<verse number="5">“ไม่ต้องกลัว เพราะ​เรา​อยู่กับเจ้า เรา​จะ​นำ​ลูกหลาน​ของเจ้า​มา​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก และ​เรา​จะ​รวบรวมเจ้า​จาก​ทาง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​พูด​กับ​ทิศเหนือ​ว่า ‘ปล่อย​พวกเขาไป’ และ​พูด​กับ​ทิศใต้​ว่า ‘อย่าได้​ยึด​พวกเขาไว้’ ให้นำ​พวกลูกชาย​ของเรา​กลับมา​จากแดนไกล และ​นำ​พวกลูกสาว​ของเรา​กลับมา​จาก​สุดปลายโลก</verse>
				<verse number="7">ให้​นำ​ทุกคน​ที่​เป็น​ของเรามา คือ​คน​ที่​เรา​สร้างขึ้น​เพื่อ​ประดับ​บารมี​ของเรา คน​ที่​เรา​ได้ปั้น​และ​ทำขึ้นมา”</verse>
				<verse number="8">ให้​นำ​คนเหล่านั้น​ออกมา คือ​คน​ที่​มีตา แต่​กลับบอด และ​คนที่​มีหู แต่​กลับหนวก</verse>
				<verse number="9">ให้​ชนชาติ​ทั้งหมด​รวบรวม​กัน​เข้ามา ให้​ประชาชาติ​ทั้งหมด​มา​ชุมนุมกัน ใคร​ใน​พวกพระ​ของเขา​ได้​ทำนาย​ว่า​เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น หรือ​ได้​ประกาศ​ล่วงหน้า​ถึง​เหตุการณ์​อื่นๆ​ที่​เกิดขึ้นแล้ว​ในอดีต ก็​ให้​พวกเขา​นำ​พวกพยาน​ของเขา​มา​พิสูจน์​ให้เห็น​ว่า​พวกเขาถูก เพื่อว่า​คน​อื่น​จะได้​ฟัง และ​พูดว่า “เป็นจริง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดว่า “พวกเจ้า​เป็น​พยาน​ของเรา และ​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา​ที่​เรา​ได้เลือกมา เพื่อ​ว่า​พวกเจ้า​จะได้​รู้จัก​และ​เชื่อเรา​และ​จะได้​เข้าใจ​เสียที​ว่า​เรา​คือ​พระองค์ พระเจ้า​แต่เพียงองค์เดียว ก่อนหน้า​เรา​ไม่มี​พระเจ้า​อื่น​ที่​ถูก​ปั้นขึ้น​และ​หลังจากเรา​ก็​จะ​ไม่มี​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="11">เรา เรา​นี่แหละ​คือ​ยาห์เวห์ และ​นอกจาก​เรา ไม่มีใคร​เป็น​พระผู้ช่วยให้รอด</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​ทำนาย​เรื่องเหล่านี้​ให้กับเจ้า​ล่วงหน้า​และ​ได้​มา​ช่วยกู้เจ้า​และ​เรา​ได้​ประกาศ​สิ่งเหล่านี้​ออกไป​ล่วงหน้า ไม่ใช่​พระต่างชาติ​ในหมู่​พวกเจ้า​ทำหรอก​และ​เจ้า​เป็น​พยาน​ให้กับเรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​พระเจ้า และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​พระเจ้า​ต่อไป ไม่มี​พระไหน​สามารถ​ช่วยกู้​ใคร​ก็ตาม​ให้พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของเราได้ เมื่อ​เรา​ทำอะไรไป ใคร​จะ​มาเปลี่ยน​มัน​กลับไปได้</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์ องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อิสราเอล ผู้ที่​ไถ่​พวกเจ้า​ให้​เป็นอิสระ พูดว่า “เรา​จะ​ส่ง​กองทัพ​ไป​บาบิโลน​เพื่อ​ช่วยเจ้า และ​จะ​พังทลาย​สลักประตู​ทั้งหลายลง และ​จะ​ทำให้​เสียง​โห่ร้อง​แห่ง​ชัยชนะ​ของ​คนบาบิโลน​กลายเป็น​เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="15">เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของเจ้า พระผู้สร้าง​แห่ง​อิสราเอล​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ ผู้สร้าง​ทางข้าม​ในทะเล เป็น​ทางในน้ำ​ที่​ซัด​ส่ายไปมา</verse>
				<verse number="17">ผู้ที่​นำ​รถรบ​และม้า​รวมทั้ง​กองทัพ​และนักรบ ออกไป​ให้​ถูกทำลาย​พร้อมๆกัน พวกเขา​นอน​ลง​ที่​นั่น และ​ไม่​ได้​ลุก​ขึ้น พวกเขา​ถูก​ดับไป​เหมือน​ไส้ตะเกียง</verse>
				<verse number="18">พระองค์​พูดว่า “ไม่ต้อง​จดจำ​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ไปแล้ว หรือ​ไป​คิดถึง​อดีต</verse>
				<verse number="19">ดูสิ เรา​กำลัง​จะทำ​สิ่งใหม่ และ​ตอนนี้​มัน​กำลัง​เกิดขึ้นแล้ว เจ้า​ไม่เห็นหรือ เรา​จะ​ทำทาง​ใน​ทะเลทราย และ​ให้​พวกแม่น้ำ​ใน​ที่แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="20">พวกสัตว์ป่า​รวมถึง​หมาป่า​และ​นกฮูก​จะ​ให้เกียรติเรา เพราะ​เรา​ได้​ทำให้​น้ำ​เกิดขึ้น​ใน​ทะเลทราย พวกแม่น้ำ​เกิดขึ้น​ใน​ที่แห้งแล้ง เพื่อ​จะได้​ให้​น้ำดื่ม​กับ​ชนชาติ​ที่​เรา​ได้เลือกไว้</verse>
				<verse number="21">เป็น​ชนชาติ​ที่​เรา​ได้​ปั้นขึ้น​เพื่อ​ตัวเราเอง เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ประกาศถึง สิ่ง​อัน​น่าสรรเสริญนี้​ที่​เรา​ได้ทำ</verse>
				<verse number="22">แต่​ยาโคบเอ๋ย เจ้า​ก็​ไม่ได้​ร้องเรียก​หาเรา อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​เบื่อหน่าย​เราแล้ว</verse>
				<verse number="23">เจ้า​ไม่ได้​เอา​แพะแกะ​ของเจ้า​มา​เผา​ทั้งตัว​บูชา​ให้กับเรา และ​เจ้า​ก็​ไม่ได้​ให้เกียรติเรา​ด้วย​พวกเครื่อง​บูชา​ของเจ้า เรา​ไม่ได้​บังคับ​ให้เจ้า​ต้องถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช หรือ​ทำให้​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​เพราะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ไม่ได้​เอา​เงิน​ไปซื้อ​ไม้หอม​ให้เรา เจ้า​ไม่ได้​ทำให้​เรา​อิ่มหนำ​สำราญ​ด้วย​ไขมันสัตว์​จาก​พวกเครื่อง​บูชา​ของเจ้า แต่​พวกเจ้า​กลับ​ทำให้​เรา​แบกภาระหนัก​คือ​บาป​ทั้งหลาย​ของพวกเจ้า​นั่นแหละ และ​ความผิด​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ทำให้​เรา​รู้สึก​เหน็ดเหนื่อย</verse>
				<verse number="25">เรา เรา​คือ​พระองค์นั้น​ที่​ลบล้าง​การกบฏ​ทั้งหลาย​ของเจ้า​เพราะ​เห็นแก่​หน้าเรา และ​เรา​จะ​ไม่จดจำ​ความบาป​ทั้งหลาย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="26">กล่าวหา​เรา​ได้เลย ไป​ขึ้นศาล​สู้คดีกัน ให้การ​ของเจ้ามา เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​เจ้าถูก</verse>
				<verse number="27">บรรพบุรุษ​คนแรก​ของเจ้า​ทำบาป และ​พวกตัวแทน​ของเจ้า​ก็​ได้กบฏ​ต่อเรา</verse>
				<verse number="28">เรา​จึง​ทำให้​พวกผู้นำ​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์ไป มอบ​ยาโคบ​ให้​ถูกทำลาย​อย่างสิ้นเชิง มอบ​อิสราเอล​ให้​ถูกหัวเราะ​เยาะ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า ‘ยาโคบ ผู้รับใช้​ของเรา อิสราเอล ผู้ที่​เรา​เลือกมา ตอนนี้​ฟังให้ดี’</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ผู้ที่​สร้าง​เจ้า​ขึ้นมานั้น ผู้ที่​ปั้น​เจ้า​ตอน​อยู่​ใน​ครรภ์ ผู้ที่​จะ​ช่วยเจ้า พูดอย่างนี้​ว่า ‘ยาโคบ ผู้รับใช้​ของเรา เยชุรูน ผู้ที่​เรา​เลือกมา​ไม่ต้องกลัว</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​จะ​เทน้ำ​ลง​บน​แผ่นดิน​ที่กระหาย และ​ให้​ลำธารต่างๆ​ไหล​บน​ดินแห้ง เรา​จะ​เท​พระวิญญาณ​ของเรา​ลงบน​ลูกหลาน​ของเจ้า และ​เท​พระพร​ของเรา​ลงบน​ลูกๆของเจ้า</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​งอก​ขึ้นมา​เหมือนกับ​ต้นป๊อปลาร์​สีเขียว และ​เหมือน​พวกต้นหลิว​ที่​ขึ้นอยู่​ตามลำธาร’</verse>
				<verse number="5">คนหนึ่ง​จะ​บอก​ด้วย​ความภาคภูมิใจ​ว่า ‘เรา​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์’ และ​อีกคนหนึ่ง​ก็​จะ​บอก​ว่า ‘ข้า​เป็น​สมาชิก​คนหนึ่ง​ใน​ครอบครัว​ของยาโคบ’ และ​อีกคนหนึ่ง​จะ​เขียนลง​บนมือ​ของเขา​ว่า ‘ของ​พระยาห์เวห์’ และ​ตั้งนามสกุล​ว่า ‘อิสราเอล’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ผู้เป็น​กษัตริย์​ของอิสราเอล พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ปกป้อง​อิสราเอล​พูดอย่างนี้​ว่า “เรา​เป็น​ผู้แรก​และ​ผู้สุดท้าย นอกจาก​เราแล้ว​ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีก</verse>
				<verse number="7">พระไหน​เป็นเหมือนเรา ก็ให้​พระนั้น​พูดออกมา​และ​ประกาศ​ออกมา และ​ให้​แสดง​หลักฐาน​ต่อหน้าเรา ใคร​ได้​ทำนาย​นานแสนนาน​มาแล้ว​ถึง​สิ่งต่างๆ​ที่​จะ​เกิดขึ้น ก็ให้​พระพวกนั้น​ออกมา​บอก​พวกเรา​ถึง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="8">ไม่ต้องกลัว ไม่ต้อง​ขวัญผวา เรา​ได้​บอกเจ้า​ตั้งแต่​สมัยโบราณแล้ว​ไม่ใช่หรือ เรา​ได้​ทำนาย​ว่า​มัน​จะ​เกิดอะไรขึ้น​ไม่ใช่หรือ เจ้า​ก็​เป็น​พยาน​ให้กับเราได้ นอกจาก​เราแล้ว​ยังมี​พระเจ้า​อื่นอีกหรือ เรา​ไม่เห็น​รู้จักเลย ไม่มีหิน หลบภัยอื่น​นอกจาก​เรา​อีกแล้ว”</verse>
				<verse number="9">คนพวกนั้น​ทั้งหมด​ที่​ทำ​รูปเคารพต่างๆ​ขึ้นมา​ก็​ไม่มีค่า​อะไรเลย และ​รูปเคารพ​ที่​พวกเขา​ชื่นชอบ​นักหนา​ก็​ไม่มีประโยชน์​อะไรเลย พวกที่นมัสการ​รูปเคารพนั้น​ก็​เป็นพยาน​ให้กับ​พวกรูปเคารพนั้น คนที่​นมัสการ​รูปเคารพนั้น​ก็​มองไม่เห็น​และ​ไม่เข้าใจ ดังนั้น​พวกเขา​จะ​ได้รับ​ความอับอาย</verse>
				<verse number="10">ใคร​จะ​ไป​ปั้นพระ​หรือ​หล่อรูปเคารพ​ที่​ไม่ได้​ทำประโยชน์​อะไรให้</verse>
				<verse number="11">ดูสิ พวกนั้น​ทั้งหมด​ที่​นับถือ​รูปเคารพ​จะต้อง​อับอาย พวกช่างฝีมือ​ที่​สร้างมัน​ก็​เป็นแค่​มนุษย์ ให้​พวกเขา​ชุมนุมกัน​ทุกคน​และ​ยืนขึ้น​สู้คดี พวกเขา​ก็จะต้อง​ขวัญผวา​และ​อับอาย​ขายหน้าไป</verse>
				<verse number="12">ช่างเหล็ก​ก็​ตัดเหล็ก​เอา​มา​ทำ​ให้ร้อน​บนไฟ​และ​เขา​ใช้​ค้อนตี​ขึ้นรูป​และ​ทำงาน​กับ​เหล็กนั้น​ด้วย​แขน​อันแข็งแกร่ง​ของเขา แต่​เมื่อ​เขาหิว เขา​ก็จะ​หมดแรงไป ถ้า​เขา​ไม่ดื่มน้ำ​เขา​ก็จะ​อ่อนเปลี้ยไป</verse>
				<verse number="13">ช่างไม้​ก็​ขึง​เชือกวัด​และ​ใช้​ปากกาเหล็ก และ​วงเวียน​ขีดเขียน​เป็น​รูปร่าง​ขึ้นมา และ​เขา​ก็​แกะสลัก​มัน​ด้วย​เครื่องมือ​แกะสลัก เขา​สร้างมัน​ขึ้นมา​เหมือน​รูปร่างคน และ​มี​ความสวยงาม​ของมนุษย์ แล้ว​เอา​มัน​ไป​ตั้งไว้​ใน​ศาลเจ้า</verse>
				<verse number="14">เขา​ไป​ตัด​ต้นสนซีดาร์ หรือ​ไม่ก็​ไป​เลือก​ต้นโฮม์​หรือ​ต้นโอ๊ก เขา​ปล่อย​ให้​ต้นไม้​โตขึ้น​ตามลำพัง​ท่ามกลาง​ไม้อื่นๆ​ในป่า เขา​ปลูก​ต้นสนซีดาร์​และ​ฝน​ก็​ทำให้​มัน​สูงขึ้น</verse>
				<verse number="15">และ​เมื่อ​ถึงเวลา​ที่​จะ​เอา​มัน​มา​ทำฟืน​ให้กับ​มนุษย์ เขา​ก็​เอา​ไม้นั้น​มา​ส่วนหนึ่ง มาเผา​ให้​ความอบอุ่น​กับตัวเอง เอา​มา​ก่อไฟ​และ​อบขนมปัง​และ​เขา​ก็​เอา​อีกส่วนหนึ่ง​มา​สร้าง​เป็นพระ​และ​นมัสการมัน เขา​แกะสลัก​รูปเคารพ​ขึ้นมา​และ​กราบไหว้​อยู่​ต่อหน้ามัน</verse>
				<verse number="16">เขา​เอา​ไม้​ครึ่งหนึ่ง​มา​เผาไฟ​และ​ย่างเนื้อ​บนมัน เอา​มา​กิน​จน​อิ่มหนำสำราญ​และ​ผิงไฟนั้น​ให้​ร่างกาย​อบอุ่น และ​พูดว่า “ข้าอุ่นจัง ขณะที่​ดูไฟนี้”</verse>
				<verse number="17">และ​ไม้​ที่เหลือ​ก็​เอามา​สร้าง​เป็นพระ ให้​เป็น​รูปเคารพ​ของเขา และ​เขา​ก็​ก้มกราบ​และ​นมัสการมัน แถม​เขา​ได้อธิษฐาน​กับมัน​ว่า “ช่วยกู้​ชีวิต​ข้าด้วย เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของข้า”</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ไม่รู้​ไม่เข้าใจ​ใน​สิ่งที่​เขา​ทำอยู่ ตา​ของ​พวกเขา​ปิดสนิท เขา​จึง​มองอะไร​ไม่เห็น และ​จิตใจ​ของเขา​ก็​เหมือนกัน​เขา​ก็เลย​ไม่เข้าใจ</verse>
				<verse number="19">ไม่มีใคร​หยุด​พิจารณา และ​พวกเขา​ก็​ไม่มี​ความรู้ หรือ​ความคิด​แยกแยะ ที่​จะ​พูดว่า “ข้า​เผาไม้​ครึ่งหนึ่ง​ในไฟ และ​อบขนมปัง​บนมัน ข้า​ย่างเนื้อ​และ​กินเนื้อนั้น แล้ว​ต่อไป​ข้า​ควรจะ​เอา​ไม้​ที่เหลือ​มา​สร้าง​สิ่งที่​น่าขยะแขยงนี้​หรือเปล่า ข้า​ควรจะ​ก้มลง​กราบ​ต่อหน้า​ท่อนไม้​ท่อนหนึ่ง​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="20">มัน​เหมือนกับ​การเลี้ยงสัตว์​ด้วยขี้เถ้า จิตใจ​ที่​หลอกลวง​ของเขา​ได้​นำเขา​ให้​หลงทางไป เขา​ไม่สามารถ​ช่วยกู้​ตัวเองได้ หรือ​พูดว่า “สิ่งนี้​ที่​อยู่​ใน​มือขวา​ของข้า​เป็น​เรื่องหลอกลวง​ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ยาโคบ​เอ๋ย จำ​เรื่อง​พวกนี้​ไว้ให้ดี อิสราเอล​เอ๋ย จำ​เรื่อง​พวกนี้​ให้ดี เพราะ​เจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา เรา​ได้​ปั้นเจ้า​ขึ้นมา เจ้า​คือ​ผู้รับใช้​ของเรา อิสราเอล​เอ๋ย เรา​จะ​ไม่มีวัน​ลืมเจ้า</verse>
				<verse number="22">เรา​ได้​กวาด​การกบฏ​ของเจ้า​ทิ้งไป​เหมือน​ลมพัดเมฆไป และ​กวาด​ความบาป​ของเจ้า​ทิ้งไป​เหมือน​หมอกปลิวไป กลับ​มาหา​เราเถิด เพราะ​เรา​ได้​ไถ่เจ้าแล้ว”</verse>
				<verse number="23">ฟ้าสวรรค์​เอ๋ย ร้องเพลงเถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้ทำ​สิ่งที่​ยิ่งใหญ่ ส่วน​ลึกที่สุด​ของโลกเอ๋ย โห่ร้องเถิด ภูเขา ป่าไม้ และ​ต้นไม้ทั้งหลายเอ๋ย ระเบิด​เสียงเพลง​ออกมาเลย เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ไถ่ยาโคบแล้ว และ​พระองค์​ได้​เสริม​บารมี​ของพระองค์​โดย​ช่วย​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​ผู้ไถ่เจ้า ผู้​ปั้น​เจ้า​ใน​ครรภ์ พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้สร้าง​ทุกสิ่งทุกอย่าง เรา​ได้​ขึง​ท้องฟ้านี้​ออก​แต่เพียงผู้เดียว เรา​ได้​กาง​แผ่นดิน​ออก​ด้วย​ตัวเราเอง</verse>
				<verse number="25">เรา​คือ​ผู้ที่​ทำให้​คำทำนาย​ของ​พวกนักต้มตุ๋น​ผิดเพี้ยนไป และ​ทำให้​พวกหมอดู​กลายเป็น​ตัวตลกโง่ๆไป และ​เรา​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​คนฉลาด​หัวหมุน และ​ทำให้​ความรู้​ของเขา​นั้น​โง่เขลาไป</verse>
				<verse number="26">แต่​เรา​ทำให้​คำพูด​ของ​ผู้รับใช้​เรา​เกิดขึ้นจริง และ​ทำให้​คำทำนาย​ของ​พวกทูต​ของเรา​สำเร็จผล เรา​พูดถึง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘จะ​มี​คน​มา​อาศัยอยู่​ที่นี่​อีกครั้งหนึ่ง’ และ​เรา​ก็​พูด​ถึง​เมืองต่างๆ​ของยูดาห์​ว่า ‘พวกมัน​จะ​ถูกสร้าง​ขึ้นใหม่’ และ​เรา​พูด​ถึง​ซากปรัก​หักพัง​ของ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘เรา​จะ​ยก​ซากปรัก​หักพัง​เหล่านั้น​ขึ้นมาใหม่’</verse>
				<verse number="27">เรา​พูด​กับ​มหาสมุทร​ว่า ‘เหือด​แห้ง​ไปซะ’ เรา​จะ​ทำให้​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ของเจ้า​เหือด​แห้งไป</verse>
				<verse number="28">	เรา​พูด​ถึง​ไซรัส ว่า ‘เขา​เป็น​ผู้เลี้ยงแกะ​ของเรา เขา​จะ​ทำ​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​เรา​อยากให้​เขาทำ’ ไซรัส​จะ​พูดถึง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘ให้​สร้างมัน​ขึ้นมาใหม่’ และ​พูดถึง​พระวิหาร​ว่า ‘ให้​วาง​ฐานราก​ของมัน​ขึ้นมาใหม่’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ไซรัส ผู้ที่​เรา​ได้​เจิมไว้​เป็น​กษัตริย์ ผู้ที่​เรา​ได้​จูง​มือขวา​ของเขาไว้ เพื่อ​เขา​จะ​มี​ชัยชนะ​เหนือ​ชนชาติต่างๆ และ​ปลด​อำนาจ​ไป​จาก​กษัตริย์​ทั้งหลาย เรา​ได้​เปิด​ประตู​ทั้งหลาย​ต่อหน้าเขา พวก​ประตูเมือง​จะ​ไม่ปิด​ไปจากเขา เรา​ยาห์เวห์ ได้​พูดกับ​เขาว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​จะ​นำหน้า​เจ้าไป และ​ทำให้​ภูเขา​ทั้งหลาย​ราบ​เป็นหน้ากลอง เรา​จะ​พังทลาย​ประตูเมือง​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​จะ​ตัดกลอน​ประตูเหล็ก​ให้ขาด</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​แอบซ่อนไว้​ใน​ความมืด และ​ขุมทรัพย์​ที่​แอบซ่อนไว้​ใน​ที่ลับ​ให้กับเจ้า เพื่อ​เจ้า​จะได้​รู้ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ผู้ที่​เรียก​เจ้า​ตามชื่อ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​ทำ​เรื่อง​พวกนี้ เพื่อ​ช่วย​ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของเรา ทำ​เพื่อ​อิสราเอล ผู้ที่​เรา​เลือกมา เรา​ได้​เรียกเจ้า​ตาม​ชื่อของเจ้า​และ​ให้​เจ้า​มีตำแหน่ง​พ่วงท้าย ถึงแม้ว่า​เจ้า​จะ​ไม่รู้จัก​เราก็ตาม</verse>
				<verse number="5">เรา​คือ​ยาห์เวห์ ไม่มีพระ​อื่นอีก นอกจาก​เราแล้ว ก็​ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีก เรา​ติด​อาวุธ​ให้เจ้า ถึงแม้​เจ้า​จะ​ไม่รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="6">เรา​ทำ​อย่างนี้​เพื่อว่า​ผู้คน​จาก​ทิศตะวันออก​ไปถึง​ทิศตะวันตก จะ​ได้​รู้ว่า​ไม่มี​พระอื่นใด​นอกจากเรา เรา​คือ​ยาห์เวห์ ไม่มี​พระอื่นอีก</verse>
				<verse number="7">เรา​ปั้น​ความสว่าง​และ​สร้างความมืด เรา​นำ​ความร่มเย็นเป็นสุข​มา​และ​สร้างความหายนะ เรา ยาห์เวห์ ทำทุกสิ่งทุกอย่างนี้</verse>
				<verse number="8">ฟ้าสวรรค์เอ๋ย ให้​ปล่อยฝน​ลงมา​จากเบื้องบน ให้​พวกเมฆ​เท​ความยุติธรรม​ลงมา ให้​แผ่นดิน​เปิดออก​เพื่อ​ความรอด​จะได้​เติบโต​ขึ้นมา เพื่อ​ความยุติธรรม​จะได้​งอกขึ้นมา เรา ยาห์เวห์ เป็น​ผู้สร้าง​เรื่องนี้​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="9">เฮ้ย ไอ้พวก​ที่​โต้เถียง​กับ​ผู้ที่​สร้างเจ้ามา เจ้า​เป็นแค่​หม้อหนึ่ง​ใน​พวกหม้อดิน​ทั้งหลาย ดินเหนียว​มีสิทธิ์​ที่​จะ​ถาม​คนปั้น​มันได้หรือ​ว่า ‘เจ้า​กำลัง​ทำอะไร​อยู่นี่’ หรือ ต่อว่า​คนปั้น​ว่า ‘เจ้าไร้ฝีมือ’</verse>
				<verse number="10">เฮ้ย ไอ้​คนที่​เสือกไปถาม​คนที่​กำลัง​จะ​เป็นพ่อ​ว่า ‘มีลูก​ทำไม’ หรือ​พูดกับ​คนเป็นแม่​ว่า ‘กำลัง​คลอดลูก​ทำไม’”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อิสราเอล​ผู้สร้าง​เขามา พูดว่า​อย่างนี้ “เจ้า​จะ​มา​เสือก​ถามเรา​เกี่ยวกับ​เรื่องลูกๆ​ของเราหรือ หรือ​จะ​มา​สั่งเรา​เกี่ยวกับ​สิ่งที่​เรา​ได้สร้างขึ้น</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​สร้าง​โลกนี้ และ​ได้​สร้างมนุษย์​ขึ้นมา​บนโลก เรา​ได้​กาง​ท้องฟ้า​ออก​ด้วย​มือของเราเอง และ​เรา​ได้​ให้​คำสั่ง​กับ​พวกดวง​อาทิตย์ ดวงจันทร์​และ​ดวงดาว​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​ยั่วยุ​ไซรัส​ให้​ลงมือ​เพื่อ​ให้​สำเร็จ​ตาม​จุดประสงค์​ที่ดี​ของเรา และ​เรา​จะ​ทำทางต่างๆ​ของเขา​ให้​ราบเรียบ เขา​จะ​สร้าง​เมือง​ของเรา​ขึ้นมาใหม่ เขา​จะ​ปลดปล่อย​คนของเรา​ที่​ถูกจับ​ไป​เป็นเชลย​โดย​ไม่ได้รับ​ค่าจ้าง​หรือสินบน” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้ “ความร่ำรวย​ของ​อียิปต์​และ​กำไร​ของ​เอธิโอเปีย และ​คนเสบา คนร่างสูงนั้น ก็​จะ​ถูกนำ​มาให้เจ้า และ​กลายเป็น​ของเจ้า พวกเขา​จะ​ติดตามเจ้า เป็นเชลย​ถูก​ล่ามโซ่​มา​ก้มกราบ​อยู่​ต่อหน้าเจ้า พวกเขา​จะ​อ้อนวอน​และ​พูดกับเจ้า​ว่า ‘พระเจ้า​สถิตอยู่​กับท่านแน่ ไม่มี​พระอื่นใดอีก​นอกจาก​พระองค์’”</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พระผู้ช่วยให้รอด พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​ทำงาน​อย่างลับๆ​จริงๆ</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ทุกคน​จะต้อง​ได้รับ​ความอับอาย​และ​ขายหน้าไป พวกที่​ทำ​รูปเคารพ​จะ​ได้รับ​ความอัปยศอดสู​ไปด้วยกัน</verse>
				<verse number="17">แต่​พระยาห์เวห์ ได้​ช่วย​ให้​อิสราเอล​รอด​เป็น​ชัยชนะ​ที่​อยู่​ถาวร​ตลอดไป พวกเจ้า​จะ​ไม่มีวัน​ได้รับ​ความอับอาย​หรือ​ขายหน้า​ตลอดไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​คือ​พระเจ้า​ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​ปั้น​โลกนี้​ขึ้นมา พระองค์​สร้าง​มัน​และ​ตั้ง​มัน​ให้​มั่นคง พระองค์​ไม่ได้​สร้าง​ให้​มัน​ว่างเปล่า พระองค์​ปั้น​มัน​ขึ้นมา​ให้​คนอยู่ พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ที่​พูด​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์ ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีก</verse>
				<verse number="19">เรา​ไม่ได้​พูด​ใน​ที่ลี้ลับ หรือ​พูด​อยู่​ใน​ที่มืดมิด เรา​ไม่ได้​บอก​กับ​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ว่า ‘ให้​ค้นหา​เรา​ใน​แผ่นดิน​ที่ว่างเปล่า’ เรา คือ​ยาห์เวห์ เรา​พูดความจริง และ​ประกาศ​ใน​สิ่งที่​ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ที่​หนีรอด​มา​จาก​ชนชาติต่างๆ​รวบรวม​กันเข้า และ​มานี่ เข้ามา​ใกล้ๆกัน คนพวกนั้น​ที่​เดิน​แบก​รูปเคารพต่างๆ​ที่​ทำ​จากไม้​และ​อธิษฐาน​ถึง​พระ​ที่​ไม่สามารถ​ช่วย​พวกเขาได้ คนพวกนี้​ไม่มี​ความรู้</verse>
				<verse number="21">ให้​พวกเขา​มา​และ​ยื่นคดี​ของเขา ให้​พวกเขา​หารือกัน​ใน​เรื่อง​พวกนี้ “ใคร​เป็น​คนทำนาย​เรื่องนี้​ให้​เจ้ารู้​เมื่อ​นานมาแล้ว หรือ​ใคร​เป็น​คนบอก​เรื่องนี้​ให้เจ้ารู้​ก่อนล่วงหน้า ​นานแสนนาน​มาแล้ว ก็​ไม่ใช่​เรา ยาห์เวห์ หรอก​หรือ ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีกแล้ว​นอกจากเรา เรา​เป็น​พระเจ้า​ที่​ทำ​ใน​สิ่งที่​ถูกต้อง เรา​เป็น​พระผู้ช่วยให้รอด ไม่มี​พระเจ้า​อื่น​นอกจากเรา</verse>
				<verse number="22">ทุกคน​ที่​อยู่​สุดปลายโลก หัน​มาหาเรา​แล้วจะรอด เพราะ​เรา​คือ​พระเจ้า ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีก</verse>
				<verse number="23">เรา​ได้​สาบาน​อ้างชื่อ​เราเอง คำ​สัญญา​ที่​ได้​ออก​จาก​ปาก​ของเรา​นั้น​ยุติธรรม และ​เรา​จะ​ไม่กลับ​คำพูด ทุกหัวเข่า​จะ​ต้อง​กราบลง​ต่อหน้าเรา และ​ลิ้นทุกลิ้น​จะ​สาบาน​ว่า​จะ​จงรัก​ภักดี​ต่อเรา</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​จะ​พูดว่า ‘ชัยชนะ​และ​พละกำลัง​มาจาก​พระยาห์เวห์​เท่านั้น’ ทุกคน​ที่​โกรธแค้น​พระองค์​จะ​มาหา​พระองค์​และ​ได้รับ​ความอับอายขายหน้า</verse>
				<verse number="25">แต่​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ทุกคน​จะ​ได้รับ​ชัยชนะ​จาก​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​ก็จะ​สรรเสริญ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">ต่อหน้า​พระเจ้า พระเบล​ต้อง​ก้มกราบลง พระเนโบ ต้อง​หมอบตัวลง รูปเคารพ​ของ​พระ​ทั้งสองนี้​จะ​ต้อง​วาง​อยู่​บน​พวกสัตว์​และวัว พวกรูปเคารพ​ที่​เจ้าหาม​แห่แหน​ไปมานั้น ตอนนี้​กำลัง​ถูก​บรรทุก​อยู่​บน​พวกสัตว์​ที่​เหน็ดเหนื่อยนั้น</verse>
				<verse number="2">พวกมัน​ต้อง​หมอบตัวลง​และ​ต้อง​ก้มกราบลง​ด้วยกัน พวกพระนั้น​ไม่สามารถ​ช่วยกู้​รูปปั้น​ของ​ตนเองได้ พระพวกนั้นเอง​ก็​ตก​ไปเป็น​เชลย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ครอบครัว​ยาโคบเอ๋ย คือ​พวกที่​ยัง​เหลือรอด​ใน​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล ฟังเรา​ให้ดี เรา​ได้​แบก​พวกเจ้า​ตั้งแต่​เจ้า​เกิดมา เรา​ได้​แบก​พวกเจ้า​ตั้งแต่​เจ้า​คลอด​จากครรภ์มา</verse>
				<verse number="4">จนกระทั่ง​เจ้า​แก่เฒ่า เรา​ก็คือ​พระองค์นั้น ถึงแม้​ผม​ของเจ้า​จะ​ขาวไป เรา​ก็ยัง​จะ​แบกเจ้าอยู่ เรา​ได้​สร้างเจ้ามา เรา​จะ​ดูแลเจ้า เรา​จะ​แบกเจ้า​และ​ช่วยเจ้า​ให้รอด</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เอา​เรา​ไป​เปรียบ​กับใคร ใคร​จะ​มา​เทียบเทียม​กับเราได้ เจ้า​จะ​เปรียบเทียบ​เรา​กับใคร และ​ทำ​ยัง​กับ​ว่า​เหมือนกัน​อย่างนั้นหรือ</verse>
				<verse number="6">คนพวกนั้น​ที่​เท​ทอง​มากมาย​ออกจากถุง และ​เอา​เงิน​มาชั่ง​บน​ตราชั่ง ได้​จ้าง​ช่างทอง​มา​คนหนึ่ง​มา​สร้างมัน​ขึ้น​เป็นพระ แล้ว​พวกเขา​ก็​ก้มกราบ​นมัสการมัน</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ยก​มัน​ใส่บ่า​และ​แบก​มันไป แล้ว​ไป​วางไว้​ในที่​ของมัน มัน​ก็​ตั้ง​อยู่​ที่นั่น​ไม่​กระดุกกระดิก​ไปไหน ถ้า​มี​คน​มา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จากมัน มัน​ก็​ไม่ตอบ มัน​ไม่​สามารถ​ช่วยใคร​ให้พ้น​จาก​ความเดือด​ร้อน​ได้เลย</verse>
				<verse number="8">เจ้าพวก​ชอบกบฏ​ทั้งหลาย จดจำ​เรื่องนี้​ไว้ให้ดี และ​กล้าหาญไว้ ให้​หวนคิด​อยู่เสมอ​ในใจ</verse>
				<verse number="9">คือ​ให้​จดจำ​เรื่องเหล่านั้น​ที่​เรา​ได้ทำ​ตั้งแต่​สมัยโบราณ เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีก เรา​เป็น​พระเจ้า ไม่มีใคร​เหมือนเรา</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​ทำนาย​ตอนจบ​ไว้​ตั้งแต่​เริ่มต้นเลย ตั้งแต่​สมัยโบราณ เรา​ได้​บอก​เจ้า​ถึง​สิ่งที่​ยังไม่เกิดขึ้น เรา​บอก​ว่า ‘เมื่อ​เรา​วางแผน มัน​ก็จะ​เกิดขึ้น​ตามนั้น เรา​จะ​ทำ​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​อยากจะทำ’</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้​เรียก​นกอินทรี​ตัวหนึ่ง​มา​จาก​ทางตะวันออก คือ​เรียก​ชายคนหนึ่ง​จาก​แดนไกล​ให้​มา​ทำ​ตามแผน เรา​ได้​พูด​เอาไว้ และ​เรา​จะ​ทำให้​มัน​เกิด​ตามนั้น เรา​ได้​วางแผน​ไว้ และ​เรา​จะ​ทำ​มัน</verse>
				<verse number="12">พวกเจ้า​หัวดื้อ พวกเจ้า​ที่​คิดว่า​ความรอด​อยู่​ห่างไกล ฟังเราให้ดี</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้​เอา​ความรอด​ของเรา​มา​ใกล้แล้ว มัน​อยู่​ไม่ไกล และ​ความรอด​ของเรา​ก็​ไม่ล่าช้าด้วย เรา​จะ​เอา​ความรอด​มา​ไว้​ที่ศิโยน และ​เรา​จะ​ให้​สง่าราศี​ของเรา​กับ​อิสราเอล”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “บาบิโลน​สาวพรหมจรรย์เอ๋ย ลง​มา​นั่ง​บนฝุ่น นางสาว​เคลเดีย​เอ๋ย มา​นั่ง​บน​พื้น​โดย​ไม่มี​บัลลังก์ เพราะ​จะ​ไม่มีใคร​เรียก​เจ้า​ว่า​เจ้าหญิงเนื้อนุ่ม และ​เจ้าหญิงเนื้อเนียน อีกต่อไป</verse>
				<verse number="2">ไป​จับ​โม่หิน​และ​โม่แป้งซะ เอา​ผ้าคลุมหน้า​ออก ให้​ถอดกระโปรง​ออก​จน​เห็นขา​ของเจ้า แล้ว​เดิน​ข้าม​แม่น้ำ​ไป</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​เปลือย​เปล่า​ไม่มี​อะไร​ปกปิด คน​จะ​เห็น​ส่วนที่​น่าอับอาย​ของเจ้า เรา​จะ​แก้แค้น​เจ้า และ​เรา​จะ​ไม่ไว้ชีวิต​ใครเลย”</verse>
				<verse number="4">ผู้ที่​ไถ่​พวกเรา​ให้​เป็นอิสระ​คือ​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล พระองค์​มี​ชื่อ​ว่า​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ พูดว่า “นางสาว​เคลเดียเอ๋ย​เข้าไป​ใน​ที่มืด​และ​นั่งเงียบๆ เพราะ​จะ​ไม่มีใคร​เรียก​เจ้า​ว่า ‘ราชินี​แห่ง​อาณาจักร​ทั้งหลาย’ อีกต่อไป</verse>
				<verse number="6">ตอนนั้น​เรา​โกรธ​คนของเรา เรา​ทำให้​ทรัพย์​สมบัติ​ของเรา​เสื่อม​เสีย​เกียรติไป เรา​ได้​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใน​มือเจ้า แต่​เจ้า​ไม่ได้​มี​ความเมตตา​ต่อพวกเขาเลย เจ้า​ทำให้​แอก​ของเจ้า​หนักมาก​แม้แต่​บนบ่า​ของคนชรา</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ได้​พูดว่า ‘ข้า​จะ​เป็น​ราชินี​ตลอดชั่วนิรันดร์’ เจ้า​ไม่ได้​คิดถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำลงไป เจ้า​ไม่ได้​นึกถึง​ผล​ที่​จะตามมา</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้ ฟังไว้​ให้ดี เจ้าที่​รัก​ความสนุกสนาน เจ้า​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​ความปลอดภัย เจ้า​พูด​ในใจ​ของตน​ว่า ‘ข้านี่แหละ​พระเจ้า และ​ไม่มี​ผู้อื่น​นอกจากข้า ข้า​จะ​ไม่มีวัน​เป็น​แม่หม้าย​และ​ข้า​จะ​ไม่มีวัน​สูญเสีย​ลูกๆ​ของข้าไป’</verse>
				<verse number="9">แต่​ทั้งสองอย่างนี้​จะ​เกิดขึ้น​กับเจ้า ในทันทีทันใด ภายในวันเดียว เจ้า​จะ​สูญเสีย​ทั้งลูกๆ​และสามีไป ทั้งๆที่​เจ้า​มี​เวทมนตร์​มากมาย ทั้งๆที่​เจ้า​มี​คาถาอาคม​ที่​มีฤทธิ์​อันยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="10">เจ้า​รู้สึก​ปลอดภัย​อยู่​ใน​ความเลวทราม​ของเจ้า เจ้า​คิดว่า ‘ไม่มีใคร​เห็นข้า’ ความฉลาด​และ​ความรู้​ของเจ้า​นำ​เจ้า​หลงทางไป เจ้า​คิดในใจ​ว่า ‘ข้านี่แหละ​พระเจ้า ไม่มี​ผู้อื่น​นอกจากข้า’</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น เรื่อง​เลวร้าย​จะ​ตกมา​บนเจ้า เจ้า​ไม่รู้ว่า​มัน​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อไหร่ ความพินาศ​จะ​ตกมา​บนเจ้า เจ้า​จะ​ไม่มีทาง​กำจัด​มัน​ไปได้ ความหายนะ​จะ​เกิดขึ้น​กับเจ้า​ใน​ทันทีทันใด เจ้า​จะ​ไม่มีวัน​รู้ว่า​มัน​จะ​มาถึง​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="12">ใช้​คาถา​อาคม​ของเจ้า​ต่อไป​และ​ใช้​เวทมนตร์​ทั้งหมด​ของเจ้า ที่​เจ้า​ยุ่ง​อยู่​กับมัน​ตั้งแต่​เป็นเด็ก​มาแล้ว ไม่แน่​เจ้า​อาจจะ​สำเร็จ​ก็ได้ ไม่แน่​เจ้า​อาจจะ​ทำให้​บางคน​กลัว​ก็ได้</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ปรึกษา​พวกหมอดู​มากมาย​จนเหนื่อย ให้​พวกโหราจารย์​ลุกขึ้นมา​ช่วยชีวิตเจ้าสิ ให้​พวก​ที่​ดูดวง ดูดาว และ​ดวงจันทร์​ใหม่​ทุกเดือน ทำนายสิ​ว่า​จะ​เกิดอะไรขึ้น​กับเจ้า</verse>
				<verse number="14">ดูสิ พวกเขา​เป็น​เหมือนฟาง ไฟ​ก็​จะ​เผาผลาญ​พวกมัน​จนหมด พวกเขา​ไม่สามารถ​เอาตัวรอด​ให้พ้น​จาก​ฤทธิ์​แห่ง​เปลวไฟ มัน​ไม่ใช่​ถ่านไฟ​สำหรับ​ผิง​อุ่นกาย หรือ​เป็น​แสงไฟ​ให้​กับใคร​มานั่งชม</verse>
				<verse number="15">นี่คือ​สิ่งที่​จะ​เกิดขึ้น​กับเจ้า คือ​คนพวกนั้น​ที่​เจ้า​ร่วมงานด้วย​จะ​ทำให้​เจ้า​ผิดหวัง​อย่างนั้น คนที่​เจ้า​ค้าขายด้วย​ตั้งแต่สาวๆ ก็จะ​แยกย้ายไป​ตัวใครตัวมัน​จน​ไม่เหลือใคร​ที่​จะ​มา​ช่วยกู้​เจ้าได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ฟังสิ่งนี้​ให้ดี​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ ผู้ที่​มี​ชื่อ​เรียกว่า​อิสราเอล ผู้สืบเชื้อสาย​มา​จาก​ยูดาห์ เจ้า​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​การสาบาน เจ้าสรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล แต่​เจ้า​ไม่ได้​ทำ​ด้วย​ความซื่อสัตย์​และ​ความจริงใจ</verse>
				<verse number="2">พวกเจ้า​เรียก​ตัวเอง​ว่า​ประชากร​ของ​เมืองศักดิ์สิทธิ์ ที่​เชื่อพึ่ง​ใน​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ที่​มี​ชื่อ​เรียกว่า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูดว่า เรา​ได้​ทำนาย​นานมาแล้ว​ถึง​สิ่งที่​ได้​เกิดขึ้นนี้ สิ่งเหล่านั้น​ได้​ออกมา​จาก​ปากของเรา เรา​ได้​ทำให้​พวกมัน​เป็น​ที่รู้​กันไปทั่ว แล้ว​จู่ๆ เรา​ก็​ลงมือทำ แล้ว​มัน​ก็​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เรา​รู้ว่า​เจ้านั้น​ดื้อดึง คอ​เจ้า​เหมือน​เอ็นเหล็ก​จูงยาก หัวแข็ง​เหมือนกับ​ทองเหลือง</verse>
				<verse number="5">เรา​ได้​ประกาศ​ให้​เจ้ารู้​นานมาแล้ว ก่อน​ที่​สิ่งเหล่านั้น​จะเกิด เรา​ก็​ได้​บอก​เจ้าแล้ว เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​พูดได้​ว่า ‘รูปเคารพ​ของฉัน​ทำ​สิ่งเหล่านั้น รูปแกะสลักไม้​และ​รูปหล่อ​ของฉัน​ได้​สั่งให้​สิ่งเหล่านี้​เกิดขึ้น’”</verse>
				<verse number="6">เจ้า​เคย​ได้ยิน​คำทำนาย​ของเราแล้ว ดู​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้นสิ แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ยอมรับ​ว่า​สิ่งที่​เรา​ได้​ทำนายนั้น​เกิดขึ้นจริง​หรือไม่ ต่อจากนี้ไป เรา​จะ​บอก​เจ้า​เกี่ยวกับ​สิ่งใหม่ๆ​ที่​แอบซ่อนอยู่ ที่​เจ้า​ยังไม่รู้</verse>
				<verse number="7">พวกมัน​เพิ่ง​ถูกสร้าง​ขึ้นมา​เดี๋ยวนี้เอง ไม่ใช่​นานมาแล้ว ก่อนหน้านี้​เจ้า​ยังไม่เคย​ได้ยิน​เรื่องนี้ ดังนั้น เจ้า​ไม่สามารถ​พูดได้​ว่า “เออ เรารู้แล้ว”</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ไม่เคย​ได้ยิน​หรือรู้​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ หู​ของเจ้า​ไม่ได้​เปิด​ตั้งนาน​มาแล้ว เพราะ​เรา​รู้ว่า​เจ้านั้น​ชอบ​หักหลัง และ​เรา​รู้ว่า​ตั้งแต่เกิดแล้ว เจ้า​ได้​ชื่อว่า “ไอ้กบฏ”</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​ไม่อยาก​เสียชื่อ​ของเรา เรา​จึง​ได้​ยับยั้ง​ความโกรธ​ของเราไว้ เพื่อ​ให้​คนสรรเสริญเรา เรา​จึง​ได้​ระงับ​มันไว้​เพื่อเจ้า​และ​ไม่ได้​ทำลายเจ้า</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​หลอมเจ้าแล้ว แต่​ไม่ได้​หลอม​ด้วยไฟ​อย่างเงิน แต่​เรา​ได้​ทดสอบเจ้า​ด้วย​เตาหลอม​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​เกียรติ​ของเรา เพื่อ​เกียรติ​ของเราเอง เราจะ​จัดการแล้ว เรา​จะ​ปล่อย​ให้​ชื่อเสียง​ของเรา​เสื่อม​เสีย​ได้ยังไง เรา​จะ​ไม่ยอม​มอบ​เกียรติ​ที่​เรา​สมควร​จะได้รับ​ให้กับ​ผู้อื่น</verse>
				<verse number="12">ฟังเราให้ดี ยาโคบ อิสราเอล ผู้ที่​เรา​ได้​เรียกมา เรา​คือ​พระองค์​ผู้นั้น เรา​เป็น​ผู้แรก และ​ผู้สุดท้าย</verse>
				<verse number="13">มือของเรา​ได้​วาง​รากฐาน​ของโลก มือขวา​ของเรา​ได้​แผ่​ฟ้าสวรรค์​ออก เมื่อ​เรา​เรียก​พวกมันมา พวกมัน​ก็​จะ​มา​ยืน​พร้อม​อยู่​ต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="14">เจ้าทั้งหลาย รวมกัน​เข้ามา และ​ฟังให้ดี ใน​พวกพระนั้น​มีใครบ้าง​ที่​เคย​ทำนาย​สิ่งเหล่านี้ พระยาห์เวห์​ได้​เลือก​ไซรัส​มา​เป็น​พันธมิตร เขา​จะ​ทำตาม​ความต้องการ​ของพระองค์ ต่อ​บาบิโลน ต่อ​เชื้อสาย​ของ​เคลเดีย</verse>
				<verse number="15">เรา​เอง​เป็น​ผู้​ที่​ออกคำสั่ง เรา​ได้​เรียก​เขามา เรา​ได้​นำเขา​มาที่นี่ และ​งาน​ของเขา​จะ​ประสบผลสำเร็จแน่</verse>
				<verse number="16">เข้ามาใกล้ๆ​เรา และ​ฟังเรื่องนี้ “ตั้งแต่​เริ่มต้น เรา​ไม่เคย​พูด​ใน​ที่ลับ และ​เมื่อ​มัน​เป็นจริง​ขึ้นมา เรา​ก็​อยู่ที่นั่น” ตอนนี้ พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ได้ส่งผม​และ​พระวิญญาณ​ของพระองค์​มาแล้ว</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์ ผู้ที่​ปกป้อง​พวกเจ้าไว้ ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล พูดว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​สอน​เจ้า​เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​กับเจ้า เรา​นำ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ที่​เจ้า​ควรไป</verse>
				<verse number="18">เสียดาย ที่​พวกเจ้า​ไม่ได้​ใส่ใจ​เรื่อง​คำ​สั่งสอน​ของเรา ไม่อย่างนั้น​เจ้า​คง​สุขสบาย​ไปแล้ว​เหมือน​แม่น้ำ​ที่​ไหลตลอด​ไม่หยุด และ​คง​ประสบ​ความสำเร็จ​ครั้งแล้วครั้งเล่า​เหมือน​คลื่น​ซัดมา​ครั้งแล้วครั้งเล่า</verse>
				<verse number="19">ลูกหลาน​ของเจ้า​ก็คง​มี​มากมาย​เหมือนกับ​เม็ดทราย เชื้อสาย​ของเจ้า​ก็คง​มี​มากมาย​ดั่ง​กับ​เม็ดทราย แล้ว​ชื่อ​ของ​พวกเขา​คง​ไม่โดน​ลบ​ออกไป และ​พวกเขา​คง​ไม่​ถูกทำลาย​ไป​ต่อหน้าเรา”</verse>
				<verse number="20">ออกมา​จากบาบิโลนซะ ให้​วิ่งหนี​จาก​ชาวเคลเดีย โห่ร้อง ประกาศ​มัน​ด้วย​ความยินดี ให้​เล่า​เรื่องนี้ ให้​มัน​กระจาย​ไปไกล​ถึง​สุดขอบโลก​ให้​พูดว่า “พระยาห์เวห์​ได้​ไถ่​ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของพระองค์แล้ว”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระองค์​ได้​นำ​พวกเขา​ผ่าน​ทะเลทราย พวกเขา​ก็​ไม่ขาด​น้ำดื่ม พระองค์​ให้​น้ำ​ไหล​ออกมา​จาก​ก้อนหิน​เพื่อ​พวกเขา พระองค์​ได้​ผ่าหิน​และ​น้ำ​ก็​ทะลัก​ออกมา</verse>
				<verse number="22">แต่​พระยาห์เวห์​พูดว่า “ไม่มีสันติสุข​สำหรับ​คนชั่วช้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">พวกเจ้า​ที่​อยู่​แถบ​ชายฝั่ง​และ​หมู่เกาะต่างๆ​ฟังเราให้ดี ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​มา​จาก​แดนไกล ตั้งใจ​ฟังให้ดี พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​ผม​ให้​มา​รับใช้​พระองค์​ก่อนที่​ผม​จะเกิด​เสียอีก พระองค์​ตั้งชื่อ​ให้ผม ตั้งแต่​ผม​ยัง​อยู่​ใน​ท้องแม่</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทำให้​ปาก​ของผม​เหมือนกับ​ดาบ​ที่​คมกริบ พระองค์​ซ่อน​และ​ปกป้อง​ผม​ไว้​ใต้​มือพระองค์ พระองค์​ทำให้​ผม​เป็น​เหมือน​ลูกธนู​ที่​ขัดมัน พระองค์​ซ่อนผม​ไว้ใน​ซองธนู​ของพระองค์</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูดกับผม​ว่า “อิสราเอล เจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา เรา​จะ​ได้รับ​เกียรติ​เพราะเจ้า”</verse>
				<verse number="4">แต่​ผม​คิดว่า “ผม​ได้​ทำงาน​เหนื่อยเปล่า” ผม​ได้​ทุ่มแรงไป​จนหมด เสียแรง​เปล่าๆ​ไม่ได้​อะไร​ซักอย่าง แต่​อย่างไร​ก็ตาม​พระยาห์เวห์​จะให้​สิ่ง​ที่​ผม​สมควร​จะ​ได้รับ​อย่างแน่นอน และ​รางวัล​ของผม​อยู่กับ​พระเจ้าของผม</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ได้​ปั้น​ผม​ใน​ครรภ์​ให้​เป็น​ผู้รับใช้​ของพระองค์ พระองค์​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​พระองค์​จะได้​นำ​ครอบครัว​ของยาโคบ​กลับมาหา​พระองค์ และ​เพื่อ​รวบรวม​คนอิสราเอล​กลับมาหา​พระองค์ ผม​จะ​ได้รับ​เกียรติ​ใน​สายตา​ของพระยาห์เวห์ และ​พระเจ้า​ของผม​ได้​เป็น​พละกำลัง​ของผมแล้ว</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้​พระยาห์เวห์​พูดว่า “เจ้า​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา​ที่​กำลัง​ช่วยเรา​ฟื้นฟู​เผ่าต่างๆ​ของยาโคบ และ​นำ​ผู้รอดชีวิต​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​กลับมา แค่นั้น​ยัง​น้อยเกินไป เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็นแสงสว่าง​ให้กับ​ชนชาติต่างๆด้วย เพื่อ​ความรอด​ของเรา​จะได้​ไปถึง​ที่สุดปลาย​แผ่นดินโลก”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระผู้ไถ่​และ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล ได้​พูด​กับ​คนนั้น​ที่​ถูกดูหมิ่น​ที่​ชนชาติอื่นๆ​เกลียดชัง และ​ที่​เป็นทาส​ของ​ผู้ครอบ​ครอง​ทั้งหลาย​อย่างนี้ว่า “เมื่อ​พวกกษัตริย์​เห็นเจ้า พวกเขา​ก็​จะ​ยืนขึ้น​ให้เกียรติเจ้า เมื่อ​พวกเจ้านาย​เห็นเจ้า​ก็จะ​โค้งคำนับเจ้า” เพราะ​พระยาห์เวห์​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล​ผู้ที่​ได้เลือก​เจ้า​มานั้น​รักษา​คำ​สัญญา​ของพระองค์เสมอ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้ “ใน​เวลา​ที่​เรา​แสดง​ความเมตตา เรา​จะ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้า ใน​วันแห่งความรอด เรา​จะ​ช่วยเจ้า​และ​ปกป้องเจ้า เรา​จะ​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้เป็น​ตัวกลาง​แห่ง​คำ​สัญญา​ที่​เรามี​กับมนุษย์ เพื่อว่า​เรา​จะได้​ฟื้นฟู​แผ่นดิน​ขึ้นมาใหม่ และ​คืน​แผ่นดิน​ที่​ถูกทำลาย​กลับไป​ให้​เจ้าของเดิม</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​บอกกับ​พวกนักโทษ​ว่า ‘ออกมา​ได้แล้ว’ เรา​จะ​บอกกับ​คนเหล่านั้น​ที่อยู่​ใน​ความมืด​ว่า ‘โผล่​ออกมา​ได้แล้ว’ พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​แกะ​ที่​กิน​ไป​ตาม​ทางเดิน และ​พวกเขา​จะ​มี​ทุ่งหญ้า​บน​เนินเขาโล้น​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จะ​ไม่ขาด​อาหาร​หรือ​น้ำ แสงแดด​และ​ลมร้อน​ของ​ทะเลทราย​จะ​ไม่โจมตี​พวกเขา เพราะ​พระองค์​ผู้ปลอบโยน​พวกเขา​จะ​นำหน้า​พวกเขา และ​พระองค์​จะ​นำทาง​พวกเขา​ไปถึง​ตาน้ำ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ทำให้​ภูเขา​ทั้งหลาย​ของเรา​แบน​เป็นถนน และ​ถม​ที่ต่ำ​ขึ้นมา​เป็น​ทางหลวง​ของเรา</verse>
				<verse number="12">ดูสิ จะ​มี​บางคน​มา​จาก​แดนไกล จะมี​บางคน​มา​จาก​ทิศเหนือ​และ​ทิศตะวันตก และ​จะมี​บางคน​มาจาก​ทาง​ภาคใต้​ของอียิปต์”</verse>
				<verse number="13">ฟ้าสวรรค์เอ๋ย ร้องเพลงเถิด แผ่นดินโลกเอ๋ย ชื่นชม​ยินดีเถิด ภูเขา​ทั้งหลายเอ๋ย ระเบิด​เป็น​เสียงเพลง​แห่งความชื่นชม​ยินดีเถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ปลอบโยน​คนของพระองค์ และ​พระองค์​จะให้​ความรัก​กับ​คนของพระองค์​ที่​ทุกข์ยาก​ลำบาก</verse>
				<verse number="14">แต่​ศิโยน ได้​พูดว่า “พระยาห์เวห์​ทอดทิ้งฉัน องค์​เจ้า​ชีวิต​ลืมฉัน”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ผู้หญิง​ที่​ให้​นมลูก จะ​ลืม​ลูกของเธอ​ได้หรือ หรือ ผู้หญิง​ที่​คลอดลูก​ออกมา​จะ​ไม่ให้​ความรัก​ต่อลูก​ของเธอ ได้หรือ ถึงแม้ว่า​พวกเขา​อาจจะ​ลืมได้ แต่​เรา​จะ​ไม่มีวัน​ลืมเจ้า</verse>
				<verse number="16">ดูสิ เยรูซาเล็ม เรา​วาด​เมือง​ของเจ้า​ลง​บนฝ่ามือ​ของเรา กำแพง​ของเจ้า​อยู่​ต่อหน้าต่อตา​เราเสมอ</verse>
				<verse number="17">ลูกๆ​ของเจ้า​กำลัง​รีบกลับ​มาหาเจ้า และ​คนพวกนั้น​ที่​พังทลายเจ้า​และ​ทำลายเจ้า​ก็จะ​จากเจ้าไป</verse>
				<verse number="18">ลืมตา​ขึ้นมา​มอง​ไปรอบๆ พวกลูกหลาน​ของเจ้า​กำลัง​รวมตัวกัน​กลับมาหาเจ้า” พระยาห์เวห์​พูดว่า “เจ้า​รู้ว่า​เรามีชีวิตอยู่แน่ ก็ให้แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลยว่า เจ้า​จะ​ได้​สวมใส่​ลูกหลาน​ของเจ้า​เหมือน​เครื่อง​เพชร หรือ​เหมือน​กับ​เจ้าสาว​ที่​สวมใส่​เครื่อง​เพชร</verse>
				<verse number="19">เรา​ได้​ทำลายเจ้า​และ​ทำให้​เจ้า​กลายเป็น​ซากปรัก​หักพัง และ​รื้อเจ้า​ลง​กับพื้น แต่​ต่อไปนี้​แผ่นดิน​ของเจ้า​ก็จะ​แคบเกินไปแล้ว​สำหรับ​ประชาชน​มากมาย​ของเจ้า และ​คนพวกนั้น​ที่​เคย​กลืนกินเจ้า​ก็​อยู่ห่างไกล</verse>
				<verse number="20">และ​ลูกๆ​ของเจ้า​ที่​เจ้า​คิดว่า​สูญเสีย​ไปแล้ว วันหนึ่ง​พวกเขา​จะ​กลับมา​พูด​ใส่หู​เจ้า​ว่า ‘ที่นี่​แคบเกินไป​สำหรับ​เราแล้ว หา​ที่ใหม่​ให้​พวกเรา​อยู่กันหน่อย’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘ใครกันนะ​ที่​คลอด​เด็ก​พวกนี้​มาให้​กับข้า ข้าได้​สูญเสีย​ลูกของข้า​ไป และ​ข้า​เป็นหมัน ข้า​ถูก​ขับไล่​ออก​จาก​แผ่นดิน​ของข้า ข้า​ถูก​สามีทิ้ง อย่างนั้น ใคร​ได้​เลี้ยงเด็กๆ​พวกนี้​ขึ้นมา ข้า​ถูกทิ้งไว้​ตัวคนเดียว แล้วนี่ เด็กๆ​พวกนี้​มา​จาก​ไหนกัน’”</verse>
				<verse number="22">นี่คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​ยกมือ​ของเรา​ขึ้น​เป็น​สัญญาณ​ให้กับ​ชนชาติต่างๆ เรา​จะ​ยกธง​ของเราขึ้น​ให้​คนเห็น และ​พวกเขา​ก็จะ​อุ้ม​พวกลูกชาย​ของเจ้า​มา​ใน​อ้อมอก​ของเขา และ​พวกเขา​ก็จะ​แบก​พวกลูกสาว​ของเจ้า​ไว้​บนบ่า</verse>
				<verse number="23">พวกกษัตริย์​จะ​สอน​พวกลูกๆ​ของเจ้า พวกราชินี​ของ​พวกเขา​ก็จะ​ดูแล​ลูกๆของเจ้า พวกเขา​จะ​ก้มหน้า​กราบลง​ถึงพื้น​ต่อหน้าเจ้า และ​พวกเขา​ก็จะ​เลียฝุ่น​ที่เท้า​ของเจ้า แล้ว​เจ้า​ก็จะได้​รู้ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ คนพวกนั้น​ที่​ไว้วางใจ​ในเรา​จะ​ไม่มีวัน​ผิดหวัง”</verse>
				<verse number="24">จะ​แย่ง​ของ​ที่​ยึดมาได้​จาก​ทหาร​ได้หรือ หรือ​จะ​ไป​ช่วยกู้​เชลย​จาก​ผู้ก่อการร้าย​ได้หรือ</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “ได้สิ ของ​ที่​ยึดมาได้​จะ​ถูกแย่งไป​จาก​ผู้ก่อการร้าย และ​เชลย​ก็จะ​ได้รับ​การช่วยกู้​จากทหาร เพราะ​เรา​จะ​ต่อสู้​กับ​คนเหล่านั้น​ที่​ต่อสู้​กับเจ้า และ​เรา​จะ​ช่วยกู้​ลูกๆของเจ้า</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำให้​พวกที่​กดขี่เจ้า​ต้อง​กินเนื้อตัวเอง และ​เมาเลือด​ของตัวเอง​เหมือน​ดื่มเหล้าองุ่น และ​ทุกคน​จะได้​รู้ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระผู้ช่วย​ให้รอด​ของเจ้า พระผู้ไถ่​ของเจ้า ผู้มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ของยาโคบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “อิสราเอล เจ้า​คิดว่า​เรา​หย่า​กับ​เยรูซาเล็ม​แม่​ของเจ้า​แล้วหรือ ไหนละ​ใบหย่า​ของแม่เจ้า​ที่​เรา​ให้กับนาง​ตอน​ส่ง​นางไป หรือ​เรา​ได้ขาย​พวกเจ้า​ไป​จ่ายหนี้​ใครหรือ ไม่เลย แต่​ที่​พวกเจ้า​ถูกขาย​ไปนั้น ก็​เพราะ​ความบาปต่างๆ​ของเจ้าเอง และ​แม่​ของเจ้า​ถูก​ส่งไป​ก็เพราะ​การกบฏต่างๆ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="2">ทำไม​ถึง​ไม่มีใคร​อยู่ที่นั่น​ตอนที่​เรามา ทำไม​ถึง​ไม่มีใคร​ตอบ​ตอนที่​เราเรียก เจ้า​คิดว่า​แขน​ของเรา​สั้นเกินไป ที่​จะ​เอื้อม​ออกมา​ช่วยเจ้า​ให้เป็นอิสระหรือ หรือ เจ้า​คิดว่า​เรา​ไม่มีแรง​ที่จะ​ช่วยกู้เจ้าได้ ถ้า​เรา​ตะโกน​ใส่​ทะเล มัน​ก็​จะ​เหือด​แห้งไป เรา​สามารถ​ทำให้​พวกแม่น้ำ​กลายเป็น​ทะเลทราย ปลา​ของ​พวกมัน​ก็จะ​เน่าเหม็น​เพราะ​ขาดน้ำ​และ​ตายไป​เพราะ​กระหาย</verse>
				<verse number="3">เรา​เอา​ความมืด​มาสวม​ท้องฟ้า และ​เรา​ให้มัน​ใส่​ผ้า​กระสอบ”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​สอน​ผม​ว่า​ควรจะ​พูดอะไร เพื่อ​ผม​จะได้​รู้ว่า​จะพูด​ให้กำลังใจ​กับ​คนที่​อ่อนแอ​อย่างไร ทุกๆเช้า​พระองค์​ปลุกผม พระองค์​ทำให้​หูผม​พร้อม​ที่จะฟัง เหมือนกับ​พวกเด็กนักเรียน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ได้เปิดหูผม และ​ผม​ก็​ไม่ได้​กบฏ​ต่อพระองค์ ผม​ไม่ได้​หันหลัง​ไปจาก​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ผม​หันหลัง​ให้​คนตี ผม​ยอมให้​คน​ดึงเครา​จากแก้ม ผม​ไม่ได้​ซ่อนหน้าไว้ เมื่อ​มี​คน​พูดดูถูก​และ​ถ่มน้ำลาย​ใส่ผม</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วยผม ผม​จึง​ไม่รู้สึก​ขายหน้า ผม​จึง​เชิดหน้าไว้ และ​ผม​รู้ว่า​ผม​จะ​ไม่เสียหน้า</verse>
				<verse number="8">ผู้ที่​จะ​กู้หน้าผม​อยู่ใกล้ๆ ใคร​จะ​เอาเรื่อง​มาฟ้องร้อง​ผมหรือ ให้​พวกเรา​ไปยืน​อยู่ต่อหน้าศาล​ด้วยกัน ใคร​เป็น​ผู้กล่าวหา​ผมหรือ​ให้เขา​มาฟ้อง​ผม​ต่อหน้า</verse>
				<verse number="9">ดูสิ พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วยผมไว้ ใคร​จะมา​ตัดสิน​ว่า​ผมผิด พวกเขา​ทั้งหมด​จะ​เปื่อยยุ่ยไป เหมือน​เสื้อผ้า​ที่​ถูก​ตัวมอด​กัดกิน</verse>
				<verse number="10">มี​ใครบ้าง​ใน​พวกเจ้า​ที่​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์ และ​เชื่อฟัง​ผู้รับใช้​ของพระองค์ ใคร​ก็ตาม​ที่​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด​โดย​ไม่มี​แสงสว่าง ควร​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์​และ​พึ่งพิง​พระเจ้า​ของเขา</verse>
				<verse number="11">แต่​ดูสิ พวกเจ้า​ทุกคน​ทั้ง​ก่อไฟ​และ​จุดดุ้นไฟเอง ไปเลย เดิน​เข้าไป​ใน​เปลวไฟ​ของ​พวกเจ้านั้น และ​ท่ามกลาง​ดุ้นไฟ​ที่​พวกเจ้า​จุด​ขึ้นมานั้น นี่คือ​สิ่งที่​เจ้า​จะได้รับ​จาก​มือของเรา คือ​เจ้า​จะต้อง​นอนลง​ด้วย​ความเจ็บปวด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ฟังเราให้ดี พวกเจ้า​ที่​พยายาม​ทำ​ในสิ่งที่​ถูกต้อง พวกเจ้า​ที่​แสวงหา​พระยาห์เวห์ ให้​ดู​หินนั้น ที่​เจ้า​ถูก​สกัด​ออกมาสิ ให้​ดู​บ่อหินนั้น ที่​เจ้า​ถูก​ขุด​ออกมา</verse>
				<verse number="2">มองดู อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​และ​ซาราห์​คนที่​คลอดเจ้ามาสิ ตอนที่​เรา​เรียก​อับราฮัมนั้น เขา​ยัง​อยู่​ตัวคนเดียวเลย แต่​เรา​ได้​อวยพรเขา และ​ทำให้​เขา​มีลูกมากมาย”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​จะ​ปลอบโยน​ศิโยน พระองค์​จะมอง​พวกตึก​ที่พังทลาย​พวกนั้น​ของเธอ ด้วย​ความเห็นอกเห็นใจ พระองค์​จะ​ทำให้​ที่เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ของเธอ​กลายเป็น​สวนเอเดน พระองค์​จะ​ทำให้​ทะเลทราย​ของเธอ​เป็น​เหมือน​สวนของพระยาห์เวห์ ที่นั่น​จะ​เต็มไปด้วย​ความสุข​และ​การเฉลิม​ฉลองกัน พวกเขา​จะ​ขอบ​พระคุณ​และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูดว่า “คนของเราเอ๋ย ฟังเราให้ดี ชนชาติ​ของเราเอ๋ย ตั้งใจ​ฟังเรา​ให้ดี เพราะ​เรา​จะให้​คำ​สั่งสอน และ​ความยุติธรรม​ของเรา​จะ​ส่องสว่าง​ออกไป​ให้กับ​ชนชาติต่างๆ</verse>
				<verse number="5">ชัยชนะ​ของเรา​กำลัง​เข้ามาใกล้​อย่างรวดเร็ว ความรอด​ที่​มา​จากเรา​กำลัง​เดินทาง​มาแล้ว ฤทธิ์​อำนาจ​ของเรา​จะ​นำ​ความยุติธรรม​มาให้​กับ​ชนชาติต่างๆ แผ่นดิน​แถบ​ชายฝั่งทะเล​และ​หมู่เกาะต่างๆ​กำลัง​เฝ้าคอยเรา พวกเขา​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของเรา</verse>
				<verse number="6">เงยหน้า​เงยตา​ขึ้นไป​มอง​บน​ท้องฟ้าสิ มองลงไป​ยัง​โลกเบื้องล่าง ให้รู้ว่า​ท้องฟ้า​จะ​สูญหายไป​เหมือนควัน โลก​จะ​เปื่อยยุ่ยไป​เหมือน​เสื้อผ้า และ​คนที่​อาศัย​อยู่​บนโลก​ก็​จะตาย​เหมือน​แมลงวัน แต่​ความรอด​ของเรา​จะ​อยู่​ตลอดไป และ​การช่วยกู้​อัน​ยุติธรรม​ของเรา​จะ​ไม่มีวัน​แตก​สลายไป</verse>
				<verse number="7">ฟังเราให้ดี พวกเจ้า​ที่​รู้ว่า​อะไร​ถูกต้อง พวกเจ้า​ที่​เก็บ​คำ​สั่งสอน​ของเรา​ไว้ในใจ ไม่ต้อง​ไปกลัว​คำพูด​เหยียด​หยาม​ของคนอื่น ไม่ต้อง​ไป​วุ่นวายใจ​กับ​คำดูถูก​ทั้งหลาย​ของเขา</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พวกตัวมอด​จะ​กัดกิน​พวกเขา​เหมือน​เสื้อผ้า และ​พวกตัวแมลง​จะ​กัดกิน​พวกเขา​เหมือน​ผ้าขนแกะ แต่​การช่วยกู้​อัน​ยุติธรรม​ของเรา​จะ​อยู่ตลอดไป และ​ความรอด​ของเรา​จะอยู่​ชั่วลูกชั่วหลาน”</verse>
				<verse number="9">ตื่นเถิด ตื่นเถิด พระยาห์เวห์​เจ้าข้า สวมพลังไว้ ใช้​พละกำลัง​ของ​พระองค์เถิด ตื่นขึ้น​เหมือนกับ​ใน​สมัยก่อน​นานมาแล้ว เป็น​พระองค์​ไม่ใช่หรือ ที่​ตัด​ราหับ​เป็นชิ้นๆ เป็น​พระองค์​ไม่ใช่หรือ ที่​แทง​มังกร​ทะลุไป</verse>
				<verse number="10">เป็น​พระองค์​ไม่ใช่หรือ ที่​ทำให้​ทะเล​แห้งไป คือ​ทำให้​น้ำ​ใน​มหาสมุทร​ที่ยิ่งใหญ่​แห้งไป เป็น​พระองค์​ไม่ใช่หรือ ที่​ทำให้​ส่วนลึกที่สุด​ของทะเล กลายเป็น​ทาง​ให้กับ​คน​ที่​พระองค์​ไถ่​ให้​เป็นอิสระ​เดินข้ามไป</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​ไถ่​ให้​เป็นอิสระ แล้ว​จะ​กลับมา​ที่​ศิโยน​ด้วย​เสียงโห่ร้องดีใจ ความสุข​จะ​สวม​อยู่​บนหัว​ของ​พวกเขา​ตลอดไป ความชื่นชม​ยินดี​ก็จะ​ท่วมท้น​พวกเขา ความเศร้าโศก​และ​การครวญคราง​จะ​วิ่งหนีไป​จาก​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา คือ​เราเอง​เป็น​ผู้ที่​ปลอบโยน​พวกเจ้า เยรูซาเล็ม ทำไม​เจ้า​ถึงได้​กลัวมนุษย์​ที่​จะต้องตาย คือ​คน​ที่​ถูกสร้าง​เป็น​เหมือน​หญ้า</verse>
				<verse number="13">ทำไม​เจ้า​ถึงได้​ลืม​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​สร้าง​เจ้ามา ผู้​ที่​กาง​แผ่นฟ้า​ออก ผู้ที่​วาง​รากฐาน​ของโลก ทำไม​เจ้า​ถึงได้​หวาดกลัว​คนพวกนั้น​อยู่เรื่อย​ทั้งวัน คือ​พวกที่​โกรธแค้น​และ​ข่มเหงเจ้า พวก​ที่​ตั้งใจ​จะ​ทำลายเจ้า แล้ว​ตอนนี้ พวกที่​โกรธแค้น​และ​ที่​เคย​ข่มเหงเจ้า​หายไปไหน​กันหมดแล้ว</verse>
				<verse number="14">คนพวกนั้น​ที่​ถูกข่มเหง​ในคุก​จะ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ในไม่ช้า พวกเขา​จะ​ไม่ตาย​ในคุก​ใต้ดิน​หรอก และ​พวกเขา​ก็จะ​ไม่ขาดอาหาร</verse>
				<verse number="15">เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า เรา​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​ทะเล​สงบลง​ตอนที่​เกิด​คลื่นคะนอง ชื่อ​ของเรา​คือ​ยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="16">“อิสราเอล​เอ๋ย เราได้​ใส่​คำพูด​ของเรา​ไว้​ใน​ปากของเจ้า เรา​ได้​ซ่อน​และ​ปกป้อง​เจ้าไว้​ใต้มือ​ของเรา เรา​คือ​ผู้​ที่​กาง​ท้องฟ้า​ออก​และ​วาง​รากฐาน​ของโลก เรา​พูดกับ​ศิโยน​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ของเรา’”</verse>
				<verse number="17">เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ตื่นเถิด ตื่นเถิด ลุกขึ้นเถิด ตอนนั้น​พระยาห์เวห์​โกรธเจ้ามาก พระองค์​ถึงได้​ลงโทษเจ้า เจ้า​ได้​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ใน​มือ​ของพระยาห์เวห์ เป็น​ถ้วย​แห่ง​ความโกรธแค้น​ของพระองค์ เจ้า​ได้​ดื่ม​เข้าไป​จนหมดถ้วย ถ้วย​ที่​ทำให้​ผู้คน​ต้อง​เมาโซเซ</verse>
				<verse number="18">จาก​ลูก​มากมาย​ที่​เยรูซาเล็ม​คลอด ไม่เหลือ​ซักคน​ที่นั่น​ที่​จะ​นำทางเธอ จาก​ลูก​มากมาย​ที่​เธอ​เลี้ยง​จน​เติบโต​ขึ้นมา ไม่เหลือ​ซักคน​ที่นั่น​ที่​จะ​จูงมือเธอ</verse>
				<verse number="19">มี​สองสิ่ง​ที่​ได้​เกิดขึ้น​กับเจ้า​คือ​แผ่นดิน​ได้​ถูกล้างผลาญ​และ​พินาศไป แล้ว​คน​ก็​ตาย​จาก​กันดารอาหาร​และ​สงคราม ไม่เหลือใคร​ที่จะ​ไว้ทุกข์​ให้กับเจ้า ไม่เหลือใคร​ที่จะ​ปลอบโยนเจ้า</verse>
				<verse number="20">ลูกๆ​ของเจ้า​ได้เป็นลมไป พวกเขา​ก็​นอน​อยู่​ตาม​ทุกหัวถนน​เหมือนกับ​กวาง​ที่​ติดตาข่าย ความโกรธแค้น​ของพระยาห์เวห์​ตก​บน​พวกเขา​อย่างเต็มที่ พวกเขา​ได้ยิน​พระเจ้า​ของเจ้า​ตะคอก​ใส่​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น ฟัง​สิ่งนี้​ไว้ให้ดี เจ้า​ที่​ทนทุกข์ทรมาน เจ้า​ที่​เมา แต่​ไม่ได้​เมา​ด้วย​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของเจ้า พระเจ้า​ของเจ้า​ที่​ต่อสู้​คดี​ให้กับ​คนของพระองค์ พูดว่า​อย่างนี้ “เห็นไหม เรา​ได้​เอา​ถ้วย​ที่​ทำให้​ผู้คน​เมาโซเซ​ไป​จาก​มือ​ของเจ้าแล้ว เจ้า​จะ​ไม่ต้อง​ดื่ม​จาก​ชาม​แห่ง​ความโกรธแค้น​ของเรา​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​เอา​ถ้วยนั้น​ไป​ใส่ไว้​ในมือ​ของ​คนพวกนั้น​ที่​เคย​ทรมานเจ้า คนที่​เคย​สั่งเจ้า​ว่า ‘ก้มลง​กับพื้น เราจะเหยียบเจ้าไป’ ใน​ตอนนั้น​เจ้า​ต้อง​ยอม​ให้​หลัง​ของเจ้า​เป็น​เหมือนพื้น และ​เป็นเหมือน​ถนน ให้​พวกเขา​เดิน​เหยียบย่ำไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">ศิโยน​เอ๋ย ตื่นเถิด ตื่นเถิด สวมพลัง​ของเจ้าเถิด เยรูซาเล็ม เมือง​อันศักดิ์สิทธิ์เอ๋ย สวมใส่​เสื้อผ้า​ที่​สวยงาม​ของเจ้าเถิด เพราะ​พวกคน​ต่าง​ชาติ​ที่​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ​และ​คนที่​ไม่บริสุทธิ์​จะ​ไม่ได้​เข้ามา​ในเจ้า​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="2">เยรูซาเล็ม ผู้เป็นเชลยเอ๋ย ปัดฝุ่นซะ ลุกขึ้น​ได้แล้ว นางสาว​ศิโยน ผู้เป็นเชลยเอ๋ย ถอด​พวกโซ่​ที่​ล่ามคอเจ้า​ออกได้แล้ว</verse>
				<verse number="3">เพราะนี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด “เจ้า​ถูก​ขายไป​แบบ​ให้เปล่า และ​เจ้า​ก็จะ​ได้รับ​การไถ่​โดย​ไม่ต้อง​เสียเงิน​ด้วยเหมือนกัน”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “ใน​ตอนแรก คนของเรา​ได้​ลงไป​ที่​อียิปต์ และ​ไป​อยู่​เป็น​คนต่าง​ด้าว​ที่นั่น แล้ว​หลังจากนั้น ชาวอัสซีเรีย​ก็ได้​เอา​พวกเขา​ไป​เป็นทาส​โดย​ไม่ต้อง​เสีย​อะไรเลย”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดว่า “แล้ว​ตอนนี้ ดูสิ​ว่า​เรา​ต้องเจอ​กับอะไร พวกเขา​เอา​คนของเรา​ไปเปล่าๆ แล้ว​ยัง​โอ้อวด​หมิ่นประมาท​ชื่อของเรา​ไปเรื่อย​ทั้งวัน”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เมื่อเรา​มา​ช่วยกู้​คนของเรา พวกเขา​จะได้​สัมผัส​กับ​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​โด่งดัง​ของเรา ในตอนนั้น​พวกเขา​จะรู้ว่า​เป็นเราเอง​ที่​พูดว่า “เราอยู่นี่”</verse>
				<verse number="7">น่ายินดี​ขนาดไหน ที่​จะได้เห็น​เท้า​ของ​ผู้ประกาศข่าวดี​กำลังข้าม​ภูเขาทั้งหลายมา ผู้ที่​มาประกาศ​สันติภาพ ผู้ที่​นำข่าวดีมา ผู้ที่​มา​ประกาศ​ชัยชนะ ผู้ที่​มา​บอก​กับ​ศิโยน​ว่า “พระเจ้า​ของท่าน​กำลัง​ครอบ​ครองอยู่”</verse>
				<verse number="8">ฟังให้ดี ทหารยาม​ของท่าน​กำลัง​ส่งเสียงร้อง พวกเขา​โห่ร้อง​พร้อมกัน​ด้วย​ความยินดี เพราะ​พวกเขา​ได้เห็น​กับตาตัวเอง​ว่า​พระยาห์เวห์​กำลัง​กลับมา​ที่ศิโยน</verse>
				<verse number="9">พวกซากปรัก​หักพัง​ของเยรูซาเล็มเอ๋ย ระเบิด​เสียงเพลง​แห่ง​ความยินดี​ออกมา​พร้อมกันเลย เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ปลอบโยน​คนของพระองค์ พระองค์​ได้​ไถ่​เมืองเยรูซาเล็ม​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​ถกเสื้อ​ให้เห็น​แขนอันศักดิ์สิทธิ์​ที่​ทรงพลัง​ของพระองค์​ต่อหน้าต่อตา​ชนชาติทั้งหมด และ​ทุกคน​บนโลกนี้​จะ​ได้เห็น​การช่วยกู้​ที่​มา​จาก​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="11">ไปซะ ไปซะ ออกไป​จากบาบิโลนซะ อย่าได้​จับอะไร​ที่​ไม่บริสุทธิ์ ออกไป​จาก​ท่ามกลางเธอซะ เจ้า​ที่​ถือ​ข้าวของเครื่องใช้​ที่​ใช้​ในวิหาร​ของพระยาห์เวห์ ชำระ​ตัวเอง​ให้บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">แต่​เจ้า​จะ​ไม่ต้อง​จากไป​อย่างเร่งรีบ เจ้า​จะ​ไม่ต้อง​วิ่งหนี​เหมือนกับ​พวกอพยพ เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​นำหน้า​พวกเจ้าไป พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​จะ​คุ้มครอง​ด้านหลัง​ให้กับเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ดูสิ ผู้รับใช้​ของเรา​จะ​ประสบความสำเร็จ เขา​จะ​ได้รับ​การยกย่องเชิดชู​อย่างสูง</verse>
				<verse number="14">ตอนนั้น​เขา​ทำให้​คน​จำนวนมาก​ตกตะลึง รูปร่างหน้าตา​ของเขา​เสียโฉมมาก แทบ​จะ​ไม่เป็นผู้​เป็นคนเลย รูปร่าง​ของเขา​แทบจะ​ไม่เหมือน​มนุษย์แล้ว</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ตอนนี้​เขา​ก็​จะ​ทำให้​หลายๆ​ชนชาติ​สะดุ้ง พวกกษัตริย์​จะต้อง​ปิดปาก​อึ้งไป​เพราะเขา เพราะ​พวกเขา​จะ​เห็น​สิ่งที่​ไม่เคย​มีใคร​บอก​พวกเขา​มาก่อน และ​พวกเขา​ก็จะ​คิดใคร่ครวญ​ถึง​สิ่งที่​พวกเขา​ไม่เคย​ได้ยิน​มาก่อน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="53">
				<verse number="1">ผู้คน​พูดว่า ใคร​จะ​ไป​เชื่อ​ว่า​เรื่องที่​เรา​ได้ยินมา​จะ​เกิดขึ้นได้ ตอนนั้น​ใคร​จะ​ไป​เห็น​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระยาห์เวห์​ใน​เหตุการณ์นี้</verse>
				<verse number="2">เขา​เติบโต​ขึ้นมา​เหมือนกับ​ต้นไม้เล็กๆ​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เหมือนกับ​ราก​ที่​แตกหน่อ​ใน​ดิน​แห้งแล้ง เขา​ไม่ได้​หล่อเหลา​หรือ​มี​สง่าราศี​ถึงกับ​ทำให้​เรา​อยากมองเขา เขา​ไม่ได้​มีอะไร​น่าดึงดูด​ถึงกับ​ทำให้​เรา​ชอบเขา</verse>
				<verse number="3">ผู้คน​ต่าง​พากัน​ดูถูก​และ​ไม่คบด้วย เขา​เป็น​ผู้ชาย​ที่เจอ​กับ​ความเจ็บปวด​มากมาย​และ​คุ้นเคย​กับ​ความทุกข์ทรมาน เป็น​เหมือน​คนหนึ่ง​ที่​คน​ทนดู​ไม่ได้ เขา​เป็น​ที่ดูถูก​และ​เรา​ไม่ได้​เห็นว่า​เขา​สำคัญ​อะไรเลย</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้​แบกรับ​ความทุกข์ทรมาน​ของ​พวกเรา​อย่างแน่นอน เขา​หอบหิ้ว​ความเจ็บปวด​ของ​พวกเรา แต่​เรา​มองว่า​พระเจ้า​ลงโทษเขา โบยตีเขา และ​ทำให้​เขา​เจ็บปวด</verse>
				<verse number="5">เขา​ถูกแทง​ก็​เพราะ​ความผิดต่างๆ​ที่เรา​ทำไป เขาฟกช้ำ​ก็​เพราะ​ความชั่วต่างๆ​ที่​พวกเราทำ การตีสอน​ที่​ทำให้​เรา​หายดี​ก็​ตก​อยู่​บนเขา พวกเรา​ได้รับ​การรักษา​เพราะ​บาดแผล​ทั้งหลาย​ของเขา</verse>
				<verse number="6">พวกเรา​ทุกคน​ได้​หลงหายไป​เหมือนแกะ พวกเรา​แต่ละคน​ต่าง​หลงไป​คนละทิศ​ละทาง แต่​พระยาห์เวห์​ปล่อย​ให้​ความผิด​ของ​พวกเรา​ทุกคน​โจมตีเขา</verse>
				<verse number="7">เขา​ถูก​กดขี่​ข่มเหง และ​ถูกทำให้​เจ็บปวด แต่​เขา​ก็​ไม่​ปริปาก​บ่นเลย เหมือนกับ​ลูกแกะ​ที่​ถูก​นำไปฆ่า เหมือนกับ​แกะ​ที่​นิ่งเงียบ​อยู่​ต่อหน้า​คนที่​ตัดขน​ของมัน เขา​ไม่ได้​ปริปาก​ของเขาเลย</verse>
				<verse number="8">	เขา​ก็​ถูก​เอาตัวไป​หลังจาก​ที่​ถูกจับ​และ​ถูกตัดสิน​อย่าง​ไม่เป็นธรรม และ​ไม่มีใคร​สนใจ​ใน​ชะตา​กรรม​ของเขา เพราะ​เขา​ถูก​ตัด​ออก​จาก​โลก​ของคนเป็น เขา​ถูกลงโทษ​เพราะ​ความผิด​ที่​คนของเขาทำ</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ได้​ทำ​หลุม​ฝังศพ​ของเขาไว้​กับหลุม​ของคนชั่ว และ​ทำ​อุโมงค์ฝังศพ​ของเขา​ไว้กับ​อุโมงค์​ของคนรวย ถึงแม้ว่า​เขา​ไม่ได้​ก่อ​ความรุนแรง และ​เขา​ไม่ได้​พูด​หลอกลวง</verse>
				<verse number="10">แต่​พระยาห์เวห์​ก็​ตัดสินใจ​ที่จะ​บดขยี้​คนของพระองค์ และ​ทำให้​เขา​ต้อง​ทนทุกข์ทรมาน ถ้า​ผู้รับใช้​ของพระองค์​ยอม​ให้ชีวิต​ตัวเขาเอง​เป็น​ของถวาย​ชดใช้​ความผิด เขา​ก็​จะ​ได้เห็น​ลูกหลาน​ของเขา​และ​จะ​มี​อายุ​ยืนยาว ความตั้งใจ​ของพระยาห์เวห์​ก็จะ​สำเร็จ​ผ่านทาง​มือของเขา</verse>
				<verse number="11">	หลังจาก​ความทุกข์ทรมาน​อันเลวร้าย​ของเขาแล้ว เขา​ก็​จะเห็น​ความสว่าง และ​สิ่ง​ที่​เขา​ประสบ​มานั้น​จะ​ทำให้​เขา​พึงพอใจ พระยาห์เวห์​พูดว่า “ผู้รับใช้​ของเรา​ผู้ที่​ทำ​ในสิ่งที่​ถูกต้องเสมอ ทำให้​หลายๆคน​ได้รับ​การตัดสิน​ให้พ้นผิด และ​เขา​ก็จะ​แบกรับ​โทษ​สำหรับ​ความผิด​ที่​คนพวกนั้นทำ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เรา​จะให้​รางวัล​กับเขา​ร่วมกับ​พวกผู้ยิ่งใหญ่ และ​เขา​ก็จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​จาก​ของ​ที่​ยึดมาได้​ร่วมกับ​คนที่แข็งแรง เพราะ​เขา​ได้​เท​ตัวเอง​ออกมา​จนตาย เขา​ถูก​นับรวม​เข้ากับ​พวกคนบาป และ​เขา​ก็​แบกรับ​บาป​ของ​คนจำนวนมาก และ​ได้​ขอร้อง​อ้อนวอน​แทน​พวกคนบาป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="54">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เยรูซาเล็ม หญิง​ที่​เป็นหมันเอ๋ย ร้อง​ตะโกน​ออกมา​ด้วย​ความยินดี เจ้า​ที่​ไม่เคย​เจ็บท้อง​คลอด​มาก่อน ระเบิด​เสียง​ออกมา​เป็นเพลงเลย ถึงแม้​เจ้า​จะ​ถูกทอดทิ้ง​แต่​ก็จะ​มีลูก​มากกว่า​หญิง​ที่​อยู่​กับสามี​เสียอีก</verse>
				<verse number="2">ขยายที่​สำหรับ​เต็นท์​ของเจ้า​ให้​กว้างขึ้น กาง​ม่าน​เต็นท์​ของเจ้า​ให้​ยาวออกไป​ให้เต็มที่​ไปเลย ต่อ​เชือก​ของเต็นท์เจ้า​ให้​ยาวขึ้น และ​ทำให้​หลักหมุด​แข็งแรงขึ้น</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เจ้า​จะ​ขยายไป​ทางซ้าย​และขวา ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​ไป​ยึดครอง​ดินแดน​ของ​ชนชาติต่างๆ และ​ตั้งรกราก​อยู่​ใน​เมืองร้างต่างๆ</verse>
				<verse number="4">ไม่ต้องกลัว เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่ต้อง​อับอาย และ​ไม่ต้อง​หมดกำลังใจ​เพราะ​เจ้า​จะ​ไม่ต้อง​ขายหน้า เจ้า​จะ​ลืม​ความอับอาย​ในวัยสาว​ของเจ้า และ​เจ้า​ก็จะ​ไม่ต้อง​หวน​คิดถึง​ความอับอาย​ของเจ้า​ตอน​เป็นหม้าย​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="5">ผู้สร้าง​เจ้า​คือ​สามี​ของเจ้า ชื่อ​ของพระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระผู้ไถ่​ของเจ้า​คือ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล และ​คน​เรียก​พระองค์​ว่า​พระเจ้าของโลกทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​เจ้า​กลับมาหา​พระองค์ เหมือนกับ​ภรรยา​ที่เคย​ถูกสามีทิ้ง​และ​ตรอมตรมใจ เหมือนกับ​ภรรยา​ที่​ยัง​เป็นสาว​แต่​ถูกทิ้ง” พระเจ้า​ของเจ้า​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">“เรา​ได้​ทิ้งเจ้าไป​แค่​ประเดี๋ยวเดียว แต่​ด้วย​ความเมตตา​อย่างใหญ่หลวง เรา​จะ​นำเจ้า​กลับมา</verse>
				<verse number="8">เรา​ได้​หลบหน้า​ไป​จากเจ้า​ชั่วขณะหนึ่ง เพราะ​เรา​โกรธแค้น​อย่างล้นเหลือ แต่​เรา​จะ​แสดง​ความเมตตา​ต่อเจ้า เพราะ​ความรัก​ที่​ไม่มีวัน​สิ้นสุด” พระยาห์เวห์​ผู้ที่​ไถ่เจ้าไว้ พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“เรา​มองว่า​เรื่องนี้​เป็น​เหมือน​ใน​สมัย​ของโนอาห์ ตอนที่​เรา​สาบาน​ว่า​น้ำที่ท่วม​ใน​สมัยโนอาห์​จะ​ไม่มีวัน​ท่วมโลกอีก ตอนนี้​เรา​สาบาน​ว่า​เรา​จะ​ไม่โกรธเจ้า​หรือ​ลงโทษ​เจ้าอีก</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้​พวกภูเขา​จะ​เคลื่อนไป และ​เนินเขาต่างๆ​จะ​สั่นคลอน แต่​ความรักมั่นคง​ของเรา​จะ​ไม่มีวัน​เคลื่อนไป​จากเจ้า และ​ข้อตกลง​ที่​เรา​สัญญา​ว่า​จะให้​สันติภาพ​นั้น​ก็จะ​ไม่มีวัน​สั่นคลอน พระยาห์เวห์ ที่​เมตตาเจ้า พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="11">เมือง​ที่​เดือด​ร้อน​เอ๋ย ศัตรู​มา​โจมตีเจ้า​เหมือนกับ​พายุ​และ​ไม่มีใคร​ปลอบโยนเจ้า ดูสิ ตอนนี้​เรา​จะ​ก่อ​หินต่างๆ​ของเจ้าขึ้น​ด้วย​ปูน​ที่​สวยงาม เรา​จะ​วาง​ฐานราก​ของเจ้า​และ​ฝัง​ด้วย​พลอยสีน้ำเงิน</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​สร้าง​พวกหอคอย​ของเจ้า​ฝัง​ด้วย​ทับทิม และ​พวกประตูเมือง​ฝัง​ด้วย​เพชรพลอย และ​กำแพง​ด้านนอก​ทั้งหมด​จะ​ฝัง​ด้วย​พลอย​ที่มีค่า</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ผู้ที่​สอน​ลูกๆ​ของเจ้า​ทั้งหมด และ​ลูกๆ​ของเจ้า​จะ​มี​ความเจริญ​รุ่งเรือง​มหาศาล</verse>
				<verse number="14">เจ้า​จะ​ได้รับ​การก่อตั้ง​ให้​มั่นคง ด้วย​ความยุติธรรม​ของเรา​ที่​ให้​เจ้ารอดพ้น เจ้า​จะ​อยู่​ห่างไกล​จาก​การกดขี่​ข่มเหง เจ้า​จะ​ได้​ไม่ต้องกลัว และ​ไม่ต้อง​สยดสยอง​เพราะ​มัน​จะ​ไม่เข้า​มาใกล้เจ้า</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ใน​ภายหลัง​มีใคร​มา​โจมตีเจ้า เรื่องนั้น​ไม่ได้​เกิดขึ้น​เพราะ​เราหรอก ใครก็ตาม​ที่​จะ​มา​โจมตีเจ้า มัน​ก็​จะ​พ่ายแพ้เจ้า</verse>
				<verse number="16">ดูสิ เรา​เป็น​ทั้ง​ผู้สร้าง​ช่างตีเหล็ก คนที่​โหมถ่าน​ให้ลุก​ในไฟ​เพื่อ​ผลิต​อาวุธต่างๆ เรา​ก็​สร้าง​พวกทหาร​เพื่อ​ทำลาย​ด้วยเหมือนกัน</verse>
				<verse number="17">แต่​อาวุธ​ที่​คน​สร้างขึ้นมา​เพื่อ​สู้​กับเจ้า​จะ​ไม่สามารถ​ทำร้าย​เจ้า​ได้เลย และ​ทุกคน​ที่​ฟ้องร้องเจ้า​ใน​ศาล เจ้า​ก็​จะ​สามารถ​โต้แย้ง​ได้หมด นี่แหละ​คือ​มรดก​ของ​พวกผู้รับใช้​ของพระยาห์เวห์ และ​นี่แหละ​คือ​ชัยชนะ​ที่​เรา​ให้​กับ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="55">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เฮ้ย พวกเจ้า​ที่​หิวน้ำ มา​ที่​น้ำสิ เฮ้ย พวกเจ้า​ที่​ไม่มีเงิน มาสิ มาซื้อ​และกินซะ มาสิ มาซื้อ​เหล้าองุ่น​และนม ไม่ต้อง​เสียเงิน ไม่ต้อง​คิด​ราคา</verse>
				<verse number="2">ทำไม​เจ้า​ถึง​เอา​เงิน​ของเจ้า​ไป​ซื้อ​ของกิน​ที่​ไม่ใช่​อาหาร​ที่มีประโยชน์ ทำไม​เจ้า​ถึง​เอา​ค่าแรง​ไปซื้อ​สิ่งที่​ไม่ได้​ทำให้​เจ้า​อิ่มจริงๆ ฟังเราให้ดี และ​เจ้า​จะได้​กิน​ของดี และ​เจ้า​ก็​จะได้​มีความสุข​กับ​อาหาร​ชั้นเลิศ</verse>
				<verse number="3">เอียงหูมา และ​เข้า​มาหาเรา ฟังให้ดี เพื่อ​เจ้า​จะได้​มีชีวิต เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​อันถาวร​กับเจ้า เป็น​สัญญา​ที่​เชื่อถือได้​ที่จะ​สัตย์ซื่อ​ต่อ​ดาวิด​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">ดูสิ เรา​ทำให้​เขา​เป็น​พยาน​ให้กับ​ชนชาติต่างๆ เรา​ทำให้​เขา​เป็น​ผู้ครอบ​ครอง​และ​เป็น​แม่ทัพ​ของ​ชนชาติต่างๆ</verse>
				<verse number="5">ดูสิ เจ้า​จะ​เรียก​ชนชาติต่างๆ​ที่เจ้า​ไม่เคย​รู้จัก และ​ชนชาติต่างๆ​ที่​ไม่เคย​รู้จักเจ้านั้น​ก็จะ​วิ่งมาหาเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล ได้​ให้เกียรติ​กับเจ้า</verse>
				<verse number="6">ให้​แสวงหา​พระยาห์เวห์​ใน​ขณะที่​ยังสามารถ​หาพระองค์เจอ ให้​เรียก​พระองค์ ใน​ขณะที่​พระองค์​ยังอยู่ใกล้</verse>
				<verse number="7">ให้​คนชั่ว​ทิ้ง​ทาง​ของ​พวกเขา​ได้แล้ว ให้​คน​ที่​เลวทราม​ทิ้ง​ความคิดชั่วๆ​ของ​พวกเขา​ได้แล้ว ให้​พวกเขา​หันมาหา​พระยาห์เวห์ แล้วพระองค์​จะ​เมตตา​พวกเขา ให้​พวกเขา​หันมาหา​พระเจ้า​ของเรา​เพราะ​พระองค์​จะ​อภัย​ให้กับ​พวกเขา​อย่างไม่จำกัด”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ความคิดต่างๆ​ของเรา​ไม่เหมือนกับ​ความคิดต่างๆ​ของเจ้า และ​ทาง​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ก็​ไม่เหมือน​กับ​ทางทั้งหลาย​ของเรา</verse>
				<verse number="9">ท้องฟ้า​อยู่​สูงกว่า​พื้นดิน​ขนาดไหน ทางทั้งหลาย​ของเรา​ก็​อยู่สูงกว่า​ทางทั้งหลาย​ของเจ้า​ขนาดนั้น และ​ความคิดต่างๆ​ของเรา​ก็​อยู่สูงกว่า​ความคิดต่างๆ​ของเจ้า​ขนาดนั้นด้วย</verse>
				<verse number="10">ฝน​และหิมะ​ที่​ตกลงมา​จาก​ท้องฟ้า​จะ​ไม่หวน​กลับไป​บนท้องฟ้า จนกว่า​จะ​ทำให้​พื้นเปียก จนกว่า​จะ​ทำให้​พื้นดิน​ผลิดอก​ออกผล​และ​แตกหน่อ จนกว่า​จะให้​เมล็ดข้าว​กับ​ผู้หว่าน​และ​ให้​อาหาร​กับ​คนกิน</verse>
				<verse number="11">เช่นนั้นแหละ คำพูด​ของเรา​เมื่อ​ออกจาก​ปากของเราแล้ว จะ​ไม่หวนกลับ​มาหา​เราเปล่าๆ คำพูด​ของเรา​จะ​ทำให้​สิ่งต่างๆ​ที่​เรา​ต้องการ​เกิดขึ้น คำพูด​ของเรา​จะ​ทำ​สิ่งที่​เรา​ส่งให้​มันไปทำ​จนสำเร็จ”</verse>
				<verse number="12">พวกเจ้า​จะ​ออกไป​ด้วย​ความยินดี จะ​ถูกนำ​กลับไปบ้าน​ด้วย​สันติสุข พวกภูเขา​และ​เนินเขา​จะ​ระเบิด​เสียงเพลง​ออกมา​ต่อหน้าเจ้า และ​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​ท้องทุ่ง​ก็จะ​ปรบมือ​ของพวกมัน</verse>
				<verse number="13">ต้นสนต่างๆ​จะ​งอกขึ้นมา​แทนที่​พงหนาม ไม้พุ่มหอม​จะ​งอกขึ้นมา​แทนที่​พวกหญ้าคา และ​ทั้งหมดนี้​ก็จะ​เป็น​เครื่องเตือนใจ​ให้​ระลึกถึง​พระยาห์เวห์ เป็น​เครื่องพิสูจน์​ที่​จะ​ไม่มีวัน​ถูกทำลาย​ถึง​อำนาจ​ของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="56">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้ “รักษา​ความยุติธรรมไว้ ให้​ทำ​ในสิ่งที่​ถูกต้อง เพราะ​การช่วยกู้​ของเรา​จะ​มาถึงเจ้า​ใน​เร็วๆนี้ และ​ความยุติธรรม​ของเรา​ที่​ให้​เจ้ารอดพ้น จะ​ถูกเปิดเผย​ในไม่ช้านี้</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​ทำอย่างนั้น คน​ที่​รักษา​มันไว้​มีเกียรติจริงๆ เขา​รักษา​กฎ​วันหยุดทางศาสนา​และ​ไม่ได้​ละเมิดมัน เขา​ยั้งมือ​ไว้​จาก​การทำชั่ว​ทุกชนิด”</verse>
				<verse number="3">คน​ต่าง​ชาติ​ที่​มา​ติดตาม​พระยาห์เวห์​ไม่ควร​จะ​พูดว่า “พระยาห์เวห์​จะ​ต้อง​แยกผม​ออกจาก​คนของพระองค์แน่ๆ” และ​ขันที​ก็​ไม่ควร​จะ​พูดว่า “ดูสิ ผม​เป็น​เหมือนกับ​ต้นไม้​ที่เหี่ยวแห้ง​เพราะ​ผม​ไม่สามารถ​มีลูกได้ พระยาห์เวห์​คง​ไม่รับผมแน่ๆ”</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ตั้ง​อนุสาวรีย์​ให้กับ​พวกขันที​ภายใน​กำแพงวิหาร​ของเรา เป็น​อนุสาวรีย์​ที่ดีกว่า​ลูกชาย​และลูกสาว เป็น​อนุสาวรีย์​ที่​อยู่ถาวร ที่จะ​ไม่มีวัน​ถูกรื้อ​ออกไป เรา​จะ​ทำสิ่งนี้​ให้กับ​พวกขันที​ที่​รักษากฎ​เกี่ยวกับ​วันหยุดทางศาสนา​ของเรา และ​เลือก​ทำ​สิ่งทั้งหลาย​ที่​เราชอบใจ​และ​ยึดมั่น​ใน​คำ​สัญญา​ของเรา</verse>
				<verse number="5"></verse>
				<verse number="6">“เรา​จะ​นำ​พวกคน​ต่าง​ชาติ​ไปยัง​ภูเขา​อันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา คือ​คน​ต่าง​ชาติ​เหล่านั้น​ที่​ติดตาม​เรายาห์เวห์ เพื่อ​รับใช้เรา รักเรา และ​เป็นผู้รับใช้​ของเรา คือ​ทุกคน​ที่​รักษา​วันหยุดทางศาสนา​ของเรา​และ​ไม่ได้​ละเมิดมัน และ​ยึดมั่น​ใน​คำ​สัญญา​ของเรา เรา​จะให้​พวกเขา​ชื่นชม​ยินดี​ใน​บ้านของเรา ซึ่ง​เป็น​บ้าน​แห่ง​การอธิษฐาน แล้ว​เรา​จะ​ยอมรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่องสัตวบูชาอื่นๆ​ของ​พวกเขา​บน​แท่นบูชา​ของเรา เพราะ​คน​จะ​เรียก​บ้านของเรา​ว่า บ้าน​แห่ง​การอธิษฐาน สำหรับ​คนทุกชนชาติ”</verse>
				<verse number="7"></verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ผู้ที่​รวบรวม​คนอิสราเอล ที่​กระจัด​กระจาย​ไปนั้น พูดว่า “เรา​จะ​รวบรวม​คนอื่นๆ​เข้ามา​ร่วมกับ​พวกเขา นอกเหนือ​จาก​ที่​ได้​รวบรวม​มาไว้แล้วนั้น”</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า สัตว์ดุร้าย​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง พวกเจ้า​สัตว์​ที่​อยู่​ใน​ป่า เข้า​มา​กัดกิน​ได้เลย</verse>
				<verse number="10">พวกคนยาม​ของ​อิสราเอล​นั้น​ตาบอด พวกเขา​ทั้งหมด​ไม่รู้เรื่อง​อะไรเลย พวกเขา​เป็น​หมาเฝ้าบ้าน​ที่เงียบ พวกเขา​เห่า​ไม่เป็น เอาแต่นอน และ​เพ้อฝัน เอาแต่หลับ</verse>
				<verse number="11">หมา​พวกนี้​กินเก่ง​เหลือเกิน กิน​เท่าไหร่​ก็​ไม่รู้จักพอ พวกเขา​เป็น​ผู้เลี้ยงแกะ​ที่​ไม่รู้เรื่อง​อะไรเลย ต่างคน​ต่างทำ​ตามใจ​ตัวเอง ต่างคน​ต่างหา​ประโยชน์​ใส่ตัว​เหมือนกันหมด​ทุกคน</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​พูดว่า “มาสิ มาดื่ม​เหล้าองุ่นกัน ให้เรา​ดื่มเบียร์กัน​อย่างเต็มที่ พรุ่งนี้​ก็จะสนุก​เหมือน​วันนี้หรือ​อาจจะ​สนุกกว่านี้อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="57">
				<verse number="1">คนดีๆ​ตาย แต่​ก็​ไม่มีใคร​สนใจ คนที่​สัตย์ซื่อ​ต่อพระเจ้า​ถูกเอาไป ก็ไม่มีใคร​เข้าใจ สาเหตุ​ที่​คนที่ดีๆ​ถูกรับ​เอาไป เพื่อ​เขา​จะได้​ไม่ต้องเจอ​กับ​เรื่องเดือด​ร้อน​กว่านั้น</verse>
				<verse number="2">และ​พวกเขา​ก็จะ​เข้าไป​สู่​ความสงบสุข คนที่​ใช้ชีวิต​อย่าง​เที่ยงตรง​ก็​จะได้​พักผ่อน​เมื่อ​นอนตาย​บนเตียง​ของเขา</verse>
				<verse number="3">แต่​ส่วน​พวกเจ้า มานี่เลย พวกเจ้า​ที่​เป็นลูกๆ​ของ​แม่มด พวกเจ้า​ที่​เป็นลูกๆ​ของ​คนเล่นชู้​และ​โสเภณี</verse>
				<verse number="4">พวกเจ้า​หัวเราะ​เยาะ​ใครหรือ พวกเจ้า​ทำ​หน้า​และ​แลบลิ้น​ใส่ใครหรือ พวกเจ้า​เป็น​ลูก​ที่​ชอบกบฏ เป็น​ลูกหลาน​ที่​ชอบ​หลอกลวง ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​เผาผลาญ​ไปด้วย​ตัณหาราคะ​ท่ามกลาง​พวกต้นโอ๊ก​อันศักดิ์สิทธิ์ และ​ใต้​ต้นไม้​ที่​ให้​ร่มเงา​ทุกต้น เจ้า​ได้​ฆ่าลูกๆ​เพื่อ​เซ่นไหว้​ใน​หุบเขาต่างๆ​ตาม​ซอกผาต่างๆ</verse>
				<verse number="6">หินเกลี้ยง​ใน​ธารน้ำแห้งนั้น​เป็น​พวกพระ​ของเจ้า พวกหิน​เหล่านั้น​ก็เลย​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของเจ้า พวกมัน​เป็น​มรดก​ของเจ้า​ไม่ใช่เรา เจ้า​ได้​เท​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ให้กับ​หินเหล่านั้น และ​พวกเจ้า​ได้นำ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​มา​ถวาย​ให้กับ​พวกมัน เมื่อ​เห็น​เรื่องต่างๆ​เหล่านี้ เจ้า​คิดว่า​เรา​จะ​พอใจ​และ​ไม่ลงโทษ​เจ้าหรือ</verse>
				<verse number="7">เจ้า​วาง​เตียง​ของเจ้า​ไว้​บน​ภูเขาสูง แล้ว​เจ้า​ก็​ขึ้นไป​ที่นั่น​เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ตั้ง​รูปเคารพ​ของเจ้า​ไว้​ด้านหลัง​ประตู​และ​เสาประตู ใช่แล้ว เจ้า​ห่างไกล​จากเรา เจ้า​ทำตัว​เปลือย​เปล่า​และ​ปีน​ขึ้นไป​บนเตียง​ของเจ้า และ​เปิด​เตียง​ให้กว้าง เจ้า​ก็​ได้​เสนอ​ค่าตัว​กับ​พวกมัน เจ้า​รัก​เตียง​ของพวกมัน เจ้า​จ้องมอง​อวัยวะเพศ​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="9">	เจ้า​เอา​น้ำมันมะกอก​เดินทาง​ไปหา​พระโมเลค และ​เจ้า​ก็​ใส่​น้ำหอม​ของเจ้า​ซะมากมาย เจ้า​ส่ง​พวกตัวแทน​ของเจ้า​ไป​แดนไกล เจ้า​ส่ง​พวกเขา​ไปไกล​ถึง​แดน​คนตาย</verse>
				<verse number="10">เจ้า​เริ่ม​เหนื่อยล้า​จาก​การเดินทางบ่อยๆ แต่​เจ้า​ไม่ยอม​พูดว่า “แบบนี้​คงจะ​ไม่ได้อะไรแน่” เจ้า​มี​กำลัง​ขึ้นมาใหม่ เจ้า​จึง​ไม่เป็นลมไป</verse>
				<verse number="11">ตอนนั้น​เจ้า​ยำเกรง​และ​หวาดกลัว​ใครกัน เจ้า​ถึงได้​โกหก​และ​ไม่ได้​ระลึกถึงเรา​หรือ​คิดถึงเรา เรา​ยัง​เก็บตัว​เงียบๆ​และ​ซ่อนตัวอยู่ เจ้าถึงได้​ไม่ยำเกรง​เรา ใช่ไหม</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​พูดถึง​ความดี​และ​การงานต่างๆ​ของเจ้า​ก็ได้ แต่​สิ่งเหล่านั้น​ก็​ไม่สามารถ​ช่วยอะไร​เจ้าได้หรอก</verse>
				<verse number="13">เมื่อเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ ก็​ให้​รูปปั้น​ที่เจ้า​ได้สะสมนั้น​ช่วยเจ้า​ก็แล้วกัน ลม​จะพัด​พวกมัน​ไปหมด ลม​จะเป่า​พวกมัน​ไปหมด แต่​คนที่​ลี้ภัย​ในเรา​ก็​จะได้​เป็นเจ้า​ของ​แผ่นดินนั้น และ​ได้เป็น​เจ้าของ​ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จะ​พูดว่า “สร้างมัน​ขึ้นมา สร้างมัน​ขึ้นมา เตรียมทางไว้ กำจัด​สิ่งกีดขวางต่างๆ​ออกไป​จากทาง​ของ​คนของเรา”</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า ผู้​อยู่​ในที่สูง​และ​ได้รับ​การยกย่อง ผู้ที่​อยู่​ตลอดกาล และ​ผู้ที่​มี​ชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ พูดว่า “เรา​อาศัย​อยู่​ใน​ที่สูง​และศักดิ์สิทธิ์ แต่​เรา​ก็​อยู่กับ​คนเหล่านั้น​ที่​สำนึกผิด​และ​ถ่อมตัวลง เรา​จะ​ฟื้นฟู​จิตใจ​ของ​คนที่​ถ่อมตัวลง​และ​ฟื้นฟู​จิตใจ​ของ​คนที่​สำนึกผิด</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เรา​จะ​ไม่กล่าวหา​ตลอดเวลา และ​เรา​ก็จะ​ไม่โกรธ​ไป​ตลอดกาล เพราะ​ถ้า​อย่างนั้น​จิตวิญญาณ​ของมนุษย์​ที่เรา​สร้างขึ้นมา ก็​จะตาย​ต่อหน้าเรา</verse>
				<verse number="17">เรา​โกรธ​ใน​เรื่อง​ความโลภ​อันชั่วร้าย​ของพวกเขา เรา​จึง​ลงโทษ​พวกเขา เรา​ได้​ซ่อนตัว​เราเอง​และโกรธ แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​หันเห​ไป​ตาม​ทางทั้งหลาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">เรา​ได้​เห็น​ทาง​ของ​พวกเขาแล้ว แต่​เรา​จะ​รักษา​พวกเขาไว้ เรา​จะ​นำทาง​พวกเขา​และ​ปลอบโยน​พวกเขา​คือ​คนเหล่านั้น​ที่​ไว้ทุกข์ และ​เรา​จะ​ให้​ปาก​พวกเขา​กลับ​พูด​คำสรรเสริญแทน”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ให้​สันติสุข สันติสุขแท้จริง​กับ​ทุกคน ทั้ง​คนที่​อยู่ใกล้​และ​คนที่​อยู่ไกล แล้ว​เรา​จะ​รักษา​พวกเขาไว้</verse>
				<verse number="20">แต่​คนชั่ว​เป็น​เหมือน​ทะเล​ที่ปั่นป่วน​ไม่สามารถ​สงบนิ่งได้ คลื่น​ของมัน​กวน​ทั้งโคลน​และดิน​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="21">คนชั่ว​จะ​ไม่มี​สันติสุข” พระเจ้า​ของผม​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="58">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า ตะโกน​ออกมา​ดังๆเลย ไม่ต้อง​อั้นไว้ ยกเสียง​ขึ้นมา​เหมือนกับ​เสียงแตร ประกาศ​กับคน​ของเรา​ถึง​การกบฏ​ของพวกเขา ประกาศ​ให้กับ​ครอบครัว​ของยาโคบ​ถึง​ความบาป​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​มา​แสวงหา​เรา​วันแล้ววันเล่า อย่างกับว่า​พวกเขา​อยาก​จะรู้​ทางต่างๆ​ของเรา อย่างกับว่า​เป็น​ชนชาติ​ที่ได้ทำ​ในสิ่ง​ที่ถูกต้อง อย่างกับว่า​ไม่ได้​ทอดทิ้ง​กฎอันยุติธรรม​ของพระเจ้า​ของพวกเขา พวกเขา​ขอ​การตัดสิน​ที่​ยุติธรรม​จากเรา พวกเขา​แกล้งทำ​เป็น​อยาก​เข้าใกล้​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">และ​พวกเขา​พูดว่า “ทำไม​พระองค์​ถึง​ไม่เห็น​ตอนที่​พวกเรา​อดอาหารกัน ทำไม​พระองค์​ถึง​ไม่สังเกต​ว่า​พวกเรา​ถ่อมตัวลง” แต่​เรา​ตอบว่า “ดูเอาสิ ในวันที่​เจ้า​อดอาหารนั้น เจ้า​ก็​ยัง​มัว​หา​ผล​ประโยชน์​ของตน​และ​เอาเปรียบ​คนงาน​ทุกคน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">ดูสิ พวกเจ้า​ถือศีลอดอาหาร​ก็จริง แต่​มี​การถกเถียง ทะเลาะ​และ​ชกต่อยกัน​แถมไปด้วย การอดอาหาร​อย่าง​ที่​พวกเจ้า​ทำ​ในวันนี้​จะ​ไม่ทำ​ให้​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้า​ขึ้นไป​ถึง​เบื้องบน</verse>
				<verse number="5">นี่​หรือ​การถือศีลอดอาหาร​ที่​เรา​อยากได้ เป็น​วันที่​แค่​ถ่อมตัวลง​พอเป็นพิธี​อย่างนี้หรือ เป็น​แค่​ก้มหัวลง​เหมือนกับ​ต้นอ้อ​ลู่ลมหรือ เป็น​แค่​นอนลง​บน​ผ้า​กระสอบ​และขี้เถ้าหรือ พวกเจ้า​จะ​เรียก​แบบนี้​ว่า​เป็น​การถือศีลอดอาหารหรือ วันแบบนี้​จะ​เป็น​ที่ยอมรับ​ของพระยาห์เวห์​จริงๆหรือ</verse>
				<verse number="6">การอดอาหาร​ที่เรา​อยากได้​เป็นอย่างนี้​ไม่ใช่หรือ คือ​ให้​ปลดปล่อย​โซ่ตรวน​ของ​ความไม่ยุติธรรม ให้​แก้เชือกแอก​ของ​การกดขี่​ข่มเหงออก และ​ปล่อยให้​คนที่​ถูกกดขี่ขมเหง​เป็นอิสระ ให้​หักแอก​ทุกอัน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ให้​แบ่งปัน​อาหาร​ของเจ้า​กับ​คนที่​หิวโหย ไม่ใช่หรือ ให้​เอา​คนยากจน​ที่​ไม่มี​บ้านอยู่​เข้ามาอยู่​ในบ้าน​ของเจ้า เมื่อ​เจ้า​เห็น​คนที่​เปลือย​เปล่า​ก็ให้​คลุมตัว​พวกเขา และ​ไม่ซ่อนตัว​จาก​ญาติๆ​ที่​เดือด​ร้อน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เจ้า​ทำอย่างนี้​แสง​ของเจ้า​ก็จะ​ส่องสว่าง​เหมือน​รุ่งอรุณ บาดแผลต่างๆ​ของเจ้า​จะ​หาย​อย่างรวดเร็ว พระองค์​ผู้​ให้​ชัยชนะ​กับ​พวกเจ้า​จะ​นำหน้า​พวกเจ้าไป และ​สง่าราศี​ของ​พระยาห์เวห์​ก็จะ​เป็น​ทหาร​เฝ้าระวังหลัง​ให้กับเจ้า</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​เรียก​ขอ​ความช่วยเหลือ​และ​พระยาห์เวห์​ก็จะตอบ เจ้า​จะ​ร้องขอ และ​พระองค์​จะ​พูดว่า ‘เราอยู่นี่’ ถ้า​เจ้า​ขจัดแอก​ของ​การกดขี่​ไป​จาก​สังคม​ของเจ้า หยุด​ชี้หน้ากัน และ​หยุด​พูดใส่ร้ายป้ายสีกัน</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เจ้า​ให้​อาหาร​ของเจ้า​กับ​คนหิวโหย และ​ช่วย​คน​ที่​ถูกข่มเหง​จน​ไม่ขาด​อะไรเลย เมื่อ​นั้น​แสงสว่าง​ของเจ้า​ก็​จะ​ส่องขึ้นมา​ใน​ความมืด และ​ความมืดสลัว​ของเจ้า​ก็​จะ​กลายเป็น​เที่ยงวัน</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จะ​นำทางเจ้า​อยู่เสมอ และ​พระองค์​จะ​ดูแล​ความต้องการ​ของเจ้า​แม้​ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง และ​พระองค์​จะ​เสริมกำลัง​กระดูก​ของเจ้า เจ้า​ก็จะ​เป็นเหมือน​สวน​ที่​ได้รับน้ำ เหมือนกับ​ตาน้ำ​ที่​น้ำ​ไม่เคยแห้ง</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ก็จะ​สร้างเมือง​ที่​ถูกทำลายไป​ใน​สมัยโบราณ​ขึ้นใหม่ เจ้า​จะ​ก่อ​เมือง​ขึ้นมา​บน​พวกรากฐาน​อันเก่าแก่​ของ​คนรุ่นก่อนๆ และ​จะ​มี​คน​เรียกเจ้า​ว่า ผู้ซ่อม​ช่องโหว่​ของกำแพง และ​ผู้ซ่อม​ถนน​ให้​คน​ได้มา​อยู่อาศัยอีก</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เจ้า​ไม่เดินทางไกล​ใน​วันหยุดทางศาสนา และ​ไม่ทำงาน​ใน​วันอันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา และ​ถ้าเจ้า​เรียก​วันหยุด​ของเรา​ว่า​เป็น​วันอันชื่นบาน​และ​เรียก​วันอันศักดิ์สิทธิ์​ของพระยาห์เวห์​ว่า​เป็น​วันอันมีเกียรติ และ​ถ้าเจ้า​ให้เกียรติ​วันนั้น โดย​ไม่เดินทาง​ไป​ทำการค้าขาย โดย​ไม่วิ่งไล่ตาม​ผล​ประโยชน์​ของตน​และ​โดย​ไม่เจรจา​ตกลง​เรื่องธุรกิจกัน</verse>
				<verse number="14">เมื่อนั้น​เจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ และ​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​ขี่ข้าม​ภูเขาสูง​ทั้งปวง​ในโลกนี้ และ​เรา​จะ​เลี้ยงเจ้า​จาก​แผ่นดิน​ที่เรา​ได้​ยกให้​กับยาโคบ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า” ปาก​ของ​พระยาห์เวห์​ได้พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="59">
				<verse number="1">อย่า​คิดว่า​มือ​ของพระยาห์เวห์​สั้น​จน​ช่วยเจ้า​ไม่ได้ หรือ​หู​ของ​พระองค์​ตึง​จน​ไม่ได้ยิน​เสียง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="2">แต่​เป็น​ความผิดบาป​ทั้งหลาย​ของพวกเจ้า​ต่างหาก​ที่​เป็น​อุปสรรค​ระหว่างเจ้า​กับ​พระเจ้าของเจ้า เป็น​พวกบาป​ของเจ้า​ที่​ทำให้​พระองค์​ซ่อนหน้า​ไปจากเจ้า พระองค์​จึง​ไม่ได้ยิน​เสียงของเจ้า</verse>
				<verse number="3">เพราะ​มือของเจ้า​เปรอะ​เปื้อน​ไป​ด้วยเลือด และ​นิ้วของเจ้า​เปรอะ​เปื้อน​ไป​ด้วยความผิด ริมฝีปาก​ของเจ้า​พูดโกหก ลิ้นของเจ้า​กระซิบ​วางแผน​ทำชั่ว</verse>
				<verse number="4">ไม่มีใคร​เอา​เรื่องจริง​มา​ขึ้นศาล และ​ไม่มีใครเลย​พูด​ความจริง​ในศาล ทุกคน​พึ่ง​คำพูด​ที่​ไม่มี​หลักฐาน​และ​พูดโกหก พวกเขา​ตั้งท้อง​ความชั่วร้าย​และ​คลอด​ความผิดบาป​ออกมา</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ฟัก​แผนร้าย​เหมือน​ฟักไข่งู และ​ทอ​แผนชั่ว​อย่าง​ทอใยแมงมุม ใคร​ที่​กิน​ไข่เหล่านั้น​ของมัน​ก็​จะตาย แล้ว​ถ้า​ไข่แตก​ก็จะ​มี​งูพิษ​ออกมา</verse>
				<verse number="6">ใยแมงมุม​ของพวกเขา​จะ​เอามาใช้​เป็น​เสื้อผ้า​ก็ไม่ได้ พวกเขา​ไม่สามารถ​เอา​สิ่งที่​เขา​สร้างขึ้นมา​คลุมตัวได้ งานต่างๆ​ของพวกเขา​เป็น​งานชั่ว มือของพวกเขา​เต็มไปด้วย​ความโหดร้ายทารุณ</verse>
				<verse number="7">เท้า​ของ​พวกเขา​วิ่งไป​ทำชั่ว พวกเขา​รีบไป​ทำให้​เลือด​ของ​คนบริสุทธิ์​หลั่งไหล ความคิดต่างๆ​ของ​พวกเขา​เป็น​ความคิดชั่วร้าย พวกเขา​ไปถึง​ที่ไหน ความพินาศ​และ​การทำลาย​ก็เกิดขึ้น​ที่นั่น</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ไม่รู้จัก​ทาง​ที่​นำไปสู่​สันติสุข ไม่มี​ความยุติธรรม​ในทาง​ของพวกเขา พวกเขา​ได้​ทำทาง​ของพวกเขา​ให้​คดเคี้ยวไป ทุกคน​ที่​เดิน​บน​เส้นทางนั้น​จะ​ไม่ได้เจอ​กับสันติสุข</verse>
				<verse number="9">อย่างนี้ การตัดสิน​อย่างยุติธรรม​ของพระเจ้า​จึง​อยู่ห่างไกล​จากพวกเรา ความรอด​ของพระองค์​มาไม่ถึง​พวกเรา พวกเรา​รอคอย​แสงสว่าง แต่​มีแต่​ความมืด พวกเรา​รอคอย​แสงสว่างจ้า แต่​พวกเรา​ต้อง​เดิน​อยู่​ใน​ความมืดครึ้ม</verse>
				<verse number="10">พวกเรา​เดินคลำ​ไปตาม​กำแพง​เหมือน​คนตาบอด เรา​คลำ​หา​เหมือน​คน​ไม่มี​ลูกตา เรา​สะดุดล้ม​ใน​ตอนเที่ยง​อย่างกับ​เป็น​ตอนกลางคืน ถึง​คนอื่น​แข็งแรง แต่​พวกเรา​เป็น​เหมือนศพ</verse>
				<verse number="11">เรา​ทุกคน​บ่น​เหมือนหมี​ร้องคราง และ​ร้องคร่ำครวญ​เหมือน​นกเขาร้อง พวกเรา​รอคอย​การตัดสิน​อันยุติธรรม​ของพระองค์ แต่​มัน​ไม่มา​สักที พวกเรา​รอคอย​ความรอด แต่​มัน​ห่างไกล​จาก​พวกเรา</verse>
				<verse number="12">เพราะ​การกบฏต่างๆ​ที่​เราทำ​ต่อพระองค์นั้น​มีมากมาย และ​ความบาปต่างๆ​ของพวกเรา​เป็นพยาน​ฟ้อง​พวกเราเอง เพราะ​พวกเรา​รู้​อยู่​แก่ใจ​ถึง​การกบฏต่างๆ​ของพวกเรา พวกเรา​รู้จัก​ความผิดบาป​ของพวกเราเอง</verse>
				<verse number="13">พวกเรา​ได้กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​ไม่สัตย์ซื่อ​ต่อพระองค์ พวกเรา​ได้​หันเห​ไป​จาก​พระเจ้า​ของพวกเรา พวกเรา​ได้​พูดถึง​การกดขี่​และ​การกบฏ ได้​วางแผน​ด้วย​คำพูด​หลอกลวง​และ​พูด​สิ่งเหล่านั้น​ออกมา​จากใจ</verse>
				<verse number="14">ความยุติธรรม​ก็เลย​ถูกไล่​กลับไป ความถูกต้อง​ก็​อยู่​ห่างไกล ความจริง​สะดุดล้ม​ใน​ลานเมือง ความสัตย์ซื่อ​เข้ามา​ในเมือง​ไม่ได้</verse>
				<verse number="15">ความจริง​ไม่อยู่แล้ว แล้ว​ถ้าใคร​ไม่ยอม​ทำชั่ว​ก็จะ​ถูกโจมตี พระยาห์เวห์​เห็น​สิ่งเหล่านี้​แล้ว​ไม่พอใจมาก เพราะ​ความยุติธรรม​ไม่มีเลย</verse>
				<verse number="16">พระองค์​โกรธแค้น​ที่​เห็น​ว่า​ไม่มีใครเลย ไม่มีใคร​เข้ามา​ช่วยเหลือ​คนที่​ถูกกดขี่​ข่มเหง แล้ว​พระองค์​จึง​ใช้​แขน​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์​เพื่อ​มา​ช่วยกู้ และ​ความยุติธรรม​ของ​พระองค์​ทำให้​พระองค์​ประสบ​ผลสำเร็จ</verse>
				<verse number="17">พระองค์​สวม​ความยุติธรรม​ไว้​เป็น​เหล็กป้องกันอก และ​ใส่​ฤทธิ์​ที่จะ​ช่วยให้รอด​เป็น​หมวกเหล็ก พระองค์​สวม​การแก้แค้น​เป็น​เสื้อผ้า ใส่ความ​เดือดดาล​เป็น​เสื้อคลุม</verse>
				<verse number="18">พระองค์​จะ​ตอบแทน​ศัตรู​ของ​พระองค์​ตามที่​เขา​สมควร​จะได้รับ คือ​ผู้ที่​ต่อสู้​กับพระองค์​จะ​ได้รับ​ความโกรธแค้น พวกศัตรู​ของ​พระองค์​จะ​ได้รับ​การลงโทษ พระองค์​จะ​ตอบแทน​แผ่นดิน​ตาม​แถบ​ชายฝั่งทะเล​และ​พวกเกาะ​ตามที่​พวกเขา​สมควร​จะได้รับ</verse>
				<verse number="19">คนพวกนั้น​ที่​อยู่​ทางตะวันตก​จึง​จะ​ยำเกรง​ชื่อของพระยาห์เวห์ และ​พวกที่​อยู่​ทางตะวันออก​จะ​ยำเกรง​ศักดิ์ศรี​ของพระองค์ พระองค์​จะ​ซัดมา​เหมือน​แม่น้ำ​ที่​ไหลเชี่ยว​ผ่าน​ช่องแคบ​และ​โดนลม​ของพระยาห์เวห์​พัดส่ง</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​บอกว่า​พระองค์​จะ​มา​ปลดปล่อย​ศิโยน​ให้เป็นอิสระ พระองค์​จะ​มา​ช่วยกู้​คนเหล่านั้น​ใน​ครอบครัว​ของยาโคบ​ที่​กลับใจ​จาก​การกบฏ</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ตัวเราเอง​จะ​ให้​คำมั่นสัญญา​กับ​พวกเขา​ว่า​อย่างนี้ ‘พระวิญญาณ​ของเรา​ที่​อยู่​ในเจ้า และ​คำพูด​ที่เรา​ได้ใส่ไว้​ในปาก​ของเจ้า จะ​ไม่พราก​ไป​จากเจ้า​หรือ​ลูกๆ​ของเจ้า​หรือ​หลานๆ​ของเจ้า ตั้งแต่นี้ไป​จน​ตลอดกาล’” พระยาห์เวห์​สัญญา​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="60">
				<verse number="1">ลุกขึ้น ส่องสว่างซะ เพราะ​แสงสว่าง​ของเจ้า​มาถึงแล้ว รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้นมาส่อง​ลงบนเจ้า</verse>
				<verse number="2">ความมืด​ปกคลุม​แผ่นดิน ความ​มืดมิด​ปกคลุม​ชนชาติต่างๆอยู่ แต่​พระยาห์เวห์​ได้​ส่องสว่าง​อยู่บนเจ้า และ​รัศมี​ของพระองค์​จะ​ปรากฏ​อยู่เหนือเจ้า</verse>
				<verse number="3">ชนชาติต่างๆ​จะ​มาหา​แสงสว่าง​ของเจ้า และ​กษัตริย์ต่างๆ​จะ​มาถึง​แสง​รุ่งอรุณ​อันเจิดจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">เงยหน้า​เงยตา​ขึ้น มอง​ไปรอบๆ พวกเขา​ทุกคน​กำลัง​รวบรวมกัน​เข้ามาหาเจ้า พวกลูกชาย​ของเจ้า​กำลัง​มา​จาก​แดนไกล พวกพี่เลี้ยง​กำลัง​หนีบ​พวกลูกสาว​ของเจ้า​มาบนเอว</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​เห็น​สิ่งเหล่านี้​และ​เจ้า​จะ​ส่องประกาย​แห่งความสุข​ออกมา ใจ​ของเจ้า​จะ​ตื่นเต้น​และ​เต็มไปด้วย​ความสุข เพราะ​ความร่ำรวย​ของ​ชนชาติต่างๆ​ที่อยู่​อีกฟากหนึ่ง​ของทะเล​จะ​มาถึงเจ้า ใช่แล้ว ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ชนชาติต่างๆ​จะ​ถูกยก​ให้กับเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวกฝูงอูฐ​ทั้งหลาย​จะ​ปกคลุม​แผ่นดิน​ของเจ้า คือ​อูฐ​หนุ่มสาว​จาก​มีเดียน​และ​เอฟาห์ ทุกคน​จาก​เชบา​จะ​มาหาเจ้า พวกเขา​จะ​นำ​ทอง​และ​กำยาน​มาให้ แล้ว​เล่าเรื่อง​การกระทำ​อันน่าสรรเสริญ​ของพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">ฝูงแพะแกะ​ทั้งหมด​จาก​เคดาร์​จะ​ถูก​รวบรวม​มาหาเจ้า รวมทั้ง​พวกแกะ​ตัวผู้​จาก​เนบาโยธ​ด้วย พวกมัน​จะ​เป็น​เครื่องสัตวบูชา​ที่​เรา​จะ​ยอมรับ​บนแท่น​ของเจ้า และ​เรา​จะ​ทำให้​พระวิหาร​ของเรา​สง่างาม​ยิ่งขึ้น​ไปอีก</verse>
				<verse number="8">พวกนี้​เป็นใคร​กันนะ ที่​บิน​มาหาเจ้า​อย่างกับเมฆ บิน​มา​เหมือน​ฝูงนกเขา ที่​กำลัง​บิน​กลับรัง​ของมัน</verse>
				<verse number="9">เรือทั้งหลาย​จาก​ชายฝั่งทะเล​อัน​ไกลโพ้น​กำลัง​รวบรวมกัน พวกเรือ​จาก​ทารชิช จะ​มา​เป็น​กลุ่มแรก เพื่อ​นำ​พวกลูกๆ​ของ​พวกเจ้า​จาก​แดนไกล พร้อมกับ​เงินทอง​ของ​พวกเขา​ด้วย เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า เพื่อ​ให้​กับ​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อิสราเอล เพราะ​พระองค์​ได้​ให้เกียรติ​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">พวกคน​ต่าง​ชาติ​จะ​มา​สร้าง​กำแพงต่างๆ​ของเจ้า​ขึ้นมา และ​พวกกษัตริย์​ของ​พวกเขา​จะมา​เป็นทาสเจ้า ตอนที่​เรา​โกรธเจ้านั้น เรา​ได้​ลงโทษเจ้า แต่​ตอนนี้​เรา​จะ​มีน้ำใจ​ต่อเจ้า​และ​เมตตา​ต่อเจ้า</verse>
				<verse number="11">พวกประตูเมือง​ของเจ้า จะ​เปิด​ต้อนรับเสมอ จะ​ไม่ปิด​ทั้งวันทั้งคืน เพื่อ​ความร่ำรวย​ของ​ชนชาติทั้งหลาย​จะ​ถูกนำ​มา​มอบให้​กับเจ้า และ​พวกกษัตริย์​ของ​พวกเขา​จะ​ถูก​นำเข้าไปด้วย</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ชนชาติไหน​หรือ​อาณาจักรไหน​ไม่ยอม​รับใช้เจ้า มัน​จะ​พินาศไป ชนชาติ​เหล่านั้น​จะ​ถูกทำลาย​อย่างสิ้นซาก</verse>
				<verse number="13">ความร่ำรวย​ของ​เลบานอน​จะ​มาถึงเจ้า ทั้ง​ไม้สน ไม้เฟอร์ และ​ไม้ไซปรัส​ของมัน เพื่อ​จะ​ใช้​ตกแต่ง​ที่ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา เรา​จะ​ทำให้​ที่วางเท้า​ของเรา​ดู​สง่างาม</verse>
				<verse number="14">ลูกหลาน​ของ​พวก​ที่​เคย​กดขี่​ข่มเหงเจ้า​จะ​ก้มลง​เข้ามาหาเจ้า ทุกคน​ที่​เคย​ดูหมิ่นเจ้า​จะ​กราบ​อยู่​แทบเท้าเจ้า เขา​จะ​เรียก​เจ้า​ว่า “เมืองของพระยาห์เวห์ เมืองศิโยน ของ​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่งอิสราเอล”</verse>
				<verse number="15">แต่ก่อน​เจ้า​ถูกทอดทิ้ง คนเกลียดชัง และ​ไม่มีใคร​เดินผ่าน​แผ่นดินเจ้า แต่​ตอนนี้​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​มี​ศักดิ์ศรี​ตลอดไป และ​คน​จะ​ชื่นชม​ในตัวเจ้า​ตลอดชั่วลูกชั่วหลาน</verse>
				<verse number="16">ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะให้​สิ่งที่​เจ้า​ต้องการ​เหมือนแม่​ให้นมลูก พวกเจ้า​จะ​ดื่ม​ความร่ำรวย​จาก​บรรดากษัตริย์ แล้ว​เจ้า​จะได้​รู้ว่า​เรา ยาห์เวห์ เป็น​ผู้ช่วยให้รอด​ของเจ้า เป็น​ผู้ไถ่เจ้า​ให้​เป็นอิสระ เป็น​องค์ผู้​ทรง​ฤทธิ์​ของยาโคบ</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ให้​เจ้า​มี​ทองคำ​แทน​ทอง​สัมฤทธิ์ มี​เงิน​แทน​เหล็ก มี​ทอง​สัมฤทธิ์​แทน​ไม้ และ​มีเหล็ก​แทน​หิน เรา​จะ​ตั้ง​สันติสุข​เป็น​เจ้านาย​เหนือเจ้า และ​ความยุติธรรม​จะ​เป็นนาย​ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="18">จะ​ไม่มี​ความโหดร้ายทารุณ​ใน​แผ่นดิน​ของเจ้า จะ​ไม่มี​ซากปรัก​หักพัง​หรือ​การทำลาย​ภายใน​เขตแดน​ของเจ้า เจ้า​จะ​ตั้งชื่อ​พวกกำแพง​ของเจ้า​ว่า “ความรอด” จะ​ตั้งชื่อ​พวกประตูเมือง​ว่า “คำสรรเสริญ”</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ไม่ต้องพึ่ง​แสงแดด​ใน​ตอนกลางวัน​อีกแล้ว หรือ​แสงจันทร์​ใน​ตอนกลางคืน เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​แสงสว่าง​ให้กับเจ้า​ตลอดไป พระเจ้า​ของเจ้า​จะ​เป็น​รัศมี​ของพวกเจ้า</verse>
				<verse number="20">ดวง​อาทิตย์​ของเจ้า​จะ​ไม่ตก​อีกแล้ว หรือ​ดวงจันทร์​ของเจ้า​จะ​ไม่หายไป เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​แสงสว่าง​ให้กับเจ้า​ตลอดไป วันเวลา​แห่ง​ความโศกเศร้า​ของเจ้านั้น​จะ​จบสิ้นไป</verse>
				<verse number="21">คนของเจ้า หมดทุกคน​จะทำ​ในสิ่ง​ที่ถูกต้อง แล้ว​พวกเขา​จะได้​แผ่นดิน​เป็นกรรมสิทธิ์​ตลอดไป พวกเขา​เป็น​ต้นไม้​ที่​เรา​ปลูกไว้ เป็น​ฝีมือ​ของเรา​ที่​แสดงว่า​เรายิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="22">ครอบครัว​ที่​เล็กที่สุด​จะ​กลายเป็น​ตระกูล​ที่มี​พันคน ตระกูล​ที่​เล็กที่สุด​จะ​กลายเป็น​ชนชาติ​ที่ยิ่งใหญ่ เราคือยาห์เวห์ พอ​ถึงเวลา เรา​จะ​รีบจัดการ​เรื่องนี้ให้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="61">
				<verse number="1">พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต อยู่กับผม เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้เลือก ผม พระองค์​ได้​ส่งผม​ไป​ประกาศ​ข่าวดี​ให้กับ​คนยากจน ไป​รักษา​จิตใจ​ที่แตก​สลาย ไป​ประกาศ​เสรีภาพ​ให้กับเชลย และ​ประกาศ​การ​ปลด​ปล่อย​ให้กับ​พวกนักโทษ</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ส่งผม​ให้​ไป​ประกาศ​ปี​แห่ง​ความเมตตา​ของพระยาห์เวห์ และ​วันเวลา​ที่​พระเจ้า​ของเรา​จะ​แก้แค้น ไปปลอบโยน​ทุกคน​ที่​เศร้าโศกเสียใจ</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ส่งผม​ให้​เอา​มาลัย​ไปให้​กับ​คนที่​โศกเศร้า​ในศิโยน เพื่อ​ใส่​แทน​ขี้เถ้า บนหัว ใส่​น้ำมัน​แห่ง​ความชื่นชม​ยินดี​แทน​ชุดไว้ทุกข์ และ​ให้​ชุดงานเลี้ยง​แทน​จิตใจ​ที่ท้อแท้ พวกเขา​จะ​ได้ชื่อว่า ต้นโอ๊ก​แห่งความรอด ต้นไม้​ของพระยาห์เวห์​ที่​แสดงว่า​พระองค์​นั้นยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​สร้าง​เมืองต่างๆ​ที่​พังทลายไป​ใน​สมัยโบราณ​ขึ้นมาใหม่ และ​ฟื้น​สถานที่ต่างๆ​ที่​ถูกทำลาย​ไปนานแล้ว​ขึ้นมาใหม่ พวกเขา​จะ​ก่อเมือง​ที่​เป็น​ซากปรัก​หักพัง​ที่​ถูกทำลาย​มาหลายชั่วคนแล้ว​ขึ้นมาใหม่</verse>
				<verse number="5">คน​ต่าง​ชาติ​ก็จะ​ยืน​เฝ้าเลี้ยงดู​ฝูงแพะแกะ​ของเจ้า และ​คน​ต่าง​ชาติ​พวกนี้​ก็จะ​ทำงาน​ในทุ่งนา​และ​ใน​สวนองุ่น​ของเจ้า</verse>
				<verse number="6">จะ​มี​คน​เรียก​พวกเจ้า​ว่า พวกนักบวช​ของพระยาห์เวห์ พวกเจ้า​จะได้​ชื่อว่า พวกผู้รับใช้​ของพระเจ้า​ของเรา พวกเจ้า​จะได้​ประโยชน์​จาก​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ชนชาติต่างๆ และ​พวกเจ้า​ก็​จะได้​โอ้อวด​ใน​ความร่ำรวย​ที่​ได้มา​จากพวกเขา</verse>
				<verse number="7">พวกเจ้า​จะได้​ส่วนแบ่ง​เป็น​สองเท่า​แทนที่​จะต้อง​อับอาย พวกเจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​กับ​ส่วนแบ่ง​ของพวกเจ้า​แทนที่​จะต้อง​ขายหน้า ใช่แล้ว พวกเจ้า​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​เป็น​สองเท่า​ใน​แผ่นดิน​ของพวกเจ้า และ​ความยินดี​ของพวกเจ้า​จะอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​ยาห์เวห์​รัก​ความยุติธรรม เรา​เกลียด​การปล้น​และ​การทำผิด​ทั้งหลาย เรา​จะ​ให้​ค่าตอบแทน​กับ​คนของเรา​ตามที่​เขา​สมควร​จะได้รับ และ​เรา​จะ​ทำสัญญา​กับ​พวกเขา​ที่จะ​คงอยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">ลูกหลาน​ของพวกเขา​จะ​เป็นที่รู้จัก​ท่ามกลาง​ชนชาติทั้งหลาย เชื้อสาย​ของเขา ก็จะ​เป็นที่รู้จัก​ท่ามกลาง​เชื้อชาติต่างๆ ทุกคน​ที่เห็น​พวกเขา​ต่าง​ก็​จะ​ยอมรับ​ว่า​พวกเขา​เป็นชนชาติ​ที่พระยาห์เวห์​ได้อวยพร”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ทำให้​ผม​ชื่นชม​ยินดีมาก จิตใจ​ของผม​มีความสุข​เพราะ​พระเจ้า​ของผม เพราะ​พระองค์​ได้​เอา​ชุดแห่งความรอด​มาสวม​ผมไว้ พระองค์​ได้​คลุมผม​ด้วย​เสื้อคลุม​แห่งการช่วยกู้ เป็น​เหมือนกับ​เจ้าบ่าว​ที่​ประดับหัว​ด้วย​พวงมาลัย เป็น​เหมือนกับ​เจ้าสาว​ที่​ประดับตัว​ด้วย​เพชรพลอย​ของนาง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ทำให้​ความรอด​อันยุติธรรม​ของพระองค์​และ​คำสรรเสริญ​จากมนุษย์​งอกขึ้นมา​ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย เหมือนกับ​พืช​ที่​งอกขึ้นมา​จากดิน เหมือนกับ​เมล็ด​ที่​โผล่ขึ้นมา​ในสวน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="62">
				<verse number="1">เพื่อ​จะช่วย​ศิโยน ผม​จะ​ไม่ยอม​เก็บตัวเงียบ เพื่อ​จะช่วย​เยรูซาเล็ม ผมจะ​ไม่ยอม​อยู่เฉย จนกว่า​ชัยชนะ​ของนาง​จะ​ส่องสว่าง​ออกมา​เหมือนกับ​แสงรุ่งอรุณ และ​ความรอด​ของนาง​ส่องสว่าง​เหมือนกับ​คบเพลิง</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ชนชาติต่างๆ​จะได้เห็น​ชัยชนะ​ของเจ้า กษัตริย์​ทั้งหลาย​จะได้เห็น​สง่าราศี​ของเจ้า เจ้า​จะ​มี​ชื่อใหม่​ที่​พระยาห์เวห์เอง​จะ​เป็น​ผู้ตั้งให้</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​เป็น​มงกุฎ​ที่​สวยงาม​ใน​มือของพระยาห์เวห์ เป็น​มงกุฎ​ของ​กษัตริย์​ใน​มือของพระเจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">คน​จะ​ไม่​เรียก​เจ้า​ว่า ผู้ถูกผัวทิ้ง และ​แผ่นดิน​ของเจ้า​ก็จะ​ไม่ถูกเรียก​ว่า​ร้างเปล่า​อีกต่อไป เพราะ​คน​จะ​เรียกเจ้าว่า คนที่​พระเจ้ารัก และ​คน​จะ​เรียก​แผ่นดิน​ของเจ้า​ว่า เจ้าสาว​ของพระเจ้า เพราะ​พระยาห์เวห์​รักเจ้า และ​แผ่นดิน​ของเจ้า​จะ​แต่งงาน​กับพระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่​จะ​สร้างเจ้า​ขึ้นมาใหม่​ก็จะ​แต่งงาน​กับเจ้า เหมือนกับที่​ชายหนุ่ม​แต่งงาน​กับหญิงสาว พระเจ้า​ของเจ้า​จะ​ชื่นชม​ในตัวเจ้า เหมือนกับ​เจ้าบ่าว​ชื่นชม​ในตัวเจ้าสาว</verse>
				<verse number="6">เยรูซาเล็มเอ๋ย เรา​ได้ตั้ง​พวกยาม​ไว้​บน​กำแพงทั้งหลาย​ของเจ้า เขา​จะ​ร้อง​อธิษฐาน​ตลอดวัน​ตลอดคืน​ไม่นิ่งเงียบ พวกเจ้า​ที่​ร้องขอ​ให้​พระยาห์เวห์​ช่วยเหลือ อย่ายอม​หยุดพักเลย</verse>
				<verse number="7">และ​อย่าให้​พระองค์​หยุดพักด้วย จนกว่า​พระองค์​จะตั้ง​เยรูซาเล็ม​ขึ้นมาใหม่ จนกว่า​พระองค์​จะ​ทำให้​เยรูซาเล็ม​เป็น​เมือง​ที่​คนทั่วโลก​ยกย่อง</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​สาบาน​ด้วย​การยกมือขวา​และ​แขนอันทรงพลัง​ของพระองค์​ว่า “เรา​จะ​ไม่ให้​เมล็ดข้าว​ของเจ้า​ตกไป​เป็นอาหาร​ของ​พวกศัตรู​ของเจ้า​อีกต่อไป เรา​จะ​ไม่ให้​พวกคน​ต่าง​ชาติ​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่นใหม่​ของเจ้า ที่​เจ้า​ได้มา​จาก​การทำงาน​อย่างหนัก</verse>
				<verse number="9">แต่​พวก​ที่​เก็บเกี่ยว​เมล็ดข้าว​ก็​จะได้​กินมัน และ​พวกเขา​จะ​สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ และ​คนพวกนั้น​ที่​เก็บ​ผลองุ่น​จะได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ใน​ลานวิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา”</verse>
				<verse number="10">ออกไป ออกไป​ทาง​ประตูเมือง ไป​เตรียมถนน​ให้กับ​ประชาชน สร้างมัน​ขึ้นมา สร้าง​ทางหลวง​ขึ้นมา เก็บหินทิ้ง​ข้างทาง​ให้หมด ยกธงขึ้น​เป็น​สัญญาณ​ให้ชนชาติทั้งหลายเห็น</verse>
				<verse number="11">ดูสิ พระยาห์เวห์​ได้​ประกาศ​ไปถึง​สุดปลายโลก​ว่า “ให้บอก​นางสาวศิโยน​ว่า ‘ดูสิ ความรอด​ของเธอ​กำลังมา พระองค์​เอา​รางวัล​มาให้ พระองค์​จะ​จ่าย​ค่าตอบแทนให้’</verse>
				<verse number="12">คน​จะ​เรียก​พวกเขา​ว่า​คนของพระเจ้า​โดยเฉพาะ พวกที่​พระยาห์เวห์​ได้​ปลดปล่อย​ให้เป็นอิสระ และ​ศิโยน เจ้า​จะได้​ชื่อว่า​ผู้ที่​พระเจ้า​อยากได้ เมืองที่​พระเจ้า​ไม่ได้​ทอดทิ้ง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="63">
				<verse number="1">คนยาม​ร้อง​ตะโกน​ว่า ใครกันนั่น​ที่​กำลังมา​จากเอโดม ใครกันนั่น​ที่​มา​จาก​เมืองโบสราห์ เสื้อผ้า​ของเขา​เปรอะ​เปื้อน​ไปด้วย​สีแดง ใครกันนั่น แต่งตัว​ด้วย​เสื้อผ้า​อย่างดี มุ่งหน้ามา​ด้วยพลัง​อันแข็งแกร่ง พระยาห์เวห์​พูดว่า “เป็นเราเอง เราชนะแล้ว เรามีพลัง​อัน​เกรียงไกร​ที่​จะ​ช่วยให้เจ้า​รอดได้”</verse>
				<verse number="2">ทำไม​เสื้อผ้า​ของท่าน​ถึง​เปื้อน​สีแดง ทำไม​เสื้อผ้า​ของท่าน​ถึง​เหมือนกับ​คนเหล่านั้น​ที่​เดินย่ำ​อยู่​ใน​บ่อองุ่น</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตอบว่า “เรา​เหยียบย่ำองุ่น​อยู่​ในบ่อ​เพียงคนเดียว ไม่มี​ชนชาติไหน​ช่วยเราเลย เรา​เหยียบย่ำ​พวกชนชาติ​เหล่านั้น​ด้วย​ความโกรธ เรา​ได้​บดขยี้​พวกมัน​ด้วย​ความโกรธแค้น เลือด​ของ​พวกมัน​กระเด็น​ใส่เสื้อผ้าเรา เรา​ได้​ทำให้​เสื้อผ้า​ของเรา​เปรอะ​เปื้อน​ไปหมด</verse>
				<verse number="4">ตอนนั้น เรา​ได้​กำหนด​วันลงโทษ​ชนชาติต่างๆ ตอนนั้น ปี​ที่​จะ​ปลดปล่อย​คนของเรา​ให้​เป็นอิสระ​ได้​มาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="5">เรา​มองไป แต่​ไม่มีใคร​มาช่วย เรา​แปลกใจมาก​ที่​ไม่มีใคร​สนับสนุนเรา เรา​ก็เลย​ชนะ​ด้วย​แขนอันทรงพลัง​ของเราเอง ความโกรธ​ของเราเอง​สนับสนุนเรา</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​เหยียบย่ำ​ชนชาติต่างๆ​ด้วย​ความโกรธ เรา​ได้​บดขยี้​พวกมัน ด้วย​ความโกรธแค้น เรา​ได้​เท​เลือด​ของ​พวกมัน​ลงบนพื้น”</verse>
				<verse number="7">ผม​จะ​เล่า​ถึง​เรื่องต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​แสดง​ความเมตตา​กับเรา เป็น​เรื่อง​ที่​น่ายกย่อง​สรรเสริญ เรา​ควรจะ​สรรเสริญ​พระองค์​สำหรับ​เรื่อง​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์ทำ​เพื่อ​พวกเรา สำหรับ​ความ​ดีงาม​ที่ยิ่งใหญ่​ที่​พระองค์มี​ต่อครอบครัว​ของอิสราเอล พระองค์​ได้​แสดง​ความเมตตาปรานี​ต่อ​พวกเรา พระองค์​ได้​ช่วย​พวกเรา​ด้วย​ความรักมั่นคง​ครั้งแล้วครั้งเล่า</verse>
				<verse number="8">พระองค์​พูดว่า “ใช่แล้ว พวกนี้​เป็น​คนของเราแน่ เป็นลูกๆ​ที่จะ​ไม่มีวัน​ทรยศเรา” พระองค์​ถึงได้​มาเป็น​พระผู้ช่วยให้รอด​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="9">ไม่ใช่​ผู้ส่งข่าว ไม่ใช่​ทูตสวรรค์ แต่​เป็น​พระองค์เอง​ที่​ช่วย​พวกเขา​จาก​ความทุกข์ร้อน​ทั้งหมด​ของพวกเขา พระองค์​ได้ไถ่​พวกเขาไว้​เพราะ​พระองค์​รัก​และสงสาร​พวกเขา ในอดีตนั้น​พระองค์​ยก​พวกเขา​ขึ้นมาอุ้ม​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="10">แต่​พวกเขา​กลับ​กบฏ​และ​ทำให้​พระวิญญาณบริสุทธิ์​ของพระองค์​เสียใจ พระองค์​จึง​กลายเป็น​ศัตรู​ของพวกเขา แล้ว​พระองค์เอง​ได้​ต่อสู้​กับพวกเขา</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​พวกเขา​ก็ได้​คิดถึง​วันเก่าก่อน คนของพระองค์​ได้​คิดถึง​โมเสส พวกเขา​คิดในใจ​ว่า พระผู้นั้น​ที่​นำ​ฝูงแกะ​ของพระองค์​พร้อม​พวกผู้เลี้ยง​ผ่าน​ทะเล​ขึ้นมา ไปอยู่ไหนแล้ว พระผู้นั้น​ที่​ใส่​พระวิญญาณบริสุทธิ์​ของพระองค์​ไว้​ใน​ตัวโมเสส</verse>
				<verse number="12">และ​จูง​ท่านไป​ด้วยมือ​ที่​เต็มไปด้วย​พลัง​และสง่าราศี​ของพระองค์ หายไปไหนแล้ว พระผู้นั้น​ที่​แหวกน้ำ​ต่อหน้า​พวกเขา​เพื่อ​สร้าง​ชื่อเสียง​ให้กับ​พระองค์เอง​ตลอดไป หายไปไหนแล้ว</verse>
				<verse number="13">ผู้ที่​นำ​พวกเขา​เดินผ่าน​น้ำลึกไป หายไปไหนแล้ว พวกเขา​ไม่ได้​สะดุดล้ม พวกเขา​เป็นเหมือน​ม้า​ที่​เดิน​อยู่​ใน​ที่ราบเรียบ</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณ​ของพระยาห์เวห์​ให้​พวกเขา​พักผ่อน เหมือนกับ​ฝูงวัว​ที่​ลง​ไป​อยู่​ใน​หุบเขาเขียวชอุ่ม อย่างนี้​พระองค์​ได้​นำ​คนของพระองค์ เพื่อ​พระองค์​จะได้​สร้าง​ชื่อเสียง​อันยิ่งใหญ่​ให้กับ​พระองค์เอง</verse>
				<verse number="15">ตอนนี้​ขอโปรด​มองลงมา​จาก​ฟ้าสวรรค์​และ​สังเกต​พวกเราสิ มองลงมา​จาก​บ้านอันศักดิ์สิทธิ์​และ​สง่างาม​ของพระองค์เถิด ความรัก​อัน​ร้อนแรง​ของพระองค์​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของพระองค์​หายไปไหน​หมดแล้ว ความรักใคร่​และ​ความเมตตาปรานี​ของพระองค์​หายไปไหน​หมดแล้ว ทั้งหมดนั้น​ถูกยั้งไว้​จากพวกเรา</verse>
				<verse number="16">พระองค์​คือ​พ่อของพวกเรา ถึง​อับราฮัม​จะจำ​พวกเรา​ไม่ได้​และ​อิสราเอล​จะ​บอกว่า​ไม่รู้จักเรา แต่​พระองค์ พระยาห์เวห์​ก็​ยัง​จะเป็น​พ่อ​ของพวกเรา​อยู่ดี ชื่อของพระองค์​ตั้งแต่​สมัยโบราณ​มาแล้ว​คือ “ผู้ปกป้องเรา”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ทำไม​พระองค์​ถึง​ปล่อยให้​เราหลงไป​จาก​ทางทั้งหลาย​ของพระองค์ และ​ปล่อยให้​จิตใจ​ของเรา​แข็งกระด้าง​จน​ไม่ยำเกรง​พระองค์ กลับมาเถิด เพื่อ​ช่วย​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์ เพื่อ​ช่วย​เผ่าต่างๆ​ซึ่ง​เป็น​ทรัพย์​สมบัติ​ของพระองค์เอง</verse>
				<verse number="18">ชนชาติ​ศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์​ได้​เป็น​เจ้าของ​สถานที่ศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์​แค่​ช่วงสั้นๆ แต่​ตอนนี้​ศัตรู​ของพวกเรา​ได้​เหยียบย่ำ​สถานที่ศักดิ์สิทธิ์​ของพระองค์แล้ว</verse>
				<verse number="19">นานมาแล้ว​ที่​พวกเรา​เป็น​เหมือน​คนพวกนั้น​ที่​พระองค์​ไม่ได้​ครอบ​ครอง เหมือน​คนเหล่านั้น​ที่​ไม่ได้​เป็น​คนของพระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="64">
				<verse number="1">อยากให้​พระองค์​แหวก​สวรรค์​ลงมา​เหลือเกิน พวกภูเขาต่างๆ​จะได้​สั่นไหว ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขอ​ลงมา​ทำให้​ศัตรู​ของพระองค์​ได้เจอ​กับ​ตัวจริง​ของพระองค์ ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะได้​กลัว​จนตัวสั่น​ต่อหน้า​พระองค์ เหมือนกับ​กิ่งไม้​เจอไฟ หรือ​หม้อน้ำ​ตั้งบนไฟ</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​ทำ​สิ่งอัศจรรย์ต่างๆ​ที่​เรา​คิดไม่ถึง คือ​พระองค์​ได้ลงมา​และ​ภูเขาทั้งหลาย​ต่างสั่นไหว​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ตั้งแต่​เก่าก่อน ไม่มีใคร​เคยได้ฟัง ไม่มี​หูไหน​เคยได้ยิน ไม่มี​ลูกตาไหน​เคยเห็น​เทพเจ้า​องค์ไหน​ที่​ช่วย​คนเหล่านั้น​ที่​หวังพึ่งมัน นอกจากพระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​มา​ช่วย​คนเหล่านั้น​ที่​มีความสุข​ใน​การทำ​สิ่งที่ถูกต้อง ที่ยอมรับ​พระองค์​ด้วย​การใช้ชีวิต​ใน​แนวทาง​ทั้งหลาย​ของพระองค์ เมื่อก่อน​ตอนที่​พระองค์โกรธ พวกเรา​ก็​ทำบาป​มาก​ยิ่งขึ้น​ต่อพระองค์ แล้ว​พวกเรา​ก็ยัง​ทำบาป​เหล่านั้น​มาเรื่อยๆ แล้ว​ตอนนี้​เรา​จะรอด​ได้ยังไง</verse>
				<verse number="6">พวกเรา​ทุกคน​ได้​กลายเป็น​เหมือน​ของ​แปดเปื้อน​ไปแล้ว การทำดี​ทั้งหลาย​ของเรา​เป็น​เหมือน​ผ้าอนามัย​ใช้แล้ว พวกเรา​ทุกคน​ก็​เหี่ยวแห้งไป​เหมือน​ใบไม้ แล้ว​ความบาป​ทั้งหลาย​ของเรา​ก็​เป็นเหมือน​ลม​ที่เป่า​เรา​ให้​ปลิวไป</verse>
				<verse number="7">ไม่มีใคร​ร้องเรียก​ชื่อของพระองค์ หรือ​พยายาม​คว้าพระองค์ไว้ เพราะ​พระองค์​ได้​หันหน้า​ไปจาก​พวกเราแล้ว และ​พระองค์​ได้​ใช้​ความบาป​ของ​พวกเรา​หลอม​ละลาย​พวกเราไป</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​ยังเป็นพ่อ​ของพวกเรา​อยู่นะ เรา​เป็น​ดินเหนียว และ​พระองค์​เป็น​ช่างปั้นเรา เรา​ทุกคน​เป็น​ฝีมือ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า อย่าได้โกรธ​มากเกินไปเลย อย่าได้​จดจำ​ความผิดบาป​ของพวกเรา​ตลอดไป โปรด​มอง​พวกเราหน่อย เราทุกคน​เป็น​ชนชาติ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="10">เมืองศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ของพระองค์​ได้​กลายเป็น​ทะเลทราย​ไปแล้ว ศิโยน​ได้​กลายเป็น​ทะเลทราย เยรูซาเล็ม ได้​กลายเป็น​ที่รกร้าง​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="11">วิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์​และสวยงาม​ของพวกเรา ซึ่ง​เป็นที่​ที่​บรรพบุรุษ​ของพวกเรา​ใช้​สรรเสริญ​พระองค์นั้น​ถูกไฟเผา​ไปแล้ว และ​ของที่มีค่า​ทั้งหมด​ของ​พวกเรา​ก็​ถูกทำลาย​ไป​จนหมดสิ้น</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ขนาด​เกิดเรื่อง​ทั้งหมด​นี้แล้ว พระองค์​ยัง​จะ​รั้งมือ​ไม่ช่วย​พวกเรา​อีกหรือ พระองค์​ยังจะ​เงียบๆ​อยู่หรือ และ​ลงโทษ​พวกเรา​มากเกินไปหรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="65">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า “ตอนนั้น เรา​พร้อม​ที่​จะให้​คนพวกนั้น​ที่​ไม่ได้​เรียกหาเรา ได้เข้ามา​ใกล้เรา ตอนนั้น​เรา​พร้อม​ที่​จะให้​คนพวกนั้น​ที่​ไม่ได้​ตามหาเรา ได้เจอ​กับเรา เรา​ได้​พูด​กับ​ชนชาติ​ที่​ไม่ได้​ร้องเรียกเรา​ว่า ‘เราอยู่นี่ เราอยู่นี่’</verse>
				<verse number="2">เรา​อ้าแขน​ของเรา​ทั้งวัน​ให้กับ​ชนชาติ​ที่​ดื้อรั้น ที่​ชอบ​เดิน​ใน​เส้นทาง​ที่ไม่ดี​และ​ชอบ​ตามใจ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​ท้าทายเรา​ต่อหน้า​อยู่เรื่อย​โดย​ไป​เซ่นไหว้​พวกพระ​เทียมเท็จ​ตามสวน และ​ถวาย​เครื่อง​หอมบูชา​ให้กับ​พระเทียมเท็จ​เหล่านั้น​บน​พวก​แท่นบูชา​ที่​ทำ​จากอิฐ</verse>
				<verse number="4">คนพวกนั้น​ไป​นั่ง​ติดต่อ​กับ​วิญญาณ​คนตาย​ท่ามกลาง​อุโมงค์ฝังศพ​และ​ไป​ค้างคืน​ตาม​ถ้ำเก็บศพต่างๆ พวกเขา​กิน​เนื้อหมู​และ​มี​น้ำแกง​ที่​ทำ​จาก​สัตว์​ต้องห้าม​อยู่​ใน​หม้อ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​พูด​ว่า ‘อยู่ห่างๆ อย่า​เข้ามา​ใกล้ข้า​เพราะ​ข้า​ศักดิ์สิทธิ์​เกินไป​สำหรับเจ้า’ คนอย่างนี้​เป็น​เหมือน​ควัน​ใน​จมูก​ของเรา เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​ไหม้อยู่​ทั้งวัน</verse>
				<verse number="6">ดูสิ บาป​ของ​พวกเขา​ถูก​บันทึกไว้​ต่อหน้าเรา เรา​จะ​ไม่อยู่​นิ่งเฉย​แต่​เรา​จะ​ตอบแทน​อย่างเต็มที่ เรา​จะ​เท​ค่าตอบแทน​ลงบนตัก​ของพวกเขา</verse>
				<verse number="7">สำหรับ​ทั้ง​ความบาป​ของ​พวกเขา​และ​ความบาป​ของ​บรรพบุรุษ​ของพวกเขา” พระยาห์เวห์​ว่า​อย่างนั้น เรา​จะ​ตวง​ค่าตอบแทน​ของพวกเขา​แล้ว​เท​มัน​ลงไป​บนตัก​ของพวกเขา เพราะ​พวกเขา​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​บน​พวกภูเขา และ​หมิ่นประมาท​เรา​บน​พวกเนินเขา</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เมื่อ​คนคั้นองุ่น​ยังเห็นว่า​ยังมี​น้ำองุ่น​เหลืออยู่​ใน​พวงองุ่น พวกเขา​ก็​จะ​พูดว่า ‘อย่า​เพิ่ง​ทำลายมัน เพราะ​ยังมี​น้ำองุ่น​เหลืออยู่’ เช่นเดียวกัน เรา​ก็​จะ​ไม่ทำลาย​ประชาชน​พวกนี้​จนราบคาบ เพราะ​ยังมี​พวกผู้รับใช้​ของเรา​เหลือ​อยู่ในนั้น</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ให้​ลูกหลาน​กับยาโคบ ให้​ทายาท​กับยูดาห์ ผู้ที่​จะ​รับ​ภูเขา​ทั้งหลาย​ของเรา​เป็นมรดก พวกที่​เรา​เลือกมา​จะได้รับ​แผ่นดินนี้​เป็นมรดก พวกผู้รับใช้​ของเรา​จะได้​ตั้งรกราก​อยู่ที่นั่น</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​สำหรับ​คนของเรา​ที่​แสวงหาเรา เรา​จะ​ทำให้​ที่ราบ​ชาโรน​กลายเป็น​ทุ่งหญ้า​สำหรับ​ฝูงแพะแกะ และ​หุบเขา​อาโคร์ กลายเป็น​ที่​ให้​ฝูงโค​นอน สำหรับ​คนของเรา​ที่​แสวงหาเรา</verse>
				<verse number="11">แต่​ไอ้พวกเจ้า​ที่​ทิ้ง​พระยาห์เวห์​ไป ที่​ลืม​ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา แล้ว​ไป​ตั้งโต๊ะบูชา​ให้กับ พระโชค และ​เติม​เหล้าองุ่น​บูชา​ให้กับ พระเคราะห์</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​มีเคราะห์ ต้องตาย​ด้วยดาบ พวกเจ้า​ทุกคน​จะต้อง​ก้มลง​ให้​พวกศัตรูฆ่า เพราะ​เรา​ได้​เรียก​พวกเจ้า แต่​พวกเจ้า​ไม่ตอบ เรา​ได้​พูด แต่​พวกเจ้า​ไม่ยอมฟัง เจ้า​ทำใน​สิ่งที่​เรา​เห็นว่า​ชั่วร้าย เจ้า​เลือกทำ​ในสิ่งที่​เรา​ไม่พอใจ”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดไว้​อย่างนี้​ว่า “พวกผู้รับใช้​ของเรา​จะ​ได้กิน แต่​พวกเจ้า​คนชั่ว​จะ​หิวโหย พวกผู้รับใช้​ของเรา​จะ​ได้ดื่ม แต่​พวกเจ้า​คนชั่ว​จะ​หิว​กระหาย พวกผู้รับใช้​ของเรา​จะ​มีความสุข แต่​พวกเจ้า​คนชั่ว​จะ​ได้รับ​ความอับอาย</verse>
				<verse number="14">พวกผู้รับใช้​ของเรา​จะ​ร้องเพลง​เพราะสุขใจ แต่​พวกเจ้า​คนชั่ว​จะ​ร้องคร่ำครวญ​เพราะ​ทุกข์ใจ พวกเจ้า​คนชั่ว​จะ​ร้องครวญคราง​เพราะ​จิตใจ​แตก​สลาย</verse>
				<verse number="15">พวกผู้รับใช้​ที่​เรา​ได้​เลือกไว้ ก็​จะใช้​ชื่อ​ของเจ้า​สาปแช่งคน แล้ว​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต ก็​จะให้​พวกเจ้า​คนชั่ว​ตายไป แต่​ส่วน​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์นั้น พระองค์​จะให้​ชื่อใหม่​กับพวกเขา</verse>
				<verse number="16">ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​ที่​ขอพร​ก็จะขอ​จาก​พระเจ้า​ที่สัตย์ซื่อ และ​ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​ที่​สาบาน​ก็จะ​สาบาน​โดย​อ้างถึง​พระเจ้า​ที่สัตย์ซื่อ เพราะ​เรา​จะ​ลืม​ความ​ทุกข์ยากต่างๆ​ที่​เรา​ทำให้​เกิด​กับ​พวกเจ้า​ในอดีต พวก​ความ​ทุกข์ยากนั้น​จะ​ถูก​หลบซ่อน​ไปจาก​สายตา​ของเรา</verse>
				<verse number="17">ดูสิ เรา​กำลัง​จะ​สร้าง​สวรรค์ใหม่ และ​โลกใหม่ จะ​ไม่มีใคร​จดจำ​เรื่องเก่าๆ​อีกต่อไป มัน​ก็​จะ​ไม่แวบ​เข้ามา​ใน​ความคิด​อีกเลย</verse>
				<verse number="18">แต่​ขอให้​ดีใจ​และ​มีความสุข​ตลอดไป​กับ​สิ่งที่​เรา​กำลังสร้าง ดูสิ เรา​จะ​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ให้​เป็น​บ่อเกิด​ของ​ความสุข และ​เรา​จะ​สร้าง​คน​ของนาง ให้​เป็น​บ่อเกิด​ของ​ความยินดี</verse>
				<verse number="19">เยรูซาเล็ม​จะ​ทำให้​เรา​ชื่นบาน คนของเรา​จะ​ทำให้​เรายินดี จะ​ไม่มี​เสียง​ร้องไห้ หรือ​เสียง​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​ใน​เมืองนั้น​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="20">จะ​ไม่มี​เด็กทารก​ที่​มีชีวิตอยู่​ไม่กี่วัน หรือ​คนแก่​ที่​ยัง​ตาย​ก่อน​เวลาอันควร คน​ที่ตาย​ตอน​อายุ​หนึ่งร้อยปี​ก็​ยัง​ถือว่า​ยังหนุ่มอยู่ คน​ที่ตาย​ก่อน​อายุ​ร้อยปี​ก็​ถือว่า​ถูกสาปแช่ง</verse>
				<verse number="21">คนของเรา​จะ​สร้าง​บ้าน​และ​จะได้​เข้าไปอยู่ พวกเขา​จะ​ปลูก​สวนองุ่น​และ​จะได้​กิน​ผลของมัน</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​จะ​ไม่​สร้าง​บ้าน​แต่​คนอื่น​มาอยู่แทน พวกเขา​จะ​ไม่​ปลูก​สวนองุ่น​แต่​คนอื่น​มากินแทน พวกเขา​จะ​มี​อายุยืน​เหมือน​ต้นไม้ พวกคน​ที่​เรา​ได้​เลือกไว้​จะได้ใช้​สิ่งที่​พวกเขา​สร้าง​ขึ้นมา​กับมือ​จน​มัน​เสื่อมสภาพไป</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จะ​ไม่​ทำ​งาน​หนัก​โดย​เปล่า​ประโยชน์ และ​พวก​เขา​จะ​ไม่​คลอด​ลูก​ที่​จะ​ต้อง​มา​เจอ​กับ​ความ​ตาย​อย่าง​ฉับพลัน เพราะ​พวกเขา​จะ​เป็น​เชื้อชาติ​ที่​พระยาห์เวห์​อวยพร รวมทั้ง​ลูกหลาน​ของพวกเขาด้วย</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ตอบ​พวกเขา​ก่อนที่​พวกเขา​จะ​ร้องเรียกเรา​เสียอีก พวกเขา​ยัง​พูด​ไม่ทัน​ขาดคำ เรา​ก็​จะตอบแล้ว</verse>
				<verse number="25">หมาป่า​และ​ลูกแกะ​จะ​กิน​อยู่ด้วยกัน สิงโต​จะ​กินฟาง​เหมือนวัว แต่​งู​จะต้อง​กินฝุ่น​ต่อไป จะ​ไม่มี​การทำร้าย​หรือ​ทำลายกัน​ทั่ว​ภูเขา​ที่ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="66">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ฟ้าสวรรค์​เป็น​บัลลังก์​ของเรา​และ​โลกนี้​เป็น​ที่วางเท้า​ของเรา แล้ว​อย่างนี้ พวกเจ้า​จะ​สร้างบ้าน​แบบไหน​ให้กับเรา แล้ว​อย่างนี้ พวกเจ้า​จะ​สร้าง​ที่พักผ่อน​แบบไหน​ให้กับเรา</verse>
				<verse number="2">มือ​ของเราเอง​ได้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก และ​สิ่งเหล่านั้น​ทั้งหมด​เป็นของเรา” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้ “แต่​นี่​ต่างหาก​ที่​เรา​ให้​ความสนใจ คือ​คนที่​ถ่อมสุภาพ คนที่​สำนึกผิด​ในใจ คนที่​สั่นกลัว​เมื่อ​ได้ยิน​คำพูด​ทั้งหลาย​ของเรา</verse>
				<verse number="3">บางคน​ฆ่าวัวตัวผู้​ถวายเรา​ก็จริง แต่​ก็​ยัง​ไป​ฆ่ามนุษย์ด้วย บางคน​ถวาย​ลูกแกะ​ให้กับเรา แต่​ก็​หักคอหมา​เอาไป​ถวาย​พระอื่นด้วย บางคน​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช แต่​ก็​ถวาย​เลือดของหมู​ให้กับ​รูปเคารพด้วย บางคน​เผา​เครื่อง​หอม​ถวายเรา แต่​ก็​ไป​สรรเสริญ​รูปเคารพด้วย คนพวกนี้​เลือก​ทำ​ตาม​วิถีทาง​ของ​เขาเอง พวกเขา​ก็​ชอบ​ทำ​ใน​สิ่งที่​น่าขยะแขยง​พวกนั้น</verse>
				<verse number="4">อย่างนั้น เรา​ก็​จะ​เลือก​การลงโทษ​อย่างหนัก​ให้กับ​พวกเขา เรา​จะ​เอา​สิ่งที่​พวกเขา​กลัว​มาให้​กับ​พวกเขา เพราะ​เมื่อ​เรา​เรียก ก็​ไม่มีใครตอบ เรา​พูด แต่​ไม่มี​ใครฟัง พวกเขา​ก็​ทำ​ใน​สิ่งที่​เรา​เห็นว่า​ชั่วช้า พวกเขา​เลือก​ทำ​ใน​สิ่งที่​เรา​ไม่พอใจ”</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​ที่​สั่นกลัว​เมื่อ​ได้ยิน​คำพูด​ของพระองค์นั้น ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี “พี่น้อง​ของเจ้า​ที่​เกลียดเจ้า​และ​ไม่ยอมรับเจ้า เพราะ​เจ้า​จงรัก​ภักดี​ต่อเรา ได้​พูดว่า ‘ให้​พระยาห์เวห์​แสดง​ความยิ่งใหญ่​ด้วย​การช่วย​พวกแกสิ​เพื่อ​เรา​จะได้​เห็น​พวกแก​ชื่นชม​ยินดี’” แต่​พวกมัน​จะต้อง​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="6">ฟังซิ เสียงดัง​มา​จาก​ในเมือง เสียงดัง​มา​จาก​วิหาร มัน​เป็น​เสียง​ของพระยาห์เวห์​ที่​กำลัง​ตอบแทน​พวกศัตรู​ของ​พระองค์​ตามที่​พวกมัน​สมควร​จะได้รับ</verse>
				<verse number="7">ศิโยน​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ปวดท้องคลอดเลย เธอ​ก็​ได้​คลอด​ออกมาแล้ว ก่อนที่​เธอ​จะ​เจ็บปวด​เสียอีก เธอ​ก็ได้​คลอด​ลูกชาย​ออกมาแล้ว</verse>
				<verse number="8">ใคร​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​อย่างนี้​มาก่อนบ้าง ใคร​เคย​เห็น​เรื่อง​อย่างนี้​มาก่อนบ้าง มี​ประเทศ​ไหนบ้าง​ที่​เกิดขึ้นได้​ภายใน​วันเดียว มี​ชนชาติ​ไหนบ้าง​ที่​คลอด​ออกมา​ได้​ใน​ชั่วพริบตาเดียว พอ​ศิโยน​ปวดท้อง​คลอดปุ๊บ เธอ​ก็​คลอด​ลูกๆ​ออกมาปั๊บ</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​ถามว่า “เรา​ที่​เป็น​คนเปิด​ช่องคลอด จะ​ไม่ให้​เด็ก​คลอด​ออกมาหรือ” พระเจ้า​ของเจ้า​ถามว่า “เรา​ที่​เป็น​คนทำคลอด จะ​ไป​ยั้ง​ไม่ให้​ชนชาติ​ของเรา​คลอด​ออกมาหรือ”</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้า​ที่รัก​เยรูซาเล็ม ให้​ชื่นชม​ยินดี​กับเธอ และ​ดีใจ​กับเธอ พวกเจ้า​ทุกคน​ที่​เคย​ไว้ทุกข์​ให้กับ​เยรูซาเล็ม​ให้​ร่วมเฉลิม​ฉลอง​กับเธอ</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​เจ้า​จะได้​ดูด​และ​อิ่มหนำ​ใน​อ้อมอก​อัน​ปลอบประโลม​ของเธอ เพื่อ​เจ้า​จะได้​ดื่ม​และ​มีความสุข​จาก​หัวนม​ที่​มีน้ำนม​อย่าง​เหลือเฟือ​ของเธอ</verse>
				<verse number="12">เพราะ​นี่​คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​พูด​คือ “ดูสิ เรา​จะให้​ความเจริญ​รุ่งเรือง​ไหลมา​สู่​เยรูซาเล็ม​เหมือนกับ​แม่น้ำ ให้​ความร่ำรวย​ของ​ชนชาติต่างๆ​ไหลมา​สู่เธอ​เหมือน​ลำธาร​ที่ไหลล้น พวกเจ้า​จะได้​ดูดนม​ของเธอ​และ​เธอ​จะ​แนบ​เจ้าไว้​ที่เอว เธอ​จะ​เขย่าเจ้า​ขึ้นลงเบาๆ​บน​เข่า​ของเธอ</verse>
				<verse number="13">เรา​ก็​จะ​ปลอบโยน​พวกเจ้า​เหมือนกับ​ที่​แม่ๆ​ปลอบโยน​ลูกๆ​ของนาง เจ้า​จะ​ได้รับ​การปลอบโยน​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​จะ​เห็น​สิ่งเหล่านี้​แล้ว​จิตใจ​จะ​ร่าเริงยินดี และ​ร่างกาย​จะ​ฟื้นสภาพ​เหมือน​หญ้า​ที่​เพิ่งงอก พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​พวกผู้รับใช้​ของพระองค์​สัมผัส​กับ​พลังอำนาจ​ของพระองค์ แต่​พวกศัตรู​ของพระองค์​จะได้​สัมผัส​กับ​ความโกรธ​ของพระองค์</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​มา​ด้วยไฟ รถรบ​ของพระองค์​เป็น​เหมือน​ลมพายุ พระองค์มา​เพื่อ​ลงโทษ​คนพวกนั้น​ด้วย​ความโกรธ​ที่​เดือดดาล​ของพระองค์ และ​ตะโกน​บุกใส่​พวกเขา และ​ยิง​ลูกศรเพลิง​ใส่​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​ด้วยไฟ จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​มนุษย์​ด้วยดาบ​ของพระองค์ จะ​มี​คนมากมาย​ที่​ถูก​พระยาห์เวห์​ฆ่า</verse>
				<verse number="17">“พวกคน​ที่​อุทิศตัว​และ​ชำระตัวเอง​ให้บริสุทธิ์ เพื่อ​จะได้​ไปหา​รูปเคารพหญิงนั้น ที่​อยู่​กลาง​สวนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ พวกที่​กิน​เนื้อหมู เนื้อหนู และ​สิ่งอื่นๆ​ที่​น่าขยะแขยง พวกเขา​ทุกคน​จะ​จบสิ้นไป​พร้อมๆกัน” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">“เรา​รู้จัก​การกระทำ​และ​ความคิด​ทั้งหลาย​ของ​คนพวกนี้ เรา​กำลังมา​เพื่อ​รวบรวม​คนทุกชนชาติ​ทุกภาษา พวกเขา​จะได้​มา​เห็น​สง่าราศี​ของเรา</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​จะ​ทำ​สิ่งมหัศจรรย์​ท่ามกลาง​พวกเขา เรา​จะ​ส่ง​ผู้รอดตาย​บางคน​ใน​พวกเขา ไปยัง​ชนชาติต่างๆ ไปยัง​เมืองทารชิช ไปยัง​เมืองลิเบีย เมืองลูด​ผู้เก่งธนู เมืองทูบัล และ​เมืองยาวาน ไปยัง​แถบชายฝั่งทะเล​และ​หมู่เกาะ​ที่​อยู่ห่างไกล ที่​ยัง​ไม่เคย​ได้ยิน​เรื่อง​ของเรา​และ​ยัง​ไม่เคย​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของเรา พวกที่​เรา​ส่ง​ออกไปนี้​ก็จะ​ได้พูด​ถึง​ความยิ่งใหญ่​ของเรา​ท่ามกลาง​ชนชาติ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="20">และ​พวกเขา​ก็​จะนำ​พวกพี่น้อง​ชาวอิสราเอล​ทั้งหมด​ของเจ้า​กลับมา​จาก​ทั่วทุกชาติ เป็น​ของถวาย​ให้กับ​พระยาห์เวห์ เหมือน​ตอนที่​ชาวอิสราเอล​นำ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ใน​ภาชนะ​ที่สะอาด​มายัง​วิหาร​ของพระยาห์เวห์ พวกเขา​จะ​กลับมา​บนม้า บนรถรบ บนเกวียน บนล่อ และ​บนอูฐ มายัง​ภูเขาอันศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​คือ เยรูซาเล็ม” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">“เรา​ก็​จะเอา​พวกเขา​บางคน​มาเป็น​พวกนักบวช​และ​พวกเลวี” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="22">“แน่นอน​ลูกหลาน​ของเจ้า​และ​ชื่อของเจ้า​จะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้าเรา​ตลอดไป เหมือนกับ​ฟ้าสวรรค์ใหม่​และ​โลกใหม่​ที่​เรา​จะ​สร้างขึ้นนั้น” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="23">“วันขึ้นพระจันทร์ใหม่​ของ​ทุกเดือน และ​วันหยุดทางศาสนา​ของ​ทุกอาทิตย์​มนุษย์​ทุกคน​จะมา​นมัสการเรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="24">“และ​พวกเขา​จะ​ออกไป​เห็น​ซากศพ​ทั้งหลาย​ของคน​ที่กบฏ​ต่อเรา พวกหนอน​ที่​กิน​พวกมัน​จะ​ไม่มีวันตาย ไฟ​ที่​เผาผลาญ​พวกมันอยู่​ก็จะ​ไม่มี​วันดับ​และ​ทุกคน​ที่​เห็นศพ​เหล่านั้น​จะ​สะอิดสะเอียน”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="24">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำพูด​ของ​เยเรมียาห์ ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เยเรมียาห์​เป็น​หนึ่ง​ใน​นักบวช​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​อานาโธท เมืองนี้​ตั้ง​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​เป็น​ของ​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="2">ถ้อยคำ​ที่​เยเรมียาห์​เอา​มา​บอก​นี้ เป็น​ข่าวสาร​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​ให้​เยเรมียาห์​รู้ ปี​นั้น​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบสาม​ที่​กษัตริย์​โยสิยาห์​ปกครอง​ยูดาห์ โยสิยาห์​เป็น​ลูก​ของ​อาโมน</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​ข่าวสาร​นี้​ให้​กับ​เยเรมียาห์​อีก ใน​ช่วง​สมัย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​ปกครอง​ยูดาห์ เยโฮยาคิม​เป็น​ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ และ​พระยาห์เวห์​ยัง​เปิดเผย​ให้​เยเรมียาห์​รู้​ต่อไป​เรื่อยๆ​จนถึง​ปี​ที่​สิบเอ็ด ที่​กษัตริย์​เศเดคิยาห์​ปกครอง​ยูดาห์ เศเดคิยาห์​เป็น​ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ และ​ใน​เดือน​ที่​ห้า​ของ​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ที่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ปกครอง​นั้น ชาว​เยรูซาเล็ม​ก็​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="4">นี่​คือ​ข่าวสาร​ที่​พระยาห์เวห์​เปิดเผย​ให้​ผม​รู้ คือ</verse>
				<verse number="5">“เรา​รู้จัก​เจ้า ก่อน​ที่​เรา​จะ​ก่อ​ร่างเจ้า​ขึ้นมา​ใน​ครรภ์​เสียอีก เรา​ได้​แยก​เจ้า​ออกมา​สำหรับ​เรา ก่อน​ที่​เจ้า​จะ​คลอด​จาก​ท้องแม่​เสียอีก เรา​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า ให้​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="6">แต่​ผม​พูด​ว่า “แต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ไม่รู้​ว่า​จะ​พูด​อะไร เพราะ​ข้าพเจ้า​เป็น​แค่​เด็ก​คนหนึ่ง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="7">แต่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “อย่า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เป็น​แค่​เด็ก​คนหนึ่ง​เท่านั้น’ เพราะ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​หา​ทุกคน​ที่​เรา​ส่ง​ให้​เจ้าไป และ​เจ้า​จะ​ต้อง​พูด​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​เรา​สั่งเจ้า</verse>
				<verse number="8">ไม่ต้อง​กลัว​คน​พวกนั้น เพราะ​เรา​จะ​อยู่​กับเจ้า และ​ปกป้อง​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ยื่น​มือ​ออกมา​แตะ​ปาก​ของผม และ​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เรา​ได้​ใส่​คำพูด​ของเรา​เข้าไป​ใน​ปาก​ของเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ดูสิ ใน​วันนี้ เรา​ได้​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​มี​อำนาจ​เหนือ​ชนชาติ​และ​อาณาจักร​ทั้งหลาย เจ้า​จะ​ถอน และ​จะ​รื้อ​พวกมัน​ทิ้ง เจ้า​จะ​ทำลาย และ​จะ​คว่ำ​พวกมัน เจ้า​จะ​สร้าง และ​จะ​ปลูก​พวกมัน​ขึ้น​มา​ใหม่”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ ได้​เปิดเผย​ข่าวสาร​นี้​กับผม พระองค์​ถาม​ว่า “เยเรมียาห์ เจ้า​เห็น​อะไร” ผม​ตอบ​ว่า “ผม​เห็น​กิ่งไม้​กิ่งหนึ่ง​จาก​ต้นอัลมอนด์​ครับ”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​มองเห็น​ได้​ชัดเจน​ดีมาก เพราะ​เรา​กำลัง​ให้​ความ​สนใจ​กับ​สิ่ง​ที่​เรา​พูด เพื่อ​ให้​แน่ใจ​ว่า​มัน​จะ​เกิดขึ้น​ตามนั้น”</verse>
				<verse number="13">พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มาถึง​ผม​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร” ผม​ตอบ​ว่า “ผม​เห็น​หม้อ​ที่​กำลัง​เดือด​อยู่​หม้อหนึ่ง​หันหน้า​ไป​จาก​ทิศ​เหนือ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​บอก​ผม​ว่า “ความ​หายนะ​จาก​ทาง​เหนือ​จะ​ถูก​ปลดปล่อย​ออกมา​เหนือ​ทุก​ชีวิต​บน​แผ่นดิน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="15">เรา​กำลัง​นำ​ตระกูล​ต่างๆ​ใน​อาณาจักร​ภาค​เหนือ​มา” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “พวกนั้น​จะ​มา​ที่นี่ แต่ละคน​จะ​ตั้ง​บัลลังก์​ของ​ตัวเอง​ไว้​ที่​ปาก​ประตู​ทางเข้า​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม พวกนั้น​จะ​โจมตี​กำแพง​ที่​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น และ​โจมตี​เมือง​ทุกเมือง​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="16">และ​เรา​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​พวกมัน สำหรับ​ความชั่ว​ทั้งหมด​ที่​พวกมัน​ทำ คือ​ที่​ทอดทิ้ง​เราไป และ​ไป​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​พระอื่นๆ​และ​ไป​ก้มหัว​กราบ​สิ่ง​ที่​พวกมัน​สร้าง​ขึ้นมา​กับ​มือ</verse>
				<verse number="17">ส่วน​เจ้า เยเรมียาห์ เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม ลุกขึ้น ไป​บอก​พวกมัน​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า ไม่ต้อง​กลัว​พวกมัน ไม่​อย่างนั้น เรา​จะ​หา​สาเหตุ​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​กลัว​พวกมัน​จริงๆ​เวลา​ที่​อยู่​ต่อหน้า​พวกมัน</verse>
				<verse number="18">ส่วน​เรา วันนี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​ป้อม​ปราการ​เมือง เป็น​เหมือน​เสาเหล็ก เป็น​เหมือน​กำแพง​ทอง​สัมฤทธิ์ ที่​สามารถ​ยืนหยัด​สู้​กับ​แผ่นดิน​ทั้งสิ้น สู้​กับ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ พวก​เจ้าเมือง พวก​นักบวช รวมทั้ง​สู้​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="19">คน​พวกนั้น​จะ​ต่อสู้​กับเจ้า แต่​พวกมัน​จะ​ไม่​สามารถ​เอาชนะ​เจ้า​ได้ เพราะ​เรา​จะ​อยู่​ปกป้อง​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เยเรมียาห์ ไป​พูด​ให้​กับ​คน​เยรูซาเล็ม​ได้ยิน​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​ยัง​จำได้​ถึง​ความรัก​อัน​มั่นคง​ที่​เจ้า​มี​ให้​กับเรา​เมื่อ​เจ้า​ยัง​เป็นเด็ก​อยู่ เรา​ยัง​จำได้​ถึง​ความรัก​ที่​เจ้า​มี​ให้​กับเรา​ใน​ฐานะ​เจ้าสาว และ​เรา​ยัง​จำได้​ว่า​เจ้า​ได้​ติดตาม​เรา​ไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง และ​ใน​ดินแดน​ที่​ยัง​ไม่เคย​เพาะ​ปลูก​มาก่อน</verse>
				<verse number="3">อิสราเอล​นั้น​ถูก​แยก​ออกมา​สำหรับ​พระยาห์เวห์ เป็น​ผลแรก​ที่​ดีเยี่ยม​ของ​สิ่งที่​พระองค์​ปลูก ใคร​ที่​คิด​จะ​กิน​ส่วนนั้น ก็​จะต้อง​ถูก​ลงโทษ และ​คน​พวกนั้น​จะ​ต้อง​ได้รับ​ความหายนะ” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​อย่างนี้</verse>
				<verse number="4">พวกเจ้า​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ ที่​เป็น​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อิสราเอล ฟัง​คำ​ของ​พระยาห์เวห์​ไว้​ให้ดี</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​อย่างนี้ “บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไม่​พอใจ​เรา​ตรงไหน​หรือ พวกเขา​ถึง​อยาก​จะ​ไป​ให้​ไกล​จากเรา พวกเขา​หัน​ไป​ติดตาม​สิ่ง​ที่​ไร้ค่า ก็​เลย​ทำให้​พวกเขา​ไร้ค่า​ไปด้วย</verse>
				<verse number="6">บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไม่ได้​พูดว่า ‘พระยาห์เวห์​อยู่​ที่ไหน​แล้ว พระองค์​ผู้ที่​ได้​นำ​เรา​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ผู้ที่​นำ​เรา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ใน​ดินแดน​ที่​รกร้าง​และ​หุบเขา​ลึก ใน​ดินแดน​ที่​แห้งแล้ง​และ​อันตราย ใน​ดินแดน​ที่​ไม่มี​ใคร​เคย​ผ่าน​เข้าไป​มาก่อน เป็น​ดินแดน​ที่​ไม่เคย​มี​คน​อยู่​มาก่อน’</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​ได้​นำ​เจ้า​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​อุดมสมบูรณ์ เพื่อ​ให้​เจ้า​ได้​กิน​ผลไม้​และ​ผลผลิต​ต่างๆ​ของมัน แล้ว​เมื่อ​เจ้า​เข้า​มา​อยู่ เจ้า​ก็​ได้​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ของเรา​ไม่​บริสุทธิ์ และ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​มรดก​ของเรา​กลายเป็น​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง</verse>
				<verse number="8">พวก​นักบวช​ไม่ได้​ถาม​ว่า ‘พระยาห์เวห์​อยู่​ที่ไหน’ และ​คน​พวกนั้น​ที่​เชี่ยวชาญ​กฎโมเสส ก็​ไม่​รู้จัก​เรา เหล่า​ผู้เลี้ยงแกะ ก็​ได้​ทรยศ​ต่อเรา ส่วน​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​พูด​แทน​พระบาอัล ผู้คน​ก็​ไป​ติดตาม​สิ่งต่างๆ​ที่​ไม่ได้​เป็น​ประโยชน์​กับ​ใครเลย”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เพราะ​ฉะนั้น​เรา​จะ​ยัง​โต้แย้ง​กับเจ้า​ต่อไป และ​โต้แย้ง​กับ​ลูก​ของเจ้า​และ​หลาน​ของเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ข้าม​ไป​ที่​เกาะ​ไซปรัส​สิ ไป​ดู​ว่า​คน​ที่นั่น​ทำ​อะไรกัน หรือ​ไม่​ก็​ส่ง​คน​ไป​ที่​เคดาร์ ไป​สำรวจ​ให้​ละเอียด ไป​ดูสิ​ว่า​มี​ใคร​เคย​ทำ​อะไร​อย่างนี้​เหมือนกับ​ที่​ยูดาห์​บ้างไหม</verse>
				<verse number="11">มี​ชนชาติ​ไหนบ้าง​ที่​เอา​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​ไป​แลก​กับ​พระอื่นๆ ไม่มี​หรอก นี่​ขนาด​พระ​ของ​คน​พวกนั้น​ไม่ใช่​พระเจ้า​เที่ยงแท้​สักหน่อย แต่​คน​ของเรา​สิ กลับ​เอา​ศักดิ์ศรี​ของเรา​ไป​แลก​กับ​ของ​ที่​ไม่ให้​ประโยชน์​อะไรเลย</verse>
				<verse number="12">ฟ้าสวรรค์​ทั้งหลาย ให้​ตกตะลึง​กับ​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​นี้ ให้​สะดุ้ง​กลัว และ​หมด​เรี่ยวแรง​ไป” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้​แหละ</verse>
				<verse number="13">“ที่​เรา​พูด​อย่างนี้ เพราะ​คน​ของเรา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ต่อเรา​สองอย่าง คือ พวกเขา​ได้​ละทิ้ง​เรา​ซึ่ง​เป็น​น้ำพุ​ที่​ไหลริน เพื่อ​จะได้​ขุด​แอ่ง​เก็บน้ำ​สำหรับ​ตัวเอง แต่​แอ่งน้ำ​พวกนั้น​เป็น​แอ่งน้ำ​แตก​ที่​กักเก็บ​น้ำ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="14">อิสราเอล​เป็น​ทาส​หรือ​ยังไง เขา​เป็น​ลูก​ของ​คนใช้​หรือยังไง ไม่ใช่​เลย แล้ว​ทำไม​เขา​ถึง​ได้​กลาย​เป็น​เชลย​สงคราม​ไป</verse>
				<verse number="15">พวก​สิงโต​ได้​ขู่คำราม​ใส่​อิสราเอล พวก​สิงโต​ได้​ส่งเสียง​คำราม​ดังขึ้น พวก​สิงโต​ได้​ทำให้​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ว่างเปล่า จน​ไม่เหลือ​ใคร​เลย​ใน​เมือง​ต่างๆ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="16">แม้แต่​ลูกๆ​ของ​ชาวเมมฟิส​และ​ชาวทาปานเหส ก็​ยัง​ทำ​ให้​หัว​ของเจ้า​บาดเจ็บ</verse>
				<verse number="17">ที่​มัน​เกิด​เรื่อง​อย่างนี้​ขึ้น​กับเจ้า ก็​ไม่ใช่​เพราะ​เจ้า​ได้​ทอดทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ไป​หรอกหรือ ตอนที่​พระองค์​นำ​เจ้า​เดิน​ไป​ตาม​ทาง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ตอนนี้​ทำไม​เจ้า​ถึง​อยาก​จะ​เดิน​กลับ​ไป​อียิปต์ เพื่อ​ไป​ดื่ม​น้ำ​จาก​แม่น้ำไนล์​เล่า และ​ทำไม​เจ้า​ถึง​อยาก​จะ​ไป​อัสซีเรีย เพื่อ​ไป​ดื่มน้ำ​จาก​แม่น้ำยูเฟรติส​เล่า</verse>
				<verse number="19">สิ่ง​ชั่วร้าย​ต่างๆ​ที่​เจ้า​ได้​ทำไป​จะ​ตีสอน​เจ้า และ​การ​หันเห​ไป​จากเรา​ก็​จะ​ทำให้​เจ้า​ได้รับ​บทเรียน เพื่อ​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​มัน​ชั่วร้าย​และ​ขมขื่น​แค่ไหน​ที่​เจ้า​ได้​ทอดทิ้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ไป และ​เจ้า​ก็​ไม่ได้​มี​ความ​เกรง​กลัว​ต่อเรา​เลย” พระยาห์เวห์ เจ้านาย​ของผม ผู้มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="20">“ที่​เรา​พูด​เรื่องนี้​ก็​เพราะ​เมื่อ​ก่อน​โน้น​เจ้า​หัก​แอก​ของเจ้า เจ้า​กระชาก​เชือก​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ออก เจ้า​พูด​ว่า ‘ฉัน​จะ​ไม่​รับใช้​พระยาห์เวห์’ แน่ล่ะ ก็​เจ้า​เล่น​นอน​เอกเขนก​อย่าง​กับ​โสเภณี​อยู่​บน​เนินเขาสูง​ทุกลูก และ​ใต้​ต้นไม้​เขียวชอุ่ม​ทุกต้น</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​ปลูก​เจ้า​ขึ้นมา​เหมือน​เถาองุ่น​อย่างดี​จาก​เมล็ด​ที่​ดีที่สุด​ที่​มีอยู่ แล้วนี่​เจ้า​กลายพันธุ์​ไป​เป็น​องุ่นป่า​ได้​ยังไงกัน</verse>
				<verse number="22">ถึง​เจ้า​จะ​เอา​กรด​หรือ​สบู่​สารพัด​มา​ล้างตัว เจ้า​ก็​ยัง​ดู​เลอะ​เปรอะ​เปื้อน ใน​สายตา​เรา​อยู่ดี เพราะ​การกระทำ​ที่​ชั่วช้า​ของเจ้า​นั่นแหละ” พระยาห์เวห์​เจ้านาย​ของผม พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="23">“เจ้า​พูด​ได้ยังไง​ว่า ‘ฉัน​ไม่ได้​ด่างพร้อย ฉัน​ไม่ได้​ติดตาม​พวก​พระบาอัล​สักหน่อย’ ดู​การใช้ชีวิต​ของเจ้า​ใน​หุบเขา​สิ ให้​รับรู้​เสียบ้าง​ว่า​เจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ลงไป เจ้า​ทำตัว​เหมือน​อูฐสาว​ที่​อยู่​ไม่สุข​ใน​ช่วง​ฤดูผสมพันธุ์​ของมัน</verse>
				<verse number="24">เจ้า​เป็น​เหมือน​ลาป่า​ที่​เคยชิน​กับ​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น หมกมุ่น​อยู่​กับ​ความอยาก​ของ​ตัวเอง แล้ว​ก็​ดม​กลิ่น​ลม เมื่อ​ถึง​เวลา​ติดสัตว์​ของนาง ใคร​จะ​ไป​เหนี่ยวรั้ง​นาง​ได้ สัตว์​ที่​ตามหา​นาง​เพื่อ​ผสมพันธุ์ ไม่มี​สักตัว​ที่​ต้อง​ตามหา​นาง​จน​หมดแรง เพราะ​พวกเขา​ต่าง​หา​นาง​ได้​ง่ายๆ​ใน​ฤดูผสมพันธุ์​นั้น</verse>
				<verse number="25">ทำไม​เจ้า​จะต้อง​วิ่ง​เท้าเปล่า​และ​หิวน้ำ​ตาม​พระ​เหล่านั้น แต่​เจ้า​กลับ​พูดว่า ‘ฉัน​ก็​เป็น​อย่างนี้​แหละ ฉัน​รัก​พระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ และ​ฉัน​จะ​ไป​ติดตาม​พวก​พระ​เหล่านั้น’</verse>
				<verse number="26">ก็​เหมือน​กับ​ที่​หัวขโมย​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​เมื่อ​ถูกจับ ชาติ​อิสราเอล​ก็​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​อย่างนั้น​เหมือนกัน ไม่ว่า​จะ​เป็น ตัว​พวกมัน​เอง หรือ​พวก​กษัตริย์ พวก​เจ้าหน้าที่ พวก​นักบวช หรือ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="27">เรา​กำลัง​พูด​ถึง​คน​พวกนั้น​ที่​พูด​กับ​ต้นไม้​ว่า ‘ท่าน​เป็น​พ่อ​ของฉัน’ และ​คน​พวกนั้น​ที่​พูด​กับ​ก้อนหิน​ว่า ‘ท่าน​ให้​กำเนิด​ฉันมา’ พวกมัน​หันหลัง​ให้เรา ไม่ได้​หันหน้า​ให้เรา แต่​พอ​พวกมัน​มี​ปัญหา​ก็​พูดว่า ‘พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ลุก​ขึ้นมา​ช่วย​พวกเรา​ด้วยเถิด’</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ไหนละ ยูดาห์ พวกพระ​ที่​เจ้า​ทำ​ขึ้นมา​ให้​กับ​ตัวเอง ให้​พวกมัน​ลุก​ขึ้นมา​ช่วย​พวกเจ้า​ตอนที่​เจ้า​มีปัญหา​สิ เพราะ​เจ้า​มี​พระ​ตั้ง​มากมาย​เท่ากับ​จำนวน​เมือง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="29">ทำไม​เจ้า​ถึง​เถียง​เรา พวกเจ้า​ทุกคน​ทรยศ​ต่อเรา” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้​แหละ</verse>
				<verse number="30">“เรา​ได้​ตี​ลูกๆ​ของ​พวกเจ้า แต่​การตี​นั้น​ก็​ไม่ได้​ช่วย​ให้​อะไร​ดีขึ้น พวกเขา​ไม่ได้รับ​บทเรียน​จาก​การ​ถูก​ตีสอน​นั้น เจ้า​ได้​ฆ่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ทุกคน​ที่​เรา​ส่ง​มา​เตือน​เจ้า เหมือน​สิงโต​ที่​หิวจัด</verse>
				<verse number="31">พวกเจ้า​ที่​เป็น​คน​ใน​รุ่นนี้ ให้​สนใจ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับเจ้า ‘เรา​เป็น​เหมือน​ทะเลทราย​ให้​กับ​อิสราเอล​หรือ​ยังไง เรา​เป็น​เหมือน​แผ่นดิน​ที่​มืดมิด​ให้​กับ​พวกเขา​หรือ​ยังไง’ ทำไม​คน​ของเรา​ถึง​ได้​พูด​ว่า ‘พวกเรา​เป็น​อิสระ​ไปไหน​ก็ได้ พวกเรา​จะ​ไม่​มาหา​พระองค์​อีกแล้ว’</verse>
				<verse number="32">มี​เจ้าสาว​ที่ไหน​ลืม​เครื่อง​ประดับ​ของเธอ​บ้าง มี​เจ้าสาว​ที่ไหน​ลืม​ชุดแต่งงาน​ของ​ตัวเอง​บ้าง แต่​คน​ของเรา​กลับ​ลืมเรา​นาน​ซะจน​นับไม่ถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="33">เจ้า​นี่​เก่ง​จริงๆ​เลย ที่​แสวงหา​คนรัก​อื่นๆ และ​เจ้า​ยัง​ได้​สอน​คนอื่นๆ​ให้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ต่างๆ​แบบ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="34">เจ้า​มี​เลือด​ติต​อยู่​ที่​ฝ่ามือ​ของเจ้า เป็น​เลือด​ของ​คนบริสุทธิ์​และ​คนยากจน เจ้า​ไม่ได้​พบ​ว่า​พวกเขา​ปล้น​บ้าน​ของเจ้า​สักหน่อย แต่​เมื่อ​พูด​ถึง​เรื่อง​พวกนี้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="35">เจ้า​พูดว่า ‘ฉัน​บริสุทธิ์​แน่นอน พระยาห์เวห์​จะ​ไม่มีวัน​โกรธ​ฉันแน่’ ดูสิ เรา​กำลัง​นำ​ตัวเจ้า​ไป​ศาล เพราะ​เจ้า​พูดว่า ‘ฉัน​ไม่ได้​ทำบาป’</verse>
				<verse number="36">ทำไม​เจ้า​เปลี่ยนใจ​ง่ายจัง อียิปต์​ก็​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ผิดหวัง เหมือนกับ​ที่​อัสซีเรีย​ทำ​ให้​เจ้า​ผิดหวัง​มาแล้ว​ก่อนหน้านี้</verse>
				<verse number="37">เจ้า​จะ​ต้อง​ออก​จาก​อียิปต์​ด้วย​มือ​กุมหัว เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ปฏิเสธ​ชนชาติ​เหล่านั้น​ที่​เจ้า​ไว้วางใจ พวกเขา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​เจ้า​ประสบ​ความสำเร็จ​หรอก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“ถ้า​ผู้ชาย​หย่า​กับ​ภรรยา​ของเขา แล้ว​เธอ​ก็​ไป​จากเขา​และ​ไป​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​คนใหม่ หญิง​คนนั้น​จะ​กลับ​มาหา​สามี​คนแรก​ของเธอ​ได้​อีกหรือ การทำ​แบบนั้น​จะ​ไม่​ทำ​ให้​แผ่นดิน​แปดเปื้อน​ไปหมด​หรือ แต่​ยูดาห์ เจ้า​ได้​สำส่อน​กับ​คู่นอน​คนนั้น​คนนี้​เต็ม​ไปหมด แล้ว​ยัง​จะ​มี​หน้า​กลับ​มาหา​เรา​อีกหรือ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="2">“เบิกตา​ดู​เนินเขา​โล่งเตียน​พวกนั้น​สิ แล้ว​ลองหา​ดูสิ​ว่า​มี​ที่ไหน​บ้าง​ที่​เจ้า​ไม่เคย​มี​เพศสัมพันธ์ เจ้า​นั่ง​รอ​พวกนั้น​อยู่​ข้างทาง เหมือน​พวก​อาหรับ​ใน​ทะเลทราย เจ้า​ทำ​ให้​แผ่นดิน​แปดเปื้อน​ไป​ด้วย​การสำส่อน​ทางเพศ​และ​ความชั่วช้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ฝน​ที่​ตกชุก​ก็เลย​ถูก​ยับยั้ง​ไป และ​ไม่มี​ฝน​ใน​ฤดูใบไม้ผลิ เจ้า​มี​หน้าผาก​ของ​ผู้หญิง​ที่​สำส่อน เจ้า​มัน​ไม่มี​ยางอาย</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ตะกี้นี้ เจ้า​เพิ่ง​จะ​ร้อง​หาเรา​ว่า ‘พระบิดา​ของฉัน พระองค์​เป็น​เพื่อน​กับฉัน​มา​ตั้งแต่​สาวๆ’</verse>
				<verse number="5">เจ้า​พูด​ว่า ‘พระองค์​จะ​ไม่โกรธ​ฉัน​ตลอดไป​หรอก พระองค์​จะ​ไม่โกรธ​ไป​ตลอดกาล​หรอก’ เจ้า​พูด​อย่างนี้ แต่​เจ้า​ก็​ทำชั่ว​มาก​เท่าที่​จะ​มาก​ได้”</verse>
				<verse number="6">ต่อมา พระยาห์เวห์​พูด​กับผม ใน​สมัย​ที่​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ พระองค์​พูด​ว่า “เจ้า​เห็น​สิ่ง​ที่​อิสราเอล​ผู้​ไม่​สัตย์ซื่อ​ทำ​ไหม นาง​จะ​ขึ้น​ไป​บน​เนินเขา​สูง​ทุกลูก​และ​ใต้​ต้นไม้​เขียวขจี​ทุกต้น แล้ว​นาง​ก็​จะ​สำส่อน​ที่​ตรงนั้น</verse>
				<verse number="7">เรา​ก็​ได้​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘หลังจาก​ที่​นาง​ได้​ทำ​เรื่อง​พวกนี้​เสร็จแล้ว นาง​ก็​จะ​กลับ​มาหา​เรา​เอง’ แต่​นาง​ก็​ไม่ได้​กลับมา แล้ว​ยูดาห์​น้องสาว​จอม​ทรยศ​ของนาง​ก็​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​นี้</verse>
				<verse number="8">นาง​เห็น​เรื่อง​สำส่อน​ทุกเรื่อง​ที่​อิสราเอล​ผู้​ไม่​สัตย์ซื่อ​ได้​ทำไป และ​เห็น​ว่า​เรา​ได้​ขับไล่​อิสราเอล​ไป และ​เรา​ได้​หย่า​กับนาง แต่​ยูดาห์​น้องสาว​จอมโกง​ของนาง​ก็​ไม่​กลัว และ​นาง​ก็​ไป​สำส่อน​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="9">อันที่จริง นาง​เห็น​ว่า​เรื่อง​สำส่อน​ของ​ตัวเอง​นั้น​เป็น​เรื่อง​เล็กๆ ดังนั้น​นาง​จึง​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ต้อง​แปดเปื้อน​ไป โดย​ไป​ล่วง​ประเวณี​กับ​ก้อนหิน​และ​ต้นไม้</verse>
				<verse number="10">และ​ถึงแม้​จะ​เกิด​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​ขึ้น​มา ยูดาห์​น้องสาว​จอม​ทรยศ​ของนาง ก็​ไม่ได้​กลับ​มาหา​เรา ด้วย​สิ้นสุด​ใจ​ของ​นาง แต่​แกล้ง​ทำ​เท่านั้น” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​บอก​กับ​ผม​ว่า “อิสราเอล​ผู้​ไม่​สัตย์ซื่อ​ก็​ยัง​ดี​กว่า​ยูดาห์​จอม​ทรยศ</verse>
				<verse number="12">เยเรมียาห์ ให้​ไป​ประกาศ​คำพูด​ของเรา​ทาง​เหนือ พูด​ว่า ‘อิสราเอล​ผู้​ไม่สัตย์ซื่อ กลับมา​เถิด’ พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น ‘เรา​ไม่​หน้านิ่ว​คิ้วขมวด​ใส่​พวกเจ้า​อีกแล้ว เพราะ​เรา​มี​เมตตา พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น เรา​ไม่​สามารถ​โกรธ​เจ้า​ได้​ตลอดไป​หรอก</verse>
				<verse number="13">ขอแค่​เจ้า​ยอมรับ​ว่า​เจ้า​ทำบาป และ​ยอมรับ​ว่า​เจ้า​ทรยศ​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า และ​ยอมรับ​ว่า​เจ้า​ได้​ทุ่มตัว​ให้​กับ​พระต่างชาติ​มากมาย​ใต้​ต้นไม้​เขียวขจี และ​เจ้า​ไม่ได้​ฟัง​เสียง​ของเรา’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">“กลับ​มา​เถอะ ลูก​ที่​ทรยศ​ต่อเรา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “เพราะ​เรา​เป็น​นาย​ของเจ้า เรา​จะ​เอา​พวกเจ้า​มา​เมือง​ละคน ตระกูล​ละ​สองคน แล้ว​เรา​จะ​นำ​เจ้า​ไป​ที่​ศิโยน</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ให้​ผู้เลี้ยง​กับเจ้า ที่​เรา​จะ​เลือก​มา และ​พวกเขา​จะ​เลี้ยงดู​เจ้า​ด้วย​ความรู้​และ​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​มี​จำนวน​มากมาย และ​เจ้า​จะ​เกิด​ลูกหลาน​มากมาย​บน​แผ่นดิน​ใน​วันนั้น” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น​คน​ก็​จะ​ไม่พูด​ถึง​หีบ​ข้อตกลง​ของ​พระยาห์เวห์​อีก​ต่อไป พวกเขา​จะ​ไม่​คิดถึง​มัน​หรือ​จดจำ​มัน​อีก​ต่อไป พวกเขา​จะ​ไม่​คิดถึง​มัน​และ​จะ​ไม่ทำ​มัน​ขึ้นมา​ใหม่​อีก</verse>
				<verse number="17">ใน​เวลานั้น ผู้คน​จะ​เรียก​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘บัลลังก์​ของ​พระยาห์เวห์’ ทุกๆ​ชนชาติ​จะ​มา​รวมตัว​กัน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​ไม่​ไป​ทำ​ตาม​จิตใจ​ที่​ชั่วร้าย​ดื้อดึง​ของ​พวกเขา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="18">ใน​วันนั้น ครอบครัว​ยูดาห์​และ​ครอบครัว​อิสราเอล​จะ​ออก​มา​จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ​พร้อมๆ​กัน และ​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="19">และ​เรา​ได้​พูด​ไว้​ว่า ‘เรา​อยาก​จะ​ทำ​กับเจ้า​เหมือนกับ​ลูกๆ​ของ​เราเอง เรา​จะ​ให้​ดินแดน​ที่​น่าชื่นชม​ยินดี​กับเจ้า ซึ่ง​เป็น​มรดก​ที่​มีค่า​ที่สุด​ใน​บรรดา​ชาติ​ทั้งหลาย​ทั้งปวง’ และ​เรา​ได้​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า​เจ้า​จะ​เรียก​เรา​ว่า ‘พระบิดา​ของ​ข้าพระองค์’ และ​เจ้า​จะ​ไม่​หันหลัง​ไป​จากเรา</verse>
				<verse number="20">แต่​ชุมชน​อิสราเอล เจ้า​ได้​ทรยศ​ต่อเรา เหมือน​กับ​ภรรยา​ทรยศ​ต่อ​คนรัก​ของนาง” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">ฟังสิ เสียง​มา​จาก​บน​เนินเขา​โล่งเตียน​เหล่านั้น มัน​เป็น​เสียง​ของ​ลูกๆ​ของ​อิสราเอล​ที่​กำลัง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​และ​อ้อนวอน​อย่าง​น่าสงสาร เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำ​ทาง​ของ​ตัวเอง​ให้​คดไป พวกเขา​ได้​ลืม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “กลับมา​เถอะ​ลูกๆ​ที่​ทรยศ​ต่อเรา เรา​จะ​เยียวยา​รักษา​การทรยศ​ของเจ้า​เอง” ผู้คน​ก็​พูด​ว่า “เรา​จะ​มาหา​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="23">พวก​เนินเขา​ต่างๆ​ช่วย​อะไร​ไม่ได้​แน่นอน เสียง​ร้อง​อึกทึก​บน​ภูเขา​ก็​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร ความรอด​ของ​อิสราเอล​อยู่​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="24">สิ่ง​ที่​น่าอับอาย​นั้น​ได้​กลืนกิน​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของเรา​หา​มาได้​ด้วย​การทุ่มเท​ทำงาน​อย่าง​หนัก ตั้งแต่​เรา​ยัง​เป็น​หนุ่มสาว สิ่ง​เหล่านั้น​ก็​คือ​ฝูงแกะ ฝูงวัว และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">ขอให้​เรา​นอน​ลง​ใน​ความอับอาย​ของ​ตัวเอง และ​ปล่อย​ให้​ความอับอาย​ขายหน้า​คลุมตัว​เราไว้ เพราะ​ว่า​เรา​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา ทั้ง​เรา​และ​บรรพบุรุษ​ของเรา ตั้งแต่​เรา​ยัง​เป็น​หนุ่มสาว​จนกระทั่ง​ถึง​ทุกวันนี้ เรา​ไม่ได้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “อิสราเอล ถ้า​เจ้า​จะ​กลับ​มาหา​เรา​จริงๆ ถ้า​เจ้า​จะ​เอา​พวก​รูปเคารพ​ของเจ้า​ไป​ให้พ้น​หน้าเรา ถ้า​เจ้า​จะ​ไม่โลเล</verse>
				<verse number="2">ถ้า​เจ้า​จะ​ซื่อสัตย์ ยุติธรรม​และ​จริงใจ ตอนที่​เจ้า​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์ แล้ว​เมื่อนั้น​ชนชาติ​ต่างๆ​ก็​จะ​ได้รับ​พระพร​จาก​พระองค์ แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​พระองค์”</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​คนยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ว่า “ทุ่งนา​ที่​ยัง​ไม่ได้​ไถ ก็​ให้​ไถซะ และ​อย่า​หว่าน​เมล็ดพืช​ลงไป​ใน​พงหนาม</verse>
				<verse number="4">คนยูดาห์​และ​พลเมือง​ของ​เยรูซาเล็ม ให้​ขลิบ​ตัว​เจ้าเอง​ให้กับ​พระยาห์เวห์ และ​ขลิบ​หนังหุ้มใจ​ของเจ้า​ออก​ด้วย ถ้า​เจ้า​ไม่​ทำ​ตาม​สิ่ง​เหล่านี้ ความโกรธ​ของเรา​ก็​จะ​เผา​เจ้า​เหมือน​ไฟ มัน​จะ​เผาผลาญ และ​ไม่มี​ใคร​สักคน​ที่​ดับ​มัน​ได้ เพราะ​การกระทำ​ต่างๆ​ของเจ้า​นั้น​ชั่วร้าย​เหลือเกิน”</verse>
				<verse number="5">“ให้​เอา​เรื่องนี้​ไป​บอก​กับ​คนยูดาห์​และ​ทำ​ให้​คน​ใน​เยรูซาเล็ม​ฟัง​เรื่องนี้ ให้​บอก​พวกเขา​ว่า เป่า​แตร​เข้าไป และ​ร้อง​เรียก​ให้​สุดเสียง​และ​บอกว่า ‘รวบรวม​กัน​เข้ามา และ​ให้​พวกเรา​หนี​ไป​ที่​ป้อม​ปราการ​กันเถอะ’</verse>
				<verse number="6">ยกธง​ขึ้น​เตือน​ศิโยน​ว่า วิ่ง​หา​ที่​หลบภัย อย่า​ได้​รอช้า เพราะ​เรา​จะ​นำ​การทำลาย​ล้าง และ​ความหายนะ​ครั้ง​ยิ่งใหญ่​มา​จาก​ทาง​เหนือ”</verse>
				<verse number="7">สิงโต​โผล่​ออกมา​จาก​ถ้ำ​แล้ว และ​ผู้ที่​จะ​ทำลาย​ชนชาติ​ต่างๆ​เริ่ม​เดินทัพ​แล้ว สิงโต​ได้​ออก​จาก​บ้านเมือง​ของมัน เพื่อ​มา​ทำลาย​แผ่นดิน​ของเจ้า เมือง​ต่างๆ​ของเจ้า​จะ​พัง​พินาศ​และ​จะ​ไม่มี​ใคร​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง​เหล่านั้น​เลย</verse>
				<verse number="8">เพราะ​อย่างนี้ ให้​สวม​ผ้า​กระสอบ​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ความโกรธ​อัน​ร้อนแรง​ของ​พระยาห์เวห์​ยัง​ไม่ได้​หัน​ไป​จากเรา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​เวลานั้น กษัตริย์​และ​พวกแม่ทัพ​ของเขา​จะ​เสียขวัญ พวกนักบวช​จะ​หวาดผวา และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จะ​ตกตะลึง”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ผม​ก็​พูด​ว่า “ตายแน่ น่า​สยดสยอง​เหลือเกิน พระยาห์เวห์​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​หลอก​คน​พวกนี้ และ​เยรูซาเล็ม พระองค์​บอก​พวกเขา​ว่า ‘พวกเจ้า​จะ​ปลอดภัย’ ใน​ขณะที่​ดาบ​กำลัง​จ่อ​คอหอย​พวกเขา​อยู่”</verse>
				<verse number="11">ใน​เวลานั้น คน​พวกนี้​และ​เยรูซาเล็ม​จะ​ได้ยิน​ว่า “ลม​พายุ​ร้อน​จาก​เนินเขา​โล่ง​เตียน​จาก​ถิ่น​แห้งแล้ง​ใน​ทะเลทราย​จะ​พัด​ถล่ม​ใส่​คน​ที่​น่าสงสาร​ของ​เรา มัน​ไม่ได้​เป็น​ลม​ชนิด​ที่​พัด​ให้​แกลบ​กระจัด​กระจาย​ไป​หรือ​เพื่อ​พัด​ให้​สะอาด</verse>
				<verse number="12">แต่​เป็น​ลม​ที่​แรง​เกินกว่า​ที่​จะ​มา​ทำ​เรื่อง​เหล่านั้น เรา​เป็น​ผู้ที่​ส่ง​ลม​นั้น​มา ตอนนี้ เรา​จะ​ประกาศ​ตัดสิน​ลงโทษ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ลุกขึ้นมา​เหมือน​เมฆ พวก​รถม้า​ของ​พระองค์​แล่น​เหมือน​พายุ และ​พวกม้า​ของ​พระองค์​ว่องไว​กว่า​พวก​นกอินทรี ผู้คน​พูด​ว่า “ความ​หายนะ​เกิด​กับ​พวกเรา​แล้ว พวกเรา​กำลัง​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="14">เยรูซาเล็ม ล้าง​ความ​ชั่วร้าย​ออก​จาก​ใจ​ของเจ้า​ซะ เพื่อ​ว่า เจ้า​จะได้​ปลอดภัย เจ้า​จะ​ปล่อย​ให้​แผนชั่ว​ของเจ้า​อยู่​ในเจ้า​ไป​นาน​แค่ไหน​กัน</verse>
				<verse number="15">แน่นอน​ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะว่า​ที่​เมืองดาน​มี​คน​กำลัง​พูดกัน และ​ใน​แถบ​เนินเขา​เอฟราอิม​ก็​มี​คน​กำลัง​พูดกัน​ถึง​ความหายนะ​นี้</verse>
				<verse number="16">ให้​บอก​ชนชาติ​ต่างๆ อันที่จริง บอก​ให้​พวกเขา​รู้​เรื่อง​เยรูซาเล็ม ข้าศึก​กำลัง​มา​จาก​แดนไกล และ​พวกมัน​ก็​คุยโว​กัน​ว่า​พวกมัน​จะ​ทำ​อะไร​กับ​เมืองต่างๆ​ของ​ยูดาห์​บ้าง</verse>
				<verse number="17">พวกมัน​ได้​ล้อม​เมือง​ไว้​เหมือน​ทหารยาม​เฝ้าระวัง​ท้องทุ่ง ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะว่า​เมืองเยรูซาเล็ม​ได้​ทรยศ​ต่อเรา พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">สิ่ง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​กับเจ้า​เพราะ​ผล​จาก​การ​ทำชั่ว​ของ​เจ้าเอง นี่แหละ​คือ​โทษ​ของเจ้า มัน​ขมขื่น​จริงๆ มัน​จี้​ใจดำ​เจ้า​จริงๆ</verse>
				<verse number="19">ผม​รู้สึก​ป่วย​มาก ผม​ชักดิ้น​ชักงอ​ด้วย​ความเจ็บปวด ใจ​ผม​แตกร้าว ใจ​ผม​เต้น​ระรัว แล้ว​ผม​ก็​ทำ​ให้​มัน​สงบลง​ไม่ได้ เพราะ​ผม​ได้ยิน​เสียงแตร​ออกศึก​ที่​เตือน​ว่า​กำลัง​จะ​เกิด​สงคราม</verse>
				<verse number="20">หายนะ​หนึ่ง​ผ่านไป อีก​หายนะ​หนึ่ง​ตามมา แผ่นดิน​ทั้งหมด​ได้​ถูก​ทำลาย​ราบคาบ ทันใดนั้น พวก​เต็นท์​ของผม​ก็​ถูก​ทำลาย ภายใน​พริบตา พวกม่าน​ของ​เต็นท์​ก็​ถูก​ทำลาย​ไปด้วย</verse>
				<verse number="21">ผม​จะต้อง​ทน​ดู​ธงรบ​อีกนาน​แค่ไหน ผม​จะต้อง​ฟัง​เสียงแตร​เรียก​รบ​ไป​อีกนาน​แค่ไหน​กัน</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​ของเรา​โง่เขลา พวกเขา​ไม่​รู้จัก​เรา พวกเขา​เป็น​ลูก​ที่​โง่เขลา และ​ไม่มี​สักคน​ที่​เข้าใจ พวกเขา​เก่ง​แต่​เรื่อง​ชั่วๆ แต่​พวกเขา​ไม่รู้​ว่า​จะ​ทำดี​ยังไง”</verse>
				<verse number="23">ผม​มอง​ไป​ที่​แผ่นดิน​มัน​ก็​ว่างเปล่า​ไม่มี​อะไรเลย แล้ว​ผม​ก็​มอง​ขึ้นไป​บน​ฟ้าสวรรค์​ก็​ไม่เห็น​มี​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="24">ผม​มอง​ไป​ที่​ภูเขา​ต่างๆ​พวกมัน​กำลัง​สั่นไหว และ​เนินเขา​ต่างๆ​กำลัง​สั่นสะเทือน</verse>
				<verse number="25">ผม​มองดู และ​เห็นว่า​ไม่มี​คน​เลย และ​นก​บนฟ้า​ก็​บินหนี​ไปหมด</verse>
				<verse number="26">ผม​มองดู และ​เห็น​ว่า​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์​กลายเป็น​ที่​แห้งแล้ง และ​เมือง​ต่างๆ​ของมัน​ก็​ถูก​รื้อ​ทำลาย นั่น​ก็​เพราะ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แผ่นดิน​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​มัน​จน​หมดเกลี้ยง​หรอก</verse>
				<verse number="28">เพราะ​อย่างนี้ แผ่นดิน​ก็​เลย​ร้องไห้​คร่ำครวญ และ​ฟ้าสวรรค์​เบื้องบน​ก็​มืดครึ้ม​ไป เพราะ​เรา​ได้​พูด​ไปแล้ว เรา​คิดแผน​ออก​แผนหนึ่ง เรา​จะ​ไม่มีวัน​เปลี่ยนใจ​หรือ​ยกเลิก​แผน​ของเรา”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ได้ยิน​เสียงม้า​และ​พวก​พลธนู ชาวเมือง​ทุกเมือง​ก็​หนีไป พวกเขา​หนี​เข้าไป​แอบ​อยู่​ใน​พงไม้ และ​ปีน​ขึ้นไป​แอบ​อยู่​ตาม​ซอกหิน เมือง​ทุกเมือง​ถูก​ปล่อย​ทิ้งร้าง ไม่มี​ใคร​อาศัย​อยู่​ในเมือง​เลย​สักคน</verse>
				<verse number="30">เจ้า​ถูก​ทำลาย​จน​ยับเยิน​แล้ว แต่​ทำไม​เจ้า​ยัง​สวมใส่​เสื้อผ้า​สีแดงสด​อย่างนั้น เพราะ​เจ้า​ยัง​ประดับ​ประดา​ด้วย​ทองคำ และ​ยัง​ใช้​สีดำ​ทาตา​ให้​สวยงาม เจ้า​ทำ​ตัวเอง​สวยงาม โดย​ไม่มี​ประโยชน์​อะไรเลย คนรัก​ของ​พวกเจ้า​ก็​ปฏิเสธ​เจ้า​แล้ว และ​ตอนนี้​พวกเขา​ก็​หมาย​จะ​เอา​ชีวิต​เจ้า</verse>
				<verse number="31">เรา​พูด​อย่างนี้ เพราะ​เรา​ได้ยิน​เสียง​เหมือน​เสียงร้อง​ของ​ผู้หญิง ที่​ดิ้น​ทุรนทุราย​ด้วย​ความเจ็บปวด​จาก​การคลอดลูก​คนแรก เรา​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของ​ลูกสาว​ศิโยน​เธอ​ไขว่คว้า​หา​อากาศ เธอ​ยืดแขน​ออก​ไป​ขอ​ความช่วยเหลือ เธอ​ร้อง​ว่า “ความ​หายนะ​เกิด​กับ​ฉันแล้ว​เพราะ​ฉัน​เหนื่อย​จน​หนี​ฆาตกร​ไม่ไหว​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วิ่งไป​วิ่งมา​ตาม​ท้องถนน​ของ​เยรูซาเล็ม​สิ แล้ว​ไป​ดู​ให้​รู้​ว่า​เป็น​อย่างไร ไป​ค้นหา​ดู​ตาม​ลาน​เมือง​ต่างๆ ถ้า​เจ้า​สามารถ​หาเจอ​แค่​คนเดียว ใคร​ก็ได้​ที่​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ยุติธรรม และ​เป็น​คน​ที่​เชื่อถือ​ได้ แล้ว​เรา​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">คน​พวกนี้​เมื่อ​เขา​สาบาน พวกเขา​ชอบ​พูด​ว่า ‘ฉัน​ขอ​สาบาน​โดย​พระยาห์เวห์’ พวกนี้​ก็​โกหก สาบาน​ส่งๆ​ไป​อย่างนั้น​เอง”</verse>
				<verse number="3">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​ต้องการ​ให้​คน​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระองค์ ใช่ไหม พระองค์​เฆี่ยนตี​พวกเขา แต่​พวกเขา​ก็​ไม่​รู้สึก​เจ็บ พระองค์​เกือบ​จะ​ทำลาย​พวกเขา แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่​ยอมรับ​การตีสอน​ของ​พระองค์ พวกเขา​ดื้อด้าน​เหมือน​หิน พวกเขา​ไม่ยอม​กลับใจ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ผม​พูดว่า “พวกนี้​เป็น​แค่​คนยากจน พวกเขา​โง่​เกินกว่า​จะ​ได้รับ​การสอน​อะไร เพราะ​พวกเขา​ไม่รู้จัก​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่รู้จัก​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ของเขา</verse>
				<verse number="5">ผม​จะ​ไปหา​คนใหญ่​คนโต และ​พูด​กับ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​รู้จัก​ทาง​ของ​พระยาห์เวห์ และ​รู้จัก​กฎต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ของเขา” แต่​พวกเขา​ร่วมกัน​หักแอก แล้ว​ดึง​เชือกวัว​จนขาด</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​สิงโต​จากป่า​ออก​มา​จู่โจม​พวกเขา หมาป่า​จาก​ทะเลทราย​ออกมา​ทำร้าย​พวกเขา เสือดาว​ก็​กำลัง​เฝ้าคอย​จับจ้อง​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา คน​ที่​ออกมา​จาก​เมือง​เหล่านั้น​ก็​จะ​ถูก​ฉีกทึ้ง​เป็น​ชิ้นๆ ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พวกเขา​ได้​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า​หลายครั้ง และ​พวกเขา​มัก​จะ​ออก​นอกลู่​นอกทาง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ยกโทษ​ให้​กับเจ้า​ได้​อย่างไรกัน ลูก​ของเจ้า​ได้​ทอดทิ้ง​เราไป แถม​พวกเขา​ยัง​ไป​สาบาน​กับ​พวกพระ​ที่​ไม่มี​ตัวตน เรา​ได้​ให้​ทุกอย่าง​ที่​พวกเขา​ต้องการ แต่​พวกเขา​กลับ​สำส่อน​และ​มั่วสุม​กัน​ตาม​บ้านโสเภณี</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​เหมือน​ม้าผู้​อ้วนพี​ที่​กลัดมัน แต่ละคน​ส่งเสียง​เรียก​เมีย​เพื่อน​บ้าน</verse>
				<verse number="9">เรา​ไม่ควร​จะ​ทำโทษ​พวกเขา​เพราะ​เรื่อง​พวกนี้​หรอกหรือ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “และ​เรา​ไม่ควร​จะ​แก้แค้น​ชนชาติ​ที่​เป็น​อย่างนี้​หรอกหรือ</verse>
				<verse number="10">ให้​บุกเข้า​ไป​ใน​สวนองุ่น​และ​ทำลาย​พวกมัน แต่​อย่า​ทำลาย​จน​ราบคาบ ให้​ริด​กิ่งก้าน​ของ​เถาองุ่น​เหล่านั้น เพราะ​พวกมัน​ไม่ได้​เป็น​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ว่า​คนอิสราเอล​และ​คนยูดาห์​ไม่จริงใจ​กับเรา​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​พูด​โกหก​เกี่ยว​กับ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​พูด​ว่า “พระองค์​จะ​ไม่​ทำอะไร​พวกเรา​หรอก เรื่อง​ร้ายๆ​จะ​ไม่เกิดขึ้น​กับเรา​หรอก และ​เรา​ก็​จะ​ไม่เจอ​กับ​สงคราม​และ​ความอดอยาก”</verse>
				<verse number="13">พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​ไม่มี​อะไรเลย เป็น​แต่​ลมๆแล้งๆ และ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​จะ​ไม่อยู่​ใน​พวกเขา นี่​คือ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “เพราะ​พวกเขา​พูด​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​คำ​ที่​เรา​ใส่ไว้​ใน​ปากเจ้า​เป็น​เหมือน​ไฟ​และ​คน​พวกนี้​จะ​เป็น​เหมือน​ต้นไม้ และ​พระคำ​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ก็​จะ​เผาผลาญ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย เรา​กำลัง​นำ​ชนชาติ​หนึ่ง​จาก​แดนไกล​มา​สู้รบ​กับ​พวกเจ้า พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น มัน​เป็น​ชนชาติ​ที่​เข้มแข็ง​ที่​อยู่​มา​ช้านาน​แล้ว และ​มี​ประวัติศาสตร์​อัน​ยาวนาน มัน​เป็น​ชนชาติ​ที่​มี​ภาษา​ที่​เจ้า​ไม่รู้จัก และ​เจ้า​ก็​ไม่สามารถ​เข้าใจ​สิ่ง​ที่​พวกมัน​พูดได้</verse>
				<verse number="16">แล่งธนู​ของ​พวกเขา​เป็น​เหมือน​หลุมศพ​ที่​เปิดอ้า ผู้ชาย​ของเขา​ทุกคน​ต่าง​ก็​เป็น​นักรบ</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​จะ​เขมือบ​พืชผล​และ​อาหาร​ของเจ้า​จนหมด พวกเขา​จะ​เขมือบ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของเจ้า พวกเขา​จะ​กิน​ฝูงแกะ​และ​ฝูงวัว​ของเจ้า พวกเขา​จะ​กิน​เถาองุ่น​และ​ต้นมะเดื่อ​ของเจ้า พวกเขา​จะ​ทลาย​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของเจ้า ป้อม​ปราการ​ที่​เจ้า​ไว้ใจ​หนักหนา”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แต่​แม้แต่​ใน​วันนั้น เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​เจ้า​อย่าง​สิ้นเชิง</verse>
				<verse number="19">และ​ถ้า​คน​ของเจ้า​พูด​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​ถึง​ทำ​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​กับเรา’ ก็​ให้​เจ้า​บอก​ไป​ว่า ‘ก็​เพราะ​พวกเจ้า​ทอดทิ้ง​เรา​ไป​บูชา​พระต่างชาติ​ใน​แผ่นดิน​ของเจ้า ดังนั้น เจ้า​จะ​ต้อง​รับใช้​พวก​ต่างชาติ​ใน​แผ่นดิน​ที่​ไม่ใช่​ของ​พวกเจ้า​เอง’</verse>
				<verse number="20">ให้​ประกาศ​เรื่องนี้​ท่ามกลาง​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ และ​ทำให้​ได้ยิน​ไป​ถึง​ยูดาห์​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ฟัง​เรื่องนี้​ให้ดี เจ้า​พวกคนโง่​ที่​ขาดสติ เจ้า​ที่​มีตา​แต่​ดัน​มอง​ไม่เห็น เจ้า​ที่​มีหู​แต่​ดัน​ไม่ได้ยิน</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ไม่ยำเกรง​เรา​เลยหรือ” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น “เจ้า​ไม่​ตัวสั่น​งันงก​ต่อหน้า​เรา​เลย​หรือไง เรา​เป็น​ผู้ตั้ง​ทราย​ขึ้น​เป็น​ขอบเขต​น้ำทะเล ซึ่ง​เป็น​คำสั่ง​ถาวร​ไม่ให้​น้ำทะเล​ล้น​ข้ามมันได้ คลื่น​ซัดไป​ซัดมา​แต่​มัน​ก็​ไม่เคย​พ้น​ทราย​ขึ้นมาได้ และ​คลื่น​ร้อง​สนั่น​หวั่นไหว แต่​ก็​ข้ามมัน​มา​ไม่ได้​อยู่ดี</verse>
				<verse number="23">คนพวกนี้​ดื้อดึง​และ​มี​ใจ​กบฏ พวกเขา​หันหลัง​ไป​จากเรา</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​ไม่ได้​พูดในใจ​ว่า ‘พวกเรา​น่า​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา ผู้ที่​ให้​ฝน​กับเรา ตรง​ตาม​ฤดูกาล​ของมัน ไม่ว่า​จะ​เป็น​ฝน​ตอน​ฤดูใบไม้ร่วง​กับ​ฝน​ตอน​ฤดูใบไม้ผลิ ผู้ที่​ทำให้​เรา​ได้​เก็บเกี่ยว​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม’</verse>
				<verse number="25">ความผิดบาป​ของ​พวกเจ้า​ได้​กีดกัน​เจ้า​ไม่ให้​ได้รับ​สิ่งเหล่านี้ และ​บาปต่างๆ​ของเจ้า​ก็​กีดกัน​เจ้า​ไม่ให้​ได้รับ​ผลผลิต</verse>
				<verse number="26">เพราะ​มี​คนชั่ว​อยู่​ใน​หมู่​คน​ของเรา พวกมัน​ล่าเหยื่อ​ของมัน​อย่าง​เงียบเชียบ​เหมือน​นายพราน พวกมัน​วาง​กับดัก​และ​จับมนุษย์</verse>
				<verse number="27">บ้าน​ของ​พวกมัน​เต็ม​ไปด้วย​คนขี้โกง เหมือน​กับ​ตะกร้า​ที่​เต็ม​ไปด้วย​นก เพราะ​อย่างนี้ พวกมัน​จึง​ยิ่งใหญ่​และ​ร่ำรวย</verse>
				<verse number="28">พวกมัน​ทั้งอ้วน​ทั้งฉุ มัน​ทำชั่ว​ยิ่งกว่า​คนชั่ว พวกมัน​ไม่​ตัดสิน​คดี​ความ มัน​ไม่​สอบสวน​คดี​ของลูก​ที่​ไม่มี​พ่อ และ​ไม่ให้​ความยุติธรรม​กับ​คดี​ของ​คนยากจน</verse>
				<verse number="29">เรา​ไม่ควร​จะ​ลงโทษ​คนพวกนี้​สำหรับ​เรื่อง​เหล่านี้​หรอกหรือ” นั่น​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ถาม “เรา​ไม่ควร​จะ​แก้แค้น​ชนชาติ​อย่างนี้​หรอกหรือ”</verse>
				<verse number="30">เรื่อง​น่า​ขนลุก​ขนพอง​และ​น่าขยะแขยง​เกิดขึ้น​บน​แผ่นดิน​นี้​แล้ว</verse>
				<verse number="31">พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​ทำนาย​เรื่อง​โกหก ส่วน​พวก​นักบวช​ก็​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​บอก คน​ของเรา​ชอบ​ให้​มัน​เป็น​อย่างนี้ แต่​เจ้า​จะ​ทำ​อย่างไร​เมื่อ​จุดจบ​มาถึง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “คน​เบนยามิน​ทั้งหลาย ไป​ยัง​ที่​ปลอดภัย​นอก​เมือง​เยรูซาเล็ม ให้​เป่า​แตร​ใน​เทโคอา และ​ส่ง​สัญญาณ​เตือน​เหนือ​ดินแดน​เบธฮัคเคเรม เพราะ​ว่า​หายนะ และ​การ​ทำลาย​ล้าง​ครั้ง​ใหญ่หลวง​กำลัง​มา​จาก​ทาง​ทิศเหนือ</verse>
				<verse number="2">เรา​กำลัง​ทำลาย​นางสาว​ศิโยน ผู้งดงาม​และ​บอบบาง</verse>
				<verse number="3">พวก​คน​เลี้ยงแกะ​และ​ฝูงแกะ​ของ​พวกเขา​กำลัง​จะ​มา​โจมตี​เธอ พวกเขา​ตั้ง​เต็นท์​ล้อมรอบ​เธอ พวกเขา​แต่ละคน​ก็​เลี้ยงดู​สัตว์​ใน​เขต​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="4">พวกศัตรู​พูด​กัน​ว่า “เตรียม​สู้ศึก​กับเธอ ลุกขึ้น เรา​จะ​บุก​ตอน​เที่ยงวัน” “เอ้า เซ็ง ใกล้​จะ​หมดวัน​แล้ว เงา​ของ​ตอนเย็น​เริ่ม​ทอดยาว​ขึ้นแล้ว”</verse>
				<verse number="5">“ลุกขึ้น เรา​จะ​บุก​ตอน​กลางคืน แล้ว​เรา​จะ​ทำลาย​ป้อม​ปราการ”</verse>
				<verse number="6">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “ตัด​ต้นไม้​พวกนั้น​ของเธอ​ซะ และ​ให้​ก่อ​เนินดิน​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม นี่​เป็น​เมือง​ที่​ต้อง​ถูก​ลงโทษ เพราะ​มัน​เต็ม​ไปด้วย​การกดขี่​ข่มเหง</verse>
				<verse number="7">เยรูซาเล็ม​ดึงดูด​ความชั่วช้า เหมือน​กับ​บ่อน้ำ​ที่​ดึงดูด​น้ำ ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​มี​แต่​ข่าว​เกี่ยวกับ​ความรุนแรง​และ​การทำลาย​ล้าง​ทั้งสิ้น เรา​เห็น​บาดแผล​และ​การเจ็บป่วย​ของเธอ​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็ม ฟัง​คำเตือน​นี้​ให้ดี ไม่​อย่างนั้น เรา​จะ​หัน​ไป​จากเจ้า​ด้วย​ความขยะแขยง ไม่​อย่างนั้น เรา​จะ​ทำลาย​แผ่นดิน​ของเจ้า​ให้​รกร้าง​และ​ไม่มี​คนอยู่”</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​คือ “พวกข้าศึก​จะ​ค่อยๆ​เก็บ​รวบรวม​คน​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ใน​อิสราเอล เหมือน​กับ​คน​ที่​เก็บ​รวบรวม​องุ่น​จาก​เถาองุ่น​จะ​ตรวจดู​แต่ละกิ่ง​อีกครั้ง”</verse>
				<verse number="10">เรา​ควร​จะ​พูด​หรือ​เตือน​ใครดี ใคร​หรือ​ที่​จะ​ฟังเรา พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง​และ​ไม่สามารถ​ตั้งใจฟัง​ได้ พวกเขา​หัวเราะ​เยาะ​ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ไม่อยากฟัง</verse>
				<verse number="11">ผม​เต็ม​ไปด้วย​ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ ผม​หมดแรง​จาก​การพยายาม​จะ​เก็บ​มันไว้ พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ระบาย​ความโกรธ​ของเจ้า​ใส่​เด็กๆ​ตามถนน และ​กลุ่ม​เด็กวัยรุ่น​ที่​กำลัง​คุย​กันอยู่ ทั้ง​สามี​และ​ภรรยา​ก็จะ​ถูกจับ​ไปด้วยกัน และ​คนแก่เฒ่า​ก็​จะ​ถูกจับ​ใน​วัยชรา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="12">บ้าน​ของ​พวกเขา​จะ​ถูกยก​ไปให้​กับ​คนอื่น พร้อม​กับ​ไร่นา​และ​ภรรยา​ของ​พวกเขา เพราะ​ว่า​เรา​จะ​ยื่นแขน​ออกมา​ต่อสู้​กับ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดินนี้” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="13">“เพราะ​พวกเขา​ทุกคน​ตั้งแต่​คนต่ำต้อยที่สุด​ไป​จนถึง​คนใหญ่คนโต​ที่สุด ล้วนแต่​แสวงหา​ประโยชน์​ด้วย​การใช้กำลัง และ​ตั้งแต่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ไป​จนถึง​นักบวช ล้วนแล้ว​แต่​หลอกลวง​กัน</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​รักษา​บาดแผล​คน​ที่​น่าสงสาร​ของเรา​อย่าง​ชุ่ยๆ พวกเขา​พูด​ว่า ‘สันติสุข สันติสุข’ ทั้งๆที่​ไม่มี​สันติสุข</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ควร​จะ​ละอาย​เพราะ​พวกเขา​ทำ​ใน​สิ่งที่​น่าขยะแขยง แต่​พวกเขา​กลับ​ไม่ละอาย​สักนิด แถม​ยัง​ไม่รู้จัก​วิธีถ่อมตัว​เสียอีก ดังนั้น พวกเขา​จะ​ล้มหายตายจาก​ไป​เหมือนกับ​คนอื่นๆ ใน​เวลา​ที่​เรา​ลงโทษ​พวกเขา พวกเขา​ก็จะ​สะดุด​ล้มลง” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="16">นี่​คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​พูด คือ “ยืน​อยู่​ริมถนน ให้​มองดู​แล้ว​ถามหา​ทางเก่าแก่ ถามดู​ว่า ‘ถนน​ที่ดี​สายนั้น​อยู่​ที่ไหน’ จากนั้น​ให้​เดิน​ไปบน​ถนนสายนั้น และ​จะ​พบ​กับ​ความสงบสุข​ให้​ตัวเอง แต่​พวกเขา​กลับ​พูด​ว่า ‘พวกเรา​จะ​ไม่ไป​บน​ถนนสายนั้น’</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ตั้งยาม​ไว้ให้​กับเจ้า เพื่อ​ให้​เขา​เตือน​ว่า “ให้​ตั้งใจ​ฟัง​เสียงแตร​ให้ดี” แต่​พวกเขา​กลับ​บอก​ว่า “พวกเรา​จะ​ไม่ฟัง​หรอก”’</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ดังนั้น ชนชาติ​ต่างๆ​ฟังไว้ให้ดี และ​รับรู้​ถึง​คำให้การ​ที่​ต่อต้าน​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="19">แผ่นดิน ฟัง​เรื่องนี้​ไว้ เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความทุกข์ทรมาน​มาให้​กับ​คนพวกนี้ พวกเขา​สมควร​จะ​ได้รับมัน​สำหรับ​ความคิด​ที่​ชั่วร้าย​ต่างๆ​อย่างนี้ เพราะ​พวกเขา​ไม่สนใจ​ฟัง​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของเรา ส่วน​กฎ​ของเรา พวกเขา​ก็​ปฏิเสธ​มัน</verse>
				<verse number="20">กำยาน​จาก​เชบา และ​แท่ง​ไม้หอม​จาก​แดน​ไกล มัน​จะ​ไป​มี​ความหมาย​อะไร​สำหรับ​เรา เรา​ไม่​ยอมรับ​ของถวาย​พวกนี้​ของเจ้า​และ​เรา​ก็​ไม่พอใจ​เครื่องเซ่นไหว้​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​อย่างนี้​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ให้​สิ่งต่างๆ​ที่​จะ​ทำ​ให้​คนพวกนี้​สะดุด​ล้ม ทั้ง​พ่อ​ทั้ง​ลูก ทั้ง​เพื่อน​บ้าน​และ​เพื่อน​พวกเขา​ต้อง​ตาย​เรียบ”</verse>
				<verse number="22">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด คือ “คน​กำลัง​มา​จาก​ดินแดน​ทาง​ตอนเหนือ ชนชาติ​ใหญ่ กำลัง​ลุก​ขึ้นมา​จาก​แดนไกล</verse>
				<verse number="23">พวกนั้น​ถือ​คันธนู​และ​แหลน​หลาว พวกเขา​โหดเหี้ยม​ไร้​ความปรานี เสียง​ของ​พวกเขา​ดัง​กึกก้อง​เหมือน​ทะเล พวกเขา​ขี่​ม้า พวกเขา​เข้า​สู่​สงคราม​อย่าง​เป็น​กระบวน เพื่อ​มา​โจมตี​เจ้า นางสาว​ศิโยน”</verse>
				<verse number="24">พวกเรา​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​ข่าวนี้ มือไม้​อ่อน​ปวกเปียก​ไป ความ​เจ็บปวด​ครอบงำ​เรา เหมือน​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="25">อย่า​ออก​ไป​ใน​ทุ่ง และ​อย่า​เดิน​บน​ถนน เพราะ​ศัตรู​มี​ดาบ หัน​ไป​ทางไหน​ก็​มี​แต่​เรื่อง​น่าสยดสยอง</verse>
				<verse number="26">ประชาชน​ที่​น่าสงสาร​ของ​ผม ให้​ใส่​เสื้อ​กระสอบ และ​เอา​ขี้เถ้า​มา​ใส่​หัว​ซะ ร้องไห้​และ​คร่ำครวญ เหมือน​กับ​ว่า​ลูกชาย​คนเดียว​ของเจ้า​ตาย ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น​เพราะ​ความ​หายนะ​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเรา​ใน​ทันที​ทันใด</verse>
				<verse number="27">“เยเรมียาห์ เรา​ได้​ตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​นัก​วิเคราะห์​โลหะ ใน​หมู่​คน​ของ​เรา เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​รู้​และ​วิเคราะห์​หนทาง​ของ​พวกเขา​ได้</verse>
				<verse number="28">คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ปลุก​ปั่น​การ​กบฏ เดิน​ไปทั่ว​เพื่อ​คอย​ยุยง​ให้​เกิด​ความ​ไม่พอใจ​ขึ้น พวกเขา​เป็น​เหมือน​ทองแดง​และ​เหล็ก พวกมัน​เป็น​นักทำลาย</verse>
				<verse number="29">พัดลม​ทั้งหลาย​เป่า​ให้​ไฟ​ร้อนแรง​ขึ้น ตะกั่ว​จะ​หลอม​ละลาย​ไป แต่​การ​ที่​จะ​หลอม​คนเหล่านี้​ให้​บริสุทธิ์​นั้น​ก็​ไร้​ประโยชน์ เพราะ​คน​ชั่วร้าย​ยัง​ไม่​ถูก​แยก​ออกไป​จาก​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">คน​เยรูซาเล็ม​ได้​ฉายา​ว่า ‘แร่เงิน​ที่​ถูก​ปฏิเสธ’ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ปฏิเสธ​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ที่​เยเรมียาห์​ได้รับ​จาก​พระยาห์เวห์ คือ</verse>
				<verse number="2">“เยเรมียาห์ ให้​ไป​ยืน​อยู่​ใน​ประตู​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ประกาศ​ข้อความ​นี้​ออกไป ‘พวกเจ้า​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหลาย​ที่​กำลัง​เดิน​ผ่าน​ประตู​นี้​เข้ามา​เพื่อ​นมัสการ​พระยาห์เวห์ ฟัง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ให้ดี</verse>
				<verse number="3">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด “ถ้า​เจ้า​ทำตัว​ดี เรา​ก็​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นี่​กับเจ้า</verse>
				<verse number="4">อย่า​ไป​หลง​เชื่อ​คำพูด​ที่​หลอกลวง​เหล่านั้น ที่ว่า ‘นี่​เป็น​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​เจ้า​ทำ​ให้​วิถีทาง​และ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ของเจ้า​ดี​จริงๆ และ​ให้​ความ​เป็นธรรม​ต่อ​กัน​และกัน</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เจ้า​ไม่​กดขี่​คน​ต่างถิ่น เด็ก​กำพร้า และ​แม่​หม้าย ถ้า​เจ้า​ไม่​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​ต้อง​หลั่งไหล​ใน​ที่​แห่งนี้ และ​ถ้า​เจ้า​ไม่​นมัสการ​พระอื่นๆ​เพราะ​มัน​มี​แต่​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เจ็บตัว​เปล่าๆ</verse>
				<verse number="7">เรา​ก็​จะ​ยอม​ให้​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​แห่งนี้ ใน​ดินแดน​ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไว้​ตลอดไป”’”</verse>
				<verse number="8">“เจ้า​กำลัง​ไว้วางใจ​ใน​คำพูด​ที่​หลอกลวง​ที่​ไร้ค่า​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ไป​ขโมย ไป​ฆ่า ไป​มีชู้ ไป​สัญญา​ที่​เจ้า​ไม่คิด​จะ​รักษา ไป​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​พระบาอัล และ​ไป​บูชา​พระอื่นๆ​ที่​เจ้า​ไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="10">แล้ว​กลับ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​วิหาร​นี้ ที่​มี​ชื่อ​ของเรา​อยู่ แล้ว​พวกเจ้า​ก็​พูด​ว่า ‘พวกเรา​ได้รับ​ความ​รอด​แล้ว’ อย่างนั้น​หรือ ที่​เจ้า​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​กลับ​ไป​ทำ​เรื่อง​ชั่วช้า​พวกนั้น​อีก​ใช่ไหม</verse>
				<verse number="11">เจ้า​เห็น​วิหารนี้ ที่​มี​ชื่อเรา​ตั้งอยู่ กลาย​เป็น​ซ่องโจร​ไปแล้ว​ใช่ไหม แม้แต่​เราเอง​ก็​ยัง​เห็น​มัน​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="12">“พวกเจ้า​คน​ยูดาห์ ไปสิ ไป​ยัง​สถานที่​ของเรา ที่​อยู่​ใน​ชิโลห์ เรา​ได้​ตั้ง​ที่นั่น​เป็น​ที่แรก​สำหรับ​ให้​ชื่อ​ของเรา​สถิต​อยู่ ไป​ดู​สิ​ว่า​เรา​ได้​ทำ​อะไร​กับ​มัน​บ้าง เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ของ​อิสราเอล​คน​ของเรา</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ตอนนี้ พวกเจ้า​คน​อิสราเอล​ก็​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​พวกนี้” พระยาห์เวห์​พูด​อย่าง​นั้น “และ​ถึงแม้​เรา​ได้​เตือน​เจ้า​ตั้งแต่​เนิ่นๆ​แล้ว แต่​เจ้า​กลับ​ไม่ฟัง​เรา แถม​เมื่อ​เรา​เรียก​เจ้า เจ้า​ก็​ไม่ตอบ​เสียอีก</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เรา​จะ​ทำ​กับ​วิหาร​ที่​มี​ชื่อ​ของเรา​ตั้ง​อยู่ ที่​เจ้า​ไว้วางใจ​นักหนา และ​เรา​จะ​ทำ​กับ​สถานที่​ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า อย่าง​เดียว​กับ​ที่​เรา​ทำ​กับ​ชิโลห์</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ออกไป​ให้​พ้น​หน้า​เรา เหมือน​กับ​ที่​เรา​เคย​เหวี่ยง​พวก​พี่น้อง​ของเจ้า​ทั้งหมด พวก​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เอฟราอิม”</verse>
				<verse number="16">“ส่วน​เจ้า​เยเรมียาห์ ไม่​ต้อง​อธิษฐาน​เผื่อ​คน​กลุ่มนี้ และ​ไม่ต้อง​ร้องไห้​ให้​พวกเขา​ด้วย เจ้า​ไม่ต้อง​อธิษฐาน​ต่อเรา​ให้​กับ​พวกเขา เพราะ​คำ​อธิษฐาน​จะ​มา​ไม่ถึง​เรา เรา​จะ​ไม่ฟัง​เจ้า</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ไม่เห็น​หรือ​ยังไง ว่า​พวกมัน​กำลัง​ทำ​อะไร​ใน​เมือง​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="18">พวกลูกๆ​กำลัง​เก็บ​ฟืน ส่วน​พวกพ่อ​กำลัง​จุดไฟ พวก​ผู้หญิง​กำลัง​นวด​แป้ง​ทำ​ขนมปัง​สำหรับ​เจ้าแม่​แห่ง​สวรรค์ และ​กำลัง​เท​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ถวาย​พระอื่นๆ​เพื่อ​ยั่ว​โมโห​เรา”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “พวกเขา​คิด​ว่า​กำลัง​ยั่ว​โมโห​เรา​หรือ ไม่เลย อันที่จริง พวกเขา​กำลัง​ทำ​กับ​ตัวเอง​ต่างหาก พวกเขา​ถึง​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ เจ้านาย​ของผม​พูด​คือ “ความ​โกรธ​และ​ความ​แค้น​ของเรา​กำลัง​จะ​เท​ออกมา​ยัง​วิหาร​นี้ เท​ใส่​ทั้ง​คน สัตว์ ต้นไม้​ตาม​ท้องทุ่ง และ​ผลผลิต​จาก​พื้นดิน ความ​โกรธ​ของเรา​จะ​เผาไหม้​อยู่ และ​จะ​ไม่มี​วันดับ”</verse>
				<verse number="21">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พูด “เพิ่ม​เครื่อง​เผา​บูชา​เข้าไป​ใน​เครื่องเซ่นไหว้​ของ​เจ้า​ด้วย กิน​เนื้อ​ซะ​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ตอนที่​เรา​พา​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​ออก​มา​จาก​อียิปต์​นั้น เรา​ไม่ได้​สั่ง​อะไร​พวกเขา​เลย​เกี่ยวกับ​เรื่อง​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่องเซ่นไหว้ เรา​ไม่ได้​บอก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​ให้​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="23">แต่​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​ให้​พวกเขา​ทำ คือ ‘ให้​ฟัง​เสียง​ของเรา แล้ว​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ของ​เรา ให้​เจ้า​เดิน​ใน​ทาง​ที่​เรา​สั่ง​เจ้า นั่น​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่ดี​สำหรับ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="24">“แต่​พวกเขา​ไม่​ยอม​ฟัง และ​ทำ​เป็น​หู​ทวน​ลม กลับ​ไป​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ชั่วๆ​ของ​ตัวเอง พวกเขา​กลับ​เดิน​ถอย​หลัง​แทน​ที่​จะ​เดิน​ไป​ข้างหน้า</verse>
				<verse number="25">ตั้งแต่​วันนั้น​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ จน​ถึง​วันนี้ เรา​ได้​ส่ง​พวก​ผู้รับใช้​ของ​เรา พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ไป​หา​พวกเจ้า​ทุกวัน</verse>
				<verse number="26">แต่​พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง​เรา และ​ไม่ยอม​เงี่ยหู​ฟัง พวกเขา​ดื้อดึง​หัวแข็ง พวกเขา​ชั่วร้าย​ยิ่งกว่า​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="27">“เยเรมียาห์ เจ้า​จะ​เอา​คำพูด​ทั้งหมด​นี้​ไป​บอก​กับ​พวกเขา แต่​พวกเขา​จะ​ไม่​ฟัง​เจ้า เจ้า​จะ​เรียก​พวกเขา แต่​พวกเขา​จะ​ไม่ตอบ​เจ้า</verse>
				<verse number="28">เจ้า​จะ​ต้อง​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​ชนชาติ​ที่​ไม่ยอม​ฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเขา และ​ไม่​ยอมรับ​การ​ตีสอน​จาก​พระองค์ ความจริง​ได้​ตาย​ไป​เสีย​แล้ว และ​มัน​ก็​หาย​ไป​จาก​ปาก​ของ​พวกเขา’”</verse>
				<verse number="29">“เยเรมียาห์ ตัดผม​ของเจ้า​ทิ้งไป แล้ว​ขึ้นไป​ร้องไห้​คร่ำครวญ​บน​เนินเขา​โล้น​เตียน​ซะ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ปฏิเสธ​และ​ทอดทิ้ง​คน​รุ่นนี้​ที่​ยั่ว​โมโห​พระองค์​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="30">เพราะ​พวก​คน​ยูดาห์ ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สายตา​เรา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “พวกเขา​ได้​เอา​สิ่ง​ที่​น่า​ขยะแขยง​มา​ไว้​ใน​วิหาร​ที่​มี​ชื่อ​ของเรา​สถิต​อยู่ เพื่อ​ทำ​ให้​วิหาร​นั้น​เป็น​มลทิน​ไป</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​สร้าง​ที่สูง​ของ​โทเฟท ที่​อยู่​ใน​หุบเขา​ของ​บุตรชาย​ของ​ฮินโนม​เพื่อ​เผา​ลูกชาย​ลูกสาว​ตัวเอง ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​เรา​ไม่เคย​สั่ง​หรือ​ไม่เคย​แม้แต่​จะ​คิด</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น วันนั้น​จึง​กำลัง​จะ​มาถึง” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “วัน​ที่จะ​ไม่มี​ใคร​พูด​ถึง​โทเฟท​และ​หุบเขา​ของ​บุตรชาย​ของ​ฮินโนม​อีกเลย แต่​ผู้คน​จะ​เรียก​มัน​ว่า หุบเขา​แห่ง​การฆ่า และ​พวกเขา​จะ​ฝังศพ​ไว้​ที่​โทเฟท จน​กระทั่ง​ไม่เหลือ​ที่​ให้​ฝังศพ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="33">ส่วน​ศพ​ของ​ชนชาติ​นี้​ก็​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​นก​ใน​อากาศ และ​ของ​พวก​สัตว์ป่า​บน​พื้นดิน และ​จะ​ไม่มี​ใคร​ไล่​พวกมัน​ไป</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​ทำ​ให้​เสียง​สนุก​สนาน เสียง​งาน​รื่นเริง และ​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว​และ​เจ้าสาว​หยุด​ลง​ใน​บ้านเมือง​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม เพราะ​ดินแดน​นี้​จะ​ถูก​ปล่อย​ทิ้งร้าง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ใน​เวลานั้น พวกเขา​จะ​ขุด​กระดูก​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ของ​พวก​แม่ทัพ ของ​พวก​นักบวช ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​ของ​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม​ออก​มา​จาก​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พวกเขา​จะ​เกลี่ย​กระดูก​ของ​คน​พวกนี้​ออก ภายใต้​ดวง​อาทิตย์ ดวงจันทร์ และ​ดวงดาว​ต่างๆ​บน​ท้องฟ้า สิ่ง​เหล่านี้​ที่​คน​เยรูซาเล็ม​รัก​และ​รับใช้ ที่​พวกเขา​ติดตาม​และ​แสวงหา และ​ที่​พวกเขา​กราบไหว้​บูชา กระดูก​ของ​พวกเขา​จะ​ไม่​ถูก​รวบรวม​ไว้​ด้วยกัน และ​จะ​ไม่เอา​ไป​ฝัง พวกมัน​จะ​เป็น​เหมือน​มูลสัตว์​ที่​อยู่​หน้า​ดิน</verse>
				<verse number="3">ส่วน​คน​เหล่านั้น​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ก็​อยาก​ตาย​มากกว่า​มี​ชีวิต​อยู่ คน​พวกนี้​คือ​คน​ที่​หลงเหลือ​อยู่​จาก​ตระกูล​ชั่วช้า​นี้ คน​พวกนี้​จะ​ไป​อยู่​ใน​ที่​อื่นๆ​ที่เหลือ ซึ่ง​เรา​ได้​ขับไล่​พวกเขา​ไป” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="4">“เยเรมียาห์ เจ้า​ต้อง​บอก​สิ่งนี้​กับ​คน​ยูดาห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้​คือ เมื่อ​คน​ล้มลง เขา​จะ​ไม่​ลุก​ขึ้นมา​อีกแล้ว​หรือ ถ้า​คน​หลง​ไป​จาก​ทาง เขา​จะ​ไม่​วก​กลับมา​อีกแล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ทำไม​คน​พวกนี้​ถึง​ได้​หัน​หนี​ไป​จาก​เรา ทำไม​เยรูซาเล็ม​ถึง​หัน​หนี​ไป​จากเรา​อยู่เรื่อย พวกเขา​ยึด​อยู่​กับ​การหลอกลวง ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​ฟัง​พวกเขา​อย่าง​ตั้งใจ แต่​พวกเขา​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​เป็น​ความจริง ไม่มีใคร​กลับใจ​จาก​ความชั่ว​เลย หรือ​พูด​ว่า “ฉัน​ทำ​อะไร​ลงไป​นี่” พวกเขา​ทั้งหมด​หัน​ไป​ตาม​ทาง​ของ​ตัวเอง เหมือน​ม้า​ที่​วิ่งห้อ​เข้า​สู่​สนามรบ</verse>
				<verse number="7">แม้แต่​นกกระสา​บนฟ้า​ก็ยัง​รู้​เวลา​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​กับมัน นกเขา นกนางแอ่น และ​นกกระเรียน​นั้น​เฝ้า​คอย​เวลา​ที่​จะ​อพยพ​ไป แต่​คน​ของเรา​กลับ​ไม่รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​คาดหวัง​อะไร​จาก​เขา’”</verse>
				<verse number="8">“พวกเจ้า​จะ​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘พวกเรา​ฉลาด’ และ ‘พวกเรา​มี​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์’ อันที่จริง พวก​คัดลอก​กฎ​ได้​ใช้​ปากกา​ของเขา​โกหก จึง​ทำให้​กฎ​ของ​พระยาห์เวห์​โกหก​ไปด้วย</verse>
				<verse number="9">คนฉลาด​ถูก​ลบหลู่ พวกเขา​ถูก​ทำ​ให้​ขวัญหนี​ดีฝ่อ และ​พวกเขา​ก็​ถูกจับ พวกเขา​ไม่​ยอมรับ​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวกเขา​จะ​อ้าง​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด​ได้ยังไง</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เรา​จะ​ยก​เมีย​ของ​พวกเขา​ไป​ให้​กับ​คนอื่น แล้ว​ก็​ยก​ไร่นา​ของ​พวกเขา​ไป​ให้​กับ​พวก​เจ้าของ​ใหม่ เพราะ​จาก​คน​ที่​ยากจน​ที่สุด​ไป​จนถึง​คน​รวย​ที่สุด​ก็​ล้วนแต่​มี​แนวโน้ม​ที่​จะ​หา​ผล​ประโยชน์​จาก​ความ​รุนแรง และ​จาก​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ไป​จนถึง​พวก​นักบวช ต่าง​ก็​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​รักษา​บาดแผล​ของ​คน​ที่​น่าสงสาร​ของเรา​อย่าง​ชุ่ยๆ แล้ว​ก็​พูด​ว่า ‘สันติสุข สันติสุข ทั้งๆที่​ไม่มี​สันติสุข’</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ควร​จะ​ละอายใจ ที่​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง แต่​พวกเขา​กลับ​ไม่​ละอายใจ​เลย แถม​พวกเขา​ยัง​ไม่รู้จัก​ถ่อมตัว​ด้วย ดังนั้น พวกเขา​จะต้อง​ล้มลง​ด้วยกัน​กับ​คนอื่น​ที่​ล้มลง ใน​เวลา​ที่​เรา​ลงโทษ​พวกเขา พวกเขา​จะต้อง​ล้มลง” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="13">“เรา​จะ​เก็บ​รวบรวม​ผลผลิต​ของ​พวกเขา​ไป” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “จะ​ไม่มี​องุ่น​เหลือ​อยู่​บน​เถา​อีกต่อไป จะ​ไม่มี​ลูก​มะเดื่อ​อยู่​บน​ต้น​อีก และ​ใบ​ของมัน​ก็​จะ​เหี่ยวแห้ง​ไป ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ให้​กับ​พวกเขา​ก็​จะ​สูญเสีย​ไป</verse>
				<verse number="14">คน​พูด​กัน​ว่า ‘พวกเรา​มา​มัว​นั่ง​ทำ​อะไร​กันอยู่​ที่นี่ รวบรวม​กัน​และ​ยกพวก​กัน​เข้าไป​ใน​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ ถ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ก็​ให้​ไป​ถูก​ทำลาย​ที่นั่น​เถอะ เพราะ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเรา​ได้​กำหนด​ไว้​แล้ว​ว่า พวกเรา​จะ​ต้อง​พินาศ และ​พระองค์​ทำ​ให้​เรา​ดื่ม​ยาพิษ เพราะ​ว่า​เรา​ทำบาป​ต่อ​พระองค์’</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​รอคอย​ความ​สงบสุข แต่​กลับ​ไม่มี​อะไร​ดีขึ้น​เลย พวกเขา​รอคอย​เวลา​แห่ง​การเยียวยา แต่​ดูสิ กลับ​มี​แต่​ความ​น่ากลัว”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มี​เสียง​ทัพม้า​คำราม​มา​จาก​เมืองดาน แผ่นดิน​ทั้งสิ้น​สั่นสะเทือน​ไป​ด้วย​เสียง​ร้อง​ของ​ม้าฉกรรจ์ พวกมัน​จะ​มา​กลืนกิน​แผ่นดิน​และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น พวกมัน​จะ​กลืนกิน​เมือง​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ในนั้น</verse>
				<verse number="17">เรา​กำลัง​ส่ง​งู​มา​ท่ามกลาง​พวกเจ้า เป็น​พวก​งูพิษ​ที่​ไม่มีวัน​ร่าย​มนต์​สะกด​ได้ พวกมัน​จะ​กัด​พวกเจ้า” พระยาห์เวห์​บอก​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">ผม​รู้สึก​เศร้า​จับใจ ใจ​ของผม​เหนื่อย​อ่อน</verse>
				<verse number="19">ผม​ได้ยิน​เสียงร้อง​ของ​คน​ที่​ผมรัก​จาก​แดนไกล​ว่า “พระยาห์เวห์​ไม่ได้​อยู่​ใน​ศิโยน​หรือ กษัตริย์​ของ​ศิโยน​ไม่ได้​อยู่​ใน​เมือง​หรือ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แล้ว​ทำไม​พวกเขา​ถึง​ยั่วโมโห​เรา ด้วย​รูปเคารพ​จาก​ต่างชาติ​ที่​ไม่​เที่ยงแท้​เล่า”</verse>
				<verse number="20">ผู้คน​พูด​ว่า “ฤดู​เก็บเกี่ยว ก็​ผ่าน​ไปแล้ว หมด​หน้าร้อน​แล้ว แต่​เรา​ก็​ยัง​ไม่​ได้รับ​การ​ช่วยชีวิต​เลย”</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​ผมรัก​บาดเจ็บ ผม​ก็​เลย​บาดเจ็บ​ไปด้วย ผม​รู้สึก​หมดหวัง และ​ใจ​ผม​เต็ม​ไปด้วย​ความ​ท้อแท้</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ไม่มี​ยา​ใน​กิเลอาด​เลยหรือ ไม่มี​หมอ​อยู่​ที่นั่น​เลย​หรือ ทำไม​ถึง​ไม่มี​ใคร​รักษา​คน​ที่​เรารัก​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ผม​อยาก​จะ​ให้​หัว​ของผม​เต็ม​ไปด้วย​น้ำ และ​ดวงตา​ของผม​เป็น​น้ำพุ​แห่ง​น้ำตา ผม​จะได้​ร้องไห้​ทั้งวัน​ทั้งคืน ผม​จะได้​ร้องไห้​ให้​กับ​คน​ที่​ผมรัก​ที่​ถูกฆ่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​หวัง​เหลือเกิน​ว่า​เรา​จะ​มี​ที่​หยุดพัก สำหรับ​คน​เดินทาง​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เพื่อ​ว่า​เรา​จะได้​ทิ้ง​คน​ของเรา และ​ไป​ให้​พ้นๆ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ทุกคน​เป็น​คนเล่นชู้ และ​เป็น​กลุ่ม​ของ​คนขี้โกง</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​โก่ง​ลิ้น​ของ​พวกเขา​เหมือน​คันธนู และ​พวกเขา​ประสบ​ความสำเร็จ​ใน​แผ่นดินนี้ ด้วย​การ​หลอกลวง ไม่ใช่​ด้วย​ความสัตย์ซื่อ เพราะ​พวกเขา​ทำชั่ว​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก และ​พวกเขา​ก็​ไม่​รู้จัก​เรา​ด้วย” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">“พวกเขา​ปกป้อง​ตัวเอง​จาก​เพื่อน​บ้าน และ​แม้แต่​พี่น้อง​ของ​พวกเจ้า​เอง​ก็​ยัง​ไว้ใจ​ไม่ได้ เพราะ​พี่น้อง​ทุกคน​ขี้โกง และ​เพื่อน​บ้าน​ทุกคน​ก็​ชอบ​นินทา</verse>
				<verse number="5">ผู้คน​โกง​เพื่อน​บ้าน​ของ​เขาเอง และ​ไม่​พูด​ความจริง พวกเขา​สอน​ลิ้น​ตัวเอง​ให้​พูด​โกหก พวกเขา​ทำให้​ตัวเอง​เหนื่อยอ่อน​ด้วย​การทำผิด</verse>
				<verse number="6">เยเรมียาห์ บ้าน​ของเจ้า​ตั้งอยู่​ท่ามกลาง​คนขี้โกง พวกเขา​ปฏิเสธ​ที่​จะ​รู้จัก​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด คือ “เรา​กำลัง​จะ​หลอม​พวกเขา​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​ไฟ และ​ทดสอบ​พวกเขา​ด้วย​ไฟ ถ้า​เรา​ไม่​ทำ​อย่างนี้​แล้ว เรา​จะ​ทำ​อะไร​ให้​กับ​คน​ที่​น่าสงสาร​ของเรา​ได้​อีกหรือ</verse>
				<verse number="8">ลิ้น​ของ​พวกเขา​แหลมคม​เหมือน​ธนู เขา​พูด​โกหก​ด้วย​ปาก​ของเขา พวกเขา​แต่ละคน​พูด​กับ​เพื่อน​บ้าน​อย่าง​เป็นมิตร แต่​ในใจ​กลับ​คิด​หาทาง​เอาเปรียบ​เพื่อน​บ้าน​อยู่</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรื่อง​พวกนี้ สมควร​ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​อีกครั้ง ไม่ใช่หรือ” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น “สมควร​ที่​เรา​จะ​แก้แค้น​ชนชาติ​ที่​ทำ​ตัว​อย่างนี้ ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ให้​ภูเขา และ​เรา​จะ​ร้องเพลง​งานศพ​ให้​ทุ่งหญ้า​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เพราะ​พวกมัน​ถูก​ทิ้ง​ร้าง​ว่างเปล่า เพื่อ​จะได้​ไม่มีใคร​เดิน​ผ่านมา และ​พวกมัน​ก็​ไม่​ได้ยิน​เสียง​วัว​ใน​แผ่นดิน​นั้น แม้แต่​นก​บน​ท้องฟ้า​ไป​จนถึง​สัตว์ป่า​ก็​หนี​ไป​กัน​หมด​แล้ว พวกมัน​ไป​กัน​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ทำให้​เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น​กองหิน เป็น​ที่อยู่​ของ​หมาไน และ​เรา​จะ​ทำให้​บ้านเมือง​ใน​ยูดาห์​กลายเป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง ที่​ไม่มีใคร​เหลือ​สักคน”</verse>
				<verse number="12">มี​ใคร​ที่​เฉลียว​ฉลาด​พอที่​จะ​เข้าใจ​เรื่องนี้​บ้าง และ​ขอให้​คน​ที่​พระยาห์เวห์​พูดด้วย อธิบาย​เรื่องนี้​ให้​หน่อย​ว่า​ทำไม​แผ่นดิน​ถึง​ถูก​ทำลาย ทำไม​ต้อง​ถูก​เผา​และ​ทิ้งร้าง​เหมือน​ทะเลทราย​ที่​ไม่มีใคร​เดิน​ผ่าน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​ว่า “ที่​เป็น​อย่างนี้​เพราะ​พวกเขา​ทอดทิ้ง​กฎ​ของเรา ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​ต่อหน้า​พวกเขา พวกเขา​ไม่​ฟัง​เสียง​ของเรา และ​พวกเขา​ก็​ไม่​เดิน​ตาม​กฎ​นั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​พวกเขา​ยืนกราน​ที่​จะ​ทำ​ตาม​จิตใจ​ที่​ดื้อดึง​ของ​ตัวเอง พวกเขา​หัน​ไป​ติดตาม​พระบาอัล​เหมือน​กับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​สอน​ให้​พวกเขา​ทำ”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด คือ “เรา​จะ​ทำให้​คน​พวกนี้​ต้อง​กลืนกิน​ความ​ขมขื่น และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​ดื่ม​ยาพิษ</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ไม่เคย​รู้จัก​มาก่อน เรา​จะ​ส่ง​ดาบ​ตามล่า​พวกเขา​ไป จนกว่า​เรา​จะ​ทำลาย​พวกเขา​จน​สิ้นซาก”</verse>
				<verse number="17">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “ให้​ไตร่ตรอง​ดู​ถึง​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น แล้ว​ไป​เรียก​พวกผู้หญิง​ที่​รับจ้าง​ร้องไห้​ใน​งานศพ​มา ให้​ไป​เชิญ​พวกผู้หญิง​ที่​ชำนาญ​ใน​เรื่องนี้​มา”</verse>
				<verse number="18">ผู้คน​พูด​ว่า “ให้​พวกนาง​มา​เร็วๆ​แล้ว​มา​ร้องไห้​ให้​พวกเรา น้ำตา​จะ​ได้​ไหล​ออก​มา​จาก​ตา​ของ​พวก​เรา และ​เปลือกตา​ของ​พวกเรา​จะได้​มี​น้ำตา​ไหลนอง”</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ได้ยิน​เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​จาก​ศิโยน​ว่า “เรา​ถูก​ทำลาย​ถึง​ขนาดนี้​ได้ยังไง พวกเรา​อับอาย​เหลือเกิน เพราะ​พวกเรา​ถูก​บีบบังคับ​ให้​ทิ้ง​แผ่นดินนี้ เมื่อ​พวกศัตรู​พังทลาย​บ้าน​ของ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="20">ไป​เรียก​พวกผู้หญิง และ​บอก​พวกเขา​ว่า “พวกผู้หญิง ให้​ฟัง​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ฟัง​ว่า​พระองค์​พูด​อะไร ให้​สอน​ลูกสาว​ของ​พวกเจ้า​ถึง​วิธี​ร้องไห้​ไว้ทุกข์ และ​ให้​ผู้หญิง​ไป​สอน​เพื่อน​บ้าน​ของเธอ​ให้​ร้องเพลง​ไว้ทุกข์​นี้​ด้วย ที่​ว่า</verse>
				<verse number="21">โธ่ ความตาย​เข้า​มา​ทาง​หน้าต่าง​แล้ว มัน​เข้า​มา​ใน​ป้อม​ปราการ​ของเรา​แล้ว มัน​มา​เพื่อ​กำจัด​เด็กๆ​ให้​หมด​ไป​จาก​ถนน และ​กำจัด​คน​หนุ่ม​ออก​จาก​สี่แยก​ต่างๆ”</verse>
				<verse number="22">เยเรมียาห์ ให้​พูด​เรื่อง​พวกนี้ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด “ศพ​คน​จะ​กอง​กัน​อยู่​บน​พื้น​เหมือน​มูลสัตว์ เหมือน​ฟ่อนข้าว​ที่​ถูก​ทิ้ง​ไว้​หลัง​เก็บเกี่ยว และ​ไม่มีใคร​ไป​เก็บ​รวบรวม​มัน”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “อย่า​ให้​คนฉลาด โอ้อวด​สติปัญญา​ของ​ตัวเอง อย่า​ให้​คน​แข็งแรง โอ้อวด​ความ​แข็ง​แกร่ง​ของ​ตัวเอง และ​อย่า​ให้​คนรวย โอ้อวด​ความร่ำรวย​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="24">แต่​ให้​คน​ที่​โอ้อวด โอ้อวด​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ คือ ให้​เขา​โอ้อวด​ว่า​เขา​มี​ความเข้าใจ​และ​รู้จัก​เรา เขา​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ ผู้ที่​มี​ความรัก​มั่นคง มี​ความยุติธรรม และ​มี​ความชอบธรรม​ใน​แผ่นดินนี้ และ​เขา​ก็​รู้​ว่า​เรา​ชอบใจ​ใน​เรื่อง​พวกนี้” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วัน​เหล่านั้น​กำลัง​จะ​มาถึง​แล้ว วันที่​เรา​จะ​จัดการ​ลงโทษ​ทุกคน​ที่​ทำ​พิธีขลิบ​แต่​เปลือก​นอก</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ลงโทษ​อียิปต์ ยูดาห์ เอโดม อัมโมน และ​โมอับ และ​เรา​จะ​ลงโทษ​คน​พวกนั้น​ทั้งหมด​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​และ​เข้า​พิธี​โกน​ผมจอน เพราะ​พลเมือง​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​ทั้งหมด ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ แต่​คน​อิสราเอล​ทั้งหมด​ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ​ที่​ใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้​คือ “อย่า​ไป​เรียนรู้​วิถีทาง​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ และ​อย่า​กลัว​ปรากฏการณ์​ต่างๆ​บน​ท้องฟ้า ใช่ ชนชาติ​ต่างๆ​พา​กัน​เกรง​กลัว​สิ่งเหล่านั้น</verse>
				<verse number="3">ประเพณี​ต่างๆ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​นั้น​ไม่มี​ประโยชน์ คนหนึ่ง​ใน​พวกนั้น​จะ​ตัด​ต้นไม้​จาก​ป่า มัน​เป็น​ผลงาน​ที่​ช่าง​แกะสลัก​ทำ​ขึ้นมา​กับมือ​และ​กับ​เครื่องมือ​ของเขา</verse>
				<verse number="4">เขา​ตกแต่ง​มัน​ด้วย​เงิน​และ​ทอง เขา​เอา​ค้อน​ตอก​ตะปู​ยึด​มัน​ไม่ให้​โคลงเคลง</verse>
				<verse number="5">พวกมัน​เป็น​เหมือน​หุ่นไล่กา​ใน​ไร่​แตงกวา พวกมัน​พูด​ไม่ได้ ต้อง​ให้​คน​อุ้ม​ไป​เพราะ​เดิน​เอง​ก็​ไม่ได้ อย่า​ไป​กลัว​พวกมัน เพราะ​มัน​ทำร้าย​เจ้า​ไม่ได้​หรอก และ​มัน​ก็​ช่วย​อะไร​เจ้า​ไม่ได้​เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์ ไม่มี​ใคร​ยิ่งใหญ่​ไป​กว่า​พระองค์​อีกแล้ว ชื่อ​ของ​พระองค์​ยิ่งใหญ่​และ​ทรงพลัง</verse>
				<verse number="7">จะ​มี​ใครกัน​ที่​ไม่​ยำเกรง​พระองค์ พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ พระองค์​สมควร​จะ​ได้รับ​ความยำเกรง เพราะ​ไม่มีใคร​เหมือนกับ​พระองค์​แม้แต่​คนฉลาด​ของ​ทุก​ชนชาติ และ​คนฉลาด​ของ​อาณาจักร​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">พวกนั้น​ทั้งโง่​ทั้งทึ่ม พวกเขา​ร่ำเรียน​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่มี​ประโยชน์ และ​ครู​ผู้สอน​ของเขา​ก็คือ​ต้นไม้​นั่นเอง</verse>
				<verse number="9">เงิน​ที่​ถูก​ทุบ​เป็น​แผ่น​นั้น​ก็​เอา​มา​จาก​ทารชิช ส่วน​ทอง​ก็​เอา​มา​จาก​อุฟาส รูปเคารพ​ต่างๆ​ที่​ชนชาติ​ทั้งหลาย​กราบไหว้​บูชา​นั้น​ก็​เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​แกะสลัก​และ​เป็น​ฝีมือ​ของ​ช่างทอง เสื้อผ้า​ของ​รูปเคารพ​นั้น​ทำ​จาก​ผ้า​สีม่วง พวกมัน​ทั้งหมด​เป็น​ผลงาน​ของ​ช่าง​ผู้ชำนาญ</verse>
				<verse number="10">แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ที่​เที่ยงแท้ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​มีชีวิต​จริงๆ​และ​เป็น​กษัตริย์​ตลอดกาล แผ่นดิน​สั่นสะเทือน​เมื่อ​พระองค์​โกรธ และ​ชนชาติ​ต่างๆ​ย่อม​ไม่​สามารถ​ต้านทาน​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​จะต้อง​บอก​กับ​พวกเขา ใน​เมื่อ​พระ​พวกนั้น​ไม่ได้​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก​ขึ้นมา พวกมัน​ก็​จะต้อง​พินาศ​ไป​จาก​แผ่นดินโลก​และ​ฟ้าสวรรค์”</verse>
				<verse number="12">แต่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้สร้าง​แผ่นดินโลก​ด้วย​พละกำลัง​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​ผู้​ก่อตั้ง​โลกนี้​ขึ้นมา​ด้วย​สติปัญญา​ของ​พระองค์ และ​เป็น​ผู้​กาง​ฟ้าสวรรค์​ออก​ด้วย​ความรู้​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระองค์​พูด​มัน​เหมือนกับ​เสียง​น้ำ​บน​ฟ้าสวรรค์ แล้ว​เมฆ​หมอก​ก็​ลอย​ขึ้นมา​จาก​สุด​ขอบโลก พระองค์​สร้าง​สายฟ้า​แลบ​ขึ้น​สำหรับ​ฝน ส่วน​สายลม​ก็​พัด​ออก​มา​จาก​คลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">มนุษย์​ทุกคน​โง่เขลา​เบาปัญญา พระองค์​ทำให้​ช่างทอง​ทุกคน​ต้อง​ละอายใจ​ที่​ทำ​รูปเคารพ​ขึ้นมา เพราะ​รูปเคารพ​เหล่านั้น​ของเขา​เป็น​สิ่งหลอกลวง พวกมัน​ไม่​หายใจ​เสียด้วยซ้ำ</verse>
				<verse number="15">พวกมัน​ไม่มี​ความหมาย เป็น​ผลงาน​ที่​น่าหัวเราะ​เยาะ เมื่อ​เรา​ลงโทษ​พวกมัน พวกมัน​ก็​จะ​พินาศ​ไป</verse>
				<verse number="16">ส่วน​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ​นั้น ไม่​เหมือน​รูปเคารพ​พวกนี้ เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง และ​อิสราเอล​ก็​เป็น​เผ่า​ที่​เป็น​สมบัติ​ส่วนตัว​ของ​พระองค์ พระนาม​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="17">ชาวเมือง​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ใน​ป้อม​ปราการ เก็บ​กระเป๋า​ของเจ้า​ขึ้น​จาก​พื้น</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “เรา​กำลัง​เหวี่ยง​คน​บน​โลก​ตอนนี้ และ​เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​ต้อง​ทนทุกข์​ทรมาน แบบ​ที่​พวกเขา​จะต้อง​รู้สึก​จริงๆ”</verse>
				<verse number="19">สงสาร​ผมด้วย เพราะ​ผม​ได้รับ​บาดเจ็บ แผล​ของผม​นั้น​เจ็บปวด​ยิ่งนัก แล้ว​ผม​ก็​พูดว่า แน่ล่ะ นี่คือ​ความเจ็บปวด​ของ​ผม และ​ผม​ก็​ต้อง​อดทน​กับมัน</verse>
				<verse number="20">เต็นท์​ของ​ผม​ถูก​ทำลาย เชือก​เต็นท์​ของผม​ก็​ขาด​หมด พวกลูกๆ​ทิ้ง​ผม​ไป ไม่มี​ลูก​เหลือ​สักคน ไม่เหลือ​ใคร​ไว้​คอย​ขึง​เต็นท์​ของผม​เลย คน​ยก​ม่าน​เต็นท์​ขึ้น​ก็​ไม่มี</verse>
				<verse number="21">เพราะ​คน​เลี้ยงแกะ​นั้น​โง่เขลา พวกเขา​ไม่​แสวงหา​พระยาห์เวห์ นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พวกเขา​ไม่​ประสบ​ความสำเร็จ และ​ฝูงแกะ​ของ​พวกเขา​ก็​กระจัด​กระจาย​ไปหมด</verse>
				<verse number="22">มี​เสียง​รายงาน​ดัง​มา มัน​กำลัง​มา​ทางนี้ เสียง​กระหึ่ม​จาก​ทาง​แผ่นดิน​ทาง​เหนือ มัน​จะ​เปลี่ยน​บ้านเมือง​ของ​ยูดาห์​ให้​เป็น​ซาก และ​ให้​กลาย​เป็น​โพรง​หมาไน</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ผม​รู้​ว่า​คนเรา​ไม่​สามารถ​กำหนด​ชะตา​ชีวิต​ของ​ตัวเอง​ได้ คนเรา​ไม่​สามารถ​บอก​ได้​ว่า​อนาคต​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้นบ้าง​และ​ไม่​สามารถ​บอก​ได้​ว่า​เขา​จะ​ทำ​อะไร​ได้บ้าง​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ โปรด​ตีสอน​ผมเถิด​แต่​ขอให้​ทำ​อย่าง​ยุติธรรม อย่า​ได้​ทำ​ด้วย​ความโกรธ​เลย ไม่​อย่างนั้น​พระองค์​จะ​ทำให้​ผม​ถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="25">ขอให้​ระบาย​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ของ​พระองค์​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ไม่รู้จัก​พระองค์ และ​กับ​ตระกูล​ต่างๆ​ที่​ไม่ได้​อธิษฐาน​ต่อ​พระองค์ เพราะ​ชนชาติ​พวกนั้น​ได้​กลืนกิน​ยาโคบ พวกเขา​ได้​กำจัด​เขา แถม​ยัง​พัง​บ้าน​ของเขา​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อย​คำ​ที่​เยเรมียาห์​ได้รับ​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ฟัง​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ที่​เกี่ยวกับ​พันธสัญญา​ไว้ให้ดี แล้ว​เอา​ไป​บอก​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​พวกเขา​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ไว้​คือ ‘คน​ที่​ไม่​ยอมฟัง​ถ้อยคำ​ที่​เกี่ยวกับ​พันธสัญญา​นี้ จะต้อง​ถูก​สาปแช่ง’</verse>
				<verse number="4">เป็น​ถ้อยคำ​ที่​เรา​ได้​สั่ง​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไว้ ตอนที่​เรา​พา​พวกเขา​ออก​มา​จาก​อียิปต์ ออก​จาก​เตาไฟ​เหล็ก เรา​ได้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘ให้​เชื่อฟัง​เรา และ​ให้​ทำ​ตาม​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ให้​เจ้าทำ แล้ว​เจ้า​จะ​เป็น​คน​ของเรา และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า’”</verse>
				<verse number="5">ที่​เรา​ทำ​อย่างนี้​ก็​เพื่อ​ทำ​ให้​คำ​สัญญา​ที่​เรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​เป็น​จริง คำ​สัญญา​นั้น​คือ “เรา​จะ​ให้​แผ่นดิน​ที่​มี​น้ำนม​และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้​อุดม​สมบูรณ์​เหมือน​กับ​ที่​มัน​เป็น​อยู่​ตอนนี้” แล้ว​ผม​ก็​ตอบ​ว่า “อาเมน ขอให้​เป็น​ตามนั้น​เถิด​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​ประกาศ​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ถนน​หนทาง​ของ​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘ฟัง​ถ้อยคำ​แห่ง​คำ​สัญญา​นี้ และ​ให้​ทำ​ตาม​ถ้อยคำ​เหล่านั้น’</verse>
				<verse number="7">ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​เรา​เตือน​บรรพบุรุษ​ของเจ้า นับ​ตั้งแต่​วันที่​เรา​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​จนถึง​ทุกวันนี้ เรา​เตือน​พวกเขา​อย่าง​ไม่​หยุดหย่อน​ว่า​ให้​ฟัง​เสียง​ของเรา</verse>
				<verse number="8">แต่​พวกเขา​ไม่​ยอมฟัง หรือ​เอียงหู​มา​ฟัง แต่ละคน​ก็​หัน​ไป​ตาม​จิตใจ​ที่​ดื้อดึง​ชั่วร้าย​ของเขา ดังนั้น​เรา​จะ​นำ​การ​ลงโทษ​ทั้งสิ้น​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​คำ​สัญญา​นี้ ให้​มา​ตกลง​บน​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​ให้​พวกเขา​ทำ​ใน​คำ​สัญญา​นี้”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “เรา​พบ​แผนชั่ว​ของ​คน​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​ได้​หัน​ไป​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ที่​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ทำ พวก​บรรพบุรุษ​นี้​เป็น​พวก​แรก​ที่​ไม่​ยอมฟัง​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของเรา พวกเขา​ไป​ติดตาม​รับใช้​พระอื่นๆ พวก​คน​อิสราเอล​และ​คน​ยูดาห์​ได้​ละเมิด​คำ​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด คือ “เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​ไม่มี​ทาง​หลบหนี​ไปได้ พวกเขา​จะ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​เรา แต่​เรา​จะ​ไม่ฟัง​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​นั้น​ชาวเมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ชาวเมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​จะ​ไป​ร้องไห้​คร่ำครวญ​เอา​กับ​พระ​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย แต่​พระปลอม​พวกนั้น​จะ​ไม่​ช่วย​พวกเขา ใน​เวลา​ที่​พวกเขา​กำลัง​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="13">ยูดาห์ ที่​เรา​พูด​อย่างนี้ ก็​เพราะ​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ของเจ้า มี​แต่​พระ​ต่างๆ​มากมาย และ​ตาม​ท้องถนน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เจ้า​ก็​ตั้ง​แท่นบูชา​ให้​กับ​รูปเคารพ​ที่​น่าอับอาย​ไป​ทั่ว​ทุก​หนแห่ง พวกมัน​ใช้​สำหรับ​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​พระบาอัล</verse>
				<verse number="14">ส่วน​เจ้า เยเรมียาห์ อย่า​ได้​อธิษฐาน​ให้​กับ​คน​พวกนี้ และ​อย่า​ได้​คร่ำครวญ​หรือ​วิงวอน​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย เพราะ​เรา​จะ​ไม่ฟัง​ใน​เวลา​ที่​พวกเขา​ร้อง​หา​เรา​ตอน​ที่​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="15">ยูดาห์ ที่รัก​ของเรา มา​ทำ​อะไร​ใน​วิหาร​ของเรา เห็นๆ​อยู่​ว่า​นาง​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​มากมาย เครื่องเซ่นไหว้​ของเจ้า​จะ​ถูก​เอาไป​จาก​เจ้า เพราะ​เจ้า​สนุก​สนาน​กับ​ความชั่วช้า​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="16">ครั้งหนึ่ง​พระยาห์เวห์​เคย​เรียก​เจ้า​ว่า “ต้นมะกอก​เขียว​สวยสด​พร้อม​ผล​ที่​เอร็ดอร่อย” แต่​เดี๋ยวนี้ ด้วย​เสียง​ที่​เหมือน​กับ​พายุ​ใหญ่ พระองค์​จะ​จุดไฟ​เพื่อ​เผา​เจ้า และ​กิ่งก้าน​ของเจ้า​ก็​จะ​หักลง</verse>
				<verse number="17">และ​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้ที่​ปลูก​เจ้า ได้​สั่ง​ให้​ความ​หายนะ​นี้​เกิด​ขึ้น​กับ​เจ้า ที่​พระองค์​ทำ​อย่างนี้​ก็เพราะ ความ​ชั่วร้าย​ที่​ชาว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ทำ พวกเขา​ยั่วโมโห​พระองค์ ด้วย​การ​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​พระบาอัล</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ได้​เปิดเผย​แผนการ​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​ผม เพื่อ​ผม​จะ​ได้​รู้</verse>
				<verse number="19">ผม​เป็น​เหมือน​แกะ​ว่าง่าย​ที่​กำลัง​ถูก​ลาก​ไป​เชือด ผม​ไม่รู้​ว่า​พวกเขา​ได้​วางแผน​ชั่วร้าย​ต่อผม พวกเขา​พูด​ว่า “ให้​พวกเรา​ทำลาย​ต้นไม้​กับ​ผล​ของมัน​และ​ให้​เรา​ตัด​เยเรมียาห์​ออก​จาก​แผ่นดิน​ของ​คน​ที่​ยัง​มีชีวิตอยู่ และ​อย่าให้​ใคร​จดจำ​ชื่อ​ของเขา​อีกต่อไป”</verse>
				<verse number="20">แต่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​พิพากษา​ที่​เที่ยงธรรม ผู้ที่​ทดสอบ​ความคิด​และ​จิตใจ​ของ​มนุษย์ ขอให้​ผม​ได้เห็น​พระองค์​แก้แค้น​พวกเขา​ด้วยเถิด เพราะ​ผม​ได้​ร้องเรียน​ต่อ​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​คน​อานาโธท คน​ที่​กำลัง​พยายาม​จะ​ฆ่า​เยเรมียาห์ คน​ที่​พูด​ว่า “ถ้า​แก​หยุด​พูด​แทน​พระยาห์เวห์ พวกเรา​ก็​จะ​ไว้ชีวิต​แก”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “เรา​กำลัง​จะ​ลงโทษ​พวกเขา คนหนุ่ม​ของ​พวกเขา​จะ​ถูก​ฆ่าตาย​ใน​สงคราม พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​จะ​ตาย​เพราะ​ความ​หิวโหย</verse>
				<verse number="23">จะ​ไม่มีใคร​รอด​ชีวิต​สักคน เพราะ​เรา​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​ให้​กับ​ชาว​อานาโธท ตอน​ที่​เรา​ลงโทษ​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ เมื่อ​ข้าพเจ้า​โต้แย้ง​กับ​พระองค์​ใน​ศาล พระองค์​ได้รับ​การตัดสิน​ว่า​ถูกเสมอ แต่​ข้าพเจ้า​อยาก​จะ​พูด​ถึง​ความยุติธรรม​กับ​พระองค์ ทำไม​คนหลอกลวง​ถึง​ได้​เจริญเอา​เจริญเอา ทำไม​พวก​วางแผน​ชั่ว​ถึง​ประสบ​ความสำเร็จ</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ปลูก​พวกเขา​แล้ว​พวกเขา​ก็​หยั่ง​ราก​ลงไป และ​เจริญ​งอกงาม​แถม​ยัง​ออกลูก​ด้วย พวกเขา​พูด​ถึง​พระองค์​บ่อยๆ แต่​พวกเขา​ไม่​จริงใจ​ต่อ​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="3">แต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​รู้จัก​ข้าพเจ้า พระองค์​เคย​เห็น​ข้าพเจ้า​และ​พระองค์​เอง​ก็เคย​ทดสอบ​จิตใจ​ของ​ข้าพเจ้า​แล้ว ขอให้​พระองค์​ลาก​พวกนั้น​ไป​เหมือน​ลาก​แกะ​ไปเชือด​เถิด คัด​พวกมัน​ไว้​รอ​วันเชือด​เถิด</verse>
				<verse number="4">แผ่นดิน​จะ​แห้งแล้ง​ไป​อีกนาน​แค่ไหน และ​หญ้า​ใน​ท้องทุ่ง​ทุกที่​จะ​เหี่ยวแห้ง​ไปถึง​เมื่อไหร่ เพราะ​ความชั่วช้า​ของ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น พวกสัตว์​และ​นก​ถึง​ถูก​กวาด​ไปเรียบ สิ่งนี้​ก็จะ​เกิดขึ้น​ด้วย เพราะ​พวกเขา​พูด​ว่า “พระองค์​ไม่เห็น​หรอกว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับเรา”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ถ้า​เจ้า​วิ่งแข่ง​กับ​มนุษย์​ที่​มี​เท้า​เหมือน​กับเจ้า​และ​พวกเขา​ทำให้​เจ้า​หมดแรง เจ้า​จะ​ไป​วิ่งแข่ง​กับ​ม้า​ได้ยังไง ถ้า​เจ้า​ยัง​สะดุด​ล้มลง​ใน​แผ่นดิน​ที่​มี​ความปลอดภัย แล้ว​เจ้า​จะ​ทำยังไง​ใน​ป่าทึบ​ริม​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็เพราะ​แม้แต่​พี่น้อง​และ​ญาติสนิท​ของเจ้า ยัง​วางแผน​ทรยศ​เจ้า​เลย ถึง​พวกเขา​จะ​ร้อง​เรียก​หา​เจ้า​สุดเสียง ก็​อย่าได้​ไป​หลงเชื่อ​พวกเขา ถึงแม้​พวกเขา​จะ​พูด​หวาน​กับเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​ได้​ทอดทิ้ง​วิหาร​ของเรา​ไป เรา​ได้​ละทิ้ง​มรดก​ของเรา​ไป เรา​ได้​ทิ้ง​ยูดาห์​คน​ที่​เรารัก​ไว้ใน​เงื้อมมือ​ศัตรู​ของนาง</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​เรา​เรียก​ว่า​คน​ของเรา​ได้​กลายเป็น​เหมือน​สิงโตป่า​ต่อเรา นาง​ได้​ส่งเสียง​คำราม​ใส่เรา ดังนั้น เรา​จึง​เกลียด​นาง</verse>
				<verse number="9">คน​ของเรา​กลายเป็น​เหมือน​นก​ล่อเหยื่อ​สำหรับ​เรา​หรือยังไง หรือ​มี​นก​ล่อเหยื่อ​รายล้อม​นาง​อยู่หรือ รวบรวม​สัตว์ป่า​ทั้งหมด​เข้ามา เพื่อ​ว่า​พวกมัน​จะได้​กิน​นาง</verse>
				<verse number="10">คน​เลี้ยงแกะ​หลายคน​ทำลาย​ไร่องุ่น​ของเรา พวกเขา​ได้​เหยียบย่ำ​ส่วนแบ่ง​ของเรา​จน​ราบเรียบ พวกเขา​ได้​ทำให้​ส่วนแบ่ง​ที่​เรารัก​กลายเป็น​ทะเลทราย​ร้าง</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​มัน​กลายเป็น​ที่ดิน​เปล่าประโยชน์ ดังนั้น​ที่ดิน​ที่​เปล่าประโยชน์​นั้น​จึง​ร้องทุกข์​ต่อเรา ที่ดิน​ทั้งหมด​ถูก​ปล่อยร้าง​ว่างเปล่า แต่​ก็​ไม่มีใคร​สนใจ​ใยดี</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​นักทำลาย​จึง​เดินทาง​มา​จาก​ที่​แห้งแล้ง​ใน​ทะเลทราย ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​กลืนกิน​จาก​สุด​ปลายโลก​ด้านหนึ่ง​ไป​สุด​ปลาย​อีก​ด้านหนึ่ง ไม่มี​สันติสุข​สำหรับ​สิ่งมีชีวิต​หน้าไหน​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ปลูก​ข้าวสาลี แต่​กลับ​เก็บเกี่ยว​หนาม พวกเขา​ทำงาน​อย่าง​เหน็ดเหนื่อย แต่​กลับ​ไม่​ประสบ​ความสำเร็จ แล้ว​พวกเขา​จะต้อง​อับอาย​กับ​ผลผลิต​ของ​ตัวเอง เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ระบาย​ความโกรธ​ใส่​พวกเขา”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ คือ “เกี่ยวกับ​พวก​คน​ชั่วช้า​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​มรดก ที่​เรา​ได้​ให้​กับ​คน​อิสราเอล​นั้น เรา​จะ​ถอน​ราก​พวกเขา​จาก​แผ่นดิน​ของ​ตัวเอง และ​ถอน​ราก​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์​ออก​ไป​จาก​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ถอน​ราก​พวกเขา​แล้ว เรา​ก็​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​พวกเขา​อีกครั้ง เรา​จะ​พา​พวกเขา​กลับมา ให้​แต่ละ​คน​กลับ​ไป​ยัง​มรดก​ของ​ตัวเอง และ​แต่ละ​คน​ก็​จะได้​กลับ​ไป​ยัง​ที่ดิน​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="16">ใน​อดีต​พวกเขา​เคย​สอน​คน​ของเรา​ให้​สาบาน​กับ​พระบาอัล แต่​ตอนนี้​ถ้า​พวกเขา​เรียนรู้​วิถีทาง​ของ​คน​ของเรา​จริงๆ​โดย​สาบาน​ใน​นาม​ของเรา ด้วย​การพูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​มีชีวิต​อยู่​แน่​ฉันใด …’ ถ้า​ทำ​อย่างนี้ พวกเขา​ก็​จะ​เจริญ​ขึ้น​ท่ามกลาง​คน​ของเรา</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง เรา​ก็​จะ​ถอน​ราก​ชนชาติ​นี้ และ​ทำลาย​มัน​ทิ้ง​อย่าง​แน่นอน” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​อย่างนี้​ว่า “ไป​ซื้อ​ผ้าคาดเอว​ที่​ทำ​จาก​ผ้าลินิน​มา​ผืน​หนึ่ง แล้ว​เอา​มา​คาด​เอว​เจ้า​ไว้ แต่​อย่า​เอา​มัน​ไป​แช่น้ำ”</verse>
				<verse number="2">ผม​ก็​เลย​ไป​ซื้อ​ผ้า​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง แล้ว​เอา​มัน​มา​คาด​เอว​ผม​ไว้</verse>
				<verse number="3">หลังจากนั้น​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​เป็น​ครั้ง​ที่สอง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“ให้​เอา​ผ้า​ที่​เจ้า​ซื้อ​มา ที่​คาด​เอว​เจ้า​อยู่ ไป​ที่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส แล้ว​เอา​มัน​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน​ซอกหิน”</verse>
				<verse number="5">ผม​จึง​ไป และ​เอา​มัน​ไป​ซ่อน​ไว้​แถว​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ผม​ไว้</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​ผ่าน​ไป​หลาย​วัน พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “ลุกขึ้น​แล้ว​ให้​ไป​ที่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ไป​เอา​ผ้า​ที่​เรา​สั่ง​ให้​เจ้า​เอา​ไป​ซ่อน​ไว้​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ผม​จึง​ไป​ที่​แม่น้ำ​ยูเฟรติส แล้ว​ไป​หา​ผ้า​ผืนนั้น และ​เอา​มัน​ออก​มา​จาก​ที่ซ่อน แต่​ผ้านั้น​เปื่อย​หมด​แล้ว จะ​เอา​ไป​ใช้​ทำ​อะไร​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="9">“นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘เรา​จะ​ทำลาย​ความ​เย่อหยิ่ง​ของ​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​เหมือน​ผ้า​ชิ้นนี้​แหละ</verse>
				<verse number="10">คน​ชั่วช้า​พวกนี้ ที่​ไม่ยอม​ฟัง​เสียง​เรา ที่​ไป​เดิน​ตาม​จิตใจ​ที่​ดื้อดึง​ของ​พวกเขา และ​ที่​ไป​ติดตาม​รับใช้​พระอื่น และ​ไป​ก้มกราบ​อยู่​ต่อหน้า​พวก​พระนั้น คน​พวกนี้​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​ผ้า​ผืนนี้ ที่​ไม่มี​ประโยชน์​อะไรเลย</verse>
				<verse number="11">ผ้านี้​ติด​อยู่​ที่​เอว​ของ​คนใส่​ยังไง เรา​ก็​ทำ​ให้​คน​อิสราเอล​และ​คน​ยูดาห์​ทุกคน​ติด​อยู่​กับเรา​อย่างนั้น​เหมือนกัน’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “เรา​อยาก​ให้​พวกเขา​เป็น​คน​ของเรา และ​นำ​ชื่อเสียง คำสรรเสริญ และ​สง่าราศี​มาให้​กับเรา แต่​พวกเขา​กลับ​ไม่ยอม​ฟัง”</verse>
				<verse number="12">“ดังนั้น​ให้​เอา​ข่าวนี้​ไป​บอก​กับ​พวกเขา พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ ‘ไห​ทุกใบ​ควร​จะ​มี​เหล้าองุ่น​อยู่​เต็ม’ แล้ว​พวกนั้น​ก็​จะ​พูด​กับเจ้า​ว่า ‘พวกเรา​ไม่รู้​หรือยังไง​ว่า​ไห​ทุกใบ​ควร​จะ​มี​เหล้าองุ่น​อยู่​เต็ม’</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​บอก​พวกนั้น​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ ‘เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้​เมามาย​กันหมด ทั้ง​กษัตริย์​ทุกคน​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด พวก​นักบวช พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​คน​ทั้งหมด​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​จะ​บดขยี้​ผู้คน​เข้า​ใส่​กัน และ​บดขยี้​แม้แต่​พ่อแม่​เข้าใส่​ลูกๆ​ของเขา’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “เรา​จะ​ไม่​ละเว้น สงสาร หรือ​เมตตา​ปรานี​ต่อ​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​พินาศ​ไป”</verse>
				<verse number="15">เอียงหู​เข้ามา อย่า​ได้​หยิ่งผยอง เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​เตือน​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="16">ถวาย​เกียรติ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของท่าน​ก่อน​ที่​จะ​ค่ำมืด และ​ก่อน​ที่​เท้า​ท่าน​จะ​สะดุดล้ม​บน​เนินเขา​ตอน​พลบค่ำ ใน​ช่วง​ที่​พวกท่าน​รอคอย​แสงอรุณ​นั้น พระองค์​จะ​ทำให้​มัน​กลับ​กลาย​เป็น​ความ​มืดมิด​และ​มืดมัว</verse>
				<verse number="17">ถ้า​พวกท่าน​ไม่ยอม​ฟัง​สิ่งนี้ ผม​ก็​จะ​ร้องไห้​ให้​กับ​ความหยิ่งผยอง​ของท่าน ผม​จะ​หลั่ง​น้ำตา​อย่าง​ขมขื่น​และ​น้ำตา​ก็​จะ​ไหลพราก​จาก​ตา​ของผม เพราะ​ฝูงแกะ​ของ​พระยาห์เวห์​ถูกจับ​เอาไป​เป็น​เชลย​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ให้​บอก​กษัตริย์​และ​แม่​ของ​กษัตริย์​ว่า “ให้​ลง​มา​นั่ง​ใน​ที่นั่ง​ที่​ต่ำต้อย เพราะ​มงกุฎ​อัน​แสนสวย​ของ​พวกเจ้า​ได้​หล่น​จาก​หัว​ของ​พวกเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="19">พวกเมือง​ต่างๆ​ของ​เนเกบ​ก็​ถูก​ปิด​ไป​หมดแล้ว และ​ก็​ไม่มีใคร​ไป​เปิดมัน ยูดาห์​ถูก​ไล่​ออก​ไปแล้ว​หมด​ทุกคน ถูก​ไล่​ออกไป​จน​หมดเกลี้ยง”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เงยหน้า​ดู​พวก​ที่​กำลัง​มา​จาก​ทาง​ทิศเหนือ​สิ ฝูงแกะ​ที่​เจ้า​ได้มา ไป​อยู่​ที่ไหน​หมดแล้ว แกะ​ที่​สวยงาม​ของเจ้า​อยู่​ที่ไหน</verse>
				<verse number="21">เจ้า​จะ​ว่า​ยังไง​เมื่อ​คน​ที่​เจ้า​เคย​ฝึกอบรม​เพื่อ​จะได้​มา​เป็นมิตร​กับเจ้า แต่​พวกเขา​กลับ​แต่งตั้ง​คนเหล่านั้น​ให้​มา​เป็น​หัวหน้า​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่เจ็บ​เหมือน​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอดลูก​หรือ</verse>
				<verse number="22">และ​ถ้า​เจ้า​สงสัย​ในใจ​ว่า ‘ทำไม​เรื่อง​พวกนี้​ถึง​ได้​เกิดขึ้น​กับฉัน’ มัน​เป็น​เพราะ​ความผิด​อัน​ใหญ่หลวง​ของ​เจ้าเอง ที่​กระโปรง​ของเจ้า​ถูก​ถลก​ขึ้นมา และ​เจ้า​ก็​ถูก​ข่มขืน</verse>
				<verse number="23">ชาว​เอธิโอเปีย​เปลี่ยน​สีผิว​ตัวเอง​ได้หรือ เสือดาว​เปลี่ยน​ลายจุด​ของมัน​ได้หรือ ถ้าได้ พวกเจ้า​ที่​ได้รับ​การเรียนรู้​ให้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วช้า ก็​เปลี่ยน​มา​ทำดี​ได้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป เหมือน​แกลบ​ที่​ถูก​ลม​ของ​ทะเลทราย​พัด​ปลิวไป</verse>
				<verse number="25">นี่​คือ​ส่วนแบ่ง​ของเจ้า ที่​เรา​ได้​ชั่ง​ออกมา​ให้​กับเจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น “ส่วนแบ่ง​ที่​เรา​ได้​ชั่ง​ให้​กับเจ้า เรา​ทำ​อย่างนี้​ก็เพราะ​เจ้า​ได้​ลืมเรา แล้ว​หัน​ไป​ไว้วางใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่จริง</verse>
				<verse number="26">เรา​เอง​จะ​ยก​กระโปรง​ขึ้น​คลุมหัว​เจ้า เพื่อ​คน​จะได้​เห็น​ความ​อัปยศอดสู​ของเจ้า</verse>
				<verse number="27">เรา​ได้​เห็น​การสำส่อน​ของเจ้า การ​ให้ท่า​ของเจ้า อุบาย​แยบยล​ที่​เจ้า​ใช้​สำส่อน​บน​เนินเขา​ต่างๆ เรา​ได้​เห็น​พิธีกรรม​ที่​น่าขยะแขยง​ที่​เจ้า​ได้ทำ​ใน​ท้องทุ่ง​นั้น แล้ว​เจ้า​จะต้อง​เสียใจ เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เจ้า​จะ​ไม่บริสุทธิ์​ไป​อีกนาน​เท่าไหร่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​เยเรมียาห์​เกี่ยวกับ​ภัยแล้ง​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ยูดาห์​ร้องไห้​เศร้าโศก ประตู​เมือง​ต่างๆ​ของเธอ​ก็​ทรุดโทรม ความมืด​ปกคลุม​แผ่นดิน และ​เสียง​ร้องไห้​ขมขื่น​ของ​เยรูซาเล็ม​ก็​ดังขึ้น</verse>
				<verse number="3">พวก​คนชั้นสูง​ส่ง​คนใช้​ออกไป​หา​น้ำ พวกเขา​ไป​ที่​แอ่งเก็บน้ำ​แต่​ก็​หา​น้ำ​ไม่ได้ ก็​เลย​กลับมา​พร้อม​กับ​เหยือก​เปล่าๆ พวกเขา​อับอาย​ขายหน้า​ก็​เลย​คลุมหัว​ไว้</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พื้นดิน​ก็​แตกระแหง เพราะ​ไม่มี​ฝนตก​ลงมา​บน​แผ่นดิน คนไถนา​ก็​อับอาย จน​ต้อง​คลุมหัว​ไว้</verse>
				<verse number="5">แม้แต่​แม่กวาง​ใน​ทุ่งโล่ง​ออกลูก​แล้ว​ทิ้งลูกไป เพราะ​ไม่มี​หญ้า​ให้กิน</verse>
				<verse number="6">พวก​ลาป่า​ยืน​อยู่​บน​ยอด​เนินเขา​โล้น​เตียน พวกมัน​หอบ​เหมือน​พวก​หมาไน ดวงตา​ของ​พวกมัน​ปิดลง เพราะ​ไม่มี​ผักหญ้า​จะ​ให้กิน</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ถ้า​ความผิด​ของ​พวกเรา​ย้อน​กลับมา​สนอง​เราเอง โปรด​ทำ​อะไร​สักอย่าง​เพื่อ​เห็นแก่​พระนาม​ของ​พระองค์​เอง เพราะ​เรา​เคย​หันหลัง​ให้​พระองค์​หลาย​ต่อ​หลายครั้ง เรา​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​คือ​ผู้ที่​อิสราเอล​กำลัง​รอคอย พระองค์​คือ​ความหวัง​ของ​อิสราเอล และ​เป็น​พระผู้ช่วย​ของเขา​ใน​ยามยาก แต่​ทำไม​พระองค์​ถึง​ทำ​เหมือน​เป็น​คนแปลกหน้า หรือ​นักท่องเที่ยว​ที่​ค้างแรม​แค่​คืนเดียว</verse>
				<verse number="9">ทำไม​พระองค์​ถึง​ทำ​เหมือน​คน​ที่​ประหลาดใจ ทำ​เหมือน​นักรบ​ที่​ไม่​สามารถ​ช่วย​คน​ที่​เขา​มาช่วย พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเรา​ที่นี่ คน​เขา​เรียก​พวกเรา​ด้วย​ชื่อ​ของ​พระองค์ ขอ​อย่าได้​ทอดทิ้ง​พวกเรา”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​คนพวกนี้​ว่า “มัน​เป็น​เรื่องจริง​ที่ว่า เท้า​ของ​พวกเขา​ชอบ​เดิน​ไปเรื่อย​และ​พวกเขา​ก็​ไม่ควบคุม​มันไว้ ดังนั้น​ตอนนี้​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ยอมรับ​พวกเขา พระองค์​จะ​จดจำ​ความผิด​ที่​พวกเขา​ได้​ทำไป และ​พระองค์​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​สำหรับ​บาป​ต่างๆ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “อย่า​ได้​อธิษฐาน​เพื่อ​ความ​สุขสบาย​ของ​คน​พวกนี้</verse>
				<verse number="12">ถึง​พวกเขา​จะ​อด​อาหาร เรา​ก็​จะ​ไม่ฟัง​คำร้องขอ​ให้ช่วย​ของ​พวกเขา ถึง​พวกเขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เรา​ก็​จะ​ไม่พอใจ​ใน​พวกเขา​อยู่ดี เพราะ​เรา​ได้​ตัดสินใจ​อย่าง​เด็ดขาด​แล้ว ที่​จะ​กำจัด​พวกเขา​ด้วย​ดาบ ด้วย​ความ​หิวโหย​และ​ด้วย​โรคภัย​ไข้เจ็บ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ผม​ก็​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​บอก​กับ​คน​พวกนั้น​ว่า ‘ไม่ต้อง​กลัว​ดาบ​และ​ความ​อดอยาก มัน​จะ​ไม่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเจ้า​หรอก เรา​พูด​เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ให้​สันติสุข​กับเจ้า​อย่าง​แน่นอน’”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั้น​อ้าง​ว่า​พูด​แทนเรา แต่​พวกมัน​โกหก เรา​ไม่ได้​ส่ง​พวกมัน​มา เรา​ก็​ไม่ได้​สั่ง​พวกมัน​และ​เรา​ก็​ไม่ได้​พูด​กับ​พวกมัน​ด้วย แต่​พวกมัน​ยังคง​พูด​แทนเรา​ให้​กับ​พวกเจ้า เป็น​นิมิต​โกหก​และ​คำทำนาย​ไร้สาระ​ที่​มา​จาก​จิตใจ​ที่​หลอกลวง​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนี้​ที่​พูด​ใน​นาม​ของเรา ทั้งๆที่​เรา​ไม่ได้​ส่ง​พวกมัน​มา ที่​พูด​ว่า ‘ดาบ​และ​ความ​หิวโหย​จะ​ไม่​เข้ามา​ใน​แผ่นดิน​นี้ พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นี้​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​ดาบ​และ​ความ​หิวโหย</verse>
				<verse number="16">ส่วน​คน​ที่​ฟัง​พวกมัน​ก็​จะต้อง​ถูก​โยน​ลงไป​บน​ถนน​ของ​เยรูซาเล็ม​ด้วย​ความ​อดอยาก​หิวโหย​และ​ตาย​ด้วย​ดาบ​และ​จะ​ไม่มีใคร​ฝังศพ​ให้​พวกเขา เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นี้ รวมทั้ง​เมีย ลูกชาย และ​ลูกสาว​ของ​พวกมัน’</verse>
				<verse number="17">เยเรมียาห์ เอา​คำ​พูดนี้​ไป​บอก​กับ​ยูดาห์​ว่า ‘เรา​หลั่ง​น้ำตา​ทุก​คืนวัน​ไม่เคย​หยุดหย่อน เพราะ​การ​ทำลาย​ล้าง​อัน​ใหญ่หลวง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​คน​ที่​เรารัก เพราะ​เขา​มี​แผล​อัน​เจ็บปวด​แสนสาหัส</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เรา​ออกไป​ใน​ทุ่ง เรา​ก็​จะ​เห็น​คน​บาดเจ็บ​เพราะ​ดาบ และ​ถ้า​เรา​เข้าไป​ใน​เมือง เรา​ก็​เห็น​โรคร้าย​ต่างๆ​ที่​เกิด​จาก​ความอดอยาก สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น ก็​เพราะ​ว่า ทั้ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​นักบวช​ทำ​การค้า​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​แต่​ขาด​ความรู้’”</verse>
				<verse number="19">ประชาชน​พูด​ว่า “พระองค์​ทอดทิ้ง​ยูดาห์​อย่าง​สิ้นเชิง​แล้วหรือ พระองค์​รังเกียจ​ศิโยน​มาก​ขนาดนั้น​เชียวหรือ ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​ทำร้าย​เรา ใน​เวลา​ที่​ไม่มี​หมอ​จะ​รักษา​พวกเรา พวกเรา​เฝ้ารอ​สันติสุข แต่​ไม่มี​อะไร​ดี​ให้​เห็น​เลย พวกเรา​เฝ้ารอ​เวลา​ที่​พวกเรา​จะ​ได้รับ​การรักษา กลับ​มี​แต่​เรื่อง​สยดสยอง​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พวกเรา​รู้​ว่า​เรา​ทำบาป​อะไรบ้าง และ​รู้​ว่า​บรรพบุรุษ​ของเรา​ทำบาป​อะไร​เอาไว้ พวกเรา​รู้​ว่า​พวกเรา​ทำ​ผิดบาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">ขอ​อย่าได้​ปฏิเสธ​พวกเรา​เลย​เพื่อว่า​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​จะได้​แผ่​ไพศาล​ขึ้น และ​อย่า​ทำให้​บัลลังก์​ของ​พระองค์​เอง​ต้อง​ได้รับ​ความอับอาย ได้​โปรด​ระลึก​ถึง​คำมั่นสัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ทำไว้​กับเรา​และ​ขอ​อย่าได้​ผิด​คำ​สัญญา​เลย</verse>
				<verse number="22">พวก​เทพเจ้า​จอม​ปลอม​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​ทำให้​ฝนตก​ได้หรือ ตัว​ท้องฟ้า​เอง​จะ​ทำให้​ฝนตก​ได้หรือ ไม่ใช่​พระองค์​หรอกหรือ​ที่​เป็น​พระยาห์เวห์​ของ​พวกเรา พวกเรา​พึ่ง​ใน​พระองค์ เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ทำ​สิ่งเหล่านี้​ทั้งหมด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “ถึงแม้​โมเสส​กับ​ซามูเอล​จะ​มา​ยืน​อ้อนวอน​ต่อหน้า​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​พวกนี้ ไล่​พวกมัน​ไป ให้​พวกมัน​ออกไป​ให้พ้น</verse>
				<verse number="2">และ​ถ้า​พวกนั้น​ถาม​เจ้า​ว่า ‘แล้ว​จะให้​พวกเรา​ไป​ไหน​หรือ’ ก็​ให้​เจ้า​ตอบ​พวกมัน​ว่า พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ ‘ถ้า​เรา​ได้​กำหนด​ให้​เจ้า​ตาย เจ้า​ก็​จะต้อง​ตาย ถ้า​เรา​กำหนด​ให้​เจ้า​ถูก​ดาบ​ฆ่าฟัน เจ้า​ก็​จะต้อง​ตาย​ด้วย​ดาบ ถ้า​เรา​กำหนด​ให้​เจ้า​อดอยาก เจ้า​ก็​จะต้อง​อดอยาก และ​ถ้า​เรา​กำหนด​ให้​เจ้า​ถูกจับ​ไป​เป็น​เชลย เจ้า​ก็​จะต้อง​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​สี่อย่าง คือ ด้วย​ดาบ ที่​จะ​ฆ่าฟัน​พวกเขา ด้วย​พวกสุนัข ที่​จะ​ลาก​พวกเขา ด้วย​นก​ใน​อากาศ และ​ด้วย​สัตว์ร้าย​ที่​อยู่​บนดิน ซึ่ง​จะ​กัดกิน​และ​ทำลาย​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​เป็น​ที่​น่าสยดสยอง​ให้​กับ​อาณาจักร​ทั่วโลก เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้ ก็เพราะ สิ่งต่างๆ​ที่​มนัสเสห์ กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ลูกชาย​ของ​เฮเซคียาห์ ได้​ทำ​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม’”</verse>
				<verse number="5">“เยรูซาเล็ม​ที่รัก ใคร​เล่า​จะ​มา​เห็นอกเห็นใจ​เจ้า ใคร​เล่า​จะ​มา​เสียใจ​กับเจ้า ใคร​เล่า​จะ​มา​สนใจ​ถาม​ทุกข์สุข​ของเจ้า</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ได้​ทอดทิ้ง​เราไป” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น “เจ้า​หันหลัง​ให้เรา ดังนั้น​เรา​จะ​โจมตี​เจ้า​และ​ทำลาย​เจ้า​ซะ เรา​เบื่อ​ที่​จะ​ให้​โอกาส​กับเจ้า​แก้ตัว​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​เอา​ส้อม​โกย​ฟาง​ซัด​พวกเขา ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​ที่​ตรง​ประตูเมือง เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​รู้สึก​เหมือน​กับ​ว่า​ไม่มี​ลูก เรา​จะ​ทำให้​คน​ของเรา​พินาศ เพราะ​วิถีทาง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา พวกเขา​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะ​มี​แม่ม่าย​มากกว่า​จำนวน​เม็ดทราย​ที่​ทะเล​เสียอีก ใน​ตอน​กลางวัน เรา​จะ​ทำลาย​ล้าง​แม่​ทุกคน​ของ​คนหนุ่ม เรา​จะ​นำ​ความ​หวาดกลัว​และ​สิ่ง​ที่​น่าสยดสยอง​ให้​เกิดขึ้น​กับ​เขา​ใน​ทันที</verse>
				<verse number="9">ผู้หญิง​ที่​เลี้ยงดู​ลูก​เจ็ดคน​จะ​อ่อนแอ​ลง แล้ว​พวกนาง​ก็​จะ​ตาย ดวง​อาทิตย์​จะ​ไม่​ส่องแสง​มาหา​นาง​อีก นาง​จะ​อับอาย​และ​ขายหน้า ใคร​ก็ตาม​ที่​ยังคง​เหลือ​อยู่ ก็​จะ​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วย​ดาบ​ของ​ศัตรู​ของ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="10">แม่ครับ ความ​หายนะ​เกิดขึ้น​กับผม ที่​ผม​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​แม่​คลอด​ผม​มา ผม​กลายเป็น​คน​ที่​ชอบ​โต้เถียง เป็น​คน​ที่​ชอบ​ทะเลาะ​วิวาท​กับ​คน​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน ผม​ไม่เคย​ให้​ใคร​ยืม​อะไร​และ​ผม​ก็​ไม่เคย​ขอ​ยืม​อะไร​ใคร แต่​ทุกคน​กลับ​พากัน​สาปแช่ง​ผม</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “แน่นอน เรา​ได้​สวม​เสื้อ​เกราะ​ให้​เจ้า​อย่างดี แน่นอน เรา​ได้​เข้า​มา​ช่วย​เจ้า​ตอน​ทุกข์ทรมาน และ​ตอน​ยาก​ลำบาก คือ​ตอน​ที่​เจอ​กับ​ศัตรู”</verse>
				<verse number="12">“มี​ใคร​สามารถ​หัก​เหล็ก​ได้บ้าง คือ เหล็ก​จาก​ทาง​เหนือ หรือ​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำ​กับ​ทรัพย์สิน​เงินทอง​ของเจ้า​เหมือน​ของ​ที่​ยึด​มาได้​จาก​สงคราม เรา​จะ​แจกจ่าย​มัน​ไป​ให้หมด​แทนที่​จะ​ขาย​มัน เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของเจ้า เพราะ​ความบาป​ทั้งหลาย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ให้​เจ้า​ไป​เป็น​ทาส​รับใช้​ศัตรู​ใน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​ไม่รู้จัก​เพราะ​ความโกรธ​ของเรา​เริ่ม​คุ​เป็น​ไฟ​แล้ว และ​มัน​จะ​เผาผลาญ​เจ้า​ทุกคน”</verse>
				<verse number="15">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น โปรด​ระลึก​ถึง​ข้าพเจ้า​และ​ดูแล​ข้าพเจ้า​ด้วย และ​แก้แค้น​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย แก้แค้น​คน​พวกนั้น​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า ขอ​อย่าได้​รอ​นาน​เกินไป​ที่​จะ​ลงมือ ไม่​อย่างนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ตาย​เสียก่อน พระองค์​รู้​ว่า​พวกเขา​ดูถูก​ข้าพเจ้า​ก็​เพราะ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ข้าพเจ้า​ค้นพบ​ถ้อย​คำ​ต่างๆ​ของ​พระองค์ แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​กลืนกิน​พระคำ​เหล่านั้น และ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ก็​ทำให้​ข้าพเจ้า​เป็นสุข​และ​เบิกบาน​ใจ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระองค์​ได้​อ้าง​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ข้าพเจ้า​ไม่เคย​นั่ง​กับ​พวก​ที่​ชอบ​จัด​งานเลี้ยง และ​ข้าพเจ้า​เอง​ก็​ไม่ได้​เฉลิม​ฉลอง​ด้วย เพราะ​พระองค์​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ก็​เลย​นั่ง​อยู่​คนเดียว เพราะ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​โกรธ​คนพวกนั้น​มาก</verse>
				<verse number="18">ทำไม​ความ​เจ็บปวด​ของ​ข้าพเจ้า​ถึง​ไม่เคย​หยุด ทำไม​บาดแผล​ของ​ข้าพเจ้า​ถึง​กลัดหนอง​และ​รักษา​ไม่หาย​สักที สำหรับ​ข้าพเจ้า​แล้ว พระองค์​เป็น​เหมือน​ตาน้ำ​ที่​ไม่ให้​น้ำ หรือ​ลำธาร​ที่​เหือด​แห้ง​ใน​หน้าร้อน</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ก็​เลย​พูด​ว่า “เยเรมียาห์ ถ้า​เจ้า​กลับ​มา​หา​เรา เรา​ก็​จะ​ยอมรับ​เจ้า​กลับมา แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เรา ถ้า​เจ้า​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​มีสาระ​และ​ไม่​พูด​ไร้สาระ เจ้า​ก็​จะ​เป็น​ปาก​ให้​เรา​ได้ คนพวกนี้​จะ​หัน​มาหา​เจ้า ไม่ใช่​เจ้า​หัน​ไปหา​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​กำแพง​ป้อม​ปราการ​ทอง​สัมฤทธิ์ ซึ่ง​จะ​ทน​ต่อ​การ​ถูก​โจมตี​ของ​คนพวกนี้​ได้ พวกเขา​จะ​สู้​กับเจ้า​แต่​ก็​จะ​เอาชนะ​เจ้า​ไม่ได้ เจ้า​มั่นใจ​เรื่องนี้​ได้เลย​เพราะ​เรา​อยู่​กับเจ้า เรา​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​รอดพ้น” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">“เรา​จะ​ช่วย​ให้​เจ้า​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คนชั่วร้าย และ​เรา​จะ​ไถ่เจ้า​ออก​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวก​อำมหิต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เยเรมียาห์ เจ้า​จะต้อง​ไม่​หา​เมีย และ​ต้อง​ไม่มี​ลูกชาย​ลูกสาว​ใน​ที่​แห่งนี้”</verse>
				<verse number="3">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​ลูกชาย​ลูกสาว​ที่​จะ​เกิด​มา​ใน​ที่​แห่งนี้ และ​พูด​ถึง​แม่ๆ​ของ​พวกเขา​ที่​จะ​คลอด​พวกเขา​มา และ​พูดถึง​พ่อๆ​ของ​พวกเขา​ที่​ทำให้​พวกเขา​เกิด​มา​ใน​แผ่นดิน​นี้​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พวกเขา​จะ​ตาย​ด้วย​เชื้อโรค จะ​ไม่มีใคร​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​พวกเขา และ​จะ​ไม่มีใคร​ฝังศพ​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​มูลสัตว์​ที่​กอง​อยู่​บน​พื้นดิน พวกเขา​จะ​ถูก​กำจัด​ไป​ด้วย​ดาบ​และ​ด้วย​ความ​อดอยาก​หิวโหย ศพ​ของ​พวกเขา​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​นก​ใน​อากาศ​และ​ของ​สัตว์​บน​พื้นดิน”</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ คือ “อย่า​เข้าใกล้​บ้าน​ที่​มี​งานศพ และ​อย่า​เข้าไป​ใน​บ้าน​ที่​มี​การ​ไว้ทุกข์ อย่า​ไป​เศร้าโศก​เสียใจ​ให้​กับ​พวกเขา เพราะ​เรา​ได้​รวบรวม​เอา​สันติสุข ความรัก​และ​ความ​เมตตา​ของเรา​ไป​จาก​คน​พวกนี้​แล้ว” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​คน​ใหญ่โต​และ​คน​ต่ำต้อย​ใน​แผ่นดินนี้​ก็​จะ​ต้อง​ตาย จะ​ไม่มีใคร​ฝัง​พวกเขา และ​จะ​ไม่มีใคร​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย จะ​ไม่มีใคร​เชือดเฉือน​เนื้อ​ตัวเอง​หรือ​โกนหัว​เพื่อ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">จะ​ไม่มีใคร​แบ่ง​อาหาร​ให้​กับ​พวกเขา ใน​ช่วง​ที่​พวกเขา​เศร้าโศก​เสียใจ เพื่อ​แสดง​ความ​เห็นอก​เห็นใจ​พวกเขา​ต่อ​คน​ที่​ตายไป และ​จะ​ไม่มีใคร​เอา​น้ำ​มา​ให้​พวกเขา​ดื่ม​เพื่อ​ปลอบโยน​พวกเขา​ที่​พ่อแม่​ตายไป</verse>
				<verse number="8">อย่า​เข้าไป​ใน​โรงเหล้า และ​นั่งลง​กินดื่ม​กับ​คน​พวกนี้</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ไว้​อย่างนี้​ว่า “ใน​ชั่วชีวิต​ของ​เจ้านี้ เสียง​เพลง​ที่​มี​ความสุข เสียง​ร้อง​เฉลิม​ฉลอง​กัน และ​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว เจ้า​จะ​เห็น​เรา​กำจัด​เสียง​ร้อง​พวกนี้​ให้​หมด​ไป​จาก​สถานที่​แห่งนี้</verse>
				<verse number="10">และ​เมื่อ​เจ้า​ประกาศ​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ให้​กับ​คน​พวกนี้​ฟัง พวกเขา​ก็​จะ​บอก​กับ​เจ้า​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​บอก​ว่า​เรา​จะ​ต้อง​พบ​กับ​สิ่งชั่วร้าย​อัน​ยิ่งใหญ่​นี้​ด้วยล่ะ พวกเรา​ทำ​อะไร​ผิดหรือ พวกเรา​ทำ​บาป​อะไรหรือ​ที่​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​ไม่พอใจ’</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​ต้อง​บอก​พวกนั้น​ว่า พระยาห์เวห์​บอก​ว่า ‘ก็​เพราะ​พวก​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ทอดทิ้ง​เราไป​และ​หัน​ไป​ติดตาม​พระอื่นๆ ไป​รับใช้ และ​กราบไหว้​พวกมัน พวกเขา​ทอดทิ้ง​เรา และ​ไม่ได้​รักษา​กฎ​ของเรา</verse>
				<verse number="12">แต่​พวกเจ้า​กลับ​ทำ​ชั่วร้าย​ยิ่งกว่า​พวก​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​เสียอีก แถม​พวกเจ้า​แต่ละ​คน​ยัง​ไป​ทำ​ตามใจ​ชั่วๆ​ของ​เจ้าเอง​แทนที่​จะ​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​เรา​จะ​เหวี่ยง​เจ้า​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​นี้ ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไม่​รู้จัก และ​เจ้า​จะ​ต้อง​รับใช้​พระอื่นๆ​ที่นั่น​ทั้งวัน​ทั้งคืน และ​เรา​ก็​จะ​ไม่​ช่วย​อะไร​เจ้าเลย​ที่นั่น’”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดังนั้น วันนั้น​กำลัง​จะ​มาถึง​แล้ว เมื่อ​คน​จะ​เลิก​พูด​ว่า ‘เรา​ขอ​สาบาน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​นำ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์’</verse>
				<verse number="15">แต่​พวกเขา​จะ​พูด​อย่างนี้​แทน คือ ‘เรา​ขอ​สาบาน​โดย​อ้าง​พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​นำ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​ทาง​ตอนเหนือ และ​นำ​ออกมา​จาก​ทุกที่​ที่​พระองค์​เคย​ไล่​พวกเขา​ไป’ แล้ว​เรา​จะ​นำ​พวกเขา​กลับ​มา​ยัง​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​เอง แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​ชาวประมง​ออก​ไป​จำนวน​มาก และ​พวกเขา​จะ​ไป​จับ​คน​ยูดาห์ แล้ว​หลังจาก​นั้น​เรา​จะ​ส่ง​นายพราน​ออก​ไป​เป็น​จำนวน​มาก พวก​นายพราน​จะ​ไป​ล่า​พวก​ยูดาห์ ตาม​ภูเขา​และ​เนินเขา​ทุกลูก และ​ตาม​ซอกหิน</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เรา​กำลัง​ดู​ว่า​พวกเขา​ทำ​อะไร พวกเขา​ไม่มี​ทาง​หลบ​รอด​สายตา​เรา​ไปได้ ความบาป​ของ​พวกเขา​ไม่อาจ​ปิดบัง​ไป​จาก​เรา​ได้หรอก</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ตอบแทน​พวกเขา​เป็น​สองเท่า สำหรับ​ความผิด​และ​ความบาป​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ของเรา​แปดเปื้อน​ด้วย​ซาก​ทั้งหลาย​ของ​รูปเคารพ​ที่​น่าขยะแขยง และ​ได้​ทำให้​แผ่นดิน​ของเรา​เต็ม​ไปด้วย​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​เป็น​พละกำลัง​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​ที่​กำบัง​อัน​มั่นคง​ของ​ข้าพเจ้า และ​เป็น​ที่​ลี้ภัย​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​เวลา​ทุกข์ยาก​ลำบาก ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​มาหา​พระองค์​จาก​ทั่ว​ทุก​มุมโลก และ​พูดว่า “บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา​ได้รับ​แต่​ของ​ที่​ไม่ได้​เรื่อง ไร้สาระ และ​ไม่​ก่อ​ให้เกิด​ประโยชน์​อะไรเลย</verse>
				<verse number="20">ควร​แล้วหรือ​ที่​มนุษย์​จะ​สร้าง​พระเจ้า​ให้​กับ​ตนเอง สิ่ง​ที่​พวกเขา​สร้าง​นั้น​ไม่ได้​เป็น​พระเจ้า​อะไรเลย”</verse>
				<verse number="21">“ดังนั้น ตอนนี้​เรา​จะ​สอน​พวกเขา ครั้งนี้​เรา​จะ​สอน​พวกเขา​เกี่ยวกับ​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​ความ​แข็งแกร่ง​ของเรา แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​ชื่อ​ของเรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">“ความ​ผิดบาป​ของ​ยูดาห์​ถูก​บันทึก​ไว้​ด้วย​ปากกา​เหล็ก มัน​ถูก​บันทึก​ไว้​ด้วย​เหล็ก​แหลม​บน​แผ่นใจ​ของ​พวกเขา และ​บน​เชิงงอน​ต่างๆ​ของ​แท่นบูชา​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ให้​เป็น​อนุสรณ์​ต่อต้าน​พวกเขา แท่นบูชา​ต่างๆ​และ​พวกเสา​ของ​พระ​อาเชราห์ ของ​พวกเขา​อยู่​ใกล้ๆ​ต้นไม้​ใบหนา​ตาม​เนินเขา​สูงๆ</verse>
				<verse number="3">ภูเขา​ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง รวมทั้ง​ความ​ร่ำรวย​และ​ทรัพย์สิน​เงินทอง​ของเจ้า และ​ศาลเจ้า​ต่างๆ​ของเจ้า​ที่​อยู่​บน​ยอด​เนินเขา เรา​จะ​ยก​ทั้งหมด​นี้​ให้กับ​คนอื่น เป็น​เหมือน​ของ​ที่​ยึด​มาได้​จาก​เชลย เพราะ​บาป​ที่​มี​อยู่​ทั่ว​เขตแดน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">เพราะ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ของ​เจ้าเอง เจ้า​จะต้อง​สูญเสีย​มรดก​ของเจ้า​ไป มรดก​ที่​เรา​ได้​ยก​ให้​กับ​เจ้า เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​ต้อง​รับใช้​พวก​ศัตรู​ของเจ้า​ใน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​ไม่รู้จัก เพราะ​เจ้า​จุดไฟ​แห่ง​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของเรา​ขึ้น และ​มัน​จะ​เผาไหม้​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “สิ่งเลวร้าย​จะ​เกิดขึ้น​กับ​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​มนุษย์​ด้วยกัน คน​ที่​หวังพึ่ง​ใน​กำลัง​ของ​มนุษย์ คน​ที่​ไม่ได้​คิดถึง​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​พุ่มไม้​ใน​ทะเลทราย ที่​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไรเลย​เมื่อ​มี​สิ่ง​ที่​ดีๆ​เกิดขึ้น เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​แห้งแล้ง​ใน​ทะเลทราย ใน​แผ่นดิน​เค็ม​ที่​ไม่มี​ผู้อื่น​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="7">สิ่ง​ที่​ดีๆ​จะ​เกิดขึ้น​กับ​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​เป็น​ความ​เชื่อมั่น​ของเขา</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ปลูก​ไว้​ริมน้ำ และ​มัน​ก็​แผ่​ราก​ของมัน​ออกไป​ถึง​ริมน้ำ มัน​ไม่กลัว​ความร้อน​เมื่อ​หน้าแล้ง​มา ต้น​ของมัน​มี​ใบ​เขียวชอุ่ม​ปกคลุม​เอาไว้ ใน​ปี​ที่​แล้งจัด​มัน​ก็​ไม่กลัว และ​มัน​ก็​ออกผล​อย่าง​สม่ำเสมอ​ไม่ขาด”</verse>
				<verse number="9">“ใจ​นั้น​เจ้าเล่ห์​กว่า​ทุกสิ่ง และ​มัน​ก็​ไม่มีทาง​เยียวยา​รักษา​ได้ ใคร​จะ​เข้าใจ​มัน​ได้ล่ะ</verse>
				<verse number="10">เรา ยาห์เวห์ เป็น​ผู้นั้น​ที่​ทดสอบ​ใจ​และ​สำรวจ​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​คน เพื่อ​ตอบแทน​แก่​คน​ตาม​วิถีทาง​ของเขา และ​ตาม​ผล​ของ​การกระทำ​ต่างๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ร่ำรวย​ขึ้นมา​เพราะ​การคดโกง ก็​เหมือน​กับ​นกกระทา​ที่​ฟักไข่​ที่​ไม่ใช่​เป็น​ของ​ตัวเอง เมื่อ​ถึง​วัย​กลางคน​เขา​ก็​จะ​สูญเสีย​ความ​ร่ำรวย​ของเขา เมื่อ​ถึง​จุดจบ​ของ​ชีวิต​เขา​ก็​จะ​กลายเป็น​คนโง่”</verse>
				<verse number="12">ตั้งแต่​เริ่มแรก วิหาร​ของเรา​ก็​เป็น​บัลลังก์​ที่​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี​สำหรับ​พระเจ้า มัน​เป็น​สถานที่​สำคัญ​มาก</verse>
				<verse number="13">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​คือ​ความหวัง​ของ​อิสราเอล ใคร​ที่​ทอดทิ้ง​พระองค์​ไป​จะ​ต้อง​ละอายใจ คน​ที่​หันหลัง​ให้​พระองค์​ได้​ลงชื่อ​จอง​ที่​ใน​แดนผู้ตาย เพราะ​พวกเขา​ทอดทิ้ง​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​เหมือน​ตาน้ำ​ที่​ไหลริน</verse>
				<verse number="14">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ รักษา​เยียวยา​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​หาย ช่วย​ชีวิต​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​รอด​ชีวิต เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้เดียว​ที่​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​อยาก​ร้องเพลง​สรรเสริญ</verse>
				<verse number="15">คนพวกนี้​พูด​กัน​ว่า “ไหนล่ะ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​มัน​เกิดขึ้น​ตามนั้น​เลย”</verse>
				<verse number="16">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ยัง​ไม่ได้​เลิก​เป็น​คน​เลี้ยงแกะ​ของ​พระองค์ และ​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่เคย​อยาก​ให้​มี​วันหายนะ​เกิดขึ้น พระองค์​รู้​ทุกอย่าง​ที่​ข้าพเจ้า​พูด มัน​ชัดเจน​มาก​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">อย่า​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​กลัว​เลย พระองค์​เป็น​ที่กำบัง​ของ​ข้าพเจ้า​ตอน​ที่​ความหายนะ​มา</verse>
				<verse number="18">ขอให้​คน​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย แต่​ขอ​อย่าให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​อับอาย ขอให้​คนพวกนั้น​หวาดกลัว แต่​ขอ​อย่าให้​ข้าพเจ้า​หวาดกลัว ขอ​นำ​ความ​ทุกข์ทรมาน​มา​ให้​พวกนั้น และ​ทำลาย​พวกเขา​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​ประชาชน ซึ่ง​เป็น​ประตู​ที่​กษัตริย์​ยูดาห์​ใช้​เดิน​เข้าออก แล้ว​ก็​ไป​ยืน​อยู่​หน้า​ประตู​ทุกบาน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="20">ให้​เจ้า​บอก​พวกนั้น​ว่า “กษัตริย์​ทั้งหลาย​แห่ง​ยูดาห์ ทุกคน​ใน​ยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ทั้งหลาย รวมทั้ง​คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ประตู​เหล่านี้​เข้ามา​ด้วย ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘ให้​ระวัง​รักษา​ชีวิต​ของเจ้า​ไว้​ให้ดี อย่า​ได้​แบกของ​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา และ​อย่า​แบกของ​ผ่าน​เข้ามา​ใน​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา อย่าได้​แบก​อะไร​เลย​ออก​จาก​บ้าน​ของ​พวกเจ้า และ​อย่า​ทำงาน​อะไร​ทั้งนั้น ให้​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ เหมือน​ที่​เรา​สั่ง​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="23">แต่​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไม่ได้​เงี่ยหู​ฟัง​เรา แต่​พวกเขา​กลับ​ทำ​หัวแข็ง​และ​เมิน​เรา ไม่ยอม​ฟัง​และ​ไม่​ยอมรับ​การ​ตีสอน​จาก​เรา’”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แต่​ถ้า​เจ้า​ตั้งใจ​ฟังเรา​จริงๆ​ละก็ ถ้า​เจ้า​ไม่เอา​ของ​เข้า​ประตู​เมือง​มา​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา และ​ถ้า​เจ้า​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​เป็น​วัน​ศักดิ์สิทธิ์ ด้วย​การ​ไม่​ทำงาน​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พวก​กษัตริย์​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด รวมทั้ง​พวก​เจ้านาย​ทั้งหลาย​ก็​จะ​ขี่​รถม้า​และ​ขี่ม้า​ผ่าน​ประตู​เมือง​พวกนี้​เข้ามา พวกเขา​เหล่านี้​จะ​มา​พร้อม​กับ​เจ้าหน้าที่​ชาว​ยูดาห์ และ​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้ว​เมืองนี้​ก็​จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">ผู้คน​จะ​มา​จาก​บ้านเมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ และ​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​มา​จาก​ดินแดน​ของ​เบนยามิน ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก และ​จาก​เนินเขา และ​จาก​แคว้น​เนเกบ พวกเขา​จะ​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา เอา​สัตว์ เครื่อง​หอม และ​ของขวัญ​ต่างๆ​มา​ถวาย​ยัง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เพื่อ​แสดง​ความ​ขอบคุณ​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​ฟังเรา ที่​บอก​ให้​เจ้า​รักษา​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ให้​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ยังคง​แบก​ข้าวของ​ผ่าน​เข้ามา​ใน​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​แล้ว​ละก็ เรา​ก็​จะ​จุดไฟ​ใน​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้ว​มัน​ก็​จะ​เผา​ป้อม​ปราการ​ของ​เยรูซาเล็ม​จน​วอดวาย และ​มัน​ก็​จะ​ไม่มี​วันดับ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​ที่​เยเรมียาห์​ได้รับ​มา​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ลุก​ขึ้นมา​และ​ให้​ลง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ช่างปั้น​ถ้วยชาม เมื่อ​เจ้า​ไป​ถึง​ที่นั่น เรา​จะ​บอก​เจ้า​อีกครั้ง​ว่า​จะ​ให้​พูด​อะไร”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ผม​จึง​ไป​ที่​บ้าน​ช่างปั้น​ถ้วยชาม​นั้น และ​ผม​ก็​มอง​ดู ใน​ขณะ​ที่​เขา​กำลัง​ปั้น​บางอย่าง​อยู่​บน​แท่นหมุน​ของเขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ภาชนะ​ที่​เขา​กำลัง​ทำ​อยู่​นั้น​ก็​พัง​อยู่​ใน​มือ​ของเขา​นั่นเอง เขา​ก็​เลย​ปั้น​ภาชนะ​อันใหม่ และ​ก็​เสร็จ​ออกมา​ตาม​ที่​เขา​ต้องการ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="6">“ชาว​อิสราเอล เรา​จะ​ทำ​กับ​พวกเจ้า​เหมือน​กับ​ที่​ช่างปั้น​คนนี้​ทำ​กับ​ดินเหนียว​ของเขา​ไม่ได้​หรือ ชาว​อิสราเอล พวกเจ้า​น่ะ​อยู่​ใน​มือ​ของเรา เหมือนกับ​ที่​ดินเหนียว​อยู่​ใน​มือ​ของ​ช่างปั้น</verse>
				<verse number="7">อาจจะ​มี​เวลา​หนึ่ง​ที่​เรา​พูด​ว่า เรา​จะ​ถอนราก​ถอนโคน จะ​พัง​และ​ทำลาย​ชนชาติ​หนึ่ง​หรือ​อาณาจักร​หนึ่ง</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​ชนชาติ​ที่​เรา​พูด​ต่อว่านี้ หัน​จาก​สิ่งเลว​ที่​กำลัง​ทำอยู่ เรา​ก็​จะ​เปลี่ยนใจ​เกี่ยวกับ​เรื่อง​เลวร้าย​ที่​เรา​วางแผน​จะ​ให้​เกิดขึ้น​กับ​ชนชาติ​นั้น</verse>
				<verse number="9">แต่​ใน​ขณะ​เดียวกัน เรา​อาจจะ​พูด​ว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ชนชาติ​หนึ่ง​หรือ​อาณาจักร​หนึ่ง​เจริญ​รุ่งเรือง</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​ตอนนั้น​เรา​เห็น​ว่า​ชนชาติ​นั้น​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย และ​ไม่​เชื่อฟัง​เรา เรา​ก็​จะ​เปลี่ยนใจ​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ดีๆ​ที่​เรา​บอก​ว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​กับ​ชนชาติ​นั้น</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้​ให้​บอก​กับ​คน​ยูดาห์​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด เรา​กำลัง​เตรียม​เรื่อง​เลวร้าย​ให้​เกิดขึ้น​กับเจ้า และ​กำลัง​วางแผน​ต่อต้าน​เจ้า หัน​กลับ​จาก​วิถีชีวิต​เลวๆ​ของ​พวกเจ้า​เสีย ทำ​วิถีชีวิต​และ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ของเจ้า​ให้ดี’</verse>
				<verse number="12">แต่​พวกเขา​จะ​พูด​ว่า ‘ทำ​อย่างนั้น​ไม่มี​ประโยชน์​หรอก เรา​จะ​ทำ​ตาม​แผน​ของเรา และ​เรา​แต่ละ​คน​ก็​จะ​ทำ​ตาม​จิตใจ​ที่​ดื้อดึง​และ​ชั่วช้า​ของ​ตัวเอง’”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “ไป​ถาม​ชนชาติ​อื่นๆ​ดู​ว่า มี​ใคร​เคย​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​คนแบบนี้​บ้างไหม อิสราเอล​หญิงสาว​ที่​บริสุทธิ์​นั้น ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง​มาก</verse>
				<verse number="14">หิมะ​ที่​เลบานอน​เคย​หาย​ไป​จาก​ยอดเขา​ไหม ลำธาร​อัน​หนาวเย็น​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​เคย​เหือด​แห้ง​ไป​บ้างไหม</verse>
				<verse number="15">แต่​คน​ของเรา​กลับ​ลืมเรา​เสียได้ พวกเขา​ไป​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​สิ่ง​ที่​ไร้สาระ ซึ่ง​ทำ​ให้​พวกเขา​สะดุด​และ​หลงไป​จาก​หนทาง​เก่าแก่ และ​ไป​เดิน​ตาม​ทาง​เล็กๆ​แทนที่​จะ​เป็น​ทางหลวง</verse>
				<verse number="16">แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​จะ​กลายเป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า กลาย​เป็น​สิ่ง​ที่​น่าหัวเราะ​เยาะ​ตลอดไป ใคร​ที่​เดิน​ผ่านไป​ก็​จะต้อง​ตกใจกลัว และ​ส่ายหัว​ด้วย​ความ​สลด​หดหู่</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​เป็น​เหมือน​ลม​จาก​ตะวันออก ที่​จะ​พัด​ให้​พวกมัน​กระจัด​กระจาย​ไป​ต่อหน้า​ศัตรู เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​เห็น​แต่​หลังเรา​แทน​หน้าเรา ใน​วันที่​พวกเขา​เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเขา​พูด​ว่า “มานี่ พวกเรา​มา​วางแผน​ทำร้าย​เยเรมียาห์​กันเถอะ เพราะ​ยังไงซะ พวก​นักบวช​ก็​จะ​ยัง​สอน​กฎ​ของ​พระเจ้า​อยู่ดี และ​คนฉลาด​ก็​ยัง​ให้​คำแนะนำ​อยู่ และ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​ยัง​พูด​แทน​พระยาห์เวห์​อยู่ มาเถอะ มา​ใส่ร้าย​ไอ้​หมอนั่น​กัน อย่า​ไป​สนใจ​เรื่อง​ที่​มัน​พูด​เลย”</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ได้โปรด​ฟัง​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด โปรด​ฟัง​คดี​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="20">คนเรา​ควร​จะ​ได้รับ​ผลตอบแทน​เลวร้าย​แทน​การดี​ที่​เขา​ทำไป​หรือ แต่​พวก​ฝ่าย​ตรงข้าม​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ขุด​หลุม​พราง​ไว้​ดัก​ข้าพเจ้า ขอ​อย่าลืม​ว่า ข้าพเจ้า​ได้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ เพื่อ​ยก​เรื่องดีๆ​ของ​พวกเขา​ให้​พระองค์​ฟัง เพื่อ​ให้​พระองค์​หัน​ความโกรธแค้น​ของ​พระองค์​ไป​จาก​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">บัดนี้ ช่วย​ทำให้​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​พบ​กับ​ความอดอยาก และ​ขอให้​พวกเขา​ตก​อยู่​ใน​คมดาบ ขอให้​เมีย​พวกเขา​ไม่มี​ลูก​และ​เป็น​หม้าย ขอให้​พวก​ผู้ชาย​ของ​พวกเขา​ถูก​ฆ่าตาย ขอให้​พวก​คนหนุ่ม​ของเขา​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วย​ดาบ​ใน​สงคราม</verse>
				<verse number="22">ขอให้​มี​เสียง​ร้อง​โหยหวน​จาก​บ้าน​ของ​พวกเขา เมื่อ​พระองค์​นำ​กองทัพ​บุก​มา​โจมตี​พวกเขา​ใน​ทันทีทันใด เพราะ​พวกมัน​ขุด​หลุม​พราง​ดัก​ข้าพเจ้า และ​ทำ​บ่วงแร้ว​ดัก​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="23">แต่​พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​รู้​แผนการ​ของ​พวกเขา​ที่​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า อย่า​ยกโทษ​ให้​กับ​ความผิดบาป​ของ​พวกเขา แล้ว​อย่า​ลบ​บาป​ของ​พวกเขา​ไป​จาก​สายตา​พระองค์ ทำให้​พวกเขา​สะดุด​ล้ม​ต่อหน้า​พระองค์ ขอให้​พระองค์​ทำ​อย่างนี้​กับ​พวกเขา​เมื่อ​พระองค์​โกรธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ไป​ซื้อ​หม้อ​ดินเผา​จาก​ช่างปั้น​มา​หนึ่ง​ใบ แล้ว​ให้​พา​พวก​ผู้อาวุโส​บางคน​และ​พวก​นักบวช​อาวุโส​จำนวน​หนึ่ง​ไป​กับ​เจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ให้​เจ้า​ไป​ที่​หุบเขา​แห่ง​ลูกชาย​ฮินโนม​ซึ่ง​ด้านนอก​ของ​ประตู​เศษ​หม้อดิน แล้ว​ให้​เจ้า​ประกาศ​ข้อความ​ที่​เรา​จะ​บอก​กับ​เจ้า​ที่นั่น</verse>
				<verse number="3">เจ้า​จะ​พูด​ว่า ‘พวก​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​นี้​ของ​พระยาห์เวห์ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​พูดไว้ คือ เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​เกิด​เรื่อง​เลวร้าย​ขึ้น​กับ​สถานที่นี้ แบบ​ที่​ว่า​ใคร​ที่​ได้ยิน​มัน​ก็​จะต้อง​ตกใจ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวกเขา​ได้​ทอดทิ้ง​เรา และ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​สถานที่​นี้​กลาย​เป็น​ที่​ต่างแดน พวกเขา​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​พระอื่น​ที่นี่ แม้ว่า​จะ​เป็น​ตัว​พวกเขา​เอง บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​หรือ​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ก็​ไม่เคย​รู้จัก​พระ​เหล่านั้น​มาก่อน และ​พวกเขา​ทำให้​เลือด​ของ​คน​บริสุทธิ์​ต้อง​ไหลนอง​ที่นี่</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​สร้าง​สถานสูง​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​พระบาอัล แล้ว​ก็​เผา​ลูก​ตัวเอง​ที่นั่น เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​กับ​พระบาอัล ทั้งๆที่​เรา​ไม่เคย​สั่ง​หรือ​พูดถึง หรือ​แม้แต่​จะ​คิดว่า​พวกเขา​ควร​ทำ​อย่างนั้น’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดังนั้น วัน​เหล่านั้น​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว เมื่อ​จะ​ไม่มีใคร​เรียก​สถานที่​นี้​ว่า​โทเฟท​และ​หุบเขา​แห่ง​ลูกชาย​ฮินโนม​อีก​ต่อไป แต่​มัน​จะ​ถูก​เรียกว่า​หุบเขา​แห่ง​การฆ่า​แทน</verse>
				<verse number="7">ใน​สถานที่​แห่งนี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​แผนงาน​ต่างๆ​ที่​พวกมัน​วางแผน​กัน​ใน​ยูดาห์​และ​ใน​เยรูซาเล็ม​ล้มเหลว​ไป เรา​จะ​ทำให้​พวกมัน​ล้มตาย​ด้วย​ดาบ​ต่อหน้า​ศัตรู​ของ​พวกมัน และ​ตก​เข้าไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​พวกนั้น​ที่​ตามล่า​ชีวิต​พวกมัน เรา​จะ​ทิ้ง​ศพ​พวกมัน​ให้​เป็น​อาหาร​นก​ใน​อากาศ และ​สิงสา​ราสัตว์​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​เมืองนี้​เป็น​เมือง​ที่​น่า​หวาดผวา​และ​เมือง​ที่​ชวน​ให้​ส่งเสียง​เยาะเย้ย ทุกคน​ที่​ผ่านมา​จะ​ตกอก​ตกใจ​และ​ส่งเสียง​เยาะเย้ย​ที่​มัน​พัง​ยับเยิน​อย่างนี้</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำให้​พวกมัน​ต้อง​กิน​เนื้อ​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​ตัวเอง พวกมัน​จะ​กิน​เนื้อ​กันเอง ใน​ช่วง​ที่​ถูก​ล้อม​เมือง​และ​ใน​ช่วง​ที่​ต้อง​ทนทุกข์​ทรมาน​จาก​พวก​ศัตรู​และ​พวก​ที่​พยายาม​จะ​ฆ่า​พวกมัน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ให้​เจ้า​ทุบ​หม้อ​นั้น​ให้​แตก​ต่อหน้า​ต่อตา​พวก​คน​ที่​เดิน​มา​กับเจ้า</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ให้​เจ้า​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทุบ​คน​พวกนี้​และ​เมืองนี้​ให้​แตก​เป็น​ชิ้นๆ​เหมือน​กับ​หม้อ​จน​ไม่​สามารถ​ซ่อมแซม​ได้​อีกแล้ว และ​พวกเขา​ก็​จะ​ฝังศพ​ใน​โทเฟท​จน​ไม่เหลือ​ที่​จะ​ให้​ฝัง​อีก</verse>
				<verse number="12">นี่แหละ​คือ​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​ที่​แห่งนี้​และ​พลเมือง​ของมัน’” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “เรา​จะ​ทำ​กับ​เมืองนี้​เหมือน​เมือง​โทเฟท</verse>
				<verse number="13">และ​บ้าน​เมือง​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​วัง​ต่างๆ​ของ​พวก​กษัตริย์​ยูดาห์​จะ​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป​เหมือน​บริเวณ​โทเฟท เพราะ​บ้าน​ทุกหลัง​เผา​เครื่อง​หอม​กราบไหว้​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า และ​เท​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ให้​กับ​พระอื่นๆ”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​ไป​จาก​โทเฟท ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​ให้​เขา​ไป​พูด​แทน​พระองค์ จากนั้น​เขา​ก็​มา​ยืน​ที่​ลาน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พูด​กับ​ทุกคน​ในนั้น​ว่า</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “ฟัง​ให้ดี เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความ​ทุกข์ทรมาน​อย่าง​ที่​เรา​เคย​พูดไว้ มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​นี้​และ​เมือง​ที่​อยู่​รอบๆ​มัน​ทั้งหมด เพราะ​พวกมัน​ยัง​หัวแข็ง​ดื้อดึง​ต่อเรา​และ​ไม่ฟัง​คำพูด​ต่างๆ​ของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">แล้ว​ปาชเฮอร์ ที่​เป็น​นักบวช ลูกชาย​ของ​อิมเมอร์ ปาชเฮอร์​เป็น​หัวหน้า​คน​ดูแล​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​เขา​ได้ยิน​เยเรมียาห์​พูด​แทน​พระเจ้า​ถึง​เรื่อง​ต่างๆ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="2">ปาชเฮอร์​จึง​ตี​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า แล้ว​จับ​เขา​ไป​ใส่​ขื่อ ประจาน​ที่​ประตู​เบนยามิน​ด้าน​บน​ใน​เขต​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั้นเอง</verse>
				<verse number="3">วันต่อมา​ปาชเฮอร์​ก็​ปลด​ขื่อ​ให้​เยเรมียาห์ ปล่อย​เขา​ไป แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า พระยาห์เวห์​ไม่​เรียก​ชื่อ​เจ้า​ว่า​ปาชเฮอร์​อีก​ต่อไป​แล้ว แต่​พระองค์​เรียก​เจ้า​ว่า “ความ​หายนะ​ทุกด้าน”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้าเอง​ได้รับ​ความ​หายนะ รวมทั้ง​ทุกคน​ที่​เจ้ารัก และ​พวกเขา​ก็​จะ​ถูก​ศัตรู​ฆ่าฟัน และ​เจ้า​จะ​เห็น​มัน​กับตา เรา​จะ​ให้​ทุกคน​ใน​ยูดาห์​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน และ​เขา​จะ​กวาด​ต้อน​พวกเขา​ไป​บาบิโลน และ​เอา​ดาบ​ฆ่าฟัน​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​ก็​จะ​เอา​ทรัพย์สิน​ทั้งหมด​ของ​เมืองนี้ ผลผลิต​ทั้งหมด​ที่​เก็บเกี่ยว​ได้ ของ​มีค่า​ทั้งหลาย รวมทั้ง​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​พวก​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​สะสม​ไว้ เรา​จะ​ให้​ของ​เหล่านี้​ทั้งหมด​ไป​กับ​พวก​ศัตรู​ของ​พวกเขา พวก​บาบิโลน​จะ​ปล้น​พวกเขา และ​จะ​กวาด​ต้อน​พวกเขา​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="6">ส่วน​เจ้า ปาชเฮอร์​และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​บ้าน​ของเจ้า จะ​ต้อง​ตก​ไป​เป็น​เชลย เจ้า​จะต้อง​ไป​อยู่​บาบิโลน เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ที่นั่น​และ​ถูก​ฝัง​ที่นั่น ทั้ง​เจ้า ทั้ง​คน​ที่​เจ้ารัก รวมทั้ง​คน​ที่​เจ้า​ได้​ไป​หลอก​ว่า​เจ้า​พูด​แทน​เรา”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​หลอก​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​ยอม​ให้​ถูก​หลอก พระองค์​แสดง​ความ​แข็ง​แกร่ง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น และ​พระองค์​ก็​โค่น​ข้าพเจ้า​ลง ข้าพเจ้า​กลาย​เป็น​เป้า​แห่ง​การเยาะเย้ย ให้​คน​หัวเราะ​เยาะ​ทั้งวัน</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เมื่อไหร่​ที่​ข้าพเจ้า​พูด ข้าพเจ้า​ต้อง​ร้อง​ออกมา ประกาศ​ว่า​ความรุนแรง​และ​การ​ถูก​ทำลาย​กำลัง​มา พระคำ​ของ​พระองค์​กลายเป็น​สิ่ง​ที่​ทำให้​คนดูถูก และ​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้า​ทั้งวัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​พูด​ว่า “ข้าพเจ้า​จะ​ไม่พูด​เรื่องนี้​อีกแล้ว ข้าพเจ้า​จะ​ไม่​พูด​แทน​พระเจ้า​อีกต่อไป” แต่​มัน​กลับ​เป็น​เหมือน​ไฟ​เผาไหม้​อยู่​ในใจ​ของ​ข้าพเจ้า เป็น​เหมือน​สิ่ง​ที่​อัดอั้น​ไว้​ใน​กระดูก​ของ​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​เหนื่อยล้า​ที่​จะ​หยุดยั้ง​มันไว้ และ​ในที่สุด​ข้าพเจ้า​ก็​ยั้ง​มัน​ไม่อยู่</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​คน​จำนวน​มาก​นินทา​ข้าพเจ้า พวกเขา​ประกาศ​ว่า “มี​แต่​ความหายนะ​ทุกด้าน” ประกาศ​ไปเลย ใช่แล้ว ให้​พวกเรา​ประกาศ​ไปเลย เพื่อน​ข้าพเจ้า​แต่ละคน​คอย​จ้องดู​ข้าพเจ้า ว่า​เมื่อไหร่​ข้าพเจ้า​จะ​สะดุด​ล้ม​พลาดไป พวกเขา​พูด​ว่า “บางที​ไอ้หมอนั่น​อาจจะ​ถูก​หลอก​ก็ได้ แล้ว​เรา​ก็​จะได้​เอาชนะ​มัน​และ​ระบาย​ความแค้น​กับมัน”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​อยู่​กับ​ข้าพเจ้า​เหมือน​นักรบ​ที่​น่าเกรง​ขาม ดังนั้น คน​ที่​ไล่ล่า​ข้าพเจ้า​จะ​สะดุดล้ม และ​ไม่​สามารถ​เอาชนะ​ข้าพเจ้า​ได้ พวกเขา​จะ​อับอาย​ขายหน้า​เพราะ​ไม่เข้าใจ พวกเขา​จะ​ต้อง​แบก​ความ​อับอาย​นั้น​ไว้​ตลอดกาล​จะ​ไม่มีใคร​ลืม​ความ​อับอาย​นั้น</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​พิจารณา​ว่า​อะไร​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​ผู้​รู้​ถึง​ความคิด​และ​ความอยาก​ของ​มนุษย์ ขอให้​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​พระองค์​แก้แค้น​คนพวกนั้น​ด้วยเถิด เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​ร้องเรียน​ต่อ​พระองค์​แต่เพียง​ผู้เดียว</verse>
				<verse number="13">ร้องเพลง​แด่​พระยาห์เวห์ สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​สิ เพราะ​พระองค์​ได้​ช่วย​ชีวิต​คนยากจน ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คน​ที่​ทำ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="14">ขอให้​ถือ​ว่า​วัน​ที่​ผม​เกิดมา​นั้น​เป็น​วัน​ที่​ถูก​สาปแช่ง ขอให้​ถือ​ว่า​วัน​ที่​แม่​ผม​คลอด​ผม​มานั้น​เป็น​วัน​ที่​ถูก​สาปแช่ง ขอ​อย่าได้​ถือ​ว่า​มัน​เป็น​วัน​แห่ง​ความสุข​เลย</verse>
				<verse number="15">ชาย​คน​ที่​ไป​บอก​ข่าว​กับ​พ่อ​ของผม​ว่า “ลูกท่าน​เกิด​มา​เป็น​ผู้ชาย” แล้ว​ก็​ทำให้​พ่อ​ดีอกดีใจ​ยกใหญ่ ขอให้​ชาย​คนนั้น​ถูก​สาปแช่ง</verse>
				<verse number="16">ขอให้​ชาย​คนนั้น​เป็น​เหมือน​เมือง​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​ทำลาย วอดวาย​อย่าง​ไร้ปรานี ขอให้​เขา​ได้ยิน​เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ใน​ตอนเช้า และ​เสียง​แตร​เตือน​ว่า​มี​อันตราย​เข้า​มา​ใกล้​ใน​ตอนเที่ยง</verse>
				<verse number="17">ขอให้​สิ่ง​เหล่านี้​เกิด​กับ​คน​ที่​ไม่ได้​ฆ่าผม​ตั้งแต่​อยู่​ในท้อง เพราะ​ถ้า​เขา​ได้​ทำ​อย่างนั้น แม่​ของผม​ก็​จะ​เป็น​สุสาน​ของผม และ​แม่​ก็​จะ​ท้อง​อยู่​อย่างนั้น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ทำไม​ผม​จะ​ต้อง​เกิด​ออก​มา​จาก​ท้องแม่ เพื่อ​มา​เจอ​กับ​ปัญหา​ทุกข์ยาก​พวกนี้ และ​ใช้ชีวิต​ที่เหลือ​อยู่​ด้วย​ความอัปยศอดสู</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์ เมื่อ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ส่ง​ปาชเฮอร์​ลูกชาย​ของ​มัลคียาห์ กับ​เศฟันยาห์​นักบวช​ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์​มา​หา​เยเรมียาห์ พวกเขา​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ช่วย​อธิษฐาน​ถึง​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​พวกเรา​หน่อย เพราะ​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​บาบิโลน​กำลัง​สู้รบ​กับ​พวกเรา​อยู่ บางที​พระยาห์เวห์​อาจจะ​ทำ​สิ่ง​ที่​วิเศษ​ให้​กับ​พวกเรา เหมือน​ที่​พระองค์​เคย​ทำ​ใน​อดีต และ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​จะได้​ไป​จาก​เรา”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ขอให้​พวกท่าน​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูดว่า ‘เรา​จะ​หัน​อาวุธ​ใน​มือเจ้า​กลับ​มา​ทำร้าย​เจ้าเอง อาวุธ​ที่​เจ้า​ใช้​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​พวก​เคลเดีย​ที่​ต่อสู้​กับเจ้า​อยู่​นอก​กำแพง​เมือง​นั้น และ​เรา​จะ​นำ​ศัตรู​พวกนั้น​มาให้​ถึง​ใจกลาง​เมือง​ของเจ้า​เลย​ทีเดียว</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ต่อสู้​กับเจ้า​ด้วย​มือ​ที่​เหยียด​ออก​และ​แขน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ ด้วย​ความ​โกรธ ความ​แค้น และ​ความ​เดือดดาล​อย่างยิ่ง</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​โจมตี​สิ่งมีชีวิต​ใน​เมืองนี้​ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​หรือ​สัตว์ พวกมัน​จะ​ตาย​ด้วย​โรคระบาด’”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ต่อ​จากนั้น เรา​จะ​ยก​เศเดคียาห์​กษัตริย์​ยูดาห์​พร้อม​กับ​ทาส​รับใช้ พร้อม​กับ​ผู้คน และ​คน​พวกนั้น​ที่​ยัง​รอดชีวิต​จาก​โรคระบาด สงคราม และ​ความอดอยาก​ให้​ไป​ตก​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​บาบิโลน และ​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​ศัตรู และ​คน​ที่​จ้อง​จะ​เอา​ชีวิต​พวกเขา​อยู่ เนบูคัดเนสซาร์​จะ​เอา​ดาบ​แทง​พวกเขา กษัตริย์​จะ​ไม่​เมตตา​พวกเขา จะ​ไม่​สงสาร จะ​ไม่​เห็นอก​เห็นใจ”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​ว่า “เยเรมียาห์ เจ้า​จะต้อง​พูด​กับ​คน​พวกนี้​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​มี​ทาง​เลือก​สองทาง​ให้​กับเจ้า​คือ​ทาง​แห่ง​ชีวิต​และ​ทาง​แห่ง​ความตาย</verse>
				<verse number="9">ใคร​ที่​อยู่​ใน​เมืองนี้ จะต้อง​ตาย​จาก​ดาบ หรือ​อดตาย หรือ​เป็นโรค​ตาย ส่วน​คน​ที่​หนี​ออก​นอก​เมือง ก็​จะ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​เคลเดีย​ที่​กำลัง​ต่อสู้​กับ​พวกเจ้า​อยู่ แต่​เขา​จะ​รอด พวกเขา​จะ​ได้​ชีวิต​ตนเอง​เหมือน​กับ​ของ​ที่​ยึด​มาได้​จาก​สงคราม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​ตัดสินใจ​แล้ว​ที่​จะ​ลงโทษ​เมืองนี้ ไม่ใช่​ให้​รางวัล​มัน”’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “เมืองนี้​จะ​ต้อง​ตกไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน แล้ว​เขา​จะ​เอา​ไฟ​เผามัน”</verse>
				<verse number="11">ไป​บอก​คน​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี</verse>
				<verse number="12">ครอบครัว​ของ​ดาวิด พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ให้​พิพากษา​ด้วย​ความ​ยุติธรรม​ทุกๆเช้า แล้ว​ช่วย​คน​ที่​ถูกปล้น​ให้​พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​คน​ที่​กดขี่​เขา ความโกรธ​ของเรา​จะได้​ไม่​ลุกลาม​ไป เหมือน​ไฟ​ที่​เผาผลาญ​จน​ดับ​ไม่ได้ เพราะ​ความชั่วช้า​ที่​พวกเจ้า​ทำไว้</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ไอ้เจ้า​ที่​นั่ง​อยู่​บน​ที่ราบ ไอ้ก้อน​หิน​บน​ที่ราบ ดูสิ เรา​ต่อต้าน​เจ้า​อยู่” พวกเจ้า​พูด​ว่า “ใคร​จะ​มา​ทำให้​เรา​กลัว​ได้ ใคร​จะ​มา​โจมตี​บ้านเมือง​เราได้”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเจ้า​ให้​สาสม​กับ​การกระทำ​ของเจ้า เรา​จะ​จุดไฟ​เผาป่า​ของเจ้า แล้ว​มัน​ก็​จะ​เผาผลาญ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​รอบๆ​เจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “เยเรมียาห์ ให้​ไป​ที่​วัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ และ​ให้​เจ้า​บอก​กับเขา​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="2">เจ้า​จะต้อง​พูด​ว่า ‘กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี ตัวท่าน ข้ารับใช้​ของ​ท่าน และ​ประชาชน​ที่​ผ่าน​ประตู​เหล่านี้​เข้ามา</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ให้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง และ​ให้​ช่วยเหลือ​คน​ที่​ถูก​ปล้น​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​คน​ที่​กดขี่​เขา อย่า​ข่มเหง​หรือ​ทำร้าย​ผู้​ผ่านทาง คน​ไม่มี​พ่อ และ​หญิงหม้าย และ​อย่า​ทำ​ให้​เลือด​คน​บริสุทธิ์​ต้อง​หลั่งไหล​ที่นี่</verse>
				<verse number="4">ถ้า​พวกเจ้า​ทำ​ตาม​ถ้อยคำ​นี้​อย่าง​เอาเป็น​เอาตาย​แล้ว​ละก็ พวก​กษัตริย์​ที่นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​และ​ขี่​รถรบ​หรือ​นั่ง​อยู่​บน​หลังม้า ทั้ง​พวกเขา​และ​ข้ารับใช้​ของเขา และ​ประชาชน​ของ​พวกเขา จะ​ได้​เข้ามา​ทาง​ประตู​วัง​แห่งนี้</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​พวกเจ้า​ไม่​ใส่ใจ​ฟัง​ถ้อยคำ​เหล่านี้ พระยาห์เวห์​ก็​พูด​ว่า เรา​รับรอง​ว่า วัง​นี้​จะ​ต้อง​ถูก​ทำลาย​จน​ย่อยยับ”’”</verse>
				<verse number="6">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​วัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “เจ้า​เป็น​เหมือน​กิเลอาด​สำหรับ​เรา เป็น​เหมือน​ยอดเขา​เลบานอน แต่​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​กลายเป็น​ทะเลทราย และ​ทำให้​เจ้า​เป็น​เมืองร้าง</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​อุทิศ​พวก​ผู้ทำลาย​ไว้​สำหรับ​เจ้า แต่ละคน​มี​อาวุธ​ของ​ตัวเอง พวกเขา​จะ​โค่น​ต้นสนซีดาร์​ราคาแพง​ของเจ้า​และ​โยน​มัน​ทิ้ง​ในไฟ”</verse>
				<verse number="8">“หลายๆ​ชนชาติ​จะ​เดิน​ผ่านมา​เห็น​เมืองนี้ และ​พูด​กับ​เพื่อน​บ้าน​ว่า ‘ทำไม​พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​ทำ​อย่างนี้​กับ​เมือง​ที่​ยิ่งใหญ่​นี้’</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​พูด​ว่า ‘ก็​เพราะ​พวกเขา​ละทิ้ง​พันธสัญญา​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ไป​ก้มกราบ​และ​รับใช้​พระอื่นๆ’”</verse>
				<verse number="10">	ไม่ต้อง​ไป​ร้องไห้​ให้​กับ​กษัตริย์​ที่​ตาย​ไปแล้ว แล้ว​ก็​ไม่ต้อง​ไป​เสียอก​เสียใจ​ให้​กับเขา​ด้วย แต่​ให้​ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น​ให้​กับ​กษัตริย์ ที่​ต้อง​หนี​ออกไป​จาก​เมืองนี้​เถอะ เพราะ​เขา​จะ​ไม่มีวัน​ได้​กลับมา​เห็น​บ้านเกิด​ของเขา​อีก</verse>
				<verse number="11">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​ชัลลูม แห่ง​ยูดาห์​ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ ผู้​ที่​มา​ปกครอง​แทน​โยสิยาห์​พ่อ​ของ​เขา​ว่า “ชัลลูม​ต้อง​ไป​จาก​สถานที่​แห่งนี้​และ​จะ​ไม่​กลับ​มาอีก</verse>
				<verse number="12">เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​ที่​ที่​เขา​ถูก​เนรเทศ​ไป และ​เขา​จะ​ไม่ได้​เห็น​แผ่นดิน​นี้​อีกเลย”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “นี่ เจ้า ที่​สร้าง​บ้าน​ของเจ้า​ด้วย​การเอาเปรียบ​ลูกจ้าง แล้ว​ต่อ​ชั้นบน​ของบ้าน​ขึ้นไป​ด้วย​การโกง​คนงาน เจ้า​ที่​ใช้​เพื่อน​ตัวเอง​ฟรีๆ​โดย​ไม่ยอม​จ่าย​ค่าจ้าง​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">เยโฮยาคิม เจ้า​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​สร้าง​บ้าน​หลังใหญ่ๆ​ให้​กับ​ตัวเอง​และ​ห้องชั้นบน​กว้างๆ แล้ว​ขยาย​หน้าต่าง​ให้​ใหญ่ขึ้น แล้ว​บุ​บ้าน​ด้วย​ไม้สนซีดาร์​และ​ทา​มัน​ด้วย​สีแดง’</verse>
				<verse number="15">เยโฮยาคิม เจ้า​ปกครอง​บ้านเมือง​เพื่อ​จะได้​ใช้​ไม้สนซีดาร์​ให้มากๆ​หรือไง โยสิยาห์ พ่อ​ของเจ้า​มีกิน​มีดื่ม​อย่าง​เหลือเฟือ​ไม่ใช่หรือ พ่อ​เจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง ดังนั้น เขา​ก็​เจอ​แต่​เรื่องดีๆ</verse>
				<verse number="16">เขา​ใช้​เวลา​ตัดสินคดี​ของ​คน​ที่​สิ้นหวัง​และ​ยากจน เขา​จึง​เจอ​แต่​เรื่องดีๆ นั่นแหละ​คือ​ความหมาย​ของ​การ​ที่​ได้​รู้จัก​เรา” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="17">แต่​ตา​และ​ใจ​ของเจ้า​ไม่ได้​เป็น​อย่างนั้น เจ้า​คิด​แต่​เรื่อง​การทำ​กำไร และ​ทำให้​คนบริสุทธิ์​ต้อง​เลือดตก และ​กดขี่​ข่มเหง​และ​ย่ำยี​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ก็​เลย​พูด​ถึง​เยโฮยาคิม ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “คนยูดาห์​จะ​ไม่​ร้องไห้​ให้​กับ​เยโฮยาคิม พวกเขา​จะ​ไม่​พูด​ว่า ‘พี่ชาย นี่​เป็น​เรื่อง​เศร้า น้องสาว มัน​เศร้า​จริงๆ’ คน​ยูดาห์​จะ​ไม่​ร้องไห้​ให้​กับ​เยโฮยาคิม พวกเขา​จะ​ไม่​พูด​ว่า ‘เจ้านาย​ของผม น่าเศร้า​เหลือเกิน ข้าแต่​กษัตริย์ เรื่องนี้​น่าเศร้า​เหลือเกิน’</verse>
				<verse number="19">เยโฮยาคิม​จะ​ถูก​ฝัง​เหมือน​ที่​ลา​ถูกฝัง เยโฮยาคิม​จะ​ถูก​ลาก​ออกไป​โยน​ที่​นอก​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ให้​ขึ้นไป​บน​ภูเขา​ที่​เลบานอน​แล้ว​ร้องไห้​อย่าง​สิ้นหวัง ตะโกน​ด้วย​ความ​เศร้าโศก​ใน​เมือง​บาชาน​สิ ร้องไห้​อย่าง​สิ้นหวัง​จาก​เทือกเขา​อาบาริม​สิ เพราะ​คน​ที่​รักเจ้า​ถูก​ทำลาย​ไป​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="21">ยูดาห์ เรา​พูด​กับ​เจ้า​ตอน​ที่​เจ้า​รู้สึก​มั่นคง​และ​ปลอดภัย เจ้า​พูด​ว่า ‘ฉัน​จะ​ไม่ฟัง​หรอก’ นิสัย​เจ้า​เป็น​แบบนี้​มา​ตั้งแต่​เด็ก​แล้ว เพราะ​ว่า​เจ้า​ไม่เคย​เชื่อฟัง​เรา​เลย</verse>
				<verse number="22">ลม​จะ​พัด​เอา​คน​เลี้ยงแกะ​ของเจ้า​ไปหมด และ​คน​ที่​รักเจ้า​จะ​ต้อง​ถูกจับ​ไป​เป็น​เชลย เพราะ​ใน​เวลานั้น​เจ้า​จะ​อับอาย และ​ได้รับ​การดูถูก​เหยียด​หยาม​จาก​ความชั่วช้า​ทั้งสิ้น​ของเจ้า</verse>
				<verse number="23">	เจ้า​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เลบานอน​ท่ามกลาง​ต้นสน​ซีดาร์​ทั้งหลาย เจ้า​จะ​ร้องไห้​ครวญคราง​แน่ เมื่อ​ความเจ็บปวด​มา​ถึง​เจ้า เหมือน​ความเจ็บปวด​ของ​หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอดลูก”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาดไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า ถึงแม้​เจ้า โคนิยาห์ ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​จะ​เป็น​แหวน​ประทับตรา​ที่​สวม​อยู่​บน​มือขวา​ของเรา เรา​ก็​จะ​ดึง​เจ้า​ออก​จาก​มือ​เรา​แน่</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เรา​จะ​ส่ง​ให้​เจ้า​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​คน​ที่​อยาก​จะ​ฆ่า​เจ้า เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ให้​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​ที่​เจ้า​หวาดผวา คือ​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​และ​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวก​เคลเดีย</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​โยน​เจ้า​กับ​แม่​ที่​ให้​กำเนิด​เจ้ามา ไป​อยู่​ที่​แผ่นดิน​อื่น ที่​เจ้า​ไม่ได้​เกิดมา แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="27">พวกเขา​จะ​ไม่ได้​กลับมา​ยัง​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​หวัง​ว่า​จะได้​กลับ​มา​นั้น”</verse>
				<verse number="28">โคนิยาห์​คนนี้​เป็น​ที่​น่ารังเกียจ เหมือน​หม้อ​ที่​แตก​หรือ เขา​เป็น​หม้อ​ที่​ไม่มีใคร​อยากได้​หรือยังไง แล้ว​ทำไม​เขา​ถึง​ถูก​โยนทิ้ง​ล่ะ และ​ทำไม​ลูกๆ​เขา​ถึง​ต้อง​กระเด็น​ไป​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​ไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="29">แผ่นดิน แผ่นดิน แผ่นดิน​เอ๋ย ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “ให้​เขียน​ลง​ไป​เกี่ยวกับ​โคนิยาห์​คนนี้​ว่า เขา​เป็น​คน​ที่​ไม่มี​ลูก​สืบสกุล เขา​จะ​เป็น​คน​ที่​จะ​ล้มเหลว​ตลอดชีวิต จะ​ไม่มี​ลูกหลาน​ของเขา​สักคน​ที่​ร่ำรวย จะ​ไม่มี​ลูกหลาน​ของเขา​สักคน​ที่​จะได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​และ​ปกครอง​ยูดาห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ความ​หายนะ​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวก​คน​เลี้ยงแกะ​ที่​กำลัง​ทำลาย​แกะ​ใน​ทุ่งหญ้า​ของเรา​และ​ทำ​ให้​มัน​กระจัด​กระจาย​ไป”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พูด​เกี่ยวกับ​พวก​คน​เลี้ยงแกะ​ที่​กำลัง​ดูแล​คน​ของเรา​อยู่ “พวกเจ้า​ทำ​ให้​แกะ​ของเรา​กระจัด​กระจาย​ไป เจ้า​ได้​ขับไล่​พวกแกะ​ออกไป​และ​ไม่ได้​จัดการ​อะไร​ให้​กับ​แกะ​เลย ดังนั้น เรา​จะ​จัดการ​กับ​เจ้า สำหรับ​สิ่ง​เลวร้าย​ที่​เจ้าทำ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="3">“เรา​จะ​รวบรวม​แกะ​ที่เหลือ​ของเรา​จาก​ดินแดน​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​ขับไล่​พวกมัน​ไป แล้ว​เรา​จะ​นำ​พวกมัน​กลับมา​ที่​ทุ่งหญ้า​ของ​พวกมัน พวกมัน​จะ​เจริญ​เติบโต​และ​ออกลูก​มากมาย</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​หา​คน​เลี้ยงแกะ​พวกใหม่​มา​ดูแล​พวกมัน คน​เลี้ยงแกะ​พวกใหม่​นี้​จะ​ดูแล​พวกมัน แกะ​เหล่านั้น​จะ​ไม่​หวาดกลัว​อีกต่อไป และ​จะ​ไม่มี​สักตัว​ที่​หลง​หาย​ไป” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วันเวลา​นั้น​ใกล้​จะ​มาถึง​แล้ว ที่​เรา​จะ​ยกชู​กิ่งก้าน​ที่​ชอบธรรม​สำหรับ​ดาวิด กษัตริย์​องค์นั้น​จะ​ปกครอง​และ​แสดง​ความเฉลียว​ฉลาด เขา​จะ​รักษา​ความยุติธรรม​และ​ความชอบธรรม</verse>
				<verse number="6">ใน​ช่วงเวลา​ที่​เขา​ปกครอง​นั้น​ยูดาห์​จะ​ปลอดภัย และ​อิสราเอล​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย และ​ผู้คน​จะ​เรียก​กษัตริย์​องค์นั้น​ว่า ‘พระยาห์เวห์​คือ​ความชอบธรรม​ของเรา’”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “วันเวลา​นั้น​ใกล้​จะ​มาถึง​แล้ว​ที่​ผู้คน​จะ​ไม่พูด​กัน​อีกแล้ว​ว่า ‘ฉัน​ขอ​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​นำ​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์’</verse>
				<verse number="8">แต่​พวกเขา​จะ​พูดกัน​ว่า ‘ฉัน​ขอ​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้​ที่​นำ​ลูก​หลาน​ของ​ครอบครัว​อิสราเอล​จาก​ดินแดน​ทาง​เหนือ จาก​ดินแดน​ทั้งหลาย​ที่​พระองค์​ได้​ขับ​ไล่​พวก​เขา​ไป แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​ได้​กลับ​มา​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวก​เขา​เอง’”</verse>
				<verse number="9">ส่วน​เรื่อง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า หัวใจ​ผม​แตก​สลาย​อยู่​ในอก กระดูกผม​ก็​อ่อน​ปวกเปียก​ไปหมด ผม​เป็น​เหมือน​คนเมา เป็น​เหมือน​คน​ที่​ถูก​มอม​ด้วย​เหล้าองุ่น ที่​ผม​รู้สึก​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พระยาห์เวห์​และ​ถ้อยคำ​ต่างๆ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​นั่นเอง</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แผ่นดินนี้​เต็ม​ไปด้วย​คนเล่นชู้ แผ่นดิน​แห้งแล้ง​เพราะ​ถูก​สาปแช่ง ทุ่งหญ้า​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​เหี่ยวแห้ง​ไป วิถีทาง​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​ชั่วร้าย และ​พวกมัน​ก็​ใช้​อำนาจ​อย่างผิดๆ</verse>
				<verse number="11">อันที่จริง​แล้ว ทั้ง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​นักบวช​ต่าง​ก็​ทำให้​แผ่นดิน​เสื่อมไป แม้แต่​ใน​วิหาร​ของเรา เรา​ก็​ยัง​พบเห็น​ความชั่วช้า​ของ​พวกมัน” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">“ดังนั้น เส้นทาง​ของ​พวกมัน​ก็​จะ​ลื่นมาก พวกมัน​จะ​ถูก​ไล่​ออกไป​ใน​ความ​มืดมิด และ​ใน​ความมืด​นั้น พวกมัน​จะ​ล้มลง เพราะ​เรา​จะ​นำ​ความ​ทุกข์ทรมาน​มา​ให้​พวกมัน​ใน​ปี​ที่​เรา​มา​เยี่ยมหา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="13">“เรา​ได้เห็น​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง​ท่ามกลาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​สะมาเรีย พวกมัน​ทำนาย​โดย​พระบาอัล แล้ว​พวกมัน​ได้​ทำให้​คน​อิสราเอล​ของเรา​ต้อง​หลงหาย​ไป</verse>
				<verse number="14">และ​เรา​ได้เห็น​สิ่ง​ที่​น่าตกใจ​ยิ่งกว่า​นั้นอีก​ใน​ท่ามกลาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ผู้คน​เล่นชู้​กัน​และ​ฉ้อโกง​กัน แล้ว​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นี้​ก็​สนับสนุน​คนเลว​พวกนี้ ไม่มีใคร​กลับใจ​จาก​ความชั่วร้าย​เลย​สักคน ใน​สายตา​ของเรา พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหล่านี้​ทั้งหมด​เป็น​เหมือน​เมืองโสโดม และ​พลเมือง​ของ​เยรูซาเล็ม​ก็​เหมือนกับ​เมืองโกโมราห์”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​เกี่ยวกับ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนี้​ว่า “เรา​จะ​ทำให้​มัน​ต้อง​กิน​อาหาร​ที่​มี​รสขม​และ​ทำให้​พวกมัน​ต้อง​ดื่มน้ำ​ที่​มี​ยาพิษ เพราะ​สิ่ง​ที่​เสื่อมทราม​ได้​ออก​มา​จาก​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​เมืองเยรูซาเล็ม​และ​กระจาย​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า “อย่า​ไปฟัง​คำทำนาย​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนี้​ที่​พูด​กับเจ้า พวกมัน​กำลัง​หลอก​เจ้า นิมิต​ที่​พวกมัน​พูด​ออกมานั้น ไม่ได้​มา​จาก​ปาก​ของ​พระยาห์เวห์​หรอก</verse>
				<verse number="17">พวกมัน​พร่ำ​พูด​อยู่​กับ​พวก​ที่​เกลียดชัง​เรา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘พวกเจ้า​จะ​มี​สันติสุข’ และ​พูด​กับ​พวก​ที่​มี​จิตใจ​ดื้อด้าน​ว่า ‘เรื่อง​ร้ายๆ​จะ​ไม่​เกิดขึ้น​กับเจ้า​หรอก’</verse>
				<verse number="18">ใครล่ะ​ที่​ยืน​อยู่​ใน​ห้องประชุมสภา​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​จะ​ได้เห็น​หรือ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ใคร​เคย​สนใจ​คำพูด​ของ​พระองค์​และ​เชื่อฟัง​คำพูด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">นี่ไง พายุ​จาก​พระยาห์เวห์ ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​พลุ่ง​ออกมา มัน​เป็น​เหมือนกับ​พายุหมุน ที่​หมุนตัว​อยู่​เหนือ​หัว​ของ​คนชั่ว​พวกนั้น</verse>
				<verse number="20">ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่หวน​กลับไป​หรอก จนกว่า​จะ​ทำหน้าที่​ของมัน​จน​เสร็จสิ้น และ​จนกว่า​มัน​จะ​ทำให้​แผนการ​ของ​พระองค์​สำเร็จ หลังจาก​วัน​พวกนี้​ผ่าน​ไปแล้ว พวกเจ้า​ก็​จะ​เข้าใจ​ว่า​ทำไม​ถึง​ต้อง​เกิด​เรื่อง​พวกนี้​ขึ้น</verse>
				<verse number="21">เรา​ไม่ได้​ส่ง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนี้​มา แต่​พวกมัน​กลับ​วิ่ง​ไป​พูด​กับ​พวกเจ้าเอง เรา​ไม่ได้​พูด​กับ​พวกมัน แต่​พวกมัน​กลับ​ไป​พูด​แทน​เรา</verse>
				<verse number="22">ถ้า​พวกมัน​ได้​มา​ยืน​อยู่​ใน​ห้องประชุมสภา​ของเรา และ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของเรา​ที่​มี​ไว้​สำหรับ​คนของเรา พวกมัน​ก็คง​จะ​ทำให้​คน​เหล่านั้น​หัน​จาก​วิถีทาง​ชั่ว​ของ​พวกเขา และ​หัน​จาก​การทำชั่ว​ของ​พวกเขา​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ถาม​ว่า “เรา​เป็น​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใกล้ๆ​เท่านั้นหรือ เรา​ไม่ได้​เป็น​พระเจ้า​ใน​ที่​ห่างไกล​ด้วยหรือ</verse>
				<verse number="24">ถ้า​ใคร​ซ่อนตัว​อยู่ เรา​จะ​มอง​ไม่เห็น​หรือ” “เรา​ไม่ได้​อยู่​ทั่ว​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก​หรือ” พระยาห์เวห์​ถาม​อย่างนั้น พระยาห์เวห์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="25">“เรา​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ไอ้​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนั้น​พูด ไอ้​พวกนั้น​ที่​ทำนาย​โกหก โดย​เอา​ชื่อเรา​ไป​อ้าง พวกมัน​พูด​ว่า ‘ฉัน​ฝัน​เห็นแล้ว ฉัน​ฝัน​เห็นแล้ว’</verse>
				<verse number="26">ใจ​ของ​พวกมัน​จะ​เป็น​อย่างนี้​ไป​อีกนาน​ไหม พวกมัน​ทำนาย​โกหก​และ​หลอกลวง​ใน​สิ่ง​ที่​พวกมัน​กุขึ้น​มาเอง​ในใจ</verse>
				<verse number="27">พวกมัน​วางแผน​ที่​จะ​ทำให้​คน​ของเรา​ลืม​ชื่อ​ของเรา ด้วย​ความฝัน​ต่างๆ​ที่​พวกมัน​ยก​ขึ้นมา​เล่า​ให้​กับ​เพื่อน​บ้าน​ฟัง พวกมัน​หวัง​ว่า​คน​จะ​ลืมเรา เหมือนกับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกมัน​ลืม​ชื่อ​ของเรา และ​หัน​ไป​บูชา​พระบาอัล</verse>
				<verse number="28">ให้​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​มี​ความฝัน​จะ​เล่า เล่า​มัน​ออกมา แต่​ขอให้​คน​ที่​มี​ถ้อยคำ​ของเรา พูด​ถ้อยคำ​ของเรา​อย่าง​ซื่อสัตย์ ฟาง​กับ​เมล็ด​ข้าวสาลี​มัน​จะ​ไป​ด้วยกัน​ได้​อย่างไร” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​ถาม​ว่า “ถ้อยคำ​ของเรา​เป็น​เหมือน​ไฟ​ไม่ใช่​หรือ มัน​เป็น​เหมือน​ค้อน​ที่​ทุบ​หิน​ที่​แข็ง​ให้​แตก​กระจุย​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น เรา​ต่อต้าน​ไอ้​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​ขโมย​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของเรา​จาก​เพื่อน​บ้าน​ของเขา</verse>
				<verse number="31">เรา​ต่อต้าน​ไอ้พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​ใช้​ลิ้น​ตัวเอง​ประกาศ​เรื่อง​บางเรื่อง​ว่า​เป็น​คำทำนาย​ของ​พระยาห์เวห์” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="32">“เรา​จะ​ต่อต้าน​ไอ้พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​ทำนาย​ฝัน​หลอกๆ” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น “พวกมัน​เล่า​ความฝัน​เหล่านั้น และ​ทำให้​คน​ของเรา​หลงไป ด้วย​คำ​หลอกลวง​และ​เรื่อง​ต่างๆ​ที่​พวกมัน​กุขึ้น​มาเอง เรา​ไม่ได้​ส่ง​พวกมัน​มา และ​เรา​ก็​ไม่ได้​สั่ง​ให้​พวกมัน​พูด​ด้วย และ​ที่​แน่นอน​ก็​คือ​พวกมัน​ไม่ได้​ก่อ​ให้​เกิด​ประโยชน์​อะไร​ให้​กับ​คน​พวกนี้​เลย” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="33">“และ​ถ้า​คน​พวกนี้ หรือ​ผู้พูดแทนพระเจ้า หรือ​นักบวช​ถาม​เจ้า​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ฝาก​ภาระ​อะไร​ให้​เจ้า​แบก​มา’ เจ้า​ก็​บอก​พวกมัน​ไป​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ก็​พวกแก​นี่แหละ​คือ​ภาระ และ​เรา​จะ​โยน​พวกแก​ทิ้ง”’”</verse>
				<verse number="34">“ผู้พูดแทนพระเจ้า หรือ​นักบวช หรือ​คน​ที่​พูดว่า ‘นี่แหละ​คือ​ภาระ​ที่​พระยาห์เวห์​ฝาก​มา’ พวก​ที่​พูด​ว่า​อย่างนั้น เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​ที่​พูด​อย่างนั้น​รวมทั้ง​คน​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​พวกเขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="35">“แต่​นี่​ต่างหาก​ที่​พวกเจ้า​ควร​จะ​ถาม​กับ​เพื่อน​บ้าน​และ​ญาติ​พี่น้อง​ของเจ้า คือ ‘พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า​อะไร หรือ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อะไร’</verse>
				<verse number="36">และ​เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่พูด​อย่างนี้​อีก​ต่อไป​ว่า ‘นี่​คือ​ภาระ​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​แบก​มา’ เพราะ​ภาระ​นั้น​เป็น​แค่​คำพูด​ของ​แต่ละคน และ​โดย​วิธีนี้ เจ้า​ก็​ได้​บิดเบือน​คำพูด​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิตอยู่ พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พระเจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="37">ดังนั้น​เจ้า​ควร​จะ​ถาม​ผู้พูดแทนพระเจ้า​อย่างนี้​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ตอบ​ว่า​อะไร พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อะไร’</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​พวกเจ้า​พูด​ประโยค​นี้​ว่า ‘นี่​คือ​ภาระ​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​แบก​มา’ ซึ่ง​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​ไว้​แล้ว​ว่า อย่า​พูด​ประโยค​นี้​ที่ว่า ‘นี่​คือ​ภาระ​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​แบกมา’ และ​พวกเจ้า​ก็​ยัง​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น ดู​ไว้ให้ดี เรา​จะ​ยก​เจ้า​เหวี่ยง​ออกไป​จาก​หน้าเรา​แน่ๆ ทั้งเจ้า​และ​เมือง​ที่​เรา​เคย​มอบ​ให้​กับเจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="40">เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​ได้รับ​ความ​อัปยศ​ตลอดไป และ​ทำให้​เจ้า​อับอาย​อย่าง​ที่​ไม่มีวัน​ลืมเลือน​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ให้​ผม​ดู​ตะกร้า​มะเดื่อ​สองใบ​ที่​วาง​อยู่​ตรงหน้า​วิหาร​ของ​พระองค์ หลังจาก​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​เนรเทศ​เยโคนิยาห์​ลูก​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​ออก​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​อยู่​ที่​บาบิโลน​แล้ว พร้อม​กับ​พวก​เจ้านาย​ของ​ยูดาห์​และ​ช่างฝีมือ​และ​ช่างเหล็ก​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ตะกร้า​หนึ่ง​ใส่​มะเดื่อ​ที่​ดีที่สุด​เอาไว้ เหมือน​มะเดื่อ​ที่​เก็บ​ครั้งแรก อีก​ตะกร้า​หนึ่ง​ใส่​มะเดื่อ​ที่เสีย จน​คน​ไม่กล้า​กิน เพราะ​มัน​เสีย​มาก</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับผม​ว่า “เยเรมียาห์ เจ้า​เห็น​อะไรบ้าง” ผม​ก็​ตอบ​ว่า “มะเดื่อ​ครับ มะเดื่อ​ดี​ก็​ดีเยี่ยม​เลยครับ แต่​มะเดื่อ​เสีย​ก็​เสีย​เอา​มากๆ​กิน​ไม่ได้​เลย​เพราะ​พวกมัน​เสีย​มาก”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="5">“นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด ‘เรา​ถือ​ว่า​มะเดื่อ​ที่​ดี​พวกนี้​เป็น​เหมือน​คน​ยูดาห์​ใน​ส่วน​ที่​ถูก​ขับไล่​ไป คน​พวกนี้​คือ​พวก​ที่​เรา​ส่งออก​จาก​แผ่นดิน​นี้​ไป​ที่​ดินแดน​ของ​พวก​เคลเดีย</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​เฝ้าดู​พวกเขา​เป็น​อย่างดี และ​เรา​จะ​นำ​พวกเขา​กลับมา​ที่​แผ่นดินนี้ เรา​จะ​สร้าง​พวกเขา​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​จะ​ไม่​ทำลาย​พวกเขา เรา​จะ​ปลูก​พวกเขา​และ​ไม่​ถอน​พวกเขา​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ให้​พวกเขา​มี​ใจ​ที่​รู้จัก​เรา เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​จะ​กลับ​มาหา​เรา​ด้วย​สิ้นสุดใจ​ของ​พวกเขา’”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ส่วน​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ พร้อม​กับ​เจ้านาย​ทั้งหลาย​ของเขา และ​คน​ที่เหลือ​ใน​เยรูซาเล็ม รวมทั้ง​คน​ที่เหลือ​อยู่​ใน​ดินแดนนี้ และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​ด้วย เรา​จะ​ทำ​กับเขา​เหมือน​ลูก​มะเดื่อ​ที่​เสีย​จน​กิน​ไม่ได้​เหล่านั้น เพราะ​มัน​เสีย​มาก​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​กลัว​จน​ตัวสั่น​และ​เจอ​กับ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​ไป​ทั่ว​อาณาจักร​ของ​โลกนี้ เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​ถูก​ต่อว่า ถูก​กระทบ​กระเทียบ ถูก​เยาะเย้ย และ​ถูก​แช่งด่า​ใน​ดินแดน​ที่​เรา​จะ​เนรเทศ​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​นำ​สงคราม ความ​อดอยาก และ​โรคร้าย มา​ทำลาย​พวกเขา​จนกว่า​พวกเขา​จะ​ถูก​กำจัด​ไป​จน​หมดสิ้น​จาก​แผ่นดินนี้ ที่​เรา​ได้​ยกให้​กับ​พวกเขา​และ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ไว้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ส่ง​มา​ถึง​เยเรมียาห์​เกี่ยวกับ​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด ใน​ปี​ที่สี่​ของ​การ​ปกครอง​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ ซึ่ง​ตรง​กับ​ปีแรก​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ครอบ​ครอง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​พระคำ​ที่​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า พูด​กับ​คน​ยูดาห์​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ตั้งแต่​ปี​ที่​สิบสาม​ที่​โยสิยาห์​ลูก​ของ​กษัตริย์​อาโมน​แห่ง​ยูดาห์​ปกครอง​ประเทศ​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ ก็​เป็น​เวลา​ยี่สิบสาม​ปี​แล้ว ผม​ได้รับ​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา แล้ว​ผม​ก็​ได้​พูด​พระคำ​ของ​พระองค์​ให้​กับ​พวกคุณ​ฟัง ผม​พูดแล้ว​พูดอีก แต่​พวกคุณ​ก็​ไม่เคย​ฟัง</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ได้​ส่ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ซึ่ง​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​มาหา​พวกคุณ พระองค์​ส่ง​พวกเขา​มาแล้ว​มาอีก แต่​คุณ​ก็​ไม่ยอม​ฟัง คุณ​ไม่ได้​เงี่ยหู​ฟัง​เลย</verse>
				<verse number="5">พระองค์​พูด​อยู่เสมอ​ว่า ‘กลับมา พวกเจ้า​แต่ละคน ให้​หัน​กลับมา​จาก​วิถีชีวิต​ที่​ชั่วร้าย และ​หัน​กลับมา​จาก​การกระทำ​ต่างๆ​ที่​ชั่วช้า​ของเจ้า และ​ให้​มา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระยาห์เวห์​ยกให้​กับ​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">อย่าได้​ไป​ติดตาม​และ​รับใช้​พระอื่นๆ อย่า​ได้​ไป​กราบไหว้​พระอื่น​เลย และ​อย่าได้​ยั่วโมโห​เรา​ด้วย​สิ่ง​ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้นมา​กับ​มือ​ของ​เจ้าเอง​เลย แล้ว​เรา​จะ​ไม่​ทำ​อันตราย​เจ้า</verse>
				<verse number="7">แต่​เจ้า​ก็​ไม่ยอม​ฟัง​เรา’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “เจ้า​ก็​เลย​ยั่ว​เรา​ด้วย​สิ่ง​ที่​เจ้า​สร้าง​ขึ้นมา​กับ​มือ​เจ้าเอง ทำให้​เรา​ต้อง​ทำร้าย​เจ้า”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พูด “เนื่องจาก​เจ้า​ไม่​ยอมฟัง​คำ​ของเรา</verse>
				<verse number="9">เรา​กำลัง​จะ​ส่งสาร​ไป และ​เรียก​เผ่า​ทาง​เหนือ​ทั้งหมด​มา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “และ​เรา​จะ​ส่งสาร​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา และ​เรา​จะ​พา​พวกเขา​ทั้งหมด​มา​บุก​แผ่นดิน​นี้ และ​ต่อสู้​กับ​พลเมือง​ของ​ที่นี่ และ​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ​ทั้งหมดนี้​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​มัน เรา​จะ​ทำลาย​พวกมัน​อย่าง​ราบคาบ เรา​จะ​ทำให้​พวกมัน​เป็น​เป้า​ของ​ความ​สยดสยอง และ​ให้​เป็น​ที่​หัวเราะ​เยาะ​และ​ดุด่า​ว่ากล่าว​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ทำลาย​เสียง​รื่นเริง​สนุก​สนาน​และ​เสียง​เลี้ยง​ฉลอง เสียง​ของ​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​ใน​วัน​แต่งงาน เสียง​ของ​หิน​โม่แป้ง​ทำ​อาหาร และ​แสง​ตะเกียง​ให้​หมดไป</verse>
				<verse number="11">ทั่ว​แผ่นดินนี้​จะ​กลายเป็น​ที่​แห้งแล้ง​รกร้าง และ​ชนชาติ​นี้​จะต้อง​เป็น​ขี้ข้า​กษัตริย์​บาบิโลน​ไป​อีก​เจ็ดสิบ​ปี</verse>
				<verse number="12">พอ​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว เรา​จะ​จัดการ​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​ชนชาติ​นั้น​ทั้งหมด สำหรับ​ความ​ผิดบาป​ที่​พวกมัน​ทำ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “และ​เรา​จะ​จัดการ​กับ​ดินแดน​ของ​พวก​เคลเดีย เรา​จะ​ทำให้​มัน​รกร้าง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">ทุกๆ​คำพูด​ที่​เรา​ได้​พูด​ต่อต้าน​แผ่นดิน​นั้น เรา​จะ​ทำให้​มัน​เกิดขึ้น​จริง​ตามนั้น ทุกอย่าง​ที่​เขียน​อยู่​ใน​หนังสือ​เล่มนี้ ซึ่ง​เป็น​เรื่อง​ที่​เยเรมียาห์​ได้​พูด​ต่อต้าน​ชนชาติ​ต่างๆ​ไว้ จะ​เกิดขึ้น​จริง​ตามนั้น</verse>
				<verse number="14">ที่​เรา​พูด​อย่าง​นี้ ก็​เพราะ​ชนชาติ​ต่างๆ​มากมาย​และ​กษัตริย์​ที่​ยิ่งใหญ่​หลาย​องค์ จะต้อง​ไป​เป็น​ขี้ข้า​รับใช้​บาบิโลน แล้ว​เรา​จะ​ตอบแทน​พวกมัน​ตาม​สิ่ง​ที่​พวกมัน​ทำ​และ​สิ่ง​ที่​มือ​ของ​พวกมัน​สร้าง​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="15">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​เอา​ถ้วยนี้​ไป​จาก​มือเรา เป็น​ถ้วย​ที่​ใส่​เหล้าองุ่น​แห่ง​ความโกรธ​ของเรา แล้ว​เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ชนชาติ​เหล่านั้น​ดื่มมัน</verse>
				<verse number="16">พวกมัน​จะ​ดื่ม​จน​เมา​โซเซ และ​ทำ​ตัว​เหมือน​คนบ้า ก็​เพราะ​ดาบ​ที่​เรา​ส่ง​ไป​ท่ามกลาง​พวกมัน”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ผม​จึง​หยิบ​ถ้วย​จาก​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ไป​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ส่ง​ผม​ไป และ​ทำให้​ชนชาติ​เหล่านั้น​ดื่มมัน</verse>
				<verse number="18">ชนชาติ​เหล่านั้น​ได้แก่​เยรูซาเล็ม และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ และ​บรรดา​กษัตริย์​และ​เจ้านาย​ข้าราชการ​ทั้งหลาย ผม​ทำให้​พวกเขา​ดื่ม​จาก​ถ้วยนี้ เพื่อ​ทำให้​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​รกร้าง​ว่างเปล่า ไร้​ประโยชน์ เป็น​เป้า​ให้​คน​หัวเราะ​เยาะ​และ​ได้รับ​การ​ดูถูก​เหยียด​หยาม อย่าง​ที่​มัน​เป็น​อยู่​ตอนนี้</verse>
				<verse number="19">คน​เหล่านี้​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​ดื่ม​จาก​ถ้วยนี้ คือ​ฟาโรห์​กษัตริย์​อียิปต์ พร้อม​กับ​ข้ารับใช้ ข้าราชการ รวมทั้ง​ประชาชน​ของ​พระองค์​ทุกคน</verse>
				<verse number="20">พวก​ชาวบ้าน​ตาม​ชายแดน และ​กษัตริย์​ทุกองค์​ของ​อูส พวก​กษัตริย์​ทุกองค์​ของ​ฟีลิสเตีย ซึ่ง​ก็​มี กษัตริย์​ต่างๆ​ของ​เมือง​อัชเคโลน กาซา เอโครน และ​ที่เหลือ​ของ​เมือง​อัชโดด</verse>
				<verse number="21">คน​ใน​เมือง​เอโดม โมอับ และ​อัมโมน</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​ทุกองค์​ของ​ไทระ ไซดอน และ​กษัตริย์​ที่​อยู่​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​อีก​ฟาก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​เดดาน เทมา และ​บูส รวมทั้ง​คน​พวกนั้น​ที่​เข้า​พิธี​โกน​ผมจอน</verse>
				<verse number="24">กษัตริย์​ทุกองค์​ของ​อาระเบีย และ​กษัตริย์​ทุกองค์​ตาม​แนว​ชายแดน​ซึ่ง​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ทุกองค์​ใน​ศิมรี เอลาม และ​มีเดีย</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ทุกองค์​จาก​ทาง​เหนือ ที่​อยู่​ใกล้​และ​ไกล คนแล้ว​คนเล่า ผม​ทำให้​อาณาจักร​ทุกแห่ง​ที่​อยู่​บนโลก​ดื่ม​จาก​ถ้วยนี้ แล้ว​กษัตริย์​แห่ง​เชชัก ก็​จะ​ดื่ม​หลังจาก​พวกเขา​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “แล้ว​ให้​เจ้า​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ดื่ม​ซะ​ให้​เมา​ไปเลย ให้​อ้วกแตก แล้ว​ก็​ล้มลง และ​อย่า​ลุก​ขึ้นมา​ต่อหน้า​ดาบ​ที่​เรา​กำลัง​ส่ง​ไป​ท่ามกลาง​เจ้า’</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​พวกมัน​ไม่​ยอมรับ​ถ้วย​ใน​มือเจ้า​ไปดื่ม ก็​ให้​เจ้า​บอก​กับ​พวกมัน​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘พวกเจ้า​จะต้อง​ดื่ม</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ดูสิ เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความ​เจ็บปวด ทน​ทุกข์ทรมาน​มา​ยัง​เมือง​ที่​ถูก​เรียก​ตามชื่อ​ของเรา แล้ว​เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ยกเว้น​หรือไง เรา​จะ​ไม่​ละเว้น​เจ้า​หรอก เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​ดาบ​มา​ตก​อยู่​บน​พลเมือง​ทุกคน​ของ​แผ่นดินนี้’” พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="30">	“เยเรมียาห์ ให้​เจ้า​บอก​ทุกๆ​ถ้อยคำ​นี้​ที่​เรา​พูด​ให้​พวกมัน​ฟัง เจ้า​จะต้อง​บอก​กับ​พวกมัน​ว่า พระยาห์เวห์​คำราม​มา​จาก​ที่สูง และ​พระองค์​ส่งเสียง​เรียก​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ พระองค์​คำราม​ลั่น​ใส่​ฝูงแกะ​ของ​พระองค์ มี​เสียง​ตะโกน​ดังลั่น​ไปทั่ว​ทุกคน​ใน​โลกนี้​เหมือน​เสียง​โห่ร้อง​ของ​คนย่ำองุ่น</verse>
				<verse number="31">เสียงนั้น​ดัง​กึกก้อง​ไป​ถึง​สุดขอบโลก เพราะ​พระยาห์เวห์​มี​คดี​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ พระองค์​กำลัง​จะ​พิพากษา​โลก​ทั้งโลก และ​ทำ​ให้​คนชั่ว​ตาย​ด้วย​ดาบ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ความ​ชั่วช้า​กำลัง​แพร่​กระจาย​จาก​ชนชาติ​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง พายุ​ร้าย​กำลัง​พัด​มา​จาก​ขอบโลก”</verse>
				<verse number="33">ใน​เวลานั้น​จะ​มี​คน​ตั้งแต่​ขอบโลก​ด้าน​หนึ่ง​ไป​ถึง​ขอบโลก​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ถูก​พระยาห์เวห์​ฆ่า จะ​ไม่มีใคร​ร้องไห้​ให้​พวกมัน และ​จะ​ไม่มีใคร​เก็บ​ศพ​พวกมัน​มา​ฝัง พวกมัน​จะ​เป็น​เหมือน​มูลสัตว์​บนดิน</verse>
				<verse number="34">พวก​ผู้เลี้ยงแกะ​ของ​อิสราเอล ร้องไห้​โหยหวน​เถอะ พวก​ผู้นำ​ฝูงแกะ กลิ้งตัว​คลุกฝุ่น​ด้วย​ความโศกเศร้า​เถอะ เพราะ​ถึงเวลา​แล้ว​ที่​พวกแก​จะต้อง​โดนฆ่า พวกแก​จะ​ล้มลง​แตก​เหมือน​หม้อไห​ราคาแพง</verse>
				<verse number="35">ผู้เลี้ยงแกะ​พวกนี้​ไม่พบ​ที่ลี้ภัย ส่วน​ผู้นำ​ฝูงแกะ​ก็​จะหนี​ไม่รอด</verse>
				<verse number="36">ผม​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ของ​พวก​คน​เลี้ยงแกะ และ​เสียง​สะอึกสะอื้น​ของ​ผู้นำ​ฝูงแกะ ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ทำลาย​ทุ่งหญ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="37">ทุ่งหญ้า​ที่​เงียบสงบ​จะ​ย่อยยับ​ไป เพราะ​ความ​เดือด​ดาล​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="38">พระองค์​ทิ้ง​ถ้ำ​ของ​พระองค์เอง​ไป​เหมือน​สิงโต แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​ถูก​ทำลาย​แน่ เรื่องนี้​เกิด​จาก​ดาบ ​ของ​ผู้​ข่มเหง และ​ความ​เดือดดาล​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​ช่วงต้น​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​ลูกชาย​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ มี​ข้อความ​นี้​มา​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด “เยเรมียาห์ ให้​เจ้า​ไป​ยืน​อยู่​ใน​ลาน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พูด​ต่อว่า​ประชาชน​จาก​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​ยูดาห์​ที่​กำลัง​มา​นมัสการ​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พูด​กับ​พวกเขา​ตาม​ที่​เราสั่ง ให้​เจ้า​พูด​กับ​พวกเขา​ทุกคำ​ห้าม​ตก​แม้แต่​คำเดียว</verse>
				<verse number="3">บางที​พวกเขา​อาจจะ​ฟัง แล้ว​แต่ละคน​ก็​หันหลัง​ให้​กับ​วิถีชีวิต​บาปๆ​ของ​พวกเขา​ก็ได้ ถ้า​พวกเขา​ทำ​อย่างนั้น เรา​ก็​จะ​เปลี่ยนใจ​จาก​เรื่อง​ความ​หายนะ​ที่​เรา​ได้​วางแผน​จะ​ให้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา เพราะ​การ​กระทำ​ที่​ชั่วช้า​ต่างๆ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เจ้า​ก็​ควร​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ถ้า​พวกเจ้า​ไม่​ยอมฟัง​เรา และ​ไม่ยอม​เดิน​ตาม​กฎ​ของเรา​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​ต่อหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="5">และ​ไม่ยอม​ฟัง​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ผู้รับใช้​ของเรา ที่​เรา​ได้​ส่ง​มา​ให้​เจ้า​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า แต่​พวกเจ้า​ไม่ยอม​ฟัง​เขา</verse>
				<verse number="6">เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​วิหาร​นี้​เป็น​เหมือน​ชิโลห์ และ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ทั่วโลก​ใช้​ชื่อ​ของ​เมืองนี้​เป็น​คำ​สาปแช่ง’”</verse>
				<verse number="7">พวก​นักบวช​และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ก็​ได้ยิน​เยเรมียาห์​พูด​ถ้อยคำ​ต่างๆ​เหล่านี้ ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เยเรมียาห์​พูด​ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​เขา​พูด​กับ​ประชาชน​เสร็จ​แล้ว พวก​นักบวช พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​ประชาชน​ทุกคน​ก็​รุม​กัน​เข้ามา​จับ​ตัวเขา​พร้อมกับ​พูด​ว่า “แก​ตาย​แน่ๆ</verse>
				<verse number="9">ทำไม​แก​ถึง​อ้าง​ชื่อ​พระยาห์เวห์​มา​พูด​ว่า วิหาร​นี้​จะต้อง​เป็น​เหมือน​ชิโลห์ และ​คน​ที่​อยู่​ใน​เมืองนี้​จะต้อง​ถูก​ทำลาย” แล้ว​ทุกคน​ก็​เข้าไป​รุมล้อม​เยเรมียาห์​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พวก​เจ้านาย​แห่ง​ยูดาห์​ได้ยิน​ถ้อยคำ​นี้​เหมือนกัน พวกเขา​ก็เลย​ออก​จาก​วัง​มา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​ก็​ไป​นั่ง​อยู่​ตรง​ทางเข้า​ประตู​บานใหม่​ที่​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวก​นักบวช​และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​พูด​กับ​พวก​เจ้านาย​และ​ทุกคน​ที่​อยู่​ที่นั่น​ว่า “ไอ้​หมอนี่​น่า​จะ​ถูก​ตัดสิน​ประหารชีวิต เพราะ​มัน​ได้​พูด​ให้ร้าย​บ้านเมือง​นี้​เหมือน​ที่​เรา​เคย​ได้ยิน​มาแล้ว”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​พูด​กับ​เจ้านาย​และ​ชาวบ้าน​ทุกคน​ว่า “พระยาห์เวห์​ส่ง​ให้​ผม​มา​พูด​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้​ที่​เกี่ยวกับ​บ้านนี้​และ​เมืองนี้​ตาม​ที่​พวกคุณ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="13">ตอนนี้​ขอให้​พวกคุณ​แก้ไข​วิถีทาง​และ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ของ​พวกคุณ และ​ให้​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกคุณ บางที​พระองค์​อาจ​จะ​เปลี่ยนใจ​ไม่​ทำร้าย​พวกคุณ​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​วางแผน​ไว้</verse>
				<verse number="14">แต่​ตอนนี้​ผม​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​คุณ​แล้ว จะ​ทำ​ยังไง​กับ​ผม​ก็ได้​แล้วแต่​จะ​เห็น​สมควร</verse>
				<verse number="15">แต่​ให้​รู้​ไว้​ว่า ถ้า​พวกคุณ​คิด​จะ​ฆ่า​ผม พวกคุณ​กำลัง​ทำให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​คนหนึ่ง​ตก​อยู่​บน​ตัว​คุณเอง บ้านเมือง​นี้ และ​ประชาชน​ของ​เมืองนี้​ด้วย เพราะ​พระยาห์เวห์​ส่ง​ผม​มา​จริงๆ เพื่อ​พูด​คำ​เหล่านี้​ทุกคำ​ให้​พวกคุณ​ฟัง”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พวก​เจ้านาย​และ​ชาวบ้าน​ทั้งหลาย​ก็​บอก​กับ​พวก​นักบวช​และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “อย่า​ตัดสิน​ประหาร​คนคนนี้​เลย เพราะ​ว่า​เขา​พูด​กับ​เรา​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">ผู้ชาย​บางคน​และ​ผู้อาวุโส​บางคน​ของ​แผ่นดิน ก็​ลุกขึ้น​ยืน​และ​พูด​กับ​คน​ทั้งกลุ่ม​ที่​ออ​กันอยู่​ว่า</verse>
				<verse number="18">“มีคาห์​แห่ง​โมเรเชท​เคย​พูด​แทน​พระเจ้า​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ท่าน​ได้​พูด​กับ​คน​ทุกคน​ใน​ยูดาห์​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้​ว่า เมือง​ศิโยน​จะ​ถูก​ไถ​เหมือน​ไถนา และ​เมือง​เยรูซาเล็ม​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง ภูเขา​ที่​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​วิหาร​ก็​จะ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน’</verse>
				<verse number="19">แล้ว​กษัตริย์​เฮเซคียาห์​และ​ชาวเมือง​ยูดาห์​ทั้งหมด​ได้​ฆ่า​ท่าน​หรือเปล่า ก็เปล่า แต่​กษัตริย์​กลับ​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​แล้ว​อ้อนวอน​พระองค์​ให้​เมตตา แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​เปลี่ยนใจ​ไม่​นำ​ภัยพิบัติ​มา​ถึง​พวกเขา​ทั้งๆ​ที่​พระองค์​เคย​พูด​ไว้​ว่า​จะ​ลงโทษ​พวกเขา แต่​ตอนนี้​เรา​กำลัง​จะ​นำ​ความ​หายนะ​อัน​ใหญ่หลวง​มา​สู่​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="20">(ยัง​มี​ชาย​อีก​คนหนึ่ง​ชื่อ​อุรียาห์​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์​จาก​คิริยาทเยอาริม มา​พูด​แทน​พระยาห์เวห์ เขา​พูด​ให้ร้าย​เมืองนี้​และ​แผ่นดินนี้​เหมือน​ที่​เยเรมียาห์​พูด​นั่นแหละ</verse>
				<verse number="21">แล้ว​กษัตริย์​เยโฮยาคิม พวก​เจ้านาย และ​ทหาร​ทุกคน​ของ​พระองค์​ได้ยิน​คำพูด​ของเขา กษัตริย์​ก็​เลย​คิด​ฆ่า​เขา แต่​อุรียาห์​ได้ยิน​เสียก่อน ก็​เลย​กลัว​และ​หนี​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="22">กษัตริย์​เยโฮยาคิม​ก็​ส่ง​เอลนาธัน​ลูกชาย​ของ​อัคโบร์ และ​คน​อีก​จำนวน​หนึ่ง​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พวกเขา​ก็​นำ​อุรียาห์​กลับมา​จาก​อียิปต์ พวกนั้น​นำ​เขา​ไป​ให้​กษัตริย์​เยโฮยาคิม พระองค์​ก็​ฆ่าเขา​แล้ว​โยน​ศพ​เขา​ทิ้ง​ใน​สุสาน​ของ​สามัญชน</verse>
				<verse number="24">แต่​อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน​ป้องกัน​ไม่ให้​เยเรมียาห์​ถูก​ชาวบ้าน​ฆ่าตาย)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ใน​ช่วงต้น​รัชกาล​ของ​เศเดคียาห์ ​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​แห่ง​ยูดาห์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​ทำ​สายรัด​และ​แอก แล้ว​ก็​เอา​มา​แขวนคอ​เจ้า​ไว้</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ให้​ส่ง​ข้อความ​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​แห่ง​เอโดม โมอับ อัมโมน ไทระ และ​ไซดอน โดย​ฝาก​ไป​กับ​พวก​ผู้ส่งข่าว​ที่​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​มาหา​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="4">ให้​เจ้า​สั่ง​คำสั่งนี้​ไป​ให้​กับ​พวก​เจ้านาย​ของ​พวกเขา​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พูด​ว่า ‘เจ้า​ไป​บอก​กับ​พวก​เจ้านาย​ของเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="5">เรา​สร้าง​โลก มนุษย์ และ​สัตว์​ทั้งหลาย​ไว้​บน​แผ่นดิน​โลก ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของเรา​และ​แขน​ของเรา​ที่​เหยียด​ออกมา เรา​อยาก​จะ​ให้​มัน​กับ​ใคร​ก็​เป็น​เรื่อง​ของเรา</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ตอนนี้ เรา​ก็​ได้​ให้​แผ่นดิน​เหล่านี้​ทั้งหมด​ให้​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​ผู้รับใช้​เรา​คือ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน สัตว์​ต่างๆ​เรา​ก็​ได้ยก​ให้​กับ​เขา​ไว้​คอย​รับใช้​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="7">และ​ชนชาติ​ทั้งหมด​จะ​ต้อง​รับใช้​เขา ลูกชาย​และ​หลานชาย​ของเขา ไป​จนกว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​แผ่นดิน​ของ​เขาเอง​ก็​จะต้อง​พ่ายแพ้ และ​จะ​มี​หลายๆ​ชนชาติ​และ​กษัตริย์​ที่​ยิ่งใหญ่​หลายๆ​องค์​ทำ​ให้​บาบิโลน​ตก​ไป​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พวกเขา’”</verse>
				<verse number="8">“แต่​ถ้า​ชนชาติ​ไหน​หรือ​อาณาจักร​ไหน​ไม่​ยอม​รับใช้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน หรือ​ถ้า​ชนชาติ​ไหน​ไม่ยอม​จำนน​ต่อ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​คนนี้ เรา​จะ​ทำโทษ​ชนชาติ​นั้น​ด้วย​สงคราม ความ​อดอยาก​และ​โรคร้าย จนกว่า​เรา​จะ​ใช้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ทำลาย​มัน​ไป​อย่าง​สิ้นซาก” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“แต่​พวกเจ้า​จะต้อง​ไม่ฟัง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า โหร​ของ​พวกเจ้า คน​ที่​ได้​เห็น​อนาคต​ใน​ความฝัน พวก​นัก​ทำนาย และ​พ่อมด​ของ​พวกเจ้า​ที่​พูด​ว่า ‘อย่า​ไป​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน​นั่นเลย’</verse>
				<verse number="10">ที่​เรา​พูด​เรื่องนี้​ก็​เพราะ​พวกเขา​กำลัง​โกหก​เจ้า​อยู่ ซึ่ง​จะ​ทำให้​เจ้า​ถูก​กำจัด​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​เจ้าเอง เรา​จะ​ขับไล่​เจ้า และ​เจ้า​จะ​พินาศ”</verse>
				<verse number="11">“แต่​ถ้า​ชนชาติ​ไหน​ยอม​จำนน​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​รับใช้​เขา เรา​จะ​ยอม​ให้​ชนชาติ​นั้น​อยู่​ต่อไป​ใน​แผ่นดิน​ของตน​และ​เพาะ​ปลูก​ใน​แผ่นดิน​นั้น” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">“สำหรับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ เรา​ขอ​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘ให้​ยอม​กษัตริย์​บาบิโลน​ซะ รับใช้​เขา​และ​ประชาชน​ของเขา แล้ว​เจ้า​จะ​รอด​ชีวิต’</verse>
				<verse number="13">ทำไม​เจ้า​และ​ประชาชน​ของเจ้า​จะ​ต้อง​มา​ตาย​ด้วย​คม​ดาบ ความ​อดอยาก และ​โรคระบาด ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​เตือน​ไว้แล้ว​สำหรับ​ชนชาติ​ที่​ไม่ยอม​กษัตริย์​บาบิโลน​ด้วยล่ะ</verse>
				<verse number="14">อย่า​ไป​ฟัง​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​บอก​เจ้า ที่​ว่า ‘ไม่ต้อง​ไป​เป็น​ขี้ข้า​กษัตริย์​บาบิโลน​หรอก’ เพราะ​ว่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนั้น​กำลัง​หลอก​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ไม่ได้​ส่ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนั้น​มา พวกนั้น​อ้าง​ว่า​พวกเขา​พูด​ใน​นาม​ของเรา แต่​พวกเขา​กำลัง​โกหก ดังนั้น​เรา​จะ​ขับไล่​พวกเจ้า​ไป​และ​ทำลาย​พวกเจ้า ทั้ง​พวกเจ้า​และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​ที่​พูด​กับเจ้า​นั้น”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ผม​ก็​พูด​กับ​พวก​นักบวช​และ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “อย่า​ไป​ฟัง​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​พูด ที่ว่า ‘พวก​ภาชนะ​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​กลับ​มา​จาก​บาบิโลน​เร็วๆนี้’ เพราะ​พวกมัน​โกหก​เจ้า</verse>
				<verse number="17">อย่า​ไป​ฟัง​พวกมัน ให้​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน แล้ว​เจ้า​จะ​รอด​ชีวิต ทำไม​จะ​ต้อง​ปล่อย​ให้​เมืองนี้​กลายเป็น​เมืองร้าง​ด้วยล่ะ</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนั้น​เป็น​ตัวจริง และ​พวกมัน​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​จริง ก็​ให้​พวกมัน​มา​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น เพื่อ​ว่า​ภาชนะ​ที่เหลือ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​และ​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​ยูดาห์​และ​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม จะได้​ไม่ตก​ไปอยู่​ที่​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​พูด​ไว้​อย่างนี้ “เกี่ยวกับ​เรื่อง​เสาต่างๆ ขันทะเล​สัมฤทธิ์ แท่นรอง​ของมัน และ​พวก​ภาชนะ​ที่เหลือ​อยู่​ใน​เมืองนี้</verse>
				<verse number="20">ของ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ไม่ได้​เอา​ไป​ตอน​ที่​เขา​ต้อน​เยโคนิยาห์ ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​และ​เจ้านาย​ทั้งหลาย​ของ​ทั้ง​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พูด​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ภาชนะ​ที่​ยังเหลือ​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ ใน​วัง​ของ​กษัตริย์ และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ว่า</verse>
				<verse number="22">‘ของ​พวกนั้น​จะ​ถูก​ย้าย​ไป​บาบิโลน แล้ว​จะ​อยู่​ที่นั่น​จนถึง​เวลา​ที่​เรา​จะ​ระลึก​ถึง​พวกมัน’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “แล้ว​เรา​จะ​พา​ของ​พวกมัน​กลับ​มา​ที่นี่​เอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">ใน​ปี​เดียวกัน​นั้น ซึ่ง​เป็น​ช่วง​ต้น​รัชกาล​เศเดคียาห์​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ตรง​กับ​เดือน​ที่ห้า ปี​ที่สี่ ฮานันยาห์​ลูกชาย​ของ​อัสซูร์ ผู้พูดแทนพระเจ้า​จาก​กิเบโอน เขา​ได้​พูด​กับ​ผม​ต่อหน้า​พวก​นักบวช​และ​ทุกคน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘เรา​ได้​หัก​แอก​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ภายใน​สองปี​นี้ เรา​จะ​นำ​พวก​ภาชนะ​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ทั้งหมด​กลับมา​ไว้​ที่นี่ เป็น​ภาชนะ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​เอา​ไป​จาก​ที่นี่ และ​เอา​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="4">และ​เรา​จะ​นำ​เยโคนิยาห์ กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ลูกชาย​ของ​เยโฮยาคิม กลับมา​ที่นี่ พร้อมกับ​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด​ที่​ตก​ไป​เป็น​เชลย​อยู่​ใน​บาบิโลน​ด้วย เพราะ​เรา​จะ​ทำลาย​แอก​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น’”</verse>
				<verse number="5">หลัง​จากนั้น​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​พูด​กับ​ฮานันยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ต่อหน้า​พวก​นักบวช และ​ทุกคน​ที่​ยืน​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พูด​ว่า “อาเมน ขอให้​เป็น​อย่างนั้น ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำ​เหมือน​กับ​ที่​ท่าน​พูด​เถอะ ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำให้​คำทำนาย​ของท่าน​เป็น​จริง ขอให้​พระองค์​นำ​ภาชนะ​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​คน​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​บาบิโลน​กลับ​มา​ที่นี่​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="7">แต่​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​ผม​กำลัง​จะ​พูด​กับ​ท่าน​และ​กับ​ทุกๆคน</verse>
				<verse number="8">เท่า​ที่​ใคร​ต่อใคร​จำได้ พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​มีชีวิต​อยู่​ก่อน​หน้า​ผม​และ​ท่าน ล้วนแต่​พยากรณ์​ต่อต้าน​แผ่นดิน​ทั้งหลาย​และ​อาณาจักร​ที่​ยิ่งใหญ่​ต่างๆ​ว่า จะ​เกิด​สงคราม ความ​อดอยาก​และ​โรคภัย​ไข้เจ็บ​กัน​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="9">แต่​สำหรับ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​พยากรณ์​ว่า​จะ​เกิด​ความ​สงบสุข​ขึ้นนั้น จะต้อง​คอย​ให้​เรื่องนั้น​มัน​เกิดขึ้น​จริง​ตาม​ที่​เขา​พูด​เสียก่อน คน​ถึง​จะ​ได้รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้ที่​ส่ง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น​มา​จริงๆ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ฮานันยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ก็​เอา​แอกไม้​จาก​คอ​ของ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​หัก</verse>
				<verse number="11">และ​เขา​ก็​พูด​ต่อหน้า​ทุกคน​ที่นั่น​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน ที่​วาง​ไว้​บน​คอ​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​ให้​หมดไป​ภายใน​สองปี​นี้ เหมือน​ที่​เรา​ได้​หัก​แอก​อันนี้” แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​ไป​ตาม​ทาง​ของท่าน</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​ที่​ฮานันยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​หัก​แอก​จาก​คอ​ของ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​แล้ว พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“ไป​บอก​กับ​ฮานันยาห์​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​หัก​แอกไม้​นั้น​แล้ว​ก็จริง แต่​เจ้า​ได้​สร้าง​แอก​เหล็ก​ขึ้นมา​แทน’”</verse>
				<verse number="14">ที่​ผม​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เรา​ได้​ใส่​แอก​เหล็ก​ไว้​บน​คอ​ของ​ชนชาติ​เหล่านี้​ทั้งหมด เพื่อ​ทำ​ให้​พวกมัน​รับใช้​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน และ​พวกมัน​ก็​จะ​เป็น​ทาส​รับใช้​เขา นอก​จากนั้น​แล้ว เรา​ยัง​ได้​มอบ​พวก​สัตว์ป่า​ให้​กับเขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​พูด​กับ​ฮานันยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ฟังนะ ฮานันยาห์ พระยาห์เวห์​ไม่ได้​ส่ง​เจ้ามา แถม​เจ้า​ยัง​ทำให้​คนพวกนี้​หลงเชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​ผิดๆ​เสียอีก</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า​อย่างนี้ ‘เรา​จะ​ขับไล่​เจ้า​ออกไป​จาก​แผ่นดิน​นี้ เจ้า​จะต้อง​ตาย​ใน​ปีนี้ เพราะ​เจ้า​ได้​พูด​ขัด​กับ​พระยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ฮานันยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​ตาย​ใน​เดือน​ที่เจ็ด​ของ​ปีนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​ส่ง​หนังสือ​ม้วน​จาก​เยรูซาเล็ม​ไปให้​กับ​พวก​ผู้อาวุโส​ที่​ยัง​เหลือ​รอด​ชีวิต​ท่ามกลาง​เชลยศึก​ทั้งหลาย​ใน​บาบิโลน รวมทั้ง พวก​นักบวช พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​คนอื่นๆ​ด้วย ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​กวาด​ต้อน​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​ไว้​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">เรื่องนี้​เกิดขึ้น​หลังจาก​ที่​กษัตริย์​เยโคนิยาห์ พร้อม​กับ​แม่​ของ​พระองค์ และ​พวก​ข้าราชสำนัก พวก​เจ้านาย​ของ​ยูดาห์ และ​ของ​เยรูซาเล็ม รวมทั้ง​พวก​ช่างฝีมือ​และ​ช่างเหล็ก ได้​ถูก​กวาด​ต้อน​ออกไป​จาก​เยรูซาเล็ม​แล้ว</verse>
				<verse number="3">เศเดคียาห์​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ได้​ส่ง​เอลาสาห์​และ​เกมาริยาห์​ไป​หา​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ที่​บาบิโลน เอลาสาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน ส่วน​เกมาริยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮิลคียาห์ เยเรมียาห์​ได้​ฝาก​หนังสือ​ม้วน​นี้​ไป​บาบิโลน​กับ​เอลาสาห์ และ​เกมาริยาห์ ข้อความ​ใน​หนังสือ​ม้วน​นั้น​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “ถึง​ทุกคน​ที่​เรา​ได้​ส่ง​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​ให้​ไป​เป็น​เชลย​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="5">ให้​พวกเจ้า​สร้าง​บ้าน​เรือน​ขึ้นมา​อยู่​อาศัย ให้​ปลูก​สวน และ​กิน​ผลผลิต​ของ​พวกมัน​ที่​ออกมา</verse>
				<verse number="6">ให้​แต่งงาน​และ​เกิด​ลูกชาย​ลูกสาว ให้​หา​เมีย​ให้​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเจ้า และ​ยก​ลูกสาว​เจ้า​ให้​ไป​เป็น​เมีย​คนอื่น และ​ให้​พวกเขา​เกิด​ลูกชาย​ลูกสาว ให้​เกิด​ลูก​เต็มบ้าน​เต็มเมือง อย่า​ได้​กลาย​เป็น​กลุ่ม​เล็กๆ</verse>
				<verse number="7">ให้​ส่งเสริม​บ้านเมือง​ที่​เรา​ได้​ขับไล่​ให้​เจ้า​ไป​อยู่​กันนั้น​เจริญ​รุ่งเรือง​ด้วย อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​สำหรับ​เมืองนั้น​ด้วย เพราะ​ถ้า​เมืองนั้น​เจริญ​รุ่งเรือง เจ้า​ก็​จะ​มี​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ด้วย”</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “อย่า​ให้​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า และ​หมอดู​หลอก​เจ้า​ได้ แล้ว​อย่า​ไป​หลง​ฟัง​ความฝัน​ต่างๆ​ที่​พวกมัน​ได้​ฝัน​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พวกนั้น​กำลัง​อ้าง​ชื่อ​เรา​ไป​ทำนาย​อย่าง​ผิดๆ เรา​ไม่ได้​ส่ง​พวกมัน​มา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “เมื่อ​เจ็ดสิบ​ปี​ของ​บาบิโลน​ครบถ้วน​แล้ว เรา​ก็​จะ​ไปหา​เจ้า และ​ทำดี​กับเจ้า​ตาม​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้ คือ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับมา​ที่​เยรูซาเล็ม​นี้”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เพราะ​เรา​รู้​แผนงาน​ต่างๆ​ที่​เรา​วางไว้​ให้​กับเจ้า เป็น​แผนงาน​สำหรับ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง ไม่ใช่​สำหรับ​ความ​หายนะ เพื่อ​จะ​ให้​อนาคต​และ​ความหวัง​กับเจ้า</verse>
				<verse number="12">เจ้า​จะ​เรียก​หา​เรา เจ้า​จะ​มา​อธิษฐาน​ต่อ​เรา และ​เรา​จะ​ฟัง​เจ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้า​จะ​แสวงหา​เรา แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​พบ​เรา เมื่อ​เจ้า​แสวงหา​เรา​ด้วย​สิ้นสุดใจ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​หา​เรา​เจอ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “เรา​จะ​คืน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ถูก​ยึด​ไป และ​เรา​จะ​เก็บ​รวบรวม​เจ้า​กลับ​มา​จาก​ทุก​ชนชาติ​และ​ทุกที่​ที่​เรา​ได้​เนรเทศ​เจ้าไป และ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ที่​เรา​ได้​เนรเทศ​เจ้า​ออก​ไป” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​เจ้า​อาจจะ​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ได้​ให้​พวก​พูด​แทน​พระเจ้า​กับ​เรา​ใน​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="16">แต่​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​เกี่ยวกับ​กษัตริย์​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด​และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​พวก​พี่น้อง​ของเจ้า ที่​ไม่ได้​ถูก​เนรเทศ​ไป​กับ​เจ้า​นั้น</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​คมดาบ ความ​อดอยาก​และ​โรคภัย​ไข้เจ็บ​มา​ทำลาย​พวกเขา และ​เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​เป็น​เหมือน​ลูกมะเดื่อ​ที่​เสีย​จน​กิน​ไม่ลง</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ไล่ตาม​พวกเขา​ไป​ด้วย​คมดาบ ความ​อดอยาก และ​โรคภัย​ไข้เจ็บ และ​เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​ดู​น่าสยดสยอง ใน​สายตา​ของ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลกนี้ เรา​จะ​ทำให้​ชื่อ​ของ​พวกเขา​กลายเป็น​คำ​ที่​คนใช้​ใน​การ​แช่งสาป เขา​จะ​เป็น​หายนะ​อย่าง​น่าตกใจ เป็น​ที่​น่ารังเกียจ ถูก​เยาะเย้ย​จาก​ทุกๆ​ชนชาติ​ที่​เรา​ได้​เนรเทศ​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="19">ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พวกมัน​ไม่ยอม​ฟัง​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของเรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น “นี่​คือ​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ที่​เรา​พูดแล้ว​พูดอีก​กับ​พวกเขา​ผ่าน​ทาง​ผู้รับใช้​และ​ผู้พูด​แทน​เรา แต่​พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">“พวกเจ้า​ทั้งหลาย​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​จาก​เยรูซาเล็ม​ไป​บาบิโลน ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​เกี่ยวกับ​อาหับ ลูกชาย​ของ​โคลายาห์ และ​เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ พระองค์​พูด​ว่า “พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​สอง​คนนี้​ได้​พูด​กับ​พวกเจ้า​ใน​นาม​ของเรา แต่​พวกมัน​โกหก เรา​จะ​ส่ง​พวกมัน​ให้​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ แห่ง​บาบิโลน แล้ว​เขา​ก็​จะ​ฆ่า​พวกมัน​ให้​เจ้า​เห็น​กับตา</verse>
				<verse number="22">พวก​เชลยศึก​ชาว​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​ยัง​อยู่​ใน​บาบิโลน จะ​ใช้​ชื่อ​พวกมัน​สำหรับ​สาปแช่ง​กัน​ว่า ‘ขอให้​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​เศเดคียาห์ และ​เหมือน​อาหับ ที่​กษัตริย์​บาบิโลน​เผาตาย​ด้วย​เถอะ’</verse>
				<verse number="23">ผู้พูดแทนพระเจ้า​สอง​คนนั้น​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ใน​อิสราเอล พวกเขา​ได้​มีชู้​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน และ​อ้าง​ชื่อเรา​ไป​พูด​ทั้งที่​เรา​ไม่ได้​สั่ง เรา​รู้​เรื่องนี้ และ​เรา​เป็น​พยาน​เอง” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="24">และ​ให้​เจ้า​ไป​พูด​กับ​เชไมอาห์​ชาว​เนเฮลาม​ว่า</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เพราะ​เจ้า​ใช้​อำนาจ​ของ​ตัวเอง​ส่ง​พวก​จดหมาย​ไป​ถึง​ทุกคน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ส่ง​ไป​ให้​กับ​นักบวช​เศฟันยาห์​ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ รวมทั้ง​นักบวช​คนอื่นๆ​ด้วย​ว่า</verse>
				<verse number="26">‘พระยาห์เวห์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​นักบวช​แทน​นักบวช​เยโฮยาดา จะได้​มี​คน​ดูแล​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ถ้า​คนบ้า​คนไหน​ไป​ทำตัว​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า ก็​ให้​จับ​ใส่ขื่อ​ไว้​ให้​แน่นหนา’</verse>
				<verse number="27">แต่​ตอนนี้​ทำไม​เจ้า​ถึง​ไม่​ต่อว่า​เยเรมียาห์​จาก​อานาโธท ที่​ทำนาย​ให้​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="28">เยเรมียาห์​ได้​ส่ง​ข่าวสาร​นี้​ถึง​พวกเรา​ที่​อยู่​ใน​บาบิโลน​ว่า ‘เจ้า​จะ​อยู่​ที่นั่น​ไป​อีกนาน ให้​สร้าง​บ้าน​อยู่ซะ ทำ​สวน​และ​กิน​ผลผลิต​ที่​ได้​จาก​พวกมัน’”</verse>
				<verse number="29">จากนั้น​นักบวช​เศฟันยาห์ ก็​อ่าน​จดหมาย​นั้น​ให้​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ฟัง</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ก็​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="31">“เยเรมียาห์ ให้​ส่ง​จดหมาย​ไป​บอก​กับ​ทุกคน​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​บาบิโลน​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​เชไมอาห์​ชาว​เนเฮลาม​ว่า เพราะ​เชไมอาห์​ทำนาย​ให้​กับ​พวกเจ้า โดย​ที่​เรา​ไม่ได้​ส่ง​เขาไป แล้ว​เขา​ทำให้​เจ้า​เชื่อ​เรื่อง​โกหก​นั้น’</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำโทษ​เชไมอาห์​ชาว​เนเฮลาม​และ​ลูกหลาน​ของเขา เขา​จะ​ไม่เหลือ​ลูกหลาน​รอด​ชีวิต​ท่ามกลาง​คน​เหล่านี้​สัก​คนเดียว และ​เขา​จะ​ไม่ได้​เห็น​สิ่งดีๆ​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​กับ​คน​ของเรา เพราะ​เขา​ได้​พูด​ส่งเสริม​ให้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์’” พระยาห์เวห์​พูด​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด คือ “ให้​เขียน​ข้อความ​ทั้งหมด​นี้​ที่​เรา​ได้​พูด​กับ​เจ้า​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน​ให้​กับ​ตัว​เจ้าเอง”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วันนั้น​กำลัง​จะ​มาถึง คือ​วัน​ที่​เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้กับ​คน​ของเรา​คือ​คน​อิสราเอล​และ​ยูดาห์” พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​นำ​พวกเขา​กลับมา​ยัง​แผ่นดินนี้​ที่​เรา​ได้​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเขา เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ครอบ​ครอง​มัน”</verse>
				<verse number="4">นี่​คือ​ข่าวสาร​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​เกี่ยวกับ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “พวกเรา​ได้ยิน​เสียง​ของ​ความอลหม่าน ความหวาดกลัว และ​ความไม่สงบสุข</verse>
				<verse number="6">ไป​ถามสิ และ​ดูสิ​ว่า ผู้ชาย​ที่ไหน​ออก​ลูก​ได้บ้าง แล้ว​ทำไม​เรา​ถึง​เห็น​นักรบ​ที่​เก่งกาจ​ทุกคน​เอา​มือ​กุมท้อง​เหมือน​ผู้หญิง​กำลัง​จะคลอด และ​ทำไม​พวกเขา​ถึง​หน้าซีดเผือด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">เลวร้าย​เหลือเกิน เพราะ​ว่า​วันนั้น​เป็น​โศกนาฎกรรม​อย่างที่​ไม่เคย​มีมาก่อน มัน​จะ​เป็น​เวลา​ของ​ความทุกข์ระทม​ของ​ยาโคบ แต่​เขา​ก็​จะ​รอดชีวิต​จาก​เหตุการณ์นี้”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า “ใน​วันนั้น เรา​จะ​ปลด​แอก​ของ​บาบิโลน​ออก​จาก​คอ​ของเจ้า เรา​จะ​ดึง​เชือก​ที่​มัด​เจ้าอยู่​ให้​ขาด​กระจุย​ไป แล้ว​พวก​คน​ต่าง​ชาติ​ก็​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ยูดาห์​รับใช้​พวกเขา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​รับใช้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​รับใช้​ดาวิด​กษัตริย์​ของ​พวกเขา ที่​เรา​จะ​แต่งตั้ง​ให้​ปกครอง​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">ส่วน​เจ้า ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของเรา เจ้าไม่ต้องกลัว” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “อิสราเอล ไม่ต้อง​ท้อแท้ เพราะ​เรา​จะ​ช่วย​ชีวิตเจ้า​ให้รอด​จาก​ดินแดน​ที่​ห่างไกล​นั้น และ​เรา​จะ​ช่วย​ชีวิต​ลูกหลาน​ของเจ้า​ให้​พ้น​จาก​ดินแดน​ที่​พวกเขา​เป็นเชลย​อยู่นั้น ยาโคบ​จะ​กลับมา​และ​จะ​อยู่​อย่างสงบ​และ​ปลอดภัย ไม่มีใคร​จะ​มา​ทำให้​พวกเขา​กลัว​จน​ตัวสั่น​ได้”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เพราะเรา​อยู่​กับเจ้า เพื่อช่วยชีวิตเจ้า เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​เราใช้​ให้เจ้า​กระจัด​กระจาย​ไปอยู่​นั้น​พบ​กับ​จุดจบ แต่​เรา​จะ​ไม่ทำให้​เจ้า​ต้อง​พบ​จุดจบ​หรอก เรา​จะ​อบรม​สั่งสอน​เจ้า​อย่าง​เป็นธรรม และ​เรา​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​เจ้า​ลอยนวล​เมื่อ​เจ้า​ทำผิด”</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “อาการ​บาดเจ็บ​ของเจ้า​รักษา​ไม่หาย​หรอก บาดแผล​ของเจ้า​ก็​สาหัส​มาก</verse>
				<verse number="13">ไม่มี​ทนาย​แก้ต่าง​ให้​กับเจ้า​ใน​ศาล เจ้า​ไม่มี​ยา​ที่​จะ​รักษา​บาดแผล​ที่​เปิดอยู่​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">ชู้รัก​ทั้งหมด​ของเจ้า​ลืมเจ้า​ไปหมดแล้ว พวกเขา​ไม่ห่วง​เจ้าเลย เรา​ทุบตี​เจ้า​เหมือน​ที่​ศัตรู​จะ​ทุบตี​เจ้า เรา​ลงโทษ​เจ้า​อย่าง​โหดร้าย สำหรับ​ความผิดบาป​อัน​ใหญ่หลวง​ของเจ้า บาป​ของเจ้า​นั้น มัน​มากมาย​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="15">ทำไม​เจ้า​ถึง​ร้อง​เจ็บแผล ความ​เจ็บปวด​ของเจ้า​รักษา​ไม่ได้ เพราะ​เจ้า​ทำ​ผิดบาป​อย่างมาก ความบาป​ของเจ้า​มัน​มากมาย​ยิ่งนัก เรา​ถึงได้​ทำ​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="16">คน​พวกนั้น​ที่​ทำลาย​เจ้า ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​แน่ ศัตรู​ทั้งหมด​ของเจ้า​จะ​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย คน​ที่​ปล้น​เจ้า​จะ​โดน​ปล้น​เสียเอง เรา​จะ​ทำให้​คน​พวกนั้น​ที่​ปล้นสะดม​เจ้า​ถูกปล้น​เสียเอง</verse>
				<verse number="17">เรื่องนี้​เจ้า​มั่นใจ​ได้เลย​เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​กลับมา​แข็งแรง​เหมือนเดิม และ​จะ​รักษา​บาดแผล​ของเจ้า​ให้เอง” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้ “คนเขา​เรียก​เจ้า​ว่า​เศษเดน​สังคม คนเขา​พูด​กันว่า นางนั่น​ก็​คือ​ศิโยน​ที่​ไม่มีใคร​อยากได้​ไงล่ะ”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้​กับ​พวก​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ เรา​จะ​แสดง​ความเมตตา​ให้กับ​ที่อยู่​อาศัย​ทั้งหลาย​ของ​ยาโคบ เมือง​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้นใหม่​บน​ซากเดิม และ​ป้อม​ปราการ​ก็​จะ​ตั้ง​อยู่​ในที่​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="19">จะ​มี​เสียง​ร้องเพลง​ขอบคุณ​จาก​พวกเขา จะ​มี​เสียง​หัวเราะ​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน เรา​จะ​เพิ่ม​จำนวน​พวกเขา พวกเขา​จะได้​ไม่มี​กัน​น้อยๆ เรา​จะ​ทำให้​เขา​สำคัญ พวกเขา​จะได้​ไม่​กระจอก​งอกง่อย</verse>
				<verse number="20">ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​จะ​เป็น​เหมือน​แต่ก่อน และ​เขา​จะ​เป็น​ชุมชน​ที่​มั่นคง​ต่อหน้า​เรา และ​เรา​จะ​ลงโทษ​คนที่​กดขี่​ข่มเหง​เขาด้วย</verse>
				<verse number="21">ผู้นำ​ของ​ยาโคบ​จะ​มา​จาก​คน​ของ​เขาเอง และ​ผู้ปกครอง​เขา​จะ​มา​จาก​คนใน​ของ​เขาเอง เรา​ยาห์เวห์​จะ​ทำให้​เขา​เข้ามา​ใกล้ๆ​เรา แล้วเขา​ก็จะ​เข้า​มาหา​เรา เพราะ​ว่า​ใครล่ะ​จะ​กล้า​เข้า​มาหา​เรา ถ้าเราไม่ได้​เรียก” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="22">“พวกเจ้า​จะ​เป็น​คนของเรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="23">“ดูสิ นั่น​พายุ​ของ​พระยาห์เวห์ ความโกรธ​ของ​พระองค์​กำลัง​พัด​ออกมา มัน​เป็น​พายุหมุน นั่น​เป็น​พายุ​ที่​หมุน​อยู่​เหนือหัว​คนเลว</verse>
				<verse number="24">ความ​โกรธ​เดือดดาล​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ไม่หยุด จนกว่า​พระองค์​จะ​ทำให้​มัน​สำเร็จ จนกว่า​พระองค์​จะ​ได้ทำ​สิ่ง​ที่อยู่​ในใจ​ของ​พระองค์​เสียก่อน ใน​อนาคต เจ้า​ก็​จะ​เข้าใจ​เรื่องนี้​เอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ใน​เวลานั้น เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ทุก​ตระกูล และ​พวกเขา​ก็​จะ​เป็น​คนของเรา”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “คน​ที่​รอดชีวิต​จาก​คมดาบ​จะ​ได้รับเกียรติ​ใน​ทะเลทราย อิสราเอล​แสวงหา​ที่หยุดพัก”</verse>
				<verse number="3">	พระยาห์เวห์​ปรากฏ​ให้​เขาเห็น​จาก​ที่​ไกลๆ พระองค์​พูด​ว่า “เรา​รักเจ้า​แล้ว​ด้วย​ความรัก​ที่​ไม่มีวัน​เสื่อมคลาย ดังนั้น เรา​ถึง​ยัง​แสดง​ความรัก​ความเมตตา​กับ​เจ้าอยู่</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​สร้าง​เจ้า​ขึ้นใหม่ เจ้า​จะได้​ถูก​สร้างขึ้น​อีกครั้ง อิสราเอล หญิงสาว​บริสุทธิ์​เอ๋ย เจ้า​จะ​ยก​กลองรำมะนา​ขึ้น​อีกครั้ง แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ออกไป​เต้นรำ​กับ​คน​ที่​เฉลิม​ฉลอง​กัน</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ปลูก​พวก​สวนองุ่น​บน​ภูเขา​สะมาเรีย​อีกครั้ง และ​คน​ที่​ปลูก​ก็​จะ​มี​ความสุข​จาก​ผล​ของมัน</verse>
				<verse number="6">เพราะ​จะมี​วันหนึ่ง​ที่​คน​เฝ้ายาม​ร้อง​ตะโกน​ก้อง​จาก​ภูเขา​เอฟราอิม​ว่า ‘ลุกขึ้นเร็ว ขึ้น​ไปหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เรา​ที่​ศิโยน​กันเถอะ’”</verse>
				<verse number="7">ใช่แล้ว พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้ “มา​ร้องเพลง​เฉลิม​ฉลอง​ให้​ยาโคบ​กัน และ​มา​ชื่นชม​ยินดี​กับ​ผู้นำ​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ ตะโกน​ก้อง สรรเสริญ และ​ร้องว่า พระยาห์เวห์​ได้​ช่วยกู้​คน​ของ​พระองค์​แล้ว คือ​คน​อิสราเอล​ที่​หลงเหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​นำ​พวกเขา​มา​จาก​แผ่นดิน​ทาง​เหนือ และ​จะ​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​สุดปลายโลก ใน​พวก​ของเขา​จะ​มี​คน​เหล่านี้​รวมอยู่ด้วย​คือ คนตาบอด คนง่อย ผู้หญิงท้อง และ​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอดลูก พวกเขา​จะ​กลับมา​เป็น​ชนกลุ่มใหญ่</verse>
				<verse number="9">ขณะที่​พวกเขา​กลับมา พวกเขา​ก็​ร้องไห้​กัน และ​เรา​จะ​ปลอบ​ประโลม​พวกเขา​ตอน​ที่​นำ​พวกเขา​กลับมา ใน​ขณะที่​พวกเขา​กำลัง​อธิษฐาน​ขอให้​เรา​เมตตาปรานี เรา​จะ​ทำให้​เขา​เดิน​อยู่​ริมๆ​แม่น้ำ​บน​ถนนตรง ที่​พวกเขา​จะ​ไม่​สะดุดล้ม เพราะ​เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​คนอิสราเอล และ​เอฟราอิม​จะ​เป็น​ลูกชาย​หัวปี​ของเรา</verse>
				<verse number="10">ชนชาติ​ทั้งหลาย ให้​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ให้​ประกาศ​ไป​ถึง​ดินแดน​ชายฝั่ง​ที่​ห่างไกล ให้​ประกาศ​ว่า ‘พระองค์​ผู้ที่​ทำ​ให้​อิสราเอล​กระจัด​กระจายไป​จะ​รวบรวม​พวกเขา และ​ดูแล​พวกเขา​เหมือน​ผู้เลี้ยงแกะ​ที่​เฝ้าระวัง​ฝูงแกะ​ของ​ตัวเอง’</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​จ่ายหนี้​แทน​ยาโคบ​แล้ว และ​ได้​ช่วยไถ่​เขา​ให้​พ้น​เงื้อมมือ​คนที่​แข็งแกร่ง​กว่าเขา</verse>
				<verse number="12">พวก​อิสราเอล​จะ​กลับมา​ร้องเพลง​กัน​อย่าง​สนุก​สนาน​บน​ที่สูง​ศิโยน และ​พวกเขา​จะ​ส่องสว่างไสว เพราะ​ความใจดี​ของ​พระยาห์เวห์ ส่องสว่าง​เหนือ​ข้าว เหล้าองุ่นใหม่ และ​น้ำมันมะกอก และ​ส่องสว่าง​เหนือ​พวกลูกแกะ​และ​ฝูงวัว​ด้วย ชีวิต​ของ​พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​สวน​ที่​มี​น้ำ​ผัน​เข้ามา​รด และ​พวกเขา​จะ​ไม่​เป็นลม​อีก</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลานั้น​พวก​หญิงสาว​จะ​เต้นรำ​ฉลอง กับ​คนหนุ่ม​และ​คนแก่ เรา​จะ​เปลี่ยน​เสียง​ร้องไห้​ของเขา​เป็น​เสียง​ร้องเพลง เรา​จะ​ปลอบโยน​พวกเขา​ให้​สุขสบาย และ​เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​เฉลิม​ฉลอง​กัน​แทนที่​จะ​ร้องไห้​กัน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะให้​พวกนักบวช​ดื่ม​จน​เหลือเฟือ และ​คน​ของเรา​จะ​พอใจ​กับ​ข้าวของ​ที่​เราให้” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้ “มี​เสียงดัง​มา​จาก​รามาห์ เป็น​เสียง​ร้องไห้​และ​คร่ำครวญ​อย่าง​ขมขื่น ราเชล​กำลัง​ร้องไห้​ให้​พวกลูกชาย​ของเธอ เธอ​ไม่ยอม​ให้​ใคร​มา​ปลอบโยน​เรื่อง​ลูก​ของเธอ​เลย เพราะ​ว่า​ลูก​ของเธอ​หาย​ไปหมดแล้ว”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูดว่า “หยุด​ร้องไห้​เถิด และ​หยุด​เสียน้ำตา​ได้แล้ว เพราะ​เจ้า​จะ​ได้รับ​รางวัล​ชดเชย​ให้​กับ​ความพยายาม​ของเจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น “และ​พวกลูกเจ้า​จะ​กลับมา​จาก​แผ่นดิน​ของ​ศัตรู</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​มี​ความหวัง​ให้​กับ​อนาคต​ของเจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น “และ​ลูกๆ​ก็​จะ​กลับ​เข้ามา​ใน​เขตแดน​ของ​พวกเขาเอง</verse>
				<verse number="18">เรา​ได้ยิน​เสียง​ร้องไห้​ของ​เอฟราอิม​จริงๆ เขา​พูด​ว่า ‘พระองค์​ตีสอน​ข้าพเจ้า และ​ข้าพเจ้า​ก็​ถูก​ตีสอน​เหมือน​ลูกวัว​ที่​ยัง​ไม่เชื่อง นำ​ข้าพเจ้า​กลับมาเถิด​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะได้​กลับมา เพราะ​พระองค์ พระยาห์เวห์ คือ​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะ​หลังจาก​ที่​ข้าพเจ้า​หันไป​จาก​พระองค์ ข้าพเจ้า​ก็​สำนึกผิด และ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ได้รับ​การสอน ข้าพเจ้า​ก็​ตบ​ต้นขา​ตัวเอง​ด้วย​ความละอาย ข้าพเจ้า​ละอาย​และ​อัปยศอดสู เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้​แบก​สิ่ง​ที่​ผิดๆ​ที่​น่าละอาย​ที่​ข้าพเจ้า​ได้​ทำไป​ตอน​เป็นเด็ก’”</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​พูด​ว่า “เอฟราอิม​ไม่ใช่​ลูกที่รัก​ของเราหรือ เขา​ไม่ใช่​ลูกชาย​คนโปรด​ของเราหรือ ถึง​เรา​จะ​ด่าว่า​เขา​ไว้มาก แต่​เรา​ก็​ยัง​คิดถึง​เขา​ได้เสมอ ส่วนลึก​ในเรา​นั้น​มี​แต่​ความอบอุ่น​ให้เขา เรา​เมตตา​เอ็นดู​เขา​มาก​จริงๆ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">“สร้าง​เสาป้าย​บอกทาง​ให้​กับ​ตัวเจ้าเอง สร้าง​ป้าย​บอกทาง​ให้​กับ​ตัวเจ้าเอง เอา​ใจ​จดจ่อ​อยู่​กับ​ทางหลวง จดจ่อ​อยู่​กับ​ทาง​ที่​เจ้าเดิน อิสราเอล​ที่รัก กลับมา​เถิด กลับมา​ยัง​เมือง​พวกนี้​ของเจ้าเถอะ</verse>
				<verse number="22">เจ้า​เป็น​ผู้หญิง​ที่​นอกใจ​สามี เรา​จะ​ต้อง​รอ​อีกนาน​แค่ไหน กว่า​เจ้า​จะ​กลับมา แต่​เรา ยาห์เวห์ จะ​ทำให้​เรื่อง​แปลกใหม่​เกิดขึ้น คือ​ผู้หญิง​จะ​เริ่ม​จีบ​ผู้ชาย​ก่อน”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า “เมื่อ​เรา​พลิก​สถานการณ์​ให้​กับ​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ พวกเขา​จะ​พูด​กัน​ใน​แผ่นดิน​และ​บ้านเมือง​ของ​ยูดาห์​อีกครั้ง​ว่า ‘ขอให้​พระยาห์เวห์​อวยพร​พวกคุณ​เถิด ทุ่งหญ้า​อัน​ชอบธรรม และ​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์’”</verse>
				<verse number="24">“ผู้คน​จะ​อยู่​อาศัย​กัน​ที่​ยูดาห์​และ​ทุก​เมือง​ของมัน จะ​มี​ชาวนา และ​พวก​ที่​เร่ร่อน​ไป​กับ​ฝูงสัตว์​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​จิตใจ​ที่​อ่อนล้า​กระปรี้​กระเปร่า และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ที่​อ่อนแอ​ทั้งหลาย​เข้มแข็ง”</verse>
				<verse number="26">ขณะ​นั้น​เอง​ผม​ก็​ตื่น​ขึ้น และ​มอง​ไป​รอบๆ ผม​นอนหลับ​สบาย​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="27">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วันนั้น​ใกล้​จะ​มาถึง​แล้ว เมื่อ​เรา​จะ​ปลูก​คน​และ​สัตว์​ใน​เมือง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ขึ้นใหม่”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แต่ก่อน เรา​ได้​เฝ้า​ดู​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ เพื่อ​ที่​จะ​ถอนราก​ถอนโคน​พวกเขา ดึง​พวกเขา​ลง คว่ำ​พวกเขา​ลง และ​ทำลาย​พวกเขา รวมทั้ง​ทำ​ให้​พวกเขา​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน แต่​ตอนนี้ เรา​จะ​เฝ้าดู​พวกเขา​เพื่อ​ที่​จะ​สร้าง​พวกเขา และ​ปลูก​พวกเขา​ขึ้นใหม่”</verse>
				<verse number="29">“ใน​วัน​เหล่านั้น ผู้คน​จะ​ไม่พูด​อย่างนี้​อีกแล้ว ที่​ว่า ‘พวกพ่อ​กิน​องุ่นเปรี้ยว แต่​กลับ​เป็น​พวกลูก​ที่​เข็ดฟัน’</verse>
				<verse number="30">แต่​ต่อไปนี้ ต่างคน​ต่าง​ต้อง​ตาย​เพราะ​ความ​ผิดบาป​ของ​ตัวเอง คนไหน​กิน​องุ่น​เปรี้ยว คนนั้น​ก็​ต้อง​เข็ดฟัน​เอง”</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วันนั้น​จวน​จะ​มาถึง​แล้ว เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​ใหม่​กับ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​และ​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="32">ข้อตกลง​นี้​จะ​ไม่​เหมือน​กับ​ข้อตกลง​ที่​เรา​เคย​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ใน​วัน​ที่​เรา​จูง​มือ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ มัน​จะ​ไม่​เหมือน​กับ​ข้อตกลง​ของเรา​ที่​พวกเขา​ไม่ได้​รักษา ทั้งๆ​ที่​เรา​เป็น​สามี​ของ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ใน​อนาคต ข้อตกลง​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ก็​จะ​เป็น​แบบนี้ คือ​เรา​จะ​ใส่​กฎ​ของเรา​เข้าไป​ใน​ตัว​พวกเขา และ​เรา​จะ​เขียน​ไว้​ในใจ​ของ​พวกเขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​ก็​จะ​เป็น​คน​ของเรา</verse>
				<verse number="34">พวก​เพื่อนๆ​และ​ญาติ​พี่น้อง​ก็​จะ​ไม่ต้อง​สอน​กัน​อีกแล้ว ว่า​ให้​รู้จัก​พระยาห์เวห์ เพราะ​พวกเขา​ทุกคน​ตั้งแต่​คน​เล็ก​ที่สุด​ไป​ถึง​คน​ใหญ่​ที่สุด​ก็​จะ​รู้จัก​เรา เรา​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความ​ผิดบาป​ของ​พวกเขา​และ​จะ​ไม่​จดจำ​บาป​ของ​พวกเขา​อีก​ต่อไป” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ผู้ที่​สั่ง​ดวง​อาทิตย์​ให้​ส่องสว่าง​ใน​เวลา​กลางวัน ผู้ที่​สั่ง​ดวงจันทร์​และ​ดวงดาว​ให้​ส่องสว่าง​ใน​เวลา​กลางคืน ผู้ที่​ทำ​ให้​ทะเล​ปั่นป่วน​จน​เกิด​คลื่น​เสียงดัง พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​คือ​ชื่อ​ของ​พระองค์​ผู้นั้น”</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “ถึงแม้​คำสั่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​จะ​หาย​ไป​จาก​สายตา​เรา เชื้อสาย​ของ​อิสราเอล​ก็​ยัง​จะ​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​ต่อหน้า​เรา​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="37">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “ถ้า​มี​ใคร​สามารถ​วัด​ท้องฟ้า​เบื้องบน​ได้ และ​สามารถ​สำรวจ​รากฐาน​ใต้โลก​ได้ เมื่อนั้น​เรา​ก็​จะ​ปฏิเสธ​เชื้อสาย​ของ​อิสราเอล​สำหรับ​ทุกอย่าง​ที่​เขา​ได้ทำ​ลงไป”</verse>
				<verse number="38">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วัน​เหล่านั้น​ใกล้​มาถึง​แล้ว คือ​วัน​ที่​เมือง​ทั้งเมือง​ตั้งแต่​หอคอย​ฮานันเอล​ไป​จนถึง​ประตู​มุม จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้นใหม่​เพื่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="39">และ​เส้น​วัด​เขตแดน​ก็​จะ​ขยาย​ออกไป​ไกล​ถึง​ภูเขา​กาเรบ​และ​เลี้ยว​ไป​จนถึง​โกอาห์​อีก​ครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="40">และ​หุบเขา​ทั้ง​หุบเขา ที่​ตอนนี้​มี​แต่​ซากศพ​และ​เถ้า​กระดูก และ​ท้องทุ่ง​ที่​เป็น​ขั้น​บันได​ลดหลั่น​ลงไป​ไกล​ถึง​ลำธาร​แห้ง​ขิดโรน และ​ไกล​ไป​ถึง​มุม​ประตูม้า​ทาง​ตะวันออก ดินแดน​ทั้งหมด​นี้​จะ​ถูก​แยก​ไว้​สำหรับ​พระยาห์เวห์​โดยเฉพาะ มัน​จะ​ไม่มีวัน​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน และ​ไม่มีวัน​ถูก​รื้อถอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​จาก​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​เยเรมียาห์ ใน​ปี​ที่สิบ ที่​เศเดคียาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ และ​ตรง​กับ​ปี​ที่​สิบแปด​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="2">ใน​เวลานั้น กองทัพ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​กำลัง​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม​อยู่ และ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​กำลัง​ถูก​คุมขัง​อยู่​ใน​ลาน​ของ​คุก​ที่​อยู่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​เป็น​ผู้สั่ง​ให้​จับ​เยเรมียาห์​ขัง​ไว้​ใน​คุก​ที่นั่น​เอง พระองค์​ถาม​เยเรมียาห์​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​ทำนาย​อย่างนี้ เจ้า​พูด​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ยก​เมืองนี้​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน พระองค์​จะ​ได้​ยึดครอง​มัน</verse>
				<verse number="4">และ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ก็​จะ​ไม่มี​ทาง​หนีรอด​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวก​บาบิโลน เพราะ​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ส่งตัว​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​อย่าง​แน่นอน และ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​จะ​ได้​พูด​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน​ตรงหน้า และ​เจอกัน​ซึ่งๆหน้า</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​จะ​บังคับ​ให้​เศเดคียาห์​ไป​บาบิโลน และ​เขา​จะต้อง​อยู่​ที่นั่น จนกว่า​เรา​จะ​มา​ลงโทษ​เขา พวกเจ้า​จะ​ต่อสู้​กับ​พวก​บาบิโลน แต่​จะ​ไม่ชนะ’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​ตอบ​ว่า “ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​ผม พระองค์​พูดว่า</verse>
				<verse number="7">‘เยเรมียาห์ ฮานาเมล​ลูกชาย​ของ​ชัลลูม​ลุง​ของเจ้า​จะ​มาหา​เจ้า และ​เขา​จะ​บอก​กับ​เจ้า​ว่า “ให้​ซื้อ​ท้องทุ่ง​ของผม​ที่​อยู่​ใน​อานาโธท​ไป​หน่อย เพราะ​ท่าน​สามารถ​ซื้อ​มัน​ได้​ตาม​สิทธิ์”’</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ฮานาเมล​ลูกชาย​ของ​ลุงผม ก็​ได้​มาหา​ผม​ใน​ลาน​คุก​แห่งนี้ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​ไว้ และ​เขา​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า ‘ให้​ซื้อ​ท้องทุ่ง​ของผม​ไป​หน่อย ท้องทุ่ง​ที่​อยู่​ใน​อานาโธท ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​เบนยามิน เพราะ​ท่าน​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ครอบ​ครอง และ​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ซื้อ​มันได้ ให้​ท่าน​ซื้อ​เก็บ​ไว้เอง’” ดังนั้น​ผม​จึง​รู้​ว่า​นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ผม​ก็​ซื้อ​ท้องทุ่ง​นั้น​จาก​ฮานาเมล​ลูกชาย​ของ​ลุงผม เป็น​ท้องทุ่ง​ที่​อยู่​ใน​อานาโธท แล้ว​ผม​ก็​จ่าย​ไป​เป็น​เงิน​หนัก​สิบเจ็ด​เชเขล</verse>
				<verse number="10">ผม​ได้​เขียน​เป็น​สัญญา​ซื้อขาย​ขึ้นมา เอา​เชือก​มัด​แล้ว​หยด​ครั่ง​ลง​บน​เชือก และ​ให้​พยาน​เซ็นชื่อ​รับรอง แล้ว​ผม​ก็​ชั่ง​เงิน​จ่าย​เขาไป</verse>
				<verse number="11">จากนั้น​ผม​ก็​เอา​หนังสือ​ซื้อขาย​มา ซึ่ง​ก็​รวมถึง​สำเนา​ของ​สัญญา​ที่​มี​ครั่ง​หยด​ปิด​อยู่ คำสั่ง​และ​เงื่อนไข รวมทั้ง​สำเนา​ที่​ยัง​ไม่ได้​ลง​ครั่ง​ด้วย</verse>
				<verse number="12">แล้ว​ผม​ก็​ให้​หนังสือ​ซื้อขาย​กับ​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ ต่อหน้า​ฮานาเมล กับ​ลุง​ของ​ผม และ​ต่อหน้า​พวก​พยาน​ที่​ลงชื่อ​ไว้​ใน​สัญญา​ซื้อขาย รวมทั้ง​พวก​ชาว​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​นั่ง​อยู่​ที่​ลานคุก​นั้น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ผม​ก็​สั่ง​บารุค​ต่อหน้า​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ไว้​อย่างนี้​ว่า “ให้​เอา​หนังสือ​พวกนี้ คือ​หนังสือ​ซื้อขาย​นี้ ทั้ง​ที่​มี​ครั่ง​ปิด และ​ไม่มี​ครั่ง​ปิด ไป​ใส่​ไว้​ใน​หม้อดิน เพื่อ​พวกมัน​จะ​อยู่​ได้​นานๆ”</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ไว้​ว่า “ใน​อนาคต คน​ของเรา​ก็​จะ​ซื้อ​บ้าน​เรือน ท้องทุ่ง และ พวก​สวนองุ่น​ใน​แผ่นดิน​นี้​อีก​ครั้งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​ที่​ผม​ได้​ให้​หนังสือ​ซื้อขาย​กับ​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์​ไปแล้ว ผม​ก็​ได้​อธิษฐาน​ถึง​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="17">“ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่นดิน​โลก​ด้วย​พลัง​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ และ​แขน​ที่​ยื่น​ออกมา​ของ​พระองค์ ไม่มีอะไร​ที่​ยาก​เกินไป​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">พระองค์​คือ​ผู้​ที่​แสดง​ความเมตตา​แก่​คน​เป็น​พันๆ​และ​เป็น​ผู้ที่​ตอบแทน​ความ​ผิดบาป​ของ​พ่อแม่​ให้​กับ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา พระองค์​คือ​พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่ พระเจ้า​ที่​ทรงพลัง​ที่​มี​ชื่อ​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="19">แผนการ​ของ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่ และ​การกระทำ​ของ​พระองค์​ก็​ยอดเยี่ยม พระองค์​เป็น​ผู้ที่​มี​ดวงตา​คอย​สอดส่อง​การกระทำ​ทั้งหมด​ของ​มนุษย์ เพื่อ​ตอบแทน​ให้​กับ​แต่ละ​คน​ตาม​วิถีทาง​ต่างๆ​ของเขา และ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ของเขา ตาม​ที่​เขา​สมควร​จะ​ได้รับ</verse>
				<verse number="20">พระองค์​คือ​ผู้ที่​ได้​ทำ​หมาย​สำคัญ และ​สิ่ง​มหัศจรรย์​ต่างๆ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ซึ่ง​ไม่มี​อะไร​ที่​จะ​เหนือ​กว่านั้น​อีกแล้ว มา​จนถึง​ทุกวันนี้ ไม่ว่า​จะ​ใน​อิสราเอล​หรือ​ใน​ชน​กลุ่มไหน​ก็ตาม พระองค์​สร้าง​ชื่อเสียง​ให้​กับ​พระองค์​เอง ชื่อเสียง​พระองค์​เป็น​ที่​เคารพ​ยำเกรง​มา​จนถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ได้​นำ​อิสราเอล​ที่​เป็น​คน​ของ​พระองค์​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ ด้วย​หมาย​สำคัญ​และ​สิ่ง​มหัศจรรย์​มากมาย​ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง​และ​แขน​ที่​เหยียด​ออก​และ​ด้วย​ความ​น่า​เกรงขาม​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ได้​ให้​แผ่นดิน​นี้​กับ​คน​อิสราเอล แผ่นดิน​ที่​พระองค์​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ว่า พระองค์​จะ​ให้​กับ​พวกเขา เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​ไป​ด้วย​น้ำนม​และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้</verse>
				<verse number="23">พวก​อิสราเอล​ก็​ได้​เข้า​มา​ใน​แผ่นดิน​นี้ และ​ก็​ได้​ครอบ​ครอง​มัน แต่​พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระองค์ และ​ไม่​เดิน​ตาม​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระองค์ พวกเขา​ไม่​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​พวกเขา​ทำ แล้ว​พระองค์​ก็​ทำ​ให้​พวกเขา​ต้อง​เจอ​กับ​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหมด​เหล่านี้</verse>
				<verse number="24">พวก​ชาว​บาบิโลน ได้​สร้าง​เนินดิน​ติด​กำแพง​เมือง​เพื่อ​ที่​จะ​บุก​ยึด​เมือง เนื่อง​จาก​คมดาบ ความ​อดอยาก และ​โรคภัย​ไข้เจ็บ เมือง​ก็​เลย​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​บาบิโลน​ที่​กำลัง​ต่อสู้​กับ​มัน สิ่ง​ที่​พระองค์​บอก​ว่า​จะ​เกิดขึ้น​ก็​ได้​เกิดขึ้น​แล้ว และ​พระองค์​ก็​เห็น</verse>
				<verse number="25">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ได้​บอก​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ให้​เอา​เงิน​ไป​ซื้อ​ท้องทุ่ง​นั้น​เอา​ไว้​เอง และ​ให้​มี​พยาน​รับรอง​ด้วย’ แต่​เมืองนี้​กำลัง​จะ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​พวก​บาบิโลน​อยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="26">และ​ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="27">“เยเรมียาห์ เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​สิ่งมีชีวิต​ทั้งปวง มี​อะไร​ยาก​เกินไป​สำหรับ​เรา​หรือ”</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า​อย่างนี้ “เรา​จะ​ยก​เมืองนี้​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​บาบิโลน และ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​ของ​บาบิโลน และ​เขา​จะ​ยึดครอง​มัน</verse>
				<verse number="29">ชาว​บาบิโลน​ที่​กำลัง​สู้รบ​อยู่​กับ​เมืองนี้​จะ​บุก​เข้ามา​ใน​เมือง และ​จุดไฟ​เผา​เมือง พวกเขา​จะ​เผา​บ้าน​เรือน​ต่างๆ​ที่​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​พระบาอัล​บน​ดาดฟ้า และ​ถวาย​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ให้​กับ​เทพเจ้า​อื่นๆ​ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ที่​ทำ​ให้​เรา​โกรธ</verse>
				<verse number="30">เพราะ​ชาว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​เรา​ถือ​ว่า​ชั่วร้าย​จริงๆ​มา​ตั้งแต่​เด็กๆ​เพราะ​ชาว​อิสราเอล​ได้​สร้าง​รูปเคารพ​ขึ้นมา​กับ​มือ ซึ่ง​ทำ​ให้​เรา​โกรธ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="31">“ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​เรา​โกรธ​เมืองนี้​ตั้งแต่​วัน​ที่​พวกเขา​สร้าง​มัน​ขึ้นมา​แล้ว โกรธ​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ เรา​โกรธ​ถึง​ขนาด​ที่​จะ​กำจัด​มัน​ให้​พ้น​ไป​จาก​หน้า​เรา</verse>
				<verse number="32">เรา​โกรธ​เพราะ​ชาว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย ซึ่ง​เป็น​การ​ยั่วโมโห​เรา พวกมัน​ต่าง​พากัน​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​กัน​ไปหมด ไม่ว่า​จะ​เป็น​พวก​กษัตริย์ พวก​เจ้าหน้าที่​บ้านเมือง พวก​นักบวช พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า พวก​คน​ยูดาห์ หรือ​พวก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="33">พวกมัน​หันหลัง​ให้​เรา ไม่ได้​หันหน้า​ให้​เรา ถึงแม้​เรา​จะ​สอน​พวกมัน ลุกขึ้น​แต่เช้า​มา​สอน​พวกมัน แต่​พวกมัน​ก็​ไม่​ยอมรับ​การ​ตักเตือน</verse>
				<verse number="34">พวกมัน​เอา​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ขยะแขยง​มา​ตั้ง​ไว้​ใน​บ้าน​ที่​ถูก​เรียกว่า​เป็น​ของเรา ทำ​ให้​บ้าน​นั้น​เสื่อม​ไป</verse>
				<verse number="35">พวกมัน​ก็​ได้​สร้าง​สถาน​นมัสการ​ต่างๆ​สำหรับ​พระบาอัล ใน​หุบเขา​แห่ง​เบน-ฮินโนม เพื่อ​เอา​ไว้​เป็น​ที่​สำหรับ​เซ่นไหว้​พวก​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​พวกมัน​ให้​กับ​พระโมเลค ทั้งๆ​ที่​เรา​ไม่ได้​สั่ง หรือ​แม้แต่​คิด​จะ​สั่ง​เรื่อง​น่า​ขยะแขยง​อย่างนี้ ดังนั้น​มัน​จึง​ทำ​ให้​ชาว​ยูดาห์​บาป</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​พูด​เกี่ยวกับ​เมืองนี้ คือ ‘ที่​พวกเจ้า​พูด​กัน​ว่า กษัตริย์​บาบิโลน​จะ​ยึด​เยรูซาเล็ม ด้วย​คมดาบ ความ​อดอยาก และ​โรคร้าย’ แต่​เรา​จะ​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="37">‘เรา​กำลัง​จะ​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​ทุกหน​ทุกแห่ง ที่​เรา​ได้​ขับไล่​พวกเขา​ไป​ด้วย​ความ​โกรธแค้น เดือดดาล​อย่าง​ใหญ่หลวง เรา​จะ​พา​พวกเขา​กลับมา​ที่นี่ และ​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​อยู่​กัน​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="38">พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​ให้​หัวใจ​กับ​พวกเขา​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กัน และ​ให้​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน พวกเขา​จะได้​ยำเกรง​เรา​ตลอดไป เพื่อ​เป็น​ผลดี​สำหรับ​พวกเขา​และ​สำหรับ​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="40">เรา​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​พวกเขา​ชั่วนิรันดร์ ว่า​เรา​จะ​ไม่มีวัน​หันหลัง​ไป​จาก​พวกเขา คือ​เรา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ดีๆ​ให้​กับ​พวกเขา และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​พวกเขา​ยำเกรง​เรา เพื่อ​ว่า​พวกเขา​จะได้​ไม่​หันหลัง​ไป​จาก​เรา</verse>
				<verse number="41">เรา​จะ​มี​ความสุข​ที่​ทำ​สิ่ง​ดีๆ​ให้​กับ​พวกเขา และ​ด้วย​ชีวิต​จิตใจ​ทั้งหมด​ของเรา เรา​จะ​ปลูก​พวกเขา​ไว้​ใน​แผ่นดิน​นี้​อย่าง​สัตย์ซื่อ’”</verse>
				<verse number="42">พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “เรา​เคย​นำ​ความ​เลวร้าย​ทั้งหมด​นี้​มา​ให้​คน​พวกนี้​อย่างไร เรา​ก็​จะ​นำ​สิ่ง​ดีๆ​มา​ให้​กับ​พวกเขา​อย่าง​นั้น สิ่ง​ดีๆ​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ทำ​เพื่อ​พวกเขา</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ท้องทุ่ง​ใน​แผ่นดินนี้​ก็​จะ​มี​คน​มา​ซื้อ​กัน แผ่นดิน​ที่​พวกเจ้า​พูด​ว่า ‘มัน​เป็น​แผ่นดิน​ที่​พินาศ​ย่อยยับ ไม่มี​คน​หรือ​สัตว์​อาศัย​อยู่ และ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​บาบิโลน’</verse>
				<verse number="44">คน​จะ​เอา​เงิน​มา​ซื้อ​ท้องทุ่ง​กัน และ​จะ​มี​การ​เขียน​สัญญา ติด​ครั่ง​บน​สัญญา​นั้น และ​มี​พยาน​รับรอง พวกเขา​จะ​ซื้อ​ท้องทุ่ง​ใน​แผ่นดิน​ของ​เบนยามิน และ​บริเวณ​รอบๆ​เยรูซาเล็ม รวมทั้ง​เมือง​ต่างๆ​ใน​ยูดาห์ ใน​แถบ​เนินเขา ใน​แถบ​ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก และ​ใน​แถบ​เนเกบ​ด้วย เพราะ​เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้​กับ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​เป็น​ครั้ง​ที่สอง ใน​ขณะที่​เขา​ยัง​ถูก​คุมขัง​อยู่​ใน​ลาน​คุก</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ คือ​ผู้ที่​สร้าง​โลกนี้ และ​เป็น​ผู้ที่​ทำ​ให้​มัน​เป็นรูป​เป็นร่าง​ขึ้นมา เพื่อ​ที่​จะ​วาง​รากฐาน​ของมัน พระยาห์เวห์​คือ​ชื่อ​ของ​พระองค์ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ยูดาห์ เรียก​เรา​สิ แล้ว​เรา​จะ​ตอบ​เจ้า เรา​จะ​บอก​เจ้า​ถึง​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​และ​เรื่อง​ลึกลับ​ที่​เจ้า​ยัง​ไม่รู้</verse>
				<verse number="4">เพราะ​นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​พูด​ไว้​เกี่ยวกับ​พวก​บ้าน​เรือน​ใน​เมืองนี้ และ​วัง​ของ​บรรดา​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์ ที่​จะ​ถูก​ศัตรู​รื้อ​ทำลาย​ไป ศัตรู​จะ​สร้าง​เนินดิน​บุก​ขึ้น​บน​กำแพง​และ​จะ​ใช้​ดาบ​ฆ่าฟัน​คน​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="5">พวก​บาบิโลน​กำลัง​จะ​มา​สู้รบ​กับ​เมืองนี้ และ​จะ​ทำ​ให้​เมืองนี้​เต็ม​ไปด้วย​ซากศพ​ของ​ผู้คน​ที่​ถูก​เรา​ฆ่า​เพราะ​ความ​โกรธแค้น​ของเรา และ​เรา​ก็​ได้​ซ่อน​หน้า ของเรา​ไป​จาก​เมืองนี้ เพราะ​ความ​ชั่วช้า​ทั้งหลาย​ที่​ชาว​เมืองนี้​ทำ</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​กำลัง​จะ​มา​เยียวยา​รักษา​ให้ เรา​จะ​รักษา​พวกเขา และ​จะ​ให้​พวกเขา​มี​ความ​สงบสุข​และ​ความ​ปลอดภัย​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้​กับ​ยูดาห์​และ​อิสราเอล และ​เรา​จะ​สร้าง​พวกเขา​ขึ้น​มา​ใหม่​ให้​เป็น​เหมือน​ใน​ตอนแรก​ที่​พวกเขา​เป็น</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​สะอาด​บริสุทธิ์​จาก​ความ​ผิดบาป​ที่​พวกเขา​เคย​ทำ​ไว้​กับเรา และ​เรา​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​พวก​การ​อธรรม​และ​การ​ละเมิด​ต่างๆ​ทั้งหมด​ที่​พวกเขา​เคย​ทำ​กับ​เรา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​หลัง​จากนั้น​เมืองนี้​ก็​จะ​เป็น​ที่​รู้จัก​กัน​ว่า​เป็น​เมือง​ที่​นำ​ความสุข คำ​สรรเสริญ และ​ความ​ภูมิใจ​มา​ให้​กับเรา ต่อหน้า​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้ ชนชาติ​ต่างๆ​เหล่านั้น จะ​ได้ยิน​สิ่ง​ดีๆ​ทั้งหมด​ที่​เรา​กำลัง​ทำ​ให้​กับ​ชาว​ยูดาห์​ที่​กลับ​มา​นั้น ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​เกรง​กลัว​จน​ตัวสั่น เพราะ​สิ่ง​ดีๆ​ทั้งหลาย​และ​ความ​สงบสุข​ที่​เรา​กำลัง​มอบ​ให้​กับ​ผู้​ที่​อยู่​อาศัย​ใน​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “พวกเจ้า​พูด​ว่า ‘บ้านเมือง​ของเรา​ถูก​ทิ้ง​รกร้าง ไม่มี​แม้แต่​ผู้คน​และ​สัตว์​อาศัย​อยู่’ แต่​ใน​อนาคต ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​อิสราเอล​ที่​เงียบ​สงัด เพราะ​ถูก​ทำลาย​ไป​จน​ไม่มี​ผู้คน​และ​พลเมือง​อาศัย​อยู่ ไม่มี​แม้แต่​สัตว์นั้น พวกเจ้า​จะ​ได้ยิน</verse>
				<verse number="11">เสียง​ร้องเพลง เสียง​เฉลิม​ฉลอง และ​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​อีก​ครั้งหนึ่ง จะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​ผู้คน​ร้อง​ว่า ‘สรรเสริญ​พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น เพราะ​ว่า​พระองค์​แสนดี เพราะ​ความรัก​ของ​พระองค์​นั้น​อยู่​ชั่วนิจ​นิรันดร์’ และ​จะ​ได้ยิน​เสียง​คน​นำ​เครื่อง​ถวาย​มา​ถวาย​เพื่อ​แสดง​ความ​ขอบคุณ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เพราะ​เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ของ​แผ่นดินนี้” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า​อย่างนี้ “ใน​สถานที่​ที่​ถูก​ทิ้งร้าง​และ​ไม่มี​คน​หรือ​สัตว์​อาศัย​อยู่นี้ รวมทั้ง​เมือง​ต่างๆ​ของมัน​ด้วย จะ​กลับมา​มี​ทุ่งหญ้า​ให้​กับ​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​กำลัง​เลี้ยง​แกะ​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="13">คน​เลี้ยง​แกะ​จะ​ได้​นับ​แกะ​ของ​พวกเขา​อีกครั้ง แกะ​พวกนี้​จะ​เดิน​ผ่าน​มือ​ของ​ผู้นับ​ไป ผู้คน​จะ​นับ​แกะ​ของเขา​กัน​ไป​ทั่วเมือง ไม่ว่า​จะ​เป็น​เมือง​ต่างๆ​ใน​แถบ​เนินเขา ใน​แถบ​ที่ลุ่ม​เชิงเขา​ด้าน​ตะวันตก ใน​แถบ​เนเกบ ใน​ยูดาห์ ใน​แผ่นดิน​ของ​เบนยามิน และ​ใน​พื้นที่​บริเวณ​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วันนั้น​ใกล้​จะ​มาถึง​แล้ว เมื่อ​เรา​จะ​ทำ​ให้​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​และ​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์​เป็นจริง</verse>
				<verse number="15">ใน​วันนั้น​และ​ใน​เวลานั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​กิ่ง​อัน​ชอบธรรม​งอก​ออกมา​สำหรับ​ราชวงศ์​ของ​ดาวิด เขา​จะ​รักษา​ความ​ยุติธรรม​และ​ความ​ชอบธรรม​บน​แผ่นดินนี้</verse>
				<verse number="16">ใน​วันนั้น​ยูดาห์​จะ​ได้รับ​การ​ช่วยกู้ และ​เยรูซาเล็ม​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย และ​ผู้คน​จะ​เรียก​เมืองนี้​ว่า ‘พระยาห์เวห์​คือ​ความ​ชอบธรรม​ของ​พวกเรา’”</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “ดาวิด​จะ​ไม่ขาด​ทายาท​ที่​จะ​มา​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">และ​พวก​นักบวช​ชาว​เลวี​จะ​ไม่​ขาด​ทายาท​ที่​จะ​มา​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​สังสรรค์​บูชา ให้​กับเรา​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="19">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="20">“นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘ถ้า​เมื่อไหร่​ที่​เจ้า​สามารถ​หัก​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​วัน​และ​คืน คือ​ทำ​ให้​วัน​และ​คืน​ไม่​เกิดขึ้น​ตาม​เวลา​ของมัน</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​นั้นแหละ เจ้า​ถึง​จะ​สามารถ​หัก​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา และ​กับ​พวก​นักบวช​ชาว​เลวี​ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของเรา​ด้วย</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​ให้​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด​ผู้รับใช้​เรา และ​ชาว​เลวี​ที่​รับใช้​เรา มี​ลูกหลาน​เพิ่มขึ้น​เป็น​ทวีคูณ เหมือน​กับ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า​ที่​ไม่​สามารถ​นับได้ และ​เหมือน​กับ​เม็ดทราย​ที่​ทะเล​ที่​นับ​ไม่ถ้วน’”</verse>
				<verse number="23">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="24">“เยเรมียาห์ เจ้า​ไม่เห็น​หรือ​ว่า​คน​พวกนี้​พูด​อะไร​ออกไป พวกเขา​พูด​ว่า ‘ตอนนี้​พระยาห์เวห์​ได้​ปฏิเสธ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​และ​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์ สอง​ครอบครัว​ที่​พระเจ้า​เคย​เลือกไว้ แต่​ตอนนี้​พระองค์​ได้​ปฏิเสธ​พวกเขา​ไปแล้ว’ และ​ชนชาติ​อื่นๆ​ก็​ดูถูก​ดูหมิ่น​คน​ของเรา และ​ชนชาติ​เหล่านั้น​ก็​ไม่ได้​นับ​พวกเขา​ว่า​เป็น​ชนชาติ​หนึ่ง​อีก​ต่อไป”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “ถ้า​เรา​ไม่ได้​รักษา​ข้อตกลง​กับ​วัน​และ​คืน และ​ไม่ได้​ออก​กฎ​ควบคุม​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​แล้ว​ละก็</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นั้นแหละ เรา​ก็​จะ​ปฏิเสธ​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​และ​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา เรา​ก็คง​ไม่ให้​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด​ปกครอง​อยู่​เหนือ​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้​กับ​พวกเขา และ​เรา​จะ​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​เยเรมียาห์ ใน​ช่วง​ที่​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​กำลัง​ต่อสู้​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ต่างๆ​ที่​อยู่​บริเวณ​นั้น กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​ยก​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา​มา รวมทั้ง​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​อาณาจักร​ต่างๆ​และ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ภายใต้​การปกครอง​ของเขา</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด คือ “ให้​ไป​พูด​กับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์ ให้​บอก​กับเขา​ว่า พระยาห์เวห์​พูด​ไว้ว่า​อย่างนี้ ‘เรา​กำลัง​จะ​ยก​เมืองนี้​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน แล้ว​เขา​จะ​เอา​ไฟ​เผา​เมืองนี้</verse>
				<verse number="3">เศเดคียาห์ ตัว​เจ้า​เอง​ก็​จะ​หนี​ไม่พ้น​จาก​เงื้อมมือ​เขา เพราะ​เจ้า​จะ​ถูก​จับ​และ​ถูก​ส่ง​ไป​อยู่​ใน​กำมือ​ของเขา​อย่าง​แน่นอน เจ้า​จะ​ได้​เจอ​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน​ซึ่งๆ​หน้า และ​เขา​จะ​พูด​กับ​เจ้า​ตรง​หน้า หลัง​จากนั้น​เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ไป​ที่​บาบิโลน’”</verse>
				<verse number="4">แต่​เศเดคียาห์​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี พระยาห์เวห์​พูด​ถึง​ท่าน​ไว้​ว่า “เจ้า​จะ​ไม่ตาย​ด้วย​คมดาบ​หรอก</verse>
				<verse number="5">แต่​จะ​ตาย​อย่าง​สงบ และ​จะ​มี​ผู้คน​เผา​เครื่อง​หอม​เพื่อ​เป็น​เกียรติ​ให้​กับเจ้า เหมือน​กับ​ที่​พวกเขา​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​กษัตริย์​องค์​ก่อนๆ​ที่​เป็น​บรรพบุรุษ​ของเจ้า พวกเขา​จะ​ไว้ทุกข์​ให้​กับเจ้า โดย​พูด​ว่า ‘นายท่าน พวกเรา​เสียใจ​เหลือเกิน’ เจ้า​มั่นใจ​ได้​เพราะ​เรา​ได้​พูด​ไว้แล้ว” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​พูด​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ทั้งหมดนี้​ให้​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​ฟัง​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลานั้น​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​ก็​กำลัง​ตี​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ คือ​เมือง​ลาคีช​และ​อาเซคาห์ เพราะ​ใน​ยูดาห์ มี​แต่​สอง​เมืองนี้​เท่านั้น​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​เหลือ​อยู่</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ที่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​ทุกคน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ว่า​จะ​ประกาศ​อิสรภาพ​ให้​กับ​พวกเขา ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="9">ชาวเมือง​แต่ละ​คน​จะ​ต้อง​ปล่อย​ทาส​ฮีบรู​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ของตน​ให้​เป็น​อิสระ พลเมือง​ยูดาห์​จะ​ได้​ไม่ต้อง​เป็น​ทาส​รับใช้​พลเมือง​ยูดาห์​ด้วย​กันเอง</verse>
				<verse number="10">ส่วน​พวก​เจ้านาย​และ​คน​ทุกคน ที่​ร่วม​ใน​ข้อตกลง​ปลดปล่อย​ทาส​ชายหญิง​เหล่านี้ เพื่อ​ทาส​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่ต้อง​รับใช้​พวกเขา​อีก​ต่อไป คน​เหล่านั้น​ต่าง​ก็​ยอม​ทำ​ตาม​ข้อตกลง​นี้ และ​ได้​ปลดปล่อย​ทาส​ของ​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="11">แต่​ต่อมา ชาวเมือง​ก็​ไม่​ทำ​ตาม​ข้อตกลง ไป​บังคับ​พวก​ผู้ชาย​และ​ผู้หญิง​ที่​พวกเขา​ได้​ปลดปล่อย​ไป​แล้ว​กลับมา​เป็น​ทาส​อีก</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มาถึง​เยเรมียาห์​อีกครั้ง พระองค์​พูดว่า</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “เรา​ได้​ทำ​ข้อตกลง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า ตอน​ที่​เรา​พา​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​จาก​การ​เป็น​ทาส​นั้น เรา​ได้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​สิ้น​ปี​ที่เจ็ด พวกเจ้า​แต่ละ​คน​ต้อง​ปล่อย​ชาว​ฮีบรู​ที่​เป็น​พี่น้อง​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​อิสระ เขา​ได้​ขายตัว​เขาเอง​ให้​กับเจ้า เขา​จะ​รับใช้​เจ้า​อยู่​หกปี แล้ว​หลัง​จากนั้น เจ้า​ก็​จะต้อง​ปล่อย​เขา​ให้​เป็น​อิสระ แต่​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​เรา และ​ไม่ได้​เงี่ยหู​ฟัง</verse>
				<verse number="15">แต่​วันนี้ พวกเจ้า​ได้​กลับใจ แล้ว​เจ้า​ก็​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​เห็น​ว่า​ถูกต้อง คือ​เรียกร้อง​อิสรภาพ​ให้​กัน​และ​กัน แถม​เจ้า​ยัง​ทำ​ข้อตกลง​กัน​ต่อหน้า​เรา​ใน​วิหาร​ที่​มี​ชื่อ​ของเรา​อีกด้วย</verse>
				<verse number="16">แต่แล้ว​เจ้า​ก็​กลับ​คำ และ​ทำ​ให้​เรา​เสียชื่อ พวกเจ้า​แต่ละ​คน​ไป​เอา​ทาส​และ​สาวใช้​ที่​ปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​ไป​แล้ว​กลับ​มา​อีก ทั้งๆ​ที่​พวกเขา​อยาก​จะ​ไป​จาก​เจ้า แล้ว​เจ้า​ก็​บังคับ​ให้​พวกเขา​กลับ​มา​เป็น​ทาส​และ​สาวใช้​ของเจ้า​เหมือน​เดิม”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ว่า “เจ้า​ไม่ได้​เชื่อฟัง​เรา​เรื่อง​ให้​อิสระ​กับ​พี่น้อง​และ​เพื่อน​บ้าน​ของเจ้า” ดังนั้น พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ก็​จะ​ให้​การ​ปลด​ปล่อย​กับ​เจ้า​บ้าง เรา​จะ​ปลดปล่อย​คมดาบ โรคร้าย และ​ความ​อดอยาก และ​เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​กลายเป็น​สิ่ง​ที่​น่า​ขยะแขยง​ให้​กับ​อาณาจักร​ทั้งหลาย​บน​โลกนี้</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ทำให้​ชาย​ที่​ทำ​ผิด​ข้อตกลง​ของเรา คือ​คน​ที่​ไม่​ทำ​ตาม​ข้อตกลง​ที่​พวกเขา​ทำ​ต่อหน้า​เรา เหมือน​กับ​วัวสาว​ที่​พวกเขา​แบ่ง​เป็น​สองท่อน​แล้ว​เดิน​ผ่าน​ไป​ท่ามกลาง​อวัยวะ​ของมัน</verse>
				<verse number="19">คน​พวกนี้​คือ​ผู้ที่​ได้​เดิน​ผ่าน​ท่ามกลาง​อวัยวะ​ต่างๆ​นั้น คือ​พวก​เจ้านาย​ของ​ยูดาห์​และ​ของ​เยรูซาเล็ม พวก​ขันที พวก​นักบวช และ​ชาวบ้าน​ทุกคน</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ยก​พวกเขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ศัตรู และ​คน​ที่​อยาก​จะ​ฆ่า​พวกเขา ศพ​ของ​พวกเขา​จะ​กลาย​เป็น​อาหาร​นกกา​ใน​อากาศ และ​สิงสา​ราสัตว์​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ยก​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​และ​พวก​เจ้าขุน​มูลนาย​ของเขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ศัตรู​และ​คน​ที่​อยาก​ฆ่า​พวกเขา และ​ยิ่งกว่า​นั้น​จะ​ให้​พวกเขา​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​กำลัง​เข้า​มา​โจมตี​พวกเขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="22">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ออก​คำสั่ง​ให้​นำ​กองทัพ​ของ​บาบิโลน​กลับ​มา​ที่​เยรูซาเล็ม พวกเขา​จะ​โจมตี​และ​ยึด​เยรูซาเล็ม และ​เอา​ไฟ​เผา​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เรา​จะ​ทำให้​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ กลายเป็น​ที่​รกร้าง ที่​ไม่มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">ใน​สมัย​ที่​เยโฮยาคิม​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ เยโฮยาคิม​เป็น​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ไป​หา​ครอบครัว​เรคาบ และ​พูด​คุย​กับ​พวกเขา แล้ว​นำ​พวกเขา​มา​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ให้​พา​พวกเขา​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​หนึ่ง​ของ​วิหาร​นั้น แล้ว​ให้​พวกเขา​ดื่ม​เหล้าองุ่น”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ผม​จึง​ได้​พา​ยาอาซันยาห์​ลูกชาย​ของ​เยเรมียาห์ ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​ฮาบาซินยาห์ และ​พี่ชาย​น้องชาย​ของเขา และ​ลูกๆ​ทุกคน​ของ​เขา รวมทั้ง​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​เรคาบ</verse>
				<verse number="4">ไป​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​เข้า​ไป​ที่​ห้อง​ของ​พวก​ลูกชาย​ฮานัน ฮานัน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิกดาลิยาห์ ฮานัน​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ห้องนี้​อยู่​ใกล้​กับ​ห้อง​ของ​พวก​เจ้านาย​ทั้งหลาย และ​อยู่​เหนือ​ห้อง​ของ​มาอาเสอาห์​ลูกชาย​ของ​ชัลลูม มาอาเสอาห์​เป็น​คน​เฝ้า​ประตู​วิหาร</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ผม​ก็​เอา​เหยือก​ที่​เต็ม​ไปด้วย​เหล้าองุ่น​มา​หลาย​เหยือก​พร้อม​กับ​พวก​ถ้วย​มา​วาง​ไว้​ต่อหน้า​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​เรคาบ แล้ว​ผม​ก็​บอก​พวกเขา​ว่า “ดื่ม​เหล้าองุ่น​สิ”</verse>
				<verse number="6">แต่​พวกเขา​ตอบ​ว่า “พวกเรา​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ครับ เพราะ​โยนาดับ​ลูกชาย​ของ​เรคาบ ซึ่ง​เป็น​บรรพบุรุษ​ของเรา​สั่ง​พวกเรา​ไว้​ว่า ‘พวกเจ้า​และ​ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ตลอดไป</verse>
				<verse number="7">เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​สร้าง​บ้าน​อยู่ ต้อง​ไม่​หว่านพืช​เพาะ​ปลูก และ​ต้อง​ไม่​ทำ​ไร่องุ่น เจ้า​ต้อง​ไม่​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้ แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​ตลอด​ชีวิต เพื่อ​ที่​เจ้า​จะ​ได้​อยู่​นานๆ​ใน​เขตแดน​ที่​เจ้า​อาศัย​อยู่​อย่าง​คน​ต่างถิ่น’</verse>
				<verse number="8">และ​พวกเรา​ก็​ได้​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​โยนาดับ​บรรพบุรุษ​ของเรา ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรคาบ พวกเรา​ไม่เคย​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เลย​ตลอด​ชีวิต รวมทั้ง​เมีย​ของ​พวกเรา และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเรา​ก็​ไม่เคย​ดื่ม​ด้วย</verse>
				<verse number="9">พวกเรา​ไม่เคย​สร้าง​บ้าน​อยู่ และ​ไม่เคย​มี​ไร่องุ่น ไม่มี​ท้องทุ่ง และ​เมล็ดพืช</verse>
				<verse number="10">พวกเรา​อยู่​เต็นท์​มา​ตลอด และ​พวกเรา​ก็​ได้​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​โยนาดับ​บรรพบุรุษ​ของเรา​ได้​สั่ง​ให้​พวกเรา​ทำ</verse>
				<verse number="11">แต่​พอ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​บุก​แผ่นดิน​ยูดาห์ เรา​ก็​พูด​กัน​ว่า ‘ไป​เยรูซาเล็ม​กันเถอะ เพราะ​เรา​กลัว​พวก​ทหาร​ของ​บาบิโลน​และ​ซีเรีย’ ดังนั้น​พวกเรา​จึง​มา​อยู่​ที่​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="13">“พระยาห์เวห์ ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ ‘ให้​ไป​บอก​กับ​คน​ยูดาห์​และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ว่า “พวกเจ้า​จะ​ไม่​ยอมรับ​คำ​ตักเตือน​หรือ พวกเจ้า​จะ​ไม่​ยอม​ฟังเรา​หรือ”’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="14">“ขนาด​คำพูด​ของ​โยนาดับ ลูกชาย​ของ​เรคาบ ที่​ได้​สั่ง​พวก​ลูกชาย​ของเขา​ไม่ให้​ดื่ม​เหล้าองุ่น พวก​ลูกๆ​ของเขา​ก็​ยัง​ทำ​ตาม​เลย จน​ถึง​ทุก​วันนี้ พวกเขา​ก็​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น เพราะ​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พ่อ​พวกเขา แต่​พอ​เรา​สั่ง​พวกเจ้า​อย่าง​ไม่​หยุดหย่อน พวกเจ้า​ก็​ไม่​เห็น​เชื่อฟัง​เรา​เลย</verse>
				<verse number="15">เรา​ส่ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เป็น​พวก​ผู้รับใช้​เรา​ไป​หา​เจ้า​อย่าง​ไม่​หยุดหย่อน ให้​พวกเขา​บอก​กับ​เจ้า​ว่า ‘พวกเจ้า​แต่ละ​คน ให้​หัน​กลับ​จาก​ทาง​ชั่วๆ​ของเจ้า​และ​ทำ​ตัว​ให้​ดีๆ​ได้แล้ว ถ้า​พวกเจ้า​ไม่​ไป​ติดตาม​รับใช้​พระ​อื่นๆ พวกเจ้า​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ให้​กับ​เจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไว้’ แต่​เจ้า​ก็​ทำ​หู​ทวนลม ไม่​ยอม​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="16">พวก​ลูกหลาน​ของ​โยนาดับ​ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรคาบ​ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​สั่ง​พวกเขา​ไว้ แต่​คน​พวกนี้​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​ชั่วร้าย​ทั้งหมด​ที่​เรา​ได้​พูด​ไว้ เกิดขึ้น​กับ​คน​ยูดาห์ และ​ผู้ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ทุกคน เพราะ​เรา​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​แล้ว แต่​พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง เรา​ได้​เรียก​พวกเขา​แล้ว แต่​พวกเขา​ไม่ยอม​ตอบ”</verse>
				<verse number="18">แต่​สำหรับ​ครอบครัว​ของ​เรคาบ เยเรมียาห์​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ว่า ‘เพราะ​พวกเจ้า​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​โยนาดับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า และ​รักษา​คำสั่ง​ของเขา​ทุกข้อ และ​ได้​ทำ​ทุกอย่าง​ที่​เขา​สั่ง​ให้​พวกเจ้า​ทำ’</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล จึง​พูด​ว่า ‘จะ​มี​คน​จาก​ครอบครัว​ของ​โยนาดับ​ลูกชาย​ของ​เรคาบ มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​เสมอ’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สี่ ที่​เยโฮยาคิม เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ เยโฮยาคิม​เป็น​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เยเรมียาห์ ให้​เอา​หนังสือ​ม้วน​มา แล้ว​เขียน​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ที่​เรา​ได้​พูด​กับ​เจ้า​ต่อว่า​อิสราเอล ยูดาห์ และ​ชนชาติ​ทั้งหมด ตั้งแต่​วันแรก​ที่​เรา​พูด​กับ​เจ้า​คือ​ตั้งแต่​ช่วง​ที่​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์ มา​จนถึง​วันนี้</verse>
				<verse number="3">บางที​เมื่อ​ชาว​ยูดาห์​ได้ยิน​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหมด​ที่​เรา​วางแผน​จะ​ทำให้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา พวกเขา​แต่ละ​คน​อาจจะ​ได้​เลิก​ทำชั่ว แล้ว​เรา​จะ​ได้​อภัย​ให้​กับ​ความ​ผิดบาป​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="4">เยเรมียาห์​จึง​ไป​เรียก​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์ แล้ว​บารุค​ก็​เขียน​ตาม​ที่​เยเรมียาห์​บอก​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน เยเรมียาห์​บอก​เขา​ทุกๆ​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​กับ​เยเรมียาห์​ไว้</verse>
				<verse number="5">เยเรมียาห์​สั่ง​บารุค​ว่า “ข้า​ถูก​ห้าม​ไม่​ให้​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​อ่าน​หนังสือ​ม้วนนี้​ที่​เจ้า​ได้​เขียน​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ลง​ไป ตาม​ที่​ข้า​ได้​บอก​เจ้า​นั้น เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​อ่าน​หนังสือ​นี้​ให้​กับ​ทุกคน​ใน​วิหาร​ฟัง​ใน​วัน​อดอาหาร และ​เจ้า​จะ​ต้อง​อ่าน​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ให้​ชาว​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​มา​จาก​เมือง​ต่างๆ​ของเขา ฟัง​ด้วย</verse>
				<verse number="7">บางที​คำ​ร้องขอ​ความ​เมตตา​ของ​พวกเขา​อาจจะ​ไป​ถึง​พระยาห์เวห์​ก็​ได้ แล้ว​แต่ละ​คน​ก็​จะ​หัน​กลับ​จาก​การ​ทำชั่ว​ของเขา เพราะ​ความ​โกรธแค้น​เดือดดาล​ที่​พระยาห์เวห์​มี​ต่อ​คน​พวกนี้​รุนแรง​มาก”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์​ก็​ทำ​ตาม​ที่​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​สั่ง​ทุกอย่าง เขา​อ่าน​หนังสือ​ที่​มี​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ใน​เดือน​เก้า​ของ​ปี​ที่ห้า​ที่​เยโฮยาคิม​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ เยโฮยาคิม​เป็น​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์ ทุกคน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ทุกคน​ที่​เดินทาง​มา​เยรูซาเล็ม​จาก​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ ต่าง​พา​กัน​อด​อาหาร​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">ใน​เวลานั้น บารุค​ได้​อ่าน​หนังสือ​ม้วน​ที่​เขียน​ขึ้น​ตาม​คำพูด​ของ​เยเรมียาห์​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​กับ​คน​ทั้งหมด​ฟัง เขา​อ่าน​อยู่​ใน​ห้อง​ของ​เกมาริยาห์​ผู้​เป็น​เลขานุการ ที่​อยู่​บน​โถง​ชั้นบน​ตรง​ทางเข้า​ประตู​ใหม่​ของ​วิหาร เกมาริยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน</verse>
				<verse number="11">มีคายาห์​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ของ​พระยาห์เวห์​ใน​หนังสือ​ม้วน มีคายาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เกมาริยาห์ และ​เกมาริยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​เลย​ลงไป​ที่​ห้อง​ของ​เลขานุการ​ที่​ใน​วัง​ของ​กษัตริย์ พวก​เจ้านาย​ทั้งหมด​ก็​นั่ง​อยู่​ที่นั่น มี​ทั้ง​เอลีชามา​เลขานุการ และ​เดไลยาห์​ลูกชาย​ของ​เชไมอาห์ เอลนาธัน​ลูกชาย​ของ​อัคโบร์ เกมาริยาห์​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน เศเดคียาห์​ลูกชาย​ของ​ฮานันยาห์ และ​พวก​เจ้านาย​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">แล้ว​มีคายาห์​ก็​เล่า​สิ่ง​ที่​เขา​ได้ยิน​มา​ทั้งหมด ตอน​บารุค​อ่าน​จาก​หนังสือ​ม้วน​ให้​ประชาชน​ฟัง</verse>
				<verse number="14">และ​พวก​เจ้านาย​ทั้งหมด ก็​ได้​ส่ง​เยฮูดี​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ​เชเลมิยาห์ เชเลมิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​คูชิ พวกเขา​ส่ง​เยฮูดี​ไป​หา​มีคายาห์ พร้อม​กับ​สั่ง​ให้​บอก​บารุค​ว่า “ให้​เอา​หนังสือ​ม้วน​ที่​เจ้า​อ่าน​ให้​ประชาชน​ฟัง แล้ว​ให้​มา​ที่นี่” ดังนั้น​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์ ได้​เอา​หนังสือ​ม้วน​ไป​หา​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">แล้ว​คน​พวกนั้น​ก็​พูด​กับ​บารุค​ว่า “นั่งลงสิ แล้ว​อ่าน​มัน​ให้​พวกเรา​ฟัง​หน่อย” บารุค​จึง​อ่าน​มัน​ให้​พวกเขา​ฟัง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวกเขา​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ทั้งหมด พวกเขา​ก็​มอง​หน้า​กัน​ด้วย​ความ​หวาดกลัว แล้ว​พวกเขา​ก็​พูด​กับ​บารุค​ว่า “เรา​จะ​เอา​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​นี้​ไป​บอก​กับ​กษัตริย์​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวกเขา​ก็​ถาม​บารุค​ว่า “บอก​พวกเรา​หน่อย​สิ​ว่า เจ้า​เขียน​ข้อความ​นี้​ขึ้นมา​ได้​อย่างไร เจ้า​เขียน​ตาม​ที่​เขา​บอก​หรือ”</verse>
				<verse number="18">บารุค​ตอบ​ว่า “ใช่แล้ว​ครับ ผม​เขียน​ตาม​ที่​เขา​บอก พอ​เขา​พูด​คำ​เหล่านี้​ให้​ผม​ฟัง ผม​ก็​เขียน​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน​ตาม​ที่​เขา​ต้องการ”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พวก​เจ้านาย​ก็​บอก​บารุค​ว่า “รีบ​หนี​ไป​ซะ เจ้า​กับ​เยเรมียาห์ รีบ​ไป​หา​ที่​ซ่อน และ​อย่า​ให้​ใคร​รู้​ว่า​พวกเจ้า​อยู่​ที่ไหน”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พวก​เจ้านาย​ก็​ได้​วาง​หนังสือ​ม้วน​ไว้​ใน​ห้อง​ของ​เอลีชามา​ผู้​เป็น​เลขานุการ แล้ว​พวกเขา​ก็​พา​กัน​ไป​หา​กษัตริย์​ที่​ลาน​ของ​วัง แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​บอก​กษัตริย์​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="21">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ส่ง​เยฮูดี ไป​เอา​หนังสือ​ม้วนนั้น แล้ว​เขา​ก็​ไป​เอา​มัน​มา​จาก​ห้อง​ของ​เอลีชามา​ครู​สอน​ศาสนา​นั้น แล้ว​เยฮูดี​ก็​อ่าน​มัน​ให้​กับ​กษัตริย์ และ​พวก​เจ้านาย​ทุกคน​ที่​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​ฟัง</verse>
				<verse number="22">เวลานั้น​ตรง​กับ​เดือน​เก้า​ของ​ปี กษัตริย์​นั่ง​อยู่​ใน​วัง​ฤดูหนาว​ของ​พระองค์ กระถาง​ไฟ​ที่​อยู่​ตรงหน้า​พระองค์​จุดอยู่</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เยฮูดี​อ่าน​หนังสือ​ม้วน​ไป​ได้​สามสี่​แถบ พระองค์​ก็​เอา​มีด​กรีด​หนังสือ​เป็น​ชิ้นๆ​แล้ว​โยน​ลง​ไป​ใน​กระถาง​ไฟ พระองค์​ตัด​หนังสือ​ไป​เรื่อยๆ​จน​พระองค์​ได้​เผา​หนังสือ​ม้วน​ทั้งเล่ม​ใน​กระถาง​ไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="24">ทั้ง​กษัตริย์​และ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​นี้​ของ​พระยาห์เวห์ ไม่ได้​แสดง​ความ​เกรง​กลัว​หรือ​สำนึกผิด​ด้วย​การ​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตัวเอง​เลย</verse>
				<verse number="25">ถึงแม้​เอลนาธัน เดไลยาห์​และ​เกมาริยาห์​จะ​ขอร้อง​ไม่ให้​พระองค์​เผา​หนังสือ​ม้วน แต่​พระองค์​ก็​ไม่​ฟัง​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​สั่ง​เยราเมเอล ลูกชาย​ของ​พระองค์ และ​เสไรอาห์​ลูกชาย​ของ​อัสรีเอล และ​เชลามิยาห์​ลูกชาย​ของ​อับเดเอล​ให้​ไป​จับ​ตัว​บารุค​ที่​เป็น​เสมียน และ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า แต่​พระยาห์เวห์​ซ่อน​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="27">หลังจาก​ที่​กษัตริย์​ได้​เผา​หนังสือ​ม้วน ที่​มี​ถ้อยคำ​ที่​บารุค​ได้​เขียน​ไว้​ตาม​คำพูด​ของ​เยเรมียาห์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="28">“เยเรมียาห์​ไป​เอา​หนังสือ​ม้วน​มา​อีก​เล่มหนึ่ง แล้ว​ให้​เขียน​ข้อความ​ทุกอย่าง​ลงไป เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​เคย​เขียน​ไว้​ก่อน​แล้ว​ใน​หนังสือ​ม้วน​เล่มแรก ที่​เยโฮยาคิม​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​เผา​ไป</verse>
				<verse number="29">และ​ให้​เจ้า​ต่อว่า​กษัตริย์​เยโฮยาคิม​แห่ง​ยูดาห์​ว่า​พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘เจ้า​ได้​เผา​หนังสือ​ม้วน​เล่มนี้ และ​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​เขียน​บน​ม้วน​หนังนี้​ว่า​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​จะ​มา​แน่ๆ​และ​เขา​จะ​มา​ทำลาย​แผ่นดินนี้ และ​จะ​ต้อน​คน​และ​สัตว์​ไป​เป็น​เชลย”’”</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​พูด​เกี่ยวกับ​เยโฮยาคิม​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ว่า “จะ​ไม่มี​ลูกหลาน​ของเขา​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​ดาวิด ศพ​ของเขา​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​อยู่​กลาง​แดด​ที่​ร้อนจัด​ใน​ตอน​กลางวัน​และ​หนาว​เหน็บ​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ทำ​โทษ​เขา ลูกหลาน​ของเขา และ​พวก​ทาส​รับใช้​ของเขา สำหรับ​ความ​ผิดบาป​ที่​พวกเขา​ทำ และ​เรา​จะ​ทำให้​สิ่ง​เลวร้าย​ทั้งหมด​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา​และ​ผู้ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​รวมทั้ง​คน​ยูดาห์ เป็น​สิ่ง​เลวร้าย​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​ว่า​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา แต่​พวกเขา​ไม่​สนใจ​ฟัง”</verse>
				<verse number="32">เยเรมียาห์​จึง​เอา​หนังสือ​ม้วน​มา​อีกเล่ม และ​เอา​ไป​ให้​กับ​บารุค​ที่​เป็น​เสมียน ที่​เป็น​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์ แล้ว​บารุค​ก็​เขียน​ถ้อยคำ​ทั้งหมด​ตาม​ที่​เยเรมียาห์​บอก ซึ่ง​เหมือน​กับ​ถ้อยคำ​ที่​อยู่​ใน​หนังสือ​ม้วน​เล่ม​ที่​เยโฮยาคิม​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​เอา​ไป​เผาไฟ แถม​เพิ่ม​ข้อความ​อีก​มากมาย​ทำนอง​นั้น​ลงไป​อีกด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">เนบูคัดเนสซาร์​เป็น​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เศเดคียาห์ ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​แผ่นดิน​ยูดาห์ แทน​กษัตริย์​โคนิยาห์ ลูกชาย​ของ​เยโฮยาคิม เศเดคียาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="2">แต่​กษัตริย์​เศเดคียาห์ และ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ รวมทั้ง​ผู้คน​ใน​ยูดาห์ ก็​ไม่ยอม​ฟัง​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​พระองค์​ได้​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​เศเดคียาห์​ส่ง​เยฮูคัล​ลูกชาย​ของ​เชเลมิยาห์ พร้อม​กับ​นักบวช​เศฟันยาห์ ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ ไป​หา​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​บอก​ว่า “เยเรมียาห์ อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา แทน​พวกเรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลานั้น​เยเรมียาห์​ยัง​ไปไหน​มาไหน​ท่ามกลาง​ผู้คน​ได้​อย่าง​อิสระ พวกเขา​ยัง​ไม่ได้​จับ​เยเรมียาห์​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="5">และ​ตอนนี้​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​ก็​ได้​เคลื่อนทัพ​ออก​จาก​อียิปต์​มาแล้ว และ​ชาว​บาบิโลน​ที่​กำลัง​ปิด​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม​อยู่​รู้​ข่าว ก็​เลย​ถอน​ฐาน​ที่มั่น​ออก​ไป​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เยฮูคัล​และ​เศฟันยาห์ เรา​รู้​ว่า​เศเดคียาห์​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ ได้​ส่ง​ให้​พวกเจ้า​มา​ร้องขอ​ต่อ​เรา ให้​ไป​บอก​กับเขา​ว่า กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​ที่​กำลัง​ออก​จาก​อียิปต์​เพื่อ​มา​ช่วย​เจ้า​นั้น กำลัง​จะ​หัน​กลับ​ไป​อียิปต์​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">และ​ชาว​บาบิโลน​ก็​จะ​กลับ​มา​โจมตี​เมือง​เยรูซาเล็ม​อีก และ​พวกนั้น​ก็​จะ​ยึด​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​เผาเมือง​ทิ้ง”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “อย่า​หลอก​ตัวเอง โดย​พูด​ว่า ‘พวก​บาบิโลน​จะ​ถอนไป​แน่ๆ’ เพราะ​พวกเขา​จะ​ไม่​ไปไหน</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้ว่า​พวกเจ้า​จะ​ทำให้​กองทัพ​บาบิโลน​ทั้ง​กอง​ที่​กำลัง​ต่อสู้​กับ​เจ้า​อยู่ ได้รับ​บาดเจ็บ และ​เหลือ​แต่​พวก​ที่​บาดเจ็บ​ไว้​ใน​เต็นท์​ของ​พวกเขา พวกเขา​ก็​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น​เผา​เมืองนี้​อยู่ดี”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กองทัพ​บาบิโลน​ถอย​ทัพ​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพราะ​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์​บุก​เข้ามา</verse>
				<verse number="12">เยเรมียาห์​ก็​ออก​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไป​ยัง​แผ่นดิน​เบนยามิน เพื่อ​ไป​รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​มรดก​ที่ดิน​ร่วมกับ​คนอื่น​ที่​เหลือ​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เขา​มา​ถึง​ประตู​เมือง​เบนยามิน หัวหน้า​ยาม​รักษา​ประตู​อยู่​ที่นั่น เขา​มี​ชื่อ​ว่า​อิรียาห์​ลูกชาย​ของ​เชเลมิยาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูก​ของ ฮานานิยาห์ อิรียาห์​จับกุม​ตัว​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า พร้อม​กับ​บอก​ว่า “เจ้า​กำลัง​จะ​ไป​หา​พวก​บาบิโลน​นี่นา”</verse>
				<verse number="14">เยเรมียาห์​ตอบ​ว่า “ไม่จริง ผม​ไม่ได้​ไป​หา​พวก​บาบิโลน” แต่​อิรียาห์​ก็​ไม่​ฟัง​เยเรมียาห์ และ​จับ​ตัว​เยเรมียาห์​ไป​ให้​พวก​เจ้านาย</verse>
				<verse number="15">พวก​เจ้านาย​โกรธ​เยเรมียาห์ พวกเขา​ก็​เลย​ทุบตี​เขา จากนั้น​ก็​จับ​เขา​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก​ที่บ้าน​ของ​โยนาธาน​ผู้​เป็น​เลขานุการ เพราะ​พวกเขา​ทำ​บ้าน​หลังนั้น​เป็น​คุก​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="16">เยเรมียาห์​ถูก​จับขัง​ไว้​ใน​บ่อ​เก็บน้ำ​ที่แห้ง แล้ว​ก็​อยู่​ที่นั่น​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="17">หลัง​จากนั้น​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ก็​ส่ง​คน​มา​เอา​ตัว​ไป​พบ​กษัตริย์ แล้ว​กษัตริย์​ก็​ถาม​เขา​ใน​วัง​เป็น​การลับๆ​ว่า “มี​ข่าวสาร​อะไร​จาก​พระยาห์เวห์​บ้าง​ไหม” เยเรมียาห์​ก็​ตอบ​ว่า “มีครับ” และ​เขา​ก็​พูด​ต่อไป​ว่า “ท่าน​จะ​ถูก​ส่ง​ให้​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="18">จากนั้น​เยเรมียาห์​ก็​พูด​กับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​อีก​ว่า “ข้าพเจ้า​ทำ​ผิด​อะไร​ต่อ​พระองค์ หรือ​ต่อ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ หรือ​ต่อ​คน​พวกนี้​หรือ พระองค์​ถึง​ได้​จับ​ข้าพเจ้า​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​พวกท่าน​หาย​ไปไหน​กัน​หมด​แล้ว พวก​ที่​ทำนาย​ให้​กับ​พระองค์​ว่า ‘กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​จะ​ไม่​มา​โจมตี​พวกท่าน​และ​แผ่นดินนี้’</verse>
				<verse number="20">ข้าแต่​กษัตริย์ ขอได้​โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​ด้วย​เถิด อย่า​ได้​ส่ง​ข้าพเจ้า​กลับ​ไป​ที่บ้าน​ของ​โยนาธาน​เลขานุการ​นั้น​เลย เพราะ​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​ที่นั่น​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​กษัตริย์​เศเดคียาห์​จึง​ออก​คำสั่ง และ​พวกเขา​ก็​ส่ง​เยเรมียาห์​ไป​อยู่​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​ทหาร​ยาม​ที่​ลาน พวกเขา​ให้​ขนมปัง​กับ​เยเรมียาห์​ทุกวัน ขนมปัง​นี้​มา​จาก​ถนน​ของ​พวก​ทำ​ขนมปัง จน​ไม่มี​ขนม​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง​อีกแล้ว และ​เยเรมียาห์​ก็​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​ลาน​ของ​ทหาร​ยาม​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">เชฟาทิยาห์​ลูกชาย​ของ​มัทธาน เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​ปาชเฮอร์ ยูคาล​ลูกชาย​ของ​เชเลมิยาห์ และ​ปาชเฮอร์​ลูกชาย​ของ​มัลคียาห์ ได้ยิน​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เยเรมียาห์​พูด​กับ​ทุกๆ​คน​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​พูด​ว่า ‘คน​ที่​อยู่​ใน​เมืองนี้ จะ​ต้อง​ตาย​จาก​คม​ดาบ ความ​อดอยาก หรือ​ไม่​ก็​โรคร้าย แต่​คน​ที่​ออกไป​มอบ​ตัว​กับ​พวก​บาบิโลน​จะ​รอดชีวิต จะ​ได้​ชีวิต​ตัวเอง​เหมือน​ของ​ที่​ยึด​มาได้​จาก​สงคราม’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​บอก​ว่า ‘เมืองนี้​จะ​ต้อง​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​และ​จะ​ต้อง​ถูก​ยึด​อย่าง​แน่นอน’”</verse>
				<verse number="4">พวก​เจ้านาย​ก็​เลย​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า “น่า​จะ​ฆ่า​ชาย​คนนี้​เสีย เพราะ​เมื่อ​เขา​พูด​สิ่ง​เหล่านี้ เขา​ก็​ได้​ทำลาย​ขวัญ​และ​กำลังใจ​ของ​ทหาร​และ​ประชาชน​ที่​ยังคง​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมืองนี้ อันที่จริง ชาย​คนนี้​ไม่ได้​กะ​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​ดีๆ​เกิดขึ้น​กับ​คน​เหล่านี้​หรอก แต่​เขา​กะ​จะ​ให้​เรื่อง​เลวร้าย​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ก็​พูด​ว่า “เขา​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​เจ้า​แล้ว เพราะ​เรา​ก็​ห้าม​อะไร​พวกเจ้า​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​ก็​เลย​ไป​เอา​ตัว​เยเรมียาห์ แล้ว​โยน​เขา​ลงไป​ใน​บ่อ​เก็บน้ำ​แห้ง​ของ​มัลคียาห์ ที่​อยู่​ใน​ลาน​ของ​ทหาร​ยาม พวกเขา​ใช้​เชือก​หย่อน​ตัว​เยเรมียาห์​ลงไป ใน​บ่อ​ที่​ไม่มี​น้ำ​นั้น มี​แต่​โคลน เยเรมียาห์​ก็​จม​ลง​ใน​โคลน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เอเบดเมเลค​ชาว​เอธิโอเปีย ที่​เป็น​ขันที​ที่​ทำงาน​อยู่​ใน​วัง ได้ยิน​ว่า​เยเรมียาห์​ถูก​หย่อน​ลงไป​ใน​บ่อ​ที่​ไม่มี​น้ำ และ​เขา​รู้​ว่า​กษัตริย์​นั่ง​อยู่​ที่​ประตู​เบนยามิน</verse>
				<verse number="8">เอเบดเมเลค​จึง​ออก​ไป​จาก​วังไป​พูด​กับ​กษัตริย์​ว่า</verse>
				<verse number="9">“ข้าแต่​กษัตริย์​ของ​ข้าพเจ้า คน​พวกนี้​ทำ​ผิด​ต่อ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ใน​ทุกเรื่อง พวกเขา​ผิด​ที่​โยน​ท่าน​ลงไป​ใน​บ่อ​เก็บน้ำ​แห้ง​นั้น ท่าน​จะ​หิวตาย​อยู่​ใต้นั้น​แน่​เพราะ​มัน​ไม่มี​ขนมปัง​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง​อีกแล้ว”</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​จึง​สั่ง​เอเบดเมเลค​ชาว​เอธิโอเปีย​ว่า “ให้​เอา​ลูกน้อง​ของเจ้า​สามคน ไป​ดึง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ขึ้น​มา​จาก​บ่อ​เก็บน้ำ​นั้น​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ตาย”</verse>
				<verse number="11">เอเบดเมเลค​จึง​นำ​ลูกน้อง​ไป เขา​เข้าไป​ในวัง​ใต้​ห้อง​เก็บของ เขา​เอา​ผ้าขี้ริ้ว​และ​เสื้อ​เก่าๆ​จาก​ที่นั่น เอา​เชือก​มัด​พวกมัน​หย่อนลง​ไป​ให้​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เอเบดเมเลค​ชาว​เอธิโอเปีย​ก็​บอก​กับ​เยเรมียาห์​ว่า “คล้อง​ผ้าขี้ริ้ว​ขาดๆ​และ​เศษ​เสื้อผ้า​พวกนี้​ไว้​ใต้​รักแร้​ของท่าน ตรง​ที่​อยู่​ระหว่าง​เชือก​กับ​ตัวท่าน​เถิด” เยเรมียาห์​ก็​ทำ​ตาม​ที่​เขา​บอก</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​จึง​ดึง​เยเรมียาห์​ขึ้น​มา​ด้วย​เชือก และ​นำ​เขา​ขึ้นมา​จาก​บ่อ​เก็บน้ำ​แห้ง​ได้ แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​อยู่​ใน​ลาน​ของ​ทหาร​ยาม​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เศเดคียาห์ ส่ง​คน​ไป​นำ​ตัว​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​พบ​พระองค์ ที่​ตรง​ประตู​ที่​สาม​ซึ่ง​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ว่า “เรา​จะ​ถาม​เจ้า​บาง​อย่าง อย่า​ได้​ปิดบัง​อะไร​จาก​เรา​ละ”</verse>
				<verse number="15">เยเรมียาห์​จึง​บอก​กับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ว่า “ถ้า​ข้าพเจ้า​บอก​พระองค์ พระองค์​จะ​ไม่ฆ่า​ข้าพเจ้า​หรือ และ​ถ้า​ข้าพเจ้า​ให้​คำแนะนำ​กับ​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ไม่ฟัง​ข้าพเจ้า​หรอก”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​กษัตริย์​เศเดคียาห์​จึง​สาบาน​กับ​เยเรมียาห์​อย่าง​ลับๆ​ว่า “เรา​ขอ​สาบาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​ผู้สร้าง​พวกเรา​และ​ประทาน​ชีวิต​ให้​พวกเรา​ว่า เรา​จะ​ไม่​ฆ่าเจ้า และ​จะ​ไม่​มอบ​ตัวเจ้า​ให้​กับ​คน​พวกนี้​ที่​อยาก​จะ​ฆ่าเจ้า”</verse>
				<verse number="17">เยเรมียาห์​จึง​บอก​กับ​เศเดคียาห์​ว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘ถ้า​เจ้า​ยอม​ออก​ไป​มอบตัว​กับ​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​จริงๆ​เจ้า​ก็​จะ​รอดชีวิต และ​เมืองนี้​ก็​จะ​ไม่​ถูก​ไฟเผา เจ้า​และ​ครอบครัว​ของเจ้า​ก็​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​ออก​ไป​มอบตัว​กับ​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน เมืองนี้​ก็​จะ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ชาว​บาบิโลน แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​จุดไฟ​เผา​เมือง แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​รอดพ้น​เงื้อมมือ​พวกเขา’”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ก็​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ว่า “เรา​กลัว​พวกยิว​ที่​ทิ้ง​เมือง​ไปหา​พวก​บาบิโลน กลัว​ว่า​เราจะ​ถูก​ส่ง​ไปให้​พวกมัน​ทำร้าย​เอา”</verse>
				<verse number="20">เยเรมียาห์​จึง​พูด​ว่า “พวกเขา​จะ​ไม่​ส่ง​พระองค์​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​พวกนั้น​หรอก โปรด​ฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​แทน​อยู่เถิด และ​ทุกอย่าง​ก็​จะ​เป็น​ไป​ด้วยดี​สำหรับ​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">แต่​พระยาห์เวห์​ได้​แสดง​ให้​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น ถ้า​พระองค์​ไม่ยอม​ออก​ไป​มอบตัว</verse>
				<verse number="22">คือ​ผู้หญิง​ทุกคน​ที่เหลือ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​จะ​ถูก​จับ​ไปให้​กับ​พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​พูด​ว่า ‘พันธมิตร​ของ​แก​หักหลัง​แก​แล้ว พวกเขา​ชนะ​แก เท้า​ของ​แก​จม​โคลน​แล้ว และ​พวกเขา​ก็​ทอดทิ้ง​แก​ไป’</verse>
				<verse number="23">พวกเมีย​และ​ลูก​ทุกคน​ของ​พระองค์​จะ​ต้อง​ไปหา​ชาว​บาบิโลน และ​พระองค์​ก็​จะ​หนี​ไม่​พ้น​เงื้อมมือ​ของ​พวกเขา​ไปได้ เพราะ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​จะ​จับกุม​พระองค์​และ​เอา​ไฟเผา​เมืองนี้”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ก็​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ว่า “ถ้า​เจ้า​ไม่​บอก​ให้​ใครรู้ ถึง​เรื่อง​ที่​เรา​ได้​พูดคุย​กัน​ใน​วันนี้ เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="25">ถ้า​พวกเจ้า​นาย​รู้​ว่า​เรา​พูด​กับเจ้า แล้ว​พวกเขา​มา​ถาม​เจ้า​ว่า ‘ช่วย​บอก​พวกเรา​หน่อย​ว่า เจ้า​ได้​พูด​อะไร​กับ​กษัตริย์ และ​กษัตริย์​ได้​พูด​อะไร​กับ​เจ้า​บ้าง ถ้า​เจ้า​บอก​เรา​ทุกอย่าง เรา​จะ​ไม่​ฆ่า​เจ้า’</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ก็​ต้อง​บอก​พวกเขา​ว่า ‘ผม​ได้​ขอร้อง​พระองค์ ว่า​อย่า​ได้​ส่ง​ผม​กลับ​ไป​ตาย​ที่บ้าน​ของ​โยนาธาน​เลย’”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวกเจ้า​นาย​ทั้งหมด​ก็​ตรง​เข้า​มา​ถาม​เยเรมียาห์ เขา​ก็​ตอบ​ไป​ตาม​ที่​กษัตริย์​สั่ง ดังนั้น​พวกเขา​จึง​เลิก​ถาม​เพราะ​พวกเขา​เอง​ก็​ไม่​ได้ยิน​การ​พูดคุย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​อยู่​ใน​ลาน​ของ​ทหาร​ยาม จนถึง​วัน​ที่​บาบิโลน​ยึด​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่สิบ​ของ​ปี​ที่เก้า​ที่​เศเดคียาห์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​ยก​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์​มา​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไว้</verse>
				<verse number="2">ใน​วัน​ที่เก้า​เดือน​สี่ ของ​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ที่​เศเดคียาห์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ แนว​ป้องกัน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​ถูก​ทะลวง​เข้ามา</verse>
				<verse number="3">พวก​เจ้านาย​ชั้น​ผู้ใหญ่​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน ก็​ได้​เข้า​มานั่ง​อยู่​ที่​กลาง​ประตู​เมือง เนอร์กัลชาเรเซอร์ สัมการ์เนโบ สารเสคิม ที่​มี​ยศ​รับสารีส เนอร์กัลชาเรเซอร์ ที่​มี​ยศ​รับมัก และ​เจ้าหน้าที่​คน​อื่นๆ​ทั้งหมด​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​และ​ทหาร​ทุกคน​เห็น​พวกนี้ พวกเขา​ก็​พา​กัน​หนี​ออก​ไป​นอก​เมือง​ใน​ตอน​กลางคืน ผ่าน​ทาง​สวน​ของ​กษัตริย์ ออก​ทาง​ประตู​ที่​อยู่​ระหว่าง​กำแพง​สองชั้น พวกเขา​ออก​นอกเมือง​ทาง​ถนน​ที่​ตรง​ไป​ยัง​ทะเลทราย​อารบา</verse>
				<verse number="5">ทหาร​บาบิโลน​ก็​ไล่ตาม​พวกเขา​ไป และ​ไป​ทัน​กษัตริย์​เศเดคียาห์ ที่​ทะเลทราย​อารบา​ใกล้ๆ​เมือง​เยริโค แล้ว​พวกเขา​ก็​จับ​กษัตริย์​เศเดคียาห์ และ​พา​พระองค์​ไป​หา​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​ของ​บาบิโลน ที่​ริบลาห์​ใน​แผ่นดิน​ฮามัท แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ก็​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​กษัตริย์​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​ฆ่า​พวก​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ที่​ริบลาห์​ต่อหน้า​ต่อตา​พระองค์ แล้ว​ก็​ฆ่า​เจ้านาย​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">จากนั้น​พระองค์​ก็​ควัก​ดวงตา​ของ​กษัตริย์​เศเดคียาห์ แล้ว​เอา​โซ่​ล่าม​พระองค์ พา​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">จากนั้น​พวก​บาบิโลน​ก็​เผา​วัง​ของ​กษัตริย์​และ​บ้าน​เรือน​ของ​ประชาชน พร้อม​กับ​ทำลาย​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ลง</verse>
				<verse number="9">เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ก็​ได้​ทำการ​กวาด​ต้อน​ประชาชน​ที่​เหลือ​ใน​เมือง และ​คน​เหล่านั้น​ที่​ได้​ทิ้ง​เมือง​ออก​ไป​มอบตัว​กับเขา​ก่อน​หน้านี้ รวมทั้ง​ช่างฝีมือ​ที่​เหลือ เขา​ได้​กวาด​ต้อน​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="10">ส่วน​คน​ที่​ยากจน​ที่​ไม่มี​ทรัพย์​สมบัติ​อะไร เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ก็​ปล่อย​ทิ้งไว้​ใน​ยูดาห์ และ​ใน​วันนั้น​เขา​ก็​ได้​ยก​พวก​ไร่องุ่น​กับ​ท้องทุ่ง​ทั้งหลาย​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ออก​คำสั่ง​ผ่าน​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ เกี่ยวกับ​เยเรมียาห์ พระองค์​สั่ง​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ไป​เอา​ตัว​เยเรมียาห์​มา และ​ดูแล​เขา​ให้ดี อย่า​ได้​ทำ​อันตราย​เขา แต่​ให้​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​ที่​เขาขอ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ เนบูชัสบาน เจ้านาย​ชั้น​ผู้ใหญ่ เนอร์กัลชาเรเซอร์ ที่​มี​ยศ​รับมัก และ​นายพล​ทุกคน​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน ก็​เรียก​เยเรมียาห์​มาพบ</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ไป​นำ​ตัว​เยเรมียาห์​มา​จาก​ลาน​ของ​ทหาร​ยาม แล้ว​ก็​ส่ง​ตัวเขา​ไป​ให้​กับ เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม อาหิคัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน เกดาลิยาห์​จะ​เป็น​คน​พา​เยเรมียาห์​กลับ​ไป​บ้าน​ของ​เยเรมียาห์​เอง และ​เยเรมียาห์​ก็​ได้​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ของเขา</verse>
				<verse number="15">และ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์ ตอน​ที่​เขา​ถูก​คุมตัว​อยู่​ใน​ลาน​ของ​ทหาร​ยาม พระยาห์เวห์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เยเรมียาห์ ไป​บอก​กับ​เอเบดเมเลค​ชาว​เอธิโอเปีย​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล พูด​ว่า ‘เรา​จะ​นำ​ความ​พินาศ​มา​สู่​เมืองนี้ ไม่ใช่​ความ​รุ่งเรือง เรา​จะ​ทำ​กับ​เมืองนี้​เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​เตือน​ไว้​แล้ว และ​เจ้า​จะ​เห็น​เหตุการณ์​ที่​เรา​ได้​เตือน​ไว้​แล้ว​เกิดขึ้น’”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แต่​เรา​จะ​ปกป้อง​เจ้า​ไว้​ใน​วันนั้น เพื่อ​เจ้า​จะได้​ไม่​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​เจ้ากลัว</verse>
				<verse number="18">เจ้า​มั่นใจ​ได้เลย เพราะ​เรา​จะ​ช่วย​ชีวิต​เจ้า​อย่าง​แน่นอน แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ถูก​ดาบ​ฆ่าฟัน เจ้า​จะ​ได้รับ​ชีวิต​ตัวเอง​เหมือน​ของ​ที่​ยึด​ได้​จาก​สงคราม เพราะ​เจ้า​ไว้วางใจ​ใน​เรา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์ หลังจาก​ที่​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ได้​ปล่อย​เขา​ให้​เป็น​อิสระ​ที่​เมือง​รามาห์ ตอน​ที่​เนบูซาระดาน​เจอ​ตัว​เยเรมียาห์​นั้น เขา​ถูก​มัด​อยู่​กับ​กลุ่ม​คน​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์ เพื่อ​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">หัวหน้า​องครักษ์​เอา​ตัว​เยเรมียาห์​มา และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า ได้​ขู่​ว่า​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​สถานที่​แห่งนี้</verse>
				<verse number="3">และ​พระยาห์เวห์​ก็​ได้​ทำ​ให้​สิ่งนี้​เกิดขึ้น​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​บอก เพราะ​พวกเจ้า​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์ เลย​ทำ​ให้​สิ่งนี้​เกิดขึ้น​กับเจ้า</verse>
				<verse number="4">ตอนนี้​เรา​ได้​ปลดโซ่​ออก​จาก​มือ​ของ​เจ้า​แล้ว ถ้า​เจ้า​อยาก​ไป​บาบิโลน​กับเรา ก็​มา​เถอะ เรา​จะ​ดูแล​เจ้าเอง แต่​ถ้า​เจ้า​ไม่​อยาก​ไป ก็​ไม่ต้อง​ไป มอง​ดู​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นี้​ที่​อยู่​ตรง​หน้า​เจ้า​สิ อยาก​ไปไหน​ก็​ไปเถอะ”</verse>
				<verse number="5">ก่อน​ที่​เยเรมียาห์​จะ​เดิน​จาก​ไป เนบูซาระดาน​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “หรือ​เจ้า​จะ​กลับ​ไป​หา​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เกดาลิยาห์​ปกครอง​เมือง​ต่างๆ​ใน​ยูดาห์ เจ้า​ก็​ไป​อยู่​กับเขา​ร่วม​กับ​ประชาชน หรือ​เจ้า​อยาก​จะ​ไป​ที่ไหน​ที่​เจ้า​คิด​ว่า​ดี ก็​ไปเถอะ” แล้ว​หัวหน้า​องครักษ์​ก็​ให้​เสบียง​อาหาร จากนั้น​ก็​ปล่อย​เขา​ไป</verse>
				<verse number="6">เยเรมียาห์​ก็​เลย​ไป​หา​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ที่​มิสปาห์ แล้ว​ก็​อยู่​กับ​เขา​ที่นั่น ท่ามกลาง​ประชาชน​ที่​ถูก​ปล่อย​ทิ้งไว้​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​ที่​อยู่​ใน​พื้นที่​กับ​ลูกน้อง​ของ​พวกเขา​ก็​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ให้​เป็น​ผู้ดูแล​แผ่นดิน​นี้ และ​ยัง​ได้​มอบ​หมาย​ให้​เขา​ดูแล​พวก​ผู้ชาย ผู้หญิง และ​เด็ก รวมทั้ง​ให้​เขา​ดูแล​คนยาก​คนจน​ใน​แผ่นดินนี้​ที่​ไม่​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​บาบิโลน</verse>
				<verse number="8">คน​เหล่านี้​ได้​มาหา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์ คือ​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ โยฮานัน​และ​โยนาธาน ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ เสไรอาห์​ลูกชาย​ของ​ทันหุเมท พวก​ลูกชาย​ของ​เอฟาย​ชาว​เนโทฟาห์ และ​เยซันยาห์​ลูกชาย​ชาว​มาอาคาห์ คน​เหล่านี้ รวมทั้ง​คน​ของ​พวกเขา​ก็​ได้​มาหา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="9">เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน​ได้​สาบาน​กับ​พวกเขา​และ​คน​ของ​พวกเขา​ว่า “ไม่ต้อง​กลัว​ที่​จะ​ต้อง​รับใช้​ชาว​บาบิโลน​หรอก ให้​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​ของ​พวกท่าน และ​รับใช้​กษัตริย์​บาบิโลน​เถอะ แล้ว​ทุกอย่าง​ก็​จะ​ดีเอง​สำหรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="10">แต่​สำหรับ​เรา เรา​จะ​อยู่​ที่​มิสปาห์​เพื่อ​เป็น​ตัวแทน​ของ​ท่าน​ต่อ​พวก​บาบิโลน​ที่​มา​โจมตี​พวกเรา ส่วน​พวกท่าน​ก็​ให้​เก็บ​เหล้าองุ่น ผลไม้ และ​น้ำมัน​มะกอก​ไว้​ใน​หม้อไห แล้ว​ก็​อยู่​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ท่าน ที่​พวก​ท่าน​ยึด​มา​ได้”</verse>
				<verse number="11">และ​พลเมือง​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​โมอับ ใน​อัมโมน ใน​เอโดม และ​อยู่​ใน​ที่​ต่างๆ​ก็​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​บาบิโลน​ได้​ทิ้ง​คน​ไว้​นิดหน่อย​ใน​ยูดาห์ และ​พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​อาหิคัม ให้​ปกครอง​พวกเขา​เหล่านั้น อาหิคัม เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​พวกยิว​ทุกคน​ต่าง​ก็​พา​กัน​เดินทาง​กลับ​มา​จาก​สถานที่​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​เคย​ถูก​ขับไล่​ไป​อยู่​นั้น แล้ว​พวกเขา​ก็​มา​ที่​แผ่นดิน​ยูดาห์ มา​หา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์ แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​เก็บเกี่ยว​องุ่น​และ​ผลไม้​อื่นๆ​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์​กับ​แม่ทัพ​นายกอง ที่​อยู่​ใน​ท้องทุ่ง ต่าง​ก็​พา​กัน​มาหา​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="14">และ​พวกเขา​บอก​กับ​เกดาลิยาห์​ว่า “ท่าน​รู้​หรือเปล่า​ว่า กษัตริย์​บาอาลิส​แห่ง​อัมโมน ได้​ส่ง​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ มา​ฆ่าท่าน” แต่​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ไม่เชื่อ​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">แล้ว​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ ก็​เลย​แอบ​พูด​กับ​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์​ว่า “ขอให้​ผม​ไป​ฆ่า​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ จะได้​ไม่มี​ใคร​รู้ จะ​ปล่อย​ให้​เขา​มา​ฆ่า​ท่าน​ได้​ยังไง ถ้า​เขา​ทำ​อย่างนี้ มัน​จะ​ทำ​ให้​คน​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​รวมตัว​กัน​มา​อยู่​กับท่าน ก็​จะต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป แล้ว​คน​ยูดาห์​ที่​เหลือ​อยู่​ก็​จะ​ถูก​กำจัด​จน​หมดสิ้น​ไป”</verse>
				<verse number="16">แต่​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม บอก​กับ​โยฮานัน​ลูก​ของ​คาเรอาห์​ว่า “อย่า​ทำ​อย่างนั้น เพราะ​เรื่อง​ที่​เจ้า​พูด​เกี่ยวกับ​อิชมาเอล​น่ะ​ไม่ใช่​เรื่อง​จริง​หรอก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่เจ็ด อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ เนธานิยาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีชามา อิชมาเอล​ได้​มา​หา​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม ที่​มิสปาห์ อิชมาเอล​คนนี้​เป็น​เชื้อเจ้า​คนหนึ่ง และ​เป็น​นายพล​ที่​เก่งกาจ​คนหนึ่ง​ของ​กษัตริย์ เขา​มา​กับ​คน​ของเขา​สิบคน และ​พวกเขา​ก็​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​เกดาลิยาห์​ที่​มิสปาห์</verse>
				<verse number="2">จากนั้น​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​และ​ชาย​สิบคน​ที่​อยู่​กับเขา​ก็​ลุก​ขึ้นมา เอา​ดาบ​แทง​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​ลูกชาย​ชาฟาน​จนตาย เกดาลิยาห์​เป็น​คน​ที่​กษัตริย์​บาบิโลน​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้ปกครอง​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="3">จากนั้น​ก็​ฆ่า​พลเมือง​ยูดาห์​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับเขา​ใน​เมือง​มิสปาห์ รวมทั้ง​ทหาร​บาบิโลน​ที่​อยู่​ที่นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="4">วัน​ที่สอง​หลังจาก​ฆ่า​เกดาลิยาห์​ผ่าน​ไป​แล้ว ยัง​ไม่มี​ใคร​รู้</verse>
				<verse number="5">มี​ชาย​แปดสิบ​คน​เดินทาง​มา​จาก เชเคม ชิโลห์ และ​สะมาเรีย พวกเขา​โกน​หนวด​เครา ฉีกทึ้ง​เสื้อผ้า​ตัวเอง และ​เชือด​เฉือน​เนื้อ​ตัวเอง พวกเขา​ถือ​เครื่อง​บูชา​เมล็ดพืช​ไว้​ในมือ และ​เครื่อง​หอม​มา​ถวาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">แล้ว​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​ก็​ออก​จาก​มิสปาห์​มาหา​พวกเขา อิชมาเอล​เดินไป​ก็​ร้องไห้​ไป เมื่อ​เจอ​พวกนั้น​แล้ว​ก็​บอก​ว่า ไป​หา​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​กันเถอะ</verse>
				<verse number="7">แต่​พอ​พวกเขา​เดิน​เข้าไป​ถึง​ใจกลาง​เมือง อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​และ​คน​ที่​มา​กับเขา ก็​ฆ่า​คน​พวกนั้น​แล้ว​เอา​ศพ​ไป​โยน​ทิ้ง​ใน​บ่อ​เก็บน้ำ</verse>
				<verse number="8">แต่​มี​สิบคน​จาก​แปดสิบ​คน​นั้น​บอก​กับ​อิชมาเอล​ว่า “อย่าฆ่า​พวกเรา​เลย เพราะ​เรา​มี​ข้าวสาลี ข้าว​บาร์เลย์ น้ำมัน​มะกอก และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้​ซ่อน​อยู่​ใน​ทุ่ง​ด้วย” อิชมาเอล​ก็​เลย​หยุด ไม่ได้​ฆ่า​พวกเขา​ให้​ตาย​ตาม​คน​อื่นๆ​ที่​มา​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">(บ่อ​เก็บน้ำ​ที่​อิชมาเอล​โยน​ศพ​คน​ที่​เขา​ฆ่า​ลงไป โดย​แกล้ง​ทำ​เป็น​เพื่อน​ของ​เกดาลิยาห์​นั้น เป็น​บ่อ​เก็บน้ำ​ขนาด​ใหญ่​ที่​กษัตริย์​อาสา​สร้าง​ไว้​ตอน​ที่​พระองค์​ถูก​กษัตริย์​บาอาชา​แห่ง​อิสราเอล​โจมตี) อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​ถม​มัน​ด้วย​ศพ​ของ​คน​ที่​เขาฆ่า</verse>
				<verse number="10">แล้ว​อิชมาเอล​ก็​จับ​คน​ที่เหลือ​ที่​อยู่​ใน​มิสปาห์​ไป ซึ่ง​มี​ทั้ง​พวก​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์ และ​คน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่ คน​พวกนี้​เป็น​คน​ที่​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​เป็น​ผู้ดูแล แล้ว​อิชมาเอล​ก็​หนี​ข้าม​ไป​หา​คน​อัมโมน</verse>
				<verse number="11">จากนั้น​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์​และ​แม่ทัพ​นายกอง​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​กับเขา ได้ยิน​เรื่อง​ชั่วช้า​ที่​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​ทำ​ลงไป</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​จึง​ยก​ทหาร​ทั้งหมด​ที่​มีอยู่​ไป​สู้​กับ​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ พวกเขา​ไป​เจอ​อิชมาเอล​ที่​บึงน้ำ​ใหญ่​ใน​กิเบโอน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​คน​ที่​โดน​จับตัว​มา​ที่​อยู่​กับ​อิชมาเอล​เห็น​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ พร้อม​กับ​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​ที่​มา​กับเขา พวกเขา​ต่าง​ก็​พา​กัน​ดีใจ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ทุกคน​ที่​อิชมาเอล​จับ​มา​จาก​มิสปาห์​ก็​หัน​กลับ​ไป​หา​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์</verse>
				<verse number="15">แต่​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​กับ​ทหาร​แปด​คน​ก็​หนี​โยฮานัน​ไปได้ แล้ว​เขา​หนี​ไป​หา​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์​กับ​แม่ทัพ​นายกอง​ทั้งหมด​ที่​มา​กับเขา​ก็​รับ​เอา​คน​ที่เหลือ​ที่​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์​พา​มา​จาก​มิสปาห์ หลังจาก​ที่​เขา​ได้​ฆ่า​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​แล้ว มี​ทั้ง​ผู้ชาย ทหาร ผู้หญิง เด็ก และ​ขันที​ที่​โยฮานัน​นำ​กลับ​มา​จาก​กิเบโอน</verse>
				<verse number="17">พวกเขา​ได้​ไป​อยู่​ที่​เกรูธ​คิมฮาม​ซึ่ง​อยู่​ใกล้ๆ​เบธเลเฮม พยายาม​จะ​หนี​ไป​ให้​ถึง​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">เพราะ​อยาก​จะ​ไป​ให้​ไกล​จาก​พวก​บาบิโลน นั่น​ก็​เพราะ​พวกเขา​กลัว​ชาว​บาบิโลน เพราะ​อิชมาเอล​ลูกชาย​ของ​เนธานิยาห์ ได้​ฆ่า​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม ที่​กษัตริย์​บาบิโลน​แต่งตั้ง​ให้​ดูแล​แผ่นดิน​นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">พวก​แม่ทัพ​นายกอง​ทุกคน ก็​ได้​เดินทาง​มา​กับ​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ และ​อาซาริยาห์ ลูกชาย​ของ​โฮชายาห์ และ​คน​ทั้งหมด​จาก​คน​ที่​กระจอก​ที่สุด​ไป​ถึง​คน​ที่​สำคัญ​ที่สุด ต่าง​ก็​พา​กัน​มาหา​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พวกเขา​ก็​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ขอ​ได้โปรด​รับฟัง​คำ​อ้อนวอน​ของ​พวกเรา​ด้วย ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน เผื่อ​พวกเรา​และ​ชาวบ้าน​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่นี้​ด้วย​เถอะ เพราะ​พวกเรา​เหลือ​กัน​แค่​ไม่​กี่​คน​อย่าง​ที่​ท่าน​เห็นนี้ จาก​ที่​เคย​มี​กัน​อยู่​มากมาย</verse>
				<verse number="3">อธิษฐาน​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน บอก​พวกเรา​หน่อย​ว่า พวกเรา​ควร​จะ​ไป​ทางไหน และ​ควร​จะ​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​บอก​พวกเขา​ว่า “ผม​ได้ยิน​ที่​พวกท่าน​พูด​แล้ว ผม​จะ​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกท่าน​ตาม​ที่​ท่าน​ขอ เมื่อ​พระยาห์เวห์​ตอบ​อะไร​กลับ​มา​ให้​กับท่าน ผม​จะ​บอก​พวกท่าน​ทุก​อย่าง โดย​ไม่​ปิดบัง​อะไร​ไว้​เลย”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวกเขา​ก็​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ว่า “ถ้า​พวกเรา​ไม่​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน​บอก​ผ่าน​ท่าน​ให้​พวกเรา​ทำ​แล้ว​ละก็ ขอให้​พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​ที่​เชื่อถือได้​ต่อต้าน​พวกเรา</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่า​มัน​จะดี​หรือ​ไม่ดี พวกเรา​ก็​จะ​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​พวกเรา​กำลัง​ส่ง​ท่าน​ไป เพื่อ​ว่า​ทุกสิ่ง​จะ​ได้​เป็น​ไป​ด้วยดี​สำหรับ​พวกเรา เมื่อ​เรา​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา”</verse>
				<verse number="7">หลัง​จากนั้น​สิบวัน ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เขา​ก็​เรียก​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ รวมทั้ง​แม่ทัพ​นายกอง​ทุกคน​ที่​อยู่​กับเขา และ​ประชาชน​ทุกคน ตั้งแต่​กระจอก​งอกง่อย​ไป​จนถึง​คน​ที่​สำคัญ​ที่สุด</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พระองค์​ผู้ที่​พวก​ท่าน​ส่ง​เรา​ไป​ขอร้อง พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="10">‘ถ้า​พวกเจ้า​จะ​ยังคง​อยู่​ใน​ดินแดน​นี้​ต่อไป​แน่ๆ​แล้ว​ละก็ เรา​ก็​จะ​สร้าง​เจ้า​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำลาย​เจ้าลง เรา​จะ​ปลูก​เจ้า​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​เรา​จะ​ไม่​ถอน​ราก​เจ้า เพราะ​เรา​เสียใจ​ที่​เรา​ได้​ทำ​สิ่ง​ร้ายๆ​ไว้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="11">ไม่ต้อง​กลัว​เมื่อ​พวกเจ้า​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​เจ้า​กลัว​อยู่​ใน​ตอนนี้ ไม่​ต้อง​กลัว​เขา’ พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น ‘เพราะ​ว่า​เรา​อยู่​กับเจ้า​เพื่อ​ช่วย​และ​ปกปัก​รักษา​เจ้า​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​เมตตา​ปรานี​พวกเจ้า เขา​จะได้​เมตตา​ปรานี​เจ้า​ด้วย แล้ว​เขา​ก็​จะ​คืน​เขตแดน​ของเจ้า​ให้​กับเจ้า’</verse>
				<verse number="13">แต่​ถ้า​เจ้า​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้​หรอก’ แสดง​ว่า​เจ้า​จะ​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​กลับ​พูด​ว่า ‘เรา​ไม่อยู่​ที่นี่​หรอก เรา​จะ​ไป​อยู่​ที่​แผ่นดิน​อียิปต์ จะ​ได้​ไม่เจอ​กับ​สงคราม เรา​จะ​ได้​ไม่​ได้ยิน​เสียง​แตรศึก และ​จะ​ได้​ไม่ต้อง​อดข้าว​ตาย และ​เรา​จะ​อยู่​ที่นั่น’</verse>
				<verse number="15">ถ้า​นั่น​เป็น​ความ​ต้องการ​ของ​เจ้า​ละก็ ชาว​ยูดาห์​ที่​ยัง​เหลืออยู่ ฟัง​การ​ตัดสินใจ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘ถ้า​เจ้า​ตัดสินใจ​แน่วแน่​แล้ว​ว่า​จะ​ไป​อียิปต์ แล้ว​พวกเจ้า​ก็​ไป​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="16">สงคราม​ที่​เจ้า​กลัวนัก​กลัวหนา​ก็​จะ​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า​ที่​แผ่นดิน​อียิปต์​นั้น และ​ความ​อดอยาก​ที่​เจ้า​เป็นห่วง​กังวล ก็​จะ​ตาม​เจ้า​มา​ติดๆ​เข้า​ไป​ใน​อียิปต์​นั้น แล้ว​เจ้า​ก็​จะ​ตาย​ที่นั่น</verse>
				<verse number="17">ทุกคน​ที่​ตัดสินใจ​จะ​ไป​อยู่​ใน​อียิปต์​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​นั้น ก็​จะ​ตาย​ด้วย​คมดาบ ความ​อดอยาก และ​โรค​ระบาด จะ​ไม่มี​ใคร​รอด​ชีวิต​หรือ​หนี​รอด​ออก​มา​ได้​เลย​จาก​เรื่อง​เลวร้าย​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา​นั้น’”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เรา​จะ​เท​ความ​โกรธ​ใส่​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​ไป​อียิปต์ เหมือน​กับ​ที่​เรา​เคย​เท​ความ​โกรธ​ใส่​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​มา​แล้ว เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​แบบอย่าง​ของ​คำ​สาปแช่ง เป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า เป็น​ของ​ที่​ไม่มี​ค่า และ​เป็น​แบบอย่าง​ของ​การ​หัวเราะ​เยาะ แล้ว​เจ้า​จะ​ไม่ได้​เห็น​แผ่นดิน​นี้​อีกเลย”</verse>
				<verse number="19">พวกท่าน​คน​ยูดาห์​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่ พระยาห์เวห์​บอก​ให้​พวกท่าน​ว่า​อย่า​ไป​อียิปต์​เลย พวกท่าน​ก็​รู้​แน่ชัด​แล้ว​ว่า​วันนี้​ผม​ได้​เตือน​ท่าน​แล้ว</verse>
				<verse number="20">ว่า​พวก​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​ชีวิต​ของ​ตัวเอง​หันเห​ออก​ไป​จาก​ทาง​ที่ถูก​ที่ควร ที่​ผม​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พวก​ท่าน​ส่ง​ผม​ไปหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​เอง โดย​ขอ​ว่า “ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​เผื่อ​พวกเรา​ด้วย และ​ช่วย​บอก​พวกเรา​ทุก​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด แล้ว​เรา​จะ​ทำ​ตาม”</verse>
				<verse number="21">และ​วันนี้​ผม​ก็​ได้​บอก​ท่าน​แล้ว​ว่า​พระองค์​พูด​อะไร​กับ​ผม แต่​พวก​ท่าน​ก็​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ท่าน และ​ไม่ยอม​ฟัง​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​บอก​ท่าน​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="22">ถึง​ตอนนี้​ท่าน​ก็​มั่นใจ​ได้เลย​ว่า พวกท่าน​จะ​ต้อง​ตาย​จาก​คมดาบ จาก​ความ​อดอยาก และ​จาก​โรค​ระบาด ใน​ที่​แห่งนั้น​ที่​ท่าน​อยาก​จะ​ไป​อยู่​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​ได้​ส่ง​เยเรมียาห์​มา​บอก​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​กับ​ประชาชน​ทุกคน เมื่อ​เยเรมียาห์​ได้​บอก​ทุก​อย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​มา​บอก​กับ​พวกเขา​เสร็จ​แล้ว</verse>
				<verse number="2">อาซาริยาห์​ลูกชาย​ของ​โฮชายาห์ และ​โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ และ​พวก​ประชาชน​ที่​โอหัง​ทุกคน พูด​กับ​เยเรมียาห์​ว่า “แก​พูด​โกหก พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ไม่ได้​ส่ง​แก​มา​ให้​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘อย่า​ไป​อียิปต์​เพื่อ​ไป​อยู่​เหมือน​คน​ต่าง​ชาติ​ที่นั่น​เลย’</verse>
				<verse number="3">ที่​แก​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์​กำลัง​ยุแหย่​ให้​แก​ต่อต้าน​พวกเรา เพื่อ​จะ​ได้​จับ​พวกเรา​ส่ง​ไป​ให้​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​พวก​บาบิโลน เพื่อ​ให้​มัน​ฆ่า​พวกเรา​ทิ้ง​และ​กวาด​ต้อน​พวกเรา​ไป​ที่​บาบิโลน”</verse>
				<verse number="4">โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ และ​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​ทั้งหมด และ​คน​ทั้งหมด ก็​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​บอก​ให้​พวกเขา​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="5">โยฮานัน​ลูกชาย​ของ​คาเรอาห์ และ​พวก​แม่ทัพ​นายกอง​ทั้งหมด​ก็​พา​คน​ยูดาห์​ที่เหลือ​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ คน​ยูดาห์​ที่​เหลือ​อยู่นี้​คือ​คน​ที่​แต่ก่อน​เคย​ถูก​ขับไล่​ออกไป แต่​ตอนนี้​กลับมา​อยู่​ใน​ยูดาห์​แล้ว</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​เดินทาง​ไป​อียิปต์​ก็​มี​ทั้ง​ชายหญิง เด็กๆ​และ​พวก​ลูกสาว​ของ​กษัตริย์ อัน​ที่จริง​คน​พวกนี้​เป็น​คน​ที่​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์​ได้​ให้​เกดาลิยาห์​ลูกชาย​ของ​อาหิคัม​เป็น​ผู้​ดูแล อาหิคัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​ชาฟาน โยฮานัน​ก็​พา​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์​ไป​อียิปต์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ทั้งหมด​ก็​เดินทาง​ไป​อียิปต์ เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวกเขา​ก็​เดินทาง​ไป​ไกล​ถึง​ทาปานเหส</verse>
				<verse number="8">ที่​เมือง​ทาปานเหส​นี้เอง ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เยเรมียาห์ ไป​เก็บ​หิน​ก้อน​โตๆ​มา​ให้​เต็ม​มือ​เจ้า และ​ต่อหน้า​พลเมือง​ยูดาห์​ให้​เจ้า​ฝัง​หิน​พวกนั้น​ไว้​ใต้​อิฐ​กับ​ปูน ที่​ปู​อยู่​บน​ทางเดิน​หน้า​ประตู​วัง​ฟาโรห์​ที่​เมือง​ทาปานเหส</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ให้​เจ้า​บอก​กับ​คน​ยูดาห์​ที่​ดู​อยู่​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า “เรา​จะ​เรียก​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​ผู้รับใช้​ของเรา​มา​ที่นี่ เรา​จะ​วาง​บัลลังก์​ของเขา​ไว้​บน​ก้อนหิน​เหล่านี้​ที่​เรา​ได้​ฝังไว้ เขา​จะ​กาง​เต็นท์​อยู่​เหนือ​หิน​เหล่านี้</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​มา​โจมตี​แผ่นดิน​อียิปต์ แล้ว​คน​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​ตาย​ด้วย​โรค​ระบาด​ก็​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​โรค​ระบาด คน​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย ก็​จะ​ต้อง​ไป​เป็น​เชลย และ​คน​ที่​ถูก​กำหนด​ให้​ถูก​ดาบ​ฆ่าฟัน ก็​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​ดาบ”’”</verse>
				<verse number="12">“กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ จะ​จุดไฟ​เผา​วิหาร​ของ​พวก​เทพเจ้า​อียิปต์ จะ​เผา​และ​ยึด​พวกมัน​ไป เขา​จะ​เด็ด​อียิปต์​จน​เกลี้ยง​เกลา​เหมือน​คน​เลี้ยง​แกะ​กำจัด​เหา​ออก​จาก​เสื้อ​ของ​ตัวเอง แล้ว​ก็​จาก​ไป​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​ทำลาย​เสา​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​วิหาร​เทพ​พระอาทิตย์​ใน​เมือง​เบธเชมาช​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​จะ​เอา​ไฟ​เผา​วิหาร​ทั้งหมด​ของ​เทพเจ้า​อียิปต์​ให้​สิ้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์ เกี่ยวกับ​เรื่อง​ของ​พลเมือง​ยูดาห์​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์ พวกเขา​อยู่​ที่​มิกดล ทาปานเหส เมมฟิส และ​ทาง​ใต้​ของ​อียิปต์ พระองค์​บอก​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘พวกเจ้า​ได้​เห็น​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหมด​ที่​เรา​นำ​ไป​สู่​เยรูซาเล็ม​และ​เมือง​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​แล้ว และ​ตอนนี้​พวกมัน​ก็​ถูก​ปล่อย​ทิ้งร้าง​อยู่ ไม่มี​ใคร​อาศัย​อยู่​เลย</verse>
				<verse number="3">นั่น​เป็น​เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ที่​พวกเขา​ทำ พวกเขา​ทำ​ให้​เรา​โกรธ​ด้วย​การ​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​กับ​เทพเจ้า​อื่นๆ​ที่​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ไม่รู้จัก</verse>
				<verse number="4">เรา​ได้​ส่ง​พวก​ผู้รับใช้ คือ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของเรา​มา​ให้​กับ​พวกเจ้า เรา​ส่ง​พวกเขา​มา​เรื่อยๆ​ให้​พวกเขา​มา​บอก​ว่า “อย่า​ทำ​เรื่อง​น่า​ขยะแขยง​ที่​เรา​เกลียดชัง​นี้”</verse>
				<verse number="5">แต่​พวกเขา​ก็​ไม่ฟัง และ​ไม่​สนใจ​ที่​จะ​หัน​จาก​เรื่อง​ชั่วๆ​ที่​ทำ​กันอยู่ โดยเฉพาะ​อย่างยิ่ง​พวกเขา​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​เทพเจ้า​อื่นๆ</verse>
				<verse number="6">เรา​โกรธแค้น​มาก และ​ความ​โกรธ​ของเรา​ก็​ได้​พลุ่ง​ขึ้น​ต่อ​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​พวกมัน​ได้​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า​มา​จนถึง​ทุกวันนี้’”</verse>
				<verse number="7">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า “ทำไม​เจ้า​ถึง​ทำร้าย​ตัวเอง​อย่าง​ใหญ่​หลวง ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​กำจัด​พวก​ผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก และ​ทารก​ทั้งหมด​ไป​จาก​ยูดาห์​ไม่เหลือ​ไว้​ที่นั่น​สักคน</verse>
				<verse number="8">ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​ยั่ว​โมโห​เรา​ด้วย​รูปเคารพ​ที่​เจ้า​ทำ​ขึ้นมา​กับ​มือ ทำไม​เจ้า​ถึง​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​กับ​เทพเจ้า​อื่นๆ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ที่​เจ้า​ได้​มา​อาศัย​อยู่นี้ ในที่สุด​เจ้า​ก็​จะ​ทำลาย​ตัว​เจ้าเอง และ​ชื่อ​ของเจ้า​จะ​ถูก​ใช้​เวลา​สาปแช่ง และ​เจ้า​จะ​เป็น​ที่​หัวเราะ​เยาะ​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="9">เจ้า​ลืม​ความ​ชั่วร้าย​ของ​บรรพบุรุษ​เจ้า และ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​กษัตริย์​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​แล้ว​หรือ เจ้า​ลืม​ความ​ชั่วร้าย​ของ​เมีย​พวกเขา และ​ความ​ชั่วร้าย​ของเจ้า​และ​ของ​เมียเจ้า​ที่​ทำ​เอาไว้​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​เยรูซาเล็ม​แล้วหรือ</verse>
				<verse number="10">จนถึง​วันนี้​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่​ถ่อมตัว พวกเขา​ไม่​เคารพ​ยำเกรง​เรา และ​พวกเขา​ก็​ไม่ได้​ทำ​ตาม​กฎ​และ​ระเบียบ​ที่​เรา​มอบ​ไว้​ให้​กับเจ้า​และ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​จึง​พูด​ว่า “เรา​ตัดสินใจ​แล้ว​ว่า​จะ​ลงโทษ​เจ้า​และ​จะ​กำจัด​ยูดาห์​ให้​สิ้นซาก</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​จัดการ​กับ​คน​ยูดาห์​ที่เหลือ ที่​ตัดสินใจ​ไป​อียิปต์​และ​ไป​อยู่​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​ที่นั่น พวกเขา​ทั้งหมด​จะ​พบ​กับ​จุดจบ​ที่​แผ่นดิน​อียิปต์​นั้น พวกเขา​จะ​ตาย​ใน​สงคราม หรือ​ไม่ก็​อดตาย พวกเขา​ตั้งแต่​คน​ที่​กระจอก​ที่สุด​ไป​จนถึง​คน​ที่​สำคัญ​ที่สุด​จะ​ต้อง​พบ​กับ​จุดจบ พวกเขา​จะ​ต้อง​ตาย​ด้วย​สงคราม หรือ​ไม่ก็​อดตาย แล้ว​ผู้คน​ก็​จะ​ใช้​ชื่อ​พวกเขา​เวลา​สาปแช่ง พวกเขา​จะ​เป็น​ตัวอย่าง​ของ​ความ​พินาศ​ย่อยยับ เป็น​ตัวตลก หรือ​เป็น​เป้า​ให้​คน​เยาะเย้ย</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ลงโทษ​พวกนั้น​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​เหมือน​กับ​ที่​เรา​ลงโทษ​เยรูซาเล็ม คือ​ด้วย​คมดาบ ความ​อดอยาก และ​โรค​ระบาด</verse>
				<verse number="14">พวก​ยูดาห์​ที่​หลงเหลือ​อยู่ ที่​กำลัง​จะ​ไป​อยู่​ใน​อียิปต์​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​นี้ จะ​ไม่มี​คน​พวกนี้​สักคน ที่​จะ​หนีพ้น​หรือ​รอด​ชีวิต จะ​ไม่มี​คน​พวกนี้​เหลือ​สักคน​ที่​จะ​ได้​กลับ​ไป​ยูดาห์ ถึงแม้​พวกเขา​อยาก​จะ​กลับ​ไป​อยู่​ที่นั่น​ก็ตาม พวกนี้​จะ​ไม่ได้​กลับ​ไป​ยูดาห์​หรอก จะ​ไม่มี​ใคร​หนีรอด​ออก​มา​ได้​นอกจาก​คน​ไม่กี่คน”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวก​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​รู้​ว่า​เมีย​ของ​ตัวเอง​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​กับ​เทพเจ้า​อื่นๆ และ​ผู้หญิง​ทุกคน​ที่​กำลัง​ยืน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​ใหญ่ รวมทั้ง​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​ทางใต้​ของ​อียิปต์ พวกเขา​ก็​ตอบโต้​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="16">“สิ่ง​ที่​แก​พูด​ต่อว่า​เรา โดย​อ้าง​ว่า​มา​จาก​พระยาห์เวห์​นั้น พวกเรา​ไม่​ฟัง​แก​หรอก</verse>
				<verse number="17">แต่​พวกเรา​จะ​ทำ​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ได้​บนบาน​ไว้ เรา​จะ​เผา​เครื่อง​บูชา​ถวาย​ราชินี​แห่ง​สวรรค์​และ​ริน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ถวาย​ให้​กับนาง เรา​จะ​ทำ​เหมือน​กับ​ที่​พวกเรา ปู่ย่า​ตายาย​ของ​เรา กษัตริย์​ของ​พวกเรา และ​พวก​เจ้านาย​ของ​พวกเรา​เคย​ทำ​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ตอน​ที่​เรา​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น เรา​มี​อาหาร​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ มี​แต่​สิ่ง​ดีๆ​เกิดขึ้น​กับเรา​ไม่ใช่​เรื่อง​เลวร้าย</verse>
				<verse number="18">ตั้งแต่​พวกเรา​เลิก​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​กับ​ราชินี​แห่ง​สวรรค์​และ​เลิก​ริน​เครื่องดื่ม​ให้​นาง เรา​ก็​ขัดสน​ทุกอย่าง แถม​เรา​ยัง​พบ​กับ​จุดจบ ด้วย​คมดาบ​และ​ความ​อดอยาก​อีกด้วย”</verse>
				<verse number="19">ส่วน​พวก​ผู้หญิง​ก็​พูด​ว่า “ตอน​ที่​พวกเรา​เผา​เครื่อง​หอมบูชา​ให้​กับ​ราชินี​แห่ง​สวรรค์​และ​ริน​เครื่องดื่ม​ถวาย​นาง​นั้น แก​คิด​ว่า​ตอน​ที่​พวกเรา​ทำ​ขนม หรือ​ปั้น​ขนม​รูปนาง หรือ​ริน​เครื่องดื่ม​ให้​นาง​นั้น พวกเรา​ไป​แอบ​ทำ​ไกลๆ​สามี​หรือ​ยังไง”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​ตอบ​กับ​พวก​ผู้ชาย ผู้หญิง และ​ทุกคน​ที่​เถียง​กับ​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="21">“พระยาห์เวห์​จดจำ​ได้​ที่​พวกท่าน​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​มา​ถวาย​พระอื่นๆ​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​และ​ตาม​ท้องถนน​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม พระองค์​จำได้​ที่​พวกท่าน ปู่ย่า​ตายาย​ของ​ท่าน กษัตริย์​และ​เจ้านาย​ของ​ท่าน รวมทั้ง​ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​นี้ ได้​ทำ​อย่างนั้น และ​มัน​ก็​ยัง​อยู่​ในใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">แต่​พระยาห์เวห์​ทน​ไม่ไหว​แล้ว​กับ​การ​กระทำ​ที่​ชั่วช้า​ต่างๆ​ของ​ท่าน และ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​น่า​ขยะแขยง​ที่​พวกท่าน​ได้​ทำ​ลงไป ดังนั้น​แผ่นดิน​ของ​พวกท่าน​ถึง​ได้​ถูก​ผู้คน​หัวเราะ​เยาะ ถูก​ทำลาย และ​กลาย​เป็น​ร้าง อย่าง​ที่​มัน​เป็น​อยู่​ใน​ทุกวันนี้</verse>
				<verse number="23">ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​ท่าน​ได้​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​เทพเจ้า​อื่นๆ​และ​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์ ไม่​ทำ​ตาม​กฎ ระเบียบ และ​ไม่ใช้​ชีวิต​ตาม​พวก​กฎเกณฑ์​ของ​พระองค์ ดังนั้น​ท่าน​ถึง​ได้​พบ​กับ​ความ​หายนะ​เหมือน​ใน​วันนี้”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​พูด​กับ​ทุกคน​และ​กับ​ผู้หญิง​ทั้งหมด​ว่า “พวก​ท่าน​ชาว​ยูดาห์​ทุกคน ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ฟัง​คำ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘พวกเจ้า​และ​เมีย​ของเจ้า ได้​ทำ​ตาม​คำพูด​ของ​ตัวเอง​ที่​ว่า “พวกเรา​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​ที่​พวกเรา​ให้​ไว้​ว่า ‘พวกเรา​จะ​เผา​เครื่อง​หอม​ถวาย​ให้​กับ​ราชินี​แห่ง​สวรรค์​และ​ริน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ให้​กับนาง’ พวกเรา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​เรา​ได้​บนบาน​ไว้​อย่าง​แน่นอน”’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ทำ​ไปเลย ทำ​ตาม​ที่​เจ้า​ได้​บนบาน​ไว้”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เจ้า​เอา​อย่างนี้ พวกเจ้า​ชาว​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี พระองค์​พูด​ว่า “เรา​ได้​สาบาน​กับ​ชื่อ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของเรา​ว่า ‘ขอ​อย่า​ให้​มี​ชาว​ยูดาห์​คนไหน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ อ้าง​ชื่อ​ของเรา​ใน​คำ​สาบาน​ของ​พวกเขา​อีกเลย’</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​คอย​จับตา​ดู​พวกเขา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ทำ​ให้​สิ่ง​เลวร้าย​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา ไม่ใช่​ความสุข​ความ​เจริญ และ​คน​ยูดาห์​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​จะต้อง​ตาย​ด้วย​คมดาบ หรือ​ไม่ก็​อดตาย จนกว่า​พวกมัน​จะ​หมดสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="28">จะ​มี​แค่​ไม่กี่คน​ใน​พวกเขา​ที่​เล็ดรอด​คมดาบ​ออก​มา​ได้ แล้ว​พวกนี้​ก็​จะ​ไป​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​กลับ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ยูดาห์ แล้ว​คน​ยูดาห์​ที่​รอด​ชีวิต ที่​ได้​มา​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​นั้น ก็​จะได้​รู้​ว่า​ใคร​กันแน่​ที่​ถูกต้อง พวกเขา​หรือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="29">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เมื่อ​เรา​ลงโทษ​พวกเจ้า​ที่นี่ นั่น​จะ​เป็น​ข้อพิสูจน์​สำหรับ​พวกเจ้า พวกเจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เมื่อ​เรา​บอก​ว่า​เรา​จะ​ให้​เรื่อง​เลวร้าย​เกิดขึ้น​กับเจ้า มัน​จะ​เกิด​แน่”</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ยก​ฟาโรห์​โฮฟรา กษัตริย์​ของ​อียิปต์ ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​ศัตรู​เขา และ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​ที่​อยาก​ฆ่า​เขา เหมือน​กับ​ที่​เรา​ยก​เศเดคียาห์​กษัตริย์​แห่ง​ยูดาห์​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์​ของ​บาบิโลน และ​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​ที่​อยาก​ฆ่าเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สี่​ที่​เยโฮยาคิม​ลูก​ของ​กษัตริย์​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​บอก​ถ้อยคำ​นี้​กับ​บารุค​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์ บารุค​ก็​ได้​เขียน​ถ้อยคำ​เหล่านั้น​ลง​บน​หนังสือ​ม้วน​ตาม​คำ​บอก​ของ​เยเรมียาห์ เยเรมียาห์​บอก​กับ​บารุค​ว่า</verse>
				<verse number="2">“บารุค พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล ได้​พูด​ถึง​ท่าน​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="3">‘บารุค เจ้า​เคย​พูด​ว่า “ผม​เป็น​ทุกข์ เพราะ​พระยาห์เวห์​เพิ่ม​ความ​เศร้าโศก​ให้​กับผม ทั้งๆ​ที่​ผม​มี​ความ​เจ็บปวด​อยู่แล้ว ผม​เหน็ดเหนื่อย​กับ​การ​ร้อง​คร่ำครวญ และ​ผม​หา​ความ​สงบสุข​ไม่ได้เลย”’”</verse>
				<verse number="4">“เยเรมียาห์ เจ้า​ต้อง​บอก​กับ​บารุค​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้ “สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ไว้ เรา​จะ​พังทลาย​ลง และ​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ปลูก​ไว้ เรา​จะ​ถอน​มัน​ขึ้นมา ซึ่ง​ก็​คือ​แผ่นดิน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="5">เจ้า​กะ​ว่า​ตัวเอง​จะ​รุ่งเรือง​หรือ ไม่​ต้อง​ไป​คาดหวัง​เลย เพราะ​เรา​จะ​นำ​ความ​หายนะ​มา​สู่​สิ่ง​มีชีวิต​ทั้งหมด ไม่ว่า​เจ้า​จะ​ไป​ที่ไหน เรา​จะ​ไว้ชีวิต​เจ้า​เหมือน​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​จาก​สงคราม”’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ต่างๆ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เกี่ยว​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="2">เกี่ยวกับ​อียิปต์ คือ​เรื่อง​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์เนโค​กษัตริย์​ของ​อียิปต์ กองทัพ​นั้น​เคย​อยู่​ตาม​ฝั่ง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส​ใน​เมือง​คารเคมิช กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน เอา​ชนะ​กองทัพ​นั้น​ใน​ปี​ที่สี่​ที่​เยโฮยาคิม​ลูก​ของ​โยสิยาห์​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“เตรียม​เกราะ​ป้องกัน​ใหญ่น้อย​ของเจ้า​ไว้​ให้พร้อม เตรียม​ตัว​รบ</verse>
				<verse number="4">รัด​บังเหียน​ม้าไว้ แล้ว​ให้​คน​ขึ้นขี่​เสีย สวม​หมวกเหล็ก​เข้า​ประจำการ ขัด​หอก​ให้​เงา และ​ใส่​ชุดเกราะ​เสียด้วย</verse>
				<verse number="5">ทำไม​เรา​ถึง​เห็น​สิ่งเหล่านี้ คน​อกสั่น​ขวัญแขวน พวกเขา​หันหลัง​วิ่งหนี นักรบ​ผู้เก่งกล้า​ของ​พวกเขา​ถูก​บดขยี้ พวกเขา​ก็​เลย​วิ่งอ้าว พวกเขา​ไม่​หัน​กลับมา รอบๆ​มี​แต่​ความ​น่า​หวาดผวา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ว่องไว​จะ​ไม่​สามารถ​วิ่งหนี​ได้ และ​นักรบ​จะ​ไม่​สามารถ​หลบหนี พวกเขา​จะ​สะดุด​และ​ล้มลง ที่​ทาง​เหนือ​ริม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="7">ใคร​กันนะ​ที่​ถาโถม​ขึ้นมา​เหมือน​แม่น้ำไนล์ และ​ที่​น้ำ​ของเขา​ไหล​เชี่ยวกราก​เหมือน​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="8">อียิปต์​นั่นเอง​ที่​ถาโถม​มา​เหมือน​แม่น้ำไนล์ และ​น้ำ​ของเขา​ไหล​เชี่ยวกราก​เหมือน​แม่น้ำไนล์ อียิปต์​พูด​ว่า​เรา​จะ​บุก​ขึ้นไป เรา​จะ​ครอบ​ครอง​โลกนี้ เรา​จะ​ทำลาย​เมือง​ต่างๆ​และ​ชาวเมือง​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="9">ขึ้นม้า​สิ แล้ว​ทำให้​รถม้าศึก​ดังกระหึ่ม ให้​นักรบ​ที่​กล้าหาญ​ออกไปสิ ให้​ชาว​เอธิโอเปีย​และ​ชาวพุท​ที่​กวัดแกว่ง​โล่​เก่งๆ และ​ชาวลูด​ที่​เก่งธนู​ลุย​เข้าไป</verse>
				<verse number="10">วันนั้น​จะ​เป็น​วัน​แก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เป็น​วันที่​พระองค์​เอง​จะ​แก้แค้น​ศัตรู​ของ​พระองค์ ดาบ​จะ​กิน​จน​อิ่ม และ​มัน​จะ​ดับ​กระหาย​ด้วย​เลือด​ของ​พวกเขา เพราะ​มี​การเซ่นไหว้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ใน​แผ่นดิน​ทางเหนือ​ริม​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="11">อียิปต์​ลูกสาว​เอ๋ย ขึ้นไป​เอา​ยาทา​ที่​กิเลอาด ยา​มากมาย​ที่​เจ้า​ทำ​ขึ้นมานั้น​มัน​ไม่มี​ประโยชน์ เพราะ​พวกมัน​ไม่สามารถ​รักษาเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="12">ชนชาติ​ต่างๆ​ได้ยิน​เรื่องอัปยศ เสื่อม​เสีย​ของเจ้า และ​เสียง​ร้อง​ด้วย​ความทุกข์ทรมาน​ของเจ้า​ก็ดัง​ไป​ทั่วโลก เพราะ​นักรบ​คนหนึ่ง​ไป​สะดุด​อีกคนหนึ่ง แล้ว​ล้มลง​ทั้งคู่</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ขณะที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​กำลัง​บุก​มา​โจมตี​อียิปต์​ว่า</verse>
				<verse number="14">“ไป​ประกาศ​ใน​อียิปต์ ไป​ป่าวร้อง​ใน​มิกดล และ​ป่าวร้อง​ใน​เมมฟิส​กับ​ทาปานเหส​ว่า เข้า​ประจำการ​และ​เตรียม​ตัว​ให้พร้อม เพราะ​ว่า​ดาบ​กำลัง​เขมือบ​กินคน​ที่​อยู่​รอบๆเจ้า</verse>
				<verse number="15">ทำไม​วัว​ที่​เจ้า​บูชา โดน​เหวี่ยงทิ้ง​เสียล่ะ มัน​ยืนหยัด​ไม่ไหว เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ผลักมัน​ล้มคว่ำ​ไปนะสิ</verse>
				<verse number="16">มัน​ทำให้​คน​มากมาย​สะดุด ล้มคะมำ พวกเขา​ล้มทับ​กันเอง​ด้วย พวกเขา​พูดว่า ‘ลุกสิ ให้​พวกเรา​กลับ​ไปหา​คนของเรา​และ​กลับไปยัง​แผ่นดินเกิด​ของเรา ไป​ให้ไกล​จาก​ดาบ​ของ​ผู้ที่​โจมตี​เรา</verse>
				<verse number="17">ให้​เรียก​ชื่อ​ฟาโรห์​กษัตริย์​ของ​อียิปต์​ว่า “ขี้โม้ ที่​พลาด​โอกาส”’”</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ผู้​มี​ชื่อ​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิตอยู่​แน่​ขนาดไหน ผู้กดขี่​ที่​ยิ่งใหญ่ จะ​มาแน่​ขนาดนั้น เขา​จะ​เหมือน​ภูเขาทาโบร์​ที่​ยิ่งใหญ่​ท่ามกลาง​ภูเขาอื่นๆ และ​เหมือน​ภูเขา​คารเมล​ที่​ยิ่งใหญ่​อยู่​ริมทะเล</verse>
				<verse number="19">อียิปต์​ลูกสาว​เอ๋ย เก็บ​ข้าวของ​ของเจ้า​แล้ว​อพยพ​ไปเสีย เพราะ​เมมฟิส​จะ​กลายเป็น​เมืองร้าง เป็น​ที่​ปรัก​หักพัง และ​ไม่มี​คน​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="20">อียิปต์​เป็น​วัวสาว​แสนสวย ตัวเหลือบ​จาก​ทางเหนือ​บิน​มา​กัดเธอ</verse>
				<verse number="21">แม้แต่​พวก​ที่​เธอ​จ้างไว้​ให้​ช่วย​ที่​เป็นเหมือน​วัวสาว​ตัวอ้วนพี แต่​พวกเขา​ก็​วิ่งหนี​ไป​เหมือนกัน พวกเขา​ก็​ไม่ได้​ยืนหยัด​อยู่ร่วมกัน เพราะ​วัน​แห่ง​ความหายนะ​ได้​มาถึง​พวกเขา​แล้ว เวลา​ที่​พวกเขา​จะต้อง​ถูก​ลงโทษ​ได้​มา​ถึง​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="22">เธอ​ทำ​เสียง​เหมือน​งู​ที่​เลื้อย​หนีไป เพราะ​ศัตรู​ของเธอ​บุกมา​ด้วย​พละกำลัง พวกเขา​ถือ​ขวาน​มาหาเธอ​เหมือน​คนตัดฟืน</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​พูดว่า ถึง​ป่า​ของเธอ​จะ​ยิ่งใหญ่​เกินกว่า​จะวัดได้ แต่​พวกนั้น​จะ​โค่น​มันลง เพราะ​พวกเขา​มี​มาก​ยิ่งกว่า​ตั๊กแตน จะ​นับ​ก็​นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="24">อียิปต์​ผู้​เป็น​ลูกสาว​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า เธอ​ถูก​ยก​ให้​กับ​คนทางเหนือ”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด​ว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​พระ​อาโมน​แห่ง​เธเบส เรา​จะ​ลงโทษ​ฟาโรห์ อียิปต์ พวก​เทพเจ้า​ของ​เธอ และ​พวก​กษัตริย์​ของ​เธอ​ด้วย เรา​จะ​ลงโทษ​ทั้ง​ฟาโรห์​และ​คน​ที่​พึ่ง​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เรา​จะ​ส่ง​พวกเขา​ให้​ตก​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​คน​ที่​อยาก​ฆ่า​พวกเขา และ​ไป​อยู่​ใน​เงื้อมมือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​และ​คน​รับใช้​ของเขา แต่​หลัง​จากนั้น จะ​มี​ผู้คน​มา​อาศัย​อยู่​ในเธอ​อีก​เหมือน​ในอดีต” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="27">“อิสราเอล​เอ๋ย อย่า​ท้อใจ​ไปเลย ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของเรา ไม่ต้องกลัว เพราะ​เรา​จะ​นำ​เจ้า​ออกมา​จาก​ประเทศ​ที่ห่างไกล และ​ช่วย​ลูกหลาน​ของเจ้า​ออกมา​จาก​ดินแดน​ที่​พวกเขา​ถูกจับไป ยาโคบ​จะ​กลับมา​อยู่​อย่าง​สงบสุข ไม่มีใคร​รังควาน ไม่มีใคร​ทำให้​เขา​กลัวได้”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของเรา​เอ๋ย ไม่ต้องกลัว เพราะว่า​เรา​อยู่​กับเจ้า เรา​จะ​ทำให้​ทุก​ประเทศ​ที่​เรา​ได้​ไล่เจ้า​ไปอยู่​ต้องพบ​กับ​จุดจบ แต่​เรา​จะ​ไม่ทำให้​เจ้า​ถึงจุดจบ แต่​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ตาม​ที่​เจ้า​สมควร​จะ​ได้รับ เรา​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​เจ้า​พ้นผิด​ไปได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า เกี่ยวกับ​ชาว​ฟีลิสเตีย ก่อน​ที่​ฟาโรห์​จะ​โจมตี​เมือง​กาซา</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “น้ำ​กำลัง​หลาก​มา​จาก​ทางเหนือ และ​มัน​จะ​กลาย​เป็น​น้ำหลาก​ใน​ธารน้ำ​แห้งขอด ซึ่ง​จะ​ท่วม​แผ่นดิน​และ​คน​ที่​อาศัยอยู่ น้ำ​จะ​ท่วม​เมือง​และ​คน​ที่​อาศัยอยู่​ในเมือง ผู้คน​จะ​ร้องทุกข์ และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​จะ​ร้อง​โหยหวน</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวก​พ่อ​ได้ยิน​เสียง​ย่ำพื้น​ของ​ม้าศึก เสียง​รถรบ​ดัง​กระทบกัน และ​ล้อรถ​ดังสนั่น​หวั่นไหว พวกเขา​จะ​ไม่หัน​กลับมา​ช่วย​ลูกๆ เพราะ​พวกเขา​สิ้นหวัง​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="4">เรื่องนี้​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อ​วันนั้น​มาถึง วันที่​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทั้งหมด​จะ​ถูก​ทำลาย และ​พันธมิตร​ชุด​สุดท้าย​ของ​ไทระ​และ​ไซดอน​จะ​ถูก​กำจัดไป เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​ชาว​ฟีลิสเตีย ซึ่ง​เป็น​ชาว​เกาะ​คัฟโทร์​ที่เหลือ</verse>
				<verse number="5">ชาว​กาซา​โกนหัว​แล้ว ชาว​อัชเคโลน​ก็​ถูก​ทำลาย​แล้ว ชาว​อานาค​ที่​เหลือ​เอ๋ย เจ้า​จะ​เชือดเฉือน​ตัวเอง​ไป​อีกนาน​แค่ไหน</verse>
				<verse number="6">ดาบ​ของ​พระยาห์เวห์​เอ๋ย เธอ​จะ​ฟาดฟัน​ไป​อีกนาน​แค่ไหน​ก่อนที่​เธอ​จะ​หยุดพัก สอด​ตัว​เจ้าเอง​ลง​ในฝัก​เถอะ หยุดพัก​อยู่​เฉยๆ​บ้างเถอะ</verse>
				<verse number="7">แต่​มัน​จะ​อยู่​เฉยๆ​ได้ยังไง พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​มัน​โจมตี พระองค์​กำหนด​ให้​มัน​แทง​อัชเคโลน​และ​ชายฝั่งทะเล​เสีย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">เกี่ยวกับ​โมอับ​นั้น พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล พูด​ว่า “เรา​เสียใจ​กับ​เนโบ เพราะ​เธอ​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ คิริยาธาอิม​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​และ​ถูกยึด ป้อม​ปราการ​ที่​แข็งแกร่ง​ก็​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="2">ชื่อเสียง​ของ​โมอับ​สูญสิ้นแล้ว ใน​เฮชโบน ประชาชน​ได้​วางแผน​ทำร้าย​มัน โดย​พูดว่า มาเถอะ มา​ทำลาย​ชนชาตินี้​กัน เมือง​มัดเมน​เอ๋ย เจ้า​จะต้อง​ถูก​ทำ​ให้เงียบ สงคราม​ไล่ตาม​เจ้ามา</verse>
				<verse number="3">มี​เสียง​ร้อง​ให้ช่วย​ดัง​มา​จาก​โฮโรนาอิม เกิด​การ​ทำลาย​ล้าง​และ​ความหายนะ​ครั้งใหญ่​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">โมอับ​ถูก​ตีแตก​แล้ว ลูก​เล็กๆ​ของเธอ​ร้องไห้​กันใหญ่</verse>
				<verse number="5">คนโมอับ​เดิน​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​เดิน​ขึ้นไป​ลูฮีท ส่วน​ตอนที่​เดิน​ลงมา​ที่​เมือง​โฮโรนาอิม คน​โมอับ​ก็​ได้ยิน​เสียงร้อง​ระทมทุกข์</verse>
				<verse number="6">หนีไปซะ เอา​ชีวิตเจ้า​ให้รอด ถึง​จะต้อง​อยู่​โดดเดี่ยว​เหมือน​พุ่มไม้​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="7">เพราะ​เจ้า​ไว้วางใจ​ใน​ผลงาน​และ​ใน​ทรัพย์​สมบัติ​ของเจ้า ดังนั้น​เจ้า​ก็​จะ​โดนจับ ส่วน​เทพเจ้า​เคโมช​ก็​จะ​ถูก​เนรเทศ​ไป พร้อมกับ​พวก​นักบวช​และ​พวก​เจ้าหน้าที่​ของมัน</verse>
				<verse number="8">นักทำลาย​ก็​จะ​เข้ามา​ใน​ทุกเมือง และ​จะ​ไม่มี​เมืองไหน​เหลือรอด เขตแดน​ต่างๆ​ตาม​หุบเขา​จะ​พินาศ และ​ที่ราบ​จะ​ถูก​ทำลาย เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​บอก​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="9">เอา​เกลือ​โรย​บน​โมอับ เพราะ​ว่า​โมอับ​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​ป่นปี้​แน่ๆ และ​เมือง​ต่างๆ​ของมัน​จะ​กลายเป็น​ที่​รกร้าง ไม่มีใคร​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="10">ความ​หายนะ​จะ​เกิด​กับ​คน​ที่​ไม่เต็มใจ​ทำงาน​ที่​พระยาห์เวห์​สั่ง ความ​หายนะ​จะ​เกิด​กับ​คน​ที่​ยั้งดาบ​ไม่ยอม​ฆ่าคน</verse>
				<verse number="11">โมอับ​อยู่​อย่าง​สบายๆ​มา​ตั้งแต่​เด็ก เหมือน​เหล้าองุ่นเก่า​ที่​ปล่อย​ให้​ตกตะกอน ไม่เคย​เท​จาก​ขวดหนึ่ง​ไป​อีก​ขวดหนึ่ง เขา​ไม่เคย​ถูก​เนรเทศ ดังนั้น​รสชาติ​ของเขา​ยัง​คงเดิม และ​กลิ่น​ของเขา​ก็​ไม่เปลี่ยน”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดังนั้น วันนั้น​ใกล้​มาถึง​แล้ว​ที่​เรา​จะ​ส่ง​คน​มา​เท​ขวด​พวกนั้น พวกเขา​จะ​เท​เจ้า​และ​ขวด​ของเจ้า พวกเขา​จะ​เท​จน​หมดขวด และ​ทุบ​ขวด​เหล่านั้น​ให้​แตกละเอียด”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​โมอับ​ก็​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​เพราะ​เทพเจ้า​เคโมช เหมือน​กับ​ที่​คน​อิสราเอล​อับอาย​ขายหน้า​ที่​ได้​ไว้วางใจ​เมือง​เบธเอล</verse>
				<verse number="14">“เจ้า​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘พวกเรา​เป็น​นักรบ เป็น​นักรบ​ที่​กล้าหาญ’</verse>
				<verse number="15">นัก​ทำลาย​ได้​เข้า​โจมตี​โมอับ​และ​เมืองต่างๆ​ของมันแล้ว ชายฉกรรจ์​ที่​ดีที่สุด​ของมัน​ก็​ถูก​ฆ่าตาย” กษัตริย์​พูดว่า​อย่างนั้น และ​ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="16">“หายนะ​ของ​โมอับ​กำลัง​จะ​มาถึง​แล้ว และ​ความ​เลวร้าย ก็​เข้ามา​อย่าง​เร่งด่วน</verse>
				<verse number="17">ร้องไห้​โศกเศร้า​ให้กับ​เขาสิ พวกเจ้า​ที่​อยู่​รอบๆ​เขา พวกเจ้า​ที่​รู้จัก​ชื่อ​ของเขา พูดสิ​ว่า ‘คทา​ที่​แข็งแกร่ง​แตก​ละเอียด​อย่างนี้​ได้ยังไง คทา​ที่​มีเกียรติ​ขนาดนี้​แตก​อย่างนี้​ได้ยังไงกัน’</verse>
				<verse number="18">ชาว​เมือง​ดีโบน​เอ๋ย ลง​มา​จาก​ที่สูง​อัน​ทรงเกียรติ​ของเจ้าเถอะ แล้วก็​มา​นั่ง​กับ​พวก​คนหิว​กระหาย​บน​พื้นดินนี้ เพราะ​ผู้ที่​ทำลาย​โมอับ​บุกมาตี​เจ้าแล้ว ป้อม​ปราการ​อัน​แข็งแกร่ง​ของเจ้า​ถูก​ทลายลงแล้ว</verse>
				<verse number="19">ชาว​เมือง​อาโรเออร์​เอ๋ย ให้​ยืน​อยู่​ข้างถนน​แล้ว​คอยดู ให้​ถาม​ผู้ชาย​ที่​กำลัง​วิ่งหนี และ​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​หลบหนี​ว่า​เกิดอะไรขึ้น</verse>
				<verse number="20">โมอับ​ได้รับ​ความ​อับอาย​ขายหน้า​เพราะว่า​มัน​ถูกทำลาย​แล้ว ร้องไห้​สะอึก​สะอื้น​สิ ป่าว​ร้อง​ไป​ตาม​แม่น้ำ​อารโนน​สิว่า โมอับ​ถูก​ทำลาย​แล้ว</verse>
				<verse number="21">การ​พิพากษา​ได้​มาถึง​ที่ราบ​โมอับ โฮโลน ยาซาห์ และ​เมฟาอัท​แล้ว</verse>
				<verse number="22">มัน​ได้​มาถึง​ดีโบน เนโบ เบธดิบลาอิม</verse>
				<verse number="23">คิริยาธาอีม เบธกามุล เบธเมโอน</verse>
				<verse number="24">เคริโอท โบสราห์ และ​เมืองทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​โมอับ ไม่ว่า​จะ​อยู่ใกล้​หรือไกล</verse>
				<verse number="25">เขา​ของ​โมอับ​ถูกตัด​เสียแล้ว แขน​ของเขา​ก็หัก” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="26">มอม​โมอับ​ให้​เมาสิ เพราะ​เขา​คุยโว​ใหญ่โต​ทับถม​พระยาห์เวห์ โมอับ​จะ​เกลือกกลิ้ง​อยู่​ใน​อ้วก​ของ​ตัวเอง และ​โมอับ​ก็​จะ​กลายเป็น​ที่น่าขัน</verse>
				<verse number="27">โมอับ เจ้า​คิด​ว่า​อิสราเอล​น่าขัน​ใช่ไหมล่ะ ถึงแม้ว่า​อิสราเอล​ไม่เคย​ร่วมกับ​พวกขโมย แต่​เจ้า​ก็​ยัง​พูด​ต่อว่า​พวกเขา และ​ส่ายหัว​ไปมา</verse>
				<verse number="28">ชาว​เมือง​โมอับ ทิ้ง​เมืองต่างๆ​ไปซะ ไป​อยู่​ตาม​ซอกหิน​เถอะ เป็น​เหมือน​นกเขา​ที่​ทำรัง​อยู่​ตาม​ซอกเหวลึก</verse>
				<verse number="29">พวกเรา​ได้ยิน​เรื่อง​ความเย่อหยิ่ง ถือตัว​อย่างมาก​ของ​โมอับ​แล้ว จองหอง อวดดี ทะนงตัว​และ​ยโส​โอหัง</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​รู้​ถึง​ความ​หยิ่งยโส​ของ​โมอับ ถึงแม้​เขา​จะ​อวดอ้าง​ไป​วันๆ แต่​เรา​บอก​ได้เลย​ว่า​เขา​จะ​ไม่มีวัน​ทำได้​อย่าง​ที่​อวดอ้าง”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น เรา​จะ​ร้อง​คร่ำครวญ​ให้กับ​โมอับ เรา​จะ​ร้องไห้​อย่าง​ทุกข์ทรมาน​ให้​โมอับ เรา​จะ​ร้องคร่ำครวญ​ให้กับ​ชาวเมือง​คีร์เฮเรส</verse>
				<verse number="32">เพราะ​ยาเซอร์​ร้องไห้ เรา​จึง​จะ​ร้องไห้​ให้กับเจ้า เถาองุ่น​แห่ง​สิมาห์ กิ่งก้าน​ของเจ้า​งอก​ออกไป​ถึง​ทะเล พวกมัน​ไปไกล​ถึง​ทะเล​ยาเซอร์​ทีเดียว แต่​ผู้ทำลาย​ได้​มา​เอา​ผลไม้​และ​ผลองุ่น​ของเจ้า​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="33">ความ​ยินดี​ถูก​กวาดทิ้ง​ไปหมดแล้ว​จาก​สวน​ผลไม้​ใน​แผ่นดิน​โมอับ เรา​ทำให้​เหล้าองุ่น​หยุดไหล​ออกมา​จาก​บ่อย่ำองุ่น ไม่มี​เสียง​โห่ร้อง​ของ​คนย่ำองุ่น​อีกแล้ว เสียง​โห่ร้อง​ไม่ใช่​โห่ร้อง​ด้วย​ความชื่นชม​ยินดี​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="34">ผู้คน​ร้องไห้​ด้วย​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ตั้งแต่​เมือง​เฮชโบน เรื่อย​ไป​จนถึง​เมือง​เอเลอาเลห์ ถึง​เมือง​ยาฮาส เขา​ร้อง​จาก​โศอาร์ ถึง​โฮโรนาอิม และ​เอกลัท-เชลีชิยาห์ เพราะ​แม้แต่​แหล่ง​น้ำ​ใน​นิมริม​ก็​ยัง​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “แล้ว​เรา​จะ​นำ​จุดจบ​มาถึง​โมอับ​ที่​มี​การ​เผา​เครื่อง​บูชา​ใน​ที่สูง และ​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​เทพเจ้า​ต่างๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น ใจ​ของเรา​ร้อง​คร่ำครวญ​อย่าง​โศกเศร้า​ให้​โมอับ​เหมือน​กับ​เสียง​ขลุ่ย​งานศพ ใจ​ของ​เรา​ร้อง​คร่ำครวญ​อย่าง​โศกเศร้า​ให้​กับ​คน​เมือง​คีร์เฮเรส​เหมือน​กับ​เสียง​ขลุ่ย​ใน​งานศพ เพราะ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​โมอับ​สูญสิ้น​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="37">นั่น​ก็เพราะ​ทุกหัว​ถูก​โกน ทุก​เครา​ถูก​ตัดออก ทุกๆ​แขน​เต็ม​ไปด้วย​บาดแผล และ​ทุกคน​ก็​สวม​ผ้า​กระสอบ​รอบ​เอว</verse>
				<verse number="38">บน​ดาดฟ้า​ของ​ทุกบ้าน​ใน​โมอับ และ​ตาม​พวก​ลาน​เมือง มี​แต่​การ​ร้องไห้​ไว้ทุกข์ เพราะ​เรา​ทำลาย​โมอับ​แล้ว เหมือน​ไห​ที่​ไม่มี​ใคร​อยาก​ได้” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="39">“โมอับ​ถูก​ทำลาย​อะไร​อย่างนั้น ร้องไห้​คร่ำครวญ​เถอะ โมอับ​หันหลัง​ให้​เรา​ด้วย​ความ​อับอาย โมอับ​กลาย​เป็น​เรื่อง​น่าตลก​ขบขัน และ​เรื่อง​ที่​น่า​ท้อใจ​สำหรับ​เมือง​ที่​อยู่​แถวๆ​นั้น”</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ดู​สิ ผู้ทำลาย​ร่อน​ลง​มา​เหมือน​นกอินทรี มัน​กางปีก​บิน​เหนือ​โมอับ</verse>
				<verse number="41">เมือง​คีริโอท​ถูก​ยึดครอง​และ​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของมัน​ก็​โดนยึด และ​ใน​วันนั้น หัวใจ​ของ​นักรบ​ชาวโมอับ​จะ​เหมือน​หัวใจ​ของ​หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก</verse>
				<verse number="42">ชาว​โมอับ​จะ​ถูก​ทำลาย​ไม่เป็น​ชนชาติ​อีกต่อไป เพราะ​เขา​ได้​คุยโว​เบ่งทับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="43">ความกลัว หลุม​และ​บ่วงแร้ว​อยู่​ต่อหน้า​ชาว​โมอับ” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="44">“คน​ที่​วิ่งหนีไป​จาก​ความกลัว​จะ​ต้อง​หล่น​ลงไป​ใน​หลุม และ​คน​ที่​ขึ้น​จาก​หลุม​ก็จะ​ถูก​บ่วงแร้ว​ครอบเอา เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​สิ่งนี้​เกิด​กับ​โมอับ​ในปี​ที่​พวกเขา​ถูกลงโทษ” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="45">“ใน​เงา​ของ​เฮชโบน ก็​มี​คน​พวกนั้น​ที่​ได้​วิ่งหนี​หมดเรี่ยวแรง​มาอยู่ เพราะ​มี​ไฟพุ่ง​มา​จาก​เฮชโบน และ​เปลวไฟ​ได้​พุ่ง​ออกมา​จาก​วัง​ของ​สิโหน มัน​จะ​เผาผลาญ​หน้าผาก​ของ​โมอับ และ​หัว​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​กำลัง​อึกทึก​ครึกโครม</verse>
				<verse number="46">ความหายนะ​จะ​เกิด​กับเจ้า โมอับ คน​ของ​เทพเจ้า​เคโมช กำลัง​พินาศ เพราะ​พวก​ลูกชาย​ของเจ้า​กำลัง​ถูกจับไป และ​พวก​ลูกสาว​ของเจ้า​กำลัง​ถูกจับ​เป็นเชลย</verse>
				<verse number="47">แต่​ต่อไป​เรา​จะ​คืน​สิ่ง​ที่​ถูก​เอาไป​จาก​โมอับ” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น การพิพากษา​โมอับ​ก็​ได้จบลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="49">
				<verse number="1">เกี่ยวกับ​คน​อัมโมน พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ “คน​อัมโมน เจ้า​คิดว่า​คนอิสราเอล​ไม่มี​ลูกชาย​หรือ เจ้า​คิดว่า​เขา​ไม่มี​ผู้รับมรดก​หรือ ถ้า​อย่างนั้น​ทำไม​เทพเจ้า​โมเลค​ถึง​อ้างว่า​เป็น​เจ้าของ​กาด ล่ะ และ​ทำไม​คน​ของเขา​ถึง​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองต่างๆ​ของมัน​ล่ะ”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “วัน​เหล่านั้น​ใกล้​จะ​มาถึงแล้ว คือ​วันที่​เรา​จะ​ทำให้​เสียง​แตรรบ​ดัง​กึกก้อง เพื่อ​ทำศึก​กับ​รับบาห์​เมืองหลวง​ของ​อัมโมน มัน​จะ​กลายเป็น​กอง​ซากปรัก​หักพัง และ​หมู่บ้าน​รอบๆมัน​จะ​ถูกเผา จากนั้น​อิสราเอล​ก็​จะ​ครอบ​ครอง​เขตแดน​นั้น” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="3">เฮชโบน ร้องไห้​สิ เพราะ​เมืองอัย​ถูก​ทำลาย​แล้ว ลูกสาว​ทั้งหลาย​ของ​รับบาห์ ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​สิ สวม​ใส่​เสื้อผ้า​กระสอบ​ซะ ร้องไห้ และ​เร่ร่อน​ไป​อย่าง​ไม่มี​จุดหมาย​ใน​คอกแกะ​นั้น เพราะ​พระโมเลค​จะ​ถูก​เนรเทศ​ไป พร้อม​กับ​พวกนักบวช​และ​พวกเจ้าหน้าที่​ของมัน</verse>
				<verse number="4">ทำไม​เธอ​ถึง​ได้​อวด​ถึง​ความ​แข็ง​แกร่ง ความ​แข็ง​แกร่ง​ของเธอ​กำลัง​เสื่อมถอย​ไป ลูกสาว​ที่​ทรยศ​เอ๋ย เจ้า​ไว้วางใจ​ใน​ความร่ำรวย​ของเจ้า เจ้า​พูด​ว่า “ใคร​จะ​มา​โจมตี​ฉันล่ะ”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูดว่า “เรา​นี่แหละ​จะ​นำ​ความหวาดกลัว​มาให้เจ้า​จาก​คนเหล่านั้น​ที่​อยู่​รอบๆ​เจ้า พวกเจ้า​ทุกคน​จะ​โดน​ขับไล่​ออกไป และ​จะ​ไม่มี​การรวบรวม​คน​ที่​ระหกระเหิน​เข้าด้วยกัน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​หลัง​จากนั้น เรา​จะ​คืน​สิ่ง​ที่​คน​อัมโมน​ถูก​ยึดไป​กลับมา​ให้​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">เกี่ยวกับ​เอโดม พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ไม่มี​ความ​เฉลียว​ฉลาด​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เทมาน​แล้วหรือ คนฉลาด ไม่มี​ปัญญา​ให้​คำปรึกษา​แล้วหรือ พวกเขา​สูญเสีย​สติปัญญา​ไปหมด​แล้วหรือ</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​อยู่​ใน​เดดาน หนีไปซะ หันหลัง​กลับ​ไปอยู่​ให้​ห่างไกล เพราะ​เรา​จะ​นำ​หายนะ​มา​สู่​เอซาว ตอนที่​เรา​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="9">ถ้า​คน​เก็บ​องุ่น​มาหา​เจ้า พวกเขา​จะ​ไม่เหลือ​องุ่น​ไว้บ้าง​เลยหรือ ถ้า​ขโมย​มา​ตอนกลางคืน พวกมัน​ก็​จะ​เอา​เฉพาะ​สิ่ง​ที่​พวกมัน​อยากได้</verse>
				<verse number="10">เนื่องจาก​เรา​ได้​เปลื้องผ้า​ของ​เอซาว และ​เปิดเผย​ที่ซ่อน​ของเขา เขา​ก็เลย​ไม่​สามารถ​ซ่อนตัว​ได้​อีกแล้ว ลูกหลาน ครอบครัว และ​เพื่อนฝูง​ของเขา​ก็​จะ​ถูก​ทำลายไป ส่วน​เขา​ก็จะ​ไม่มี​ตัวตน​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="11">ทอดทิ้ง​เด็ก​กำพร้า​ของเจ้า​ซะ แล้ว​เรา​จะ​ไว้ชีวิต​พวกเขา ทอดทิ้ง​พวก​แม่ม่าย​ของเจ้าซะ พวกเขา​ถึง​จะได้​ไว้วางใจ​ในเรา”</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระยาห์เวห์​พูดว่า “บางคน​ดื่ม​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า ทั้งๆที่​ยัง​ไม่ได้​ถูก​ตัดสิน​ว่า​บาป แต่​เอโดม เจ้า​ดู​เหมือน​ไร้เดียงสา​แต่​เจ้า​ไม่​ไร้เดียงสา อย่างนั้น​เจ้า​ก็​เลย​จะ​ต้อง​ดื่ม​จาก​ถ้วยนั้น​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​ตัวเอง​ว่า เจ้า​จะ​พินาศ​ย่อยยับ กลายเป็น​สิ่ง​ที่​คน​หัวเราะ​เยาะ เป็น​แผ่นดิน​ที่​ไม่มี​ประโยชน์ เป็น​คำ​สาปแช่ง โบสราห์​และ​เมือง​ต่างๆ​ของมัน​จะ​กลาย​เป็น​ดินแดน​ที่​ไม่มี​ประโยชน์​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="14">ผม​ได้ยิน​ข่าว​จาก​พระยาห์เวห์ และ​ผู้ส่งข่าว​ก็​ถูก​ส่งไป​ตาม​ชาติต่างๆ พระองค์​พูด​ว่า “ให้​พวกเจ้า​รวมตัวกัน​โจมตี​เอโดม และ​ลุก​ขึ้นมา​ทำ​สงคราม</verse>
				<verse number="15">เอโดม เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติเล็กๆ​ใน​บรรดา​ชาติต่างๆ ผู้คน​จะ​ดูถูก​เจ้า​ไปทั่ว</verse>
				<verse number="16">เอโดม เจ้า​ทำให้​คนอื่น​เกรง​กลัว เจ้า​เลย​หลงตัวเอง​นึกว่าแน่ เจ้า​มัน​หยิ่งทะนง เจ้า​อาศัย​อยู่​ตาม​ซอกหินผา เจ้า​ครอบ​ครอง​เนินเขาสูง ถึง​เจ้า​จะ​สร้าง​รัง​ไว้สูง​เหมือน​นกอินทรี เรา​ก็​จะ​เอา​เจ้า​ลงมา​จาก​ที่นั่น” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="17">“เอโดม​จะ​กลายเป็น​ที่​รกร้าง​น่ากลัว ทุกคน​ที่​ผ่านมา​จะ​ตกตะลึง และ​ทุกคน​ก็​จะ​เย้ยหยัน​บาดแผล​ฟกช้ำ​ของมัน</verse>
				<verse number="18">เหมือน​กับ​ที่​ชาวเมือง​โสโดม โกโมราห์​และ​เมือง​แถวๆนั้น​ถูก​ตีแตก ก็​เลย​ไม่มีใคร​อยู่​ที่นั่น​และ​ไม่มี​มนุษย์​ที่ไหน​จะไป​ที่นั่น” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="19">เหมือน​สิงโต​ที่​ออก​มา​จาก​ป่า​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​เข้า​ไป​ที่​ทุ่งหญ้า​ที่​เขียว​เสมอ อยู่ๆ​เรา​ก็​จะ​ขับไล่​ชาว​เอโดม​ไป​จาก​ประเทศ​ของมัน เรา​อยาก​แต่งตั้ง​ใคร เรา​ก็​จะ​แต่งตั้ง​คนนั้น​ให้​ครอบ​ครอง​มัน เพราะ​จะมี​ใคร​เหมือน​เรา​บ้าง ใคร​จะ​แต่งตั้ง​เรา​หรือ จะ​มี​ผู้เลี้ยง​แกะ คนไหน​กล้า​มา​ยืน​ขวาง​หน้า​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น ให้​ฟัง​แผนการ​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​วางไว้​ต่อต้าน​เอโดม และ​แผนต่างๆ​ที่​พระองค์​วางไว้​เพื่อ​ทำลาย​คน​ที่อยู่​ใน​เทมาน แน่นอน พวกฝูงสัตว์​หนุ่มสาว​จะ​ถูกลาก​ออกไป แน่นอน คอกแกะ​ของ​พวกมัน​จะ​ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="21">เสียง​ล่มสลาย​ของ​เอโดม ทำให้​แผ่นดิน​สั่นสะเทือน เสียงร้อง​ของ​พวกเขา​จะ​ได้ยิน​ไปไกล​ถึง​ทะเล​แดง</verse>
				<verse number="22">ดูสิ พระองค์​จะ​บินขึ้น และ​โฉบ​ลงมา​อย่าง​นกอินทรี และ​กางปีก​เหนือ​โบสราห์ ใน​วันนั้น​หัวใจ​ของ​นักรบ​เอโดม​จะเป็น​เหมือน​หัวใจ​ของ​หญิง​ที่​กำลัง​เจ็บท้อง​คลอดลูก</verse>
				<verse number="23">เกี่ยวกับ​เมือง​ดามัสกัส “เมืองฮามัท​และ​เมืองอารปัด​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​เมือง​ทั้งสอง​ได้ยิน​ข่าวร้าย ทั้งสอง​กลัว​จน​ตัวอ่อน​ปวกเปียก เหมือน​ทะเล​อัน​ปั่นป่วน​ที่​ไม่สามารถ​ทำให้​สงบได้</verse>
				<verse number="24">เมือง​ดามัสกัส​นั้น​อ่อนแอ เธอ​หันหลัง​วิ่งหนี​ไปแล้ว เธอ​กลัว​จนตัวสั่น ความทุกข์ระทม​และ​ความเจ็บปวด ตกลง​บน​เธอ​เหมือน​หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก</verse>
				<verse number="25">เมือง​ที่​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง​นี้ ถูก​ทอดทิ้ง​อย่าง​สิ้นเชิง</verse>
				<verse number="26">แน่นอน คน​ที่​เก่งกาจ​ของเธอ​จะ​ล้มตาย​ใน​ลาน​กลางเมือง และ​พวกทหาร​ของเธอ​ทุกคน​จะ​พินาศ” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="27">“เรา​จะ​จุดไฟ​เผา​กำแพง​เมือง​ดามัสกัส และ​เรา​จะ​เผาผลาญ​วัง​ของ​เบนฮาดัด”</verse>
				<verse number="28">เกี่ยวกับ​เผ่า​เคดาร์​และ​อาณาจักร​ฮาโซร์ ที่กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน​โจมตี พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “ลุกขึ้นมา บุก​ไป​ทำลาย​เคดาร์​ซะ ทำลาย​พวกคน​ทาง​ตะวันออก</verse>
				<verse number="29">ให้​ยึดเต็นท์​และ​ฝูงสัตว์​ของ​พวกมัน​มา รวมทั้ง​ผ้าเต็นท์​และ​ข้าวของ​เครื่องใช้​ด้วย จูง​อูฐ​พวกเขา​ออกไป และ​ร้อง​บอก​พวกเขา​ว่า ‘หันไป​ทางไหน​ก็​มีแต่​เรื่อง​น่าสยดสยอง’</verse>
				<verse number="30">หนีไปซะ หนีไป​ให้ไกลๆเลย ชาวเมือง​ฮาโซร์ ไป​หลบซ่อนตัว​ซะ” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น “เพราะ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ได้​ร่าง​แผนการ​และ​วางแผน​จะ​โจมตี​เจ้าแล้ว</verse>
				<verse number="31">ลุกขึ้น ไป​บุก​ชาติ​ที่​สงบสุข​กัน ชาติ​ที่​รู้สึก​ปลอดภัย​และ​อุ่นใจ” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น “ชาติ​ที่​ไม่มี​ประตู​หรือ​สลัก​กลอน​ประตู และ​อยู่​โดดเดี่ยว​ตามลำพัง</verse>
				<verse number="32">ศัตรู​จะ​ลัก​ขโมย​อูฐ​ของ​พวกเขา​ไป และ​ยัง​ปล้น​ฝูงสัตว์​ที่​ส่งเสียงดัง​ของ​พวกเขา​ไปด้วย เรา​จะ​กระจัด​กระจาย​คน​ที่​เข้า​พิธีโกนจอน ไป​ทั่ว​สารทิศ และ​เรา​จะ​นำ​ความหายนะ​มาสู่​พวกเขา​จาก​ทุกด้าน” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="33">“และ​เมือง​ฮาโซร์​จะ​กลายเป็น​ถ้ำ​ของ​พวกหมาไน กลายเป็น​ที่​รกร้าง​ตลอดไป จะ​ไม่มีใคร​อาศัย​อยู่​ที่นั่น และ​จะ​ไม่มีใคร​ย้าย​ไปอยู่​ที่นั่น​เลย”</verse>
				<verse number="34">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​มา​ถึง​เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า เกี่ยวกับ​เมือง​เอลาม ใน​ช่วงแรก​ที่​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ปกครอง​ยูดาห์</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “เรา​จะ​ทำลาย​ธนู​ของ​เอลาม</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​นำ​ลม​สี่สาย​จาก​ทั้ง​สี่ทิศ​ของ​ท้องฟ้า​มา​ทำลาย​เอลาม และ​จะ​ทำให้​คน​เอลาม​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​ที่​ลม​สี่สายนี้​พัดไป และ​คน​เอลาม​ที่​ถูก​ขับไล่​ออกไปนี้​จะ​ไปอยู่​ทั่ว​ทุก​ชนชาติ​เลย</verse>
				<verse number="37">เรา​จะ​ทำให้​ชาว​เอลาม​กระจุย​กระจาย​ไป​ต่อหน้าต่อตา​ศัตรู​และ​คน​ที่​อยาก​จะ​ฆ่า​พวกเขา และ​เรา​จะ​นำ​ความหายนะ​มาสู่​พวกเขา เพื่อ​แสดง​ให้เห็น​ว่า​เรา​โกรธ​พวกเขา​แค่ไหน” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น “และ​เรา​จะ​ส่ง​ดาบ​มา​ไล่ล่า​พวกเขา จนกว่า​เรา​จะ​กำจัด​พวกเขา​จนหมด</verse>
				<verse number="38">เรา​จะ​ตั้ง​บัลลังก์​ของเรา​ใน​เอลาม และ​จะ​ถอดถอน​กษัตริย์​และ​พวกเจ้านาย​ออกไป​จาก​ที่นั่น” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="39">“แต่​หลัง​จากนั้น เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้​เอลาม​กลับมา​ดี​เหมือนเดิม” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="50">
				<verse number="1">นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​พูด​ต่อต้าน​บาบิโลน​และ​ต่อต้าน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​บาบิโลน พระองค์​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​เยเรมียาห์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ประกาศ​เรื่องนี้​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ รายงาน​ให้​พวกเขา​ได้ยิน ยกธง​ขึ้นมา​และ​รายงาน​ให้​พวกเขา​ได้ยิน อย่า​ซ่อน​เรื่องนี้​ไว้ บอก​ไปเลย​ว่า​บาบิโลน​ถูกยึดแล้ว พระเบล​ได้รับ​ความอับอายขายหน้า พระมาดุก​ก็​หวาดกลัว รูปเคารพ​ต่างๆ​ของ​บาบิโลน​ก็​ได้รับ​ความอับอายขายหน้า พวกรูปปั้น​ต่างๆ​ของ​บาบิโลน​ก็​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ชนชาติ​หนึ่ง​จาก​ทางเหนือ​ได้​ยกทัพ​มาบุก​บาบิโลน​แล้ว ชนชาติ​นั้น​วางแผน​จะ​ทำให้​แผ่นดิน​ของเธอ​รกร้าง และ​จะได้​ไม่มีใคร​อาศัย​อยู่ใน​บาบิโลน ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ก็​หนี​ไป​ที่อื่น​กันหมด”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ในวันนั้น​และ​เวลานั้น ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​จะ​มาที่นี่ พวกเขา​จะมา​พร้อมกับ​ลูกหลาน​ของ​ยูดาห์ พวกเขา​จะมา และ​ร้องไห้ แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​จะ​ถามหา​ทาง​ไป​ศิโยน โดย​หันหน้า​ตรงไป​ทางนั้น แต่​พวกเขา​จะมา​และ​ผูกมัด​ตัวเอง​กับ​พระยาห์เวห์ ใน​ข้อตกลง​ชั่วนิรันดร์​ที่จะ​ไม่มีวัน​ถูกลืม​เลย”</verse>
				<verse number="6">“คน​ของเรา​กลายเป็น​แกะ​ที่​หลงทาง พวกคนเลี้ยง​พวกมัน​ทำให้​มัน​ระหกระเหิน​ไป พวกผู้เลี้ยงแกะ​ทำให้​พวกมัน​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​ภูเขา พวกมัน​เดิน​จาก​ภูเขา​ไป​ถึง​เนินเขา แล้ว​พวกมัน​ก็​ลืม​ทุ่งหญ้า​อันเป็น​ที่พักพิง​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="7">สัตว์​อะไร​ที่​เจอ​พวกมันเข้า​ก็​กิน​พวกมัน ศัตรู​ที่​รังควาน​พวกมัน​ก็​พูดว่า ‘พวกเรา​ไม่ได้​ทำ​อะไรผิด’ อันที่จริง​พวกเขา​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ พระยาห์เวห์​เป็น​ทุ่งหญ้า​อันแท้จริง​ของ​พวกเขา พระยาห์เวห์​เป็น​ความหวัง​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">หนีไป​จาก​ใจกลาง​เมือง​บาบิโลน​ซะ หนีไป​จาก​ดินแดน​ของ​พวกบาบิโลน ออกไป​แล้ว​ทำตัว​เป็น​เหมือน​แพะตัวผู้​ที่​เดิน​นำหน้า​ฝูง</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​จะ​ปลุกเร้า​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​ชนชาติต่างๆ​ทางเหนือ​มารบ​กับ​บาบิโลน กองทัพ​เหล่านั้น​จะ​ยก​ขบวน​มาบุก​เธอ แล้วบาบิโลน​จะ​ถูกยึด​ที่นั่น ลูกธนู​ของ​พวกเขา​เป็น​เหมือน​นักรบ​ที่​เก่งกาจ พวกมัน​จะ​ไม่กลับมา​มือเปล่า</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​ชาว​บาบิโลน​จะมี​ไว้​สำหรับ​ให้​ปล้นสะดม ส่วน​คน​ที่​ปล้นเธอ​ก็​จะ​พออกพอใจ” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">“บาบิโลน ถึงแม้​พวกเจ้า​จะ​เฉลิม​ฉลอง ถึงแม้​เจ้า​จะ​ชื่นชม​ยินดี เพราะ​ปล้น​มรดก​ของเราไป ถึง​พวกเจ้า​จะ​เต้นระบำ​เหมือน​วัวกระทืบ และ​ร้อง​เหมือน​ม้าหนุ่ม​ที่​แข็งแกร่ง</verse>
				<verse number="12">แม่​ของเจ้า​จะต้อง​อับอาย​อย่างมาก คน​ที่​คลอด​เจ้า​ออกมา​จะ​ต้อง​อัปยศอดสู แน่ล่ะ หลังจาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ถอนตัว​ออกไปแล้ว ที่นี่​ก็​จะ​กลายเป็น​ป่ารกร้าง แผ่นดิน​แห้งแล้ง และ​เป็น​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​โกรธ ก็​เลย​ไม่มีใคร​มา​อาศัย​อยู่ที่นั่น แต่เธอ​จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง​อย่าง​สิ้นซาก ทุกคน​ที่​ผ่าน​มา​ทาง​บาบิโลน​จะ​ตกใจ​และ​จะ​ผิวปาก​เย้ยหยัน​ลอย​ฟกช้ำ​ของเธอ</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​พลธนู​เข้า​ประจำการ​ล้อมรอบ​บาบิโลน​ไว้​ทุกด้าน ยิง​ไปเลย​ไม่ต้อง​ประหยัด​ลูกธนู​เอาไว้ เพราะ​เธอ​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ร้องตะโกน​ใส่เธอ​ไป​ทุกด้าน เธอ​ร้องขอ​ความเมตตา พวกเสา​อันมั่นคง​ของเธอ​ได้​หักลงมา กำแพง​ของเธอ​ถูก​ทำลาย​ลงแล้ว เพราะ​นี่​เป็น​การแก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์ แก้แค้น​เอา​กับเธอ ให้​ทำ​กับเธอ​เหมือน​ที่​เธอ​ได้​ทำไว้​กับ​คนอื่น</verse>
				<verse number="16">กำจัด​คนเพาะ​ปลูก​และ​คนใช้เคียว​เกี่ยว​ใน​ช่วงเก็บเกี่ยว​ออกไป​จาก​บาบิโลน ทุกคน​จะ​หนี​จาก​คมดาบ​ของ​ศัตรู พวกเขา​แต่ละคน​จะ​หันหนี​กลับไปหา​คนของตัวเอง และ​พวกเขา​แต่ละคน​จะ​หนี​กลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="17">อิสราเอล​เป็น​ฝูงสัตว์​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป พวกเขา​ถูก​พวกสิงโต​ไล่​กระเจิด​กระเจิง ตัวแรก​ที่​กิน​อิสราเอล​คือ​กษัตริย์​อัสซีเรีย และ​ตัวหลัง​ที่​กิน​กระดูก​ของเขา​คือ​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูด ‘เรา​กำลัง​จะ​ลงโทษ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​และ​แผ่นดิน​ของเขา​เหมือนกับ​ที่​เรา​ได้​ลงโทษ​กษัตริย์​ของ​อัสซีเรีย​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​นำ​อิสราเอล​กลับมา​ยัง​ทุ่งหญ้า​ของเขา แล้ว​เขา​จะ​เล็มหญ้า​บน​ภูเขา​คารเมล และ​ใน​บาชาน พวกเขา​จะ​มีหญ้า​กิน​เหลือเฟือ ตาม​แถบ​เนินเขา​ของ​เอฟราอิม​และ​กิเลอาด’”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ใน​วันนั้น​และ​เวลานั้น ผู้คน​จะ​ค้นหา​ความผิดบาป​ของ​อิสราเอล​แต่ก็​จะ​หา​ไม่พบ และ​จะ​หา​ความบาป​ของ​ยูดาห์​แต่ก็​จะ​หา​ไม่พบ เพราะ​เรา​จะ​ยกโทษ​ให้กับ​คน​ที่​เรา​ได้​ไว้ชีวิต”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “ให้​บุก​ขึ้นไป​ทำลาย​แผ่นดิน​เมราธาอิม​และ​ชาวเมือง​เปโขด ฆ่า​พวกมัน​ให้​สิ้นซาก​อย่าให้เหลือ ให้​ทำ​ตาม​ที่​เราสั่ง​ทุกอย่าง”</verse>
				<verse number="22">มี​เสียงรบ​กึกก้อง และ​การทำลาย​ล้าง​ครั้งใหญ่​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="23">ค้อน​ของ​ทั้งโลก ถูก​ตัดทิ้ง​และ​แตกหักไป บาบิโลน​กลาย​เป็น​เมืองรกร้าง ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="24">บาบิโลน เรา​ได้​วาง​กับดัก​เจ้า​ไว้แล้ว​และ​เจ้า​ก็​ติดกับ แถม​เจ้า​ยัง​ไม่รู้ตัว​เสียอีก เจ้า​ถูก​ค้นพบ​และ​ถูกจับ เพราะ​เจ้า​สู้รบ​กับ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ได้​เปิด​คลังอาวุธ​แล้ว และ​พระองค์​จะ​ส่ง​อาวุธ​แห่ง​ความเกรี้ยวกราด​ของ​พระองค์​มา เพราะ​นั่น​คือ​งาน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาวบาบิโลน</verse>
				<verse number="26">เดินทาง​จาก​สุด​แผ่นดินโลก​ไป​ที่​บาบิโลน​สิ เปิด​ยุ้งฉาง​ของเธอ​เลย กอง​เธอ​ไว้​เหมือน​กองข้าว แล้ว​ก็​กำจัด​เธอ​ให้​สิ้นซาก อย่า​ให้​มี​ส่วนไหน​ของเธอ​หลงเหลือ​เลย</verse>
				<verse number="27">ทำลาย​พวกวัวตัวผู้​ของเธอ​ให้หมด นำ​มัน​ลงมา​เพื่อ​ฆ่า เป็น​ช่วงเศร้า​สำหรับ​พวกเขา​เพราะ​วัน​ของ​พวกเขา​มาถึงแล้ว เป็น​เวลา​ที่​พวกเขา​จะต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="28">มี​เสียง​ของ​คน​วิ่งหนีไป เป็น​เสียง​ของ​พวกบาบิโลน​ผู้รอดชีวิต จะ​มี​การประกาศ​ใน​ศิโยน เรื่อง​การแก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​การแก้แค้น​ของ​พระองค์​สำหรับ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">“รวบรวม​พลธนู​ไป​บาบิโลน รวบรวม​ทุกคน​ที่​ยิงธนูเป็น​ตั้งค่าย​ล้อมเธอไว้ อย่า​ให้​มี​ใคร​หนีรอด​ออกมาได้​แม้แต่​คนเดียว ตอบแทน​เธอ​ให้​สาสม​กับ​การกระทำ​ของเธอ ทำ​กับ​เธอ​ให้​สาสม​กับ​ที่​เธอ​ทำ​กับ​คนอื่น เพราะ​เธอ​ได้​กบฏ​ต่อ​พระยาห์เวห์ กบฏ​ต่อ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น คน​ที่​เก่งกาจ​ทั้งหมด​ของเธอ​จะต้อง​ตาย​อยู่​ที่​ลาน​กลางเมือง​ของเธอ​นั่นเอง และ​นักรบ​ทุกคน​ของเธอ​ก็​จะ​ถูกฆ่า​ในวันนั้น” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="31">“เรา​จะ​เป็น​ศัตรู​กับเจ้า ไอ้พวกกบฏ” องค์​เจ้า​ชีวิต​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า​อย่างนั้น “เพราะ​ว่า​วัน​ของเจ้า​มาถึงแล้ว เวลา​ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​มาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="32">ไอ้​พวกกบฏ​จะ​สะดุด​ล้มลง จะ​ไม่มีใคร​ยกมัน​ขึ้นมาอีก เรา​จะ​จุดไฟ​เผา​เมืองต่างๆ​ของมัน แล้ว​ไฟ​ก็​จะ​เผาผลาญ​พวกนั้น​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบๆมัน​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ทั้ง​ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​และ​ลูกหลาน​ของ​ยูดาห์​ถูก​กดขี่ และ​พวก​ที่​จับกุม​พวกเขา​ทั้งหมด​ก็​กักขัง​พวกเขา​ไว้ พวกมัน​ไม่ยอม​ปล่อย​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="34">แต่​พระผู้ไถ่​ของเขา​นั้น​แข็งแกร่ง​กว่า พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​คือ​ชื่อ​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​สู้คดี​ให้​พวกเขา​อย่างแน่นอน พระองค์​จะ​ทำให้​แผ่นดิน​บาบิโลน​สั่นสะเทือน และ​ทำ​ให้​ชาวบาบิโลน​กลัว​จนตัวสั่น”</verse>
				<verse number="35">พระยาห์เวห์​พูดว่า “มีดาบ​มา​ทำลาย​ชาว​บาบิโลน มีดาบ​มา​ทำลาย​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​บาบิโลน พวกเจ้านาย และ​พวกคนฉลาด​ของเธอ</verse>
				<verse number="36">มีดาบ​มา​ทำลาย​พวกหมอดู พวกมัน​จะ​กลายเป็น​ไอ้โง่ มีดาบ​มา​ทำลาย​คนแข็งแกร่ง​ของเธอ แล้ว​พวกเขา​จะ​ท้อแท้​หมดกำลังใจ</verse>
				<verse number="37">มี​ดาบ​มา​ทำลาย​ม้า​และ​รถม้า​ของเธอ รวมทั้ง​กลุ่มต่างๆ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​บาบิโลน แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​ขี้กลัว​เหมือน​พวกผู้หญิง มีดาบ​มา​ทำลาย​คลัง​ทรัพย์​สมบัติ​ของเธอ แล้ว​พวกมัน​ก็​จะ​โดนปล้น​ไป</verse>
				<verse number="38">มีดาบ​มา​ทำลาย​แหล่งน้ำ​ต่างๆ​ของเธอ แล้ว​พวกมัน​ก็​จะ​แห้งขอด​ไป สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น​เพราะ บาบิโลน​เป็น​ดินแดน​ที่​เต็มไปด้วย​รูปเคารพ ดังนั้น​พวกมัน​จะ​ถูก​ทำ​ให้​เป็นบ้าไป​ด้วย​ความน่าสยดสยอง</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น สัตว์ร้าย​ต่างๆ​และ​พวกหมาไน​จะ​มา​อาศัย​อยู่​ที่นั่น นกเค้าแมว​ก็​จะ​มา​อาศัย​อยู่ บาบิโลน​จะ​ไม่มี​คน​มา​อาศัย​อยู่​อีกแล้ว​ตลอดไป จะ​ไม่มี​คน​อยู่​ตลอดไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน”</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “บาบิโลน​ก็​จะ​เหมือน​กับ​เมืองโสโดม​และ​โกโมราห์​ตอน​ที่​พระยาห์เวห์​ทำลาย​พวกมัน​และ​ประชาชน​ของมัน และ​จะ​ไม่มี​มนุษย์​คนไหน​อพยพ​เข้าไป​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="41">ดูสิ ชน​กลุ่มหนึ่ง​กำลัง​บุก​มา​จาก​ทางเหนือ ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่ และ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​กำลัง​ถูก​ปลุกระดม​จาก​แดนไกล​สุด​ขอบโลก</verse>
				<verse number="42">พวกเขา​จะ​ถือ​ธนู​และ​หอก​มา พวกเขา​โหดเหี้ยม​ไร้​ความเมตตาปรานี เสียง​พวกเขา​ดัง​กึกก้อง​เหมือน​ทะเล เมื่อ​พวกเขา​ควบม้า​มา ลูกสาว​ของ​บาบิโลน พวกเขา​ตั้งแถว​เตรียมรบ​กับ​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="43">กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​ได้ยิน​ข่าว​ว่า​พวกนั้น​บุก​ใกล้​เข้ามา มือ​ไม้​ของเขา​ก็​เลย​อ่อน​ปวกเปียก เขา​เจ็บปวด​เหมือน​หญิง​ที่​กำลัง​คลอดลูก</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​เขย่าขวัญ​เขา​เหมือน​สิงโต​ที่​ออก​มา​จาก​ป่า​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​เข้าไป​ที่​ทุ่งหญ้า​ที่​เขียว​เสมอ อยู่ๆ​เรา​ก็​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ไป​จาก​เธอ เรา​อยาก​แต่งตั้ง​ใคร เรา​ก็​จะ​แต่งตั้ง​คนนั้น​ให้​ครอบ​ครอง​เธอ เพราะ​จะ​มี​ใคร​เหมือน​เรา​บ้าง ใคร​จะ​แต่งตั้ง​เรา​หรือ จะ​มี​ผู้เลี้ยง คนไหน​กล้า​มา​ยืน​ขวาง​หน้า​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="45">ดังนั้น พวกเจ้า ให้​ฟัง​แผนการ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​วาง​ไว้​เพื่อ​ทำลาย​บาบิโลน และ​เป็น​แผน​ที่​พระองค์​วางไว้​ต่อต้าน​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน แน่นอน พวก​ศัตรู​จะ​ลาก​พวกแกะ​รวมทั้ง​พวก​ลูกแกะ​ทั้งหลาย แน่นอน พระยาห์เวห์​จะ​ทำลาย​ทุ่งหญ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​มี​รายงาน​ว่า​บาบิโลน​โดน​ยึด​แล้ว แผ่นดิน​ก็​สั่น​สะท้าน และ​ชนชาติ​ต่างๆ​ก็​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​ด้วย​ความ​ขมขื่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="51">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “เรา​กำลัง​ก่อ​ลม​แห่ง​การทำลาย​ให้​โหมกระหน่ำ​เข้าใส่​บาบิโลน​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เลบคาเม</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ส่ง​คน​ต่าง​ชาติ​มา​ทำลาย​บาบิโลน แล้ว​พวกเขา​จะ​ทำให้​เธอ​กระจุย​กระจาย​ไป​ตามลม และ​ทำให้​แผ่นดิน​ของเธอ​ว่างเปล่า เพราะ​พวกเขา​จะ​โจมตี​เธอ​จาก​ทุกทิศ​ใน​วัน​แห่ง​ความหายนะ​นั้น</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​พลธนู​ของ​บาบิโลน​มีโอกาส​ได้​ง้าง​คันธนู และ​อย่าให้​เขา​มี​โอกาส​ได้ใส่​ชุดเกราะ ไม่ต้อง​เหลือ​ชายฉกรรจ์​ที่​เธอ​เลือก​เอาไว้ ทำลาย​กองทัพ​ของเธอ​ให้​สิ้นซาก</verse>
				<verse number="4">พวกทหาร​ที่​บาดเจ็บ​จะ​ล้มตาย​บน​แผ่นดิน​บาบิโลน และ​คน​ที่​ถูกแทง​ด้วยหอก​ก็จะ​ล้มตาย​อยู่​ตาม​ท้องถนน​ของเธอ</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ไม่ได้​ทอดทิ้ง​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ แต่​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​เต็มไปด้วย​ความผิด ต่อหน้า​องค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">หนีไป​จาก​บาบิโลน​ซะ พวกเจ้า​แต่ละคน​จะต้อง​หนี​เอา​ชีวิตรอด อย่า​หุบปาก​เงียบ​เรื่อง​ความชั่วร้าย​ของ​พวกเขา เพราะ​ถึงเวลา​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ล้างแค้น​แล้ว พระองค์​จะ​ตอบแทน​พวกเขา​อย่าง​สาสม</verse>
				<verse number="7">บาบิโลน​เป็น​ถ้วยทอง​ใน​มือ​ของ​พระยาห์เวห์ บาบิโลน​กำลัง​มอม​ทั้ง​แผ่นดิน​โลก​ให้​เมามาย ชนชาติ​ต่างๆ​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จากเธอ ชนชาติ​เหล่านั้น​ก็เลย​ทำตัว​เหมือน​คนบ้า</verse>
				<verse number="8">บาบิโลน​ก็​จะ​ล้มลง​ใน​ทันทีทันใด​และ​เธอ​ก็​แตก​สลาย ร้อง​คร่ำครวญ​ให้​กับเธอ​สิ เอา​ยา​ไป​ทาแผล​ให้เธอ​สิ เผื่อ​เธอ​จะหาย</verse>
				<verse number="9">พวกเรา​พยายาม​จะ​รักษา​บาบิโลน แต่​เธอ​ไม่สามารถ​เยียวยา​รักษา​ได้ ทิ้ง​เธอ​ไปเถอะ ให้​พวกเรา​แต่ละคน​กลับ​ไป​ประเทศ​ของเรา เพราะ​การลงโทษ​ของเธอ​ได้​ขึ้นไป​ถึง​ฟ้าสวรรค์​แล้ว และ​มัน​ก็​ถูก​ยกขึ้น​สูง​เทียมเมฆ​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ได้​พิสูจน์​ให้คน​เห็นว่า​เรา​เป็น​ฝ่ายถูก มาสิ ให้​เรา​ประกาศ​ใน​ศิโยน​ถึง​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​ได้ทำ</verse>
				<verse number="11">ลับ​ธนู​ของเจ้า​ให้​คม สั่งสม​อาวุธ​ซะ พระยาห์เวห์​ได้​ปลุกระดม​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​มีเดีย​แล้ว เพราะ​พระองค์​โกรธ​บาบิโลน​และ​จะ​ทำลาย​มัน มัน​เป็น​การแก้แค้น​ของ​พระยาห์เวห์ เป็น​การแก้แค้น​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">แขวนป้าย​เตือนไว้​บน​กำแพง​เมือง​บาบิโลน เสริม​กำลัง​ทหารยาม วางยาม​ไว้ ตาม​จุดต่างๆ ตั้ง​ทหาร​ไว้​ซุ่ม​โจมตี เพราะ​พระยาห์เวห์ ได้​วางแผน​ของ​พระองค์​ไว้แล้ว และ​พระองค์​จะทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​บอกว่า​จะทำ​กับ​ชาวบาบิโลน</verse>
				<verse number="13">บาบิโลน เจ้า​อาศัย​อยู่​ใกล้​แหล่งน้ำ กับ​สมบัติ​มากมาย จุดจบ​ของเจ้า​มาถึงแล้ว เส้นชีวิต​ของเจ้า​ถูกตัด​เสียแล้ว”</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​สาบาน​กับ​พระองค์​เอง​ว่า “บาบิโลน เรา​จะ​ทำให้​เจ้า​เต็มไปด้วย​ศัตรู ให้​พวกมัน​มี​มากมาย​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน แล้ว​พวกมัน​ก็​จะ​ร้องเพลง​แห่ง​ชัยชนะ​ที่มี​ต่อเจ้า</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​คือ​ผู้ที่​สร้าง​แผ่นดินโลก​ขึ้นมา​ด้วย​พลัง​ของ​พระองค์​เอง เป็น​ผู้ที่​ก่อตั้ง​โลก​ขึ้นมา​ด้วย​สติปัญญา​ของ​พระองค์​เอง และ​ได้​ขยาย​ฟ้าสวรรค์​ให้​แผ่ไพศาล​ด้วย​ความเข้าใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ด้วย​คำสั่ง​ของ​พระองค์​ก็​เกิด​เสียงน้ำ​ดังขึ้น​บนฟ้า แล้ว​เมฆหมอก​ก็​ลอย​ขึ้นมา​จาก​ขอบโลก พระองค์​ได้​สร้าง​สายฟ้า​ไว้​ให้​ฝน และ​สายลม​ก็​พัด​ออกมา​จาก​คลัง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">มนุษย์​ทุกคน​นั้น​โง่​และ​ขาด​ความเข้าใจ ช่างแกะสลัก​ทุกคน​ก็​อับอาย​กับ​รูปเคารพ​ที่​สร้าง​ขึ้นมา เพราะ​รูปหล่อ​ของ​พวกเขา​เป็น​ของ​หลอกลวง และ​พวกมัน​ก็​ไม่มี​ลม​หายใจ</verse>
				<verse number="18">พวกมัน​เป็น​สิ่ง​เหลวไหล เป็น​ผลงาน​ที่​น่าหัวเราะ​เยาะ พวกมัน​จะ​ถูก​ทำลาย​ใน​เวลา​พิพากษา​ลงโทษ</verse>
				<verse number="19">ส่วนแบ่ง​ของ​ยาโคบ​ไม่ใช่​แบบนี้ เพราะ​พระองค์​คือ​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง รวมทั้ง​เผ่า​ที่​เป็น​มรดก​ของ​พระองค์ ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “บาบิโลน เจ้า​เป็น​กระบอง​ของเรา เป็น​อาวุธ​สงคราม​ของเรา เรา​ใช้​เจ้า​ทำลาย​ชนชาติ​ต่างๆ​กระจุย​กระจาย เรา​ใช้เจ้า​ทำลาย​อาณาจักร​ต่างๆ</verse>
				<verse number="21">เรา​ใช้​เจ้า​ทำลาย​ม้า​กับ​คนขี่ และ​ใช้​เจ้า​ทำลาย​รถม้า​กับ​คนขับ</verse>
				<verse number="22">เรา​ใช้​เจ้า​ทำลาย​ผัวเมีย และ​ใช้​เจ้า​ทำลาย​ทั้ง​คนแก่​และ​คนหนุ่ม เรา​ใช้​เจ้า​ทำลาย​เจ้าบ่าว​และ​เจ้าสาว</verse>
				<verse number="23">เรา​ใช้​เจ้า​ทำลาย​ผู้เลี้ยงแกะ​และ​ฝูงแกะ​ของเขา ใช้​เจ้า​ทำลาย​ชาวนา​และ​วัวคู่​เทียมแอก​ของเขา และ​ใช้​เจ้า​ทำลาย​พวกผู้ปกครอง​และ​พวกเจ้าเมือง</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เรา​จะ​ล้างแค้น​เมือง​บาบิโลน​และ​ชาวบาบิโลน สำหรับ​สิ่งชั่วช้า​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​เห็น​พวกมัน​ทำไว้​กับ​ศิโยน” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ต่อต้าน​เจ้า ไอ้​ภูเขา​แห่ง​ความหายนะ เจ้า​ที่​เป็น​นักทำลาย​โลก​ทั้งใบ เรา​จะ​ยื่นมือ​ออกไป​ทำลายเจ้า เรา​จะ​กลิ้งเจ้า​ให้​ตกลงมา​จาก​หน้าผาสูง และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​กลายเป็น​ภูเขา​ที่​โดนเผา</verse>
				<verse number="26">ไม่มีใคร​สามารถ​จะเอา​หิน​หัวมุม หรือ​หิน​ฐานราก​จาก​ซากปรัก​หักพัง​ของเจ้า​ได้​อีกแล้ว เพราะ​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ​ตลอดไป” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="27">“ให้​ยก​ธงรบ​ขึ้น​ใน​แผ่นดินนี้ เป่า​แตร​ไป​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ เตรียม​ชนชาติ​ต่างๆ​เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​บาบิโลน เรียก​อาณาจักร​ต่างๆ​มา​ต่อสู้​กับเธอ เรียก​อารารัต มินนี และ​อัชเคนัส​มา แต่งตั้ง​แม่ทัพ​เหนือ​เธอ ส่ง​ม้า​ไป​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน​บุก</verse>
				<verse number="28">เตรียม​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ไป​สู้​กับ​บาบิโลน เตรียม​กษัตริย์​ทั้งหลาย​แห่ง​มีเดีย พวก​ผู้ปกครอง​และ​พวกเจ้าเมือง​ของ​มีเดีย รวมทั้ง​แผ่นดิน​ทั้งหมด​ที่​เขา​ปกครอง​ให้​มา​ต่อสู้​กับ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="29">แผ่นดิน​สั่นสะเทือน​และ​ชักดิ้นชักงอ เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​วางแผน​ทำลาย​บาบิโลน เพื่อ​เปลี่ยน​แผ่นดิน​บาบิโลน ให้​กลายเป็น​ที่​รกร้าง​ที่​ไม่มี​คน​อาศัยอยู่</verse>
				<verse number="30">นักรบ​ของ​บาบิโลน​หยุด​สู้รบ​แล้ว พวกเขา​ยังคง​อยู่​ใน​ป้อม​ปราการ พวกเขา​หมด​เรี่ยวแรง เหมือน​ผู้หญิง พวกตึก​ใน​บาบิโลน​ถูกเผา กลอน​ประตู​เมือง​ของเธอ​หักหมด</verse>
				<verse number="31">คน​วิ่ง​ร้อง​ส่งข่าว​คนแล้ว​คนเล่า คน​ร้อง​ประกาศ​ข่าว​คนแล้ว​คนเล่า พวกเขา​วิ่ง​ไป​ส่งข่าว​ให้​กษัตริย์​บาบิโลน​รู้​ว่า เมือง​ของ​พระองค์​ถูกยึดแล้ว</verse>
				<verse number="32">ทางข้าม​แม่น้ำ​ถูกยึดแล้ว แหล่ง​น้ำ​ต่างๆ​ถูก​ไฟเผา และ​ทหาร​ก็​ขวัญหนี​ดีฝ่อ”</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​พูดว่า “ลูกสาว​ของ​บาบิโลน​เป็น​เหมือน​ลานนวดข้าว​ใน​ช่วง​ที่​คน​เหยียบย่ำ​ข้าว​อยู่ อีก​ไม่นาน​ก็​จะ​ถึง​เวลา​เก็บเกี่ยว”</verse>
				<verse number="34">เยรูซาเล็ม​พูด​ว่า “กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน กลืน​กิน​ข้า​และ​บดขยี้​ข้า เขา​เทข้า​ออกหมด​เหมือน​เทหม้อ เขา​กลืน​กิน​ข้า​เหมือน​มังกร เขา​เติม​ท้อง​ตัวเอง​ด้วย​อาหาร​เลิศหรู​ของข้า แล้ว​เขา​ก็​ถุย​ข้า​ทิ้ง”</verse>
				<verse number="35">ให้​ศิโยน​พูด​ว่า “ขอให้​ความโหดร้าย​ที่​บาบิโลน​ทำ​กับข้า และ​ครอบครัว​ของข้า​สนอง​มันเอง” ให้​เยรูซาเล็ม​พูด​กัน​ว่า “ขอให้​ไอ้​พวก​บาบิโลน​นั้น​ถูก​ลงโทษ​ที่​ทำให้​ข้า​เลือดสาด”</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​พูดว่า “ยูดาห์ เรา​จะ​แก้คดี​ให้​กับเจ้า และ​จะ​แก้แค้น​บาบิโลน เรา​จะ​ทำให้​ทะเล​ของ​บาบิโลน​เหือด​แห้ง และ​จะ​ทำให้​บ่อน้ำ​ของมัน​แห้งขอด</verse>
				<verse number="37">แล้ว​บาบิโลน​ก็​จะ​กลายเป็น​ซากหิน เป็น​ที่​อาศัย​ของ​หมาไน เป็น​ที่รกร้าง และ​เป็น​ที่​คน​หัวเราะ​เยาะ ไม่มี​คน​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="38">ชาว​บาบิโลน​พา​กัน​คำราม​เหมือน​สิงโต พวกเขา​คำราม​เหมือน​ลูกสิงโต</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​พวกเขา​ถูก​ยั่ว​ให้​โกรธ เรา​จะ​เตรียม​งานเลี้ยง​ให้​พวกเขา และ​จะ​มอม​พวกเขา​ให้​เมา พวกเขา​จะ​หัวเราะ​อย่าง​ขาดสติ หลังจากนั้น​พวกเขา​ก็​จะหลับ หลับ​ไป​ตลอดกาล และ​จะ​ไม่ได้​ตื่น​ขึ้นมา​อีกเลย” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="40">“เรา​จะ​นำ​บาบิโลน​ลงมา​เหมือน​ลูกแกะ​ที่​นำไปฆ่า เหมือน​แกะตัวผู้​และ​แพะ​ที่​เอาไปฆ่า</verse>
				<verse number="41">	เชชัค ถูก​ยึดแล้ว เมือง​ที่​คน​ทั้งโลก​เคย​สรรเสริญ​ถูกยึด​ไปแล้ว ไม่น่าเชื่อ บาบิโลน​กลายเป็น​สิ่ง​น่าสยดสยอง ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="42">ทะเล​โถม​เข้า​ท่วม​บาบิโลน คลื่นยักษ์​ที่​เสียง​กึกก้อง​ซัด​ท่วม​เธอ</verse>
				<verse number="43">เมือง​ต่างๆ​ของ​เธอ​กลายเป็น​ที่รกร้าง​แห้งแล้ง ไม่มีใคร​อาศัย​อยู่​และ​ไม่มีใคร​เดิน​ผ่านไป</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​ทำโทษ​พระเบล​ใน​บาบิโลน และ​ล้วง​สิ่ง​ที่​เธอ​กลืน​ลงไป​ออกมา​จาก​ปาก​ของเธอ ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​ไม่​หลั่งไหล​ไปหา​มัน​อีกต่อไป และ​กำแพง​บาบิโลน​จะ​พังทลาย</verse>
				<verse number="45">คน​ของเรา ออกมา​จากเธอ​ซะ พวกเจ้า​แต่ละคน​จะต้อง​หนี​เอา​ชีวิตรอด จาก​ไฟ​โกรธ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="46">อย่า​ได้​ท้อแท้ อย่า​กลัว​ข่าวลือ​ที่​ได้ยิน​ใน​แผ่นดินนี้ ปีนี้​ก็​ข่าวลือ​หนึ่ง ปีหน้า​ก็​อีก​ข่าวลือ​หนึ่ง แล้ว​จะ​มี​ข่าวลือ​ต่างๆ​เรื่อง​ความรุนแรง​ใน​แผ่นดิน และ​ข่าวลือ​ต่างๆ​เรื่อง​ผู้ครอบ​ครอง​สู้กันเอง</verse>
				<verse number="47">ให้​แน่ใจ​ได้เลย​ว่า วันนั้น​กำลังมา ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​ของ​บาบิโลน แผ่นดิน​ทั้งหมด​ของเธอ​จะต้อง​อับอาย คน​ของเธอ​ที่​ถูก​แทง​จะ​ล้มตาย​ทั่ว​เมือง​เธอ</verse>
				<verse number="48">แล้ว​ฟ้าสวรรค์ แผ่นดิน​โลก และ​ทุกสิ่ง​ที่​มีชีวิต​ในมัน ก็​จะ​ตะโกน​ร้องเพลง​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ที่​บาบิโลน​พินาศ เพราะ​พวก​ผู้ทำลาย​จาก​ทาง​เหนือ​กำลัง​จะมา​เพื่อ​ทำลาย​เธอ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="49">พระยาห์เวห์​พูดว่า “บาบิโลน​ทำให้​คน​อิสราเอล​ล้มตาย บาบิโลน​ทำให้​คน​ทั่วโลก​ล้มตาย ดังนั้น​บาบิโลน​ก็​จะต้อง​ล้มตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="50">พวกเจ้า​ที่​หนี​จาก​สงคราม มานี่ อย่าได้​ยืน​อยู่​เฉยๆ ให้​ระลึก​ถึง​พระยาห์เวห์​จาก​ที่ไกล และ​ให้​คิดถึง​เยรูซาเล็ม​อย่าง​ใจจดใจจ่อ”</verse>
				<verse number="51">พวกคน​ที่​ถูก​เนรเทศ​พูด​ว่า “เรา​อับอาย​เหลือเกิน เพราะ​ว่า​เรา​โดน​ดูถูก​เหยียด​หยาม อับอาย​จน​ไม่รู้​จะ​เอาหน้า​ไปไว้​ที่ไหน​แล้ว เพราะ​คน​ต่าง​ชาติ​บุก​เข้าไป​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​อัน​เป็น​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="52">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ดังนั้น วันนั้น​ใกล้​มาถึง​แล้ว คือ​วันที่​เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​รูปเคารพ​ของ​บาบิโลน และ​คน​บาดเจ็บ​ทั่ว​แผ่นดิน​บาบิโลน​จะ​ร้อง​โหยหวน</verse>
				<verse number="53">ถึงแม้​บาบิโลน​จะ​สูง​เทียมฟ้า และ​สร้าง​ป้อม​ปราการ​อัน​แข็งแกร่ง เรา​ก็​จะ​ส่ง​ผู้ทำลาย​ไป​หา​เธอ” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="54">“เสียง​ร้องไห้​ดัง​มา​จาก​บาบิโลน เสียง​พัง​พินาศ​มา​จาก​แผ่นดิน​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="55">เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ทำลาย​บาบิโลน และ​พระองค์​จะ​ทำลาย​เสียง​อัน​ทรงพลัง​ของเธอ ศัตรู​ที่​ไหลบ่า​เข้ามา​จะ​เสียงดัง​เหมือนกับ​เสียง​น้ำหลาก พวกเขา​จะ​โห่ร้อง​ตะโกน​กัน</verse>
				<verse number="56">เพราะ​ศัตรู​กำลัง​มา​สู้​กับ​บาบิโลน ผู้ทำลาย​กำลัง​มา​ต่อสู้​กับเธอ พวก​นักรบ​ของเธอ​จะ​ถูกจับ และ​ธนู​ของ​พวกเขา​จะ​ถูกหัก เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ที่​จะ​ตอบแทน​ให้​อย่าง​สาสม พระองค์​จะ​แก้แค้น​คืน​แน่ๆ</verse>
				<verse number="57">เรา​จะ​มอม​พวก​เจ้านาย พวก​ผู้รู้ พวก​เจ้าเมือง และ​พวก​ผู้ปกครอง​เมือง และ​พวก​นักรบ​ของ​บาบิโลน ให้​เมามาย พวกเขา​จะ​หลับ​ตลอดไป​และ​จะ​ไม่ตื่น​ขึ้นมา​อีกเลย” องค์กษัตริย์​พูดว่า​อย่างนั้น ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="58">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “กำแพง​ต่างๆ​ของ​เมือง​บาบิโลน​นั้น​กว้างใหญ่ แต่​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​ราบคาบ และ​ประตู​สูงๆ​ของเธอ​ก็​จะ​ถูก​ไฟเผา ผู้คน​ทำงาน​หนัก​แต่​ไม่ได้​อะไร​จากมัน ทุกสิ่ง​ที่​พวกเขา​ได้​มา​จาก​งาน​ของเขา จะถูกเผา”</verse>
				<verse number="59">เมื่อ​กษัตริย์​เศเดคียาห์​แห่ง​ยูดาห์​เดินทาง​ไป​บาบิโลน ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่สี่​ที่​พระองค์​ปกครอง​ยูดาห์ เยเรมียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​ได้​สั่ง​บาง​อย่าง​กับ​เสไรอาห์​ลูกชาย​ของ​เนริยาห์ ลูกชาย​ของ​มาอาเสอาห์ เสไรอาห์​เป็น​เจ้าหน้าที่​ส่ง​ส่วย​ให้​กับ​บาบิโลน</verse>
				<verse number="60">เยเรมียาห์​ได้​เขียน​เกี่ยวกับ​หายนะ​ทั้งหมด​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​บาบิโลน​ลง​ใน​หนังสือ​ม้วน​หนึ่ง เยเรมียาห์​ได้​เขียน​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ทั้งหมด ที่​เป็น​เรื่อง​ต่อต้าน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="61">แล้ว​เยเรมียาห์​ก็​พูด​กับ​เสไรอาห์​ว่า “เมื่อ​ท่าน​ไปถึง​บาบิโลน ท่าน​ก็​จะ​เห็นเอง แล้ว​ท่าน​จะ​ต้อง​ประกาศ​ถ้อยคำ​เหล่านี้​ทั้งหมด​ให้​คน​บาบิโลน​ฟัง</verse>
				<verse number="62">ท่าน​ต้อง​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พระองค์​ได้​พูด​ไว้​ว่า พระองค์​จะ​ทำลาย​สถานที่​นี้ จะ​ไม่มี​ใคร​อาศัย​อยู่เลย ไม่ว่า​จะเป็น​คน​หรือ​สัตว์ เพราะ​มัน​จะ​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ​ตลอด​กาล’</verse>
				<verse number="63">แล้ว​เมื่อ​ท่าน​อ่าน​หนังสือ​ม้วนนี้​จบแล้ว ก็​มัด​มัน​ไว้​กับ​ก้อนหิน แล้ว​ก็​ขว้าง​มัน​ลงไป​กลาง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส</verse>
				<verse number="64">จากนั้น​ให้​ท่าน​พูด​ว่า ‘บาบิโลน​ก็​จะ​จม​ลงไป​เหมือน​อย่างนี้​แหละ และ​เธอ​จะ​ไม่​สามารถ​โงหัว​ขึ้นมา​จาก​ความ​ทุกข์​ทรมาน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​นำ​ไป​ให้เธอ​ได้เลย แล้ว​พวกเขา​ก็​จะ​หมดแรง’” คำพูด​ของ​เยเรมียาห์​ก็​จบลง​แค่นี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="52">
				<verse number="1">เศเดคียาห์​มี​อายุ​ยี่สิบเอ็ด​ปี​ตอน​ที่​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ แล้ว​พระองค์​ก็​ครอง​บัลลังก์​อยู่​สิบเอ็ด​ปี แม่​ของ​พระองค์​ชื่อ​ฮามุทาล เป็น​ลูกสาว​ของ​เยเรมียาห์​ผู้​มา​จาก​ลิบนาห์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ทำ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​ชั่วร้าย​เหมือน​กับ​ที่​เยโฮยาคิม​เคยทำ</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พระยาห์เวห์​โกรธ​เยรูซาเล็ม​และ​ยูดาห์​มาก​จน​ถึงกับ​ไล่​พวกเขา​ไป​จาก​พระองค์ เศเดคียาห์​กบฏ​ต่อ​กษัตริย์​บาบิโลน</verse>
				<verse number="4">ใน​วัน​ที่​สิบ เดือน​สิบ ปี​ที่เก้า​ที่​เศเดคียาห์​เป็น​กษัตริย์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​พระองค์​ก็​ยก​มา​ที่​เยรูซาเล็ม​และ​ตั้งค่าย​รอบ​เมือง และ​สร้าง​อุปกรณ์​โจมตี​ทั้งหลาย​ไว้​รอบ​กำแพง​เมือง</verse>
				<verse number="5">พวกนั้น​โจมตี​ป้อม​ปราการ​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า จนถึง​ปี​ที่​สิบเอ็ด​ของ​กษัตริย์​เศเดคียาห์</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​ที่​เก้า เดือน​สี่ ความ​อดอยาก​ใน​เมืองนั้น​ก็​แสน​สาหัส​นัก จน​ไม่มี​อาหาร​ให้​ประชาชน​กินกัน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ศัตรู​ก็​ทลาย​กำแพง​เข้ามา​ในเมือง ทหาร​ทั้งหมด​ก็​วิ่งหนี พวกเขา​หนี​ออก​นอก​เมือง​ตอน​กลางคืน​ไป​ตาม​ถนน ผ่าน​ทาง​ประตู​ที่​อยู่​ระหว่าง​กำแพง​สองชั้น ใกล้ๆ​สวน​ของ​กษัตริย์ ใน​ขณะที่​พวก​บาบิโลน​ล้อม​เมือง​ไว้ และ​พวกเขา​ก็​หนี​ไป​ตาม​ถนน​ที่​ไป​ยัง​ทะเลทราย​อารบา</verse>
				<verse number="8">ทหาร​บาบิโลน​ก็​ไล่​ตาม​กษัตริย์​เศเดคียาห์​ไป แล้ว​ก็​จับ​พระองค์​ได้​ใน​ที่ราบ​ของ​เยริโค แล้ว​ทหาร​ของเขา​ต่าง​พากัน​หนี​กระเจิด​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​จึง​จับกุม​กษัตริย์​ไว้ และ​นำตัว​ไป​ให้​กษัตริย์​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท แล้ว​กษัตริย์​บาบิโลน​ก็​ตัดสิน​โทษ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">กษัตริย์​บาบิโลน​ฆ่า​บรรดา​ลูกชาย​ของ​เศเดคียาห์​ต่อหน้า​พระองค์ แล้ว​ก็​ฆ่า​เจ้านาย​ทั้งหมด​ของ​ยูดาห์​ที่​ริบลาห์​ด้วย</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ได้​ควัก​ดวงตา​ทั้ง​สองข้าง​ของ​กษัตริย์​เศเดคียาห์ และ​เอา​โซ่​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​ล่าม​พระองค์​ไว้ กษัตริย์​บาบิโลน​เอา​เศเดคียาห์​ไป​บาบิโลน แล้ว​ขัง​พระองค์​ไว้​ใน​คุก​จนตาย</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​ที่สิบ​เดือน​ที่ห้า ปี​ที่​สิบเก้า​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ปกครอง​บาบิโลน เนบูซาระดาน​หัวหน้า​ทหาร​องครักษ์ เจ้าหน้าที่​ของ​กษัตริย์ ได้​เข้าไป​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">เขา​ได้​เผา​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ วัง​ของ​กษัตริย์ และ​บ้าน​เรือน​ทั้งหมด​ใน​เยรูซาเล็ม เขา​เผา​บ้าน​ที่​ใหญ่โต​ทุกหลัง</verse>
				<verse number="14">แล้ว​กองทัพ​บาบิโลน​ทั้งสิ้น​ที่​มา​กับ​หัวหน้า​องครักษ์ ก็​ทลาย​กำแพง​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ลง</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ได้​กวาด​ต้อน คนจน​บางคน คน​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ใน​เมือง และ​คน​ที่​ก่อน​หน้า​นี้​ได้​ไป​มอบตัว​กับ​ชาว​บาบิโลน​แล้ว และ​พวก​ช่างฝีมือ​ที่เหลือ ไป​บาบิโลน​จนหมด</verse>
				<verse number="16">แต่​เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ได้​ทิ้ง​คนจน​บางคน​ไว้​ใน​แผ่นดิน เพื่อ​ดูแล​ไร่องุ่น​และ​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="17">เสา​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ รวมทั้ง​แท่นบูชา​เคลื่อนที่ และ​ขัน​ทะเล​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​อยู่​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พวก​ทหาร​บาบิโลน​ก็​ทุบ​เป็น​ชิ้นๆ​แล้ว​ขน​เอา​ทอง​สัมฤทธิ์​ทั้งหมด​กลับ​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​บาบิโลน​ก็​ขน​เอา พวก​หม้อ พลั่ว กรรไกร​ตัด​ไส้​ตะเกียง พวก​ชาม​ประพรม ชาม​เครื่อง​หอม และ​เครื่องใช้​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ใช้​ใน​วิหาร​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="19">รวมทั้ง​ชาม​เล็ก พวก​กระถาง​ใส่​ขี้เถ้า และ​พวก​ชาม​สำหรับ​ประพรม พวก​หม้อ ที่​ตั้ง​ตะเกียง และ​ชาม​สำหรับ​เครื่อง​หอม ขัน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา หัวหน้า​องครักษ์​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ทำ​จาก​ทอง​และ​ทำ​จาก​เงิน เพราะ​อยาก​ได้​ทอง​และ​เงิน​นั้น</verse>
				<verse number="20">ส่วน​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้​จาก​เสา​สองต้น ขัน​ทะเล วัว​ทอง​สัมฤทธิ์​สิบสอง​ตัว​ที่​เป็น​ฐาน​รอง​อยู่​ใต้​ขัน​ทะเล และ​พวก​แท่นบูชา​เคลื่อนที่ ที่​กษัตริย์​ซาโลมอน​ได้​สร้าง​ไว้​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น หนัก​เกิน​กว่า​ที่​จะ​ชั่งได้</verse>
				<verse number="21">ส่วน​พวก​เสานั้น เสา​ต้นหนึ่ง​สูง​สิบแปด​ศอก วัด​โดย​รอบ​ได้​สิบสอง​ศอก หนา​หนึ่ง​ฝ่ามือ และ​ตรงกลาง​กลวง</verse>
				<verse number="22">หัว​ของ​เสา​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ สูง​ห้าศอก มี​ลาย​ตาข่าย มี​ผล​ทับทิม​ล้อม​อยู่​รอบ​หัวเสา​นั้น ทั้งหมด​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์ เสา​ต้น​ที่สอง​และ​ผล​ทับทิม​ก็​สร้าง​แบบ​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="23">ใน​แต่ละ​ด้าน​มี​ผล​ทับทิม​ฝัง​อยู่​เก้าสิบหก​ลูก และ​มี​ผล​ทับทิม​ร้อย​ลูก​ล้อมรอบ​ตาข่าย​แต่ละ​อัน</verse>
				<verse number="24">จาก​วิหาร หัวหน้า​องครักษ์ ได้​จับ​ตัว​เสไรอาห์​หัวหน้า​นักบวช เศฟันยาห์ รอง​หัวหน้า​นักบวช และ​ผู้ดูแล​ประตู​วิหาร​สามคน​ไป</verse>
				<verse number="25">จาก​เมือง หัวหน้า​องครักษ์​ได้​จับ​แม่ทัพ​คนหนึ่ง​ที่​เคย​ดูแล​ทหาร พร้อม​กับ​ที่​ปรึกษา​เจ็ดคน​ของ​กษัตริย์​ที่​เขา​เจอ​ใน​เมือง และ​เลขา​ที่​เป็น​แม่ทัพ​ที่​เป็น​คน​เกณฑ์​ทหาร และ​ชาวบ้าน​หกสิบ​คน​ที่​พบ​อยู่​ที่​กลาง​เมือง</verse>
				<verse number="26">เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์ ได้​ส่ง​คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ไป​ให้​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​ที่​ริบลาห์</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​แทง​พวกเขา​ตาย​ใน​ริบลาห์​ใน​เขต​ฮามัท ชาว​ยูดาห์​ก็​เลย​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของตน</verse>
				<verse number="28">นี่​คือ​จำนวน​คน​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้​กวาด​ต้อน​ไป ใน​ปี​ที่เจ็ด​ของ​การ​ปกครอง​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​กวาด​ต้อน​พลเมือง​ยูดาห์​ไป​สามพัน​ยี่สิบสาม​คน</verse>
				<verse number="29">ใน​ปี​ที่​สิบแปด พระองค์​ได้​กวาด​ต้อน​คน​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​แปดร้อย​สามสิบสอง​คน</verse>
				<verse number="30">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบสาม​แห่ง​รัชกาล​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ เนบูซาระดาน​หัวหน้า​องครักษ์​กวาด​ต้อน​พลเมือง​ยูดาห์​ไป​เจ็ดร้อย​สี่สิบห้า​คน รวม​คน​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​ทั้งหมด​ได้​สี่พัน​หกร้อย​คน</verse>
				<verse number="31">ใน​วันที่​ยี่สิบห้า เดือน​สิบสอง ปี​ที่​สามสิบเจ็ด​ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​แห่ง​ยูดาห์​เป็น​เชลย​นั้น ใน​ปี​ที่​เอวิลเมโรดัก​เป็น​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน พระองค์​ได้​ยก​ฐานะ​ของ​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ขึ้นมา แล้ว​กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​ได้​นำ​ตัว​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ออก​มา​จาก​คุก</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​พูด​กับ​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​อย่าง​สุภาพ และ​ให้​พระองค์​นั่ง​ใน​ที่​สำคัญ​กว่า​กษัตริย์​องค์​อื่นๆ​ที่​อยู่​กับ​พระองค์​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="33">กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ได้​ถอด​ชุด​นักโทษ​ของ​พระองค์ แล้ว​ได้​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​กษัตริย์​เอวิลเมโรดัก​ทุกวัน​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​เยโฮยาคีน​ก็​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​จาก​กษัตริย์​บาบิโลน​ทุกๆวัน​ตาม​ความ​จำเป็น ตลอด​ชีวิต​จนถึง​วันตาย​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="25">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">แย่แล้ว แย่แล้ว เยรูซาเล็ม ครั้งหนึ่ง​เคย​เป็น​เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ผู้คน แต่​ตอนนี้​ถูก​ทอดทิ้ง​ให้​เดียวดาย ครั้งหนึ่ง​เธอ​เคย​เป็น​เมือง​ที่​ยิ่งใหญ่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ แต่​ตอนนี้ เธอ​เป็น​เหมือน​แม่ม่าย เธอ​เคย​เป็น​เจ้าหญิง​ที่​สูงศักดิ์​ท่ามกลาง​จังหวัด​ทั้งหลาย แต่​ตอนนี้ เธอ​กลับ​กลาย​เป็นทาส</verse>
				<verse number="2">เธอ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​อย่าง​ขมขื่น​ใน​ยามค่ำคืน และ​น้ำตา​อาบแก้ม ไม่มีใคร​ปลอบโยน​เธอเลย ใน​ท่ามกลาง​คนเหล่านั้น​ที่​รักเธอ เพื่อนๆ​ของเธอ​ต่าง​ก็​พากัน​ทรยศ​เธอ พวกเขา​ได้​กลายเป็น​ศัตรู​ของเธอ</verse>
				<verse number="3">ยูดาห์​ทนทุกข์​เวทนา​และ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​อย่างหนัก และ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็นเชลย เธอ​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ แต่​ก็​ไม่มี​ความสงบสุข​หรือ​ความมั่นคง​เลย คนพวกนั้น​ที่​ไล่ล่า​เธอ​ก็​ตาม​เธอ​ทัน พวกเขา​ตาม​เธอ​มาทัน​ตรง​ทางแคบ</verse>
				<verse number="4">ถนน​ต่างๆ​ที่​มุ่งหน้า​ไป​ศิโยน ต่าง​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ไม่มีใคร​เดินทาง​มา​ร่วม​งาน​เทศกาล ประตู​ทั้งหมด​ของ​ศิโยน ถูก​ปล่อย​ให้​รกร้าง​ว่างเปล่า พวกนักบวช​ของเธอ​ครวญคราง นางสาว​ทั้งหลาย​ของ​ศิโยน​ต่าง​ก็​เศร้าโศก​เสียใจ ตัวศิโยน​เอง​รู้สึก​ขมขื่น​ยิ่งนัก​กับ​เรื่อง​ทั้งหมดนี้</verse>
				<verse number="5">พวกศัตรู​ของ​เยรูซาเล็ม​ได้​กลายเป็น​พวกเจ้านาย​ของเธอ ศัตรู​ของเธอ​ก็​ได้​พักผ่อน​อย่าง​สบายใจ ที่​เป็น​อย่างนี้ ก็เพราะ พระยาห์เวห์​ได้​ทำให้​เยรูซาเล็ม​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน เพราะ​เธอ​ฝ่าฝืน​กฎ​อย่าง​มากมาย ลูกเล็ก​ทั้งหลาย​ของเธอ​ได้​จากไป ศัตรู​ของเธอ​ได้​จับ​พวกเขา​ไป</verse>
				<verse number="6">สง่าราศี​ทั้งหมด​ของ​นางสาว​ศิโยน​หมด​ไปแล้ว พวก​ผู้สูงศักดิ์​ของเธอ​ก็​เป็น​เหมือน​กวาง​ที่​หา​ทุ่งหญ้า​ไม่เจอ ดังนั้น​พวกเขา​ต้อง​เดิน​ต่อไป​อย่าง​หมดเรี่ยวแรง​ต่อหน้า​นักล่าสัตว์</verse>
				<verse number="7">ใน​ช่วงเวลา​ที่​เยรูซาเล็ม​ตกทุกข์​ได้ยาก เธอ​ได้​ระลึกถึง​ของ​มีค่า​ทั้งหลาย​ที่​เธอ​เคยมี​ในอดีต เมื่อ​คน​ของเธอ​ตก​ไปอยู่​ใน​กำมือ​ศัตรู และ​ไม่มีใคร​ช่วยเธอ พวกศัตรู​ของเธอ​ก็​มองเธอ และ​หัวเราะ​เยาะ​ที่​เธอ​ล่มสลาย</verse>
				<verse number="8">เยรูซาเล็ม ได้​ทำบาป​อัน​ยิ่งใหญ่ ดังนั้น​เธอ​จึง​กลายเป็น​ของ​ที่​น่ารังเกียจ คนเหล่านั้น​ที่​เคย​ให้เกียรติ​กับเธอ เดี๋ยวนี้​กลับ​ดูหมิ่น​เธอ​เพราะ​พวกเขา​ได้เห็น​เธอ​เปลือย​เปล่า เธอ​ร้อง​ครวญคราง และ​หัน​จากไป​ด้วย​ความอับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="9">ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของเธอ​ติดอยู่​ที่​ชุด​ของเธอ เธอ​ไม่ได้​คิดว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับเธอ ความล่มสลาย​ของเธอ​เกิดขึ้น​อย่าง​น่าใจหาย และ​ไม่มีใคร​ปลอบโยน​เธอ เธอ​ร้อง​ออกมา​ว่า “พระยาห์เวห์ ดู​ความทุกข์​ของฉันสิ ดูสิ ว่า​ศัตรู​ของฉัน​คุยทับฉัน​ขนาดไหน”</verse>
				<verse number="10">ศัตรู​ของเธอ​ได้​ยื่นมือ​ออกมา​คว้า​สิ่งที่​มีค่า​ทั้งหมด​ของเธอ​ไป ใช่แล้ว เธอ​ได้เห็น​ชนชาติ​อื่นๆ​บุก​เข้าไป​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเธอ ชนชาติ​เหล่านี้ เป็น​ชนชาติ​ที่​พระองค์​ได้​สั่งไว้​ว่า “ห้าม​ไม่ให้​คนพวกนี้​เข้าไป​ใน​ที่ประชุม​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="11">คน​เยรูซาเล็ม​ทั้งหมด​ร้อง​ครวญคราง​หา​อาหาร​กัน พวกเขา​ได้​เอา​สิ่งมีค่า​ของ​พวกเขา​มา​แลก​กับ​อาหาร เพื่อ​ประทัง​ชีวิต​ของ​พวกเขา เธอ​พูดว่า “พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ดูสิ​ว่า ฉัน​ได้​กลายเป็น​ขอทาน​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="12">เฮ้ พวกเจ้า พวกเจ้า​ที่​เดิน​ผ่านมา มอง​ไป​ทั่วๆ​สิ ดูสิ​ว่า มี​ความเจ็บปวด​ไหนบ้าง​เหมือนกับ​ความเจ็บปวด​ที่​ได้​เกิดขึ้น​กับฉัน เป็น​ความเจ็บปวด​ที่​พระยาห์เวห์​ทำให้​เกิดขึ้น​กับฉัน​ตอนที่​พระองค์​โกรธฉัน​อย่างแรง</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ส่ง​ไฟ​ลงมา​จาก​เบื้องบน และ​ทำให้​มัน​ลึก​เข้าไป​ใน​กระดูก​ของฉัน พระองค์​ได้​กาง​ตาข่าย​ออก​เพื่อ​ดัก​เท้าฉัน และ​นำ​ฉัน​กลับมา พระองค์​ทำให้​ฉัน​กลายเป็น​ดินแดน​ที่​ว่างเปล่า และ​ทำให้​ฉัน​ป่วย​ตลอดวัน</verse>
				<verse number="14">พวก​ความบาป​นั้น​ของฉัน​ถูก​ผูกมัด​เข้า​กับแอก พระองค์​ใช้มือ​ของ​พระองค์​ทอ​ความบาป​เหล่านั้น​เข้าด้วยกัน ความบาป​เหล่านั้น​ได้​วาง​อยู่บนคอ​ของฉัน มัน​ดูด​เอา​กำลัง​ของฉัน​ไป พระองค์​ทำให้​ฉัน​ตก​ไปอยู่​ใน​กำมือ​ของ​คนเหล่านั้น​ที่​ฉัน​ต่อต้าน​ไม่ไหว</verse>
				<verse number="15">องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ทอดทิ้ง​นักรบ​ทุกคน​ของฉัน​ที่​เคย​อยู่​ข้างใน​กำแพง​ของฉัน พระองค์​ได้​เรียก​ระดมพล​มา​ต่อต้าน​ฉัน​เพื่อ​ทำลาย​ทหารหนุ่ม​ของฉัน องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​เหยียบย่ำ​องุ่น​อยู่​ใน​บ่อองุ่น​ซึ่ง​เป็นของ​นางสาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="16">ฉัน​ร้อง​คร่ำครวญ​เพราะ​เรื่อง​เหล่านี้ ดวงตา​ของฉัน​นอง​ไปด้วย​น้ำตา ฉัน​รู้สึก​อย่างนี้ เพราะ​ไม่มี​ผู้ปลอบใจ​อยู่​ใกล้ฉัน ไม่มีใคร​ทำให้​ฉัน​รู้สึก​ดีขึ้น ลูกๆ​ของฉัน​เป็น​เหมือนกับ​ดินแดน​ที่​รกร้าง เพราะ​ศัตรู​ของ​พวกเขา​มีชัย​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">ศิโยน​ได้​ยื่นมือ​ออกมา​ทั้ง​สองข้าง แต่​ไม่มีใคร​จะ​ปลอบโยน​เธอ พระยาห์เวห์​ได้​สั่ง​ให้​ชนชาติ​รอบๆ​ยาโคบ​ให้​กลายเป็น​ศัตรู​ของเขา เยรูซาเล็ม​ได้​กลายเป็น​เหมือน​สิ่งที่​ไม่บริสุทธิ์​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">เยรูซาเล็ม​พูดว่า “พระยาห์เวห์​นั้น​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว​ที่​ลงโทษ​ฉัน เพราะ​ฉัน​ไม่เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระองค์ ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้ ฟังให้ดี ดู​ความเจ็บปวด​ของฉันสิ ทั้ง​คนหนุ่มสาว​ของฉัน​ถูกจับ​ไป​เป็นเชลย​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="19">ฉัน​ได้​เรียก​คนเหล่านั้น​ที่​รักฉัน​ให้​มาช่วย แต่​พวกเขา​ทำให้​ฉัน​ผิดหวัง พวกนักบวช​และ​พวกผู้อาวุโส​ของฉัน​ได้​ตายไป​ในเมือง ตอนที่​พวกเขา​ออกไป​หา​อาหาร​เพื่อ​ประทัง​ชีวิต</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ดูสิ ฉัน​กำลัง​ตกทุกข์​ได้ยาก ท้อง​ของฉัน​กำลัง​ปั่นป่วน ใจ​ของฉัน​แตก​สลาย​อยู่​ภายใน เพราะ​ฉัน​ได้กบฏ​อย่างมาก เด็กๆ​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วยดาบ​อยู่​บน​ท้องถนน​ด้านนอก ส่วน​ในบ้าน ความตาย​ก็​รออยู่</verse>
				<verse number="21">ผู้คน​ได้ยิน​ว่า ฉัน​กำลัง​ร้องไห้​คร่ำครวญ แต่​ไม่มีใคร​ปลอบใจ​ฉัน ศัตรู​ของฉัน​ทุกคน​ได้ยิน​ถึง​ความเจ็บปวด​ของฉัน พวกเขา​ดีใจ​ที่​พระองค์​ทำ​อย่างนี้​กับฉัน ขอให้​พระองค์​โปรด​นำ​วัน​แห่ง​การลงโทษ​นั้น​เป็น​วันที่​พระองค์​ได้​ประกาศ​ไว้​ให้​มา​ตกลง​บน​พวกเขา​ด้วย ให้​พวกเขา​เป็น​เหมือนกับ​ฉัน​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="22">ขอให้​ความชั่ว​ทั้งหมด​ที่​พวกเขา​ทำ​ปรากฏ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ด้วยเถิด และ​ขอให้​พระองค์​ทำ​กับ​พวกเขา​อย่าง​ร้ายแรง เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำ​กับฉัน​อย่าง​ร้ายแรง​เพราะ​สิ่งชั่วช้า​ทั้งหมด​ที่​ฉัน​ได้​ทำไป ที่​ฉัน​พูด​อย่างนี้ ก็​เพราะ​ฉัน​ครวญคราง​อย่างหนัก​และ​จิตใจ​ฉัน​ก็​เจ็บป่วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แย่แล้ว แย่แล้ว ด้วย​ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ พระองค์​ได้​ทำให้​นางสาว​ศิโยน น่าขยะแขยง พระองค์​ได้​โยน​ศักดิ์ศรี​ของ​อิสราเอล​จาก​ท้องฟ้า​ลง​สู่ดิน พระองค์​ไม่สนใจ​ที่​จะ​ปกป้อง​เกียรติ​ของ​ที่วางเท้า​ของ​พระองค์ ตอนที่​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ได้​ทำลาย​ที่พักอาศัย​ทั้งหมด​ของ​ยาโคบ พระองค์​ไม่มี​เมตตา​กับเขาเลย ตอนที่​พระองค์​โกรธ พระองค์​ได้​ทำลาย​พวกป้อม​ปราการ​ของ​นางสาว​ยูดาห์ พระองค์​ดึงเธอ​ลงมา​บนดิน พระองค์​ทำให้​อาณาจักร​ของยูดาห์​และ​ผู้นำ​ทั้งหลาย​เสื่อมเกียรติ​ไป</verse>
				<verse number="3">	ตอนที่​พระองค์​โกรธ พระองค์​ได้​ตัด​เขาสัตว์​ของ​อิสราเอล พระองค์​เลิก​ปกป้อง​อิสราเอล ในขณะที่​ข้าศึก​กำลัง​บุก​เข้ามาใกล้ และ​พระองค์​ก็​เผา​ยาโคบ เหมือน​เปลวเพลิง​ที่​เผาผลาญ​ทุกอย่าง​รอบๆมัน</verse>
				<verse number="4">พระองค์​โก่ง​คันธนู​ราวกับว่า​เป็นศัตรู มือขวา​ของ​พระองค์​เล็ง​อย่าง​ไม่สั่นไหว​ราวกับ​เป็นปรปักษ์ พระองค์​ฆ่า​ชาย​ที่​หล่อเหลา​ของยูดาห์​จนหมด พระองค์​เท​ความโกรธแค้น​ของพระองค์​เหมือน​ไฟ​เข้าไป​ใน​เต็นท์​ของ​นางสาว​ศิโยน</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​เหมือน​ศัตรู พระองค์​กลืนกิน​อิสราเอล พระองค์​กลืนกิน​ป้อม​ปราการ​ทั้งหมด​ของเธอ พระองค์​กลืนกิน​เมือง​ทั้งหลาย​ของเธอ​ที่​มี​กำแพง​กั้น พระองค์​ทวี​ความเศร้าโศก​และ​การคร่ำครวญ​ให้กับ​นางสาว​ยูดาห์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ถอน​วิหาร​ของ​พระองค์​เหมือนกับ​ถอน​เพิง​ในสวน พระองค์​ทำลาย​เต็นท์​นัด​พบ​ของ​พระองค์ พระองค์​ทำ​ให้​เทศกาล​และ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​ทั้งหลาย​จบ​สิ้น​ไป​ใน​เมือง​ศิโยน พระองค์​ดูถูก​เหยียด​หยาม​ทั้ง​กษัตริย์​และ​นักบวช​ตอน​ที่​พระองค์​โกรธจัด</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ทอดทิ้ง​แท่นบูชา​ของ​พระองค์ พระองค์​บอก​ปัด​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ พระองค์​มอบ​กำแพง​ป้อม​ปราการ​ของ​เยรูซาเล็ม​ให้​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ศัตรู พวกศัตรู​ต่าง​โห่ร้อง​กัน​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือนกับ​มี​งาน​เทศกาล</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ได้​ตัดสินใจ​ทำลาย​กำแพงเมือง​ของ​นางสาว​ศิโยน พระองค์​ได้​วัด​ดู​แล้ว​ว่า​จะ​ทำลาย​ถึง​แค่ไหน พระองค์​ไม่ได้​หด​มือ​กลับ​จาก​การทำลาย​มัน พระองค์​ทำ​ให้​ป้อม​ปราการ​และ​กำแพง​ร้อง​คร่ำครวญ พวกมัน​ทรุดโทรม​ไป​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="9">ประตูเมือง​ต่างๆ​ของ​เยรูซาเล็ม​ทรุด​ลง​ในดิน พระองค์​ทำลาย​เหล็ก​ดาล​ประตู​ทั้งหลาย จน​แตก​ละเอียด กษัตริย์​และ​ผู้สูงศักดิ์​ทั้งหลาย​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย ไม่เหลือ​ใครเลย​ที่​จะ​อยู่​ให้​คำ​สั่งสอน แม้แต่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของเธอ​ก็​ไม่ได้รับ​นิมิต​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้อาวุโส​ของ​นางสาว​ศิโยน ต่าง​พา​กัน​นั่งเงียบ​อยู่​กับพื้น พวกเขา​ต่าง​ก็​โยน​ฝุ่น​ลง​บน​หัว​ของตน พวกเขา​สวมใส่​เสื้อผ้า​กระสอบ พวก​หญิงสาว​บริสุทธิ์​ของ​เยรูซาเล็ม​ต่าง​ก้มหัว​ลง​ถึง​พื้น​ด้วย​ความเสียใจ</verse>
				<verse number="11">ตา​ของผม​มี​น้ำตา​คลอเบ้า ท้องไส้​ผม​ปั่นป่วน​ไปหมดแล้ว ตับ​ผม​ทะลัก​ลง​สู่​ดิน​แล้ว เพราะ​คน​ของผม​ถูก​ทำลาย ลูกเล็ก​เด็กแดง​ก็​เป็นลม​ล้มพับ​ไป​บน​ถนน​ในเมือง</verse>
				<verse number="12">พวกเด็กๆ​พูด​กับแม่​ของ​พวกเขา​ว่า “แม่จ๋า อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​อยู่​ที่ไหน” พวกเขา​เป็นลม​ล้มพับ​ไป​ที่​ลานเมือง เหมือน​คนบาดเจ็บ​และ​ตายไป​ใน​อ้อมอก​ของแม่</verse>
				<verse number="13">นางสาว​เยรูซาเล็ม จะให้​ผม​เปรียบ​เจ้า​เหมือนกับ​อะไรดี จะให้​เปรียบ​เจ้า​กับ​อะไรดี นางสาว​ศิโยน จะให้​ผม​เอาเจ้า​ไป​เปรียบ​กับ​อะไรดี จะให้​ผม​ปลอบโยน​เจ้า​ยังไงดี ความหายนะ​ของ​เจ้า​นั้น​ยิ่งใหญ่​เหมือน​ทะเล ใคร​จะ​เยียวยา​รักษา​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของเจ้า​ได้​บอกเจ้า​เกี่ยวกับ​นิมิต​ที่​พวกเขา​เห็น แต่​นิมิต​พวกนั้น​มัน​ไร้สาระ​และ​เชื่อ​ไม่ได้ พวกเขา​ไม่ได้​เปิดเผย​ความผิดบาป​ของเจ้า เพื่อ​เจ้า​จะได้​คืน​สู่​สภาพดี​เหมือนเดิม แต่​พวกเขา​กลับ​พูด​นิมิต​จอม​ปลอม​เกี่ยวกับ​เจ้า เพื่อ​นำ​ให้​เจ้า​หลงไป</verse>
				<verse number="15">ทุกคน​ที่​เดิน​ผ่าน​มา​ทางนั้น​ต่าง​ตบมือ​เยาะเจ้า พวกเขา​ผิวปาก​และ​ส่ายหัว​ต่อเจ้า นางสาว​เยรูซาเล็ม พวกเขา​พูด​เยาะ​ว่า “นี่นะหรือ​เมือง​ที่​ผู้คน​ต่าง​พูด​กัน​ว่า เป็น​เมือง​ที่​สวย​อย่าง​ไม่มี​ที่ติ ซึ่ง​เคย​ให้​ความสุข​กับ​คนทั้งโลก”</verse>
				<verse number="16">พวกศัตรู​ทั้งหมด​ของเจ้า​จะ​เปิด​ปาก​กว้าง​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า พวกเขา​จะ​ผิวปาก​และ​กัดฟัน​และ​พูดว่า “เรา​ได้​กลืนกิน​พวกเขา​ไป​จนหมด นี่แหละ​เป็น​วัน​ที่​พวกเรา​รอคอย วันนั้น​ได้​มาถึง​แล้ว และ​เรา​ก็​ได้เห็น​มัน​กับตา​ของ​พวกเรา​เอง”</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​ใน​สิ่งที่​พระองค์​วางแผนไว้ พระองค์​ได้​ทำ​ตาม​คำขู่​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้​นาน​มาแล้ว พระองค์​ได้​ทำลาย​มันลง​โดย​ไม่สงสาร พระองค์​ทำให้​ศัตรู​ของเจ้า​เฉลิม​ฉลอง​กัน พระองค์​ได้​ทำให้​ศัตรู​ของเจ้า​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">กำแพงเมือง​ของ​นางสาว​ศิโยน ร้องเรียก​องค์​เจ้า​ชีวิต​จาก​ใจ​ของเจ้า ให้​น้ำตา​ของเจ้า​ไหล​พรั่งพรู​ออกมา​เหมือน​ลำธาร ทั้งวัน​ทั้งคืน อย่าได้​หยุดร้อง​เลย อย่า​ให้​ดวงตา​ของเจ้า​ได้​หยุดพัก​จาก​การร้องไห้</verse>
				<verse number="19">ลุก​ขึ้นมา​ร้อง​ตะโกน​ใน​ยามค่ำคืน ลุก​ขึ้นมา​ร้อง​ตะโกน​ใน​ทุกช่วง​ต้นยาม เทใจ​ของเจ้า​ออกมา​เหมือน​น้ำ​ต่อหน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต ชูมือ​ของเจ้า​ขึ้น​ต่อ​พระองค์​เพื่อ​ขอ​ชีวิต​ของ​ลูกๆเจ้า​ที่​เป็นลม​ล้มพับ​ไป​เพราะ​ความหิว​ตาม​หัวถนน​ต่างๆ</verse>
				<verse number="20">มอง​ดูสิ พระยาห์เวห์ สังเกต​ดูสิ​ว่า พระองค์​ได้​ทำอย่างนี้​กับใคร สมควร​แล้วหรือ​ที่​ผู้หญิง​จะ​กิน​ลูก​ของ​ตัวเอง ลูกๆ​ที่​พวกเขา​ดูแล สมควร​แล้วหรือ​ที่​พวกนักบวช​และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จะ​ถูกฆ่า​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​คนหนุ่ม​และ​คนแก่​นอนคว่ำ​อยู่​บนพื้น​กลาง​ถนน คนสาวๆ​และ​หนุ่มๆ​ของผม​ถูก​ดาบ​ฆ่าฟัน​ล้มลง พระองค์​ฆ่า​พวกเขา​ใน​วันที่​พระองค์​โกรธ พระองค์​สังหาร​พวกเขา​อย่าง​ไร้​ความเมตตา</verse>
				<verse number="22">พระองค์​เรียก​ศัตรู​จาก​รอบข้าง​ให้​มา​ข่มขวัญ​ฉัน​ราวกับว่า​พระองค์​เชิญ​พวกเขา​มา​งานเลี้ยง ใน​วันที่​พระยาห์เวห์​โกรธ​นั้น ไม่มีใคร​หนีพ้น​หรือ​รอดชีวิต​อยู่ ศัตรู​ของฉัน​ได้​ทำลาย​ลูกๆ​ที่​ฉัน​เฝ้า​ทะนุถนอม​เลี้ยงดู​มา​จนหมดสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ผม​เป็น​คน​ที่​เห็น​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​มา​มาก​แล้ว พระเจ้า​ตีผม​ด้วย​ไม้เท้า​ของ​พระองค์ ตอนที่​พระองค์​โกรธ</verse>
				<verse number="2">พระองค์​นำ​ผม​และ​ทำให้​ผม​เดิน​ใน​ความมืด ไม่ใช่​ความสว่าง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตีผม​คนเดียว ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า​ตลอดวัน</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ทำให้​เนื้อ​และ​หนัง​ของผม​เหี่ยวแห้ง​ไป พระองค์​หัก​กระดูก​ของผม</verse>
				<verse number="5">พระองค์​สร้าง​พวก​หอ​เคลื่อนที่​สำหรับ​โจมตี​ผม และ​โอบล้อม​ผม​ด้วย​ความ​ยากจน และ​ความ​ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำให้​ผม​นั่ง​อยู่​ใน​ความ​มืดมิด เหมือนกับ​คน​ที่​ตายไป​นานแล้ว</verse>
				<verse number="7">พระองค์​สร้าง​กำแพง​ล้อม​ผม​ไว้ ผม​หนี​ไม่ได้ และ​พระองค์​เอา​โซ่​ทอง​สัมฤทธิ์​อัน​หนักอึ้ง​ล่าม​ผมไว้</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​ผม​ได้​ร้อง​ให้ช่วย พระองค์​ก็​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​อธิษฐาน​ของผม</verse>
				<verse number="9">พระองค์​กั้น​ถนน​ของผม​ด้วย​กำแพง​ที่​สร้าง​จาก​หินสกัด พระองค์​ทำให้​ผม​เดินทาง​ต่อไป​ไม่ได้</verse>
				<verse number="10">พระองค์​เป็น​เหมือน​หมี​ที่​คอย​ตะครุบ​ผม เหมือน​สิงโต​ที่​คอย​ซุ่ม​โจมตี​ผม</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ไล่ล่า​ผม​จน​ออก​นอก​ทาง​ของผม และ​ฉีก​ผม​เป็น​ชิ้นๆ พระองค์​ปล่อย​ให้​ผม​ถูกทิ้ง​อย่าง​สิ้นหวัง</verse>
				<verse number="12">พระองค์​โก่ง​คันธนู​ของ​พระองค์ และ​เอา​ผม​เป็น​เป้า​ลูกธนู​นั้น</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ยิง​ผม​ที่​ไต ด้วย​ลูกธนู​ที่​เอา​มา​จาก​แล่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">คน​ของผม​หัวเราะ​เยาะ​ผม พวกเขา​ร้องเพลง​ล้อเลียน​ผม​ทั้งวัน</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ทำให้​ผม​เต็ม​ไปด้วย​ความขมขื่น พระองค์​ทำให้​ผม​อิ่ม​ด้วย​น้ำบอระเพ็ด​อันขม</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ทำให้​ฟัน​ผม​พัง​ละเอียด​ด้วย​ก้อนกรวด พระองค์​กระทืบ​ผม​จมดิน</verse>
				<verse number="17">จิตใจ​ผม​ไม่มี​ความสงบสุข​เลย ผม​ลืม​ไปแล้ว​ว่า สิ่งที่​ดีๆ​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="18">ผม​บอก​กับ​ตัวเอง​ว่า “อนาคต​และ​ความหวัง​ของผม​จาก​พระยาห์เวห์ ได้​สูญสิ้น​ไป​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​ได้โปรด​จดจำ​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ของ​ข้าพเจ้า การเร่ร่อน​ไปมา​ของ​ข้าพเจ้า​และ​น้ำบอระเพ็ด​อันขม​และ​ยาพิษ​ที่​ข้าพเจ้า​ต้อง​ดื่ม​นั้น</verse>
				<verse number="20">ผม​จำ​ได้ดี​ถึง​ความ​ทุกข์ยาก​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ผม และ​ผม​ก็​หดหู่​ใจ</verse>
				<verse number="21">แต่​ผม​ระลึก​ได้​ถึง​สิ่งหนึ่ง ทำให้​ผม​เกิด​ความหวัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">แน่นอน ความรัก​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่มี​วัน​สิ้นสุด แน่นอน ความเมตตา​ของ​พระองค์​ไม่มี​วัน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="23">ความรัก​และ​ความเมตตา​ของ​พระองค์​เริ่มต้นใหม่​ใน​ทุกๆเช้า ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="24">จิตใจ​ของผม​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​ทุกสิ่ง​ที่​ผม​ต้องการ ดังนั้น​ผม​จึง​มี​ความหวัง​ใน​พระองค์”</verse>
				<verse number="25">พระยาห์เวห์​ดี​กับ​คน​ที่​รอคอย​พระองค์ พระยาห์เวห์​ดี​กับ​คน​ที่​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="26">มัน​เป็น​สิ่ง​ที่ดี​ที่​คน​จะ​มี​ความหวัง​และ​สงบใจ รอคอย​การช่วยกู้​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">มัน​เป็น​สิ่ง​ที่ดี​ที่​คน​จะ​เรียนรู้ ที่​จะ​แบก​ภาระ​ใน​วัย​หนุ่มสาว</verse>
				<verse number="28">เขา​ควรจะ​นั่ง​คนเดียว​และ​อยู่​เงียบๆ เมื่อ​พระยาห์เวห์​วาง​ภาระหนัก​บน​เขา</verse>
				<verse number="29">ให้​เขา​เอา​หน้า​ซบ​ดิน ไม่แน่​อาจจะ​มี​หวัง</verse>
				<verse number="30">ให้​เขา​ยื่น​แก้ม​ให้​กับ​คน​ที่​ตบเขา ให้​เขา​ยอมรับ​ความอับอาย​ขายหน้า​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="31">พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​คน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="32">ถ้า​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก​ขึ้น พระองค์​ก็​จะ​แสดง​ความเมตตา​เหมือนกัน ตาม​ความรัก​มั่นคง​อัน​เหลือเฟือ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ไม่ชอบ​ทำร้าย​ใคร หรือ​ทำให้​ใคร​ต้อง​ทุกข์ยาก​ลำบาก</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​นักโทษ​ทุกคน​ใน​โลกนี้ ถูก​เหยียบย่ำ​อยู่​ใต้เท้า</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​มนุษย์​ถูก​ละเมิด​สิทธิ ต่อหน้า​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​คดี​ของ​คนหนึ่ง​ถูก​ขัดขวาง​ไม่ได้รับ​ความยุติธรรม คิดว่า​พระยาห์เวห์​ไม่เห็น​สิ่งเหล่านี้​หรือ</verse>
				<verse number="37">ไม่มี​ใครหรอก​ที่​สามารถ​พูด​แล้ว​ให้​มัน​เป็น​ไป​ตามที่​เขาพูด นอกจาก​พระยาห์เวห์​จะ​สั่ง​ให้​มัน​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="38">ทั้ง​เรื่อง​ที่ดี​และ​ไม่ดี​เกิด​ขึ้นมา ตาม​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด</verse>
				<verse number="39">ตราบใด​ที่​เรา​ยัง​มีชีวิตอยู่ ก็​ไม่ควร​บ่น​เมื่อ​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​ทำบาป</verse>
				<verse number="40">ให้​เรา​ทดสอบ​และ​สำรวจ​ถึง​การกระทำ​ของเรา แล้ว​หันกลับ​ไปหา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="41">ให้​เรา​ยก​ใจ​ของเรา​พร้อมกับ​มือ​ทั้งสอง​ขึ้น ต่อ​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​และ​พูดว่า</verse>
				<verse number="42">“ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พวกเรา​ได้​ทำบาป​และ​กบฏ​ต่อ​พระองค์ และ​พระองค์​ไม่ได้​ให้อภัย​พวกเรา</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ได้​ปกคลุม​เรา​ด้วย​ความโกรธ​และ​ไล่​ติดตาม​เรา พระองค์​ฆ่าเรา​อย่าง​ไม่ปรานี</verse>
				<verse number="44">พระองค์​เอา​เมฆ​มา​ปกคลุม​พระองค์​ไว้ เพื่อ​ป้องกัน​ไม่ให้​คำ​อธิษฐาน​ผ่าน​ไป​ถึง​พระองค์</verse>
				<verse number="45">พระองค์​ทำให้​เรา​เป็น​เหมือนกับ​เศษเดน​และ​ขยะ ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="46">พวกศัตรู​ของเรา พูด​หัวเราะ​เยาะ​ดูถูก​พวกเรา</verse>
				<verse number="47">พวกเรา​ตื่น​ตระหนก​และ​ตก​อยู่​ใน​หลุม​พราง อยู่​ใน​ความพินาศ​และ​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="48">น้ำตา​ไหล​จาก​ดวงตา​ของผม​อย่าง​สายน้ำ เพราะ​คน​ของผม​ล่มจม</verse>
				<verse number="49">น้ำตา​ของผม​ไหล​อย่าง​ไม่ขาดสาย ผม​จะ​ร้องไห้​ไม่หยุด</verse>
				<verse number="50">จนกว่า​พระยาห์เวห์​จะ​มอง​ลงมา​จาก​สวรรค์ และ​เห็นว่า​เกิด​อะไรขึ้น</verse>
				<verse number="51">จิตวิญญาณ​ของผม​เป็นทุกข์​ยิ่งนัก เพราะ​ผม​เห็นว่า​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​เด็ก​สาวๆ​ใน​เมืองผม</verse>
				<verse number="52">คนเหล่านั้น​ที่​เป็น​ศัตรู​กับผม​โดย​ไม่มี​สาเหตุ ไล่ล่า​ผม​เหมือนกับ​นก​ตัวหนึ่ง</verse>
				<verse number="53">พวกเขา​กะ​จะ​จบ​ชีวิตผม​ด้วย​การ​โยนผม​ลงไป​ใน​บ่อ และ​เอา​หิน​ขว้าง​ผม</verse>
				<verse number="54">น้ำ​ได้​ไหล​ท่วม​หัวผม ผม​พูดว่า “ชีวิต​ของผม​จบ​สิ้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="55">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​เรียก​ชื่อ​ของ​พระองค์ จาก​หลุม​ที่​ลึก​ที่สุด</verse>
				<verse number="56">ขอ​ช่วย​ฟัง​เสียงร้อง​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย ขออย่าได้​ปิด​หู​พระองค์ จาก​เสียงร้อง​ละห้อย​ของ​ข้าพเจ้า จาก​เสียง​ร้อง​ให้ช่วย​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="57">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เรียกหา​พระองค์ ขอให้​พระองค์​เข้า​มา​ใกล้​ด้วยเถิด ขอ​พระองค์​ปลอบ​ว่า “อย่า​กลัว​เลย”</verse>
				<verse number="58">องค์​เจ้า​ชีวิต ขอ​ช่วย​แก้ต่าง​ให้กับ​ข้าพเจ้า​ด้วย ขอ​พระองค์​ช่วย​ไถ่ชีวิต​ข้าพเจ้า​คืนมา​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="59">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ดู​เรื่อง​ที่​เขา​ทำผิด​ต่อ​ข้าพเจ้า​สิ ช่วย​ตัดสิน​คดี​ของ​ข้าพเจ้า​อย่าง​ยุติธรรม​ด้วย</verse>
				<verse number="60">พระองค์ ดู​ความ​อาฆาต​ที่​พวกเขา​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​สิ พระองค์ ดู​แผนชั่ว​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​สิ</verse>
				<verse number="61">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ฟังสิ พวกเขา​กำลัง​เยาะเย้ย​ข้าพเจ้า​อยู่ ฟังสิ พวกเขา​กำลัง​วางแผน​ชั่วร้าย​ต่อ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="62">ฟังสิ พวกศัตรู​ของ​ข้าพเจ้า​ซุบซิบ​นินทา​ข้าพเจ้า​ตลอด​ทั้งวัน</verse>
				<verse number="63">ดูสิ ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​ยืน​หรือ​นั่ง พวกเขา​ก็​ร้องเพลง​หัวเราะ​เยาะ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="64">ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ช่วย​ตอบแทน​พวกเขา ให้​สาสม​กับ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ได้ทำ​ลงไป</verse>
				<verse number="65">ขอให้​พวกเขา​กลุ้มใจ และ​สาปแช่ง​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="66">ขอให้​พระองค์​ไล่ล่า​พวกเขา​ด้วย​ความโกรธ และ​ทำลาย​พวกเขา​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​ภายใต้​ฟ้าสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แย่แล้ว แย่แล้ว ดูสิ ทองคำ​สูญเสีย​ประกาย​อัน​เจิดจ้า​ของมัน​ขนาดไหน ดูสิ ทองคำ​อย่างดี​สูญเสีย​ประกาย​ระยิบ​ระยับ​ขนาดไหน เพชรพลอย​ศักดิ์สิทธิ์​ถูก​ทิ้ง​เกลื่อน​กลาด​ตาม​ท้องถนน</verse>
				<verse number="2">แย่แล้ว แย่แล้ว พวกลูกๆ​ของ​ศิโยน​มีค่า​มาก พวกเขา​มีค่า​มากกว่า​ทองคำ​บริสุทธิ์ แต่​ทำไม​ตอนนี้​คน​ถึง​คิดว่า​พวกเขา​เป็น​แค่​หม้อดิน​กระจอกๆ ที่​นักปั้นหม้อ​ปั้น​ขึ้นมา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="3">ขนาด​หมาไน​ยัง​เลี้ยง​นม​ลูก​ของมัน แม้แต่​แม่หมา​ยัง​ให้​ลูก​ของมัน​ดูดนม​จากเต้า แต่​ทำไม​คนของเรา​ถึง​โหดร้าย เหมือน​นกกระจอก​เทศ​ที่​ทิ้ง​ลูก​ของมัน​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="4">ลิ้น​ของเด็ก​ที่​ยัง​ไม่​หย่านม​ติด​อยู่​ที่​เพดานปาก​เพราะ​กระหาย​จัด พวก​เด็ก​เล็กๆ​ร้องขอ​อาหาร แต่​ไม่มีใคร​ให้​อาหาร​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">คนพวกนั้น​ที่​เคย​กิน​อย่าง​หรูหรา ตอนนี้​ยากจน​ข้นแค้น​อยู่​ตาม​ท้องถนน คนพวกนั้น​ที่​เคย​สวมใส่​เสื้อผ้า​ราคาแพง ตอนนี้​เก็บของ​อยู่​ตาม​กองขยะ</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ความ​ชั่วร้าย​ของ​คนของผม​นั้น ยิ่งใหญ่​กว่า​ความบาป​ของ​เมืองโสโดม​เสียอีก เมือง​โสโดม ถูก​ทำลาย​ไป​ชั่วพริบตา ทั้งๆที่​ไม่ได้​ถูก​โจมตี</verse>
				<verse number="7">	พวก​นาสีร์ ของ​เยรูซาเล็ม​นั้น​เคย​ขาว​กว่า​หิมะ พวกเขา​เคย​ขาว​กว่า​น้ำนม ร่างกาย​ของ​พวกเขา​เคย​แดง​เปล่งปลั่ง​เหมือน​ปะการัง หนวด​เครา​ของ​พวกเขา​เคย​เหมือน​พลอย​สี​น้ำเงินเข้ม</verse>
				<verse number="8">แต่​ตอนนี้​พวกเขา​ดำ​ยิ่งกว่า​ขี้เขม่า ไม่มีใคร​จำ​พวกเขา​ได้​ตาม​ท้องถนน มี​หนังเหี่ยว​หุ้ม​กระดูก และ​เหี่ยวแห้ง​เหมือน​ไม้ฟืน​แห้ง</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​ตาย​ด้วย​ดาบ​ใน​สงคราม ก็​ยัง​ดีกว่า​อดอยาก​ตาย คน​ที่​ถูก​ดาบ​แทง​ตาย ก็​ยัง​ดีกว่า​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ไร่นา​ที่​ไม่เกิดผล</verse>
				<verse number="10">พวกแม่​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ความรัก เอา​ลูก​ของ​ตัวเอง​มา​ต้มกิน พวกลูกๆ​ได้​กลาย​เป็น​อาหาร​สำหรับ​พวกเขา ตอนที่​คนของผม​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​แสดง​ความ​โกรธ​เกรี้ยว​ออกมา​อย่าง​ไม่อั้น พระองค์​เท​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ออกมา พระองค์​จุดไฟ​ใน​ศิโยน และ​มัน​เผาผลาญ​ลงไป​ถึง​ราก</verse>
				<verse number="12">พวก​กษัตริย์​ของ​โลกนี้​ไม่เชื่อ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น รวมทั้ง​ผู้ที่​อาศัย​อยู่​ใน​โลกนี้​ด้วย พวกเขา​ไม่เชื่อ​ว่า​คู่อริ​และ​ศัตรู​จะ​ฝ่า​เข้าไป​ใน​ประตู​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้</verse>
				<verse number="13">เป็น​เพราะ​ความบาป​ต่างๆ​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​ความ​ชั่วช้า​ของ​พวก​นักบวช คน​พวกนี้​แหละ​ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ทำให้​คนบริสุทธิ์​ต้อง​มา​สูญเสีย​เลือดเนื้อ</verse>
				<verse number="14">ทั้ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​พวก​นักบวช​เดิน​ไปมา​ตาม​ท้องถนน​เหมือน​คนตาบอด เสื้อผ้า​เปื้อน​เลือด​ไม่มีใคร​กล้า​แตะต้อง​เสื้อผ้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">คน​ได้​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ไป​ให้พ้น พวก​ไม่บริสุทธิ์ ไป​ให้พ้น ไป​ให้พ้น อย่า​เข้ามา​ใกล้​เรา” พวกนั้น​ได้​หนี​และ​เดิน​เร่ร่อน​ไป คน​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย พูด​ว่า “พวกเขา​จะ​อยู่​ร่วมกับ​พวกเรา​ไม่ได้​อีกแล้ว”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​เอง​เป็น​ผู้​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป พระองค์​ไม่​ดูแล​พวกเขา​อีกต่อไป ไม่มีใคร​ให้​เกียรติ​พวก​นักบวช และ​ไม่มีใคร​ไว้​ชีวิต​ของ​พวก​คนแก่</verse>
				<verse number="17">ดวงตา​ของ​พวกเรา​อ่อนล้า​ไปหมด เพราะ​เฝ้า​มองหา​ความช่วยเหลือ​แต่​ก็​เสียเวลา​เปล่า เรา​ได้แต่​มองแล้ว​มองอีก​จาก​หอคอย หวัง​ว่า​จะ​มี​ชนชาติ​หนึ่ง​มาช่วย แต่​ก็​ไม่มี​ชนชาติ​ไหน​มา​ช่วยกู้​พวกเรา​เลย</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​สะกด​รอย​พวกเรา​มา ดังนั้น พวกเรา​ก็​เลย​ไม่กล้า​เดิน​ตาม​ถนนใหญ่ จุดจบ​ของเรา​ใกล้​เข้ามา​แล้ว หมดเวลา​ของเรา​แล้ว จุดจบ​ของเรา​มาถึงแล้ว</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ไล่ล่า​เรา​นั้น​ว่องไว​ยิ่งกว่า​เหยี่ยว​ใน​ท้องฟ้า พวกเขา​ไล่กวด​เรา​ตาม​ภูเขา​ต่างๆ พวกเขา​ซุ่ม​โจมตี​เรา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​ที่​พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้แต่งตั้ง​ที่​เป็น​เหมือน​ลม​หายใจ​ของเรา ได้​ตก​ลง​ไป​ใน​กับดัก​ของ​พวกเขา เรา​เคย​พูด​ถึง​กษัตริย์​องค์นี้​ว่า “พวกเรา​จะ​อยู่​ใต้​ร่มเงา​ของ​พระองค์​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​นี้”</verse>
				<verse number="21">นางสาว​เอโดม​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อูส ร้องเพลง​และ​เฉลิม​ฉลอง​ไปเลย​ใน​ช่วงนี้ แต่​ให้​รู้​ว่า​ถ้วย​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​จะ​เวียน​มา​ถึงเจ้า เจ้า​จะ​เมา​และ​จะ​เปลื้องผ้า​ตัวเอง​ให้​เปลือย​เปล่า</verse>
				<verse number="22">นางสาว​ศิโยน​เอ๋ย การลงโทษ​ของเจ้า​ครบถ้วน​แล้ว พระยาห์เวห์​จะ​ไม่ปล่อย​ให้​เจ้า​เป็นเชลย​อีกต่อไป นางสาว​เอโดม​เอ๋ย พระองค์​จะ​ลงโทษ​ต่อ​ความผิด​ของเจ้า พระองค์​จะ​เปิดโปง​ความบาป​ต่างๆ​ของเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอ​อย่าได้​ลืม​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเรา ดูสิ พวกเรา​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="2">แผ่นดิน​ของเรา​ก็​ถูก​ยก​ไป​ให้​กับ​คนแปลกหน้า บ้าน​ของเรา​ถูก​ยก​ไป​ให้​กับ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="3">พวกเรา​ได้​กลาย​เป็น​ลูก​กำพร้า​พ่อ แม่​ของ​พวกเรา​กลายเป็น​หม้าย</verse>
				<verse number="4">น้ำ​ก็​ต้อง​ซื้อ​เขา​ดื่ม ฟืน​ก็​ต้อง​ซื้อ​เขา​ใช้</verse>
				<verse number="5">เรา​ถูก​ตามล่า​มา​ติดติด เรา​หมดแรง​และ​ไม่สามารถ​หยุดพัก​ได้</verse>
				<verse number="6">เรา​ได้​ทำสัญญา​กับ​อียิปต์ และ​กับ​อัสซีเรีย เพื่อ​จะได้​มี​อาหาร​เลี้ยง​ปากท้อง</verse>
				<verse number="7">บรรพบุรุษ​ของเรา​ทำบาป​และ​หาย​ไปแล้ว แล้ว​พวกเรา​ต้อง​มา​รับกรรม​จาก​ความผิดบาป​นั้น</verse>
				<verse number="8">พวกทาส​มี​อำนาจ​เหนือเรา ไม่มีใคร​ช่วย​เรา​ให้พ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">เรา​ต้อง​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​ให้​ได้​อาหาร​มา เพราะ​มี​ภัย​อันตราย​ถึงตาย​ใน​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="10">ผิว​ของเรา​ร้อน​เหมือน​เตาอบ เรา​มี​ไข้สูง​เพราะ​ขาดแคลน​อาหาร</verse>
				<verse number="11">พวกทหาร​ของ​ศัตรู​ได้​ข่มขืน​พวกผู้หญิง​ของ​ศิโยน พวกเขา​ข่มขืน​พวก​สาว​พรหมจรรย์​ใน​เมืองต่างๆ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="12">พวก​เชื้อ​พระวงศ์​ต่างๆ​ก็​ถูก​แขวน​ด้วย​ฝีมือ​ของศัตรู พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ไม่ได้รับ​ความเคารพ​นับถือ</verse>
				<verse number="13">คนหนุ่ม​ถูก​บังคับ​ให้​โม่แป้ง เด็กหนุ่ม​ล้มลุก​คลุกคลาน​เพราะ​ต้อง​แบกฟืน​อัน​หนักอึ้ง</verse>
				<verse number="14">พวก​ผู้นำอาวุโส​ก็​ไม่อยู่​ตาม​ประตูเมือง​อีกแล้ว คนหนุ่มๆ​ก็​หยุด​เล่นดนตรี</verse>
				<verse number="15">ความสุข​ของ​พวกเรา​สิ้นสุดลง การเต้นรำ​ของเรา​ได้​เปลี่ยน​เป็น​การไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="16">มงกุฎ​ได้​หล่น​ลง​จาก​หัว​ของเรา มัน​ช่าง​เลวร้าย​จริงๆ​สำหรับ​เรา​เพราะ​พวกเรา​ได้​ทำบาป</verse>
				<verse number="17">จิตใจ​ของเรา​ก็​ป่วย​เพราะ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้ ดวงตา​ของเรา​ก็​มืด​บอด​ไป​เพราะ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้</verse>
				<verse number="18">เดี๋ยวนี้ ภูเขา​ศิโยน​ได้​ถูก​ทิ้งร้าง​ว่างเปล่า และ​ฝูง​หมาจิ้งจอก​มา​เดิน​เพ่นพ่าน​อยู่​บนนั้น</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า แต่​พระองค์​ครอบ​ครอง​ตลอดกาล บัลลังก์​ของ​พระองค์​จะอยู่​สืบไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="20">ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​ลืม​เรา​อยู่​อย่างนี้ ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​ทอดทิ้ง​พวกเรา​นาน​ขนาดนี้</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า โปรด​นำเรา​กลับ​มาหา​พระองค์​ด้วย เพื่อว่า​เรา​จะได้​กลับ​มาหา​พระองค์ โปรด​ทำให้​ชีวิต​ของเรา​กลับ​ไป​เป็น​เหมือนเดิม​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="22">หรือ​พระองค์​หมด​เยื่อใย​กับ​พวกเรา​แล้ว พระองค์​โกรธ​พวกเรา​อย่าง​สุดขีด​เลย อย่างนั้น​หรือ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="26">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​ห้า เดือน​สี่ ปี​ที่​สามสิบ ใน​ขณะที่​ผม​เอเสเคียล ลูกชาย​ของ​บุซี อยู่​กับ​พวก​ที่​ถูก​เนรเทศ ที่​ข้าง​คลอง​เคบาร์ ใน​บาบิโลน สวรรค์​ได้​เปิด​ออก​และ​ผม​ได้​เห็น​นิมิต ของ​พระเจ้า ใน​วัน​ที่​ห้า​ของ​เดือน​นั้น ซึ่ง​เป็น​ปี​ที่​ห้า​ที่​กษัตริย์​เยโฮยาคีน​เป็น​เชลย​อยู่​ใน​บาบิโลน คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​นักบวช​เอเสเคียล ที่​อยู่​ข้าง​คลอง​เคบาร์​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​บาบิโลน มือ​ของ​พระยาห์เวห์​วาง​อยู่​บน​ตัวเขา​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2"></verse>
				<verse number="3"></verse>
				<verse number="4">ผม​มอง​ไป เห็น​พายุ​พร้อม​กับ​ลม​แรง​มาก​กำลัง​มา​จาก​ทาง​เหนือ มี​เมฆ​ก้อน​ใหญ่​มาก​ที่​มี​แสง​ส่อง​สว่างจ้า​รอบๆ​เมฆ​นั้น และ​มี​ไฟ​แลบ​ออก​มา ตรง​กลาง​ของ​ไฟ​นั้น มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​เหล็ก​ที่​ร้อน​ระอุ</verse>
				<verse number="5">ที่​ใจกลาง​ไฟ​นั้น​ดู​เหมือน​มี​สิ่งมีชีวิต​สี่​ท่าน​อยู่​ที่นั่น พวกเขา​มี​รูปร่าง​เหมือน​คน</verse>
				<verse number="6">แต่ละ​ท่าน​มี​ใบหน้า​สี่​หน้า​และ​มี​ปีก​สี่​ปีก</verse>
				<verse number="7">ขา​ของ​พวกเขา​เหยียด​ตรง ฝ่าเท้า​ของ​พวกเขา​เหมือน​กีบเท้า​ของ​ลูกวัว และ​ตัว​พวกเขา​เป็น​ประกาย​เหมือน​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ได้รับ​การ​ขัดเงา</verse>
				<verse number="8">ที่​ใต้​ปีก​ของ​พวกเขา​ทั้ง​สี่​ข้าง มี​มือ​ของ​คน​อยู่​ด้วย พวกเขา​ทั้ง​สี่​แต่ละ​ท่าน​มี​หลาย​หน้า​หลาย​ปีก</verse>
				<verse number="9">ปีก​ของ​พวกเขา​แตะ​กัน เวลา​เคลื่อนไหว พวกเขา​ไม่​หันไป​หันมา ได้​แต่​มุ่ง​ตรง​ไป​ข้างหน้า​อย่าง​เดียว</verse>
				<verse number="10">ใบหน้า​ของ​แต่ละ​ท่าน​เป็น​อย่าง​นี้​คือ ด้านหน้า​เป็น​หน้า​ของ​คน ด้าน​ขวา​เป็น​หน้า​สิงโต ด้าน​ซ้าย​เป็น​หน้า​ของ​วัว​ตัวผู้ และ​ด้าน​หลัง​เป็น​หน้า​ของ​นกอินทรี</verse>
				<verse number="11">ใบหน้า​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​เป็น​อย่าง​นั้น ปีก​ของ​พวกเขา​กาง​ขึ้น​ข้าง​บน มี​สอง​ปีก​ที่​แตะ​กับ​ปีก​ของ​อีก​ท่าน​ที่​อยู่​ติดกัน​ใน​แต่ละ​ด้าน ส่วน​อีก​สอง​ปีก​ที่​เหลือ​ปกคลุม​ร่างกาย​ไว้</verse>
				<verse number="12">แต่ละ​ท่าน​มุ่ง​ไป​ด้าน​หน้า ไม่ว่า​พระวิญญาณ​จะ​นำ​ไป​ทางไหน พวกเขา​ก็​ไป​ทางนั้น โดย​ไม่​หันซ้าย​หันขวา</verse>
				<verse number="13">ตรง​ใจกลาง​ของ​สิ่งมีชีวิต​เหล่านี้ มี​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​พวก​ถ่านไฟ​ที่​ร้อนแรง​เหมือน​คบเพลิง​ที่​เคลื่อน​ไป​มา​ใน​ท่ามกลาง​สิ่งมีชีวิต​เหล่านี้ ไฟนี้​สว่างจ้า​และ​มี​สายฟ้า​แลบ​ออก​มา​จาก​ไฟนี้</verse>
				<verse number="14">สิ่งมีชีวิต​ทั้งสี่​นี้​พุ่ง​ไปมา​เหมือน​สายฟ้า​แลบ​แปลบ​ปลาบ</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ผม​มอง​ดู​สิ่งมีชีวิต​เหล่า​นั้น ผม​สังเกต​เห็น​ว่า​พวก​ที่​มี​สี่หน้า​นี้​แต่ละ​ท่าน​มี​วงล้อ​อัน​หนึ่ง​อยู่​ข้างๆ วงล้อ​ทั้งสี่​นี้​แตะ​อยู่​บน​พื้น</verse>
				<verse number="16">ล้อ​ทั้งสี่​มี​ลักษณะ​เหมือน​กัน​หมด แวววาว​เป็น​ประกาย​เหมือน​กับ​เพทาย​สี​เหลือง​สด มี​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​วงล้อ​อีกวง​ซ้อน​อยู่​ใน​วงล้อ​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พวก​ล้อ​นี้​มุ่ง​ไป​ข้าง​หน้า มัน​สามารถ​หัน​ไป​ทาง​ไหน​ก็​ได้​ทั้ง​สี่​ทิศ แต่​พอ​มัน​เคลื่อน​ที่​มัน​จะ​เปลี่ยน​ทิศทาง​ไม่ได้</verse>
				<verse number="18">ขอบล้อ​นั้น​สูง​และ​ดู​น่ากลัว ที่​ขอบ​ล้อ​ทั้งสี่​มี​ดวงตา​ล้อม​รอบ​อยู่​เต็ม​ไปหมด</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​สิ่งมีชีวิต​เหล่านี้​เคลื่อนที่ ล้อ​ที่​ติด​อยู่​ข้างๆ​พวกเขา​ก็​จะ​เคลื่อน​ไปด้วย เมื่อ​พวกเขา​ลอย​ขึ้น​จาก​พื้น ล้อ​พวกนี้​จะ​ลอย​ขึ้น​ไปด้วย</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​จะ​ไป​ตาม​ที่​พระวิญญาณ​จะ​พาไป และ​ล้อ​พวกนี้​จะ​ตาม​ไปด้วย เพราะ​วิญญาณ​ของ​สิ่งมีชีวิต​เหล่านี้​อยู่​ใน​ล้อ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​เมื่อ​พวกเขา​เคลื่อนที่ ล้อ​จะ​เคลื่อน​ไป​ด้วย เมื่อ​พวกเขา​หยุด ล้อ​ทั้งหมด​จะ​หยุด​ด้วย และ​เมื่อ​ล้อ​พวกนั้น​ลอย​ขึ้น​จาก​พื้น พวกเขา​ก็​จะ​ลอย​ขึ้น​ไป​กับ​ล้อ​ด้วย เพราะ​วิญญาณ​ของ​สิ่งมีชีวิต​เหล่า​นั้น​อยู่​ใน​ล้อ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="22">เหนือ​หัว​ของ​สิ่งมีชีวิต​เหล่า​นั้น​ขึ้น​ไป มี​โดม ที่​ส่อง​สว่าง​อย่าง​น่า​ตะลึงงัน​เหมือน​แก้ว​เจียรไน</verse>
				<verse number="23">ภายใต้​โดม​นั้น ปีก​สอง​ข้าง​ของ​พวกเขา​กาง​ออก​ชน​กัน และ​อีก​สอง​ปีก​ที่เหลือ​ปกคลุม​ร่าง​ของ​พวกเขา​อยู่</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​สิ่งมีชีวิต​เหล่า​นี้​เคลื่อนที่ ผม​ได้ยิน​เสียง​ปีก​ของ​พวกเขา​เหมือน​กับ​เสียง​ดังสนั่น​ของ​น้ำ​ที่​เชี่ยว​กราก เหมือน​กับ​เสียง​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​ฤทธิ์ เหมือน​กับ​เสียง​สับสน​วุ่นวาย​ใน​กองทัพ เมื่อ​พวกเขา​หยุด​อยู่​กับที่ พวกเขา​ก็​หุบ​ปีก​ลง</verse>
				<verse number="25">ใน​ขณะที่​พวกเขา​หุบ​ปีก​ลง​อยู่นั้น ก็​มี​เสียง​ดัง​มา​จาก​โดม​ที่​อยู่​เหนือ​หัว​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​บัลลังก์​ตั้ง​อยู่​บน​โดม​นั้น บัลลังก์​นั้น​สีฟ้า​เหมือน​พลอย​ไพฑูรย์ และ​มี​ผู้หนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​มนุษย์​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​นั้น</verse>
				<verse number="27">ผม​มอง​ดู​ชาย​ผู้นั้น และ​เห็น​ว่า​ตั้งแต่​เอว​ขึ้น​ไป​เป็น​เหมือน​เหล็ก​ที่​กำลัง​ร้อน​ระอุ เหมือน​กับ​มี​ไฟ​อยู่​ล้อมรอบ และ​ตั้งแต่​เอว​ลง​มา ดู​เหมือน​กับ​ไฟ​และ​มี​รัศมี​ส่อง​ล้อมรอบ​ตัวเขา​อยู่</verse>
				<verse number="28">แสงสว่าง​ที่​ส่อง​อยู่​ล้อมรอบ​ตัวเขา​นั้น​ดู​เหมือน​สายรุ้ง​ใน​หมู่เมฆ​ใน​วัน​ฝนตก มัน​ดู​เหมือน​กับ​ลักษณะ​ของ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์ เมื่อ​ผม​เห็น​อย่าง​นั้น ผม​ซบหน้า​ลง​กับ​พื้น แล้ว​ผม​ได้ยิน​เสียง​หนึ่ง​พูด​กับ​ผม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ ยืน​ขึ้น​มา เรา​จะ​พูด​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระองค์​พูด​อย่าง​นั้น พระวิญญาณ​ได้​เข้า​มา​ใน​ตัว​ผม​และ​พยุง​ผม​ให้​ยืน​ขึ้น และ​ผม​ก็​ฟัง​พระองค์​พูด</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เรา​กำลัง​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​ชาว​อิสราเอล ซึ่ง​เป็น​ชนชาติ​ที่​ชอบ​กบฏ พวกเขา​กบฏ​ต่อเรา พวกเขา​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​ได้​ต่อต้าน​เรา​มา​จน​ถึง​วันนี้</verse>
				<verse number="4">ประชาชน​ที่​เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไปหา​นั้น เป็น​พวก​ที่​หัวแข็ง​และ​ดื้อดึง ให้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนี้’</verse>
				<verse number="5">และ​ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​ฟัง​หรือ​ไม่ฟัง​เจ้า​ก็ตาม (พวกเขา​เป็น​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ) อย่าง​น้อย​พวกเขา​จะ​รู้​ว่า​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​หนึ่ง อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ลูก​มนุษย์ ไม่ต้อง​กลัว​พวกเขา​หรือ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​พูด ถึงแม้​จะ​มี​พุ่มไม้​หนาม และ​หญ้า​ที่​แหลม​คม​อยู่​รอบๆ​ตัวเจ้า และ​เจ้า​ต้อง​อยู่​ท่ามกลาง​แมงป่อง​มากมาย อย่า​กลัว​คำพูด​ของ​พวกเขา​หรือ​หวาดกลัว​ต่อ​สีหน้า​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​เป็น​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="7">ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​ฟัง​หรือ​ไม่ฟัง​ก็ตาม (เพราะ​พวกเขา​เป็น​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ) เจ้า​จะ​ต้อง​บอก​พวกเขา​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">ส่วน​เจ้า ลูก​มนุษย์ เจ้า​จะ​ต้อง​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​กับเจ้า อย่า​กบฏ​เหมือน​กับ​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ​นั้น อ้า​ปาก​ของเจ้า​และ​กิน​สิ่ง​ที่​เรา​ให้​กับเจ้า”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ผม​ก็​มอง​เห็น​มือ​หนึ่ง​ยื่น​มา​ที่​ผม ใน​มือ​นั้น​มี​หนังสือ​ม้วน​กระดาษ​อยู่​ม้วน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​คลี่​มัน​ออก​มา​ต่อหน้า​ผม ทั้ง​สอง​หน้า​ของมัน มี​คำพูด​แห่ง​การ​คร่ำครวญ ความ​อาลัย​และ​ความ​เศร้าโศก เขียน​อยู่​บนนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ กิน​สิ่ง​ที่​อยู่​ตรง​หน้าเจ้า กิน​กระดาษ​ม้วนนี้​ซะ และ​ให้​ไป​พูด​เรื่องนี้​กับ​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ผม​จึง​อ้า​ปาก และ​พระองค์​ใส่​ม้วน​กระดาษ​นั้น​เข้า​ใน​ปาก​ของผม</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ กิน​ม้วน​กระดาษ​ที่​เรา​ให้​กับเจ้า และ​ให้​กระเพาะ​ของเจ้า​เต็มอิ่ม​ด้วยมัน” ผม​จึง​กิน​มัน และ​มัน​ก็​มี​รส​หวาน​เหมือน​น้ำเชื่อม​ผลไม้</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ ตอนนี้​ให้​ไปหา​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​เอา​คำพูด​ต่างๆ​ของเรา​ไป​เล่า​ให้​กับ​พวกเขา​ฟัง</verse>
				<verse number="5">เรา​ไม่ได้​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​พวก​ที่​พูด​ภาษา​ที่​เจ้า​ฟัง​ไม่​รู้​เรื่อง​หรือ​พูด​ภาษา​ที่​ยากๆ แต่​เรา​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="6">เรา​ไม่ได้​ส่ง​เจ้า​ไป​หา​คน​จำนวน​มากมาย​ที่​พูด​ภาษา​ที่​เจ้า​ไม่​รู้​เรื่อง หรือ​คน​ที่​พูด​ภาษา​ยากๆ​ที่​เจ้า​ไม่​เข้าใจ อัน​ที่จริง ถ้า​เรา​ส่ง​เจ้า​ไปหา​คน​พวกนั้น พวกเขา​ก็​คง​จะ​ฟัง​เจ้า</verse>
				<verse number="7">แต่​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล​จะ​ไม่ยอม​ฟัง​เจ้า เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​ฟัง​เรา คน​พวกนี้​หัวแข็ง​และ​ดื้อดึง</verse>
				<verse number="8">คอย​ดูนะ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หัวแข็ง​เพื่อ​ชน​กับ​คน​พวกนั้น และ​ดื้อดึง​พอๆ​กับ​คน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​หัว​ของ​เจ้า​เหมือน​กับ​เพชร แข็ง​ยิ่งกว่า​หิน​เหล็ก​ไฟ อย่า​กลัว​พวกเขา หรือ​หวาดกลัว​ต่อ​สีหน้า​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​เป็น​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ ฟัง​ให้ดี​และ​จำ​ใส่ใจ​ทุก​คำพูด​ที่​เรา​พูด​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้ ให้​เจ้า​ไปหา​คน​ของเจ้า​ที่​ถูก​เนรเทศ​พวกนั้น ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​ฟัง​หรือ​ไม่ฟัง​เจ้า​ก็ตาม ให้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนี้’”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระวิญญาณ​ก็​ได้​ยก​ตัว​ผม​ขึ้น และ​เมื่อ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ลอย​ขึ้น​มา​จาก​สถานที่​อยู่​ของ​รัศมี​นั้น ผม​ได้ยิน​เสียง​ดัง​กึกก้อง​ด้าน​หลัง​ผม</verse>
				<verse number="13">มัน​เป็น​เสียง​ที่​เกิด​จาก​ปีก​ที่​เสียดสี​กัน​ของ​สิ่งมีชีวิต​ทั้งสี่​นั้น และ​เสียง​ของ​ล้อ​ทั้งสี่​ที่​อยู่​ข้าง​พวกเขา​ดัง​กึกก้อง​มาก</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระวิญญาณ​ได้​ยก​ผม​ขึ้น​และ​พา​ผม​ไป ผม​ไป​ด้วย​ความ​ขมขื่น​และ​โกรธ​จัด และ​มือ​อัน​ทรง​พลัง​ของ​พระยาห์เวห์​ผลัก​ผม​ไป</verse>
				<verse number="15">ผม​ได้​มา​ถึง​ชาว​อิสราเอล​ที่​ถูก​เนรเทศ​มา​อยู่​ที่​เทลอาบิบ ใกล้​กับ​คลอง​ขุด​เคบาร์ พวกเขา​อาศัย​อยู่​ที่นั่น และ​ผม​ได้​อยู่​ที่นั่น​กับ​พวกเขา ผม​นั่ง​ตะลึงงัน​พูด​อะไร​ไม่ออก​อยู่​ถึง​เจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="16">หลังจาก​เจ็ด​วัน​แล้ว ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="17">“เจ้า​ลูกมนุษย์ เรา​ได้​ตั้ง​ให้​เจ้า​เป็น​ยาม​เฝ้าดู ครอบครัว​อิสราเอล ดังนั้น​เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​เจ้า​ได้ยิน​คำพูด​จาก​ปาก​ของเรา เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​เตือน​พวกเขา​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เรา​พูด​กับ​คนชั่ว​คนหนึ่ง​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แน่ๆ’ แล้ว​เจ้า​ไม่​เตือน​เขา​หรือ​พูด​ให้​เขา​กลับใจ​เลิก​ทำชั่ว เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​เขา คนชั่ว​คนนั้น​ก็​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของเขา และ​เรา​จะ​ถือ​ว่า​เจ้า​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​การตาย​นั้น</verse>
				<verse number="19">แต่​ถ้า​เจ้า​ได้​เตือน​คนชั่ว​คนนั้น แล้ว​เขา​ไม่ยอม​กลับใจ​เลิก​ทำชั่ว เขา​ก็​จะตาย​เพราะ​บาป​ของเขา แต่​เจ้า​ได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​ตัว​เจ้าเอง​ไว้</verse>
				<verse number="20">ถ้า​คนดี​คน​หนึ่ง​หัน​จาก​การ​ทำ​ดี​ไป​ทำ​ชั่ว​แทน เรา​จะ​วาง​อุปสรรค​ไว้​ตรง​หน้า​เขา เพื่อ​ให้​เขา​สะดุด​ล้ม แล้ว​เขา​จะ​ตาย เขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​เขา เพราะ​เจ้า​ไม่​ได้​เตือน​เขา เรา​จะ​มอง​ข้าม​สิ่ง​ดีๆ​ที่​เขา​เคย​ทำ​นั้น อย่าง​นี้​เรา​ถือ​ว่า​เจ้า​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​การ​ตาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​เจ้า​เตือน​คน​ที่​ทำดี​คนนั้น​ไม่ให้​ไป​ทำ​บาป แล้ว​เขา​ก็​ไม่ได้​ทำ​บาป เขา​ก็​จะ​มีชีวิต​แน่ เพราะ​เขา​ฟัง​คำเตือน​ของเจ้า และ​เจ้า​ก็​จะได้​ช่วย​ชีวิต​ของ​ตัว​เจ้าเอง​ด้วย”</verse>
				<verse number="22">มือ​อัน​ทรง​พลัง​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​อยู่​บน​ตัวผม​ที่นั่น พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ลุก​ขึ้นมา แล้ว​ไป​ที่​หุบเขา​นั้น แล้ว​เรา​จะ​พูด​กับ​เจ้า​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="23">ผม​จึง​ลุกขึ้น​และ​ออก​ไป​ที่​หุบเขา​นั้น รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ที่นั่น ซึ่ง​เหมือน​กับ​รัศมี​ที่​ผม​เห็น​ข้าง​คลองขุด​เคบาร์ ผม​ก้มหน้า​ลง​กับ​ดิน</verse>
				<verse number="24">พระวิญญาณ​ได้​เข้า​ใน​ตัวผม และ​พยุง​ผม​ยืนขึ้น พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ไป​ขัง​ตัวเอง​ใน​บ้าน​ของเจ้า​ซะ</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ลูก​มนุษย์ พวกเขา​จะ​เอา​เชือก​มา​มัดเจ้า​ไม่ให้​เจ้า​ออก​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ประชาชน</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​ให้​ลิ้น​ของเจ้า​ติด​กับ​เพดาน​ปาก เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​เงียบ​และ​ไม่​สามารถ​ต่อว่า​พวกเขา​ได้ ถึงแม้​พวกเขา​จะ​เป็น​ครอบครัว​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="27">แต่​เมื่อ​เรา​พูด​กับ​เจ้า เรา​จะ​เปิด​ปาก​ของเจ้า​และ​เจ้า​จะ​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด’ ใคร​อยาก​ฟัง​ก็​ฟัง​เถอะ ใคร​ไม่​อยาก​ฟัง​ก็​ไม่ต้อง​ฟัง เพราะ​พวกเขา​เป็น​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ​อยู่แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ตอนนี้ เจ้า​ลูกมนุษย์ เอา​ดินเหนียว​มา​หนึ่ง​แผ่น วาง​ไว้​ตรง​หน้า​เจ้า แล้ว​ให้​วาดรูป​เมือง​เยรูซาเล็ม​ลง​บน​ดินเหนียว​แผ่นนั้น</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ให้​เจ้า​ทำตัว​เป็น​ศัตรู​ปิดล้อม​เมือง​นั้น ให้​เจ้า​สร้าง​เนินดิน​สำหรับ​ปีน​ขึ้น​บน​กำแพง​และ​ล้อมรอบ​เมือง​นั้น​ไว้ ให้​ตั้ง​ค่าย​ต่างๆ​ล้อมรอบ​เมือง​ไว้ และ​วาง​ท่อนไม้​สำหรับ​ทะลวง​กำแพง​ไว้​รอบๆ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ตั้ง​กระทะ​เหล็ก​แบน​ไว้​ระหว่าง​เจ้า​กับ​เมือง ทำ​เหมือน​กับ​เป็น​กำแพง​เหล็ก​ระหว่าง​เจ้า​กับ​เมือง​และ​ให้​เจ้า​หันหน้า​เข้าหา​เมือง​นั้น ให้​เจ้า​ล้อม​และ​เข้า​โจมตี​เมือง​นั้น นี่​จะ​เป็น​ตัวอย่าง​ตักเตือน​ครอบครัว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ต่อ​จากนั้น​เจ้า​ต้อง​นอน​ตะแคง​ซ้าย เพื่อ​แสดง​ว่า​เจ้า​กำลัง​แบก​รับ​ความ​ผิดบาป​ของ​ชาว​อิสราเอล​อยู่ เจ้า​จะ​ต้อง​แบก​รับ​ความ​ผิดบาป​เท่ากับ​จำนวน​วัน​ที่​เจ้า​นอน​ตะแคง​ซ้าย​นั้น</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ต้อง​แบก​รับ​ความ​ผิดบาป​ของ​อิสราเอล​เป็น​เวลา​สามร้อย​เก้าสิบ​วัน นี่​คือ​จำนวน​วัน​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ให้​เจ้า​นอน และ​อิสราเอล​จะ​ต้อง​ได้รับ​โทษ​ตาม​นั้น คือ​หนึ่ง​วัน​เท่ากับ​หนึ่ง​ปี</verse>
				<verse number="6">ต่อ​จากนั้น​ให้​เจ้า​นอน​ตะแคง​ขวา​อีก​สี่สิบ​วัน ครั้งนี้​เจ้า​จะ​ต้อง​แบก​รับ​บาป​ของ​ชาว​ยูดาห์​อยู่​สี่สิบ​วัน นี่​คือ​จำนวน​วัน​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ให้​เจ้า​นอน ยูดาห์​จะ​ต้อง​ได้รับ​โทษ​ตาม​นั้น คือ​หนึ่ง​วัน​เท่ากับ​หนึ่ง​ปี</verse>
				<verse number="7">คราวนี้​ให้​ม้วน​แขนเสื้อ​ขึ้น แล้ว​หัน​หน้า​ของเจ้า​ไป​ทาง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ที่​ถูก​ปิดล้อม​อยู่นั้น และ​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​เอา​พวก​เชือก​มัดเจ้า​ไว้ เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​พลิก​ตัว​ไป​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ได้ จนกว่า​เจ้า​จะ​โจมตี​เมือง​เสร็จ</verse>
				<verse number="9">ให้​เจ้า​เอา​ข้าว​สาลี ข้าว​บาร์เลย์ ถั่ว ถั่วแดง ลูกเดือย​และ​ข้าว​สแปลต์ ผสม​พวกมัน​เข้า​ด้วยกัน​แล้ว​เก็บ​ไว้​ใน​ไห เอา​พวกนี้​มา​บด​เป็น​แป้ง แล้ว​เอา​แป้ง​เหล่านี้​มา​ทำ​ขนมปัง​สำหรับ​ตัวเจ้า เจ้า​จะ​กิน​แต่​ขนมปัง​นี้​เท่านั้น ใน​ระหว่าง​สามร้อย​เก้าสิบ​วัน​ที่​เจ้า​นอน​ตะแคง​อยู่</verse>
				<verse number="10">ใน​แต่ละ​วัน​เจ้า​จะ​ใช้​แป้ง​ทำ​ขนมปัง​ได้​แค่​สองร้อย​สามสิบ​กรัม​เท่านั้น และ​ให้​กิน​มัน​ทั้งวัน​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="11">และ​เจ้า​ก็​ดื่ม​น้ำ​ได้​แค่​ประมาณ​ครึ่ง​ลิตร​กว่าๆ ​ต่อวัน​เท่านั้น และ​ให้​ดื่ม​มัน​ทั้งวัน​ตาม​เวลา​ที่​กำหนด</verse>
				<verse number="12">ให้​เจ้า​เอา​แป้ง​นั้น​มา​อบ​และ​กิน​มัน​เหมือน​กับ​ขนมปัง​จาก​แป้ง​บาร์เลย์ ให้​เจ้า​อบ​มัน​ทุกวัน โดย​ใช้​ขี้คน​เป็น​เชื้อเพลิง และ​เจ้า​ต้อง​กิน​ขนมปัง​นี้​ต่อหน้า​ต่อตา​ประชาชน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “สิ่งนี้​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​จะ​กิน​อาหาร​ที่​ไม่​บริสุทธิ์ ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​เรา​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ให้​ไปอยู่​นั้น”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ผม​ก็​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​เจ้าข้า อย่า​ทำ​อย่างนี้​เลย ข้าพเจ้า​ไม่เคย​ทำ​ตัว​ให้​ไม่​บริสุทธิ์​มา​ก่อน​เลย ตั้งแต่​เด็ก​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้ ข้าพเจ้า​ไม่เคย​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ตายเอง​หรือ​ถูก​สัตว์ป่า​ฉีก​กิน​มา​ก่อน เนื้อ​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​ไม่เคย​ผ่าน​เข้าปาก​ข้าพเจ้า​มา​ก่อน​เลย”</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​ว่า “ดีมาก เรา​จะ​ยอม​ให้​เจ้า​อบ​ขนมปัง​ของเจ้า​ด้วย​ขี้วัว​แทน​ขี้คน”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​เยรูซาเล็ม​ขาดแคลน​เสบียง​ขนมปัง ประชาชน​จะ​กิน​ขนมปัง​ที่​ได้รับ​ปัน​ส่วน​มา​ด้วย​ความ​กังวล และ​จะ​ดื่ม​น้ำ​ที่​ได้รับ​ปัน​ส่วน​มา​อย่าง​สิ้นหวัง</verse>
				<verse number="17">เพราะ​จะ​ขาดแคลน​ขนมปัง​และ​น้ำ พวกเขา​แต่ละคน​จะ​ตกใจ​กลัว และ​ร่างกาย​จะ​ซูบผอม​ลง​เพราะ​โทษ​ที่​พวกเขา​กำลัง​รับ​อยู่​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ตอนนี้ เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​เจ้า​เอา​ดาบ​คมๆ​มา​ด้าม​หนึ่ง ให้​ใช้​มัน​เหมือน​มีดโกน​ของ​ช่าง​ตัดผม โกนผม​บน​หัว​ของเจ้า​และ​โกน​หนวด​ของเจ้า แล้ว​เอา​ผม​ของเจ้า​ไป​ชั่ง​บน​ตราชั่ง แบ่ง​ผม​ออก​เป็น​สาม​ส่วน​เท่าๆกัน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​จำนวน​วัน​ที่​เจ้า​ปิดล้อม​เมือง​นั้น​ครบถ้วน​แล้ว ให้​เอา​ผม​ส่วน​แรก​มา​เผา​ใน​เมือง จากนั้น​ให้​เอา​ดาบ​มา​หั่น​ผม​ส่วน​ที่สอง​เป็น​ชิ้นเล็ก​ชิ้นน้อย โปรย​ไป​รอบๆ​เมือง และ​ให้​เอา​ผม​ส่วน​ที่สาม​โยน​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ​ให้​ลอย​ไป​ตาม​ลม นี่​หมายความ​ว่า​เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​มา​ไล่​พวกมัน​ไป​อยู่​แดนไกล</verse>
				<verse number="3">แต่​ให้​เจ้า​หยิบ​ผม​มา​ไม่​กี่​เส้น แล้ว​เอา​มา​ผูก​ไว้​ที่​ขอบ​ชาย​เสื้อคลุม​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">และ​ให้​หยิบผม​มา​อีก​นิดหนึ่ง เอา​มา​ขว้าง​เข้าไป​เผา​ใน​กองไฟ นี่​หมายถึง​ไฟ​จะ​เริ่ม​จาก​ที่นั่น และ​ลาม​ไป​ถึง​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่างนี้​ว่า “นี่​คือ​เมือง​เยรูซาเล็ม เรา​ได้​ตั้ง​เธอ​ไว้​ตรง​กลาง​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​มี​ประเทศ​ต่างๆ​ล้อมรอบ​เธอ​อยู่</verse>
				<verse number="6">เยรูซาเล็ม​กบฏ​ต่อ​กฎ​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของเรา และ​กลาย​เป็น​ชั่วร้าย​มาก​ยิ่งกว่า​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เธอ เธอ​ทิ้ง​กฎ​ต่างๆ​ของเรา และ​ยัง​ไม่​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของเรา”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เจ้า​ก่อ​ปัญหา​ยิ่งกว่า​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​เจ้า เจ้า​ไม่ยอม​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​หรือ​รักษา​กฎ​ทั้งหลาย​ของเรา แม้แต่​สิ่ง​ที่​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​เจ้า​บอก​ว่า​ผิด เจ้า​ยัง​ทำ​เลย”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​เอง​นี่แหละ​จะ​ต่อต้าน​เจ้า และ​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ต่อหน้า​ต่อตา​ชนชาติ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">เป็น​เพราะ​พวก​รูปเคารพ​ที่​น่ารังเกียจ​เหล่า​นั้น​ของเจ้า เรา​จึง​จะ​ทำ​กับ​เจ้า​อย่าง​ที่​เรา​ไม่เคย​ทำ​มา​ก่อน และ​เรา​ก็​จะ​ไม่มี​วัน​ทำ​อย่างนี้​อีก</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น คน​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​อดอยาก​มาก จน​ถึง​ขั้น​พ่อแม่​จะ​กิน​ลูกๆ​ของ​ตัวเอง และ​ลูกๆ​จะ​กิน​พ่อแม่​ของ​พวกเขา​ด้วย เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ใน​หลายๆ​แบบ และ​จะ​ทำ​ให้​ผู้​รอด​ชีวิต​กระจัด​กระจาย​ไป​ทุก​ทิศทาง”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า เพราะ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​แปดเปื้อน เพราะ​พวก​รูปเคารพ​ที่​น่ารังเกียจ​ของ​เจ้า และ​พวก​การ​กระทำ​ที่​น่า​ขยะแขยง​ของเจ้า เรา​จะ​ไม่มี​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​เจ้า เรา​จะ​ไม่​สงสาร​เจ้า และ​เรา​จะ​ตัดเจ้า​เหมือน​ตัด​หญ้า</verse>
				<verse number="12">คน​ของเจ้า หนึ่ง​ในสาม​จะ​ตาย​ใน​ตัวเมือง​ด้วย​โรคระบาด​หรือ​อดอยาก​ตาย อีก​หนึ่ง​ในสาม​จะ​ล้มลง​ด้วย​คม​ดาบ​ที่​นอก​กำแพง​เมือง​ของเจ้า และ​อีก​หนึ่ง​ในสาม เรา​จะ​ทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​ลม และ​เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ของเรา​ออก​มา​ไล่ล่า​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">ถึง​ตอนนั้น ความ​โกรธแค้น​ของเรา​ก็​จะ​ระบาย​ออก​มา เรา​จะ​ระบาย​ความ​เกรี้ยวกราด​ของ​เรา​ใส่​พวกเขา​จน​หมดสิ้น เมื่อ​เรา​ได้​แสดง​ความ​เดือดดาล​ของเรา​กับ​พวกเขา​แล้ว พวกเขา​จะ​รู้​ว่า เรา ยาห์เวห์​ได้​พูด​ไป​ด้วย​ความ​รู้สึก​อย่าง​แรงกล้า”</verse>
				<verse number="14">“เยรูซาเล็ม เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​กลาย​เป็น​กอง​ซาก​ปรัก​หักพัง ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า​และ​คน​ที่​เดิน​ผ่าน​เจ้า​ไป จะ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เจ้า​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​ความ​เดือดดาล และ​ด้วย​การ​ต่อว่า​อย่าง​เจ็บแสบ พวกเขา​ก็​จะ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า​และ​สบประมาท​เจ้า และ​พวกเจ้า​ก็​จะ​เป็น​บทเรียน​ให้​กับ​พวกเขา และ​เป็น​สิ่ง​ที่​น่า​สยดสยอง​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​รอบ​ตัว​เจ้า เรา ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​ยิง​ลูกธนู​แห่ง​ความ​อดอยาก​ที่​ถึงตาย​และ​การ​ทำลาย​ล้าง เรา​จะ​ยิง​ไป​เพื่อ​ทำลาย​เจ้า เรา​จะ​นำ​ความ​อดอยาก​อย่าง​หนัก​มา​สู่​เจ้า และ​จะ​ตัด​ทาง​จัด​ส่ง​เสบียง​อาหาร​ของเจ้า</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ส่ง​ความ​อดอยาก​และ​พวก​สัตว์ป่า​ที่​ดุร้าย​มา​ให้​เจ้า และ​พวกมัน​จะ​เอา​ลูกหลาน​ของเจ้า​ไป ใน​เมือง​จะ​มี​โรคระบาด​และ​การ​ฆ่าฟัน​กัน เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​ต่อสู้​เจ้า เรา ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​หันหน้า​ไป​ที่​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​พวกมัน​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘เทือกเขา​แห่ง​อิสราเอล ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่างนี้​กับ​พวก​เทือกเขา พวก​เนินเขา ลำธาร​และ​หุบเขา​ต่างๆ​ว่า “เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​ต่อต้าน​พวก​เจ้า เรา​จะ​ทำลาย​พวก​ศาลเจ้า ทั้งหลาย​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="4">พวก​แท่นบูชา​ของ​พวกเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​เป็น​ชิ้นๆ แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ทั้งหลาย​ของ​พวกเจ้า​จะ​ถูก​ทุบ​จน​ละเอียด เรา​จะ​ฆ่า​ประชาชน​ของ​พวกเจ้า​ต่อหน้า​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​วาง​ซากศพ​ของ​ชาว​อิสราเอล​ไว้​ตรง​หน้า​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ของ​พวกเขา เรา​จะ​ทำ​ให้​กระดูก​ของ​พวกเจ้า​กระจัด​กระจาย​อยู่​รอบๆ​พวก​แท่นบูชา​ของเจ้า</verse>
				<verse number="6">ไม่ว่า​เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม เมือง​ต่างๆ​ของเจ้า​จะ​กลาย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง พวก​ศาลเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย และ​แท่นบูชา​ทั้งหลาย​ของเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​และ​กลาย​เป็น​ซาก พวก​รูปเคารพ​จะ​แตกหัก​เป็น​ชิ้นเล็ก​ชิ้นน้อย แท่นบูชา​เครื่อง​หอม​ของ​พวกเจ้า​จะ​ถูก​ทุบ​จน​ละเอียด สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้นมา​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="7">ประชาชน​ของ​พวกเจ้า​จะ​ถูกฆ่า​และ​ล้มตาย​ลง​ท่ามกลาง​พวกเจ้า แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”’</verse>
				<verse number="8">แต่​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​พวกเจ้า​บางคน​หลบหนี​คม​ดาบ​ไป​ได้ พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ไป​อยู่​ที่​ชนชาติ​อื่นๆ เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเจ้า​กระจัด​กระจาย​กัน​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ประเทศ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พวกเขา​จะ​ถูก​จับตัว​ไป​เป็น​เชลย และ​ถูก​บังคับ​ให้​ไป​อยู่​ใน​ประเทศ​อื่น คน​ที่​หลบหนี​ไป​ได้​นี้​จะ​ตระหนัก​ว่า เรา​ชอกช้ำ​ใจ​แค่ไหน​ที่​ใจ​ชู้​ของ​พวกเขา​หันเห​ไป​จาก​เรา และ​ตาชู้​ของ​พวกเขา​ที่​กระสัน​หา​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ของ​พวกเขา พวกเขา​จะ​เกลียด​ตัวเอง เพราะ​ความ​ชั่วร้าย​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​ไป และ​ที่​พวกเขา​ทำ​ตัว​น่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เรา​ไม่ได้​ขู่​เล่นๆ​ที่​จะ​ทำ​ให้​ความ​หายนะ​เหล่านี้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​ตบมือ​เปรี้ยง และ​กระทืบ​เท้า​ของเจ้า และ​คร่ำครวญ​อย่าง​เศร้าโศก เพราะ​การ​กระทำ​ตัว​ที่​ชั่วช้า​น่ารังเกียจ​ทั้งหมด​ของ​ครอบครัว​อิสราเอล ให้​ทำ​อย่างนี้ เพราะ​พวกเขา​จะ​ล้มตาย​ด้วย ดาบ ความ​อดอยาก​และ​โรคระบาด</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​อยู่​ห่างไกล​ออกไป​จะ​ตาย​ด้วย​โรคระบาด ส่วน​คน​ที่​อยู่​ใกล้​จะ​ล้มตาย​ด้วย​ดาบ คน​ที่​รอด​ชีวิต​และ​หลงเหลือ​อยู่​จะ​ตาย​เพราะ​ความ​อดอยาก เรา​จะ​ระบาย​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ทั้งหมด​ของเรา​ลง​บน​พวกเขา​จนหมด​เกลี้ยง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ซาก​ศพ​คน​ของ​พวก​เขา ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​อยู่​เกลื่อน​กลาด ท่ามกลาง​พวก​รูปเคารพ​และ​รอบๆ​แท่นบูชา​ของ​พวกเขา ตาม​ศาลเจ้า​และ​บน​ยอดเขา​ทั้งหมด ใต้​ต้นไม้​ที่​แผ่​กิ่งก้าน​ทุกต้น​และ​ใต้​ต้นก่อ​ที่​มี​ใบ​หนาทึบ​ทุกต้น ตาม​สถานที่​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​เคย​ถวาย​เครื่อง​บูชา​อัน​หอมหวน​ให้​กับ​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา เมื่อ​นั้น​แหละ​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออก​ต่อต้าน​พวกเขา​ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​อาศัย​อยู่​ที่ไหน​ก็ตาม และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นี้​ถูก​ทำลาย​และ​ทิ้งร้าง ตั้งแต่​ทะเลทราย​ไป​จน​ถึง​ดิบลาห์ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​แผ่นดิน​อิสราเอล จบสิ้น​แล้ว จุดจบ​ได้​มาถึง ทั้ง​สี่มุม​ของ​แผ่นดิน​แล้ว</verse>
				<verse number="3">จุดจบ​มาถึง​เจ้า​แล้ว​ใน​ตอนนี้ เรา​จะ​ปล่อย​ความโกรธ​ของเรา​ลง​บนเจ้า เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้า​ตาม​การกระทำ​ของเจ้า เรา​จะ​ตอบแทน​เจ้า​ที่​เจ้า​ทำตัว​น่ารังเกียจ</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ไม่​สงสาร​เจ้า​หรือ​ละเว้นโทษ​เจ้า​อีกต่อไป​แล้ว เรา​จะ​ตอบแทน​เจ้า​สำหรับ​สิ่งชั่วร้าย​ที่​เจ้าทำ และ​สำหรับ​การกระทำ​ที่​น่ารังเกียจ​ใน​หมู่​พวกเจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ความ​หายนะ​จะ​เกิด​แล้ว​เกิด​อีก ดูสิ มัน​กำลัง​มา</verse>
				<verse number="6">จุดจบ​กำลัง​มา จุดจบ​กำลัง​มา มัน​ได้​ตื่น​ขึ้น​มา​ต่อสู้​เจ้า ดูสิ มัน​กำลัง​มา</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ผู้​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​อิสราเอล เคราะห์ร้าย​ได้​มา​ถึง​ตัวเจ้า​แล้ว เวลานั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว วันนั้น​ใกล้​เข้ามา​แล้ว มี​แต่​ความ​ตื่นกลัว​บน​เทือกเขา ไม่ใช่​ความยินดี</verse>
				<verse number="8">เรา​กำลัง​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​เจ้า เรา​จะ​ใช้​ความโกรธ​ของเรา​ต่อต้าน​เจ้า เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​สำหรับ​สิ่ง​ที่​เจ้าทำ และ​สำหรับ​การ​ทำตัว​ที่​น่ารังเกียจ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​สงสาร​เจ้า​หรือ​ละเว้น​โทษ​เจ้า​อีกต่อไป​แล้ว เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​สำหรับ​สิ่ง​ที่​เจ้าทำ และ​การ​ทำตัว​อัน​น่ารังเกียจ​ของเจ้า​ใน​หมู่​พวกเจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​ยาห์เวห์​นี่แหละ เป็นผู้โจมตี​เจ้า</verse>
				<verse number="10">วันนั้น​มา​แล้ว มัน​ได้​มา​ถึง​แล้ว เคราะห์ร้าย​ของเจ้า​ได้​โผล่​ออกมา​แล้ว ความ​อธรรม​ได้​งอกตุ่ม​ออกมา​แล้ว ความ​หยิ่งผยอง​ได้​เบ่งบาน​ออกมา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ความ​รุนแรง​ได้​เติบโต​เป็น​ไม้เรียว​แห่ง​ความชั่วร้าย ประชาชน​จะ​หมดไป ทรัพย์​สมบัติ​จะ​หมดเกลี้ยง​จะ​ไม่มี​คนสำคัญ​เหลืออยู่​อีก</verse>
				<verse number="12">เวลานั้น​ได้​มา​แล้ว วันนั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว ไม่มี​ทั้ง​คนซื้อ​ที่​รื่นเริง​ยินดี และ​ไม่มี​ทั้ง​คนขาย​ที่​เศร้า​เสียใจ เพราะ​ความ​เดือดดาล​มา​ตก​อยู่​บน​ฝูงชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="13">คนขาย​จะ​ไม่​สามารถ​เอา​แผ่นดิน​ที่​เขา​ได้​ขาย​ไปแล้ว​กลับคืน​มา​ได้อีก ตราบ​เท่า​ที่​ทั้ง​เขา​และ​คนซื้อ​ยัง​มีชีวิต​อยู่ เพราะ​ว่า​นิมิต​ที่​เกี่ยวกับ​ฝูงชน​ทั้งหมด​นั้น​จะ​เกิดขึ้น​แน่ๆ​ไม่​เปลี่ยน​แปลง จะ​ไม่มี​ใคร​ใน​หมู่​พวกเขา​ที่​รักษา​ชีวิต​ไว้ได้​เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำบาป</verse>
				<verse number="14">ถึงแม้ว่า​พวกเขา​จะ​เป่า​แตร​และ​เตรียม​ของ​ทุกอย่าง​ไว้​พร้อม​แล้ว จะ​ไม่มี​ใคร​เข้า​สู่​สนามรบ เพราะ​ความ​เดือดดาล​ของเรา​อยู่​บน​ฝูงชน​ทั้งหมด​นั้น</verse>
				<verse number="15">ข้างนอก​เมือง​มี​ดาบ ข้างใน​เมือง​มี​โรคระบาด​และ​ความอดอยาก พวก​ที่​อยู่​ใน​ชนบท​จะ​ตาย​เพราะ​ดาบ พวก​ที่​อยู่​ใน​เมือง​จะ​ถูก​กลืนกิน​ด้วย​ความอดอยาก​และ​โรคระบาด</verse>
				<verse number="16">พวก​ที่​รอดชีวิต​และ​หลบหนี​ไปได้​ทั้งหมด จะ​อยู่​ใน​เทือกเขา พวกเขา​จะ​ครวญคราง​เหมือนกับ​นกเขา​แห่ง​หุบเขา เพราะ​บาป​ของ​พวกเขา​แต่ละคน</verse>
				<verse number="17">มือ​ทุกมือ​จะ​อ่อนแรง หัวเขา​จะ​อ่อน​ปวกเปียก​เหมือน​น้ำ</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​จะ​ใส่​เสื้อ​กระสอบ และ​ถูก​ปกคลุม​ด้วย​ความกลัว ใบหน้า​ของ​พวกเขา​จะ​เต็ม​ไปด้วย​ความอับอาย และ​พวกเขา​จะ​โกนหัว​จน​ล้าน</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​จะ​ขว้าง​เงิน​ของ​พวกเขา​ลง​ตามถนน และ​ทอง​ของ​พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​ผ้าอนามัย ใน​วัน​แห่ง​ความ​เดือดดาล​ของ​พระยาห์เวห์ เงิน​และ​ทอง​ของ​พวกเขา​ไม่​สามารถ​ช่วยชีวิต​พวกเขา​ไว้ได้ พวกเขา​ไม่​สามารถ​กิน​พวกมัน เพื่อ​ให้​หายหิว​ได้ เงิน​และ​ทอง​นั่นแหละ ที่​ทำ​ให้​พวกเขา​สะดุด​ไป​ทำบาป</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ภูมิใจ​ใน​เครื่อง​เพชร​อัน​สวยงาม​ของ​พวกเขา และ​ใช้​มัน​สร้าง​รูปเคารพ​อัน​น่ารังเกียจ​และ​น่า​ขยะแขยง​ของ​พวกเขา ดังนั้น เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​รู้สึก​ว่า​พวก​เพชรพลอย​เหล่านั้น​เป็น​เหมือน​ผ้าอนามัย</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​มา​ปล้น​เอา​ทรัพย์สิน​เหล่านั้น​ไป เรา​จะ​ให้​คนชั่ว​ใน​โลกนี้​ได้​ทรัพย์สิน​นั้น​มา​เป็น​ของยึด​ได้​จาก​สงคราม และ​คน​เหล่านั้น​จะ​ทำ​ให้​ทรัพย์สิน​นั้น​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​หันหน้า​ไป​ทางอื่น เพื่อ​คน​ต่าง​ชาติ​พวกนั้น​จะ​ได้​เข้าไป​ใน​วิหาร​ของเรา และ​ทำ​ให้​มัน​เสื่อมไป พวกโจร​จะ​เข้าไป​ใน​นั้น​และ​ทำ​ให้​มัน​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="23">ให้​เตรียม​โซ่​ไว้ เพราะ​แผ่นดิน​นี้​เต็ม​ไปด้วย​การตัดสิน​ประหาร​คนบริสุทธิ์ และ​เมืองนี้​เต็ม​ไปด้วย​ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​นำ​คนชั่ว​ที่สุด​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​เข้ามา​ยึด​บ้านเมือง​ของ​พวกเขา เรา​จะ​ทำ​ให้​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​ผู้​มี​อำนาจ​ของ​พวกเขา​สิ้นสุด​ลง คน​ต่าง​ชาติ​เหล่า​นั้น จะ​เข้ามา​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ต่างๆ​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ความ​น่ากลัว​มา​ถึง พวกเขา​จะ​มอง​หา​สันติภาพ แต่​มัน​จะ​ไม่มี​เลย</verse>
				<verse number="26">ความ​พินาศ​จะ​เกิดขึ้น​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า จะ​มี​ข่าวลือ​อยู่​เรื่อยๆ พวกเขา​จะ​พยายาม​หา​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เพื่อ​ขอ​นิมิต​จาก​พระเจ้า พวก​นักบวช​จะ​ไม่มี​อะไร​สั่งสอน และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​จะ​ไม่มี​คำปรึกษา​ที่​ดีๆ​ให้</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​จะ​เศร้าโศก​เสียใจ​ให้​กับ​คนตาย ขุนนาง​จะ​ห่อหุ้ม​ไป​ด้วย​ความ​สิ้นหวัง และ​มือ​ของ​ประชาชน​บน​แผ่นดิน​จะ​สั่นเทิ้ม เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​ตาม​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ พวกเขา​ลงโทษ​คนอื่น​ยังไง เรา​ก็​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​อย่างนั้น แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​ห้า เดือน​ที่​หก​ปี​ที่​หก ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​นั่ง​อยู่​ใน​บ้าน​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​ยูดาห์​ก็​นั่ง​อยู่​ต่อหน้า​ผม มือ​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​มา​อยู่​บน​ตัว​ผม​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">ผม​มอง​ไป และ​เห็น​ร่าง​ร่างหนึ่ง​ที่​เหมือน​กับ​มนุษย์ ตั้งแต่​ส่วน​เอว​ลงไป เขา​ดู​เหมือน​กับ​ไฟ และ​จาก​เอว​ขึ้น​มา เขา​ดู​สว่าง​สดใส​เหมือน​กับ​เหล็ก​ที่​กำลัง​ร้อน​ระอุ</verse>
				<verse number="3">เขา​ยื่น​สิ่งหนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​มือ​ของเขา​ออก​มา​จับ​เส้นผม​บน​หัว​ของผม พระวิญญาณ​ได้​ยก​ผม​ลอย​ขึ้นไป​อยู่​ระหว่าง​พื้นดิน​กับ​ฟ้าสวรรค์ และ​ใน​นิมิต​ที่​พระเจ้า​ให้​นั้น พระองค์​ได้​พา​ผม​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม พระองค์​พา​ผม​ไป​ที่​ทางเข้า​ของ​ประตู​ทาง​ทิศ​เหนือ ที่​นำเข้า​ไป​สู่​ลาน​ข้างใน​ของ​วิหาร ที่​ประตู​นี้​มี​รูปเคารพ​ที่​ยั่วยุ​ให้​พระเจ้า​หึงหวง​ตั้งอยู่</verse>
				<verse number="4">รัศมี​ของ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ปรากฏ​อยู่​ต่อหน้า​ผม​ที่นั่น เหมือน​กับ​ที่​ผม​เคย​เห็น​ใน​นิมิต​ที่​เกิดขึ้น​ใน​หุบเขา​ใกล้​คลองขุด​เคบาร์</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ มอง​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ​สิ” แล้ว​ผม​ก็​มอง​ไป และ​ตรง​ทิศ​เหนือ​นั้น ข้างๆ​ทางเข้า​ของ​ประตู​ที่​นำ​ไป​สู่​แท่นบูชา มี​รูปเคารพ​ที่​ทำ​ให้​พระเจ้า​หึงหวง​ตั้งอยู่</verse>
				<verse number="6">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​เห็น​หรือ​เปล่า สิ่ง​น่ารังเกียจ​ที่​ชาว​อิสราเอล​กำลัง​ทำ​อยู่​ที่นี่ ซึ่ง​ไล่​เรา​ให้​ห่างไกล​ไป​จาก​วิหาร​ของเรา ตาม​เรา​มาสิ แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ยิ่งกว่า​นั้น​อีก”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระองค์​ได้​นำ​ผม​ไป​ที่​ทางเข้า​ของ​ลาน​วิหาร ผม​มอง​เห็น​รู​รูหนึ่ง​ใน​กำแพง</verse>
				<verse number="8">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจาะ​เข้า​ไป​ใน​กำแพง​นั้นสิ” ผม​จึง​เจาะ​เข้าไป​ใน​กำแพง และ​เห็น​ประตู​ทางเข้า​อยู่​ในนั้น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เข้าไปสิ ไป​ดู​สิ่ง​ชั่วร้าย​และ​น่ารังเกียจ​ที่​พวกเขา​ทำ​กัน​ใน​นั้น”</verse>
				<verse number="10">ผม​จึง​เข้า​ไป​ดู และ​เห็น​รูป​แกะสลัก​ตลอด​แนว​กำแพง เป็น​รูป​ของ​สัตว์​เลื้อย​คลาน พวก​รูป​สัตว์​ต่างๆ​ที่​น่ารังเกียจ และ​ยัง​มี​พวก​รูปเคารพ​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ผม​ยัง​เห็น ยาอาซันยาห์ ลูกชาย​ของ​ชาฟาน พร้อม​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​เจ็ดสิบ​คน​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล ยืน​อยู่​กับ​ผู้คน​ที่นั่น ผู้นำ​แต่ละคน​ถือ​กระถาง​เผา​เครื่อง​หอม​อยู่​ใน​มือ และ​มี​ควัน​จาก​เครื่อง​หอม ลอย​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​เห็น​หรือ​ยัง​ว่า​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ทำ​อะไร​กัน​ใน​ความมืด แต่ละคน​อยู่​ตาม​ช่อง​เล็ก​ที่​วาง​รูปเคารพ​ของ​เขาเอง พวกเขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ไม่เห็น​พวกเรา พระยาห์เวห์​ทิ้ง​แผ่นดิน​นี้​ไป​แล้ว’”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “ตาม​เรา​มา แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​เห็น​พวกเขา​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ยิ่งกว่า​นั้น​อีก”</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จึง​นำ​ผม​ไป​ที่​ทางเข้า​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ประตู​นี้​ตั้ง​อยู่​ทาง​ทิศ​เหนือ ผม​เห็น​พวก​ผู้หญิง​กำลัง​นั่ง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ให้​กับ​พระทัมมุส อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="15">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​เห็น​สิ่งนี้​หรือยัง เจ้า​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ยิ่งกว่า​นี้​อีก”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​ได้​นำ​ผม​เข้าไป​ที่​ลาน​ด้านใน​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ทางเข้า​วิหาร ตรง​พื้นที่​ระหว่าง​ระเบียง​กับ​แท่นบูชา​นั้น มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ยี่สิบห้า​คน​หันหลัง​ให้​กับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก พวกเขา​กำลัง​ก้ม​กราบ​ดวง​อาทิตย์​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​กันอยู่</verse>
				<verse number="17">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​เห็น​สิ่งนั้น​หรือยัง เจ้า​คิด​ว่า​มัน​เป็น​เรื่อง​เล็กๆ​หรือ ที่​ครอบครัว​ของ​ยูดาห์​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​เหล่านี้ แผ่นดิน​นี้​เต็ม​ไปด้วย​ความ​รุนแรง พวกเขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ยั่วยุ​ความโกรธ​ของเรา​อยู่​เรื่อยๆ ดูสิ พวกเขา​เอา​กิ่งไม้​มา​แตะ​จมูก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​จัดการ​กับ​พวกเขา​ด้วย​ความโกรธ เรา​จะ​ไม่​สงสาร​พวกเขา หรือ​ละเว้น​โทษ​พวกเขา​อีกต่อไป ถึง​พวกเขา​จะ​ตะโกน​ใส่​หู​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่ฟัง​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​ผม​ก็​ได้ยิน​พระองค์​ร้อง​เรียก​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “พวกเจ้า​ที่​มี​หน้าที่​ลงโทษ​เมืองนี้ มานี่สิ ให้​เอา​อาวุธ​ติดมือ​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ผม​เห็น​คน​หก​คน กำลัง​เดิน​มา​จาก​ทาง​ประตู​ที่​อยู่​ด้านบน​ขึ้นไป ประตู​นี้​ตั้ง​อยู่​ทาง​ทิศ​เหนือ ใน​มือ​แต่ละคน​ถือ​เครื่องมือ​สำหรับ​ทำลาย​ของเขา​อยู่ ชาย​คนหนึ่ง​ที่​มา​กับ​พวกเขา​สวม​ชุดลินิน และ​มี​ชุด​เครื่องเขียน​ห้อย​ไว้​ที่​เอว พวกเขา​ได้​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ที่​ข้างๆ​แท่นบูชา​ทอง​สัมฤทธิ์</verse>
				<verse number="3">ขณะนั้น รัศมี​แห่ง​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​ได้​ขึ้น​มา​อยู่​เหนือ​บรรดา​เครูบ ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​รัศมี​นั้น​เคย​ปรากฏ​มา​แล้ว แล้ว​รัศมี​นั้น​ได้​เคลื่อนที่​ไป​ที่​ธรณี​ประตู​ของ​วิหาร แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​เรียก​ชาย​คนนั้น​ที่​สวม​ใส่​ชุดลินิน​และ​มี​ชุด​เครื่องเขียน​อยู่​ที่​เอว​ของเขา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ไป​ให้​ทั่ว​เมือง​เยรูซาเล็ม ไป​ทำ​เครื่อง​หมาย​ไว้​บน​หน้าผาก​ของ​ผู้ที่​เศร้าโศก​และ​คร่ำครวญ​ให้​กับ​เรื่อง​ที่​น่ารังเกียจ​ทั้งหมด​ที่​ผู้คน​ใน​เมือง​นี้​ทำ​กัน”</verse>
				<verse number="5">ใน​ขณะที่​ผม​ฟัง​อยู่นั้น พระองค์​ได้​พูด​กับ​ห้าคน​ที่เหลือ​ว่า “ตาม​เขา​ไป​ทั่ว​ทั้ง​เมือง ใคร​ที่​ไม่มี​เครื่อง​หมาย​ที่​หน้าผาก ให้​ฆ่า​ทิ้ง​ให้หมด ไม่ต้อง​สงสาร​หรือ​เห็นอก​เห็นใจ</verse>
				<verse number="6">ฆ่า​ให้หมด ไม่ว่า​จะ​เป็น​คนแก่ คน​หนุ่ม​สาว ผู้หญิง หรือ​เด็กๆ แต่​ห้าม​แตะต้อง​คน​ที่​มี​เครื่อง​หมาย​อยู่​บน​หน้าผาก ให้​เริ่มต้น​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ไป” ดังนั้น พวกเขา​จึง​เริ่ม​ฆ่า​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ที่​อยู่​หน้า​วิหาร</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ทำ​ให้​วิหาร​นี้​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป ให้​ลาน​นี้​เต็ม​ไปด้วย​ซาก​ศพ ไป​ทำ​เดี๋ยวนี้​เลย” ดังนั้น พวกเขา​จึง​ออกไป​และ​เริ่ม​ฆ่า​ผู้คน​ไป​ทั่ว​ทั้ง​เมือง</verse>
				<verse number="8">ใน​ขณะที่​พวกเขา​ออกไป​ฆ่า​คน ผม​อยู่​ที่นั่น​คนเดียว ผม​ก้มหน้า​กราบ​ลง​ถึง​พื้น และ​ร้อง​ออกมา​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต เพราะ​ความ​เดือดดาล​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​คน​อิสราเอล พระองค์​จะ​ทำลาย​พวกเขา​ที่​เหลือ​อยู่​นี้​ทั้งหมด​เลย​หรือ”</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ตอบ​ผม​ว่า “บาป​ของ​ครอบครัว​อิสราเอล​และ​ยูดาห์​นั้น​ยิ่งใหญ่​มหาศาล​นัก แผ่นดิน​เต็ม​ไปด้วย​การ​ฆ่าฟัน และ​ทั้ง​เมือง​เต็ม​ไปด้วย​ความ​อธรรม พวกเขา​พูด​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ได้​ทิ้ง​แผ่นดิน​นี้​ไป​แล้ว พระองค์​มอง​ไม่เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​หรอก’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เรา​จะ​ไม่​มองดู​พวกเขา​ด้วย​ความ​สงสาร​หรือ​ละเว้น​โทษ​พวกเขา​อีกต่อไป แต่​เรา​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​ไป​นั้น​ตกลง​บน​หัว​ของ​พวกเขา​เอง”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ชาย​ที่​สวม​ใส่​ชุดลินิน ที่​มี​ชุด​เครื่องเขียน​อยู่​ที่​เอว ได้​กลับ​มา​รายงาน​ว่า “ผม​ได้​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​เรียบร้อย​แล้ว​ครับ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ผม​ได้​มอง​ไป​ที่​โดม ที่​อยู่​เหนือ​หัว​ของ​เครูบ​เหล่านั้น และ​ผม​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เหมือน​กับ​บัลลังก์​ที่​ทำ​จาก​ไพลิน​สี​ฟ้าใส​อยู่​เหนือ​โดม​นั้น</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ชาย​ที่​สวม​ชุดลินิน​ว่า “เข้าไป​ใน​ระหว่าง​ล้อ​ที่​อยู่​ใต้​เครูบ​นั้น และ​ให้​หยิบ​ถ่าน​ที่​กำลัง​คุ​อยู่​ท่ามกลาง​เครูบ​เหล่านั้น​มา​สอง​กำมือ แล้ว​เอา​ไป​โปรย​ให้​ทั่ว​เมือง​เยรูซาเล็ม” ใน​ขณะที่​ผม​มอง​ดู​อยู่นั้น ชาย​คนนั้น​ก็​เข้าไป</verse>
				<verse number="3">เครูบ​เหล่านั้น​ยืน​อยู่​ทาง​ทิศ​ใต้​ของ​วิหาร เมื่อ​ชาย​คนนั้น​เข้าไป ก็​มี​เมฆ​ก้อน​หนึ่ง​มา​ปกคลุม​ลาน​ด้านใน​จน​ทั่ว</verse>
				<verse number="4">แล้ว​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ลอย​ขึ้นไป​จาก​ด้านบน​ของ​เครูบ​เหล่านั้น และ​เคลื่อนที่​ไป​ที่​ธรณี​ประตู​วิหาร มี​เมฆ​อยู่​เต็ม​วิหาร​ไปหมด และ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ส่องสว่าง​ไป​ทั่ว​ลาน​นั้น</verse>
				<verse number="5">เสียง​จาก​ปีก​ของ​เครูบ​ดัง​ไป​ไกล​ถึง​ลาน​ด้าน​นอก เหมือน​กับ​เสียง​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น​เมื่อ​พระองค์​พูด</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระยาห์เวห์​สั่ง​ชาย​ที่​สวม​ชุดลินิน​นั้น​ว่า “ให้​เอา​ไฟ​ที่​อยู่​ระหว่าง​ล้อ​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เครูบ​เหล่านี้​ไป” ชาย​คนนั้น​ได้​เข้าไป​และ​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ด้านข้าง​ของ​ล้อ​ล้อหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เครูบ​องค์หนึ่ง​ใน​บรรดา​เครูบ​เหล่านั้น​ได้​ยื่น​มือ​ของท่าน​เข้าไป​ใน​ไฟ​ที่​อยู่​ระหว่าง​พวก​เครูบ ท่าน​หยิบ​ถ่านไฟ​ออก​มา​ส่วนหนึ่ง​และ​เอา​ไป​ใส่​ใน​มือ​ทั้ง​สองข้าง​ของ​ชาย​ที่​สวม​ชุดลินิน​นั้น ชาย​นั้น​รับ​เอา​ไฟ​นั้น​แล้ว​ออกไป</verse>
				<verse number="8">(ใต้​ปีก​พวกนั้น​ของ​เครูบ มี​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​มือ​มนุษย์)</verse>
				<verse number="9">ผม​ได้​สังเกต​เห็น​ว่า ข้างๆ​ของ​เครูบ​ทั้ง​สี่​นั้น แต่ละ​ท่าน​จะ​มี​ล้อ​อยู่​หนึ่ง​ล้อ รวม​เป็น​สี่​ล้อ ล้อ​ทั้ง​สี่​นั้น​เป็น​ประกาย​เหมือน​กับ​เพทาย​สี​เหลือง​สด</verse>
				<verse number="10">ล้อ​ทั้ง​สี่​นี้ ดู​เหมือน​กัน​หมด แต่ละ​ล้อ​มีล้อ​อีก​ล้อหนึ่ง​ซ้อน​อยู่​ตรง​กลาง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​ล้อนี้​มุ่ง​ไป​ข้าง​หน้า มัน​สามารถ​หัน​ไป​ทาง​ไหน​ก็ได้​ทั้ง​สี่​ทิศ แต่​พอ​มัน​เคลื่อนที่​มัน​จะ​เปลี่ยน​ทิศทาง​ไม่ได้ ถ้า​มุ่งหน้า​ไป​ทาง​หน้า​ใด หน้า​อื่นๆ​ก็​จะ​มุ่ง​ไป​ตาม​หน้า​นั้น​ด้วย ใน​ขณะที่​เคลื่อนที่​มัน​จะ​ไม่​เปลี่ยน​ทิศทาง</verse>
				<verse number="12">มี​ดวงตา​เต็ม​ไปหมด​ทั่ว​ร่าง​ของ​เครูบ​เหล่านี้ มี​ดวงตา​ที่​ด้าน​หลัง ที่​มือ และ​ที่​ปีก​ของ​พวกท่าน รวมทั้ง​ที่​ล้อ​ทั้ง​สี่​ของ​พวกท่าน​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ผม​ได้ยิน​ผู้หนึ่ง​เรียก​ล้อ​เหล่านั้น​ว่า “วงล้อ​หมุน​วน”</verse>
				<verse number="14">เครูบ​แต่ละ​องค์​มี​ใบหน้า​สี่หน้า หน้า​หนึ่ง​เป็น​หน้า​ของ​เครูบ หน้าที่​สอง​เป็น​หน้า​มนุษย์ หน้าที่​สาม​เป็น​หน้า​สิงโต และ​หน้าที่​สี่​เป็น​หน้า​นก​อินทรี</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เครูบ​เหล่านั้น​ได้​ลอย​ขึ้นไป​ใน​อากาศ สิ่ง​ที่​มีชีวิต​ต่างๆ​ที่​ผม​มองเห็น​ใน​นิมิต ข้าง​คลองขุด​เคบาร์ ที่แท้​ก็​คือ​พวก​เครูบ​นี่เอง</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เครูบ​เหล่านั้น​เคลื่อนที่ ล้อ​ที่​อยู่​ข้าง​พวกเขา​ก็​เคลื่อนที่​ตาม​ไปด้วย เมื่อ​เครูบ​กาง​ปีก​และ​บิน​ขึ้นไป​ใน​อากาศ ล้อ​ทั้งหมด​ไม่ได้​เคลื่อน​ออกไป​จาก​ด้าน​ข้าง​ของ​พวกเขา​เลย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เครูบ​อยู่​กับที่ ล้อ​ก็​หยุด​อยู่​กับที่​ด้วย เมื่อ​เครูบ​บิน​ขึ้น พวก​ล้อ​เหล่านั้น​ก็​ขึ้นไป​กับ​พวกเขา​ด้วย​เพราะ​วิญญาณ​ของ​สิ่ง​ที่​มีชีวิต​เหล่านั้น​อยู่​ใน​ล้อ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ลอย​ขึ้น​จาก​ธรณี​ประตู​ของ​วิหาร​ไป​หยุด​อยู่​เหนือ​เครูบ</verse>
				<verse number="19">ใน​ขณะที่​ผม​มองดู​อยู่นั้น เครูบ​เหล่านั้น​ได้​กาง​ปีก​บิน​ขึ้น​จาก​พื้น และ​เมื่อ​พวกเขา​ไป ล้อ​ทั้งหมด​ได้​ตาม​พวกเขา​ไป​ด้วย แล้ว​พวกเขา​ได้​ไป​หยุด​อยู่​ที่​ประตู​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​รัศมี​แห่ง​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​อยู่​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ผม​ได้​คิด​ถึง​สิ่งมีชีวิต​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ภายใต้​รัศมี​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล ที่​ผม​เห็น​ใน​นิมิต​ตอน​ที่​อยู่​ข้าง​คลองขุด​เคบาร์ ที่แท้​สิ่งมีชีวิต​พวกนั้น​ก็​คือ​เครูบ​นี่เอง</verse>
				<verse number="21">สิ่งมีชีวิต​แต่ละ​ท่าน​มี​ใบหน้า​สี่​หน้า มี​ปีก​สี่​ปีก​และ​ใต้​ปีก​ของ​พวก​สิ่งมีชีวิต​นี้​มี​สิ่ง​ที่​ดู​คล้าย​กับ​มือ​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="22">ใบหน้า​ของ​เครูบ​เหมือน​กับ​ใบหน้า​ทั้ง​สี่​ของ​สิ่งมีชีวิต​เหล่านั้น​ที่​ผม​เห็น​ใน​นิมิต ตอน​ที่​ผม​อยู่​ข้าง​คลองขุด​เคบาร์ สิ่งมีชีวิต​แต่ละ​ท่าน​ได้​มุ่ง​ตรง​ไป​ข้าง​หน้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">แล้ว​พระวิญญาณ​ได้​ยก​ผม​ขึ้น​และ​นำ​ผม​ไป​อยู่​ที่​ประตู​วิหาร​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ประตู​นี้​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ผม​เห็น​ผู้ชาย​ยี่สิบห้า​คน​ที่​ทางเข้า​ประตู​นั้น และ​ผม​เห็น​ยาอาซันยาห์​ลูกชาย​ของ​อัสซูร์ และ​เปลาทิยาห์​ลูกชาย​ของ​เบไนยาห์ อยู่​ที่นั่น​ด้วย สอง​คนนี้​เป็น​ผู้นำ​ของ​ประชาชน</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ได้​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ คน​พวกนี้​คือ​ผู้ที่​คบคิด​กัน​วางแผน​ชั่ว และ​ให้​คำแนะนำ​ที่​ชั่วช้า​ใน​เมืองนี้</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูด​ว่า ‘ไม่มี​ความ​จำเป็น​ที่​จะ​สร้าง​บ้าน​เพิ่ม​ใน​เร็วๆนี้ พวกเรา​อยู่​ใน​เมือง​นี้​อย่าง​ปลอดภัย​เหมือน​เนื้อ​ใน​หม้อ’</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น เจ้า​ลูก​มนุษย์ ไป​พูด​แทน​เรา​ต่อว่า​คน​พวกนั้น”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​อยู่​บน​ตัว​ผม พระองค์​บอก​ผม​ว่า “ไป​บอก​กับ​คน​พวกนั้น​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด ‘ครอบครัว​อิสราเอล​เอ๋ย นั่น​คือ​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​พูด​กัน แต่​เราเอง รู้​ความคิด​ทั้งหลาย​ใน​ใจ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ได้​ฆ่า​ผู้คน​จำนวน​มาก​ใน​เมือง​นี้ และ​เจ้า​ได้​ทำ​ให้​ถนน​สาย​ต่างๆ​เต็ม​ไปด้วย​ซาก​ศพ’</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘พวก​ซาก​ศพ​ที่​เจ้า​ได้​โยน​ทิ้ง​ไว้​ที่นั่น​ก็​คือ​เนื้อ และ​เมือง​นี้​ก็​คือ​หม้อ แต่​เรา​จะ​ขับไล่​เจ้า​ออก​ไป​จาก​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="8">เจ้า​กลัว​ดาบ ดังนั้น​เรา​จะ​เอา​ดาบ​มา​ลง​บน​เจ้า’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="9">“เรา​จะ​ขับไล่​เจ้า​ออก​ไป​จาก​เมือง​นี้ เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​กับ​พวก​คน​ต่าง​ชาติ​และ​เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ล้มตาย​ด้วย​ดาบ เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ที่​ชายแดน​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​นี้ แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="11">เมือง​นี้​จะ​ไม่​เป็น​หม้อ​ใบหนึ่ง​สำหรับ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​ไม่​เป็น​เนื้อ​ใน​หม้อ​นั้น เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า​ตาม​ชายแดน​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">เมื่อนั้น​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ และ​เป็น​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของ​เราเอง​ที่​เจ้า​ไม่ยอม​ทำ​ตาม และ​เป็น​พวก​กฎ​ของ​เราเอง​ที่​พวกเจ้า​ไม่ยอม​รักษา แต่​เจ้า​กลับ​ไป​ทำตัว​เหมือน​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​รอบๆ​เจ้า”</verse>
				<verse number="13">ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​พูด​แทน​พระเจ้า​อยู่นั้น เปลาทียาห์​ลูกชาย​ของ​เบไนยาห์​ก็​ตาย แล้ว​ผม​ก้มหน้า​กราบ​ลง​กับ​พื้น และ​ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​จะ​ทำลาย​อิสราเอล​ที่เหลือ​ทั้งหมด​หรือ”</verse>
				<verse number="14">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="15">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ได้​พูด​อย่างนี้​เกี่ยวกับ​พี่น้อง​ของเจ้า ญาติ​ที่​เจ้า​มี​หน้าที่​ดูแล และ​ครอบครัว​ทั้งหมด​ของ​อิสราเอล​ว่า ‘พวกเขา​ได้​ไป​อยู่​ห่างไกล​จาก​พระยาห์เวห์ แผ่นดิน​นี้​ตก​เป็น​ของ​พวกเรา​แล้ว พวกเรา​ได้รับ​สิทธิ์​ที่​จะ​ยึดครอง​ประเทศ​นี้​แล้ว’</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ให้​บอก​สิ่งนี้​กับ​คน​พวกนั้น​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘ถึงแม้​เรา​ได้​ส่ง​พวกเขา​ไป​อยู่​ห่างไกล​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​ประเทศ​ต่างๆ แต่​อย่างไร​ก็ตาม เรา​ได้​กลาย​เป็น​วิหาร​ของ​พวกเขา​ระดับ​หนึ่ง​ใน​ช่วง​ที่​พวกเขา​อยู่​ตาม​ประเทศ​เหล่านั้น’</verse>
				<verse number="17">แต่​เจ้า​จะ​ต้อง​บอก​คน​เหล่านั้น​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘เรา​จะ​รวบรวม​พวกเจ้า​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​นำ​พวกเจ้า​กลับ​มา​จาก​ประเทศ​ที่​พวกเจ้า​กระจัด​กระจาย​ไปอยู่​นั้น และ​เรา​จะ​คืน​แผ่นดิน​ของ​อิสราเอล​ให้​กับ​พวกเจ้า’</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวกเขา​กลับ​คืน​สู่​แผ่นดิน​นี้ พวกเขา​จะ​กำจัด​พวก​รูปปั้น​เลวๆ​เหล่านี้ กับ​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​เหล่านี้​ให้​หมดสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ให้​พวกเขา​ไม่​เป็น​คน​สองจิต​สองใจ​และ​จะ​ใส่​วิญญาณ​ใหม่​ลง​ใน​ตัว​พวกเขา เรา​จะ​เอา​หัวใจ​หิน​ของ​พวกเขา​ออกไป และ​เอา​หัวใจ​ที่​มี​เลือด​เนื้อ​ใส่​เข้าไป​แทน</verse>
				<verse number="20">เพื่อ​พวกเขา​จะ​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของเรา และ​จะ​รักษา​กฎ​ทั้งหลาย​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา​และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">แต่​ส่วน​พวก​ที่​ได้​มอบ​ใจ​ให้​กับ​พวก​รูปปั้น​เลวๆ​และ​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​เหล่า​นั้น เรา​ก็​จะ​ให้​พวกเขา​รับ​กรรม​ชั่ว​ที่​พวกเขา​ก่อ​ขึ้น​นั้น” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พวก​เครูบ​ได้​กาง​ปีก​บินไป ล้อ​ที่​อยู่​เคียง​ข้าง​พวกเขา​ก็​ลอย​ไป​ด้วย และ​รัศมี​ของ​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​อยู่​เหนือ​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​ลอย​ขึ้น​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ไป​หยุด​อยู่​เหนือ​ภูเขา​ทาง​ตะวันออก​ของ​เมือง</verse>
				<verse number="24">พระวิญญาณ​ได้​ยก​ผม​ขึ้น และ​นำ​ผม​กลับมา​ที่​แผ่นดิน​บาบิโลน มา​ยัง​พวก​ที่​ถูก​กวาด​ต้อน​มา ผม​ได้​เห็น​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด​นี้​ใน​นิมิต​ที่​มา​จาก​พระเจ้า แล้ว​นิมิต​นั้น​ก็​ได้​หาย​ไป​จาก​ผม</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ผม​ได้​บอก​กับ​เชลย​พวกนี้ ถึง​ทุกสิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ให้​ผม​เห็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ เจ้า​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ที่​ชอบ​กบฏ พวกเขา​มีตา​แต่​มอง​ไม่เห็น มี​หู​แต่​ไม่​ได้ยิน เพราะ​พวกเขา​คือ​คน​ที่​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​เก็บ​ข้าวของ​ของเจ้า เพื่อ​เตรียม​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย ใน​ตอน​กลางวัน​ขณะที่​พวกเขา​มอง​ดู​เจ้า ให้​เจ้า​ออก​เดินทาง​จาก​ที่​เจ้า​อยู่​นี้​ไป​ยัง​ที่อื่น บางที​พวกเขา​อาจจะ​เข้าใจ​ความหมาย​ของ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำนี้ ถึงแม้​พวกเขา​เป็น​บ้าน​ที่​ชอบ​กบฏ​ก็ตาม</verse>
				<verse number="4">ใน​ตอน​กลางวัน​ขณะที่​พวกเขา​มอง​ดู​เจ้า​อยู่นั้น ให้​เจ้า​เก็บ​รวบรวม​ข้าวของ​ต่างๆ​ของเจ้า เพื่อ​เตรียม​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย แล้ว​ใน​ตอนเย็น​ขณะที่​พวกเขา​กำลัง​มอง​ดู​เจ้า ก็​ให้​เจ้า​ออก​ไป​ทำที​เหมือน​กับ​ว่า​กำลัง​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="5">ใน​ขณะที่​พวกเขา​มอง​ดู​เจ้า ก็​ให้​เจ้า​ขุด​รู​กำแพง​มุด​ออกไป พร้อม​กับ​เอา​ข้าวของ​ของเจ้า​ออก​ไป​ทาง​รูนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ใน​ขณะที่​พวกเขา​มอง​ดู​เจ้า​อยู่นั้น ให้​เจ้า​เอา​ของ​เหล่านั้น​แบก​ไว้​บน​บ่า แบก​มัน​ออก​ไป​ใน​ความมืด ให้​ปิด​หน้า​ของเจ้า​ไว้​เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่เห็น​แผ่นดิน เรา​ได้​ใช้​เจ้า​เป็น​ตัวอย่าง สำหรับ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​บ้าน​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ผม​จึง​ทำ​ตาม​คำสั่ง​นั้น ผม​ได้​เก็บ​ข้าวของ​ต่างๆ​ของ​ผม​ใน​ตอน​กลางวัน เพื่อ​เตรียม​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย ใน​ตอนเย็น​ผม​ได้​ขุด​รู​กำแพง​ด้วย​มือ​ของผม​เอง แล้ว​ใน​ความมืด ผม​ได้​เอา​ของ​ทั้งหมด​แบก​ไว้​บน​บ่า ใน​ขณะที่​พวกเขา​มอง​ดู​ผม​อยู่</verse>
				<verse number="8">ใน​ตอนเช้า​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ พวก​อิสราเอล​ที่​ชอบ​กบฏ​พวก​นั้น ได้​ถาม​เจ้า​ใช่ไหม​ว่า​เจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="10">ให้​บอก​กับ​พวกนั้น​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ข้อความ​นี้​เกี่ยวข้อง​กับ​เจ้าชาย​องค์นั้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ที่นั่น’</verse>
				<verse number="11">ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘ผม เป็น​ตัวอย่าง​ให้​กับ​พวกท่าน สิ่ง​ที่​ผม​ได้​ทำ​ไป​นั้น จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกท่าน พวกท่าน​จะ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="12">เจ้าชาย​ของ​พวกท่าน​จะ​ต้อง​เอา​ของ​แบก​ไว้​บน​บ่า​ของเขา​ใน​ความมืด และ​เขา​จะ​ให้​คน​ขุด​กำแพง​เป็น​ช่อง แล้ว​หนี​ออกไป เขา​จะ​ปิด​หน้า​ของเขา​เพื่อ​จะ​ไม่ได้​เห็น​แผ่นดิน’</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​กาง​ตาข่าย​ของเรา​ดัก​เขา และ​เขา​จะ​ตก​ลงไป​ใน​กับดัก​ของเรา เรา​จะ​นำ​ตัวเขา​ไป​ที่​บาบิโลน​ซึ่ง​เป็น​แผ่นดิน​ของ​ชาว​เคลเดีย แต่​เขา​จะ​มอง​ไม่เห็น​ว่า​เขา​อยู่​ที่ไหน และ​เขา​จะ​ตาย​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​อยู่​รอบๆ​เขา​กระจัด​กระจาย​ไป​กับ​สายลม รวมทั้ง​พวก​เจ้าหน้าที่​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา ศัตรู​จะ​ชัก​ดาบ​ไล่ล่า​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​พวกเขา​แตกซ่าน​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​ใน​หลาย​ประเทศ</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​จะ​ให้​พวกเขา​ส่วนหนึ่ง​รอดตาย พวกเขา​จะ​รอดพ้น​จาก​คมดาบ ความ​อดอยาก​และ​โรคระบาด เพื่อ​คน​พวกนี้​จะ​ได้​บอก​กับ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​ไป​อยู่​ด้วย​นั้น ว่า​พวกเขา​ได้​ทำ​สิ่ง​อัน​น่ารังเกียจ​ขนาด​ไหน​ต่อ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="18">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​ตัว​สั่นเทิ้ม​เมื่อ​เจ้า​กิน​อาหาร และ​กลัว​จน​ขนลุก​เมื่อ​เจ้า​ดื่มน้ำ</verse>
				<verse number="19">เจ้า​จะ​ต้อง​บอก​สิ่งนี้​กับ​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน​นี้​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​เกี่ยวกับ​ผู้ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล พวกเขา​จะ​กิน​อาหาร​ด้วย​ความ​กังวล และ​ดื่ม​น้ำ​ด้วย​ความ​สิ้นหวัง​เพราะ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​จะ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​จน​เรียบ เพราะ​ประชาชน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ที่นั่น​โหดร้าย​และ​ชอบ​ใช้​ความ​รุนแรง</verse>
				<verse number="20">เมือง​ต่างๆ​ที่​มี​คน​อาศัย​อยู่​จะ​ถูก​ทิ้ง​ให้​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง​และ​แผ่นดิน​จะ​เวิ้งว้าง​ทรุดโทรม แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="22">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ทำไม​คน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล​ถึง​ได้​ยก​สุภาษิต​นี้​ขึ้นมา ที่​ว่า ‘วันเวลา​ผ่าน​พ้นไป นิมิต​ทั้งหลาย​ไม่เห็น​เกิดขึ้น’</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​ให้​บอก​กับ​คน​พวกนั้น​ว่า พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ให้​สุภาษิต​นี้​สิ้นสุด​ลง ผู้คน​ใน​อิสราเอล​จะ​ไม่​อ้าง​สุภาษิต​นี้​อีก​ต่อไป’ แต่​ให้​เจ้า​บอก​พวกเขา​ถึง​สุภาษิต​อีก​อันหนึ่ง​ว่า ‘วัน​เวลา​นั้น​มาถึง​แล้ว นิมิต​ทั้งหลาย​จะ​เกิดขึ้น’</verse>
				<verse number="24">จะ​ไม่มี​นิมิต​จอม​ปลอม​หรือ​นัก​เวทมนตร์​ที่​หลอกลวง​ใน​หมู่​ประชาชน​อิสราเอล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="25">เพราะ​เรา ยาห์เวห์​จะ​เป็น​ผู้​ที่​ออก​คำสั่ง​เอง และ​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​นั้น​จะ​เกิดขึ้น มัน​จะ​ไม่​ล่าช้า​อีก​ต่อไป เพราะ​ใน​ช่วง​ชีวิต​ของ​พวกเจ้า​ครอบครัว​ที่​ชอบ​กบฏ เรา​จะ​เป็น​คน​ออก​คำสั่ง​เอง และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​เกิดขึ้น” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ไว้​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="27">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​พูด​ว่า ‘นิมิต​ที่​เขา​เห็นนั้น​มัน​เป็น​เรื่อง​อีก​หลาย​ปี​ข้างหน้า เขา​กำลัง​ทำนาย​เกี่ยวกับ​วัน​เวลา​อัน​ยาว​ไกล’</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า ‘ไม่มี​คำพูด​ใด​ของเรา​ที่​จะ​รีรอ​ชักช้า​อีก​ต่อไป เรา​พูด​อะไร มัน​ก็​จะ​เกิดขึ้น’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​พวกนั้น ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา​อยู่​ใน​อิสราเอล ให้​พูด​ต่อต้าน​คน​พวกนั้น​ที่​แกล้ง​ทำ​เป็น​พูด​แทน​เรา แต่​ที่แท้​ก็​พูด​ตาม​จินตนาการ​ของ​พวกมัน​เอง บอก​กับ​พวกมัน​ว่า ‘ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า น่า​อับอาย​จริงๆ​พวก​โง่เง่า​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา แต่​ที่แท้​ก็​แค่​พูด​ตาม​จินตนาการ​ของ​ตัวเอง ไม่ได้​เห็น​นิมิต​จาก​พระเจ้า​จริง</verse>
				<verse number="4">ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย คน​เหล่านั้น​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา เป็น​เหมือน​หมา​ไน ท่ามกลาง​ซาก​ปรัก​หักพัง</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​ไม่ได้​ปีน​ขึ้นไป​เพื่อ​ปกป้อง​เมือง​ตรง​ช่อง​โหว่​ของ​กำแพง และ​ไม่ได้​ซ่อม​กำแพง​ให้​กับ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล เพื่อ​จะ​ยืนหยัด​ต่อต้าน​สงคราม​ไว้​ได้​ใน​วันที่​พระยาห์เวห์​แสดง​ความ​โกรธ​ออกมา</verse>
				<verse number="6">นิมิต​ของ​พวกมัน​เป็น​ของ​ปลอม และ​คำ​ทำนาย​ของ​พวกมัน​เป็น​เรื่อง​โกหก พวกมัน​อ้าง​ว่า สิ่ง​ที่​พวกมัน​พูด​นั้น​เป็น​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ พวกมัน​คาดหวัง​ว่า​พระองค์​จะ​ทำ​ให้​คำ​ทำนาย​ของ​พวกมัน​เกิด​ขึ้น​จริง ทั้งๆที่​พระองค์​ไม่เคย​ส่ง​พวกมัน​มา​เลย</verse>
				<verse number="7">พวกเจ้า​ทั้งหลาย​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา พวกเจ้า​เห็น​นิมิต​จอม​ปลอม และ​ทำนาย​เท็จ ไม่ใช่​หรือ ตอน​ที่​อ้าง​ว่า “พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนี้” ทั้งๆที่​เรา​ไม่ได้​พูด​กับ​พวกเจ้า​เลย’”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​ต่อต้าน​พวกเจ้า เพราะ​พวกเจ้า​พูด​โกหก​และ​อ้าง​ว่า​เห็น​นิมิต” นั่นแหละ​คือ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า “มือ​ของเรา​จะ​ต่อต้าน​พวกเจ้า​ที่​แอบ​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา ที่​บอก​ว่า​เห็น​นิมิต และ​พวก​หมอดู​ที่​กุ​เรื่อง​โกหก​ขึ้นมา คน​พวกนี้​จะ​ถูก​แยก​ออก​จาก​สภา​ที่​ประชุม​ของเรา ชื่อ​ของ​พวกมัน​จะ​ไม่​ได้รับ​การ​บันทึก​ไว้​ใน​สมุด​ของ​ครอบครัว​อิสราเอล และ​พวกมัน​จะ​ไม่ได้​กลับ​มา​ยัง​แผ่นดิน​อิสราเอล แล้ว​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ ยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="10">สิ่งนี้​จะ​เกิดขึ้น เพราะ​พวกมัน​ทำให้​คน​ของเรา​หลงผิด พวกมัน​พูด​ว่า ‘ทุกอย่าง​เป็น​ไป​ด้วยดี’ ทั้งๆที่​ไม่มี​อะไร​เป็น​ไป​ด้วยดี​เลย มัน​เหมือน​กับ​ประชาชน​สร้าง​กำแพง​แบบ​ชุ่ยๆ​แล้ว​พวก​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​พระเจ้า​พวกนี้ เอา​ปูนขาว​มา​ฉาบ​ให้​ดูดี</verse>
				<verse number="11">ให้​บอก​กับ​คน​ฉาบ​ปูน​พวกนี้​ว่า งาน​ของ​พวกเขา​จะ​ต้อง​พังทลาย​ลง เพราะ​เรา​จะ​ส่ง​พายุ​ฝน และ​ลูกเห็บ​ซัด​กระหน่ำ​ลง​มา พร้อม​กับ​ลม​พายุ​อย่าง​หนัก​ที่​จะ​พัด​กำแพง​ให้​พัง​ลง</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​กำแพง​ถล่ม​ลง​มา ผู้คน​จะ​ถาม​พวกมัน​ว่า ‘ทำไม​ปูนขาว​ที่​ท่าน​ฉาบ​ไว้​ไม่​ช่วย​อะไร​เลย​ล่ะ’”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​จะ​ใช้​ลม​พายุ​ที่​รุนแรง​นี้ ทำ​ให้​กำแพง​แตก​ด้วย​ความ​เดือดดาล​ของเรา เรา​จะ​เท​ฝน​กระหน่ำ​ลง​มา​ทำ​ให้​กำแพง​สึก​กร่อน​ด้วย​ความ​โกรธ​ของเรา เรา​จะ​ส่ง​ลูกเห็บ​ลง​มา​จัดการ​มัน​ให้​ราบเรียบ​ด้วย​ความ​เดือดดาล​ของเรา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เรา​จะ​ทำลาย​กำแพง​ที่​เจ้า​ได้​ฉาบ​ปูนขาว​ไว้​นั้น เรา​จะ​ทำลาย​มัน​ให้​ราบ​เป็น​หน้ากลอง จน​มอง​เห็น​ฐาน​ราก​ของมัน และ​เมื่อ​มัน​ล้มลง เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ภายใน​กำแพง​นั้น และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">ด้วย​วิธี​นั้น เรา​จะ​ได้​ระบาย​ความ​โกรธ​ของเรา​ออก​มา​ลง​บน​กำแพง​และ​ลง​บน​คน​เหล่านั้น​ที่​ฉาบ​ปูนขาว​ทับ​มัน เรา​จะ​บอก​กับ​เจ้า​ว่า ‘กำแพง​ไม่มี​แล้ว และ​พวก​คน​ฉาบ​ปูนขาว​นั้น​หาย​ไป​แล้ว’</verse>
				<verse number="16">สิ่ง​เหล่า​นั้น​จะ​เกิดขึ้น​กับ​คน​พวกนี้​ของ​อิสราเอล​ที่​แอบ​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา ที่​ทำนาย​ให้​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​เห็น​นิมิต​ว่า​ทุกอย่าง​เป็น​ไป​ด้วยดี ทั้งๆที่​ไม่มี​อะไร​เป็น​ไป​ด้วย​ดี​เลย” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="17">และ​ตอนนี้ “เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​หัน​ไป​ดู​ผู้หญิง​พวกนั้น​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​คน​ของเจ้า พวก​นาง​ได้​ทำนาย​ตาม​จินตนาการ​ของ​ตัวเอง ให้​เจ้า​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​พวก​นาง​ว่า</verse>
				<verse number="18">‘พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า น่า​อับอาย​จริงๆ​พวกเจ้า หญิง​ที่​เย็บ​ผ้า​ไสยศาสตร์​ไว้​พัน​ข้อมือ​ให้​กับ​ทุกๆคน น่า​อับอาย​จริงๆ​พวกเจ้า หญิง​ที่​ทำ​ผ้า​ไสยศาสตร์​ไว้​คลุม​หน้า​หลายๆ​ขนาด เพื่อ​ล่า​ชีวิต​คน เจ้า​คิด​ว่า​เจ้า​จะ​ล่า​ชีวิต​คน​ของเรา แล้ว​ตัว​เจ้าเอง​จะ​รอด​ชีวิต​ไปได้​หรือ</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ทำ​ให้​คน​ของเรา​ดูถูก​เหยียด​หยาม​เรา เพราะ​เจ้า​พูด​โกหก​เป่าหู​คน​ของเรา​ที่​ชอบ​ฟังคำ​โกหก​อยู่​แล้ว เจ้า​ทำ​สิ่งนี้​เพื่อ​แลก​กับ​ข้าว​บาร์เลย์​สอง​สาม​กำมือ​และ​ขนมปัง​ไม่​กี่​ชิ้น​เท่านั้น เจ้า​ทำ​ให้​คน​ที่​ไม่​สมควร​ตาย ต้อง​มา​ตาย และ​ทำ​ให้​คน​ที่​สมควร​ตาย ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​พวกเจ้า “ดูนะ เรา​ต่อต้าน​ผ้า​ไสยศาสตร์​ที่​พัน​ข้อมือ​ของ​พวกเจ้า ที่​พวกเจ้า​ใช้​ล่า​ชีวิต​คน​เหมือน​กับ​ล่า​นก เรา​จะ​ฉีก​มัน​จาก​แขน​ของ​พวกเจ้า และ​ปล่อย​ให้​คน​เหล่านั้น​เป็น​อิสระ คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​เจ้า​ได้​ล่า​เหมือน​ล่า​นก</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ฉีก​ผ้า​คลุม​หน้า​ของ​พวกเจ้า​ออก และ​ช่วย​ชีวิต​คน​ของเรา​จาก​อำนาจ​ของเจ้า พวกเขา​จะ​ไม่​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของเจ้า​อีก​ต่อไป แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ได้​หลอกลวง​คน​ดีๆ​ให้​หมด​กำลังใจ แต่​เรา​ไม่​อยาก​ให้​พวกเขา​หมด​กำลังใจ แถม​เจ้า​ยัง​ไป​ให้​กำลังใจ​กับ​คนชั่ว​ไม่​ให้​พวกเขา​กลับใจ ถ้า​เขา​กลับใจ​ก็​จะ​มี​ชีวิต​ต่อไป</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​พวกเจ้า​จะ​ไม่ได้​อ้าง​ว่า​เห็น​นิมิต​อีก​ต่อไป และ​จะ​ไม่ได้​กุ​เรื่อง​เวทมนตร์​ของเจ้า​ขึ้น​มา​อีก เรา​จะ​ช่วยกู้​คน​ของเรา​จาก​อำนาจ​ของเจ้า แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">แล้ว​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​บางคน​ได้​มา​หา​ผม และ​มา​นั่ง​อยู่​ต่อหน้า​ผม</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="3">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ คน​พวกนี้​ยัง​มี​รูปเคารพ​ขี้ๆ​พวกนั้น​อยู่​ในใจ และ​พวกเขา​ยัง​วาง​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​พวกเขา​สะดุด​ไป​ทำ​บาป​ไว้​ต่อหน้า​พวกเขา อย่าง​นี้​แล้ว เรา​ควร​จะ​ยอม​ให้​พวกมัน​เข้า​มา​ขอ​คำ​ปรึกษา​จากเรา​อีกหรือ</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น ไม่ว่า​อิสราเอล​หน้า​ไหน​ก็ตาม​ที่​ยัง​หลง​รัก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​พวกนั้น​อยู่​ในใจ และ​วาง​สิ่งนั้น​ที่​ทำ​ให้​พวกเขา​สะดุด​ไป​ทำ​บาป​ไว้​ต่อหน้า แต่​ยัง​มา​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​ผู้พูด​แทน​เรา​คนหนึ่ง เรา ยาห์เวห์ จะ​ย้อน​ตอบ​เขา​ให้​สาสม เพราะ​เขา​มี​รูปเคารพ​มากมาย</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับ​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล เพื่อ​ยึดครอง​ใจ​ของ​พวกเขา พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ทั้งหมด​ของเขา​ได้​แยก​พวกเขา​จากเรา</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​ให้​บอก​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘ให้​หัน​ไป​จาก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ทั้งหมด​นั้น ให้​เมิน​หน้า​ไป​จาก​รูปเคารพ​ที่​น่า​ขยะแขยง​พวกนั้น​ที่​เรา​เกลียด และ​กลับ​มาหา​เรา​เถอะ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​มี​ชาว​อิสราเอล​หรือ​ชาว​ต่างชาติ​คนใด ที่​อาศัย​อยู่​ใน​อิสราเอล​ได้​แยก​ตัวเอง​ไป​จากเรา​และ​เอา​รูปเคารพ​ขี้ๆ​เหล่านั้น​ไว้​ในใจ หรือ​วาง​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​พวกเขา​สะดุด​ไป​ทำ​บาป ไว้​ต่อหน้า​พวกเขา แล้ว​ยัง​มาหา​ผู้พูด​แทน​เรา​คนหนึ่ง เพื่อ​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​เรา เราเอง​จะ​ตอบ​พวกมัน</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​หันหน้า​ต่อต้าน​คนนั้น และ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​ตัวอย่าง​แห่ง​ความ​ล้มเหลว​และ​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ของ​ชาวบ้าน เรา​จะ​ตัด​เขา​ออก​จาก​ประชาชน​ของเรา แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">และ​ถ้า​มี​ผู้พูด​แทน​เรา​บางคน​โง่​ถึง​ขนาด​ไป​ให้​คำตอบ​กับ​คน​อย่าง​นั้น เรา​ยาห์เวห์ ก็​จะ​แสดง​ให้​ผู้พูด​แทน​เรา​คนนั้น​เห็น​ว่า ตัว​เขาเอง​นั้น​โง่​ขนาด​ไหน เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออก​มา​ทำลาย​เขา​ไป​จาก​คน​อิสราเอล​ของเรา</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น ผู้พูดแทนพระเจ้า​คนนั้น ก็​จะ​ต้อง​รับ​โทษ​อย่าง​เดียว​กับ​คนชั่ว​พวกนั้น​ที่​มา​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​เรา​ผ่าน​ทาง​เขา</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหล่า​นั้น เพื่อ​คน​อิสราเอล​จะ​ได้​ไม่​หลง​ไป​จาก​เรา​อีกแล้ว และ​จะ​ได้​ไม่​แปดเปื้อน​ไป​กับ​การ​กบฏ​ของ​พวกเขา​อีก แล้ว​พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา​และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="12">หลัง​จากนั้น​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="13">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ สมมุติ​ว่า​มี​ประเทศ​หนึ่ง​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​เรา โดย​ไม่​จงรัก​ภักดี​ต่อ​เรา และ​เรา​ได้​ลงโทษ​มัน ด้วย​การ​ตัด​เสบียง​อาหาร และ​ส่ง​ความ​อดอยาก​มา และ​ฆ่า​ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ของมัน</verse>
				<verse number="14">ถึงแม้ โนอาห์ ดาเนียล และ​โยบ จะ​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา สาม​คน​นี้​ก็​จะ​ช่วยกู้​ได้​แต่​ชีวิต​ของ​ตัวเอง​เท่านั้น เพราะ​พวกนี้​ทำ​ตามใจ​เรา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ไว้​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">“หรือ​เรา​อาจ​จะ​ส่ง​สัตว์ป่า​ที่​ดุร้าย​เข้า​ไป​ฆ่า​คน​ใน​แผ่นดิน​นั้น​จน​หมด ทำ​ให้​แผ่นดิน​นั้น​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง​ที่​ไม่มี​ใคร​กล้า​ผ่านไป เพราะ​สัตว์​ร้าย​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="16">เรา ยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต จะ​บอก​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า แม้​ถ้า โนอาห์ ดาเนียล และ​โยบ จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น พวกเขา​ก็​ไม่​สามารถ​ช่วย​ใคร​ได้เลย แม้แต่​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​เอง มี​แต่​ตัว​พวกเขา​เอง​เท่านั้น​ที่​จะ​รอด และ​แผ่นดิน​นั้น​จะ​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง</verse>
				<verse number="17">หรือ​เรา​อาจ​จะ​นำ​ดาบ​เข้า​มา​ทำลาย​แผ่นดิน​นั้น​ก็​ได้ กองทัพ​ของ​ศัตรู​จะ​บุก​เข้ามา​ฆ่า​ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ใน​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="18">เรา ยาห์เวห์ ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​บอก​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า ถึง​โนอาห์ ดาเนียล และ​โยบ จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น พวกเขา​ก็​จะ​ไม่​สามารถ​ช่วย​ใคร​ให้​รอด​ได้ แม้แต่​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​เอง มี​แต่​ตัว​พวกเขา​เอง​เท่านั้น​ที่​จะ​รอด</verse>
				<verse number="19">หรือ​เรา​อาจ​จะ​ส่ง​โรคระบาด​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​นั้น​ก็ได้ เรา​จะ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นั้น​ได้​รู้สึก​ถึง​ความ​โกรธ​ของเรา​เต็มๆ เรา​จะ​ฆ่า​ทั้ง​คน​และ​สัตว์</verse>
				<verse number="20">เรา ยาห์เวห์ ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต บอก​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า ถึง​โนอาห์ ดาเนียล และ​โยบ​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ด้วย พวกเขา​ก็​จะ​ไม่​สามารถ​ช่วย​ใคร​ได้เลย แม้แต่​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของ​ตัวเอง พวกเขา​จะ​ช่วย​ได้​แต่​ชีวิต​ของ​ตัว​พวกเขา​เอง​เท่านั้น เพราะ​พวกเขา​ทำ​ตามใจ​เรา”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “มัน​จะ​ยิ่ง​แน่​กว่านั้น​อีก​ใน​กรณี​ของ​เยรูซาเล็ม​นี้ ว่า​จะ​ไม่มี​ใคร​สามารถ​ช่วย​ได้ เมื่อ​เรา​ส่ง​การ​ลงโทษ​อัน​โหดร้าย​สี่​อย่าง​นี้​มา คือ ดาบ ความ​อดอยาก สัตว์ป่า​ที่​ดุร้าย และ​โรคระบาด ให้​เกิด​กับ​พวกเขา เพื่อ​กำจัด​ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="22">แต่​ไม่น่าเชื่อ จะ​ยัง​มี​บางคน​รอด​ชีวิต แล้ว​พวกเขา​จะ​พา​ลูกชาย​ลูกสาว​หนี​ออก​มา พวกเขา​จะ​ออก​มา​หา​เจ้า แล้ว​เมื่อ​เจ้า​สังเกต​ดู​ชีวิต​ของ​พวกเขา​และ​สิ่ง​ชั่วๆ​ที่​พวกเขา​ทำ เจ้า​จะ​ได้​รู้สึก​ดี​ขึ้น เกี่ยวกับ​ความ​หายนะ​ที่​เรา​ทำ​ให้​เกิดขึ้น​ใน​เยรูซาเล็ม และ​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​ที่​เรา​นำ​มา​สู่​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เจ้า​เห็น​ว่า​พวกเขา​ใช้​ชีวิต​ยังไง และ​เห็น​ความ​ชั่วร้าย​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​ทำ เจ้า​จะ​ได้​รู้สึก​ดี​ขึ้น และ​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​มี​เหตุผล​ที่​ได้​ทำ​สิ่ง​ทั้งหมด​นั้น​กับ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ใน​ไม้​ทุก​ชนิด เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ไม้​ของ​เถาองุ่น ซึ่ง​ถือ​ว่า​เป็น​ไม้​ชนิด​หนึ่ง</verse>
				<verse number="3">เคย​มี​ช่าง​คนไหน​ใช้​กิ่ง​องุ่น​ไป​สร้าง​อะไร​ไหม หรือ​มี​ใคร​เคย​เอา​กิ่ง​องุ่น​ไป​ทำ​หมุด​แขวน​ข้าวของ​เครื่องใช้​บ้าง​ไหม</verse>
				<verse number="4">ไม้นั้น​เอา​ไป​เป็น​ฟืน​เผาไฟ​ได้ และ​ไฟ​ได้​เผา​ปลาย​ทั้งสอง​ของมัน​และ​ได้​ไหม้​ไป​ถึง​แก่น​ของมัน มัน​ยัง​จะ​ไป​ใช้​ทำ​อะไร​ได้​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="5">ขนาด​ตอน​ที่​มัน​ยัง​ดีๆ​อยู่ ช่าง​ยัง​เอา​มา​ใช้​ทำ​อะไร​ไม่ได้​เลย แล้ว​ตอนนี้​มัน​ไหม้​แล้ว ยิ่ง​ใช้​ไม่ได้​ใหญ่”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​ใช้​เถาองุ่น​เป็น​ฟืน​สำหรับ​เผาไฟ​มาก​กว่า​ใช้​ไม้​ชนิด​อื่นๆ​ยังไง เรา​ก็​จะ​ทำ​กับ​พลเมือง​ของ​เยรูซาเล็ม​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​หันหน้า​ของเรา​ต่อต้าน​พวกเขา บางคน​อาจ​จะ​หนี​รอด​จาก​ไฟ​หนึ่ง แต่​ก็​ยัง​จะ​ถูก​อีก​ไฟ​หนึ่ง​เผา​จน​หมด​อยู่ดี เมื่อ​เรา​ต่อต้าน​พวกเขา เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นี้​รกร้าง เพราะ​คน​พวกนี้​ไม่​สัตย์ซื่อ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​เตือน​คน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ถึง​เรื่อง​ชั่วร้าย​น่ารังเกียจ​ที่​พวกเขา​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พูด​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม ต้น​กำเนิด​และ​บ้านเกิด​ของเจ้า​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​ชาว​คานาอัน พ่อ​ของเจ้า​เป็น​ชาว​อาโมไรต์​และ​แม่​ของเจ้า​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์</verse>
				<verse number="4">เจ้า​เป็น​เหมือน​กับ​เด็ก​ที่​ถูก​ทอดทิ้ง ใน​วัน​ที่​เจ้า​เกิดมา ไม่มี​ใคร​ตัด​สาย​สะดือ​ให้​กับ​เจ้า ไม่มี​ใคร​ทำ​พิธี​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​เจ้า​ด้วย​น้ำ​เพื่อ​ให้​เจ้า​บริสุทธิ์​ตาม​กฎ​ของเรา ไม่มี​ใคร​เอา​เกลือ​มา​ถู​ฆ่าเชื้อ​ให้​กับเจ้า และ​ไม่มี​ใคร​เอา​ผ้าอ้อม​มา​ห่อหุ้ม​เจ้า</verse>
				<verse number="5">ไม่มี​ใคร​สงสาร​เจ้า ไม่มี​ใคร​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ให้​กับ​เจ้า ไม่มี​ใคร​คอย​ปลอบโยน​เจ้า ไม่มี​ใคร​เอา​เจ้า​ใน​วัน​ที่​เจ้า​เกิดมา เจ้า​ถูก​ทิ้ง​ใน​ทุ่งโล่ง</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เรา​เดิน​ผ่าน​มา เห็น​เจ้า​นอน​ดิ้น​อยู่​ใน​กอง​เลือด เรา​พูด​กับ​เจ้า​ว่า “จง​มีชีวิต​อยู่​ต่อไป” ใน​ขณะที่​เจ้า​นอน​อยู่​ใน​กอง​เลือด​นั้น เรา​พูด​กับ​เจ้า​ว่า “จง​มีชีวิต​อยู่​ต่อไป”</verse>
				<verse number="7">เรา​ได้​เลี้ยงดู​เจ้า แล้ว​เจ้า​ก็​เจริญ​เติบโต​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว​เหมือน​พืช​ใน​ท้องทุ่ง เจ้า​ได้​เติบโต​และ​เจริญ​วัย เจ้า​เริ่ม​แตก​เนื้อสาว มี​ประจำเดือน มี​หน้าอก​ใหญ่​ขึ้น เริ่ม​มี​ขน​ขึ้น​ตาม​ตัว แต่​เจ้า​ยัง​เปลือย​กาย​ล่อนจ้อน​อยู่</verse>
				<verse number="8">ต่อมา เรา​ได้​สังเกต​เห็น​ว่า​เจ้า​โต​พอที่​จะ​มี​ความรัก​ได้​แล้ว เรา​จึง​ได้​กาง​เสื้อผ้า​ของเรา​ออก​คลุม​ตัวเจ้า และ​คลุม​ร่าง​ที่​เปลือย​เปล่า​ของเจ้า เรา​ได้​ปฏิญาณ​ผูกมัด​ตัวเอง​กับ​เจ้า​และ​ร่วม​คำมั่น​สัญญา ​กับ​เจ้า และ​เจ้า​ได้​กลาย​เป็น​ของเรา’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">“หลัง​จากนั้น เรา​ได้​อาบน้ำ​ให้​เจ้า ล้าง​เลือด​ของเจ้า​ออก เอา​น้ำมัน​ทา​ให้​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เรา​เอา​เสื้อผ้า​สวยๆ​มา​สวมใส่​ให้​เจ้า เอา​ร้องเท้า​สาน​จาก​หนัง​อย่างดี​มา​สวม​เท้า​ของเจ้า แล้ว​โพก​หัว​ของเจ้า​ด้วย​ผ้าลินิน​อย่างดี และ​คลุม​ตัวเจ้า​ด้วย​ผ้าไหม</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เรา​ได้​ประดับ​ประดา​เจ้า​ด้วย​เพชรพลอย เรา​ได้​สวม​กำไล​ข้อมือ​ไว้​ที่​มือ​ทั้งสอง​ของเจ้า และ​สวม​สร้อยคอ​ไว้​รอบ​คอ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​ใส่​ห่วง​จมูก​ให้​กับ​เจ้า ใส่​ตุ้มหู​ไว้​ที่​หู​ทั้ง​สอง​ข้าง และ​เอา​มงกุฎ​ที่​สวยงาม​มา​สวม​บน​หัวเจ้า</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ได้​ประดับ​ประดา​ไป​ด้วย​ทอง​และ​เงิน แต่งตัว​ด้วย​ผ้าลินิน​อย่างดี ผ้าไหม​และ​ผ้าปัก เจ้า​กิน​ของหวาน​ที่​ทำ​จาก​แป้ง​อย่างดี น้ำเชื่อม​ผลไม้​และ​น้ำมัน​มะกอก เจ้า​สวยงาม​มาก เหมาะ​ที่​จะ​เป็น​ราชินี</verse>
				<verse number="14">ความ​งาม​ของ​เจ้า ทำ​ให้​เจ้า​มี​ชื่อเสียง​ไป​ทั่ว​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ เครื่องทรง​ของ​เรา​ที่​เรา​ได้​ให้​กับเจ้า ทำ​ให้​เจ้า​งดงาม​หมดจด​เสีย​จริงๆ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">“แต่​เจ้า​กลับ​ไป​ไว้วางใจ​ใน​ความ​งาม​ของ​เจ้า และ​หา​ประโยชน์​จาก​ชื่อเสียง​ของ​เจ้า ไป​ขายตัว​ให้​กับ​ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​เดิน​ผ่านมา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เจ้า​ก็​เอา​เสื้อผ้า​ของเจ้า​ที่​เรา​ให้ มา​ตกแต่ง​ศาลเจ้า​ต่างๆ​ของเจ้า และ​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี เจ้า​ตกแต่ง​สถานที่​นั้น​ยิ่งกว่า​ที่​เคย​มี​ใคร​ตกแต่ง​มัน​มาก่อน</verse>
				<verse number="17">เจ้า​ยัง​เอา​เครื่อง​แต่งกาย​ที่​ทำ​ด้วย​ทอง​และ​เงิน​ของเรา ไป​สร้าง​เป็น​รูปปั้น​ผู้ชาย​ขึ้นมา​สำหรับ​ตัวเอง และ​ทำ​ตัว​เหมือน​โสเภณี​กับ​พวกมัน</verse>
				<verse number="18">เจ้า​เอา​เสื้อผ้า​ที่​สวยงาม​ที่​เรา​ให้​กับเจ้า ไป​ตัด​เป็น​เสื้อผ้า​ให้​กับ​พวก​รูปปั้น​เหล่า​นั้น แล้ว​เจ้า​ก็​เอา​น้ำมัน​และ​เครื่อง​หอม​ของเรา​ไป​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พวกมัน</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เจ้า​ยัง​เอา​อาหาร​ที่​เรา​ให้​กับ​เจ้า คือ​แป้ง​อย่าง​ดี น้ำมัน​มะกอก​และ​น้ำเชื่อม​ผลไม้ ที่​เรา​เอา​มา​เลี้ยงดู​เจ้า เจ้า​เอา​ไป​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พวกมัน​เป็น​เครื่อง​ถวาย​ที่​มี​กลิ่น​หอม​หวาน” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="20">“ที่​เจ้า​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี​นั้น​ยัง​เลวร้าย​ไม่พอ เจ้า​ยัง​เอา​พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​ที่​เจ้า​คลอด​ให้​กับ​เรา ไป​สังเวย​ให้​กับ​พวก​รูปปั้น​เหล่านั้น​กิน​ด้วย</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ได้​ฆ่า​พวก​ลูกๆ​ของเรา​หลาย​คน และ​ถวาย​พวกเขา​ใน​ไฟ​ให้​กับ​พวก​รูปปั้น​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="22">ใน​ช่วง​ที่​เจ้า​ทำตัว​เป็น​โสเภณี และ​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​พวกนี้ เจ้า​ไม่เคย​หวน​คิดถึง​ความ​สัมพันธ์​ที่​เรา​มี​ต่อกัน ตอน​ที่​พวกเจ้า​เป็น​เด็ก ตอน​ที่​เรา​เจอ​เจ้า​ตัว​ล่อนจ้อน และ​ดิ้น​อยู่​ใน​กอง​เลือด​นั้น</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น เมื่อ​เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​เหล่า​นั้น (น่า​ละอาย น่า​ละอาย​สำหรับ​เจ้า พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น)</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ได้​สร้าง​เนิน​ขึ้นมา​ให้​กับ​ตัวเอง เป็น​ศาลเจ้า​ใน​ลานเมือง​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="25">เจ้า​ได้​สร้าง​ศาลเจ้า​ไว้​ตาม​หัวมุม​ถนน​ทุกสาย เจ้า​ได้​ทำ​ให้​ความงาม​ของเจ้า​น่า​ขยะแขยง เจ้า​ได้​อ้าขา​ของเจ้า​ให้​กับ​คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไปมา เจ้า​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี​มากขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เจ้า​ก็​หัน​ไป​หา​ชาว​อียิปต์ ที่​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า ที่​มี​อวัยวะ​เพศ​ใหญ่โต และ​เจ้า​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี​กับ​พวกเขา เพื่อ​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ เจ้า​ทำ​ตัว​เป็น​โสเภณี​มากขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น เรา​จึง​ลงไม้​ลงมือ​กับเจ้า เรา​เอา​ที่ดิน​บาง​ส่วน​ของเจ้า​ไป เรา​ปล่อย​ให้​ศัตรู​ของเจ้า​คือ​ผู้หญิง​ชาว​ฟีลิสเตีย​ทำ​กับ​เจ้า​ตาม​ชอบใจ แม้แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​ตก​ตะลึง​กับ​การ​กระทำ​ที่​ลามก​ของเจ้า​นี้</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เจ้า​ยัง​ไม่​จุใจ​กับ​ความ​ต้องการ​ทาง​เพศ​ของเจ้า เจ้า​ก็​เลย​ไป​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​ชาว​อัสซีเรีย​ด้วย เจ้า​ขายตัว​ให้​กับ​พวกเขา แต่​ก็​ยัง​ไม่​หาย​อยาก</verse>
				<verse number="29">เจ้า​จึง​สำส่อน​มากขึ้น เจ้า​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ของ​พวก​พ่อค้า​คือ​ชาว​บาบิโลน แต่​ถึง​อย่าง​นั้น เจ้า​ก็​ยัง​ไม่​รู้จัก​พอ”</verse>
				<verse number="30">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​โกรธ​เจ้า​มาก ที่​เจ้า​ได้​ทำ​อย่าง​ที่​โสเภณี​ไม่มี​ยางอาย​เขา​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="31">ใน​ทุก​หมู่บ้าน​ของเจ้า เจ้า​ได้​สร้าง​ศาลเจ้า​ขึ้น​ตาม​หัวมุม​ถนน​ทุก​สาย และ​ได้​สร้าง​เนินดิน​ไว้​ตาม​ลานเมือง เจ้า​ต่าง​จาก​หญิง​โสเภณี​ทั่วไป ตรง​ที่ว่า​เจ้า​ไม่​เอา​ค่าตัว</verse>
				<verse number="32">เจ้า เมีย​ที่​เล่นชู้ เจ้า​ชอบ​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​คน​แปลก​หน้า แทนที่​จะ​มี​กับ​สามี​ของเจ้า</verse>
				<verse number="33">ตาม​ปกติ​แล้ว ผู้ชาย​ต้อง​เป็น​คน​จ่าย​ค่าตัว​ให้​กับ​หญิง​โสเภณี แต่​นี่​เจ้า​กลับ​เป็น​คน​จ่าย​ค่าตัว​ให้​กับ​ชู้รัก​ของเจ้า​ทุกคน เจ้า​ติด​สินบน​พวกเขา​เพื่อ​ให้​พวกเขา​มาหา​เจ้า​จาก​ทุกๆ​ประเทศ​ที่​อยู่​รายล้อม​เจ้า</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น เจ้า​จึง​ไม่​เหมือน​โสเภณี​ทั่วไป แทน​ที่​ผู้ชาย​จะ​มาหา​เจ้า​และ​เสนอ​ค่าตัว​ให้​กับเจ้า แต่​เจ้า​กลับ​ไปหา​พวกเขา เจ้า​ไม่​ได้รับ​ค่าตัว แต่​กลับ​เป็น​คน​จ่าย​ค่าตัว​ให้​กับ​พวกเขา เจ้า​นี่​ช่าง​แตกต่าง​เสียจริง”</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น อี​โสเภณี ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เพราะ​เจ้า​ได้​เท​ความ​ใคร่​ของเจ้า​ออก​มา และ​เปิด​เผย​อวัยวะเพศ​ของ​เจ้า ด้วย​การ​สำส่อน​ทาง​เพศ​กับ​ชู้รัก​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า และ​กับ​รูปปั้น​อัน​สกปรก​น่า​ขยะแขยง​ของ​เจ้า และ​เจ้า​ได้​ให้​เลือด​ของ​พวก​ลูกๆ​สังเวย​กับ​พวก​รูปปั้น​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="37">ดังนั้น เรา​กำลัง​จะ​รวบรวม​ชู้รัก​ทั้งหมด​ของ​เจ้า ชู้รัก​พวกนั้น​ที่​เจ้า​พัวพัน​ด้วย ทั้ง​คน​ที่​เจ้า​รัก​และ​คน​ที่​เจ้า​เกลียด เรา​จะ​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​ทุกๆ​ประเทศ ที่​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​เจ้า แล้ว​เรา​จะ​เปิด​อวัยวะเพศ​ของ​เจ้า​ให้​พวกเขา​ดู ให้​พวกเขา​ได้​เห็น​ความ​น่า​อับอาย​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="38">เรา​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​เจ้า สำหรับ​ความ​ผิด​ฐาน​มีชู้​และ​ฆ่า​คนตาย เรา​จะ​ประหาร​ชีวิต​เจ้า ด้วย​ความ​โกรธ​แค้น​และ​เดือดดาล​ของ​เรา</verse>
				<verse number="39">เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​กับ​พวกเขา แล้ว​พวกเขา​จะ​รื้อ​เนินดิน​ของเจ้า​และ​สับ​ศาลเจ้า​ของ​เจ้า แล้ว​พวกเขา​จะ​จับ​เจ้า​แก้ผ้า​และ​ปลด​เอา​เครื่อง​เพชร​อย่างดี​ของเจ้า​ไป และ​ทิ้ง​เจ้า​ไว้​ให้​เปลือย​เปล่า</verse>
				<verse number="40">พวกเขา​จะ​รวม​กลุ่ม​กัน​มุ่งหน้า​มา​หา​เจ้า ฝูงชน​เหล่านั้น​จะ​ขว้าง​หิน​ใส่เจ้า​และ​สับ​เจ้า​เป็น​ชิ้นๆ​ด้วย​ดาบ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="41">พวกเขา​จะ​เผา​บ้าน​ของเจ้า​และ​ลงโทษ​เจ้า​ต่อหน้า​ต่อตา​ของ​พวก​ผู้หญิง​มากมาย ด้วย​วิธีนี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หยุด​ทำตัว​สำส่อน และ​เจ้า​จะ​ไม่​จ่าย​ค่าตัว​ให้​กับ​พวก​ชู้รัก​ของเจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น เรา​จะ​ระบาย​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ออกมา​ใส่เจ้า​จน​หมดสิ้น แล้ว​เรา​จะ​หยุด​หึงหวง​เจ้า เรา​จะ​สงบลง​และ​ไม่​โกรธ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="43">สิ่ง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​เพราะ​เจ้า​ลืม​สายสัมพันธ์​ที่​เรา​มี​ต่อกัน​ตอน​ที่​เจ้า​เพิ่ง​เป็น​สาว​นั้น เจ้า​ทำ​ให้​เรา​โกรธ​เพราะ​ทำตัว​อย่างนั้น เรา​จะ​ให้​ผลกรรม​ที่​เจ้า​ก่อ​นั้น​ตก​ลง​บน​หัว​เจ้า” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น “เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​น่า​ขยะแขยง​ที่​เรา​เกลียด​อยู่แล้ว ซ้ำ​นี่​ยัง​แถม​ขายตัว​เข้า​ไป​อีก ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="44">ดู​เอา​เถอะ คำ​สุภาษิต​ที่​อธิบาย​ถึง​เจ้า​ได้ดี​ก็คือ​คำ​สุภาษิต​นี้​ที่​ว่า ‘แม่​เป็น​ยังไง ลูกสาว​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น’</verse>
				<verse number="45">เจ้า​เหมือน​กับ​แม่​ของเจ้า​ไม่มี​ผิด แม่​ของเจ้า​ดูถูก​สามี​และ​ลูกๆ​ของ​นาง เจ้า​ก็​เหมือน​กับ​พี่สาว​น้องสาว​ของเจ้า​ไม่มี​ผิด เพราะ​พวกเขา​ดูถูก​สามี​และ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา แม่​ของ​พวกเจ้า​เป็น​ชาว​ฮิตไทต์ และ​พ่อ​ของ​พวกเจ้า​เป็น​ชาว​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="46">พี่สาว​ของเจ้า​คือ​สะมาเรีย​ผู้​ที่​อาศัย​อยู่​ทาง​เหนือ​ของเจ้า​กับ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​นาง และ​น้องสาว​ของเจ้า​ก็​คือ​โสโดม ซึ่ง​อาศัย​อยู่​ทาง​ใต้​ของเจ้า​กับ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​นาง</verse>
				<verse number="47">เจ้า​ทำตัว​เหมือน​พวกเขา​ไม่มี​ผิด เจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​ทำ​กัน ใน​เวลา​ไม่นาน เจ้า​ก็​แซง​หน้า​พวกเขา​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="48">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​ยาห์เวห์ เอา​ชีวิต​เรา​เป็น​ประกัน​ว่า แม้แต่​โสโดม​น้องสาว​ของเจ้า​กับ​ลูกสาว​ทั้งหลาย​ของ​นาง ก็​ยัง​ไม่เคย​ทำ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ที่​เจ้า​และ​ลูกสาว​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ทำ​เลย</verse>
				<verse number="49">ความ​ผิด​ที่​โสโดม​น้องสาว​ของเจ้า​และ​ลูกสาว​ทั้งหลาย​ของนาง​ทำ คือ​ความ​เย่อหยิ่ง​จองหอง พวกเขา​อยู่ดี​กินดี สบาย​จน​ไม่​สนใจ​คนอื่น ไม่​ยื่นมือ​ช่วย​คน​ยากจน​และ​คน​ขัดสน</verse>
				<verse number="50">พวกเขา​ยโส​โอหัง และ​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​น่ารังเกียจ​ต่อหน้า​เรา ดังนั้น​เรา​จึง​ได้​กำจัด​พวกเขา เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​เห็นนั้น</verse>
				<verse number="51">ส่วน​สะมาเรีย​ก็​ยัง​ทำ​บาป​ไม่ถึง​ครึ่งหนึ่ง​ของ​ที่​เจ้าทำ เจ้า​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​มาก​ยิ่งกว่า​พวกเขา​เสียอีก เจ้า​ชั่วร้าย​มาก​จน​ทำ​ให้​พวกเขา​ดูดี​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="52">เจ้า​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า เพราะ​เจ้า​ทำ​ให้​คดี​พวก​พี่สาว​น้องสาว​ของเจ้า​เบาลง เจ้า​จะ​ต้อง​อับอาย​ไปเลย เพราะ​บาป​ที่​เจ้า​ทำ​นั้น​น่า​ขยะแขยง​ยิ่งกว่า​ที่​พวกเขา​ทำ เจ้า​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ไปเลย เพราะ​การ​กระทำ​ของเจ้า ทำ​ให้​พวก​พี่น้อง​ของเจ้า​ดู​เหมือน​เป็น​คนดี​ไป​เลย</verse>
				<verse number="53">แต่​อย่างไร​ก็ตาม เรา​ก็​ยัง​จะ​ฟื้นฟู​พวกเขา​ให้​เหมือน​กับ​ที่​พวกเขา​ควร​จะ​เป็น เรา​จะ​ฟื้นฟู​โสโดม​กับ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​อยู่​รายล้อม​นาง เรา​จะ​ฟื้นฟู​สะมาเรีย​กับ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​อยู่​รายล้อม​นาง และ​แน่นอน เรา​ก็​จะ​ฟื้นฟู​เจ้า​ไป​พร้อมๆ​กับ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="54">เรา​จะ​ดี​กับ​เจ้า​มาก จน​เจ้า​จะ​รู้สึก​ละอาย​กับ​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​ได้​ทำไป และ​ที่​ได้​ช่วย​ทำ​ให้​คน​พวกนั้น​รู้สึก​ดี​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="55">โสโดม​พี่สาว​ของเจ้า​กับ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​นาง จะ​คืน​สู่​สภาพ​เดิม​ที่​เคย​เป็น​มาก่อน และ​สะมาเรีย​พี่สาว​ของเจ้า​และ​บรรดา​ลูกสาว​ของ​นาง​จะ​กลับ​คืน​สู่​สภาพ​เดิม​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="56">ใน​ตอนที่​เจ้า​ยัง​เย่อหยิ่ง​จองหอง​อยู่นั้น เจ้า​หัวเราะ​เยาะ​ใส่​โสโดม​พี่สาว​ของเจ้า​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="57">เจ้า​ทำ​อย่างนั้น​ก่อน​ที่​ความ​ชั่วร้าย​ของเจ้า​จะ​ถูก​เปิดเผย แต่​ตอนนี้ เจ้า​ถูก​ทำ​ให้​ขายหน้า ต่อหน้า​พวก​ผู้หญิง​ของ​เอโดม และ​เพื่อน​บ้าน​ทั้งหมด​ของ​นาง พร้อม​กับ​พวก​ผู้หญิง​ชาว​ฟีลิสเตีย คือ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ล้อมรอบ​เจ้า​ที่​ดูถูก​เจ้า</verse>
				<verse number="58">ตอนนี้​เจ้า​กำลัง​รับโทษ สำหรับ​ความ​ชั่ว​ลามก​และ​การ​กระทำ​ที่​น่า​ขยะแขยง​ของ​เจ้า” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="59">ใช่แล้ว พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​จะ​ทำ​กับเจ้า​อย่าง​ที่​เจ้า​สมควร​จะ​ได้รับ เจ้า​ได้​ดูหมิ่น​คำ​สาบาน​ของเจ้า และ​หัก​ข้อตกลง​ที่​เรา​มี​ต่อกัน</verse>
				<verse number="60">แต่​ว่า​เรา​จะ​ยัง​รักษา​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​กับเจ้า ตอนที่​เจ้า​ยัง​เป็น​สาว​อยู่ ข้อตกลง​นั้น​จะ​ยั่งยืน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="61">เมื่อ​เจ้า​ได้​ครอบ​ครอง​พวก​พี่น้อง​เหล่า​นั้น ที่​ใหญ่​กว่า​และ​เล็ก​กว่า​เจ้า เจ้า​จะ​รู้สึก​อับอาย​เมื่อ​เจ้า​คิดถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ไป​ใน​อดีต ใช่แล้ว เรา​จะ​มอบ​พวกเขา​ให้​กับเจ้า​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ลูกสาว​ของเจ้า สิ่ง​นี้​ไม่ได้​อยู่​ใน​ข้อตกลง​ของเรา​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="62">ตัว​เราเอง​จะ​ยืนยัน​ข้อตกลง​ของเรา​กับเจ้า​อีกครั้ง และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="63">เรา​จะ​ทำดี​กับเจ้า เพื่อ​เมื่อ​เจ้า​คิดถึง​สิ่ง​เลวร้าย​ต่างๆ​ที่​เจ้า​ได้​ทำไป เจ้า​จะ​ได้​อับอาย เมื่อ​เรา​ลบล้าง​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​ได้​ทำไป เจ้า​จะ​อึ้ง​จน​พูด​ไม่ออก​เพราะ​อับอาย” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​พูด​ไว้​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​เล่า​ปริศนา​นิทาน​เรื่องนี้​ให้​กับ​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล​ฟัง</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า นก​อินทรี​ยักษ์​ตัวหนึ่ง มี​ปีก​ใหญ่ ขน​ของมัน​มี​หลายสี​และ​ยาว มัน​ได้​บิน​มา​ที่​เลบานอน และ​มา​คาบ​เอา​ยอด​ของ​ต้นสน​ซีดาร์​ต้นหนึ่ง​ไป</verse>
				<verse number="4">คือ มัน​ได้​หัก​ยอดสุด​ของ​ต้นสน​ซีดาร์ แล้ว​เอา​ไป​ไว้​ใน​แผ่นดิน​ของ​การค้าขาย เอาไป​วางไว้​ใน​เมือง​ของ​พวกพ่อค้า</verse>
				<verse number="5">มัน​ได้​เอา​เมล็ดพืช​จาก​แผ่นดิน​นั้น​มา​ส่วนหนึ่ง​ด้วย และ​เอา​ไป​หว่าน​ไว้​ใน​ทุ่งนา มัน​ได้​ผัน​น้ำ​เข้า​มา​จาก​แม่น้ำ​ที่​ล้นหลาม มัน​ได้​ปลูก​เมล็ด​นั้น​ไว้​ข้าง​น้ำ​เหมือนกับ​ต้นหลิว</verse>
				<verse number="6">เมล็ด​นั้น​ก็​งอกขึ้น​กลาย​เป็น​เถาองุ่น​อย่างดี ต้น​มัน​ค่อนข้าง​เตี้ย กิ่งก้าน​ของมัน​เริ่ม​แตก​ออกมา มัน​ได้​หยั่ง​ราก​ลง กิ่งก้าน​ของมัน​ได้​แผ่​ไป​ยัง​นกอินทรี แล้ว​โต​เป็น​เถาองุ่น แตก​กิ่งก้าน​สาขา​มากมาย และ​ออก​ใบ</verse>
				<verse number="7">	แต่​ยัง​มี​นกอินทรี​ยักษ์​อีก​ตัวหนึ่ง มี​ปีก​ใหญ่​มี​ขน​เยอะ ต้นองุ่น​รีบ​แผ่​ราก​ของมัน​ไป​ที่​นก​ตัวนั้น และ​ยื่น​กิ่งก้าน​ของมัน​จาก​จุด​ที่​มัน​งอก​ไป​ยัง​นก​ตัวนั้น กิ่งองุ่น​หวัง​ว่า​นก​ตัวนั้น​จะ​ให้​น้ำ​กับมัน</verse>
				<verse number="8">ต้นองุ่น​ลืม​ไป​ว่า ตัว​มันเอง​ปลูก​อยู่​ใน​ดิน​ที่​ดี ติด​อยู่​กับ​แหล่ง​น้ำ เพื่อ​มัน​จะ​ได้​แตก​กิ่งก้าน​เป็น​จำนวน​มาก และ​เกิด​ผลดก​กลาย​เป็น​ต้นองุ่น​ที่​สวยงาม’”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต บอก​ให้​ถาม​ว่า “อย่างนี้ เจ้า​คิดว่า​ต้นองุ่น​นั้น จะ​เจริญ​เติบโต​ไหม นกอินทรี​ตัวแรก​นั้น​จะ​ไม่​ถอน​ราก​ของ​ต้นองุ่น​นั้นหรือ จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ผลเน่า​และ​ใบ​เหี่ยวไป​หรือ มัน​ไม่ต้อง​ใช้​แขน​อัน​ทรง​พลัง​หรือ​กองทัพ​ใหญ่​เพื่อ​ถอนราก​ถอนโคน​มัน​ขึ้นมา​เลย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ย้าย​ที่​ปลูก เจ้า​คิดว่า​มัน​จะ​เจริญ​เติบโต​ได้หรือ แต่​ถึง​มัน​จะ​อยู่​ที่เดิม​ที่​มัน​ถูก​ปลูกไว้ มัน​จะ​ไม่​เหี่ยวแห้ง​ไป​เมื่อ​ลมร้อน​ตะวันออก​พัดมา​หรือ”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ให้​พูด​กับ​ครอบครัว​ที่​ชอบ​กบฏ​นี้​ว่า ‘เจ้า​ต้อง​รู้​แน่​ว่า​สิ่ง​เหล่านี้​หมายถึง​อะไร ดูสิ กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​ได้​มา​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​เอา​กษัตริย์​กับ​บรรดา​ขุนนาง​ของ​เมือง​นั้น​ไป​ที่​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">แล้ว​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​ได้​เลือก​เชื้อ​พระวงศ์​มา​คนหนึ่ง และ​ทำ​ข้อตกลง​กับ​เขา ผูกมัด​เขา​กับ​ข้อตกลง​ใหม่​นี้ (กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​ได้​เอา​ผู้นำ​ทั้งหลาย​ของ​แผ่นดิน​ไป​แล้ว)</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​อาณาจักร​นั้น​จะ​ได้​อ่อนแอ และ​หมด​โอกาส​ที่​จะ​มี​อำนาจ​ขึ้น​มา​ใหม่ เพื่อ​ข้อตกลง​นั้น​จะ​ยั่งยืน​ต่อไป</verse>
				<verse number="15">แต่​กษัตริย์​องค์นั้น​ได้​แข็งข้อ​กับ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน เขา​ได้​ส่ง​พวก​ทูต​ไป​ที่​อียิปต์​เพื่อ​ขอ​ม้า​และ​กองทัพ​ขนาด​ใหญ่​มา​ช่วย เจ้า​คิด​ว่า​ที่​เขา​ทำ​อย่างนั้น​จะ​สำเร็จ​หรือ เขา​จะ​หนี​พ้น​จาก​การ​ลงโทษ​ไป​ได้​หรือ คน​ที่​ทำ​ผิด​สัญญา​อย่างนี้​จะ​หนี​รอด​ไป​ได้​หรือ’”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​เมือง​บาบิโลน เพราะ​เขา​ได้​ดูหมิ่น​คำ​สาบาน​และ​ผิด​คำ​สัญญา​ที่​เขา​ได้​ให้​ไว้​กับ​กษัตริย์​บาบิโลน ผู้ที่​ได้​แต่งตั้ง​เขา​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เขา​จะ​ต้อง​ตาย​ใน​แผ่นดิน​นั้น​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="17">ฟาโรห์​กับ​กองทัพ​ที่​แข็งแกร่ง​พร้อม​กับ​ทหาร​มากมาย​ของเขา​จะ​ไม่​สามารถ​มา​ช่วย​เขา​ได้ เมื่อ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน​มา​โจมตี และ​ได้​สร้าง​เนินดิน​และ​ป้อม​กำบัง​ต่างๆ​ขึ้น​รอบ​กำแพง​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​จะ​มี​ผู้คน​ล้มตาย​ลง​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​องค์นี้ ได้​ดูหมิ่น​คำ​สาบาน ตอน​ที่​เขา​หัก​ข้อตกลง​นั้น เขา​จะ​หนี​การ​ลงโทษ​ไป​ไม่พ้น​หรอก เพราะ​เขา​ได้​จับ​มือ​สัญญา​ไว้แล้ว​แต่​ก็​ยัง​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า ‘โทษ​นั้น​จะ​ตกลง​บน​หัว​เขา เพราะ​เขา​ได้​เพิกเฉย​ต่อ​คำ​สาบาน​ที่​เขา​ทำ​กับเรา และ​หัก​ข้อตกลง​ที่​ได้​ทำ​ไว้​ต่อหน้า​เรา</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​กาง​ตาข่าย​ของเรา​ดัก​เขา และ​เขา​จะ​ติด​กับดัก​ของเรา เรา​จะ​นำ​เขา​ไป​ที่​บาบิโลน​และ​ตัดสิน​โทษ​เขา​ที่นั่น เพราะ​เขา​ไม่​ซื่อสัตย์​กับเรา</verse>
				<verse number="21">พวก​ทหาร​ที่​เก่งกาจ​ที่สุด​ใน​กองทัพ​ของเขา​จะ​ล้ม​ลง​ด้วย​ดาบ และ​ผู้​รอด​ชีวิต​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป​กับลม แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เป็น​เราเอง ยาห์เวห์​ที่​พูด​สิ่ง​เหล่านี้’”</verse>
				<verse number="22">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​หัก​ยอด​ของ​ต้นสน​ซีดาร์ และ​นำ​มัน​ไป​ปลูก เรา​จะ​เด็ด​ยอดอ่อน​จาก​ปลาย​ต้นสน​นั้น และ​นำ​มัน​ไป​ปลูก​บน​ภูเขาสูง​ที่​เด่น​เป็นสง่า​ลูกหนึ่ง</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ปลูก​มัน​ไว้​บน​ภูเขาสูง​ของ​อิสราเอล​นั้น มันจะ​แตก​กิ่งก้าน​ออกมา​มากมาย​และ​จะ​ออก​ผล และ​กลาย​เป็น​ต้นสน​ซีดาร์​ที่​สง่างาม​ต้นหนึ่ง นก​ทุกชนิด​จะ​มา​ทำรัง​บน​กิ่งก้าน​ของมัน​นั้น พวกนก​จะ​พบ​ที่พัก​อยู่​ใต้​ร่มเงา​ของ​กิ่งก้าน​สาขา​ของมัน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​ท้องทุ่ง​จะ​รู้​ว่า เรา คือ​ยาห์เวห์ ผู้ที่​ทำ​ให้​ต้นไม้​สูง เตี้ยลง และ​ทำ​ให้​ต้นไม้​เตี้ย สูงขึ้น เรา​ทำ​ให้​ต้นไม้​เขียว เหี่ยวแห้ง​ลง และ​ทำ​ให้​ต้นไม้​เหี่ยวแห้ง เขียวขึ้น เรา ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว และ​เรา​จะ​ทำ​ตามนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“คน​ของเจ้า​หมาย​ความ​ว่า​อะไร เมื่อ​พวกเขา​ยก​สุภาษิต​นี้​ขึ้น​มา ตอน​พูด​ถึง​แผ่นดิน​อิสราเอล ‘พวกพ่อ​กิน​องุ่น​เปรี้ยว แต่​กลับ​เป็น​ลูกๆ​ที่​เข็ดฟัน’”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เจ้า​จะ​ไม่ได้​อ้าง​สุภาษิต​นี้​ใน​อิสราเอล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทุก​ชีวิต​เป็น​ของเรา ทั้ง​พ่อ​และ​ลูกชาย​เป็น​ของเรา ทั้งคู่​เป็น​ของเรา คนไหน​ทำ​บาป​คนนั้น​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="5">สมมติ​ว่า​มี​คนดี​คนหนึ่ง​ที่​ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="6">เขา​ไม่​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​เอา​ไป​บูชา​พวก​ศาลเจ้า​บน​ภูเขา หรือ​มอง​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พวก​รูปเคารพ​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล เขา​ไม่ได้​เป็น​ชู้​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน​หรือ​นอน​กับ​ผู้หญิง​ระหว่าง​ที่​นาง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="7">เขา​ไม่ได้​กดขี่​ข่มเหง​ใคร เขา​คืน​ของ​ประกัน ที่​เขา​ได้​มา​จาก​การ​ให้​กู้ยืม เขา​ไม่เคย​ปล้น​ใคร แต่​เขา​กลับ​ให้​อาหาร​ของเขา​กับ​คน​ที่​หิวโหย​และ​ให้​เสื้อผ้า​กับ​คน​ที่​เปลือย​เปล่า</verse>
				<verse number="8">เขา​ให้​กู้ยืม​โดย​ไม่ได้​หัก​ดอกเบี้ย​ล่วงหน้า​หรือ​คิด​ดอกเบี้ย​ทบต้น เขา​ยั้ง​มือ​ไว้​จาก​การ​ทำผิด เขา​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม​ให้​กับ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="9">เขา​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ของเรา​และ​รักษา​กฎ​ต่างๆ​ของเรา​อย่าง​ซื่อสัตย์ ชาย​ผู้นั้น​เป็น​คนดี เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="10">“สมมติ​ว่า​เขา​มี​ลูกชาย​ที่​ชอบ​ใช้​ความ​รุนแรง ชอบ​รบรา​ฆ่าฟัน หรือ​ทำ​สิ่งใด​สิ่งหนึ่ง​ใน​บรรดา​สิ่ง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="11">(ทั้งๆที่​พ่อ​ของเขา​ไม่ได้​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​เลย) เขา​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​เอา​ไป​บูชา​พวก​ศาลเจ้า​บน​ภูเขา เขา​เป็น​ชู้​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน</verse>
				<verse number="12">เขา​กดขี่​ข่มเหง​คน​ยากจน​และ​คน​ขัดสน เขา​ปล้น​คนอื่น เมื่อ​คน​มา​จ่าย​หนี้ เขา​ก็​ไม่ยอม​คืน​ของ​ประกัน​ให้ เขา​มอง​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พวก​รูปเคารพ และ​เขา​ยัง​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​อื่นๆ​อีก</verse>
				<verse number="13">เขา​ให้​กู้ยืม​โดย​หัก​ดอกเบี้ย​ล่วงหน้า​หรือ​คิด​ดอกเบี้ย​ทบต้น คน​อย่างนี้​สมควร​มี​ชีวิต​อยู่​อีก​หรือ ไม่เลย เพราะ​เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​เหล่านี้ เขา​จะ​ต้อง​ถูกฆ่า​แน่ เพราะ​เขา​แส่​หา​เรื่อง​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="14">สมมติ​ว่า​ชาย​คนนี้ มี​ลูกชาย และ​ลูกชาย​คนนี้​เห็น​บาป​ทั้งหมด​ที่​พ่อ​ของเขา​ทำ แต่​เขา​ก็​ไม่ได้​ทำ​ตาม คือ</verse>
				<verse number="15">เขา​ไม่ได้​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​เอา​ไป​บูชา​พวก​ศาลเจ้า​บน​ภูเขา เขา​ไม่ได้​มอง​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​รูปเคารพ​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล เขา​ไม่ได้​เป็น​ชู้​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน</verse>
				<verse number="16">เขา​ไม่ได้​กดขี่​ข่มเหง​ใคร เขา​ไม่ได้​เอา​ของ​ประกัน​ตอน​ให้​กู้ยืม เขา​ไม่ได้​ปล้น​ใคร เขา​กลับ​ให้​อาหาร​ของเขา​กับ​คน​ที่​หิวโหย​และ​ให้​เสื้อผ้า​กับ​คน​ที่​เปลือย​เปล่า</verse>
				<verse number="17">เขา​ยั้ง​มือ​ไว้​จาก​การ​ทำผิด และ​ไม่ได้​หัก​ดอกเบี้ย​ล่วงหน้า​หรือ​คิด​ดอกเบี้ย​ทบต้น​ตอน​ให้​กู้ยืม เขา​รักษา​กฎ​ต่างๆ​ของเรา และ​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของเรา เขา​จะ​ไม่ตาย​เพราะ​บาป​ของ​พ่อเขา เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="18">แต่​พ่อ​ของเขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​ตัวเอง เพราะ​พ่อ​ของเขา​รีดไถ​คน ปล้น​พี่น้อง​ของ​เขาเอง และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผิด​ท่ามกลาง​ประชาชน​ของเขา</verse>
				<verse number="19">แต่​เจ้า​คง​ถาม​ว่า ‘ทำไม​ลูกชาย​ถึง​ไม่ต้อง​รับโทษ​ต่อ​ความผิด​ของ​พ่อ​เขา​ล่ะ’ ก็​เพราะ​ลูกชาย​ของเขา​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เขา​ได้​รักษา​ข้อบังคับ​ทั้งหมด​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="20">คนไหน​ทำ​บาป​คนนั้น​จะ​ตาย ลูกชาย​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​ความผิด​ของพ่อ และ​พ่อ​ก็​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​ความผิด​ของ​ลูกชาย ความดี​ของ​คนดี​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​คนดี​นั้น ความชั่ว​ของ​คนชั่ว​ก็​จะ​ตก​อยู่​กับ​คนชั่ว​นั้น</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้า​คนชั่ว​คนหนึ่ง​หันเห​ไป​จาก​บาป​ทั้งหมด​ที่​เขา​เคยทำ​และ​มา​รักษา​ข้อบังคับ​ของเรา​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม​แล้ว เขา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน เขา​จะ​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ไม่​จดจำ​สิ่ง​ไม่ดี​ที่​เขา​เคยทำ​นั้น เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่ เพราะ​เขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ถูกต้อง​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="23">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ถาม​ว่า “คิดว่า​เรา​ชอบใจ​กับ​ความตาย​ของ​คนชั่ว​หรือ​ยังไง เรา​ชอบใจ​เมื่อ​เขา​หัน​ไป​จาก​การ​กระทำ​ชั่ว​ต่างๆ​ของเขา​และ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="24">แต่​ถ้า​คนดี​หัน​จาก​ความดี​ไป​ทำ​บาป​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​แบบ​เดียว​กับ​ที่​คนชั่ว​ทำ เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ เรา​จะ​ไม่​จดจำ​ความดี​ทั้งหมด​ที่​เขา​เคยทำ เขา​จะต้อง​ตาย เพราะ​เขา​ได้​ทรยศ​เรา​และ​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="25">แต่​เจ้า​อาจ​พูด​ว่า ‘วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ไม่​ยุติธรรม’ ฟัง​ให้ดี ครอบครัว​ของ​อิสราเอล เป็น​วิถีทาง​ของเรา​หรือ​การ​กระทำ​ของเจ้า​กันแน่ ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="26">ถ้า​คนดี​หัน​ไป​จาก​ความดี​และ​ไป​ทำ​บาป เขา​จะต้อง​ตาย เขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ที่​เขา​ได้ทำ​นั้น</verse>
				<verse number="27">แต่​ถ้า​คนชั่ว​หัน​จาก​ความชั่ว​ที่​เขา​ได้​ทำ และ​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม เขา​จะ​รักษา​ชีวิต​ของเขา​ไว้ได้</verse>
				<verse number="28">เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน เพราะ​เขา​ได้​สำรวจ​ดู​ถึง​สิ่ง​ไม่ดี​ทั้งหมด​ที่​เขา​ได้​ทำ​และ​หัน​ไป​จาก​พวกมัน เขา​จึง​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="29">แต่​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ยัง​พูด​อยู่​ว่า ‘วิถีทาง​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ไม่​ยุติธรรม’ ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย วิถีทาง​ของเรา​หรือ​การ​กระทำ​ของเจ้า​กันแน่ ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้า​แต่ละคน​ตาม​การ​กระทำ​ของเจ้า” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “กลับใจ​ซะ ให้​หัน​ไป​จาก​สิ่ง​เลวร้าย​ทั้งหมด​ที่​เจ้าทำ แล้ว​บาป​จะ​ไม่​ทำ​ให้​เจ้า​สะดุด​ล้ม</verse>
				<verse number="31">ให้​ทิ้ง​เรื่อง​เลวร้าย​ทั้งหมด​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​ต่อเรา แล้ว​ให้​ไป​เอา​หัวใจ​ดวงใหม่​และ​จิต​วิญญาณ​ดวง​ใหม่ ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​จะ​ตาย​ทำไม​เล่า</verse>
				<verse number="32">เพราะ​เรา​ไม่ได้​ชอบใจ​กับ​ความตาย​ของ​ใคร​เลย” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “กลับใจ​ซะ แล้ว​มี​ชีวิต​อยู่​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​สั่ง​ผม​ว่า “ให้​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​นี้​ให้​กับ​พวก​เจ้าชาย​ของ​อิสราเอล​ว่า</verse>
				<verse number="2">‘แม่​ของเจ้า​เป็น​สิงโต​ตัวเมีย​ใน​หมู่​สิงห์​ทั้งหลาย นาง​หมอบ​ลง​ท่ามกลาง​สิงห์หนุ่ม​มากมาย​และ​เลี้ยงดู​ลูกๆ​ของนาง</verse>
				<verse number="3">นาง​ได้​เลี้ยง​ลูก​ตัวหนึ่ง​ของนาง​ให้​เติบใหญ่ และ​มัน​ได้​กลาย​เป็น​สิงห์หนุ่ม​ที่​แข็งแรง มัน​เรียนรู้​ที่​จะ​ฉีก​เหยื่อ​ของมัน และ​ขย้ำ​คน​กิน</verse>
				<verse number="4">ชนชาติ​ต่างๆ​ได้​ข่าว​เกี่ยวกับ​มัน มัน​ได้​ตกลง​ไป​ใน​หลุม​กับดัก​ของ​คน​เหล่านั้น พวกเขา​ใช้​พวก​ตะขอ​เกี่ยว​ปาก ลาก​มัน​ไป​ถึง​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​นางสิงห์​เห็น​ว่า​แผน​ของนาง​ถูก​ขัดขวาง​เสียแล้ว ความหวัง​ของนาง​ก็​หมดสิ้น​ไป นาง​จึง​เอา​ลูก​อีก​ตัวหนึ่ง​ของนาง​มา และ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​สิงห์​ที่​แข็งแรง</verse>
				<verse number="6">มัน​ออก​ล่าเหยื่อ​ท่ามกลาง​สิงห์​มากมาย และ​กลาย​เป็น​สิงห์หนุ่ม​ที่​แข็งแรง มัน​เรียนรู้​ที่​จะ​ฉีก​เนื้อ​เหยื่อ​ของมัน และ​ขย้ำ​คน​กิน</verse>
				<verse number="7">มัน​พัง​ป้อม​ของ​คน​เหล่านั้น​และ​ทำลาย​เมือง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา แผ่นดิน​และ​คน​ที่​อยู่​ในนั้น​ทั้งหมด​ต่าง​หวาดกลัว​เสียง​คำราม​ของมัน</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จาก​แคว้น​ต่างๆ​รอบข้าง​ได้​มา​ต่อต้าน​มัน พวกเขา​กาง​ตาข่าย​ออก​คลุม​มัน มัน​ตก​ลงไป​ใน​หลุม​กับดัก​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ใช้​พวก​ตะขอ​เกี่ยว​ปาก​สิงห์นั้น​จับมัน​ไป​ขังไว้​ใน​กรง และ​นำ​ตัวมัน​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​เมือง​บาบิโลน พวกเขา​ขัง​มัน​ไว้​ใน​คุก จึง​ไม่มี​ใคร​ได้ยิน​เสียง​คำราม​ของมัน​บน​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">แม่​ของเจ้า​เป็น​เหมือน​ต้นองุ่น​ใน​ไร่องุ่น​ที่​ปลูก​ไว้​ริมน้ำ มัน​ออกผล​และ​กิ่งก้าน​สาขา​มากมาย เพราะ​มี​น้ำ​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="11">กิ่ง​ของมัน​แข็งแรง เหมาะ​สำหรับ​ทำ​คทา​ของ​กษัตริย์ มัน​งอก​สูงขึ้น​เหนือ​ต้นอื่นๆ​ทั้งปวง และ​กิ่งก้าน​ของมัน​ก็​แผ่ขยาย​ออกไป​อย่าง​กว้างขวาง</verse>
				<verse number="12">แต่​มัน​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน​อย่าง​บ้าคลั่ง และ​ถูก​โยนทิ้ง​ลง​กับ​พื้นดิน ลม​ตะวันออก​ทำ​ให้​มัน​เหี่ยวเฉา ผล​ของมัน​ถูก​เด็ด​ไป​หมดเกลี้ยง กิ่ง​ทั้งหลาย​ของมัน​เหี่ยวแห้ง​ลง แล้ว​ไฟ​ได้​เผา​มัน​จนหมด</verse>
				<verse number="13">เดี๋ยวนี้ มัน​ถูก​ปลูก​อยู่​ใน​ทะเลทราย ใน​แผ่นดิน​ที่​แห้งแล้ง​และ​หิว​กระหาย​น้ำ</verse>
				<verse number="14">ไฟ​ได้​ลุกลาม​จาก​กิ่งใหญ่​กิ่งหนึ่ง​ของมัน และ​ไหม้​ไป​จนถึง​ผล​ของมัน ไม่มี​กิ่ง​ที่​แข็งแรง​หลงเหลือ​อยู่ ที่​เหมาะ​สำหรับ​เอามา​ทำ​คทา​ของ​กษัตริย์​ได้​อีกเลย’ นี่​คือ​บทเพลง​ไว้อาลัย และ​มันจะ​ถูกใช้​ร้อง​สำหรับ​ไว้อาลัย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สิบ​ของ​เดือน​ที่ห้า ปี​ที่เจ็ด พวก​ผู้นำ​อาวุโส​บางคน​ของ​อิสราเอล​ได้​มา​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​พระยาห์เวห์ พวกเขา​มา​นั่ง​ลง​ตรง​หน้า​ผม</verse>
				<verse number="2">แล้ว​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="3">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​อย่างนี้​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด พวกเจ้า​มา​ที่นี่​เพื่อ​ขอ​คำ​ปรึกษา​กับเรา​หรือ เรา​มี​ชีวิตอยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ไม่ตอบ​คำถาม​ของ​พวกเจ้า’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​จะ​ดำเนิน​คดี​ต่อ​พวกเขา​หรือ เจ้า​จะ​ดำเนิน​คดี​ต่อ​พวกเขา​หรือ ถ้า​อย่างนั้น ชี้​ให้​เขา​เห็น​การ​กระทำ​อัน​น่า​ขยะแขยง​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​สิ</verse>
				<verse number="5">เจ้า​ต้อง​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ใน​วัน​ที่​เรา​ได้​เลือก​อิสราเอล ตอนที่​เรา​ได้​เปิดเผย​ตัวเอง​ให้​กับ​พวกเขา​รู้จัก​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์​นั้น เรา​ได้​ยกมือ​ขึ้น​สาบาน​ต่อ​พวก​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ว่า “เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="6">ใน​วันนั้น​เรา​ได้​สาบาน​ไว้​กับ​พวกเขา​ว่า เรา​จะ​นำ​พวกเขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ค้นหา​มา​ให้​กับ​พวกเขา เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์ และ​สวยงาม​ที่สุด​ใน​บรรดา​ดินแดน​ทั้งหลาย’”</verse>
				<verse number="7">และ​เรา​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​ทุกคน ให้​กำจัด​รูปปั้น​ที่​น่า​ขยะแขยง ที่​เจ้า​ชอบ​มอง​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​มัน​นั้น อย่า​ทำตัว​ของ​พวกเจ้า​ให้​แปดเปื้อน​ด้วย​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​ของ​อียิปต์ เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="8">แต่​พวกเขา​กลับ​กบฏ​ต่อเรา​และ​ไม่ยอม​ฟัง​เรา พวกเขา​ไม่ยอม​โยน​พวก​รูปปั้น​ชั่ว​ที่​ขยะแขยง​ทิ้ง ที่​พวกเขา​จ้องมอง​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​นั้น และ​ไม่ยอม​ละทิ้ง​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ของ​อียิปต์ ดังนั้น​เรา​จึง​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​พวกเขา​และ​แสดง​ความโกรธ​ใส่​พวกเขา​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์’</verse>
				<verse number="9">แต่​เพื่อ​ไม่ให้​เรา​เสียชื่อ ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​รอบข้าง ที่​ได้เห็น​เรา​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​จึง​ไม่ได้​ทำลาย​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์​ไป​ที่​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้​ให้​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของเรา​กับ​พวกเขา และ​ให้​พวกเขา​รู้จัก​กฎ​ต่างๆ​ของเรา เพราะ​คน​เหล่านั้น​ที่​เชื่อฟัง​กฎ​พวกนั้น จะ​มีชีวิต​ต่อไป</verse>
				<verse number="12">เรา​ยัง​ให้​วันหยุด​พักผ่อน​ต่างๆ​กับ​พวกเขา เพื่อ​เป็น​สิ่ง​เตือนใจ​ให้​ระลึก​ถึง​สายสัมพันธ์​ที่​เรา​มี​ต่อกัน พวกเขา​จึง​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​ที่​ทำ​ให้​พวกเขา​เป็น​ของเรา​โดยเฉพาะ</verse>
				<verse number="13">แต่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ได้​กบฏ​ต่อเรา​ใน​ทะเลทราย พวกเขา​ไม่ยอม​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของเรา พวกเขา​ไม่​ยอมรับ​กฎ​ต่างๆ​ของ​เรา ทั้งๆ​ที่​การ​เชื่อฟัง​กฎ​เหล่านั้น​ทำ​ให้​มีชีวิต พวกเขา​ทำ​ให้​พวก​วันหยุด​พักผ่อน​ที่​เรา​ให้​เขา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป เรา​จึง​บอก​ว่า ‘เรา​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​พวกเขา และ​ทำลาย​พวกเขา​ใน​ทะเลทราย’</verse>
				<verse number="14">แต่​เพื่อ​ไม่ให้​เรา​เสียชื่อ ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ได้​เห็น​เรา​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​จึง​ไม่ได้​ทำลาย​พวกเขา</verse>
				<verse number="15">ที่​ทะเลทราย​นั้น เรา​ได้​ยกมือ​ขึ้น​สาบาน​กับ​พวกเขา​ว่า ‘เรา​จะ​ไม่​นำ​พวกเขา​เข้าสู่​แผ่นดิน​ที่​เรา​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​พวกเขา ซึ่ง​เป็น​แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์​และ​สวยงาม​ที่สุด​ใน​บรรดา​แผ่นดิน​ทั้งหมด’</verse>
				<verse number="16">เพราะ​พวกเขา​ไม่​ยอมรับ​กฎ​ต่างๆ​ของเรา​และ​ไม่​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ของเรา และ​ยัง​ทำ​ให้​วันหยุด​พักผ่อน​ที่​เรา​ให้​เขา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​อีกด้วย เพราะ​พวกเขา​ได้​มอบ​ใจ​ของ​พวกเขา​ให้​กับ​พวก​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​เหล่านั้น​ไป</verse>
				<verse number="17">แต่​เรา​ได้​มองดู​พวกเขา​ด้วย​ความ​สงสาร​และ​ไม่ได้​ทำลาย​พวกเขา​หรือ​ทำ​ให้​พวกเขา​จบสิ้น​ไป​ที่​ทะเลทราย​นั้น</verse>
				<verse number="18">เรา​ได้​พูด​กับ​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​ใน​ทะเลทราย​ว่า ‘อย่า​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของ​พวก​พ่อเจ้า อย่า​รักษา​กฎ​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา อย่า​ทำตัว​ของ​พวกเจ้า​ให้​แปดเปื้อน​ไป​ด้วย​รูปเคารพ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="19">เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า ให้​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ของเรา และ​ให้​รักษา​กฎ​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="20">ให้​รักษา​พวก​วันหยุด​พักผ่อน​ที่​เรา​ให้​กับเจ้า​ไว้​ให้​ศักดิ์สิทธิ์ มัน​เป็น​สิ่ง​เตือนใจ​ให้​ระลึก​ถึง​สายสัมพันธ์​ที่​เรา​มี​ต่อกัน แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า’</verse>
				<verse number="21">แต่​ลูกๆ​พวกนั้น​ได้​กบฏ​ต่อเรา​อีก พวกเขา​ไม่ยอม​ทำ​ตาม​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของเรา พวกเขา​ไม่ได้​รักษา​กฎ​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด ทั้งๆที่​การ​เชื่อฟัง​กฎ​เหล่านั้น​ทำ​ให้​มีชีวิต พวกเขา​ยัง​ทำ​ให้​วันหยุด​พักผ่อน​ที่​เรา​ให้เขา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ด้วย ดังนั้น เรา​จึง​บอก​ว่า ‘เรา​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​พวกเขา และ​แสดง​ความโกรธ​ใส่​พวกเขา​ใน​ทะเลทราย’</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​ได้​ยั้งมือ​ไว้ เพื่อ​ไม่ให้​เรา​เสียชื่อ​ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ได้​เห็น​เรา​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="23">ที่​ทะเลทราย​นั้น เรา​ได้​ยกมือ​ขึ้น​สาบาน​กับ​พวกเขา​ว่า ‘เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำ​ให้​พวกเขา​แตก​กระเจิง​ไป​อยู่​ตาม​ประเทศ​ทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​กฎ​ต่างๆ​ของเรา พวกเขา​ไม่​ยอมรับ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ของเรา และ​ยัง​ทำ​ให้​วันหยุด​พักผ่อน​ที่​เรา​ให้เขา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป สายตา​ของ​พวกเขา​จับจ้อง​อยู่​ที่​พวก​รูปเคารพ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​เรา​จึง​ให้​กฎ​ระเบียบ​ที่​ห่วยๆ​กับ​พวกเขา​และ​ให้​กฎ​ที่​ไม่​สามารถ​ช่วย​ให้​พวกเขา​มี​ชีวิต​รอด​ได้</verse>
				<verse number="26">เรา​ทำ​ให้​พวกเขา​แปดเปื้อน​ไป ด้วย​ของถวาย​ของ​พวกเขา​เอง คือ​การ​สังเวย​ลูกชาย​หัวปี เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ทำลาย​พวกเขา​และ​ให้​พวกเขา​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​บอก​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘พวกพ่อ​ของเจ้า​ได้​ทรยศ​เรา ซึ่ง​เป็น​การ​ลบหลู่​เรา</verse>
				<verse number="28">เรา​ได้​นำ​พวกเขา​เข้า​สู่​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​ให้​กับ​พวกเขา แต่​พอ​พวกเขา​เห็น​เนินเขา​สูง​ลูกใด​หรือ​ต้นไม้​ต้นไหน​ที่​ให้​ร่มเงา พวกเขา​ก็​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ของ​พวกเขา​ที่นั่น พวกเขา​ได้​ยั่วยุ​ให้​เรา​โกรธ ด้วย​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​อัน​มี​กลิ่นหอม และ​เท​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ให้​กับ​พระปลอม​ที่นั่น</verse>
				<verse number="29">เรา​จึง​ถาม​พวกเขา​ว่า “ศาลเจ้า​อะไร​หรือ​ที่​พวกเจ้า​ไปกัน” มัน​ถึง​เรียกว่า บามาห์ มา​จนถึง​ทุกวันนี้’</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​ให้​บอก​กับ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ว่า พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เจ้า​จะ​ทำตัว​ไม่​บริสุทธิ์ เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​อย่างนั้น​หรือ ที่​ไป​ลุ่มหลง​มัวเมา​อยู่​กับ​รูปปั้น​ที่​น่า​ขยะแขยง​ของ​พวกเขา​นั้น</verse>
				<verse number="31">การ​ที่​พวกเจ้า​ยัง​ถวาย​เครื่อง​บูชา ด้วย​การ​เอา​ลูกๆ​ของ​พวกเจ้า​ใส่​เข้าไป​ใน​ไฟ พวกเจ้า​ก็​ได้​ทำ​ให้​ตัวเอง​แปดเปื้อน​ด้วย​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​ของ​พวกเจ้า​มา​จนถึง​ทุกวันนี้ แล้ว​เจ้า​ยัง​มี​หน้า​มา​ขอ​คำ​ปรึกษา​จาก​เรา​อีกหรือ ครอบครัว​อิสราเอล​เอ๋ย เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ไม่​ตอบ​คำถาม​พวกเจ้า​แม้แต่​ข้อเดียว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="32">พวกเจ้า​พูด​ว่า “พวกเรา​อยาก​เป็น​เหมือน​ชน​เผ่า​อื่นๆ​ใน​โลกนี้ ที่​นมัสการ​พระเจ้า​ที่​เป็น​ไม้​หรือ​หิน” แต่​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​คิด​นั้น​จะ​ไม่มี​วัน​เกิดขึ้น​หรอก</verse>
				<verse number="33">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ปกครอง​พวกเจ้า​ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง ด้วย​แขน​ที่​ยื่น​ออกมา และ​ด้วย​การ​เท​ความ​เดือดดาล​ออกมา</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​นำ​พวกเจ้า​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​รวบรวม​พวกเจ้า​มา​จาก​ประเทศ​ทั้งหลาย​ที่​พวกเจ้า​ได้​กระจัด​กระจาย​กัน​ไปอยู่​นั้น ด้วย​มือ​อัน​ทรง​พลัง​และ​แขน​ที่​ยื่น​ออก​มา​นี้</verse>
				<verse number="35">เรา​จะ​นำ​พวกเจ้า​เข้า​ไป​ใน​ทะเลทราย​ของ​ชาติ​ต่างๆ​และ​ที่นั่น​เรา​จะ​เจอกัน​ซึ่งๆ​หน้า และ​เรา​จะ​ตัดสิน​โทษ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="36">เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​ตัดสิน​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​ใน​ทะเลทราย​ใกล้​แผ่นดิน​อียิปต์” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="37">“เรา​จะ​นับ​พวกเจ้า​ด้วย​การ​ให้​เดิน​ลอด​ไม้เท้า​ของเรา​ไป และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ยินยอม​ต่อ​ข้อตกลง​ของเรา</verse>
				<verse number="38">เรา​จะ​กำจัด​พวก​ที่​ชอบ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อต้าน​และ​กบฏ​ต่อ​เรา ถึง​แม้ว่า​เรา​จะ​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​ที่​พวกเขา​กำลัง​อาศัย​อยู่​อย่าง​คน​ต่าง​ชาติ​นั้น แต่​เรา​ก็​จะ​ไม่ให้​พวกเขา​เข้า​สู่​แผ่นดิน​อิสราเอล แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="39">ส่วน​พวกเจ้า ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่าง​นี้​ว่า “ไปเลย พวกเจ้า​แต่ละคน​ไป​นมัสการ​พวก​รูปเคารพ​ของ​พวกเจ้า​ตอนนี้​เลย และ​ต่อไป ถ้า​พวกเจ้า​ไม่ฟัง​เรา (จะ​ได้​เห็นดี​แน่) และ​พวกเจ้า​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ต้อง​เสื่อม​เสีย​อีก​ต่อไป​แล้ว​ด้วย​ของถวาย​และ​รูปเคารพ​ทั้งหลาย​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="40">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ซึ่ง​เป็น​ภูเขาสูง​ของ​อิสราเอล​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​นมัสการ​เรา​ที่นี่ เรา​จะ​ยอมรับ​พวกเขา เรา​จะ​ยอมรับ​เครื่อง​บูชา​ทั้งหลาย​ของ​พวกเจ้า และ​ของถวาย​ที่​เป็น​ผลผลิต​ชุดแรก​ของ​พวกเจ้า รวมทั้ง​เครื่อง​บูชา​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหมด​ของ​พวกเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เรา​นำ​พวกเจ้า​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​รวบรวม​พวกเจ้า​มา​จาก​ประเทศ​ทั้งหลาย​ที่​เรา​ได้​ทำ​ให้​พวกเจ้า​กระจัด​กระจาย​กัน​ไปอยู่​นั้น เรา​จะ​ยอมรับ​พวกเจ้า​เหมือน​กลิ่นหอม​จาก​ควัน​ของ​เครื่อง​บูชา​ของเจ้า และ​เรา​จะ​แสดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ใน​หมู่​พวกเจ้า​ต่อหน้า​สายตา​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="42">แล้ว​พวกเจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​นำ​พวกเจ้า​เข้า​สู่​แผ่นดิน​อิสราเอล​ซึ่ง​เป็น​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ยกมือ​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​ให้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="43">ที่นั่น​พวกเจ้า​จะ​สำนึกผิด​ถึง​การ​กระทำ​และ​วิถีทาง​ที่​ชั่วร้าย​ทั้งหลาย​ของเจ้า ที่​ทำ​ให้​เจ้า​แปดเปื้อน แล้ว​เจ้า​จะ​ละอาย​ใจ</verse>
				<verse number="44">ครอบครัว​ของ​อิสราเอล พวกเจ้า​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​มากมาย พวกเจ้า​สมควร​ที่​จะ​ถูก​ทำลาย แต่​เพื่อ​เห็นแก่​ชื่อเสียง​ของเรา เรา​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="45">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="46">“เจ้า​ลูก​มนุษย์​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ใต้ และ​เทศน์​ต่อว่า​ทิศใต้​นั้น​ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​ป่า​แห่ง​ดินแดน​ทาง​ใต้​นั้น</verse>
				<verse number="47">ให้​พูด​กับ​ป่า​ทาง​ใต้​นั้น​ว่า ‘ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่างนี้​ว่า เรา​จะ​จุดไฟ​เผา​พวกเจ้า และ​มัน​จะ​เผาผลาญ​ต้นไม้​ทั้งหมด​ของเจ้า ทั้ง​ต้น​ที่​ยัง​เขียวสด​อยู่​และ​ต้น​ที่​เหี่ยวแห้ง​แล้ว เปลวไฟ​จะ​ไม่​ดับลง​และ​ใบหน้า​ทุกหน้า​ตั้งแต่​ทาง​ใต้​ไป​จนถึง​ทาง​เหนือ​จะ​ร้อน​ผ่าวๆ​เพราะ​มัน</verse>
				<verse number="48">ทุกคน​จะ​เห็น​ว่า เรา ยาห์เวห์ เป็น​ผู้​จุดไฟ​นั้น​ขึ้น และ​มัน​จะ​ไม่​ดับลง’”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​ผม​ได้​พูด​ว่า “พระยาห์เวห์​เจ้าข้า พวกเขา​กำลัง​พูด​ถึง​ผม​ว่า ‘เขา​เป็น​คน​ชอบ​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​อยู่​อย่าง​นั้น​แหละ’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​หัน​หน้า​ของเจ้า​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม ให้​เทศน์​ต่อต้าน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พวกเขา และ​ให้​พูด​แทน​เรา​คัดค้าน​แผ่นดิน​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​กับ​แผ่นดิน​นั้น​ว่า ‘พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เรา​ต่อต้าน​เจ้า เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ของเรา​ออก​จาก​ฝัก และ​ตัด​ทั้ง​คนดี​และ​คนชั่ว​ไป​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ตัด​ทั้ง​คนดี​และ​คนชั่ว​ออก​ไป​จากเจ้า ดังนั้น​เรา​จะ​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ฝัก​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​มนุษย์​ทุกคน ตั้งแต่​ทิศใต้​จด​ทิศเหนือ</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มนุษย์​ทุกคน​จะ​รู้​ว่า เรา ยาห์เวห์ ได้​ชัก​ดาบ​ของเรา​ออก​จาก​ฝัก แล้ว​มัน​จะ​ไม่​กลับ​คืน​ฝัก​อีก’</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​ร้อง​คร่ำครวญ​อย่าง​คน​ที่​ใจ​แตก​สลาย และ​ให้​ร้อง​อย่าง​ขมขื่น​ใจ​ต่อหน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">และ​เมื่อ​พวกเขา​ถาม​เจ้า​ว่า ‘ทำไม​เจ้า​ถึง​ร้อง​คร่ำครวญ​อย่างนั้น’ ให้​เจ้า​ตอบ​ว่า ‘เป็น​เพราะ​ข่าวร้าย​ที่​กำลัง​จะมา หัวใจ​ทุกดวง​จะ​หลอม​ละลาย มือ​ทุกมือ​จะ​อ่อนเปลี้ย​ลง จิตใจ​ทุกดวง​จะ​อ่อนล้า​ลง ทุก​หัวเข่า​จะ​อ่อน​ปวกเปียก​เหมือน​น้ำ’ ดูสิ ข่าวร้าย​นั้น​กำลัง​มาแล้ว มัน​จะ​เกิดขึ้น​อย่างนั้น​แน่ๆ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่างนี้​ว่า ดูนั่น มีดาบ มีดาบ​เล่มหนึ่ง ถูก​ลับ​จนคม​และ​ขัด​จนเงา​แล้ว</verse>
				<verse number="10">มัน​ถูก​ลับ​จนคม​เพื่อ​ฆ่า ถูก​ขัด​จนเงา​เพื่อ​ส่อง​ประกาย​เหมือน​ฟ้าแลบ พวกเรา​ยัง​จะ​มา​มัว​ชื่นชม​ใน​ไม้คทา​ของ​ยูดาห์​ลูกชาย​ของเรา​อยู่​อีกหรือ ดาบ นั้น​ได้​ดูถูก​ไม้คทา​ทั้งหลาย​นั้น</verse>
				<verse number="11">ดาบ​นั้น​ถูก​แต่งตั้ง​ขึ้น​เพื่อ​ขัดเงา และ​นำ​ไป​ใช้ มัน​ถูก​ลับ​จนคม​และ​มันวาว เพื่อ​ใส่​ไว้​ใน​มือ​ของ​นักฆ่า</verse>
				<verse number="12">เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​ร้องไห้​คร่ำครวญ เพราะ​ดาบ​เล่มนี้​ได้​มา​ต่อต้าน​ประชาชน​ของเรา มัน​ต่อต้าน​บรรดา​เจ้าชาย​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล พวกเขา​พร้อม​กับ​ประชาชน​ของเรา​ถูก​โยน​ไป​ให้​กับ​ดาบ​เล่มนั้น ดังนั้น​ให้​ตบตี​ต้นขา​ด้วย​ความเศร้า</verse>
				<verse number="13">การ​ทดสอบ​จะ​มา​แน่ แล้ว​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​ถ้า​คทา​ของ​ยูดาห์​ไม่​สามารถ​อยู่​ต่อไป​ได้ เพราะ​เจอ​กับ​ดาบ​ที่​ดูถูก​มัน​นั้น’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="14">“ดังนั้น เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​ตบมือ​เปรี้ยง และ​พูด​แทน​เรา ต่อต้าน​พวกเขา​ว่า ปล่อย​ให้​ดาบ​ฟัน​ลงมา​สองครั้ง หรือ​สามครั้ง​ก็​ยังได้ ดาบนี้​มี​ไว้เพื่อ​ฆ่า มัน​มี​ไว้เพื่อ​ฆ่าหมู่​ครั้ง​ยิ่งใหญ่ มัน​ล้อม​พวกเขา​เข้ามา</verse>
				<verse number="15">หัวใจ​ของ​พวกเขา​จะ​หลอม​ละลาย​ไป​ด้วย​ความกลัว จะ​มี​คน​มากมาย​สะดุด​และ​ล้มลง เรา​ได้​วาง​ดาบ​ไว้​ที่​ตรง​ประตู​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา​เพื่อ​ฆ่า ดาบนั้น​จะ​ส่อง​ประกาย​เหมือน​ฟ้าแลบ มัน​ถูก​ชัก​ออกมา​เพื่อ​การ​ฆ่าหมู่</verse>
				<verse number="16">ดาบ​เอ๋ย ฟัน​ไป​ทางขวา ฟัน​ไป​ทางซ้าย ฟัน​ไป​ทุกที่​ที่​เจ้า​หันไป</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เราเอง​ก็​จะ​ตบมือ​เปรี้ยง​เหมือนกัน และ​เรา​ก็​จะ​ระบาย​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ออกมา​ใส่เจ้า​จน​หมดสิ้น เรา ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="18">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="19">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​ลาก​ถนน​ขึ้นมา​สอง​สาย ที่​ดาบ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​เมือง​บาบิโลน​จะ​ไป​ได้ ถนน​ทั้ง​สอง​สาย​นี้​จะ​ต้อง​แยก​ออก​มา​จาก​ถนน​เส้น​เดียวกัน​ที่​ลง​มา​จาก​ประเทศ​หนึ่ง ให้​ทำ​ป้าย​บอก​ทาง​ตรง​ทาง​แยก​นั้น</verse>
				<verse number="20">ให้​วาด​สายหนึ่ง​ที่​ดาบ​อาจ​จะ​ใช้​ไป​สู่​เมือง​รับบาห์​ของ​ชาว​อัมโมน และ​อีก​สายหนึ่ง​ที่​จะ​ไป​ยูดาห์​และ​ป้อม​ปราการ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">ให้​วาด​อย่างนี้ เพราะ​กษัตริย์​บาบิโลน​จะ​หยุด​อยู่​ที่​ทางแยก​นี้ และ​ตัดสิน​ว่า​จะ​ไป​ทาง​ไหน เขา​จะ​เสี่ยงทาย​ด้วย​การ​เขย่า​เซียมซี​ลูกธนู สอบถาม​พวก​รูปเคารพ​ของเขา และ​ผ่า​ตับ​ของ​สัตว์​ที่​ถูก​เซ่นไหว้​ดู</verse>
				<verse number="22">สลาก​ที่​ตก​ใน​มือขวา​ของเขา บอก​ให้​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​จะออก​คำสั่ง​ฆ่า และ​จะ​อ้าปาก​ตะโกน​สั่ง​ลุย เขา​จะ​เอา​ทุ่นไม้​ทะลวง​ประตู และ​เขา​จะ​สร้าง​ทางลาด​ขึ้น​บุก​กำแพง และ​สร้าง​กำบัง​เคลื่อนที่</verse>
				<verse number="23">ชาว​ยูดาห์​ถือ​ว่า​ลาง​บอก​เหตุ​ทั้งหมด​นี้​เป็น​เรื่อง​เหลวไหล แต่​มัน​จะ​เกิดขึ้น​จริง เพราะ​พวกเขา​ผิด​คำ​สาบาน​ที่​ว่า​จะ​จงรัก​ภักดี​ต่อ​บาบิโลน และ​กษัตริย์​บาบิโลน​จะ​มา​รื้อฟื้น​ความผิด​ของ​คน​ยูดาห์​และ​จะ​จับตัว​พวกเขา​ไป​เป็น​เชลย”</verse>
				<verse number="24">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “พวกเจ้า​จะ​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย เพราะ​พวกเจ้า​ทำ​ให้​เรา​ระลึก​ขึ้นได้​ถึง​ความผิด​ของ​พวกเจ้า การ​กบฏ​ของ​พวกเจ้า​ถูก​เปิดโปง​ออก​มา​แล้ว พวก​บาป​ของเจ้า​เห็น​ได้​ชัด​ใน​ทุกอย่าง​ที่​เจ้าทำ</verse>
				<verse number="25">เจ้าชาย​ของ​อิสราเอล​ผู้​ชั่วช้า และ​ถ่อย วัน​ของเจ้า​มา​ถึง​แล้ว เวลา​แห่ง​การ​ลงโทษ​ครั้ง​สุดท้าย​ได้​มาถึง​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “ให้​ถอด​ผ้า​โพกหัว​ของเจ้า​ออก ถอด​มงกุฎ​ของเจ้า​ออก​ซะ ทุกสิ่ง​จะ​ไม่​เหมือน​เดิม ผู้​ต่ำต้อย​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง และ​ผู้ที่​เคย​ได้รับ​การ​ยกย่อง​จะ​ต่ำต้อย​ลง</verse>
				<verse number="27">สับสน​อลหม่าน สับสน​อลหม่าน สับสน​อลหม่าน​ไป​หมด​แล้ว เรา​จะ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​อย่าง​นั้น มัน​จะ​เป็น​ความ​พินาศ​อย่าง​ที่​ไม่เคย​มี​มาก่อน มัน​จะ​เป็น​อย่างนั้น​จนกว่า​ผู้ที่​จะ​มา​ลงโทษ​มัน​จะ​มาถึง ผู้ที่​เรา​จะ​มอบ​หน้าที่​นั้น​ให้”</verse>
				<verse number="28">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​เกี่ยวกับ​ชาว​อัมโมน​และ​คำ​เยาะเย้ย​ของ​พวกเขา ดาบ​เอ๋ย ดาบ ชัก​ออกมา​เพื่อ​ฆ่าฟัน ถูก​ขัดเงา​เพื่อ​ทำลาย และ​ส่อง​ประกาย​เหมือน​สายฟ้า​แลบ</verse>
				<verse number="29">เจ้า​ดาบ เจ้า​จะ​ถูก​วาง​พาดไว้​บนคอ​ของ​คนถ่อย​ชั่ว​ที่​จะ​ถูกฆ่า เพราะ​เรื่อง​นิมิต​ทั้งหลาย​ที่​เกี่ยวกับ​เจ้า​ล้วน​โกหก​ทั้งสิ้น พวก​หมอดู​ที่​ทำนาย​อนาคต​เจ้า​ล้วนแต่​หลอกลวง วัน​สำหรับ​คนชั่ว​เหล่านั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว วัน​แห่ง​การ​ลงโทษ​ครั้ง​สุดท้าย​ของเขา​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="30">ให้​เอา​ดาบ​ใส่​ฝัก​ของมัน เจ้า​ดาบ เรา​จะ​ตัดสิน​เจ้า​ใน​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​ถูก​สร้าง​ขึ้น ใน​แผ่นดิน​ซึ่ง​เป็น​ต้น​กำเนิด​ของเจ้า</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​ตัวเจ้า ความ​โกรธ​ของเรา​จะ​เป็น​เหมือน​ไฟ​ที่​เรา​จะ​พ่น​ใส่​เจ้า เรา​จะ​มอบ​พวกเจ้า​ไว้​ใน​มือ​ของ​คน​โหดเหี้ยม ผู้ที่​ชำนาญ​ใน​การ​ทำลาย​ล้าง</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​เป็น​เชื้อเพลิง​สำหรับ​ไฟ เลือด​ของเจ้า​จะ​หลั่งไหล​ใน​แผ่นดิน​ของ​เจ้าเอง จะ​ไม่มี​ใคร​จดจำ​เจ้า​ได้​อีก​ต่อไป เพราะ เรา ยาห์เวห์ ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ เจ้า​จะ​ฟ้องร้อง​เมือง​นี้​หรือ เจ้า​จะ​ฟ้องร้อง​กับ​เมือง​ที่​นอง​ไป​ด้วย​เลือด​นี้​หรือ ถ้า​อย่าง​นั้น ชี้​ให้​เมืองนี้​เห็น​ถึง​การ​กระทำ​อัน​น่า​ขยะแขยง​ของมัน​สิ</verse>
				<verse number="3">บอก​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ไอ้​เมือง​ที่​ชอบ​นองเลือด เวลา​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​ลงโทษ​มา​ถึง​แล้ว เจ้า​ไม่​บริสุทธิ์​เพราะ​ชอบ​สร้าง​รูปเคารพ​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="4">ความผิด​ตก​อยู่​กับเจ้า เพราะ​เลือด​ที่​เจ้า​ทำ​ให้​ไหล​นอง​นั้น แล้ว​เจ้า​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์​ด้วย​การ​สร้าง​รูปเคารพ​ทั้งหลาย วัน​แห่ง​การ​ลงโทษ​เจ้า​มา​ถึง​แล้ว วันปี​ของ​เจ้า​จบสิ้น​แล้ว ดังนั้น เรา​กำลัง​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​สิ่ง​ที่​ชนชาติ​ต่างๆ​ดูถูก​เหยียด​หยาม และ​เป็น​สิ่ง​ที่​ประเทศ​ทั้งหลาย​หัวเราะ​เยาะ​ใส่</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​คน​ที่​อยู่​ใกล้​และ​ไกล​จะ​หัวเราะ​เยาะ​เจ้า ไอ้​เมือง​ที่​มี​ชื่อเสียง​เสื่อม​เสีย​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ความ​สับสน​อลหม่าน</verse>
				<verse number="6">ดูสิ ใน​เมือง​ของเจ้า พวก​เจ้าชาย​แห่ง​อิสราเอล​แต่ละ​คน ใช้​อำนาจ​ของเขา​ทำ​ให้​เกิด​การ​นองเลือด</verse>
				<verse number="7">ใน​เมือง​ของเจ้า ผู้คน​ดูหมิ่น​พ่อแม่ ใน​เมือง​ของเจ้า พวกเขา​กดขี่​คน​ต่างด้าว ใน​เมือง​ของเจ้า พวกเขา​เอารัด​เอา​เปรียบ​เด็ก​กำพร้า​และ​แม่หม้าย</verse>
				<verse number="8">เจ้า​ดูถูก​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา และ​ทำ​ให้​พวก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ของเรา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="9">ใน​เมือง​ของ​เจ้า มี​การ​ว่าจ้าง​ให้​ใส่ร้าย​กัน จน​ทำ​ให้​คน​บริสุทธิ์​ถูก​ฆ่า ใน​เมือง​ของเจ้า มี​คน​ที่​กิน​อยู่​ใน​ศาลเจ้า​บน​ภูเขา และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วช้า​ลามก</verse>
				<verse number="10">ใน​เมือง​ของ​เจ้า พวกเขา​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​เมีย​ของ​พ่อ​ตนเอง ใน​เมือง​ของเจ้า พวกเขา​ร่วมเพศ​กับ​ผู้หญิง​ทั้งๆที่​พวกนาง​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="11">ใน​เมือง​ของเจ้า ชาย​คนหนึ่ง​ทำ​ความผิด​ที่​น่ารังเกียจ​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน อีก​คนหนึ่ง​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​ลูกสะใภ้​ของ​ตัวเอง​ทำ​ให้​นาง​ไม่​บริสุทธิ์ และ​อีก​คนหนึ่ง​ร่วมเพศ​กับ​ลูกสาว​ของ​พ่อ​เขาเอง</verse>
				<verse number="12">ใน​เมือง​ของเจ้า ผู้คน​ต่าง​รับ​สินบน​จน​ทำ​ให้​คน​บริสุทธิ์​ต้อง​ถูก​ฆ่า เจ้า​หัก​ดอกเบี้ย​ล่วงหน้า​และ​คิด​ดอกเบี้ย​ทบต้น และ​หา​กำไร​อย่าง​ไม่​ยุติธรรม​จาก​เพื่อน​บ้าน​ของเจ้า ด้วย​การ​รีดไถ เจ้า​ได้​ลืม​เรา​แล้ว’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="13">“ดูสิ เรา​จะ​ตบมือ​เปรี้ยง​ด้วย​ความ​โกรธ เพราะ​ผลกำไร​ที่​เจ้า​ได้​โกง​เขา​มา และ​เลือด​ที่​เจ้า​ทำ​ให้​ไหลนอง​อยู่​ใน​เมือง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">ใน​วัน​ที่​เรา​จัดการ​กับ​เจ้า เจ้า​ยัง​จะ​กล้าดี​อยู่​อีกหรือ มือ​ของเจ้า​ยัง​จะ​แข็งแกร่ง​อยู่​อีกหรือ เรา ยาห์เวห์ ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว และ​เรา​จะ​ทำ​ตามนั้น​แน่</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเจ้า​แตกซ่าน​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​และ​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ประเทศ​ต่างๆ เรา​จะ​ทำ​ให้​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ของเจ้า​จบสิ้น​ไป</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เมื่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ดูถูก​เรา​ที่​เรา​ทำ​อย่างนี้​กับเจ้า เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="18">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​กลาย​เป็น​ขี้เงิน​แล้ว​สำหรับ​เรา พวกเขา​ทั้งหมด​เป็น​เหมือน​ทองแดง สังกะสี เหล็ก​และ​ตะกั่ว​ที่​เหลือ​อยู่​ใน​เตาหลอม​เมื่อ​คน​หลอม​เงิน พวกเขา​เป็น​เพียง​ขี้เงิน​ที่​เหลือ​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘เพราะ​พวกเจ้า​ทั้งหลาย​เป็น​ขี้เงิน​ที่​ไร้ค่า เรา​จะ​รวบรวม​พวกเจ้า​ไว้​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="20">เหมือน​กับ​ที่​คน​รวบรวม​เอา​เงิน ทองแดง เหล็ก ตะกั่ว​และ​สังกะสี มา​ใส่​ไว้​ใน​เตาหลอม​เพื่อ​หลอม​ละลาย​มัน​ด้วย​เปลวไฟ​ที่​ร้อนแรง เรา​ก็​จะ​รวบรวม​เจ้า​ไว้​ด้วย​ความ​โกรธ​และ​ความ​เดือดดาล​ของเรา และ​ใส่​เจ้า​ไว้​ภายใน​เมือง​และ​หลอม​ละลาย​เจ้าเสีย</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​และ​จะ​โหม​เจ้า​ด้วย​ความ​เดือดดาล​อัน​คุกรุ่น​ของเรา และ​เจ้า​จะ​ถูก​หลอม​ละลาย​อยู่​ใน​เมืองนี้</verse>
				<verse number="22">เจ้า​จะ​ถูก​หลอม​อยู่​ใน​เมืองนี้ เหมือน​กับ​เงิน​ที่​ถูก​หลอม​ละลาย​อยู่​ใน​เตาหลอม และ​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา ยาห์เวห์​ได้​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ไว้​บนเจ้า’”</verse>
				<verse number="23">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​อีก​ครั้งหนึ่ง​ว่า</verse>
				<verse number="24">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​บอก​แผ่นดิน​นี้​ว่า ‘เจ้า​เป็น​แผ่นดิน​ที่​ไม่​ได้รับ​การ​ชำระ​ล้าง เจ้า​ก็​เลย​ไม่​ได้รับ​ฝน​ใน​วัน​ที่​เรา​โกรธ​นั้น</verse>
				<verse number="25">พวก​เจ้าชาย​ใน​เมือง​นี้​เป็น​เหมือน​สิงโต​ที่​คำราม​ตอน​กำลัง​จะ​ฉีก​เนื้อ​เหยื่อ​ของมัน พวกเขา​กิน​ประชาชน​ของ​เขาเอง พวกเขา​ยึด​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ของ​มีค่า​ไป พวกเขา​ทำ​ให้​เมือง​เต็ม​ไปด้วย​แม่หม้าย</verse>
				<verse number="26">พวก​นักบวช​ของเจ้า​ละเมิด​กฎ​ของเรา และ​ลบหลู่​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ของเรา พวกเขา​ไม่​แยกแยะ​ว่า​สิ่งไหน​ศักดิ์สิทธิ์​สิ่งไหน​ไม่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ไม่ได้​สอน​ว่า​อะไร​บริสุทธิ์ อะไร​ไม่​บริสุทธิ์ พวกเขา​ไม่ยอม​รักษา​พวก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ของเรา จน​ทำ​ให้​เรา​ถูก​ลบหลู่​ท่ามกลาง​พวกเขา</verse>
				<verse number="27">พวก​เจ้าหน้าที่​ใน​เมือง​เป็น​เหมือน​พวก​หมาป่า​ที่​ฉีก​เนื้อ​เหยื่อ​ของ​พวกมัน พวกเขา​ทำ​ให้​เกิด​การ​นองเลือด และ​ฆ่า​ประชาชน เพื่อ​คดโกง​หา​ผล​ประโยชน์​ใส่ตัว</verse>
				<verse number="28">พวก​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​เรา​ของ​เมือง​นี้ ได้​ฉาบ​ปูนขาว​ปิดบัง​การ​กระทำ​เหล่านี้​ของ​พวก​ผู้นำ​ทั้งหมด​นี้ โดย​ใช้​นิมิต​ปลอม​และ​คำ​ทำนาย​ที่​โกหก พวกเขา​อ้าง​ว่า​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ทั้งๆที่​พระยาห์เวห์​ไม่ได้​พูด</verse>
				<verse number="29">พวก​เจ้าของ​ที่ดิน​รีดไถ​และ​ปล้นชิง พวกเขา​กดขี่​คนจน​และ​คน​ที่​ขัดสน และ​ข่มเหง​คน​ต่างด้าว​ที่​ไม่มีทาง​ฟ้อง​กลับ​ได้</verse>
				<verse number="30">เรา​ได้​มอง​หา​คนหนึ่ง​ใน​หมู่​พวกเขา ที่​จะ​มา​ซ่อม​กำแพง​และ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เรา​ตรง​ช่องโหว่​ของ​กำแพง เพื่อ​ปกป้อง​แผ่นดิน​นี้ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไม่​ทำลาย​มัน แต่​เรา​ก็​หา​ไม่พบ​สักคน​เลย</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​เรา​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​ที่​พวกเขา และ​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​จบสิ้น​ลง​ด้วย​ไฟ​แห่ง​ความ​โกรธ​ของเรา เรา​จะ​ให้​กรรมชั่ว​ที่​พวกเขา​ทำ​นั้น​สนอง​กลับ​ไป​ตกลง​บน​หัว​ของ​พวกเขา​เอง’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ มี​พี่น้อง​อยู่​สองคน เป็น​ลูกสาว​จาก​แม่​เดียวกัน</verse>
				<verse number="3">พวกนาง​กลาย​เป็น​โสเภณี​อยู่​ใน​อียิปต์ ไป​ขายตัว​ตอน​ที่​พวกเขา​ยัง​เป็น​เด็ก​ใน​แผ่นดิน​นั้น ที่นั่น​พวกนาง​ยอม​ให้​ผู้ชาย​เคล้าคลึง​เต้านม และ​ลูบไล้​หน้าอก​อัน​แรกแย้ม​ของ​พวกนาง</verse>
				<verse number="4">คนพี่​ชื่อ​โอโฮลาห์ และ​คนน้อง​ชื่อ​โอโฮลีบาห์ พวกนาง​กลาย​เป็น​เมียเรา และ​คลอด​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ให้​กับเรา โอโฮลาห์​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​สะมาเรีย โอโฮลีบาห์​มี​อีก​ชื่อ​หนึ่ง​ว่า​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">โอโฮลาห์​ไป​ขายตัว​ใน​ขณะที่​ยัง​เป็น​เมีย​ของเรา และ​นาง​ได้​ลุ่มหลง​พวก​ชู้รัก​ของ​นาง คือ​ชาว​อัสซีเรีย​พวก​นักรบ</verse>
				<verse number="6">ที่​ใส่​ชุด​สี​น้ำเงิน มี​ทั้ง​นายทหาร​ชั้นสูง​และ​ผู้บังคับ​บัญชา พวกเขา​ล้วน​เป็น​ชายหนุ่ม​ที่​หล่อเหลา​และ​เป็น​ทหารม้า</verse>
				<verse number="7">โอโฮลาห์​เสนอ​ตัวเอง​ให้​กับ​พวกเขา คือ​ชาย​อัสซีเรีย​ทุกคน​ที่​มี​เสน่ห์​ดึงดูด​ใจ นาง​ได้​ทำตัว​ให้​เสื่อม​เสีย​ไป​กับ​พวก​รูปเคารพ​ของ​คน​เหล่านั้น​ทั้งหมด​ที่​นาง​ลุ่มหลง​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="8">นาง​ไม่ยอม​เลิก​ขายตัว ที่​นาง​ได้​เริ่ม​ทำ​มา​ตั้งแต่​วัยสาว​ใน​ประเทศ​อียิปต์ ตอน​ที่​ชาย​หลายคน​ร่วม​หลับนอน​กับ​นาง พวกเขา​ลูบไล้​หน้าอก​ที่​แรกแย้ม​ของนาง​และ​เท​ความใคร่​ของ​พวกเขา​ไว้​บน​ตัวนาง</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​เรา​ได้​มอบ​นาง​ให้​กับ​พวก​อัสซีเรีย​ชู้รัก​ที่​นาง​ลุ่มหลง</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​ได้​จับ​นาง​เปลื้องผ้า​ออก แล้ว​เอา​ตัว​พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​ของนาง​ไป และ​พวกเขา​ก็​ฆ่า​นาง​ด้วย​ดาบ และ​พวก​ผู้หญิง​ใช้​ชื่อ​นาง​ใน​การ​แช่งด่า​ชาวบ้าน นั่น​คือ​โทษ​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ไว้​สำหรับ​นาง</verse>
				<verse number="11">โอโฮลีบาห์​น้องสาว​ของ​นาง​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด แต่​นาง​กลับ​เลวทราม​ยิ่งกว่า​พี่สาว​ของ​นาง​ใน​เรื่อง​ความใคร่​และ​การ​ขายตัว</verse>
				<verse number="12">นาง​ยัง​ได้​ลุ่มหลง​พวก​ชาว​อัสซีเรีย​ที่​เป็น​ทหาร​ชั้นสูง ผู้บังคับ​บัญชา นักรบ​ที่​แต่งตัว​เต็มยศ​และ​ทหารม้า พวกเขา​ทั้งหมด​ล้วน​แต่​เป็น​ชายหนุ่ม​ที่​หล่อเหลา</verse>
				<verse number="13">เรา​เห็น​ว่า​นาง​ทำตัว​เสื่อม​เสีย พี่น้อง​สอง​คน​นี้​เดิน​ใน​แนวทาง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="14">โอโฮลีบาห์​ยัง​ขายตัว​หนัก​ยิ่งขึ้น นาง​ไป​เห็น​ภาพ​ของ​พวก​ชาว​เคลเดีย ที่​วาด​ด้วย​สีแดง​อยู่​บน​กำแพง</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​มี​เข็มขัด​คาด​อยู่​รอบเอว และ​มี​ผ้า​โพกหัว​อยู่ พวกเขา​ทั้งหมด​ดู​เหมือน​นายทหาร​ชาว​บาบิโลน ที่​มี​บ้านเกิด​มา​จาก​เมือง​เคลเดีย</verse>
				<verse number="16">ทันที​ที่​นาง​เห็น​พวกเขา นาง​ก็​ลุ่มหลง​พวกเขา​และ​ได้​ส่ง​คน​ไป​ตามหา​พวกเขา​ใน​เคลเดีย</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ชาว​บาบิโลน​ก็​ได้​มา​พบนาง​เพื่อ​ร่วมรัก​กับนาง​บน​เตียง และ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​นาง​เสื่อม​เสีย​ด้วย​ความใคร่​ของ​พวกเขา หลัง​จาก​ที่​นาง​ทำตัว​เสื่อม​เสีย​กับ​พวกเขา​แล้ว นาง​ก็​ตีจาก​พวกเขา​ไป​ด้วย​ความ​ขยะแขยง</verse>
				<verse number="18">โอโฮลีบาห์​ยัง​ขายตัว​อย่าง​เปิดเผย และ​เผย​ความ​เปลือย​เปล่า​ของนาง เรา​ได้​ตีจาก​นาง​ไป​ด้วย​ความ​ขยะแขยง​เหมือน​กับ​ที่​เรา​เคย​ตีจาก​พี่สาว​นาง​ไป</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​นาง​หวน​คิดถึง​ครั้ง​ที่​นาง​ยัง​เป็นสาว​อยู่ ตอนที่​นาง​เป็น​โสเภณี​อยู่​ใน​ประเทศ​อียิปต์ นาง​กลับ​ยิ่ง​สำส่อน​มากขึ้น</verse>
				<verse number="20">นาง​ลุ่มหลง​ชู้รัก​ของนาง​ที่นั่น​ที่​มี​อวัยวะเพศ​เหมือน​ลา และ​มี​การ​หลั่ง​น้ำกาม​เหมือน​ม้า</verse>
				<verse number="21">โอโฮลีบาห์ อย่างนี้ เจ้า​ได้​หวน​หา​การ​ร่าน​สวาท​แห่ง​วัยสาว​ของเจ้า เมื่อ​ครั้ง​อยู่​ใน​ประเทศ​อียิปต์ ที่​เต้านม​ของเจ้า​ถูก​เคล้าคลึง​และ​หน้าอก​ของเจ้า​ถูก​ลูบไล้</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น โอโฮลีบาห์ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘เรา​จะ​ปลุกปั่น​พวก​ชู้รัก​ของเจ้า​ให้​ต่อต้าน​เจ้า เรา​จะ​นำ​พวก​ที่​เจ้า​เคย​ตีจาก​ไป​ด้วย​ความ​ขยะแขยง มา​ต่อต้าน​เจ้า​จาก​ทุกๆด้าน</verse>
				<verse number="23">ทั้ง​ชาว​บาบิโลน​และ​ชาว​เคลเดีย​ทั้งหมด พวก​ผู้ชาย​ใน​เปโขด โชอา​และ​โคอา รวมทั้ง​ชาว​อัสซีเรีย​ทั้งหมด คือ​พวก​ชายหนุ่ม​ที่​หล่อเหลา ที่​เป็น​ทหาร​ชั้นสูง ผู้บังคับ​บัญชา นายทหาร และ​วีรบุรุษ​ผู้กล้า ทุกคน​ล้วน​ขี่ม้า</verse>
				<verse number="24">พวกเขา​จะ​มา​ต่อต้าน​เจ้า​ด้วย​อาวุธ รถรบ เกวียน และ​ฝูงชน​เป็น​จำนวน​มาก พวกเขา​จะ​มา​จาก​ทุกๆ​ด้าน เพื่อ​ต่อต้าน​เจ้า​ด้วย​โล่​ขนาด​ใหญ่​และ​เล็ก กับ​หมวก​เหล็ก เรา​จะ​ปล่อย​ให้​พวกเขา​ลงโทษ​เจ้า ตาม​ที่​พวกเขา​เห็น​สมควร</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​หัน​ความ​โกรธ​อัน​หึงหวง​ของเรา​ใส่เจ้า และ​พวกเขา​จะ​จัดการ​กับเจ้า​อย่าง​บ้าคลั่ง พวกเขา​จะ​ตัด​จมูก​และ​หู​ของเจ้า คน​ของเจ้า​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​จะ​ล้มลง​ด้วย​ดาบ พวกเขา​จะ​เอา​ตัว​พวก​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของเจ้า​ไป ส่วน​พวก​ที่เหลือ​จะ​ถูก​ไฟ​คลอก​ตาย</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​จะ​เปลื้องผ้า​เจ้า​ออก​และ​เอา​เครื่อง​เพชร​ดีๆ​ของเจ้า​ไป</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เรา​ทำ​ให้​การ​ร่าน​สวาท​และ​การ​ขายตัว​ของเจ้า​ที่​เจ้า​ได้​ริเริ่ม​ไว้​ใน​ประเทศ​อียิปต์​นั้น​จบสิ้น​ไป เจ้า​จะ​ได้​ไม่​หวน​หา​สิ่ง​เหล่านี้ หรือ​คิดถึง​ประเทศ​อียิปต์​อีก​ต่อไป’”</verse>
				<verse number="28">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ให้​กับ​พวก​ที่​เจ้า​เกลียดชัง พวก​ที่​เจ้า​ตีจาก​ไป​ด้วย​ความ​ขยะแขยง</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​จะ​จัดการ​กับเจ้า​ด้วย​ความ​เกลียด และ​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​ทำงาน​ได้มา พวกเขา​จะ​ทิ้ง​เจ้า​ให้​เปลือย​เปล่า​ล่อนจ้อน และ​ความ​อับอาย​ของ​การ​ขายตัว​ของเจ้า​จะ​ถูก​เปิดเผย การ​ร่าน​สวาท​และ​การ​ขายตัว​ของเจ้า</verse>
				<verse number="30">ได้​นำพา​สิ่งนี้​มา​สู่​ตัวเจ้า เพราะ​เจ้า​ได้​ไป​ขายตัว​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำ​ให้​ตัวเจ้า​เสื่อม​เสีย​กับ​รูปเคารพ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="31">เจ้า​ได้​ทำ​ตัว​เหมือน​กับ​พี่สาว​ของเจ้า ดังนั้น​เรา​จะ​เอา​ถ้วย​ที่​นาง​ถูก​บังคับ​ให้​ดื่ม​นั้น​ใส่​ไว้​ใน​มือ​ของเจ้า”</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนี้ “เจ้า​จะ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​พี่สาว​เจ้า เป็น​ถ้วย​ขนาดใหญ่​และ​ลึก มัน​จุ​ได้​เยอะ เจ้า​จะ​ถูก​เยาะเย้ย​และ​ถากถาง</verse>
				<verse number="33">เจ้า​จะ​เต็ม​ไปด้วย​ความมึนเมา​และ​ความเศร้าโศก จาก​ถ้วย​แห่ง​ความน่าสะพรึงกลัว​และ​น่าสยดสยอง​ซึ่ง​คือ​ถ้วย​ของ​สะมาเรีย​พี่สาว​ของเจ้า</verse>
				<verse number="34">เจ้า​จะ​ดื่ม​มัน​หมดเกลี้ยง เจ้า​จะ​ทำ​มัน​แตก​และ​ดูด​เศษ​ชิ้นๆ​ของมัน เจ้า​จะ​ฉีก​อก​ของเจ้า เรา​ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เจ้า​จะต้อง​รับ​ผล​แห่ง​การร่านสวาท​และ​การขายตัว​ของเจ้า เพราะ​เจ้า​ได้​ลืม​เรา​และ​โยน​เรา​ไป​ไว้​ข้างหลัง​เจ้า”</verse>
				<verse number="36">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​จะ​ฟ้องร้อง​โอโฮลาห์​และ​โอโฮลีบาห์​หรือ อย่างนั้น ชี้​ให้​พวกนาง​เห็น​ถึง​การ​ทำตัว​อัน​น่า​ขยะแขยง​ของ​พวกนาง​สิ</verse>
				<verse number="37">พวกนาง​ได้​เล่นชู้ และ​เลือด​ของ​ผู้​บริสุทธิ์​ก็​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวกนาง พวกนาง​เล่นชู้​กับ​พวก​รูปเคารพ พวกนาง​ได้​เอา​ลูกๆ​ที่​นาง​ได้​คลอด​ให้​กับเรา ไป​สังเวย​ใน​ไฟ​ให้​เป็น​อาหาร​กับ​รูปเคารพ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ใน​วัน​เดียว​กันนั้น พวกนาง​ยัง​ทำ​อย่างนี้​กับ​เรา​ด้วย คือ​พวกนาง​ได้​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​เสื่อมไป และ​ทำ​ให้​พวก​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ของเรา​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป</verse>
				<verse number="39">ใน​วัน​ที่​พวกนาง​ได้​เอา​ลูกๆ​ไป​สังเวย​รูปเคารพ​เหล่านั้น พวกนาง​ได้​เข้า​มา​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ซึ่ง​ทำ​ให้​มัน​เสื่อมไป นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ​ภายใน​บ้าน​ของเรา</verse>
				<verse number="40">พวกนาง​ยัง​ได้​ส่ง​คน​ไป​ตาม​หา​ผู้ชาย​จาก​แดนไกล และ​พวกเขา​ก็​มา เจ้า​ก็​อาบน้ำ​ชำระ​ตัว เตรียม​ต้อนรับ​พวกเขา เจ้า​ทา​ตา​และ​สวมใส่​เพชร​พลอย</verse>
				<verse number="41">เจ้า​นั่ง​อยู่​บน​เก้าอี้​นอน​ที่​หรูหรา ที่​มี​โต๊ะ​วาง​เครื่อง​หอม กับ​น้ำมัน​ที่​เป็น​ของเรา​ตั้ง​อยู่​ข้างหน้า</verse>
				<verse number="42">ที่นั่น​มี​เสียง​ฝูงชน​ที่​ปล่อยตัว​เฮฮา​กัน มี​พวก​ขี้เมา​มา​จาก​ทะเลทราย กับ​ฝูงชน​ที่​วุ่นวาย พวกเขา​สวม​กำไล​ไว้​ที่​แขน​ของ​โสเภณี​พวกนั้น และ​สวม​มงกุฎ​ไว้​บน​หัว​ของ​พวกนาง</verse>
				<verse number="43">แล้ว​เรา​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า ‘โถ นาง​เล่นชู้​เสีย​จน​หมด​เรี่ยวแรง​แล้ว แต่​คน​พวกนั้น​ก็​ยัง​ไม่ยอม​หยุด​ร่วมเพศ​กับนาง​เสียที’</verse>
				<verse number="44">และ​พวกเขา​ก็​เข้า​หา​นาง เหมือน​กับ​ที่​เข้า​หา​โสเภณี คน​เหล่านั้น​ได้​เข้า​ไป​หา​โอโฮลาห์​และ​โอโฮลีบาห์ หญิง​ร่าน​สวาท​สอง​คน​นั้น</verse>
				<verse number="45">แต่​พวก​ผู้​พิพากษา​ที่​ยุติธรรม​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​พวกนาง พวกนาง​จะ​ต้อง​รับโทษ ที่​เล่นชู้​และ​ทำ​ให้​เกิด​การ​นองเลือด เพราะ​พวกนาง​เป็น​หญิง​เล่นชู้​และ​มือ​ของ​พวกนาง​ก็​เปื้อน​เลือด”</verse>
				<verse number="46">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “ให้​นำ​กลุ่ม​คน​ออก​มา​ต่อต้าน​พวกนาง แล้ว​มอบ​พวกนาง​ให้​กับ​ความ​น่า​สะพรึง​กลัว​และ​การ​ปล้น​สะดม</verse>
				<verse number="47">กลุ่ม​คน​เหล่านี้​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​พวกนาง และ​ฆ่า​พวกนาง​ด้วย​ดาบ พวกเขา​จะ​ฆ่า​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกนาง และ​เผา​บ้าน​ของ​พวกนาง​ทิ้ง</verse>
				<verse number="48">ด้วย​วิธีนี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​การ​ร่าน​สวาท​ใน​แผ่นดิน​นี้​สิ้นสุด​ลง เพื่อ​พวก​ผู้หญิง​ทุกคน​จะ​ได้รับ​บทเรียน​และ​ไม่​ร่าน​สวาท​อย่าง​ที่​เจ้า​ทำ​นั้น</verse>
				<verse number="49">พวกเขา​จะ​ลงโทษ​เจ้า สำหรับ​การ​ร่าน​สวาท​ของเจ้า และ​เจ้า​จะ​ต้อง​รับผิด​สำหรับ​บาป​ของเจ้า​ที่​ไป​กราบ​ไหว้​รูปเคารพ แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​สิบ​เดือน​สิบ​ของ​ปี​ที่​เก้า คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​จด​วันที่​วันนี้​ไว้ เพราะ​ใน​วันนี้ กษัตริย์​ของ​เมือง​บาบิโลน​ได้​มา​ปิดล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไว้</verse>
				<verse number="3">ให้​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้​ให้​กับ​ครอบครัว​ขี้​กบฏ​ฟัง บอก​พวกเขา​ว่า ‘พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า ให้​ตั้ง​หม้อ​ทำ​อาหาร​ไว้​บน​ไฟ ตั้งไว้​และ​เท​น้ำ​ใส่​ลงไป</verse>
				<verse number="4">ให้​ใส่​เนื้อ​เป็น​ชิ้นๆ​ลงไป เอา​เนื้อ​ชิ้น​ที่​ดีๆ​ทั้งหมด ทั้ง​ส่วน​สะโพก​และ​ส่วน​ขาหน้า แล้ว​ใส่​กระดูก​ที่​ดีที่สุด​ลงไป</verse>
				<verse number="5">ให้​เอา​สัตว์​ที่​ดีที่สุด​จาก​ฝูงแพะแกะ​มา​ตัวหนึ่ง เอา​ไม้ฟืน​มา​สุม​ไว้​ใต้หม้อ​เพื่อ​ต้ม​ชิ้นเนื้อ​ต่างๆ และ​ต้ม​กระดูก​ใน​หม้อนั้น​ไปด้วย’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เมือง​แห่ง​การฆ่าฟัน​กันนี้ น่าละอาย​จริงๆ ใน​หม้อ​ใบนี้​มี​สิ่ง​สกปรก​ติด​เกรอะกรัง​ไปหมด ขี้เกรอะ​พวกนี้​ล้าง​ไม่ออก ให้​หยิบ​เนื้อ​ใน​หม้อ​ออกมา​ทีละชิ้น​ทีละชิ้น โดย​ไม่ต้อง​จับสลาก​เลือก​ว่า​จะ​หยิบ​ชิ้นไหน​ก่อน</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ว่า​เลือด​ที่​นาง​เยรูซาเล็ม​ทำ​ให้​ไหลนอง​นั้น ยัง​อยู่​ใน​ท่ามกลาง​ตัวนาง นาง​เท​เลือด​ออกมา​ไว้​บน​หิน นาง​ไม่ได้​เท​ลง​บน​ดิน​ที่​ฝุ่น​จะ​กลบ​ปกปิด​มัน​ได้</verse>
				<verse number="8">เรา​วาง​เลือด​ที่​นาง​ได้​ทำ​ให้​ตก​นั้น​ไว้​บน​ก้อนหิน เพื่อ​มัน​จะ​ได้​ไม่​ถูก​กลบ จะ​ได้​ปลุกเร้า​ความโกรธ​ของเรา​ที่​จะ​แก้แค้น”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เมือง​แห่ง​การฆ่าฟัน​กัน​นี้ น่าละอาย​จริงๆ เรา​จะ​สุม​กองไม้​ไว้​ให้​สูง</verse>
				<verse number="10">ให้​สุม​กองไม้​ไว้ และ​จุดไฟ ต้มเนื้อ​ให้​สุก ผสม​เครื่องเทศ​ลงไป และ​ปล่อย​ให้​กระดูก​ถูก​เผาไป</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ตั้ง​หม้อเปล่า​ไว้​บน​กองถ่าน จน​มัน​ร้อน​และ​ทองแดง​เริ่ม​ระอุ เพื่อ​ความ​สกปรก​ของมัน​จะ​ละลาย​ออกมา และ​ขี้เกรอะ​ของมัน​จะ​ถูก​เผาไหม้​ไปหมด</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​ก็​ลงมือ​ลงแรง​เหนื่อยเปล่า เพราะ​ขี้เกรอะ​อันหนา​ของมัน​ก็​ไม่​หลุดออก แม้แต่​ไฟ​ก็​ไม่​สามารถ​เผา​ให้​มัน​หลุด​ได้</verse>
				<verse number="13">ขี้เกรอะ​นั้น​ก็​คือ​การร่านสวาท​ของเจ้า เรา​พยายาม​ชำระ​ล้าง​เจ้า​แล้ว แต่​ขี้เกรอะ​ของเจ้า​ก็​ไม่ยอม​ออก เจ้า​จะ​ไม่มีวัน​สะอาด​ได้อีก จนกว่า​เรา​จะ​ระบาย​ความเดือดดาล​ของเรา​ใส่เจ้า​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="14">เรา ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​วาจา​ไป​แล้ว เวลา​ที่​เรา​จะ​ลงมือ​ได้​มา​ถึง​แล้ว เรา​จะ​ไม่​ยับยั้ง​ไว้​อีก เรา​จะ​ไม่​สงสาร​และ​จะ​ไม่​เปลี่ยนใจ เรา​จะ​ตัดสิน​โทษ​เจ้า​ตาม​วิธีการ​และ​การ​กระทำ​ของเจ้า” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ใน​ช่วง​เวลา​อันสั้น เรา​จะ​เอา​แก้วตา​ดวงใจ ของ​เจ้า​ไป​อย่าง​กระทันหัน อย่า​เศร้าโศก​หรือ​ร้องไห้​หรือ​ให้​น้ำตา​ตก​เลย</verse>
				<verse number="17">ครวญคราง​อย่าง​เงียบๆ​อย่า​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​คนตาย ให้​โพกผ้า​ที่​หัว และ​ใส่​รองเท้า​สาน​ไว้​ตาม​ปกติ อย่า​เอา​ผ้า​ปิด​ใต้​จมูก​ลงมา หรือ​กิน​อาหาร​ตาม​ประเพณี​ของ​คน​ไว้ทุกข์”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น ใน​ตอนเช้า​ผม​ก็​พูด​กับ​ประชาชน​เหมือน​เคย พอ​ตกเย็น​เมีย​ของผม​ก็​ตาย วันรุ่งขึ้น ผม​ก็​ทำ​ตาม​ที่​ได้รับ​คำสั่ง​มา</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ประชาชน​ก็​ถาม​ผม​ว่า “ที่​ท่าน​ทำ​อย่างนี้ ท่าน​จะ​ไม่​บอก​พวกเรา​หรือ ว่า​มัน​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="20">ผม​จึง​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="21">‘ให้​บอก​กับ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์เจ้าชีวิต​พูด “เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​เสื่อมไป คือ​ป้อม​ปราการ​ที่​เจ้า​ภาคภูมิใจ​นั้น มัน​เป็น​แก้วตา​ดวงใจ​ของเจ้า​และ​เป็น​สิ่ง​ที่​เจ้า​หลงรัก ส่วน​พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​ของเจ้า​ที่​เจ้า​ไม่ได้​เอา​มา​ด้วย จะ​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ใน​เวลานั้น พวกเจ้า​ก็​จะ​ทำ​เหมือน​กับ​ที่​เอเสเคียล​ทำ พวกเจ้า​จะ​ไม่​เอา​ผ้า​ปิด​ใต้​จมูก​ลงมา และ​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​ตาม​ประเพณี​ของ​คน​ไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="23">เจ้า​จะ​โพกผ้า​ไว้​บน​หัว และ​สวม​รองเท้า​สาน​ไว้​ตาม​ปกติ เจ้า​จะ​ไม่​ไว้ทุกข์​หรือ​ร้องไห้ แต่​เจ้า​จะ​เหี่ยวแห้ง​ร่วงโรย​ไป​เพราะ​บาป​ต่างๆ​ของเจ้า และ​เจ้า​จะ​คร่ำครวญ​อยู่​ใน​หมู่​ของ​พวกเจ้า​กันเอง</verse>
				<verse number="24">เอเสเคียล​จะ​เป็น​ตัวอย่าง​ให้​แก่​พวกเจ้า พวกเจ้า​จะ​ทำ​อย่าง​ที่​เขา​ทำ เมื่อ​สิ่งนี้​เกิดขึ้น แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต”’”</verse>
				<verse number="25">“และ​เจ้า​ลูก​มนุษย์ ใน​วัน​ที่​เรา​ทำลาย​ป้อม​ปราการ​ของ​พวกเขา ที่​เป็น​ความ​ชื่นบาน​และ​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​พวกเขา มัน​เป็น​แก้วตา​ดวงใจ​ของ​พวกเขา และ​ความ​ปรารถนา​ของ​หัวใจ​พวกเขา และ​เรา​จะ​เอา​ลูกชาย​ลูกสาว​ของ​พวกเขา​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ใน​วันนั้น​ผู้​รอด​ชีวิต​คนหนึ่ง​จาก​เยรูซาเล็ม​จะ​มา​บอก​ข่าวนี้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="27">ใน​เวลานั้น​ปาก​ของเจ้า​จะ​เปิด​ออก เจ้า​จะ​พูด​กับเขา​และ​จะ​ไม่​เป็น​ใบ้​อีก ดังนั้น​เจ้า​จะ​เป็น​ตัวอย่าง​ให้​แก่​ประชาชน แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​หันหน้า​ไป​ที่​ชาวอัมโมน​และ​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​พวกเขา​ว่า ‘ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้ดี นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “พวกเจ้า​ร้อง​ไชโย ตอน​ที่​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ถูก​ทำ​ให้​เสื่อม​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ไป ตอน​ที่​แผ่นดิน​อิสราเอล​ถูก​ทิ้งร้าง​และ​ตอนที่​ชาว​ยูดาห์​ถูก​เนรเทศ​ไป”</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เรา​จะ​มอบ​พวกเจ้า​ให้​เป็น​สมบัติ​ของ​พวก​คน​ทาง​ตะวันออก พวกเขา​จะ​ตั้ง​ค่าย​และ​ปัก​เต็นท์​ไว้​ท่ามกลาง​พวกเจ้า พวกเขา​จะ​กิน​ผลไม้​และ​ดื่ม​นม​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​เปลี่ยน​เมือง​รับบาห์​ให้​เป็น​ทุ่งหญ้า​สำหรับ​เลี้ยง​อูฐ และ​เปลี่ยน​เมือง​อัมโมน​ให้​เป็น​สถานที่​พักผ่อน​ของ​แกะ แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “พวกเจ้า​ตบมือ​และ​กระทืบ​เท้า​ด้วย​ความ​รื่นเริง​ยินดี ด้วย​จิตใจ​ที่​มุ่งร้าย​ต่อ​แผ่นดิน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออก​ลงโทษ​พวกเจ้า และ​มอบ​พวกเจ้า​ให้​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ เป็น​ของ​ที่​ปล้น​มา​ได้ เรา​จะ​ตัด​เจ้า​ออก​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​จะ​ทำลาย​พวกเจ้า​ให้​หมด​ไป​จาก​ประเทศ​ต่างๆ เรา​จะ​ทำลาย​พวกเจ้า แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="8">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “โมอับ​และ​เสอีร์​ได้​พูด​ว่า ‘ดูสิ ครอบครัว​ของ​ชาว​ยูดาห์​ก็​เหมือน​กับ​ชนชาติ​อื่นๆ’</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​เมือง​หน้าด่าน​ทาง​ปีกขวา​ของ​โมอับ​ล้มลง คือ เมือง​เบธเยชิโมท เมือง​บาอัลเมโอน และ​เมือง​คิริยาธาอิม ที่​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​มอบ​โมอับ​พร้อม​กับ​ชาว​อัมโมน​ให้​เป็น​สมบัติ​แก่​ประชาชน​ทาง​ตะวันออก เพื่อ​ผู้คน​จะ​ได้​ลืม​ไป​เลย​ว่า​พวกเขา​เคย​เป็น​ชนชาติ​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="11">และ​เรา​จะ​ลงโทษ​โมอับ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="12">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เอโดม​ได้​แก้แค้น​อย่าง​โหดเหี้ยม​ต่อ​ครอบครัว​ชาว​ยูดาห์ พวกเขา​จึง​มี​ความผิด​อย่าง​ร้ายแรง”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออก​มา​ลงโทษ​เอโดม เรา​จะ​ฆ่า​ทั้ง​คน​และ​สัตว์​ใน​ประเทศ​นั้น เรา​จะ​ทิ้ง​มัน​ให้​รกร้าง ผู้คน​จะ​ล้ม​ตาย​ลง​ด้วย​ดาบ ตั้งแต่​เมือง​เทมาน​ไป​จนถึง​เมือง​เดดาน</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​แก้แค้น​เอโดม​ด้วย​มือ​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​พวกเขา​จะ​ลงโทษ​เอโดม​ตาม​ความ​โกรธ​และ​ความ​เดือดดาล​ของเรา แล้ว​ชาว​เอโดม​จะ​ได้​รู้​ว่า​เป็น​เราเอง​ที่​แก้แค้น​พวกเขา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ชาว​ฟีลิสเตีย​ทำ​ตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​ยูดาห์​มา​ตลอด​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ พวกเขา​เต็ม​ไปด้วย​ความ​โกรธแค้น และ​ได้​ทำ​การ​แก้แค้น​อย่าง​โหดเหี้ยม ด้วย​จิตใจ​ที่​มุ่งร้าย​หมาย​ทำลาย”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของ​เรา​ออก​ลงโทษ​ชาว​ฟีลิสเตีย เรา​จะ​ตัด​ชาว​เคเรธี​ออก และ​ทำลาย​พวก​ที่​ยัง​หลงเหลือ​อยู่​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ทำ​การ​แก้แค้น​อัน​ยิ่งใหญ่​ต่อ​พวกเขา และ​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​ด้วย​ความ​เดือดดาล​ของเรา​และ​เมื่อ​เรา​แก้แค้น​พวกเขา พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​สิบเอ็ด วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ เมือง​ไทระ​ได้​ร้อง​ไชโย​ใส่​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ยัง​พูด​อีก​ว่า ‘เมือง​ที่​เป็น​ประตู​ไป​สู่​ชนชาติ​ต่างๆ​ได้​ถูก​ทำลาย​ลงแล้ว และ​มัน​ได้​ถูก​มอบ​ให้​กับ​ข้า​แล้ว เนื่อง​จาก​เมืองนี้​กลาย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง ความ​อยาก​ของข้า​ก็​ได้​สมใจ​แล้ว’”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เมือง​ไทระ เรา​คือ​ศัตรู​ของเจ้า เรา​จะ​ทำ​ให้​ชนชาติ​มากมาย​ถา​โถม​ใส่เจ้า อย่าง​ทะเล​ทำ​ให้​คลื่น​ของมัน​ถาโถม​ใส่​ฝั่ง</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​ทำลาย​กำแพง​เมือง​ไทระ และ​จะ​พัง​พวก​หอคอย​ใน​เมือง​ลง เรา​จะ​ขูด​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​เมืองนี้​ออก​จน​หมด​เกลี้ยง กลาย​เป็น​หิน​โล่ง​เตียน</verse>
				<verse number="5">เมือง​ไทระ​จะ​กลาย​เป็น​เกาะ​สำหรับ​ตาก​อวน เรา​ได้​ลั่น​คำพูด​ไป​แล้ว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เมืองนี้​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ที่​ปล้น​มา​สำหรับ​ชาติ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="6">และ​หมู่บ้าน​ทั้งหลาย​ที่​ขึ้น​กับ​มัน ที่​ตั้ง​อยู่​บน​แผ่นดิน​ใหญ่ จะ​ถูก​ทำลาย​ล้าง​ด้วย​ดาบ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​จะ​ให้​เนบูคัดเนสซาร์​กษัตริย์​ของ​เมือง​บาบิโลน ซึ่ง​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งหลาย มา​โจมตี​เมือง​ไทระ​จาก​ทาง​ทิศ​เหนือ เขา​จะ​มา​พร้อม​กับ​ม้า​และ​รถรบ ทหารม้า​และ​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="8">เขา​จะ​ทำลาย​หมู่บ้าน​ทั้งหลาย​ที่​ขึ้น​กับมัน บน​แผ่นดิน​ใหญ่​ด้วย​ดาบ เขา​จะ​ตั้ง​ป้อม​ต่อสู้​กับเจ้า และ​สร้าง​เนินดิน​ขึ้น​ถึง​ยอด​กำแพง​เจ้า และ​เขา​จะ​ยก​พวก​โล่​ขึ้น​บัง​จาก​การ​ตอบโต้​ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">เขา​จะ​เอา​ท่อนซุง​ทะลวง​กำแพง​เมือง และ​เอา​ขวาน​ของเขา​ฟัน​หอคอย​ต่างๆ​ของเจ้า​ลง</verse>
				<verse number="10">ม้า​ของเขา​มี​มาก​เสียจน​ฝุ่น​ฟุ้ง​ตลบ​เจ้า​ไปหมด กำแพง​ของเจ้า​จะ​สั่น​สะเทือน​ไป​ด้วย​เสียง​ดัง​กึกก้อง​ของ​ทหารม้า รถลาก และ​รถรบ เมื่อ​เขา​ผ่าน​เข้าไป​ตาม​ประตู​เมือง​ของเจ้า อย่าง​กับ​คน​ที่​เข้า​เมือง​ตอน​ที่​กำแพง​แตก</verse>
				<verse number="11">กีบม้า​ทั้งหลาย​ของเขา​จะ​เหยียบ​ย่ำ​ถนน​ทุก​สาย​ของเจ้า เขา​จะ​ฆ่า​ประชาชน​ของเจ้า​ด้วย​ดาบ และ​เสา​หลัก​อัน​แข็งแกร่ง​ทั้งหลาย​ของเจ้า​จะ​ล้มลง​กับ​ดิน</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​จะ​ปล้น​ทรัพย์​สมบัติ​ของเจ้า​และ​แย่งชิง​สินค้า​ของเจ้า พวกเขา​จะ​พัง​กำแพง​ของเจ้า​และ​ทุบ​บ้าน​เรือน​ที่​สวยงาม​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ทิ้ง และ​พวกเขา​จะ​โยน​ก้อนหิน ท่อนไม้ และ​ซาก​อิฐ ลง​ทะเล</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำ​ให้​เสียง​เพลง​ของเจ้า​ที่​ดัง​กึกก้อง​อยู่นั้น​สิ้นสุด​ลง และ​จะ​ไม่มี​ใคร​ได้ยิน​เสียง​พิณ​ของเจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​หิน​โล่ง​เตียน กลาย​เป็น​ที่​สำหรับ​ตาก​อวน เจ้า​จะ​ไม่​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่​อีกแล้ว เพราะ​เรา ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​คำพูด​ไว้​แล้ว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​เมือง​ไทระ “แผ่นดิน​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​จะ​ต้อง​สั่น​สะเทือน​ด้วย​เสียง​ล่ม​สลาย​ของเจ้า ตอน​ที่​ผู้​บาดเจ็บ​ร้อง​คร่ำครวญ ตอน​ที่​ผู้คน​ถูก​ฆ่าฟัน​ใน​เมือง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เจ้าชาย​ทั้งหลาย​ของ​เมือง​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​นั้น จะ​ก้าว​ลง​จาก​บัลลังก์​ของ​พวกเขา และ​ถอด​เสื้อคลุม​ยาว​กับ​เสื้อผ้า​ที่​เย็บปัก​ถักร้อย​อย่าง​สวยงาม​ออก พวกเขา​จะ​เอา​ความ​กลัว​มา​นุ่งห่ม​แทน​และ​นั่ง​อยู่​บน​พื้นดิน เขา​จะ​ตัว​สั่นเทา​ตลอด​เวลา เพราะ​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เจ้า​นี้</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวกเขา​จะ​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​ที่​เกี่ยว​กับ​เจ้า​และ​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘เมือง​ที่​มี​ชื่อเสียง​เลื่องลือ​เอ๋ย เจ้า​สูญหาย​ไปแล้ว เจ้า​ถูก​กวาด​ไป​จาก​ทะเล เจ้า​เคย​เป็น​เมือง​มหาอำนาจ​บน​ท้องทะเล เจ้า​กับ​พลเมือง​ของเจ้า เคย​ทำ​ให้​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดินใหญ่​นั้น​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="18">เดี๋ยวนี้ แผ่นดิน​ตาม​ชายฝั่งทะเล​ต่าง​สั่นเทิ้ม​ด้วย​ความกลัว​ใน​วันที่​เจ้า​ล้มลง หมู่เกาะ​ทั้งหลาย​ต่าง​ตกใจกลัว​กับ​การล่มสลาย​ของเจ้า’”</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เมื่อ​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​กลาย​เป็น​เมือง​ร้าง เหมือน​กับ​เมือง​ที่​ไม่มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่ เมื่อ​เรา​นำ​ความ​ลึก​ของ​มหาสมุทร​เข้า​มา​ไว้​บน​เจ้า และ​น้ำ​ของมัน​ได้​ไหล​ทะลัก​เข้า​ท่วม​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​กด​เจ้า​ให้​จม​ดิ่ง​ลง​ไป​อยู่​กับ​พวก​ที่​อยู่​ใน​หลุม​ลึก จะ​ให้​ไป​อยู่​กับ​พวก​คน​ที่​ตาย​ไป​นาน​แล้ว เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​อาศัย​อยู่​ใน​โลก​เบื้อง​ล่าง เหมือน​ซาก​ปรัก​หักพัง​ของ​สมัย​ดึกดำบรรพ์ พร้อม​กับ​พวก​ที่​อยู่​ใน​หลุม​ลึก จะ​ไม่มี​ใคร​อาศัย​อยู่​ใน​เจ้า​อีก เจ้า​จะ​ไม่มี​ศักดิ์ศรี​ใน​แดน​ของ​คนเป็น</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​นำ​เจ้า​ไป​สู่​จุดจบ​ที่​น่า​สะพรึง​กลัว และ​จะ​ไม่มี​เจ้า​อีก​ต่อไป ถึง​จะ​มี​คน​หา ก็​จะ​ไม่พบ​เจ้า​อีกแล้ว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​สำหรับ​เมือง​ไทระ</verse>
				<verse number="3">ให้​พูด​กับ​เมือง​ไทระ​ที่​ตั้ง​อยู่​ที่​ทางออก​สู่​ทะเล​และ​เป็น​เมือง​ค้าขาย​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​ทั้งหลาย​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ไทระ​เอ๋ย เจ้า​พูด​ว่า “ฉัน​งาม​หมดจด”</verse>
				<verse number="4">พรมแดน​ของเจ้า​อยู่​ที่​กลาง​ทะเล ช่าง​ก่อสร้าง​ได้​สร้าง​เจ้า​ให้​มี​ความงาม​หมดจด</verse>
				<verse number="5">	พวกเขา​เอา​ไม้สน​ที่​มา​จาก​เสนีร์ มา​สร้าง​เป็น​แผ่นกระดาน​ของเจ้า พวกเขา​เอา​ไม้สน​ซีดาร์​มา​จาก​เลบานอน มา​สร้าง​เสา​กระโดง​เรือ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​เอา​ไม้โอ๊ก​มา​จาก​บาชาน มา​สร้าง​กรรเชียง​ของเจ้า พวกเขา​ใช้​ไม้สน​ที่​มา​จาก​ชายฝั่ง​ไซปรัส มา​สร้าง​ดาดฟ้า​เรือ​ของเจ้า​และ​ฝัง​ด้วย​งาช้าง</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​เอา​ผ้าลินิน​ที่​เย็บ​อย่าง​สวยงาม​จาก​ประเทศอียิปต์​มา​ทำ​ใบเรือ​ของเจ้า และ​ใบเรือ​นั้น​ได้​ใช้​เป็น​ธง​สำหรับ​เจ้า กันสาด​ของเจ้า​ที่​มา​จาก​ชายฝั่ง​เอลีชาห์​เป็น​สีน้ำเงิน​และ​สีม่วง</verse>
				<verse number="8">ผู้คน​จาก​ไซดอน​และ​อารวัด​เป็น​คนพายเรือ​ให้เจ้า ไทระ​เอ๋ย ต้นหน​ที่​มี​ความชำนาญ​ทั้งหลาย​ต่าง​อยู่​บนเรือ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">	มี​ช่างผู้ใหญ่​ที่​ชำนาญงาน​ของ​เกบาล อยู่บนเรือ​ของเจ้า พวกเขา​คอย​ชันยา​อุด​รอยรั่ว​ของเรือ เรือ​ทุกลำ​ใน​ทะเล​และ​กะลาสี​เรือ​ทุกคน ต่าง​มา​ที่นี่​เพื่อ​ซื้อขาย​สินค้า​กับเจ้า</verse>
				<verse number="10">ชาว​เปอร์เซีย ชาวลูด​และ​ชาวพูต​ก็​เป็น​ทหาร​รับใช้​อยู่​ใน​กองทัพ​ของเจ้า พวกเขา​แขวน​โล่​กับ​หมวกเหล็ก​เอาไว้​บน​กำแพง​ของเจ้า​ทำให้​เจ้า​ดู​งดงาม</verse>
				<verse number="11">ชาวอารวัด​และ​ชาวเฮเลค​เดินไป​เดินมา​อยู่​บน​กำแพง​ทุกด้าน​ของเจ้า ชาวกามัด​อยู่​ตาม​หอคอย​ของเจ้า พวกเขา​แขวน​โล่​ไว้​รอบๆ​กำแพง​ของเจ้า พวกเขา​ทำให้​เจ้า​งาม​หมดจด</verse>
				<verse number="12">ทารชิช ไปมา​ค้าขาย​กับเจ้า เพราะ​เจ้า​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​มหาศาล พวกเขา​เอา​เงิน เหล็ก ดีบุก​และ​ตะกั่ว​มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="13">ประเทศกรีซ ทูบัล​และ​เมเชค​ได้​มา​ค้าขาย​กับเจ้า พวกเขา​เอา​ทาส​และ​ข้าวของ​เครื่องใช้​ที่​ทำ​จาก​ทอง​สัมฤทธิ์​มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">ชาว​เบธโทการมาห์ เอา​ม้า​ใช้งาน ม้าศึก​และ​ล่อ​มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ชาว​โรเดส มา​ค้าขาย​กับเจ้า และ​เมือง​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล​ต่าง​ก็​เป็น​ลูกค้า​ของเจ้า พวกเขา​เอา​งาช้าง​กับ​ไม้​มะเกลือ​มา​จ่าย​เป็น​ค่า​สินค้า​ให้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="16">ชาวอารัม มา​ทำ​การค้า​กับเจ้า เป็น​เพราะ​เจ้า​มี​สินค้า​มากมาย​มหาศาล พวกเขา​เอา​พลอย​สีน้ำเงิน​อมเขียว ผ้าสีม่วง ผ้าปักลาย ผ้าลินิน​อย่างดี ปะการัง และ​ทับทิม​มา​แลก​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="17">ยูดาห์​กับ​อิสราเอล​ก็​มา​ค้าขาย​กับเจ้า พวกเขา​เอา​ข้าวสาลี​จาก​เมืองมินนิท​และ​ขนมหวาน น้ำเชื่อม​ผลไม้ น้ำมัน​และ​ยาสมุนไพร มา​แลก​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="18">ชาวดามัสกัส​มา​ค้าขาย​กับเจ้า​ด้วย เขา​เอา​เหล้าองุ่น​จาก​เมือง​เฮลโบน และ​ขนแกะ​จาก​เมืองซาฮาห์​มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า เป็น​เพราะ​เจ้า​มี​สินค้า​มากมาย​มหาศาล</verse>
				<verse number="19">ชาวดาน​และ​ชาวกรีก​จาก​เมืองอุซาล​ได้​ค้าขาย​กับเจ้า พวกเขา​เอา​เหล็กหล่อ เครื่องเทศ และ​อ้อย​มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="20">เมือง​เดดาน​ค้าขาย​ผ้ารองอาน​กับเจ้า</verse>
				<verse number="21">ชาวอาระเบีย​และ​บรรดา​เจ้าชาย​ทั้งหลาย​แห่ง​เมืองเคดาร์​ก็​เป็น​ลูกค้า​ของเจ้า พวกเขา​เอา​ลูกแกะ แกะตัวผู้​และ​แพะ​มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="22">พวกพ่อค้า​ของ​เชบา​และ​ราอามาห์​ก็​ค้าขาย​กับเจ้า พวกเขา​เอา​เครื่องเทศ​ชั้นเยี่ยม​นานาชนิด พลอย​มีค่า​ต่างๆ​และ​ทองคำ มา​แลกเปลี่ยน​กับ​สินค้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="23">เมืองฮาราน คานเนห์​และ​เอเดน รวมทั้ง​พ่อค้า​ของ​เชบา และ​ของ​เมืองอัสชูร​และ​คิลมาด ก็​ค้าขาย​กับเจ้า</verse>
				<verse number="24">ใน​ตลาด​ของเจ้า พวกเขา​ค้าขาย​เครื่องนุ่งห่ม​ที่​สวยงาม ผ้า​สีน้ำเงิน งานเย็บปัก​และ​พรม​หลายหลาก​สี ที่​มี​เชือก​มัดขมวด​เป็นปม​ไว้​อย่าง​แน่นหนา</verse>
				<verse number="25">กองเรือ​ของ​ทารชิช​ทำ​หน้าที่​ขน​สินค้า​ให้​กับเจ้า ไทระ​เอ๋ย เจ้า​เป็น​เหมือน​เรือ ที่​เต็ม​ไปด้วย​สินค้า​จน​หนักอึ้ง​อยู่​ใจกลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="26">ฝีพาย​ของเจ้า​พา​เจ้า​ออกไป​ใน​ทะเลลึก แต่​ลม​ตะวันออก​ทำ​ให้​เจ้า​อับปาง​ที่​ใจกลาง​ทะเล​นั้น</verse>
				<verse number="27">ความร่ำรวย​ของเจ้า สินค้า และ​ของ​นำเข้า​ของเจ้า พวกลูกเรือ ต้นหน และ​ช่างต่อเรือ​ของเจ้า พ่อค้า​ของเจ้า​กับ​ทหาร​ทั้งหมด​และ​คนอื่นๆ​ทุกคน​บนเรือ จะ​จมดิ่ง​ลง​ใจกลาง​ทะเล​ใน​วันที่​เจ้า​ถูก​ทำลาย​นั้น</verse>
				<verse number="28">เมือง​ตาม​ชายฝั่ง​จะ​สั่นไหว เมื่อ​ต้นหน​ของเจ้า​ร้อง​ตะโกน​ออกมา</verse>
				<verse number="29">ฝีพาย​ที่​พาย​เรือ​ลำอื่นๆ​อยู่​จะ​สละ​เรือ ทั้ง​ลูกเรือ​และ​ต้นหน​จะ​ไป​ยืน​อยู่​บน​ชายฝั่ง</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​จะ​ตะโกน​ออกมา​และ​ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น​สำหรับ​เจ้า พวกเขา​จะ​โปรย​ดิน​ลง​บนหัว​และ​เกลือกกลิ้ง​ใน​กองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="31">พวกเขา​จะ​โกนผม​ออก​ให้​กับเจ้า และ​จะ​สวม​เสื้อผ้า​กระสอบ พวกเขา​จะ​ร้องไห้​ให้​กับเจ้า​ด้วย​วิญญาณ​ที่​เจ็บปวด​รวดร้าว และ​ด้วย​ความเศร้า​อัน​ขมขื่น</verse>
				<verse number="32">ใน​ขณะที่​พวกเขา​ร้อง​คร่ำครวญ​ให้​กับเจ้า พวกเขา​จะ​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​สำหรับ​ตัวเจ้า​ว่า เคย​มี​ใคร​เป็น​เหมือน​เมือง​ไทระ​บ้าง ตอนที่​เธอ​เงียบ​จมหาย​ไป​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="33">เจ้า​เคย​ทำให้​ชนชาติ​ต่างๆ​พึงพอใจ​เมื่อ​สินค้า​ของเจ้า​ออก​สู่​ทะเล เจ้า​เคย​ทำให้​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ในโลก​ร่ำรวย​ด้วย​ทรัพย์สิน​อัน​มหาศาล​และ​สินค้า​มากมาย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="34">แต่​ตอนนี้ ทะเล​ได้​ทำให้​เจ้า​แตก​อับปาง​ใน​ทะเลลึก ทั้ง​สินค้า​และ​ลูกเรือ​ทั้งหมด​ของเจ้า​ต่าง​จม​ลงไป​กับเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="35">ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ตาม​ชายฝั่ง​ต่าง​รู้สึก​หวาดกลัว​เพราะ​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับเจ้า กษัตริย์​ทั้งหลาย​ใน​เมือง​เหล่านี้​ต่าง​ก็​สะดุ้ง​ตกใจ และ​ใบหน้า​ของ​พวกเขา​ก็​บิดเบี้ยว​ด้วย​ความกลัว</verse>
				<verse number="36">พวกพ่อค้า​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ผิวปาก​ด้วย​ความตะลึงงัน เจ้า​ได้​มา​ถึง​จุดจบ​อัน​น่าสะพรึงกลัว​และ​จะ​ไม่มีเจ้า​อีกต่อไป’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​พูด​กับ​ผู้​ครอบ​ครอง​เมือง​ไทระ​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด เจ้า​พูด​ด้วย​ความ​หยิ่งผยอง​ว่า “ข้า​เป็น​พระเจ้า ข้า​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า ที่​ใจกลาง​ของ​ทะเล” แต่​เจ้า​เป็น​แค่​มนุษย์​ไม่ใช่​พระเจ้า ถึงแม้​เจ้า​จะ​คิด​ว่า​เจ้า​ฉลาด​เท่า​พระเจ้า​ก็ตาม</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ฉลาด​กว่า​ดาเนียล​หรือ ไม่มี​ความลับ​อะไร​ที่​ซ่อน​ไป​จาก​เจ้า​ได้เลย​หรือ</verse>
				<verse number="4">สติปัญญา​และ​ความเข้าใจ​ของเจ้า​ทำให้​เจ้า​ได้​ความร่ำรวย​มา และ​ทำให้​เจ้า​รวบรวม​ทองคำ​และ​เงิน​ไว้​ในคลัง​ของเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="5">ความชำนาญ​อย่าง​ยิ่งยวด​ใน​ด้าน​การค้า​ของเจ้า​ได้​เพิ่มพูน​ทรัพย์​สมบัติ​ให้​กับเจ้า และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของเจ้า​นั่นเอง​ทำให้​จิตใจ​ของเจ้า​ลำพอง</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เจ้า​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด​เท่า​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น เรา​กำลัง​จะ​นำ​ชาวต่างชาติ​มา​ต่อต้าน​เจ้า เป็น​ชนชาติ​ที่​โหดร้าย​ที่สุด พวกเขา​จะ​ชัก​ดาบ​ของ​พวกเขา​เพื่อ​ทำลาย​ของ​สวยงาม​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​ได้มา​ด้วย​สติปัญญา​ของเจ้า และ​ทำให้​สง่าราศี​อัน​รุ่งโรจน์​ของเจ้า​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​จะ​นำ​เจ้า​ให้​ลง​ไป​อยู่​ใน​หลุม และ​เจ้า​จะ​ตาย​อย่าง​โหดเหี้ยม​กลาง​ทะเล</verse>
				<verse number="9">ตอนที่​เจ้า​อยู่​ต่อหน้า​พวก​ที่​จะ​ฆ่าฟัน​เจ้า เจ้า​ยัง​จะ​พูด​ว่า “ข้า​เป็น​พระเจ้า” หรือ เมื่อ​เจ้า​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​คน​ที่​จะ​แทง​เจ้า เจ้า​จะ​เป็น​แค่​มนุษย์​คนหนึ่ง ไม่ใช่​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​จะ​ตาย​อย่าง​คน​ที่​ยัง​ไม่ได้​ขลิบ​ด้วย​น้ำมือ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ เรา​ได้​ลั่น​คำพูด​ออก​ไปแล้ว’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="11">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="12">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​ให้​กับ​กษัตริย์​เมือง​ไทระ​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด เจ้า​เป็น​ตัวอย่าง​ของ​ความ​สมบูรณ์แบบ ทั้ง​เต็ม​ไปด้วย​สติปัญญา​และ​งาม​หมดจด</verse>
				<verse number="13">	เจ้า​เคย​อยู่​ใน​เอเดน​ซึ่ง​เป็น​สวน​ของ​พระเจ้า พลอย​ที่​มีค่า​ทุกเม็ด​เป็น​เครื่องตกแต่ง​ของเจ้า ทั้ง​ทับทิม บุษราคัม มรกต พลอย​สีเขียว​มะกอก หินควอทซ์ และ​นิล ไพลิน พลอย​สีน้ำเงิน​อมเขียว และ​พลอย​สีเขียว พลอย​เหล่านี้​ตั้ง​และ​ฝัง​อยู่​ใน​ตัวเรือน​ที่​เป็น​ทองคำ ของ​เหล่านี้​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว​ใน​วันที่​เจ้า​ได้รับ​การสร้าง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ได้รับ​การเจิม​ให้​เป็น​เหมือน​เครูบ ผู้คุ้มกัน เพราะ​เรา​ได้​มอบหมาย​ให้​เจ้า​เป็น​อย่างนั้น เจ้า​อยู่​บน​ภูเขา​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า เจ้า​เดิน​อยู่​ท่ามกลาง​เพชร​พลอย​ที่​ส่อง​ประกาย​เหมือน​ไฟ</verse>
				<verse number="15">การ​ประพฤติ​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ไม่มี​ที่ติ​เลย​ตั้งแต่​วันที่​เจ้า​ได้รับ​การสร้าง​ขึ้นมา จนถึง​เวลา​ที่​ความชั่ว​ถูก​พบ​ใน​ตัวเจ้า</verse>
				<verse number="16">เจ้า​เต็ม​ไปด้วย​ความรุนแรง​ถึง​แก่น และ​ได้​ทำบาป​ลงไป​ผ่าน​ทาง​การค้าขาย​ของเจ้า​ที่​แผ่​กระจาย​ออกไป ดังนั้น​เรา​ได้​ไล่​เจ้า​ออกไป อย่าง​น่าอับอาย​ให้​พ้น​จาก​ภูเขา​ของ​พระเจ้า เรา​ได้​ขับไล่​เจ้าไป เครูบ​ผู้คุ้มกัน​ก็​ได้​ขับ​เจ้า​ออกไป​จาก​ท่ามกลาง​เพชร​พลอย​ที่​ส่องประกาย​เหมือน​ไฟ</verse>
				<verse number="17">จิตใจ​ของเจ้า​นั้น​หยิ่งผยอง​ใน​ความงาม​ของเจ้า และ​ความรุ่งโรจน์​ของเจ้า​ทำให้​สติปัญญา​ของเจ้า​เสื่อมทราม​ลง ดังนั้น​เรา​จึง​โยน​เจ้า​ลง​สู่​พื้นดิน เรา​ได้​ทำให้​กษัตริย์​ทั้งหลาย​จ้องมอง​เจ้า</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ทำให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ต้อง​เสื่อมไป ด้วย​ความบาป​มากมาย​และ​การค้า​ที่​ไม่ซื่อสัตย์​ของเจ้า ดังนั้น​เรา​จึง​ทำให้​ไฟ​พุ่ง​ออกมา​จาก​ตัวเจ้า​และ​เผาผลาญ​เจ้า เรา​ทำให้​เจ้า​กลาย​เป็น​ขี้เถ้า​บน​พื้นดิน​ต่อหน้าต่อตา​ของ​ผู้ที่​กำลัง​ดู​เจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="19">ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​รู้จักเจ้า​ต่าง​ก็​ตกใจกลัว​กับ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับเจ้า เจ้า​ได้​มา​ถึง​จุดจบ​อัน​น่าสะพรึงกลัว​แล้ว และ​จะ​ไม่มีเจ้า​อีกต่อไป’”</verse>
				<verse number="20">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="21">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​หัน​หน้า​ของเจ้า​ไป​ทาง​เมือง​ไซดอน และ​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="22">ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด เมือง​ไซดอน เรา​ต่อต้าน​เจ้า เรา​จะ​ได้รับ​เกียรติ เมื่อ​เรา​จัดการ​กับเจ้า พวกเขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เจ้า​และ​แสดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ในเจ้า</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ส่ง​โรคระบาด​มา​ให้​เจ้า และ​ทำให้​เลือด​ไหลนอง​บน​ถนน​ทั้งหลาย​ของเจ้า คน​จะ​โดน​ฆ่าฟัน​ล้มลง​ภายใน​เมือง​เจ้า เมื่อ​ดาบ​รุมเร้า​เข้ามา​ต่อต้าน​เจ้า​จาก​ทุกด้าน แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="24">ชาว​อิสราเอล​จะได้​ไม่มี​เพื่อน​บ้าน​ที่​ใจร้าย​ที่​คอย​ทิ่ม​เหมือน​พงหนาม​และ​แทง​เหมือน​หนาม​อีกต่อไป แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="25">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เมื่อ​เรา​รวบรวม​ชาว​อิสราเอล​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​นั้น เรา​จะ​แสดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ต่อหน้า​ต่อตา​ชนชาติ​ทั้งหลาย แล้ว​ชาว​อิสราเอล​จะ​ได้​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​ของ​ตัวเอง ซึ่ง​เรา​ได้​มอบ​ให้​กับ​ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของเรา</verse>
				<verse number="26">พวกเขา​จะ​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ที่นั่น พวกเขา​จะ​สร้าง​บ้าน​เรือน และ​ปลูก​สวนองุ่น พวกเขา​จะ​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย เมื่อ​เรา​ลงโทษ​เพื่อน​บ้าน​ทั้งหลาย​ของเขา​ที่​เกลียดชัง​พวกเขา แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="29">
				<verse number="1">วัน​ที่​สิบสอง เดือน​สิบ ปี​ที่​สิบ คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ หันหน้า​ไป​ทาง​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​ประเทศ​อียิปต์​และ​ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​เขา​กับ​ประเทศ​อียิปต์​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​เขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด เจ้า​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ เรา​ต่อต้าน​เจ้า เจ้า​จระเข้​ยักษ์ เจ้า​นอน​หมอบ​อยู่​ใน​ลำธาร​ทั้งหลาย​ของ​แม่น้ำไนล์ เจ้า​พูด​ว่า “แม่น้ำไนล์​เป็น​ของข้า ข้า​สร้าง​มัน​ขึ้นมา​เพื่อ​ตัวข้าเอง”</verse>
				<verse number="4">แต่​เรา​จะ​เอา​พวกตะขอ​เกี่ยว​ขากรรไกร​เจ้าไว้ และ​ทำให้​ปลา​ใน​ธาร​ของเจ้า​ติด​อยู่​กับ​เกล็ด​ของเจ้า เรา​จะ​ดึง​เจ้า​ขึ้นมา​จาก​ลำธาร​ทั้งหลาย​ของเจ้า พร้อม​กับ​ปลา​ทั้งหลาย​ที่​ติด​อยู่​ที่​เกล็ด​ของเจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​โยน​เจ้า​ออกไป​ใน​ทะเลทราย พร้อมกับ​ปลา​ทั้งหลาย​ที่​มา​จาก​ลำธาร​ของเจ้า เจ้า​จะ​ถูก​ทิ้งไว้​ที่​กลางแจ้ง​นั้น และ​จะ​ไม่​ถูก​รวบรวม​หรือ​เก็บ​ขึ้นมา เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​อาหาร​ของ​พวกสัตว์​บน​ดิน​และ​นก​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​คน​ทั้งหมด​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​อียิปต์​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เจ้า​ได้​เป็น​ไม้เท้า​ต้นกก ให้​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​อิสราเอล​เอา​มือ​ฉวย​เจ้า เจ้า​ก็​แตกหัก และ​ไป​บาด​ถูก​หัวไหล่​ของ​พวกเขา เมื่อ​พวกเขา​พิงเจ้า เจ้า​ก็​แตกออก และ​ทำให้​หลัง​ของ​พวกเขา​เคล็ด’”</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​นำ​ดาบ​มา​ต่อต้าน​เจ้า และ​ฆ่า​คน​รวมทั้ง​สัตว์​ทั้งหลาย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">ประเทศ​อียิปต์​จะ​กลายเป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง​ที่​ถูก​ทิ้งร้าง แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เจ้า​ได้​พูด​ว่า ‘แม่น้ำไนล์​เป็น​ของข้า ข้า​สร้าง​มัน​ขึ้นมา’</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เรา​จะ​ต่อต้าน​เจ้า​และ​ต่อต้าน​ลำธาร​ทั้งหลาย​ของเจ้า และ​เรา​จะ​ทำให้​แผ่นดิน​อียิปต์​กลายเป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง และ​เป็น​ที่​รกร้าง​ตั้งแต่​มิกดล​ไป​จนถึง​อัสวัน​และ​เลย​ไป​ถึง​เขตแดน​ของ​คูช</verse>
				<verse number="11">จะ​ไม่มี​รอยเท้า​ของ​คน​หรือ​สัตว์​เดิน​ผ่าน​ไป จะ​ไม่มี​ใคร​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​เป็น​เวลา​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำให้​แผ่นดิน​อียิปต์​รกร้าง​อยู่​ท่ามกลาง​ดินแดน​ทั้งหลาย​ที่​ถูก​ทำให้​รกร้าง และ​เมือง​ต่างๆ​ของ​อียิปต์​จะ​รกร้าง​ถึง​สี่สิบ​ปี​ท่ามกลาง​เมือง​ปรัก​หักพัง​ทั้งหลาย เรา​จะ​ทำให้​ชาว​อียิปต์​แตกซ่าน​ไป​อยู่​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ประเทศ​อื่นๆ”</verse>
				<verse number="13">แต่​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เมื่อ​ครบ​สี่สิบ​ปี​แล้ว เรา​จะ​รวบรวม​ชาว​อียิปต์​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไปอยู่​นั้น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำให้​พวกเขา​กลับ​มา​สู่​สภาพ​เดิม และ​มอบ​ดินแดน​อียิปต์​บน ซึ่ง​เป็น​แผ่นดิน​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา คืน​ให้​กับ​พวกเขา​ที่นั่น พวกเขา​จะ​เป็น​อาณาจักร​ที่​ต่ำต้อย</verse>
				<verse number="15">มัน​จะ​เป็น​อาณาจักร​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด และ​จะ​ไม่มีวัน​ได้​ยก​ตัวเอง​ขึ้น​เหนือ​ชนชาติ​อื่นๆ เรา​จะ​ทำให้​มัน​อ่อนแอ​เสีย​จนกระทั่ง​ไม่​สามารถ​ปกครอง​ชนชาติ​อื่น​ได้อีก</verse>
				<verse number="16">ประเทศ​อียิปต์​จะ​ไม่มีวัน​ได้​เป็น​ที่พึ่ง​ของ​ชาว​อิสราเอล​อีก​ต่อไป แต่​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​ย้ำเตือน​ถึง​บาป​ของ​พวกเขา​เอง ที่​เคย​หัน​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​อียิปต์ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="17">ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่​หนึ่ง ปี​ที่​ยี่สิบเจ็ด คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="18">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ทำ​ให้​กองทัพ​ของเขา​ต้อง​ทำงาน​อย่าง​หนัก ใน​การ​ต่อสู้​กับ​เมือง​ไทระ ทหาร​ทุกคน​ต้อง​แบก​หิน​และ​ดิน ​บน​หัว​จน​ผม​หลุด​ร่วง​หมด และ​ต้อง​แบก​หิน​และ​ดิน​บน​บ่า​จน​ถลอก​ไปหมด แต่​กษัตริย์​บาบิโลน​กับ​กองทัพ​ของเขา​ก็​ไม่​ได้รับ​ค่าจ้าง​จาก​งาน​หนัก​ทั้งหมด​ใน​การ​ต่อสู้​กับ​ไทระ”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​มอบ​แผ่นดิน​อียิปต์​ให้​กับ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน เขา​จะ​ขน​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของมัน​ไป เขา​จะ​เอา​ข้าวของ​ที่​ยึด​มา​ได้​นี้​แจกจ่าย​ให้​กับ​กองทัพ​ของเขา นั่นแหละ​จะ​เป็น​ค่าจ้าง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="20">เรา​ได้​มอบ​แผ่นดิน​อียิปต์​ให้​กับ​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน เป็น​ค่า​ตอบแทน​สำหรับ​งาน​ของเขา เพราะ​เขา​กับ​กองทัพ​ได้​ทำ​สิ่งนี้​เพื่อ​เรา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="21">“ใน​วันนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​เขาสัตว์​งอก​ขึ้น เพื่อ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล ดังนั้น เอเสเคียล เรา​จะ​เปิด​ปาก​ของเจ้า​ท่ามกลาง​พวกเขา แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="30">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ให้​ร้อง​คร่ำครวญ​และ​พูด​ว่า “ซวยแน่ๆ​วันนั้น”</verse>
				<verse number="3">วันนั้น​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​มาถึง​แล้ว จะ​เป็น​วันที่​เมฆ​มืดครึ้ม​ไปหมด จะ​เป็น​เวลา​แห่ง​การตัดสิน​ชนชาติ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="4">ดาบ​จะ​มา​ต่อสู้​กับ​อียิปต์ ความปวดร้าวใจ​จะ​มา​อยู่​ที่​คูช เมื่อ​เกิด​การฆ่าฟัน​ขึ้น​ใน​อียิปต์ เมื่อ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​เมืองอียิปต์​ถูก​ขน​ไป เมื่อ​รากฐาน​ของ​ตึก​ทั้งหลาย​ใน​เมือง​อียิปต์​แตก​สลาย</verse>
				<verse number="5">คูช พูต ลูด​และ​อาระเบีย​ทั้งหมด ลิเบีย กับ​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน​ที่​เข้า​เป็น​พันธมิตร​กับ​อียิปต์ จะ​ล้มลง​ด้วย​ดาบ​พร้อม​กับ​อียิปต์​ด้วย</verse>
				<verse number="6">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูด “พวก​ที่​อยู่​ฝ่าย​เดียว​กับ​ประเทศอียิปต์​จะ​ล้มลง ความ​แข็ง​แกร่ง​ที่​พวกเขา​ลำพอง​จะ​ล้ม​ครืน​ลง ตั้งแต่​มิกดล​ไป​จนถึง​อัสวัน พวกเขา​จะ​ล้มลง​ด้วย​ดาบ​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จะ​ถูก​ทิ้ง​ให้​รกร้าง​ท่ามกลาง​ประเทศ​ต่างๆ​ที่​รกร้าง เมือง​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ซาก​ปรัก​หักพัง​ของ​เมือง​อื่นๆ</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​จุดไฟ​เผา​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​พวกคน​ที่​มา​ช่วย​เมืองนี้​จะ​ถูก​บดขยี้ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="9">ใน​วันนั้น​เรา​จะ​ส่ง​พวก​ผู้ส่งข่าว​ออก​ไป​ทาง​เรือ เพื่อ​ทำให้​พวกคูช​ที่​ตอนนี้​คิด​ว่า​ปลอดภัย ตื่น​ตระหนก ความ​ปวด​ร้าว​ใจ​จะ​มา​อยู่​กับ​พวกเขา ใน​วัน​ที่​อียิปต์​ถูก​ลงโทษ เพราะ​เหตุการณ์​นี้​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​แล้ว’”</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​ทำให้​กองทัพ​อียิปต์​สิ้นสุดลง ด้วย​น้ำมือ​ของ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="11">เขา​กับ​กองทัพ​ของเขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​เหี้ยมโหด​ที่สุด เรา​จะ​นำ​พวกเขา​เข้ามา​เพื่อ​ทำลาย​แผ่นดิน​อียิปต์ พวกเขา​จะ​ชักดาบ​ต่อสู้​อียิปต์ และ​ทำให้​แผ่นดิน​เต็ม​ไปด้วย​ซากศพ</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำให้​น้ำ​ใน​แม่น้ำไนล์​แห้งไป เรา​จะ​ขาย​แผ่นดิน​อียิปต์​ให้​กับ​คนชั่ว เรา​จะ​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​มา​ทำให้​แผ่นดิน​อียิปต์​และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​มัน​รกร้าง​ว่างเปล่า เรา ยาห์เวห์ ได้​ลั่น​คำพูด​ออก​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​ทำลาย​พวกรูปเคารพ และ​กำจัด​พวก​รูปปั้น​พระ​ใน​เมืองเมมฟิส​ให้​หมด​ไป จะ​ไม่มี​ผู้นำ​ใน​อียิปต์​อีก เรา​จะ​แผ่กระจาย​ความกลัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="14">	เรา​จะ​ทิ้ง​อียิปต์​ตอน​บน ให้​ร้าง เรา​จะ​จุดไฟ​เผา​เมืองโศอัน และ​ลงโทษ​เมือง​เธเบส</verse>
				<verse number="15">	เรา​จะ​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​เมืองเปลูเซียม ซึ่ง​เป็น​ป้อม​ปราการ​ของ​อียิปต์ และ​เรา​จะ​ตัด​ชาวเมือง​เธเบส​ออกไป</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​จุดไฟ​เผา​อียิปต์ เมือง​เปลูเซียม​จะ​ดิ้นพราด​ด้วย​ความเจ็บปวด เมือง​เธเบส​จะ​ถูก​บุก​ทะลวง​เข้าไป ส่วน​เมือง​เมมฟิส​จะ​ต้อง​เผชิญหน้า​กับ​ศัตรู​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="17">	คนหนุ่ม​ของ​เมือง​เฮลิโอโพลิส​และ​เมืองบูบัสติส จะ​ล้มลง​ด้วย​ดาบ และ​คน​ใน​เมือง​ต่างๆ​จะ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย</verse>
				<verse number="18">ความมืด​จะ​ปกคลุม​เมือง​ทาปานเหส​ใน​กลางวัน เมื่อ​เรา​ทำลาย​อำนาจ​การควบคุม​ของ​อียิปต์ ความ​แข็ง​แกร่ง​ที่​เมืองนั้น​ลำพอง​นักหนา​จะ​สิ้นสุด​ลง​ที่นั่น มัน​จะ​ถูก​ปกคลุม​ด้วย​เมฆ​และ​คน​ตาม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ก็​จะ​ถูกจับ​ไป​เป็นเชลย</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ลงโทษ​อียิปต์​อย่างนี้​แหละ แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​ที่​เจ็ด​เดือน​หนึ่ง ปี​ที่​สิบเอ็ด คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="21">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ เรา​ได้​หักแขน​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ มัน​ยัง​ไม่ได้​ต่อ​กลับคืน​หรือ​เข้าเฝือก เพื่อ​ให้​แข็งแรง​พอที่​จะ​ถือ​ดาบ​ได้”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​ต่อต้าน​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ เรา​จะ​หักแขน​ทั้ง​สองข้าง​ของเขา ทั้ง​แขน​ข้าง​ที่ดี​และ​ข้าง​ที่​หัก​อยู่แล้ว และ​ทำให้​ดาบ​หลุด​จาก​มือ​ของเขา</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ทำให้​ชาว​อียิปต์​แตก​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำ​ให้​พวกเขา​กระเจิด​กระเจิง​ไป​อยู่​ตาม​ประเทศ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​ทำ​ให้​แขน​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​แข็งแกร่ง​และ​วาง​ดาบ​ของเรา​ไว้​ใน​มือ​ของเขา แต่​เรา​จะ​หักแขน​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์ เขา​จะ​ร้อง​ครวญคราง​ต่อหน้า​กษัตริย์​บาบิโลน​เหมือน​กับ​คน​บาดเจ็บ​สาหัส</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ทำให้​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน​แข็งแกร่ง แต่​มือ​ของ​กษัตริย์​ฟาโรห์​จะ​ตกลง​อย่าง​อ่อน​ปวกเปียก เมื่อ​เรา​วาง​ดาบ​ของเรา​ไว้​ใน​มือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน เขา​ก็​จะ​ยื่น​มัน​ออก​สู้​กับ​อียิปต์ แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​ให้​ชาว​อียิปต์​แตก​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​ทำให้​พวกเขา​กระเจิด​กระเจิง​ไป​อยู่​ตาม​ประเทศ​อื่นๆ แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="31">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่​หนึ่ง​เดือน​สาม ปี​ที่​สิบเอ็ด คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์​และ​ประชาชน​ของ​เขา​ว่า ‘เรา​จะ​เปรียบเทียบ​ความยิ่งใหญ่​ของเจ้า​กับ​ใครดี</verse>
				<verse number="3">ลอง​นึก​ถึง​อัสซีเรีย​สิ แต่ก่อน​เคย​เป็น​ต้นสน​ซีดาร์​ใน​เลบานอน​ที่​มี​กิ่งก้าน​สาขา​สวยงาม มี​ร่มเงา​ปกคลุม​ป่า มี​ลำต้น​ที่​สูงมาก ยอด​ของ​มัน​อยู่​ท่ามกลาง​เมฆ</verse>
				<verse number="4">น้ำ​ได้​หล่อเลี้ยง​มัน มหาสมุทร​ใต้ดิน​ได้​ทำให้​มัน​เติบโต​สูงขึ้น ลำธาร​ที่​ไหล​ออก​จาก​มหาสมุทร​ใต้ดิน​นั้น​ต่าง​ไหล​ไป​รอบๆที่​ที่​ต้นนั้น​ปลูกอยู่ และ​มหาสมุทร​ใต้ดิน​ได้​ส่ง​ธารน้ำ​ของมัน​ออก​ไป​หล่อเลี้ยง​ต้นไม้​ทั้งหลาย​ของ​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="5">ต้นนั้น​จึง​เติบโต​สูงขึ้น สูงกว่า​ต้นใดๆ​ใน​ท้องทุ่ง กิ่ง​ของมัน​แตก​ออกมา​มากมาย และ​ก้าน​ก็​ยาว​ออกไป มัน​แผ่ขยาย​เพราะ​มี​น้ำ​มาก</verse>
				<verse number="6">นก​บน​ท้องฟ้า​ทั้งหมด​ได้​มา​ทำรัง​อยู่​บน​กิ่ง​ของมัน สัตว์ป่า​ต่างๆ​ใน​ท้องทุ่ง​ได้​ออกลูก​อยู่​ใต้​กิ่งก้าน​สาขา​ของมัน ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่​ทั้งหลาย​ได้​อาศัย​อยู่​ภายใต้​ร่มเงา​ของมัน</verse>
				<verse number="7">มัน​งดงาม​ด้วย​ความยิ่งใหญ่​ของมัน และ​ด้วย​กิ่งก้าน​ที่​แผ่กระจาย​ออก เพราะ​ราก​ของมัน​ได้​หยั่ง​ลงไป​ถึง​น้ำ​มากมาย</verse>
				<verse number="8">ต้นสน​ซีดาร์​ทั้งหลาย​ใน​สวน​ของ​พระเจ้า​ยัง​ไม่อาจ​แข่ง​กับมัน​ได้ ทั้ง​เหล่า​ต้นสน​ก็​ไม่อาจ​เทียบ​กับ​กิ่ง​ของมัน​ได้ ต้นเปลน​ก็​เปรียบ​ไม่ได้​กับ​กิ่งก้าน​ของมัน ไม่มี​ต้นไม้​ไหนเลย​ใน​สวน​ของ​พระเจ้า​ที่​จะ​สวย​สู้​มันได้</verse>
				<verse number="9">เรา​ได้​สร้าง​มัน​ให้​สวยงาม​ด้วย​กิ่งก้าน​มากมาย ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​สวนเอเดน ที่​เป็น​สวน​ของ​พระเจ้า ก็​ยัง​อิจฉา​มันเลย’”</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เพราะ​ว่า​มัน​สูง​ลิบลิ่ว​จน​ยอด​ของมัน​อยู่​ท่ามกลาง​เมฆ และ​มัน​ลำพอง​ใน​ความสูง​ของมัน</verse>
				<verse number="11">เรา​จึง​ได้​มอบ​มัน​ให้​กับ​ผู้​ครอบ​ครอง​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​คนนั้น​ได้​ลงโทษ​มัน​ให้​สาสม​กับ​ความ​ชั่วร้าย​ของมัน เรา​ได้​โยน​มัน​ทิ้งไป</verse>
				<verse number="12">ชน​ต่างชาติ​ที่​เหี้ยมโหด​ที่สุด​ได้​โค่น​มันลง​และ​ทิ้ง​มันไว้ กิ่ง​ทั้งหลาย​ของมัน​ได้​ตกลง​ตาม​เทือกเขา​และ​ตาม​หุบเขา ก้าน​ที่​แตกหัก​ของมัน​ได้​ตก​อยู่​ตาม​หุบเขา​ลึก​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน ชนชาติ​ทั้งหมด​บน​โลก​ได้​ออก​มา​จาก​ภายใต้​ร่มเงา​ของมัน​และ​ทิ้ง​มันไว้</verse>
				<verse number="13">นก​ทั้งหลาย​บน​ท้องฟ้า​ได้​มา​อยู่​ตาม​ลำต้น​ที่​ล้มลง​ของมัน สัตว์ป่า​ทั้งหมด​แห่ง​ท้องทุ่ง​ได้​มา​อาศัย​อยู่​ตาม​กิ่งก้าน​ของมัน</verse>
				<verse number="14">เรื่องนี้​เกิดขึ้น​เพื่อ จะได้​ไม่มี​ต้นไม้​อื่น​ที่​ขึ้น​อยู่​ข้าง​แม่น้ำ ที่​จะ​เติบโต​สูงใหญ่​ด้วย​ความ​หยิ่งผยอง และ​มี​ยอด​อยู่​ท่ามกลาง​เมฆ​อย่าง​นั้น​อีก จะ​ไม่มี​ต้นไม้​ใด​ที่​จะ​มี​น้ำ​หล่อเลี้ยง​ให้​มี​ลำต้น​สูง​ขนาด​นั้น​อีก เพราะ​พวกมัน​ทั้งหมด​ถูก​กำหนด​ให้​ตาย​ไป​อยู่​ยัง​โลก​เบื้องล่าง​ท่ามกลาง​คนตาย และ​ให้​ไป​อยู่​กับ​พวก​ที่​ลง​ไป​อยู่​ใน​หลุม​ลึก​นั้น”</verse>
				<verse number="15">นี้​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ใน​วันที่​มัน​ลงไป​อยู่​ใน​แดน​คนตาย เรา​ได้​ทำให้​มี​การไว้ทุกข์​เพื่อมัน เรา​กลบ​มัน​ด้วย​มหาสมุทร​ใต้ดิน เรา​ได้​ทำ​เขื่อน​กั้น​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ของมัน เรา​ทำให้​เลบานอน​ไว้ทุกข์​ให้​กับมัน และ​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​ท้องทุ่ง​ได้​เหี่ยวแห้ง​ไป​เพราะ​มัน</verse>
				<verse number="16">เรา​ได้​ทำ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​สั่น​สะท้าน​ด้วย​เสียง​ล้มลง​ของมัน เมื่อ​เรา​ได้​นำ​มัน​ลง​สู่​แดน​คนตาย ไป​อยู่​ร่วมกัน​กับ​พวก​ที่​ลง​ไป​ใน​หลุม​ลึก​นั้น ต้นไม้​ใน​สวน​เอเดน​ทั้งหมด และ​ต้นไม้​ที่​ได้รับ​เลือก​มา​และ​ดีที่สุด​ของ​เลบานอน คือ​ต้นไม้​ทั้งหมด​ที่​ได้รับ​น้ำ​อย่าง​อุดม ได้รับ​การ​ปลอบใจ​ใน​โลก​เบื้องล่าง</verse>
				<verse number="17">พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ภายใต้​ร่มเงา​ของมัน คือ​ชนชาติ​ที่​อยู่​ฝ่าย​เดียว​กับมัน ได้​ลงไป​ใน​แดน​ผู้ตาย​กับมัน​ด้วย และ​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​พวก​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="18">กษัตริย์​ฟาโรห์ เคย​มี​ต้นไม้​ต้นไหน​ใน​สวน​เอเดน ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มี​บารมี​เหมือน​กับ​เจ้า​ไหม ตอนนี้ เจ้า​จะต้อง​ลง​ไป​อยู่​กับ​ต้นไม้​ของ​สวน​เอเดน​เหล่านั้น​ใน​โลก​เบื้องล่าง และ​เจ้า​จะ​ต้อง​นอน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​ที่​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ และ​อยู่​ท่ามกลาง​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ ฟาโรห์​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของเขา​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้นแหละ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="32">
				<verse number="1">ใน​วันที่​หนึ่ง เดือน​ที่​สิบสอง ปี​ที่​สิบสอง คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​บทหนึ่ง​ให้​กับ​กษัตริย์​ฟาโรห์​แห่ง​อียิปต์ และ​พูด​กับเขา​ว่า ‘เจ้า​ถือ​ว่า​ตัวเอง​เป็น​สิงโต​ใน​หมู่​ชนชาติ​ทั้งหลาย แต่​อันที่จริง เจ้า​เป็น​จระเข้​ยักษ์ ใน​ท้อง​ทะเล ที่​ฟาดตัว​ไปมา​ตาม​ลำธาร​ของเจ้า กวนน้ำ​ไปมา​ด้วย​เท้า​ของเจ้า ทำให้​น้ำขุ่นคลัก’”</verse>
				<verse number="3">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ต่อหน้า​ชนชาติ​มากมาย​เรา​จะ​เหวี่ยง​ตาข่าย​ของเรา​เหนือ​เจ้า และ​พวกเขา​จะ​ดึง​เจ้า​ขึ้นมา​จาก​น้ำ​ด้วย​ตาข่าย​ของเรา</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ขว้าง​เจ้า​ลง​บน​พื้นดิน จะ​โยน​เจ้า​ลง​ใน​ท้องทุ่ง​กลางแจ้ง เรา​จะ​ปล่อย​ให้​นก​ใน​ท้องฟ้า​มา​ทำรัง​บน​ตัวเจ้า เรา​จะ​ให้​สัตว์ป่า​ทั้งหมด​ใน​โลก​เหยียบย่ำ​เจ้า</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​กระจาย​เนื้อ​ของเจ้า​ไป​ตาม​เทือกเขา และ​เอา​ซาก​ของเจ้า​ไป​ถม​หุบเขา​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ทำให้​แผ่นดิน​ไป​จนถึง​เทือกเขา​เปียกชุ่ม​ไปด้วย​เลือด​ของเจ้า และ​หุบเขา​ลึก​ทั้งหลาย​จะ​เต็ม​ไปด้วย​เนื้อ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เรา​ดับ​เจ้า เรา​จะ​คลุม​ฟ้าสวรรค์​ไว้ เรา​จะ​ทำให้​ดวงดาว​มืดลง เรา​จะ​เอา​เมฆ​มา​บดบัง​ดวง​อาทิตย์​ไว้​และ​ดวงจันทร์​จะ​ไม่​ส่องแสง​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ส่องแสง​อยู่​บนฟ้า​มืดลง​เหนือ​แผ่นดิน​เจ้า เรา​จะ​นำ​ความมืด​มา​สู่​แผ่นดิน​ของเจ้า” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">“เรา​จะ​ทำให้​หลาย​ชนชาติ​ใจฝ่อ เมื่อ​เรา​เอา​เศษ​ที่​แตก​เป็น​ชิ้นๆ​ของเจ้า​มา​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​ใน​ดินแดน​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​ไม่รู้จัก​นั้น</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​ทำให้​ผู้คน​มากมาย​หัน​มา​จ้อง​เจ้า​อย่าง​ตะลึงงัน และ​บรรดา​กษัตริย์​ของ​พวกเขา​จะ​หวาดกลัว​เพราะ​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​กับเจ้า ใน​วันที่​เจ้า​ล่มสลาย เมื่อ​เรา​กวัดแกว่ง​ดาบ​ของเรา​ต่อหน้า​พวกเขา พวกเขา​ทุกคน​จะ​ตัว​สั่นเทิ้ม​เพราะ​กลัว​ตาย​ทุก​ขณะจิต”</verse>
				<verse number="11">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ดาบ​ของ​กษัตริย์​แห่ง​บาบิโลน​จะ​มา​ต่อสู้​กับเจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​ประชาชน​ของเจ้า​ล้มลง​ด้วย​ดาบ​ของ​คน​เก่งกล้า​เหล่านั้น ซึ่ง​เป็น​ชนชาติ​ที่​โหดเหี้ยม​ที่สุด​ใน​บรรดา​ชนชาติ​ทั้งหมด พวกเขา​จะ​ทำ​ให้​ความ​หยิ่งผยอง​ของ​อียิปต์​แตก​สลาย และ​ทำ​ให้​กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​อียิปต์​ย่อยยับ​ไป</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำลาย​ฝูงสัตว์​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ข้าง​แม่น้ำ​ให้​หมดไป จะ​ไม่มี​มนุษย์​คนใด​หรือ​กีบ​ของ​สัตว์​ตัวใด​มา​กวน​ให้​น้ำขุ่น​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​แม่น้ำ​ใน​ดินแดน​แห่งนี้​ตก​ตะกอน และ​ทำ​ให้​ลำธาร​ทั้งหลาย​ไหล​ลื่น​เหมือน​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="15">ตอนที่​เรา​ทำให้​แผ่นดิน​อียิปต์​รกร้าง​ว่างเปล่า ตอน​ที่​แผ่นดิน​นั้น​สูญเสีย​ทุกอย่าง ตอน​ที่​เรา​ฟาดฟัน​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น แล้ว​เมื่อนั้น พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="16">“นี่​คือ​บทเพลง​ไว้อาลัย​ที่​จะ​ใช้​ร้อง​กัน พวก​ผู้หญิง​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​ร้องเพลง​ไว้อาลัย​นี้ พวกเขา​จะ​ร้องเพลง​นี้​ที่​พูดถึง​อียิปต์​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​มัน” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="17">วัน​ที่​สิบห้า​ของ​เดือน​นั้น ใน​ปี​ที่​สิบสอง คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="18">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​ร้อง​คร่ำครวญ​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อียิปต์ ให้​ส่ง​ทั้ง​อียิปต์​และ​พวก​ผู้หญิง​ของ​ชาติ​มหา​อำนาจ​เหล่า​นั้น ลง​ไป​อยู่​ร่วม​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​อยู่​ใน​หลุม​ลึก​นั้น</verse>
				<verse number="19">‘เจ้า​อียิปต์ เจ้า​คิด​ว่า​เจ้า​สวยงาม​กว่า​คน​อื่น​หรือ ลง​ไป ไป​นอน​กับ​พวก​ที่​ไม่ได้​ขลิบ​ซะ’</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​จะ​ตก​ไป​อยู่​กับ​พวก​ที่​ถูกฆ่า​ด้วย​ดาบ ดาบ​ถูก​ชัก​ออก​จาก​ฝัก​แล้ว ลาก​อียิปต์​กับ​ประชาชน​ของมัน​ออก​ไป​ซะ</verse>
				<verse number="21">จาก​แดน​คนตาย พวก​วีรบุรุษ​ที่​แข็งแกร่ง​ที่สุด จะ​พูด​เรื่อง​ของ​อียิปต์​และ​พวก​ที่​อยู่​ฝ่ายเดียว​กับ​มัน​ว่า ‘พวกเขา​ได้​ลง​มา​แล้ว พวกเขา​ได้​นอน​อยู่​กับ​พวก​ที่​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ’</verse>
				<verse number="22">อัสซีเรีย​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย หลุม​ฝังศพ​ของ​พวกเขา​อยู่​ล้อมรอบ​เขา พวกมัน​ทั้งหมด​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="23">หลุม​ฝังศพ​ของ​อัสซีเรีย​อยู่​ที่​ก้นเหว​ของ​หลุมลึก​นั้น กองทัพ​ของเขา​ก็​ฝัง​อยู่​รอบๆ​หลุม​ฝังศพ​ของเขา​นั้น ทั้งหมด​ต่าง​ก็​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ พวกนี้​เคย​สร้าง​ความ​กลัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​คน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="24">เอลาม​ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย ชาว​เมือง​ของเขา​ก็​ฝัง​อยู่​รอบๆ​หลุม​ฝังศพ​ของเขา พวกเขา​ทั้งหมด​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ ทุกคน​ที่​เคย​สร้าง​ความ​หวาดกลัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ผู้ที่​มี​ชีวิต ต่าง​ก็​ลง​ไป​สู่​โลก​เบื้อง​ล่าง​ท่ามกลาง​พวก​ที่​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ พวกเขา​ต้อง​แบก​รับ​ความ​อับอาย​ร่วม​กับ​ทุกคน​ที่​ลง​ไป​ใน​หลุม​ลึก​นั้น</verse>
				<verse number="25">มี​การ​จัด​เตียง​หลังหนึ่ง​ให้​กับ​หลาย​ชนชาติ​เอลาม​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ กองทัพ​ทั้งหมด​ของ​เอลาม​ถูก​ฝัง​อยู่​รอบๆ​หลุม​ฝังศพ​ของเขา พวกเขา​ทั้งหมด​ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ​และ​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ ทั้งๆที่​พวกเขา​เคย​สร้าง​ความ​หวาดกลัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ผู้ที่​มี​ชีวิต พวกเขา​ต้อง​แบก​รับ​ความ​อับอาย​ร่วมกับ​ทุกคน​ที่​ลงไป​ใน​หลุม​ลึก​นั้น พวกเขา​ถูก​วาง​ลง​ท่ามกลาง​คน​ที่​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="26">เมเชค​กับ​ทูบัล​ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย พร้อม​กับ​กองทัพ​ของ​พวกเขา ซึ่ง​ฝัง​อยู่​รอบๆ​หลุม​ฝังศพ​ของเขา​ทั้งสอง พวกเขา​ทั้งหมด​ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ​และ​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ ทั้งๆ​ที่​พวกเขา​เคย​สร้าง​ความ​หวาดกลัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ผู้​ที่​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="27">แต่​พวกเขา​ไม่ได้​นอน​ฝัง​ร่วม​อยู่​กับ​พวก​วีรบุรุษ​ที่​ล้มลง​ใน​สมัยก่อน​นาน​มา​แล้ว ที่​ลง​ไป​ใน​แดน​ผู้ตาย พร้อม​กับ​อาวุธ​ของเขา ที่​มี​ดาบ​ของ​พวกเขา​หนุน​หัว​อยู่ และ​มี​โล่​วาง​ทับ​อยู่​บน​กระดูก ทั้งๆ​ที่​พวก​วีรบุรุษ​เหล่านี้​เคย​สร้าง​ความ​หวาดกลัว​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​ของ​ผู้​ที่​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="28">ฟาโรห์ เจ้า​ก็​จะ​โดน​อย่างนั้น​เหมือนกัน เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​และ​จะ​ไป​นอน​อยู่​ท่ามกลาง​คน​เหล่านั้น​ที่​ไม่ได้​เข้า​พิธีขลิบ ไป​อยู่​กับ​พวกนั้น​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="29">เอโดม​ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย พร้อม​กับ​บรรดา​กษัตริย์​และ​เจ้าชาย​ทั้งหลาย​ของเขา ถึง​แม้ว่า​พวกเขา​เคย​มี​พลัง​มาก แต่​พวกเขา​ก็​ถูก​วาง​รวม​อยู่​กับ​คน​ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ นอน​อยู่​กับ​พวก​ที่​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ และ​อยู่​กับ​พวก​ที่​ลง​ไป​อยู่​ใน​หลุม​ลึก​นั้น</verse>
				<verse number="30">บรรดา​เจ้าชาย​ทุกคน​ของ​ทาง​เหนือ และ​พวก​ชาว​ไซดอน​ทั้งหมด​ก็​อยู่​ที่นั่น​ด้วย พวกเขา​ได้​ลงไป​อย่าง​อับอาย ไป​อยู่​ร่วม​กับ​พวก​ที่​ถูก​ฆ่า ทั้งๆ​ที่​แต่ก่อน​พวกเขา​เคย​สร้าง​ความ​หวาดกลัว​ให้​กับ​คนอื่น พวกเขา​นอน​อยู่​ที่นั่น​ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ ไป​อยู่​กับ​คน​ที่​ถูกฆ่า​ด้วย​ดาบ และ​พวกเขา​ต้อง​แบก​รับ​ความ​อับอาย ร่วมกับ​ทุกคน​ที่​ลง​ไป​ใน​หลุม​ลึก​นั้น</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ฟาโรห์​เห็น​สิ่ง​ที่​ได้​เกิดขึ้น​กับ​คน​เหล่านั้น เขา​ก็​จะได้​ไม่​รู้สึก​แย่​มาก​นัก ที่​เขา​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="32">“เรา​จะ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​ของ​ผู้ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ยำเกรง​เรา ฟาโรห์​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา​ก็​จะ​ถูก​วาง​ลง​ท่ามกลาง​พวก​ที่​ไม่ได้​ทำ​พิธีขลิบ ที่​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="33">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​พูด​กับ​คน​ของเจ้า​และ​บอก​พวกเขา​ว่า ‘เมื่อ​เรา​นำ​กองทัพ​ศัตรู​มา​ต่อสู้​กับ​แผ่นดิน​หนึ่ง​และ​ประชาชน​ของ​แผ่นดิน​นั้น​ได้​เลือก​คนหนึ่ง​ใน​พวกเขา​ให้​เป็น​ยาม​เฝ้า​ดู​เมือง</verse>
				<verse number="3">และ​ถ้า​ยาม​คนนั้น​มอง​เห็น​กองทัพ​ศัตรู​บุก​เข้า​มา​โจมตี​แผ่นดิน​นั้น เขา​จะ​เป่า​แตร​เตือน​ประชาชน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ถ้า​มี​ใคร​ได้ยิน​เสียง​แตร​นั้น แต่​เมินเฉย​ต่อ​เสียง​เตือน​นั้น กองทัพ​ศัตรู​นั้น​ก็​จะ​มา​คร่า​เอา​ชีวิต​เขา​ไป เขา​แส่​หา​ที่​ตาย​เอง</verse>
				<verse number="5">เขา​แส่​หา​ที่​ตาย​เอง เพราะ​เขา​ได้ยิน​เสียง​แตร แต่​ทำ​เป็น​เมินเฉย​ไม่​สนใจ​ต่อ​เสียง​เตือน​นั้น แต่​ถ้าหาก​เขา​ฟัง​เสียง​เตือน เขา​ก็​จะ​รักษา​ชีวิต​ของเขา​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​ยาม​เห็น​กองทัพ​ศัตรู​กำลัง​บุก​มา แต่​ไม่​ยอม​เป่า​แตร​เตือน​ประชาชน แล้ว​กองทัพ​ศัตรู​บุก​มา​ถึง​และ​ได้​คร่า​เอา​ชีวิต​คนหนึ่ง​คนใด​ไป คน​เหล่านั้น​ต้อง​ตาย​ไป​เพราะ​บาป​ของ​พวกเขา แต่​เรา​จะ​ให้​ยาม​คนนั้น​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​เลือด​ของ​พวกเขา​ด้วย’”</verse>
				<verse number="7">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ เรา​ได้​ให้​เจ้า​เป็น​ยาม​เฝ้า​ดู​ครอบครัว​อิสราเอล ดังนั้น เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​เจ้า​ได้ยิน​คำเตือน​จาก​เรา เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​เตือน​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เรา​พูด​กับ​คนชั่ว​ว่า ‘ไอ้​ชาติ​ชั่ว เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​แน่’ แล้ว​เจ้า​กลับ​ไม่เอา​สิ่งนี้​ไป​เตือน​เขา เพื่อ​หัน​เขา​ไป​จาก​ทาง​ชั่ว​ของเขา คนชั่ว​นั้น​จะ​ต้อง​ตาย​เพราะ​บาป​ของเขา แต่​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​เลือด​ของเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​เจ้า​เตือน​คนชั่ว​นั้น​ให้​หัน​ไป​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​อยู่ แต่​เขา​ไม่ยอม​ฟัง​เจ้า เขา​จะ​ตาย​เพราะ​บาป​ของ​เขาเอง แต่​เจ้า​จะ​ได้​รักษา​ชีวิต​ของเจ้า​ไว้”</verse>
				<verse number="10">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล​ว่า ‘พวกเจ้า​กำลัง​พูด​กัน​ว่า “การ​กบฏ​และ​บาป​ของ​พวก​เรา​นั้น​หนัก​อึ้ง​เหลือ​เกิน พวก​เรา​กำลัง​ซูบ​ผอม​ลง​เพราะ​บาป​เหล่า​นั้น พวก​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​ได้​ยังไง”’</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า ‘ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า เรา​ไม่ได้​ชื่นชม​กับ​ความตาย​ของ​คนชั่ว​หรอก แต่​เรา​อยาก​จะ​ให้​พวกเขา​หัน​ไป​จาก​ความชั่ว​ที่​พวกเขา​ทำ และ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป​มาก​กว่า กลับใจ​เสีย ให้​หัน​ไป​จาก​ทางชั่ว​ทั้งหลาย​ของเจ้า ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย พวกเจ้า​จะ​ไป​ตาย​กัน​ทำไม​เล่า”’</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​กับ​คน​ของเจ้า​ว่า ‘ความดี​ของ​คนดี ไม่​อาจ​ช่วย​รักษา​ชีวิต​ของเขา​ไว้​ได้ ถ้า​เขา​หัน​ไป​ทำ​บาป ส่วน​ความชั่ว​ของ​คนชั่ว ก็​จะ​ไม่​เป็น​เหตุ​ให้​เขา​ล่มสลาย ถ้า​เขา​หัน​ไป​จาก​ความชั่ว​ของเขา ถ้า​คนดี​ทำ​บาป เขา​จะ​ไม่​สามารถ​รักษา​ชีวิต​ของเขา​ไว้​ได้ โดย​พึ่ง​ความดี​ที่​พวกเขา​เคย​ทำ​มา’</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​บอก​กับ​คนดี​ว่า เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน แต่​เขา​พึ่ง​ใน​ความดี​ของเขา​และ​ไป​ทำ​ชั่ว เรา​จะ​ไม่​จดจำ​สิ่งดีๆ​ที่​เขา​เคยทำ เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ความชั่ว​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้า​เรา​พูด​กับ​พวก​คนชั่ว​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​แน่นอน’ แต่​แล้ว​เขา​ก็​หัน​จาก​บาป​และ​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="15">เช่น เขา​คืน​ของ​ค้ำ​ประกัน​เงินกู้ คืน​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ขโมย​มา และ​เดิน​ตาม​ทาง​ทั้งหลาย​ที่​ให้​ชีวิต และ​ไม่​ทำชั่ว เขา​คนนั้น​จะ​มี​ชีวิต​แน่ เขา​จะ​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​ไม่​จดจำ​บาป​ที่​เขา​เคยทำ และ​เอา​มัน​มา​ฟ้อง​เขา เขา​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="17">แต่​คน​ของเจ้า​พูด​ว่า ‘วิธีการ​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยุติธรรม’ แต่​เป็น​วิธีการ​ของ​พวกเขา​ต่างหาก​ที่​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="18">ถ้า​คนดี​หัน​ไป​จาก​ความดี​ของเขา และ​ไป​ทำชั่ว เขา​จะ​ตาย​เพราะ​ความชั่ว​นั้น</verse>
				<verse number="19">ถ้า​คนชั่ว​หัน​ไป​จาก​ความชั่ว​ของเขา และ​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม​และ​ถูกต้อง เขา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป เพราะ​เขา​ทำ​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="20">ครอบครัว​อิสราเอล พวกเจ้า​ยัง​พูด​ว่า ‘วิธีการ​ของ​พระยาห์เวห์​ไม่​ยุติธรรม’ แต่​เรา​จะ​ตัดสิน​พวกเจ้า​แต่ละคน​ตาม​การ​กระทำ​ของตน”</verse>
				<verse number="21">ใน​วัน​ที่​ห้า เดือน​สิบ ของ​ปี​ที่​สิบสอง​ของ​การ​เนรเทศ มี​ชาย​คนหนึ่ง​ที่​รอด​จาก​การ​ล่มสลาย​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม ได้​มา​พบ​ผม​และ​พูด​ว่า “เมือง​แตก​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">คืน​ก่อน​ที่​ชาย​คนนี้​จะ​มาหา มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​อยู่​กับ​ผม​แล้ว แต่​พระองค์​ได้​เปิด​ปาก​ของผม ก่อน​ที่​ชาย​คนนั้น​จะ​มาหา​ผม​ใน​ตอนเช้า ปาก​ของผม​จึง​เปิด​ออก​และ​ผม​ก็​ไม่​เป็น​ใบ้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="23">แล้ว​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="24">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ พวก​ที่​รอดชีวิต​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ซาก​ปรัก​หักพัง​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล​กำลัง​พูด​ว่า ‘ขนาด​อับราฮัม​คนเดียว ก็​ยัง​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​ได้ แล้ว​นี่ พวกเรา​มี​ตั้ง​มากมาย แผ่นดิน​จะ​ต้อง​ตก​เป็น​ของ​พวกเรา​อย่าง​แน่นอน’</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​ให้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด พวกเจ้า​ยัง​คิด​จะ​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​อย่างนั้น​หรือ ใน​เมื่อ​เจ้า​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ยัง​มี​เลือด​ติดอยู่​และ​มอง​หา​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พวก​รูปเคารพ​และ​ยัง​ฆ่า​คน​บริสุทธิ์​อีกด้วย</verse>
				<verse number="26">พวกเจ้า​หากิน​ด้วย​ดาบ ทำ​สิ่ง​ที่​น่ารังเกียจ​ทั้งหลาย แต่ละคน​ก็​เป็นชู้​กับ​เมีย​ของ​เพื่อน​บ้าน อย่าง​นี้​แล้ว เจ้า​ยัง​คิด​จะ​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​อีกหรือ’</verse>
				<verse number="27">ให้​พูด​สิ่งนี้​กับ​พวกเขา ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ซาก​ปรัก​หักพัง​จะ​ล้มลง​ด้วย​ดาบ เรา​จะ​ส่ง​พวก​สัตว์ป่า​ไป​ขย้ำ​พวก​ที่​หนี​ออก​ไป​อยู่​ตาม​ชาน​เมือง พวก​ที่​ไป​อยู่​ตาม​ที่ซ่อน​และ​ตาม​ถ้ำ​จะ​ตาย​ด้วย​โรคระบาด</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นี้​ถูก​ทิ้งร้าง และ​ความ​แข็ง​แกร่ง​ที่​เมืองนี้​หยิ่งผยอง​นักหนา​จะ​สิ้นสุด​ลง พวก​ภูเขา​ของ​อิสราเอล​จะ​รกร้าง​จน​ไม่มี​ใคร​เดินทาง​ข้าม​พวกมัน</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​เรา​ทิ้ง​แผ่นดิน​นี้​ให้​รกร้าง​เพราะ​สิ่ง​น่ารังเกียจ​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​ได้​ทำนั้น แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="30">ส่วน​เจ้า เจ้า​ลูก​มนุษย์ คน​ของเจ้า​กำลัง​พูด​ถึง​เจ้า​ตาม​กำแพง​และ​ประตู​บ้าน​ว่า ‘ไป ไป​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​กัน​เถอะ’</verse>
				<verse number="31">ประชาชน​ของเรา​มา​พบ​เจ้า​อย่าง​ที่​เคย​ทำ​มา และ​มา​นั่ง​อยู่​ต่อหน้า​เจ้า เพื่อ​ที่​จะ​ฟัง​คำพูด​ของเจ้า แต่​พวกเขา​ไม่​ทำ​ตาม คำพูด​กระตุ้น​ราคะ​อยู่​ที่​ริมฝีปาก​พวกเขา และ​ใจ​ของ​พวกเขา​ละโมบ​เอา​แต่​ได้</verse>
				<verse number="32">ใน​สายตา​พวกเขา เจ้า​ก็​เป็น​แค่​นักร้อง​ที่​ร้องเพลง​กระตุ้น​ราคะ ด้วย​เสียง​อัน​ไพเราะ และ​เล่น​ดนตรี​เก่ง​เท่านั้น​เอง พวกเขา​ฟัง​คำพูด​ของเจ้า​แต่​ไม่ได้​เอา​ไป​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​เกิดขึ้น (ซึ่ง​มัน​จะ​เป็น​ไป​ตามนั้น​อย่าง​แน่นอน​อยู่แล้ว) พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​มา​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา​จริง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="34">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​พวก​ผู้​เลี้ยงแกะ​ของ​อิสราเอล ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘น่าละอาย​จริงๆ​ผู้​เลี้ยงแกะ​ของ​อิสราเอล​ที่​เลี้ยงดู​แต่​ปากท้อง​ตัวเอง ผู้เลี้ยง​ควร​จะ​เลี้ยงดู​ปากท้อง​ของ​ฝูงแกะ ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​กิน​นมเปรี้ยว​แข็ง นุ่งห่ม​ขนแกะ​และ​เลือก​แกะ​ตัว​อ้วนพี​มา​ฆ่า​กินกัน แต่​เจ้า​ไม่​เลี้ยงดู​ปากท้อง​ของ​ฝูงแกะ​เลย</verse>
				<verse number="4">เจ้า​ไม่ได้​เสริม​กำลัง​ให้​กับ​ตัว​ที่​อ่อนแอ ไม่ได้​รักษา​ตัว​ที่​เจ็บป่วย และ​เจ้า​ไม่ได้​พันแผล​ตัว​ที่​บาดเจ็บ เจ้า​ไม่ได้​นำ​สัตว์​ที่​หลงทาง​กลับ​มา เจ้า​ไม่ได้​ตามหา​ตัว​ที่​สูญหาย​ไป แล้ว​พวกเจ้า​ปกครอง​พวก​ที่​แข็งแรง ​อย่าง​โหดเหี้ยม​ทารุณ</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พวกมัน​จึง​กระจัด​กระจาย​ไป​เพราะ​ไม่มี​ผู้เลี้ยง​คอย​นำทาง​และ​เมื่อ​พวกมัน​แตก​กระจาย​ไป ก็​ตก​เป็น​อาหาร​ของ​พวก​สัตว์ป่า</verse>
				<verse number="6">ฝูงแกะ​ของเรา​กระจัด​กระจาย​ไป แกะ​ของเรา​เดิน​เร่ร่อน​ไป​ตาม​เทือกเขา​และ​ตาม​เนินเขา​สูง​พวกมัน​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​ผืน​แผ่นดิน​โลก และ​ไม่มี​ใคร​ออก​ไป​ค้นหา หรือ​ตาม​พวกมัน​กลับมา’”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พวกเจ้า พวก​ผู้​เลี้ยงแกะ ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ซะ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​บอก​ว่า “เนื่อง​จาก​ฝูงแกะ​ของเรา​ตก​เป็น​เหยื่อ​และ​กลาย​เป็น​อาหาร​ของ​สัตว์ป่า​ทั้งหลาย เพราะ​พวกมัน​ขาด​ผู้เลี้ยง​คอย​นำทาง แล้ว​พวก​ผู้​เลี้ยงแกะ​ของเรา​ไม่ยอม​ค้นหา​ฝูงแกะ​ของเรา แต่​กลับ​สนใจ​เลี้ยงดู​ปากท้อง​ของ​ตัวเอง​มาก​กว่า​ของ​ฝูงแกะ ไอ้​พวก​ผู้​เลี้ยงแกะ ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ซะ อย่าง​นั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ต่อต้าน​พวก​คน​เลี้ยงแกะ และ​เรา​จะ​เอา​ผิด​กับ​พวกเขา​สำหรับ​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ​กับ​ลูกแกะ​ของเรา เรา​จะ​ปลด​พวกเขา​ออก​จาก​การ​เป็น​ผู้ดูแล​ฝูงแกะ​ของเรา เพื่อ​พวกนี้​จะ​ไม่​สามารถ​เลี้ยง​ตัวเอง​ได้อีก เรา​จะ​ช่วย​ฝูงแกะ​ของเรา​ให้​พ้น​จาก​ปาก​ของ​พวกเขา และ​พวกแกะ​จะ​ไม่​เป็น​อาหาร​ของ​พวกเขา​อีก​ต่อไป’”</verse>
				<verse number="9"></verse>
				<verse number="10"></verse>
				<verse number="11">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​เอง​จะ​ค้นหา​แกะ​ของเรา​และ​ดูแล​พวกมัน</verse>
				<verse number="12">คน​เลี้ยงแกะ​ที่ดี​จะ​ค้นหา​ฝูงแกะ​ที่​กระจัด​กระจาย​ของเขา​เมื่อ​เขา​อยู่​กับ​ฝูงแกะ เรา​ก็​จะ​ค้นหา​ฝูงแกะ​ของเรา​อย่าง​นั้น​ด้วย เรา​จะ​ช่วย​พวกมัน​ให้​รอดพ้น​ออก​มา​จาก​สถานที่​ต่างๆ​ที่​พวกมัน​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​วัน​ที่​มืดมิด​ที่​ปกคลุม​ไป​ด้วย​เมฆ</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​นำ​พวกมัน​ออกมา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​รวบรวม​พวกมัน​จาก​ประเทศ​ทั้งหลาย เรา​จะ​นำ​พวกมัน​เข้าสู่​แผ่นดิน​ของ​พวกมัน​เอง เรา​จะ​เลี้ยง​พวกมัน​ด้วย​ทุ่งหญ้า​ตาม​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล ตาม​ริม​ลำธาร​และ​ตาม​เขต​ชุมชน​ใน​แผ่นดิน​นี้</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​เลี้ยงดู​พวกมัน​ด้วย​ทุ่งหญ้า​อย่างดี และ​บน​ภูเขา​สูง​ของ​อิสราเอล จะ​มี​ทุ่งหญ้า​ให้​กับ​พวกมัน ที่นั่น​พวกมัน​จะ​นอน​ลง​บน​ทุ่งหญ้า​อย่างดี และ​จะ​มี​หญ้า​กิน​อย่าง​อุดม​สมบูรณ์​ตาม​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">เรา​เอง​จะ​เลี้ยงดู​แกะ​ของเรา​และ​ให้​พวกมัน​นอน​ลง” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="16">“เรา​จะ​ค้นหา​พวกแกะ​ที่​หลงหาย เรา​จะ​นำ​พวก​ที่​หลงทาง​กลับมา เรา​จะ​พันแผล​ตัว​ที่​บาดเจ็บ เรา​จะ​เสริม​กำลัง​ให้​กับ​ตัว​ที่​อ่อนแอ แล้ว​เรา​จะ​เลี้ยงดู ​พวกแกะ​ที่​อ้วนพี​และ​แข็งแรง เรา​จะ​เลี้ยง​แกะ​ฝูงนี้​ด้วย​ความ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="17">ส่วน​พวกเจ้า ฝูงแกะ​ของเรา นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘เรา​จะ​ตัดสิน​ระหว่าง​แกะ​ตัวนี้​กับ​แกะ​ตัวนั้น และ​ระหว่าง​พวก​แกะ​ตัวผู้​กับ​พวก​แพะ</verse>
				<verse number="18">เจ้า​ได้รับ​การ​เลี้ยงดู​ด้วย​ทุ่งหญ้า​อย่างดี แค่นั้น​ยัง​ไม่พอ​อีกหรือ ทำไม​เจ้า​ยัง​จะ​ต้อง​ไป​เหยียบ​ย่ำ​ทุ่งหญ้า​ที่เหลือ​ด้วย เจ้า​ได้​ดื่ม​น้ำ​ที่​ใส​สะอาด แค่นั้น​ยัง​ไม่พอ​หรือ​ยังไง ทำไม​เจ้า​ต้อง​เอา​เท้า​ไป​กวน​น้ำ​ที่เหลือ​จน​ขุ่น​เป็น​โคลน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">จำเป็น​ด้วย​หรือ ที่​ฝูงแกะ​ของเรา​ต้อง​ไป​กิน​สิ่ง​ที่​เจ้า​เหยียบ​ย่ำ และ​ต้อง​ดื่ม​สิ่ง​ที่​เจ้า​ใช้​เท้า​กวน​จน​ขุ่น​เป็น​โคลน’”</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​พวกแกะ​ตัว​อ้วนพี​เหล่า​นั้น “ดูสิ เรา​เอง​จะ​ตัดสิน​โทษ​ระหว่าง​แกะ​ตัวอ้วน​กับ​แกะ​ที่​ผอมแห้ง</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เจ้า​ใช้​สีข้าง​กับ​ไหล่​ของเจ้า​ผลักไส​แกะ​ที่​อ่อนแอ และ​ใช้​เขา​ของเจ้า​ขวิด​พวกมัน​จน​สามารถ​ไล่​พวกมัน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ช่วย​ฝูงแกะ​ของเรา​ให้​รอด และ​พวกมัน​จะ​ไม่​ถูก​พวกเจ้า​ปล้น​อีกแล้ว เรา​จะ​ตัดสิน​ระหว่าง​แกะ​ตัวนี้​กับ​แกะ​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ให้​ผู้​เลี้ยงแกะ​คนหนึ่ง​มา​ปกครอง​พวกมัน นั่น​คือ​ดาวิด ผู้รับใช้​ของเรา​และ​เขา​จะ​ดูแล​พวกมัน​และ​เป็น​ผู้เลี้ยง​คอย​นำทาง​พวกมัน</verse>
				<verse number="24">เรา ยาห์เวห์ จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกมัน และ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา​จะ​เป็น​เจ้าชาย​ใน​หมู่​พวกมัน เรา ยาห์เวห์​ลั่น​คำพูด​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​ให้​พวกมัน​อยู่เย็น​เป็นสุข​และ​กำจัด​สัตว์ร้าย​ออก​จาก​แผ่นดิน เพื่อ​พวกมัน​จะได้​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​โล่ง​กว้าง และ​นอนหลับ​ใน​ป่า​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​อวยพร​พวกเขา รวมทั้ง​บริเวณ​รอบ​เนินเขา​ของเรา เรา​จะ​ส่ง​ฝน​ให้​ตก​ตาม​ฤดูกาล ฝน​แห่ง​พระพร​จะ​ตกลง​มา</verse>
				<verse number="27">ต้นไม้​ตาม​ท้องทุ่ง​จะ​เกิดผล​และ​พื้นดิน​จะ​ให้​พืชผล​งอกเงย​ขึ้น พวกเขา​จะ​ปลอดภัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา เมื่อ​เรา​ทำลาย​แอก​ของ​พวกเขา และ​ช่วยเหลือ​พวกเขา​ให้​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวก​ที่​ทำให้​พวกเขา​เป็น​ทาส เมื่อนั้น​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="28">พวกเขา​จะ​ไม่​ถูก​ชนชาติ​อื่นๆ​ปล้น​อีก​ต่อไป และ​จะ​ไม่​ถูก​สัตว์ป่า​เขมือบ​อีก พวกเขา​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย และ​จะ​ไม่มี​ใคร​มา​ทำให้​พวกเขา​หวาดกลัว​ได้อีก</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​จัดหา​ดินแดน​ที่​มี​พืชผล​อุดม​สมบูรณ์​ให้​กับ​พวกเขา พวกเขา​จะ​ไม่ต้อง​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของ​ความ​อดอยาก​ใน​ดินแดน​นั้น แล้ว​พวกเขา​จะ​ไม่​ถูก​ชนชาติ​อื่นๆ​พูด​เหยียด​หยาม​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="30">แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​อยู่​กับ​พวกเขา และ​รู้​ว่า​พวกเขา​ซึ่ง​เป็น​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​เป็น​คน​ของเรา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="31">“พวกเจ้า​เป็น​แกะ​ของเรา เป็น​แกะ​แห่ง​ทุ่งหญ้า​ของเรา พวกเจ้า​เป็น​คน​ของเรา และ​เรา​คือ​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="35">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​หัน​หน้า​ของเจ้า​ไป​ทาง​ภูเขา​เสอีร์ ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​มัน</verse>
				<verse number="3">และ​บอก​มัน​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ภูเขา​เสอีร์ เรา​ต่อต้าน​เจ้า เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออก​ตีเจ้า​และ​ทำ​ให้​เจ้า​รกร้าง​ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​เปลี่ยน​เมือง​ต่างๆ​ของเจ้า​ให้​กลาย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง เจ้า​จะ​รกร้าง แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​เจ้า​ได้​เกลียด​อิสราเอล​ตั้งแต่​ยุค​โบราณ และ​มอบ​ชาว​อิสราเอล​ให้​ถูกฆ่า ใน​ช่วง​ที่​พวกเขา​เผชิญ​กับ​ความ​หายนะ ใน​ช่วง​ที่​การ​ลงโทษ​ของ​พวกเขา​ได้​มา​ถึง​จุด​สุดยอด’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​มอบ​พวกเจ้า​ไป​สู่​การ​นองเลือด และ​มัน​จะ​ไล่​ตาม​พวกเจ้า​ไป พวกเจ้า​ไม่​เกลียด​การ​นองเลือด อย่างนั้น​การ​นองเลือด​จะ​ไล่​ตาม​พวกเจ้า​ไป</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำให้​ภูเขา​เสอีร์​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า​และ​จะ​ไม่​ให้​มี​ใคร​เดิน​ทาง​ผ่าน​ไป​มา​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ทำให้​เทือกเขา​ของ​พวกเจ้า​เต็ม​ไปด้วย​ซากศพ​ที่​ถูกฆ่า พวก​ที่​ถูกฆ่า​ด้วย​ดาบ​จะ​ล้มลง​ตาม​พวก​เนินเขา หุบเขา​และ​ใน​ธารน้ำ​ที่​เหือด​แห้ง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ที่​รกร้าง​ตลอดไป เมือง​ต่างๆ​ของเจ้า​จะ​ไม่มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่ แล้ว​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="10">เป็น​เพราะ​เจ้า​ได้​พูด​ว่า ‘ชนชาติ​อิสราเอล​และ​ยูดาห์ ประเทศ​ทั้งสอง นี้​จะ​ตก​เป็น​ของเรา และ​เรา​จะ​ยึด​พวกมัน​ไว้’ ทั้งๆที่ เรา ยาห์เวห์​จะ​อยู่​ที่นั่น​ก็ตาม”</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาดนั้น​เลย​ว่า เรา​จะ​ทำ​กับเจ้า​ให้​สาสม​กับ​ความ​โกรธ​และ​ความ​อิจฉา​ที่​เจ้า​ได้​แสดง​ออก​ด้วย​ความ​เกลียดชัง​ต่อ​พวกเขา การ​ที่​เรา​จัดการ​กับ​เจ้า​อย่างนี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​ตัวเรา​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​หมู่​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า เรา ยาห์เวห์​ได้ยิน​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พวกเจ้า​พูด​ดูถูก​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล​ไว้ เจ้า​พูด​ว่า ‘พวกมัน​ถูก​ทิ้ง​ให้​ร้าง​และ​ถูก​มอบ​ให้​พวกเรา​กลืน​กิน’</verse>
				<verse number="13">เจ้า​คุยโม้​โอ้อวด​ทับถม​เรา และ​พูด​ต่อต้าน​เรา​อย่าง​ไม่​ยั้งคิด และ​เรา​ก็​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​เจ้า​พูด”</verse>
				<verse number="14">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “โลก​ทั้งโลก​จะ​เฉลิม​ฉลอง​รื่นเริง​กัน เพราะ​เรา​ได้​ทำให้​เจ้า​รกร้าง​ว่างเปล่า</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เจ้า​เฉลิม​ฉลอง​รื่นเริง​กัน ตอน​ที่ดิน​แดน​ของ​ชาว​อิสราเอล​กลาย​เป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า ภูเขา​เสอีร์​และ​เอโดม​ทั้งหมด ทั้งหมด​เลย เรา​จะ​ทำ​กับเจ้า​อย่างนั้น เจ้า​จะต้อง​รกร้าง​ว่างเปล่า แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="36">
				<verse number="1">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​กับ​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล และ​บอก​พวกเขา​ว่า ‘เทือกเขา​แห่ง​อิสราเอล​เอ๋ย ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​เถิด</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ศัตรู​พูดถึง​เจ้า​ไว้​ว่า ไชโย เทือกเขา​โบราณ​ตก​เป็น​ของ​พวกเรา​แล้ว”’”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อ​เทือกเขา​อิสราเอล ให้​บอก​ไป​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘พวกเขา​ได้​ทำลาย​ล้าง​และ​เข้า​มา​เหยียบ​ย่ำ​เจ้า​จาก​ทุกๆ​ด้าน จน​เจ้า​ตก​เป็น​สมบัติ​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ​และ​ตก​เป็น​ขี้ปาก​ให้​ชาวบ้าน​นินทา และ​ถูก​ใส่ร้าย​ป้ายสี’”</verse>
				<verse number="4">อย่างนั้น เทือกเขา​แห่ง​อิสราเอล​เอ๋ย ให้​ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​เถิด นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​เทือกเขา เนินเขา​ทั้งหลาย ลำธาร​ที่​เหือด​แห้ง หุบเขา กับ​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า และ​เมืองร้าง​ต่างๆ​ที่​ถูก​ปล้น​และ​ถูก​คน​ชาติอื่น​ที่​อยู่​รอบๆ​เยาะเย้ย</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “แน่นอน เรา​กำลัง​พูด​ต่อต้าน​ชนชาติ​อื่นๆที่​เหลือ และ​ต่อต้าน​เอโดม​ทั้งหมด ด้วย​ความ​เร่าร้อน​ที่​จะ​ปกป้อง​เกียรติ​ของเรา เพราะ​พวกมัน​ได้​ริบ​เอา​แผ่นดิน​ของเรา​ไป​เป็น​ของ​พวกมัน​เอง ด้วย​ความ​ดีอก​ดีใจ พวกมัน​ปล้น​ชิง​ดินแดน​ไป​เป็น​ทุ่งหญ้า​ของ​พวกมัน”</verse>
				<verse number="6">“ดังนั้น​ให้​พูด​แทน​เรา​เกี่ยวกับ​แผ่นดิน​อิสราเอล และ​พูด​กับ​บรรดา​เทือกเขา เนินเขา ลำธาร​ที่​เหือด​แห้ง และ​หุบเขา​ทั้งหลาย​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด เรา​พูด​ด้วย​ความ​เร่าร้อน​ที่​จะ​ปกป้อง​เกียรติ​ของเรา เพราะ​เจ้า​ถูก​ชนชาติ​อื่นๆ​รังเกียจ’”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​ยกมือ​ขึ้น​สาบาน​ว่า ‘ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า​จะ​ถูก​รังเกียจ​ด้วย’”</verse>
				<verse number="8">“แต่​เจ้า เทือกเขา​แห่ง​อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​จะ​แตก​กิ่งก้าน​และ​ออก​ผล​ให้กับ​ชาว​อิสราเอล​ของเรา​เพราะ​พวกเขา​จะ​กลับ​บ้าน​ใน​เร็ว​วันนี้</verse>
				<verse number="9">เรา​อยู่​ฝ่ายเจ้า และ​จะ​หัน​มา​สนใจ​เจ้า เจ้า​จะ​ได้รับ​การ​ไถ​หว่าน</verse>
				<verse number="10">และ​เรา​จะ​ให้​ประชากร​ของเจ้า​ทวีคูณ คือ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด เมือง​ต่างๆ​จะ​เต็ม​ไปด้วย​ผู้คน และ​ซาก​ปรัก​หักพัง​ทั้งหลาย​จะ​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ให้​จำนวน​คน​และ​สัตว์​บนเจ้า​ทวีคูณ และ​พวกเขา​รวมทั้ง​พวก​สัตว์​เหล่านั้น​จะ​ออก​ลูกหลาน​และ​จะ​มี​จำนวน​มากมาย เรา​จะ​ให้​ผู้คน​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​ลง​บนเจ้า​เหมือน​ใน​อดีต​และ​เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​มาก​กว่า​แต่ก่อน แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​ประชาชน คือ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา เดิน​บนเจ้า พวกเขา​จะ​เป็น​เจ้าของ​เจ้า และ​เจ้า​จะ​เป็น​ของ​ที่​พวกเขา​มี​สิทธิ์​ใช้​ได้ เจ้า​จะ​ไม่มี​วัน​พราก​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​ไป​จาก​พวกเขา​ได้​อีก”</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ประชาชน​พูด​กับ​เจ้า​ว่า ‘เจ้า​เขมือบ​ผู้คน​และ​เอา​ลูกหลาน​ไป​เสีย​จาก​ชนชาติ​ของเจ้า​เอง’</verse>
				<verse number="14">แต่​ต่อไปนี้ เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เขมือบ​ผู้คน​หรือ​เอา​ลูกหลาน​ไป​จาก​ชนชาติ​เจ้า​อีก​ต่อไป” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="15">“เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ไม่ต้อง​ฟัง​คำ​เยาะเย้ย​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ​อีกแล้ว และ​ไม่ต้อง​ถูก​เชื้อชาติ​อื่นๆ​รังเกียจ และ​ไม่ต้อง​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​ชนชาติ​ตัวเอง​ต้อง​ล่มสลาย​อีก​ต่อไป​แล้ว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="16">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="17">“เจ้า​ลูกมนุษย์ เมื่อ​ชาว​อิสราเอล​ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​เอง พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นี้​สกปรก ด้วย​ความ​ประพฤติ​และ​สิ่งต่างๆ​ที่​พวกเขา​ทำ การ​กระทำ​ของ​พวกเขา​ไม่​บริสุทธิ์​ใน​สายตา​เรา​เหมือน​ผู้หญิง​ที่​มี​ประจำเดือน</verse>
				<verse number="18">เรา​จึง​เท​ความ​เดือดดาล​ของเรา​ลง​บน​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นี้​เปื้อน​เลือด​เหมือน​กัน ด้วย​การฆ่า​คน​บริสุทธิ์ และ​ทำ​ให้​แผ่นดิน​นี้​สกปรก​ด้วย​รูปเคารพ​ขี้ๆ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="19">เรา​เคย​ให้​พวกเขา​กระเจิด​กระเจิง​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย พวกเขา​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​ประเทศ​ต่างๆ เรา​ได้​ตัดสิน​พวกเขา​ตาม​ความ​ประพฤติ​และ​การ​กระทำ​ของ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="20">และ​พวกเขา​ไป​ที่ไหน​ก็ตาม​ใน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ พวกเขา​ได้​ทำ​ให้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ถูก​ลบหลู่ เพราะ​คน​เหล่านั้น​พูด​ถึง​พวกเขา​ไว้​ว่า ‘คน​พวกนี้​เป็น​คน​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​ก็​ยัง​ต้อง​ออก​ไป​จาก​แผ่นดิน​ของ​ตัวเอง​อยู่ดี’</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​รู้สึก​เป็นห่วง​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ที่​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ได้​ทำ​ให้​เสื่อม​ไป​ใน​หมู่​ชนชาติ​ที่​พวกเขา​ไปอยู่​นั้น</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ให้​บอก​กับ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ว่า นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เรื่อง​ที่​เรา​จะ​ทำ​ต่อไปนี้ อย่า​เข้าใจ​ว่า​เรา​เห็นแก่​พวกเจ้า​นะ จริงๆ​แล้ว​เรา​เห็นแก่​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ที่​พวกเจ้า​ได้​ทำ​ให้​เสื่อม​เสีย​ไป​แล้ว​ใน​หมู่​ชนชาติ​ที่​เจ้า​ไป​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​กู้​ชื่อ​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​นั้น​กลับ​มา ชื่อ​ที่​เสื่อม​เสีย​ไป​แล้ว​ใน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​เป็น​ชื่อ​ที่​เจ้า​ได้​ทำให้​เสื่อม​เสีย​ไป​แล้ว​ใน​หมู่​พวกเขา แล้ว​ชนชาติ​เหล่านั้น​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ เมื่อ​เรา​แสดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ต่อหน้า​ต่อตา​พวกเขา ตอน​นำ​เจ้า​กลับมา’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="24">“เพราะ​เรา​จะ​พา​เจ้า​ออก​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ เรา​จะ​รวบรวม​เจ้า​มา​จาก​ทุก​ประเทศ และ​นำ​เจ้า​กลับ​สู่​แผ่นดิน​ของเจ้า​เอง</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​ประพรม​น้ำ​สะอาด​ลง​บนเจ้า และ​เจ้า​ก็​จะ​สะอาด เรา​จะ​ชำระ​เจ้า​จาก​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ทั้งหลาย และ​จาก​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ให้​หัวใจ​ดวง​ใหม่​แก่​เจ้า และ​เอา​วิญญาณ​ใหม่​วาง​ไว้​ใน​ตัวเจ้า เรา​จะ​เอา​หัวใจ​หิน ​ออก​จาก​เจ้า และ​ให้​หัวใจ​ที่​มี​เลือด​เนื้อ ​แก่​เจ้า​แทน</verse>
				<verse number="27">เรา​จะ​ใส่​พระวิญญาณ​ของเรา​ไว้​ใน​เจ้า และ​ทำ​ให้​เจ้า​มา​ทำ​ตาม​กฎ​ระเบียบ​ต่างๆ​ของเรา และ​รักษา​กฎ​ทั้งหลาย​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="28">เจ้า​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า เจ้า​จะ​เป็น​คน​ของเรา​และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ช่วย​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​ทั้งหลาย​ของเจ้า เรา​จะ​ให้​เมล็ดข้าว​งอกงาม​และ​เพิ่มขึ้น​มากมาย และ​เรา​จะ​ไม่​นำ​ความ​อดอยาก​มา​ให้​กับเจ้า​อีก</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​เพิ่ม​จำนวน​ผลไม้​บน​ต้น​และ​พืชพันธุ์​ใน​ท้องทุ่ง เพื่อ​เจ้า​จะ​ไม่ต้อง​อับอาย​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​เพราะ​อดอยาก</verse>
				<verse number="31">แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้สึกตัว​ถึง​วิถีทาง​อัน​เลวทราม​และ​การ​กระทำ​ที่​ชั่วร้าย​ของเจ้า เจ้า​จะ​รู้สึก​ขยะแขยง​ตัวเอง​เพราะ​บาป​เหล่านั้น​กับ​การ​ทำตัว​ที่​น่ารังเกียจ​นั้น”</verse>
				<verse number="32">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย เรา​อยาก​ให้​เจ้า​รู้​ว่า เรา​ไม่ได้​ทำ​สิ่งนี้​เพราะ​เห็น​แก่​เจ้า​หรอก ให้​ละอาย​ใจ​และ​อับอาย​ต่อ​การ​กระทำ​ของเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="33">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ใน​วัน​ที่​เรา​ชำระ​เจ้า​จาก​บาป​ทั้งหลาย​ของเจ้า เรา​จะ​ตั้ง​รกราก​ให้​พวกเจ้า​ใหม่​ตาม​เมือง​ต่างๆ​และ​เรา​จะ​สร้าง​ซาก​ปรัก​หักพัง​ทั้งหลาย​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="34">ที่ดิน​ที่​รกร้าง​จะ​ได้รับ​การ​ไถ​หว่าน​แทน​ที่​จะ​ถูก​ทิ้งร้าง​อยู่​อย่างนั้น ต่อหน้า​ผู้คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไปมา</verse>
				<verse number="35">พวกเขา​จะ​พูด​ว่า ‘แผ่นดิน​ที่​เคย​ถูก​ทิ้งร้าง​นี้​กลาย​เป็น​เหมือน​สวน​เอเดน เมือง​ต่างๆที่​เคย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง รกร้าง​ว่างเปล่า เดี๋ยวนี้​กลับ​มี​กำแพง​ล้อมรอบ​อย่าง​แน่นหนา​และ​มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่’</verse>
				<verse number="36">แล้ว​ชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เจ้า​ที่​ยัง​เหลือ​รอด จะ​ได้​รู้​ว่า เรา ยาห์เวห์​ได้​สร้าง​สิ่ง​ที่​เคย​ถูก​ทำลาย​ไปแล้ว​ให้​กลับ​คืน​มา​ใหม่ และ​ได้​เพาะ​ปลูก​ลง​ใน​ที่​ที่​เคย​รกร้าง​มา​แล้ว​ขึ้น​ใหม่ เรา​ยาห์เวห์​ได้​ลั่น​คำพูด​ออก​ไป​แล้ว และ​เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ”</verse>
				<verse number="37">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​ยอม​ฟัง​คำ​อ้อนวอน​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​อีก และ​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​เพื่อ​พวกเขา เรา​จะ​ทำ​ให้​ประชาชน​ของ​พวกเขา​ทวีคูณ​เหมือน​ฝูงแกะ</verse>
				<verse number="38">พวกเขา​จะ​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​ฝูง​แพะแกะ​ที่​นำ​มา​อยู่​รวมกัน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา ใน​ช่วง​เทศกาล​ต่างๆ​ที่​กำหนด​ไว้ แล้ว​เมือง​ต่างๆ​ที่​เคย​พังทลาย​ไป จะ​เต็ม​ไปด้วย​ฝูงชน แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="37">
				<verse number="1">ฤทธิ์​อำนาจ ​ของ​พระยาห์เวห์ ได้​มา​อยู่​บน​ตัวผม พระองค์​ได้​นำ​ตัวผม​ออก​มา​จาก​ใน​เมือง​ด้วย​พระวิญญาณ ของ​พระยาห์เวห์ และ​วาง​ผม​ลง​กลาง​หุบเขา แห่งนั้น ที่​มี​กระดูก​คน​เต็ม​ไปหมด</verse>
				<verse number="2">พระองค์​พา​ผม​เดิน​ไป​รอบๆ​กอง​กระดูก​เหล่านั้น ผม​ได้​เห็น​กระดูก​มากมาย​มหาศาล​ใน​หุบเขา​นั้น ล้วน​แต่​เป็น​กระดูก​ที่​แห้งกรัง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ถาม​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ กระดูก​เหล่านี้​จะ​มี​ชีวิต​ขึ้นมา​อีก​ได้ไหม” ผม​ตอบ​ว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​รู้​คำตอบ”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​พูด​แทน​เรา​กับ​กระดูก​เหล่านั้น ให้​พูด​กับ​พวกมัน​ว่า ‘กระดูก​แห้ง​เอ๋ย ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี’</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​กระดูก​เหล่านี้ ‘เรา​จะ​ระบาย​ลม​หายใจ เข้าไป​ใน​ตัวเจ้า และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิต​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ติด​เส้นเอ็น​เข้า​กับเจ้า และ​เอา​กล้ามเนื้อ​มา​ใส่​ให้​กับเจ้า และ​เอา​ผิวหนัง​มา​ห่อหุ้ม​เจ้า​ไว้ เรา​จะ​ใส่​ลม​หายใจ​ไว้​ใน​ตัวเจ้า และ​เจ้า​จะ​กลับ​มีชีวิต​ขึ้นมา แล้ว​เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์’”</verse>
				<verse number="7">ผม​จึง​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ที่​ผม​ได้​รับ​มา ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​พูด​แทน​พระเจ้า​อยู่นั้น ก็​มี​เสียง​ดัง “กรอก​แกรก​กรอก​แกรก” ขึ้น และ​กระดูก​ทั้งหลาย​ก็​ต่อ​เข้า​ด้วยกัน​ทีละ​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="8">ผม​มองดู และ​เห็น​เส้นเอ็น​กับ​กล้ามเนื้อ​เริ่ม​ปรากฏ​ขึ้น​บน​กระดูก​เหล่านั้น แล้ว​มี​ผิวหนัง​มา​ห่อหุ้ม​พวกมัน แต่​พวกมัน​ยัง​ไม่มี​ลม​หายใจ</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​แทน​เรา​ให้​กับ​ลม​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ลม​เอ๋ย พัด​มา​จาก​ทั้ง​สี่ทิศ​เถิด ลม​เอ๋ย ให้​ลม​หายใจ​กับ​ผู้ที่​ถูก​ฆ่าตาย​เหล่านี้​เถิด เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มี​ชีวิต”’”</verse>
				<verse number="10">ผม​จึง​พูด​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​ผม และ​ลม​หายใจ​ก็​เข้า​สู่​ร่าง​ของ​คน​เหล่านั้น พวกเขา​มีชีวิต​และ​ยืน​ขึ้นมา​เป็น​กองทัพ​ขนาด​ใหญ่​มหึมา</verse>
				<verse number="11">พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ กระดูก​เหล่านี้​คือ​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด ชาว​อิสราเอล​ชอบ​พูด​ว่า ‘กระดูก​ของ​พวกเรา​แห้งกรัง​ไป​แล้ว พวกเรา​สิ้นหวัง พวกเรา​โดน​ตัดขาด​แล้ว’</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ให้​พูด​แทน​เรา​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ประชาชน​ของเรา​เอ๋ย เรา​กำลัง​จะ​เปิด​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวกเจ้า​และ​นำ​พวกเจ้า​ออกมา เรา​จะ​นำ​พวกเจ้า​กลับ​คืน​สู่​แผ่นดิน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="13">ประชาชน​ของเรา​เอ๋ย เมื่อ​เรา​เปิด​หลุม​ฝังศพ​ของ​พวกเจ้า​และ​นำ​พวกเจ้า​ออก​มา​จาก​หลุม​เหล่านั้น เจ้า​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ใส่​พระวิญญาณ​ของเรา​ไว้​ใน​พวกเจ้า​และ​พวกเจ้า​จะ​มีชีวิต เรา​จะ​วาง​พวกเจ้า​ไว้​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเจ้า​เอง แล้ว​พวกเจ้า​จะได้​รู้​ว่า เรา คือ ยาห์เวห์ เรา​ได้​ลั่น​คำพูด​ไปแล้ว และ​เรา​ก็​จะ​ทำ​ตามนั้น”’” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="16">“เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​หยิบ​กิ่งไม้​มา​กิ่งหนึ่ง​และ​เขียน​ลง​บนมัน​ว่า ‘ยูดาห์​และ​ชาว​อิสราเอล​ที่​อยู่​ร่วม​กับเขา’ แล้ว​หยิบ​กิ่งไม้​มา​อีก​กิ่งหนึ่ง และ​เขียน​ลง​บนมัน​ว่า ‘โยเซฟ (เอฟราอิม) และ​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ร่วม​กับเขา’</verse>
				<verse number="17">ให้​เอา​สอง​กิ่ง​นี้​มา​ติด​เป็น​ท่อน​เดียวกัน​ใน​มือเจ้า</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​คน​ของเจ้า​ถาม​ว่า ‘ท่าน​จะ​ไม่​บอก​พวกเรา​หรือ​ว่า ที่​ท่าน​ทำ​นี้​หมายถึง​อะไร’</verse>
				<verse number="19">ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​เอา​กิ่งไม้​ที่​เป็น​ตัวแทน​ของ​โยเซฟ ที่​เป็น​ของ​เอฟราอิม​และ​เผ่า​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​ที่​อยู่​ร่วม​กับเขา​นั้น มา​ติด​ไว้​กับ​กิ่งไม้​ที่​เป็น​ตัวแทน​ของ​ยูดาห์ และ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​ท่อน​เดียวกัน แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​กลาย​เป็น​ไม้​ท่อน​เดียวกัน​ใน​มือ​ของเรา”’</verse>
				<verse number="20">ให้​ยก​กิ่งไม้​ที่​เจ้า​เขียน​ลง​นั้น ไว้​ต่อหน้า​ต่อตา​พวกเขา</verse>
				<verse number="21">และ​เรา​จะ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เรา​จะ​เอา​ชาว​อิสราเอล​ออก​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พวกเขา​ไปอยู่​นั้น เรา​จะ​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​ทั่ว​ทุก​หนแห่ง และ​นำ​พวกเขา​กลับ​มา​ยัง​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา​เอง</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​กลาย​เป็น​ชนชาติ​เดียว​ใน​แผ่นดิน​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เนินเขา​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล และ​พวกเขา​จะ​ได้​มี​กษัตริย์​องค์เดียว​ปกครอง​อยู่​เหนือ​พวกเขา​ทั้งหมด พวกเขา​จะ​ไม่มี​วัน​แตกแยก​ออก​เป็น​สองชาติ​หรือ​เป็น​สอง​อาณาจักร​ได้อีก</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​จะ​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​แปดเปื้อน​ด้วย​พวก​รูปเคารพ​ขี้ๆ​และ​สิ่ง​อัน​น่า​สะอิด​สะเอียน​ของ​พวกเขา หรือ​การ​ละเมิด​อื่นๆ​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา เพราะ​เรา​จะ​ช่วย​ให้​พวกเขา​รอดพ้น​จาก​การ​หันเห​ไป​จาก​เรา​ซึ่ง​เป็น​ความบาป เรา​จะ​ชำระ​พวกเขา พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา​และ​เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="24">ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา​จะ​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​พวกเขา พวกเขา​ทุกคน​จะ​มี​ผู้เลี้ยง​แค่​คนเดียว พวกเขา​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​ต่างๆ​ของเรา และ​รักษา​ข้อบังคับ​ทั้งหลาย​ของเรา​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​จะ​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​ยาโคบ​ผู้รับใช้​ของ​เรา เป็น​แผ่นดิน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​เคย​อาศัย​อยู่ พวกเขา​กับ​ลูกๆ​รวมทั้ง​ลูกหลาน​ของ​พวกเขา​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น​ตลอดไป และ​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของเรา​จะ​เป็น​ผู้นำ​ของ​พวกเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​ให้​พวกเขา​อยู่เย็น​เป็นสุข เป็น​ข้อตกลง​ชั่วนิรันดร์ เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​มั่นคง​และ​จะ​เพิ่ม​จำนวน​พวกเขา เรา​จะ​วาง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ไว้​ใน​หมู่​พวกเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="27">ที่อยู่​อาศัย​ของเรา​จะ​อยู่​เหนือ​พวกเขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ชนชาติ​ต่างๆ​จะได้​รู้​ว่า​เรา​ยาห์เวห์​ได้​ทำ​ให้​อิสราเอล​เป็น​ของเรา​โดยเฉพาะ ด้วย​การ​ตั้ง​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา​ตลอดไป”’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="38">
				<verse number="1">คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="2">“เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​หันหน้า​ไป​ทาง​โกก ซึ่ง​เป็น​ดินแดน​ของ​มาโกก ผู้นำ​ที่​สำคัญ​ที่สุด ของ​เมเชค​กับ​ทูบัล ให้​พูด​แทน​เรา​ต่อต้าน​เขา</verse>
				<verse number="3">ให้​บอก​เขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ไอ้โกก ผู้นำ​คน​สำคัญ​ที่สุด​ของ​เมเชค​และ​ทูบัล เรา​ต่อต้าน​เจ้า</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ให้​เจ้า​หัน​กลับ เรา​จะ​เอา​ตะขอ​เกี่ยว​ไว้​ที่​กราม​ของเจ้า และ​นำ​เจ้า​ออกไป​พร้อม​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเจ้า ที่​มี​ม้า มี​ทหารม้า​ที่​ติด​อาวุธ​เต็ม​อัตรา​ศึก มี​กองทัพ​ใหญ่​ที่​ถือ​โล่​ขนาด​ใหญ่​และ​ขนาด​เล็ก ทหาร​แต่ละคน​ถือ​ดาบ​อยู่</verse>
				<verse number="5">มี​ชาว​เปอร์เซีย ชาว​เอธิโอเปีย และ​ชาวพูต​อยู่​กับ​พวกเขา​ด้วย ทุกคน​ถือ​โล่​และ​สวม​หมวก​เหล็ก</verse>
				<verse number="6">ยัง​มี​ชนชาติ​โกเมอร์​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา มี​ชนชาติ​เบธโทการมาห์ ที่​มา​จาก​ทาง​เหนือ​ที่​ไกลโพ้น​พร้อม​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเขา ซึ่ง​คน​เหล่านี้​ได้​อยู่​ใน​กองทัพ​กับเจ้า</verse>
				<verse number="7">ให้​เตรียม​ตัว และ​พร้อม​อยู่เสมอ ทั้ง​เจ้า​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ที่​มา​อยู่​ร่วม​กับเจ้า ให้​ทุกคน​พร้อม​ที่​จะ​รับ​คำสั่ง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ผ่าน​พ้น​ไป​นาน เจ้า​จะ​ถูก​เรียก​ให้​ออกรบ ใน​อนาคต​อัน​ไกลโพ้น เจ้า​จะ​บุกรุก​เข้า​ไป​ใน​แผ่นดิน​ที่​ได้​ฟื้นตัว​ขึ้น​จาก​สงคราม ประชาชน​ใน​ดินแดน​แห่งนั้น​ถูก​รวบรวม​มา​จาก​หลาย​ชนชาติ เพื่อ​จะ​ไป​ที่​เทือกเขา​แห่ง​อิสราเอล ซึ่ง​เคย​ถูก​ทิ้งร้าง​มา​เป็น​เวลา​นาน พวกเขา​ถูก​พา​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ ใน​เวลา​นั้น​พวกเขา​ทั้งหมด​ก็​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="9">เจ้า​กับ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเจ้า​และ​ชาติ​อื่นๆ​ที่​อยู่​กับเจ้า จะ​ขึ้น​ไป​โจมตี​พวกเขา พวกเจ้า​จะ​บุก​ขึ้นไป​เหมือน​กับ​พายุ​ลูกหนึ่ง เจ้า​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​เมฆ​ที่​ปกคลุม​แผ่นดิน​แห่งนั้น”’”</verse>
				<verse number="10">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ใน​วันนั้น ความคิด​มากมาย​จะ​แล่น​เข้ามา​ใน​หัว​ของเจ้า และ​เจ้า​จะ​คิด​แผนการ​ชั่วร้าย​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">เจ้า​จะ​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​บุก​ดินแดน​แห่งหนึ่ง​ซึ่ง​มี​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​ไม่มี​กำแพง​ล้อมรอบ ไม่มี​ประตู​เมือง หรือ​สลัก​ประตู​เลย</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ปล้น​และ​ขน​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​พวกเขา​ไป เรา​จะ​สู้รบ​ต่อ​สถานที่​ต่างๆ​ซึ่ง​เคย​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง​แต่​ตอนนี้​กลับ​มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่ เรา​จะ​สู้รบ​กับ​ชนชาติ​ที่​ถูก​รวบรวม​มา​จาก​หลาย​ชนชาติ เป็น​ชนชาติ​ที่​ได้​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​และ​ข้าวของ และ​อาศัย​อยู่​ใน​ใจกลาง​แผ่นดิน​โลก’</verse>
				<verse number="13">เชบา​และ​เดดาน​กับ​บรรดา​พ่อค้า​แห่ง ทารชิช รวมทั้ง​นักธุรกิจ​ที่​ร่ำรวย​ทั้งหลาย​ของมัน จะ​พูด​กับเจ้า​ว่า ‘ที่​ท่าน​มา​นี่ เพื่อ​มา​ปล้น​พวกเขา​หรือ ที่​ท่าน​รวบรวม​คน​ของท่าน​มา​เพื่อ​มา​ขน​ข้าวของ​และ​ขน​เอา​เงินทอง​ของ​พวกเขา​อย่างนั้น​หรือ เพื่อ​มา​เอา​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​และ​บรรดา​สินค้า​ของ​พวกเขา​หรือ เพื่อ​จะ​ยึด​ของๆ​พวกเขา​หรือ’</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​พูด​กับ​โกก​แทน​เรา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ใน​เวลานั้น​พวกเจ้า​จะ​สังเกต​เห็น​ว่า​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา​อยู่​กัน​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ลง​มา​จาก​บ้านเมือง​ของเจ้า​ที่​อยู่​ทาง​เหนือ​อัน​ไกลโพ้น​นั้น ทั้ง​เจ้า​และ​ชนชาติ​มากมาย​ที่​อยู่​กับเจ้า ทุกคน​ล้วน​ขี่ม้า เป็น​ฝูงชน​มหึมา เป็น​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร</verse>
				<verse number="16">เจ้า​จะ​ลุย​ไป​ข้างหน้า​เพื่อ​สู้รบ​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา เหมือน​กับ​เมฆ​ที่​เข้า​ปกคลุม​แผ่นดิน​นี้ ไอ้โกก ใน​อนาคต​อัน​ไกลโพ้น​นั้น เรา​จะ​นำ​เจ้า​มา​สู้รบ​กับ​แผ่นดิน​ของเรา แล้ว​เรา​จะ​ได้​แสดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ด้วย​การ​เอาชนะ​เจ้า​ต่อหน้า​ต่อตา​ชนชาติ​ทั้งหลาย เพื่อ​พวกเขา​จะได้​รู้จัก​เรา’”</verse>
				<verse number="17">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ไอ้โกก เจ้า​ก็​เป็น​คน​นั้น​แหละ ที่​เรา​เคย​พูด​ถึง​ก่อน​หน้า​นี้ ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ชาว​อิสราเอล​คนรับใช้​ของเรา ใน​ตอนนั้น พวกเขา​ได้​ทำนาย​เป็น​เวลา​หลาย​ปี​ว่า เรา​จะ​นำ​เจ้า​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="18">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วันนั้น เมื่อ​โกก​เข้า​โจมตี​แผ่นดิน​อิสราเอล ความ​โกรธ​ของเรา​จะ​พลุ่งพล่าน​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">เรา​ขอ​ประกาศ​ด้วย​ความ​รู้สึก​อัน​แรงกล้า​และ​ด้วย​ความ​โกรธ​ที่​พลุ่ง​ขึ้น ว่า​ใน​วันนั้น​จะ​เกิด​แผ่นดินไหว​ครั้ง​รุนแรง​ขึ้น​ใน​แผ่นดิน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">ปลา​ใน​ทะเล นก​บน​ท้องฟ้า สัตว์ป่า​ใน​ท้องทุ่ง รวมทั้ง​สัตว์​เล็กๆ​ทั้งหมด​ที่​เลื้อย​คลาน​อยู่​บน​พื้นดิน และ​ผู้คน​ทั้งหมด​บน​ผืน​แผ่นดิน​นี้ จะ​สั่นเทิ้ม​อยู่​ต่อหน้า​เรา ภูเขา​จะ​ถูก​คว่ำลง หน้าผา​จะ​แตก​กระจาย​และ​กำแพง​ทั้งหมด​จะ​ล้ม​ลงมา​บนดิน”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ประกาศ​ว่า “เรา​จะ​เรียก​ดาบ มา​ต่อสู้​กับ​โกก​บน​เทือกเขา​ทุก​ลูก​ของเรา แล้ว​พวกโกก​ก็​จะ​ต่อสู้​กันเอง​ด้วย​ดาบ</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​โกก​ด้วย​โรคระบาด​และ​การ​ฆ่าฟัน เรา​จะ​เท​ฝน​ลงมา​อย่าง​บ้าคลั่ง จะ​มี​ลูกเห็บ​และ​ไฟ​กำมะถัน ตก​ลงมา​บน​เขา​และ​กองทัพ​ของเขา รวมทั้ง​ชนชาติ​มากมาย​ที่​มา​กับเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ได้​แสดง​ความ​ยิ่งใหญ่​และ​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ผ่าน​ทาง​เหตุการณ์​เหล่านี้ เรา​จะ​ทำ​ให้​ตัวเรา​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​สายตา​ของ​ชนชาติ​ทั้งหลาย แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="39">
				<verse number="1">เจ้า​ลูกมนุษย์ ให้​พูด​ต่อต้าน​โกก​แทน​เรา​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ‘เรา​ต่อต้าน​เจ้า ไอ้โกก ผู้นำ​ที่​สำคัญ​ที่สุด แห่ง​เมเชค​และ​ทูบัล</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​หันกลับ​และ​จะ​ผลัก​เจ้า​ไป เรา​จะ​นำ​เจ้า​มา​จาก​ทาง​เหนือ​อัน​ไกลโพ้น และ​ส่ง​เจ้า​ไป​ยัง​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เรา​จะ​ตี​ให้​คันธนู​หลุด​จาก​มือซ้าย​ของเจ้า และ​ทำ​ให้​ลูกธนู​ตกลง​จาก​มือขวา​ของเจ้า</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​เจ้า​และ​กองทัพ​ทั้งหมด​ของเจ้า รวมทั้ง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​มา​กับ​เจ้า จะ​ล้มลง​บน​เทือกเขา​แห่ง​อิสราเอล เรา​จะ​ให้​เจ้า​เป็น​อาหาร​ของ​นก​ที่​กิน​ซาก​และ​พวก​สัตว์ป่า</verse>
				<verse number="5">เจ้า​จะ​ล้ม​ตาย​กลาง​ทุ่ง เพราะ​เรา​ได้​ลั่น​คำพูด​ไว้​แล้ว’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="6">“เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลงมา​บน​มาโกก และ​บน​พวก​ที่​อาศัย​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ตาม​เมือง​ชายฝั่ง​ทะเล และ​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำ​ให้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​เป็น​ที่​รู้จัก​ใน​หมู่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ของเรา เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ถูก​ลบหลู่​อีก และ​ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา ยาห์เวห์​คือ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ประกาศ​ว่า “มัน​กำลัง​จะ​มา​ถึง​แล้ว มัน​จะ​เกิดขึ้น​อย่าง​แน่นอน วันนี้​ก็​เป็น​วัน​ที่​เรา​ได้​พูด​ถึง​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">“แล้ว​คน​เหล่านั้น​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​หัวเมือง​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​จะ​ออก​ไป​เก็บ​อาวุธ​ทั้งหลาย​มา​เป็น​เชื้อเพลิง และ​เผา​พวกมัน มี​ทั้ง​โล่​เล็ก โล่​ใหญ่ คันธนู ลูกธนู กระบอง หรือ​หอก พวกเขา​จะ​ใช้​ของ​พวกนี้​เป็น​เชื้อเพลิง​ได้​ถึง​เจ็ดปี</verse>
				<verse number="10">โดย​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ไป​หา​ฟืน​ตาม​ทุ่ง หรือ​ไป​ตัดไม้​ใน​ป่า​เลย เพราะ​พวกเขา​จะ​ใช้​อาวุธ​พวกนี้​เป็น​เชื้อเพลิง พวกเขา​จะ​หยิบ​ของ​จาก​ซากศพ​ของ​คน​ที่​เคย​ปล้น​พวกเขา​มา และ​ขน​เอา​สิ่งของ​จาก​พวก​ที่​เคย​มา​ขนของ​จาก​พวกเขา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">“ใน​วันนั้น​เรา​จะ​จัด​หลุม​ฝังศพ​ให้​กับ​โกก​ใน​อิสราเอล ใน​แถว​หุบเขา​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​เดิน​ผ่าน​ไปมา ซึ่ง​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​ทะเล​ตาย หลุม​ฝังศพ​นั้น​จะ​ไป​ขวาง​กั้น​ทาง​ของ​พวก​ที่​เดินทาง​ผ่าน​ไปมา เพราะ​โกก​และ​ฝูงชน​มหึมา​ทั้งหมด​ของเขา​จะ​ถูก​ฝัง​อยู่​ที่นั่น ดังนั้น​มัน​จะ​มี​ชื่อ​ว่า​หุบเขา​ฝูงชน​ของ​โกก</verse>
				<verse number="12">ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​จะ​ใช้​เวลา​ฝังศพ​พวกเขา​ถึง​เจ็ด​เดือน เพื่อ​ที่​จะ​ชำระ​ล้าง​แผ่นดิน​นั้น</verse>
				<verse number="13">ชาวบ้าน​ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​จะ​ต้อง​ช่วย​กัน​ฝังศพ​ของ​พวกเขา และ​มัน​จะ​นำ​เกียรติ​มา​ให้​กับ​คน​อิสราเอล ใน​วัน​ที่​เรา​ได้​แสดง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของเรา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="14">“พวก​ผู้ชาย​จะ​ถูก​จ้าง​เต็ม​เวลา​ให้​ออก​ไป​เก็บศพ​ทั่ว​แผ่นดิน​และ​ฝัง​มัน เพื่อ​ชำระ​ล้าง​แผ่นดิน มัน​จะ​ใช้​เวลา​ตั้ง​เจ็ด​เดือน ที่​จะ​ค้นหา​และ​ฝัง​กระดูก​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="15">ใน​ขณะที่​พวกเขา​ค้นหา​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​นั้น เมื่อ​พบ​โครง​กระดูก​มนุษย์ ก็​จะ​ทำ​เครื่อง​หมาย​ไว้​ข้างๆ​และ​เครื่อง​หมาย​นั้น​จะ​อยู่​จนกว่า​โครง​กระดูก​เหล่านั้น​จะ​ถูก​ฝัง​ใน​หุบเขา​ฮาโมนโกก</verse>
				<verse number="16">(จะ​มี​เมือง​หนึ่ง​ที่​ชื่อ​ฮาโมนาห์ อยู่​ที่นั่น​ด้วย) นี่แหละ​เป็น​วิธี​ที่​พวกเขา​จะ​ชำระ​ล้าง​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="17">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “เจ้า​ลูกมนุษย์ เรียก​นก​ทุก​ชนิด​และ​สัตว์ป่า​ทั้งหมด​ออก​มา ให้​บอก​พวกมัน​ว่า ‘มา​ชุมนุม​กัน​เถอะ มา​รวมกัน​จาก​ทั่ว​สารทิศ เพื่อ​มา​ร่วม​กิน​กัน​ใน​งาน​เซ่นไหว้​ที่​เรา​ได้​เตรียม​ไว้​ให้​กับ​เจ้า​นี้ เป็น​การ​เซ่นไหว้​เฉลิม​ฉลอง​อัน​ยิ่งใหญ่​บน​เทือกเขา​ของ​อิสราเอล ที่นั่น​เจ้า​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​เลือด</verse>
				<verse number="18">เจ้า​จะได้​กิน​เนื้อ​ของ​คน​ที่​เก่งกล้า และ​ดื่ม​เลือด​ของ​บรรดา​เจ้าชาย​แห่ง​โลก ราวกับ​ว่า​พวกเขา​เป็น​แกะผู้​และ​ลูกแกะ เป็น​แพะ​และ​วัว​ตัวผู้ พวกเขา​ทั้งหมด​เป็น​สัตว์​ที่​ได้รับ​การ​ขุน​จน​อ้วนพี​มา​จาก​บาชาน</verse>
				<verse number="19">ใน​งาน​เซ่นไหว้​ที่​เรา​ได้​จัด​เตรียม​ให้​กับ​เจ้า​นี้ เจ้า​จะได้​กิน​ไขมัน​จน​อิ่มหนำ​และ​ดื่ม​เลือด​จน​เมามาย</verse>
				<verse number="20">จาก​โต๊ะ​ของเรา เจ้า​จะ​ได้​กิน​ทั้ง​ม้า​และ​คนขับ​รถม้า คน​ที่​เก่งกล้า​และ​ทหาร​ทุก​ประเภท จนกว่า​เจ้า​จะ​อิ่มหนำ​สำราญ’” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="21">“เรา​จะ​แสดง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของเรา​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ทุก​ชนชาติ​จะ​ได้​เห็น​การ​ลงโทษ​ที่​เรา​นำ​มา​และ​เห็น​มือ​ที่​เรา​วาง​ลง​บน​พวกเขา</verse>
				<verse number="22">จาก​วันนั้น​เป็น​ต้นไป ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="23">และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​จะ​รู้​ว่า ที่​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ต้อง​ถูก​เนรเทศ​นั้น เป็น​เพราะ​บาป​ของ​พวกเขา​เอง เรา​จึง​ได้​หลบ​หน้า​ของเรา​จาก​พวกเขา และ​ได้​มอบ​พวกเขา​ไว้​กับ​ศัตรู​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​ทั้งหมด​ต้อง​ล้มตาย​ด้วย​ดาบ เพราะ​พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อเรา</verse>
				<verse number="24">เรา​ได้​ลงโทษ​พวกเขา​อย่าง​สาสม​กับ​ความ​ไม่​บริสุทธิ์​และ​การ​กบฏ​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา และ​เรา​ได้​หลบหน้า​ไป​จาก​พวกเขา”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ตอนนี้​เรา​จะ​ทำ​ให้​ยาโคบ​กลับ​มา​เจริญ​รุ่งเรือง​เหมือน​เดิม เรา​จะ​เมตตา​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​เรา​จะ​มี​ใจ​ร้อนรน​ที่​จะ​กู้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​กลับ​มา</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวกเขา​ได้​ใช้​ชีวิต​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ใน​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา และ​ไม่ต้อง​กลัว​ใคร​อีก พวกเขา​จะได้​ลืม​ความ​อับอาย​และ​ความ​ไม่​ซื่อสัตย์​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​กับเรา</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เรา​ได้​นำ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​ชนชาติ​ทั้งหลาย และ​ได้​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​ประเทศ​ของ​ศัตรู​พวกเขา นี่​เป็น​การ​แสดง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ผ่าน​ทาง​พวกเขา ต่อหน้า​ต่อตา​ของ​ประชาชน​มากมาย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​พวกเขา​จะได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา เพราะ​ถึง​แม้ว่า​เรา​ได้​เนรเทศ​พวกเขา​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชาติ​ต่างๆ​เรา​ก็​จะ​รวบรวม​พวกเขา​กลับ​มา​สู่​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา เรา​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​พวกเขา​สัก​คนเดียว​ไว้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​ไม่​หลบหน้า​ของเรา​ไป​จาก​พวกเขา​อีก เพราะ​เรา​จะ​เท​พระวิญญาณ​ของเรา​ลง​บน​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="40">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่​ยี่สิบห้า​หลัง​จาก​ที่​พวกเรา​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย ใน​ช่วง​ต้นปี ตรง​กับ​วันที่​สิบ​ของ​เดือน ซึ่ง​เป็น​สิบสี่​ปี​หลัง​จาก​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ล่ม​สลาย ใน​วัน​นั้นเอง​มือ​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​มา​อยู่​บน​ตัว​ผม และ​พระองค์​ได้​พา​ผม​ไป​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">ใน​นิมิต​จาก​พระเจ้า พระองค์​ได้​พา​ผม​ไป​ที่​แผ่นดิน​อิสราเอล และ​วาง​ผม​ลง​บน​ภูเขา​ที่​สูง​ลิบลิ่ว มี​หมู่ตึก​ตั้ง​อยู่​ทาง​ทิศใต้​ของ​ภูเขา​นั้น ซึ่ง​ดู​เหมือน​กับ​เป็น​เมือง​เมือง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พา​ผม​ไป​ที่นั่น และ​ผม​ได้​เห็น​ชาย​ผู้หนึ่ง เขา​ดู​เหมือน​ทอง​สัมฤทธิ์ เขา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู ใน​มือ​ถือ​เชือก​ลินิน​ไว้​เส้นหนึ่ง กับ​ไม้​สำหรับ​วัด​ความยาว</verse>
				<verse number="4">ชาย​คนนั้น​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ ให้​มอง​ดู​ด้วย​ตา​ของเจ้า ฟัง​ด้วย​หู​ของเจ้า และ​ให้​ความ​สนใจ​กับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​กำลัง​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​ดูนี้ เพราะ​ที่​เอา​ตัวเจ้า​มา​ก็​เพื่อ​ให้​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้ ให้​บอก​กับ​ครอบครัว​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​เห็น”</verse>
				<verse number="5">ผม​ได้​เห็น​กำแพง​ที่​ล้อมรอบ​บริเวณ​วิหาร ไม้วัด​ใน​มือ​ของ​ชาย​ผู้นั้น​มี​ความยาว​หกศอก แต่ละ​ศอก​ยาว​เท่ากับ​หนึ่งศอก​กับอีก​หนึ่ง​ฝ่ามือ เขา​ได้วัด​กำแพง​นั้น มัน​มี​ความหนา​เท่ากับ​หนึ่ง​ไม้วัด​และ​สูง​หนึ่ง​ไม้วัด</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​ไป​ที่​ประตู​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก เขา​ขึ้น​บันได​และ​ไปวัด​ธรณี​ประตู มัน​ลึก​เข้าไป​หนึ่ง​ไม้วัด</verse>
				<verse number="7">ห้อง​ทั้งหลาย​ของ​ยาม มี​ความยาว​หนึ่ง​ไม้วัด​และ​กว้าง​หนึ่ง​ไม้วัด และ​พวก​ผนัง​ที่​กั้น​ระหว่าง​ห้อง​ยาม​แต่ละ​ห้อง​มี​ความหนา​ห้าศอก และ​ธรณี​ประตู​ที่​อยู่​ถัด​จาก​ระเบียง​ด้านหน้า ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​วิหาร มี​ความลึก​เท่ากับ​หนึ่ง​ไม้วัด</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เขา​ก็​วัด​ระเบียง​หอ​ประตู</verse>
				<verse number="9">มัน​ลึก​แปด​ศอก และ​ผนัง​ที่​ติด​กับ​ประตู​มี​ความหนา​สองศอก ระเบียง​ด้านหน้า​ของ​ประตู​ทางเข้า​นั้น​หันหน้า​เข้า​หา​วิหาร</verse>
				<verse number="10">ข้างใน​ประตู​ด้าน​ตะวันออก มี​ห้องยาม​อยู่​สามห้อง​เรียง​กัน​อยู่​ทั้ง​สองฝั่ง ทั้ง​สามห้อง​มี​ขนาด​เท่ากัน และ​ผนัง​ที่​กั้น​แต่ละ​ห้อง​ก็​มี​ขนาด​เดียวกัน</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​ก็​วัด​ความ​กว้าง​ของ​ทางเข้า​ประตู มัน​กว้าง​สิบศอก และ​ทางเดิน​ข้างใน​ประตู​กว้าง​สิบสาม​ศอก</verse>
				<verse number="12">ที่​หน้า​ห้องยาม​แต่ละ​ห้อง​นั้น​มี​ขอบ​กั้น​ลึก​เข้าไป​หนึ่งศอก ห้องยาม​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า ขนาด​กว้างยาว​หกศอก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​ก็​วัด​ระยะ​จาก​ส่วน​บนสุด​ของ​ผนัง​หลัง​ห้องหนึ่ง​ไป​สุด​ส่วน​บนสุด​ของ​ผนังหลัง​ของ​อีก​ห้องหนึ่ง​ที่​อยู่​ตรงข้าม ยาว​เท่ากับ​ยี่สิบห้า​ศอก</verse>
				<verse number="14">เขา​วัด​ไป​จนถึง​ระเบียง ได้​ห้าสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="15">ระยะทาง​จาก​ทางเข้า​ประตู​ไป​จน​สุด​ระเบียง​ด้านหน้า​ยาว​ห้าสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="16">มี​หน้าต่าง​แคบๆ ​อยู่​ตาม​ห้องยาม​แต่ละ​ห้อง​อยู่​ตรง​ผนัง​ด้าน​นอก และ​ตรง​ระเบียง​ด้วย ด้าน​กว้าง​ของ​หน้าต่าง​อยู่​ด้านใน​ของ​ทางเข้า ด้านแคบ​อยู่​ด้าน​นอก บน​ผนัง​มี​การ​สลัก​ลาย​ต้น​ปาล์ม​มากมาย</verse>
				<verse number="17">แล้ว​เขา​ก็​นำ​ผม​ออกมา​ที่​ลาน​ด้าน​นอก ที่นั่น​ผม​ได้​เห็น​ห้อง​มากมาย​และ​พื้นหิน​ที่​ทำ​ไว้​รอบๆ​ลาน​นั้น มี​ห้อง​อยู่​สามสิบ​ห้อง​เรียงราย​ไป​รอบๆ​พื้นหิน​นั้น</verse>
				<verse number="18">พื้นหิน​นั้น​เลียบ​ไป​ตาม​ด้านข้าง​ของ​พวก​ประตู​และ​ด้าน​กว้าง​กับ​ด้าน​ยาว​เท่ากัน นี่​คือ​พื้นหิน​ด้าน​ล่าง</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ก็​วัด​ระยะ​จาก​ด้านใน​ของ​ประตู​ด้านล่าง​ไป​ถึง​ด้าน​นอก​ของ​ลาน​ด้านใน ทาง​ด้าน​ตะวันออก​มี​ความ​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก ซึ่ง​เท่ากับ​ทาง​ด้าน​เหนือ</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​ก็​วัด​ความ​ยาว​และ​ความ​กว้าง​ของ​ประตู​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ซึ่ง​เป็น​ทาง​ที่​จะ​ไป​สู่​ลาน​ด้าน​นอก</verse>
				<verse number="21">ที่​ประตู​นี้ มี​ห้องยาม​อยู่​ด้านละ​สาม​ห้อง ผนัง​กั้นห้อง​แต่ละ​ด้าน​และ​ระเบียง​นั้น​มี​ขนาด​เท่ากับ​ของ​ประตู​แรก​คือ​ลึก​เข้าไป​ห้าสิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบห้า​ศอก</verse>
				<verse number="22">พวก​หน้าต่าง​ของมัน รวมทั้ง​ระเบียง​ของมัน กับ​ลาย​ต้น​ปาล์ม​นั้น มี​ขนาด​เดียว​กับ​ของ​ประตู​ด้าน​ตะวันออก ด้าน​นอก​ของ​ประตู​มี​บันได​เจ็ดขั้น​ขึ้น​สู่​ประตู และ​สุดทาง​อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​บันได​มี​ระเบียง​อยู่</verse>
				<verse number="23">ตรงข้าม​ลาน​ด้าน​นอก​จาก​ประตู​ทิศ​เหนือ มี​ประตู​เข้า​สู่​ลาน​ด้านใน เหมือน​กับ​ประตู​ด้าน​ตะวันออก ชาย​ผู้นั้น​วัด​ระยะทาง​จาก​ประตู​หนึ่ง​ไป​ถึง​อีก​ประตู​หนึ่ง​ที่​ด้าน​ตรงข้าม​ได้​หนึ่งร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​ได้​นำ​ผม​ไป​ทาง​ทิศใต้ และ​ผม​ได้​เห็น​ประตู​หนึ่ง​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศใต้ เขา​วัด​ขนาด​ของ​พวก​ผนังกั้น​และ​ระเบียง​ของ​ประตู​ด้านใต้​ได้​ขนาด​เท่ากับ​ของ​สอง​ประตู​ทาง​ด้าน​เหนือ​กับ​ด้าน​ตะวันออก</verse>
				<verse number="25">ที่​ประตู​ทางเข้า​กับ​ระเบียง​นั้น​มี​หน้าต่าง​โดย​รอบ​เหมือน​กับ​ประตู​อื่นๆ ประตู​ลึก​เข้าไป​ห้าสิบ​ศอก​และ​กว้าง​ยี่สิบห้า​ศอก</verse>
				<verse number="26">มี​บันได​เจ็ดขั้น​ขึ้น​สู่​ประตู​นี้ และ​สุด​ทาง​อีก​ด้านหนึ่ง​ของ​บันได​มี​ระเบียง​อยู่ พวก​ผนังกั้น​ทั้ง​สองด้าน​ของ​ประตู​นั้น​มี​ลวดลาย​ต้น​ปาล์ม​ประดับ​อยู่</verse>
				<verse number="27">ที่​ลาน​ด้านใน​ก็​มี​ประตู​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศใต้​เหมือน​กัน และ​ชาย​ผู้นี้​ได้​วัด​ระยะทาง​จาก​ประตู​ด้านใน​นี้​ไป​ถึง​ประตู​ด้าน​นอก​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ใต้​มี​ความ​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​พา​ผม​เข้าไป​ที่​ลาน​ด้านใน​ผ่าน​ทาง​ประตู​ทิศใต้ เขา​วัด​ขนาด​ประตู​ทิศใต้​ได้​ขนาด​เดียวกัน​กับ​ประตู​อื่น</verse>
				<verse number="29">ห้องยาม​ทั้งหลาย ผนัง​กำแพง และ​ระเบียง​ของ​ประตู​นี้ ก็​มี​ขนาด​เดียวกัน​กับ​ของ​ประตู​อื่นๆ มี​ช่อง​หน้าต่าง​อยู่​รอบๆ​ประตู และ​ตรง​ระเบียง​ด้วย ประตู​ทางเข้า​ลึก​เข้าไป​ห้าสิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบห้า​ศอก</verse>
				<verse number="30"></verse>
				<verse number="31">ระเบียง​หัน​ไป​ทาง​ลาน​ด้าน​นอก พวก​ผนัง​ที่กั้น​อยู่​ข้างใน​ประตู​มี​ลวดลาย​ต้น​ปาล์ม​ประดับ​อยู่ และ​ที่​ปลาย​อีก​ด้านหนึ่ง​มี​บันได​แปดขั้น​ขึ้น​สู่​ประตู​นี้</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​นำ​ผม​เข้าไป​ที่​ลาน​ด้านใน​และ​เดิน​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ของ​ลาน​นั้น เขา​วัด​ขนาด​ของ​ประตู มัน​มี​ขนาด​เดียวกัน​กับ​ประตู​ของ​ด้าน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="33">พวก​ห้องยาม รวมทั้ง​พวก​ผนัง​กั้น และ​ระเบียง​ก็​มี​ขนาด​เดียวกัน​กับ​ด้าน​อื่นๆ มี​ช่อง​หน้าต่าง​อยู่​รอบๆ​ประตู และ​ตรง​ระเบียง​ด้วย ประตู​ทางเข้า​นี้​ลึก​ห้าสิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบห้า​ศอก</verse>
				<verse number="34">ระเบียง​หัน​ไป​ทาง​ลาน​ด้าน​นอก พวก​ผนัง​ที่​กั้น​อยู่​ข้างใน​ประตู​ทั้ง​สองด้าน​มี​ลวดลาย​ต้น​ปาล์ม​ประดับ​อยู่ และ​ที่​ปลาย​อีก​ด้านหนึ่ง​มี​บันได​แปดขั้น​ขึ้น​สู่​ประตูนี้</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​นำ​ผม​ไป​ที่​ประตู​ทาง​ทิศเหนือ เขา​วัด​ขนาด​ของ​ประตู มัน​มี​ขนาด​เดียว​กับ​ประตู​อื่นๆ</verse>
				<verse number="36">ห้องยาม​ทั้งหลาย พวก​ผนังกั้น และ​ระเบียง​ก็​มี​ขนาด​เดียวกัน​กับ​ด้าน​อื่นๆ และ​มี​ช่อง​หน้าต่าง​อยู่​รอบๆ​ประตู และ​ตรง​ระเบียง​ด้วย ประตู​นี้​ลึก​ห้าสิบ​ศอก กว้าง​ยี่สิบห้า​ศอก</verse>
				<verse number="37">ระเบียง​หัน​ไป​ทาง​ลาน​ด้าน​นอก พวก​ผนัง​ที่​กั้น​อยู่​ข้างใน​ประตู​ทั้ง​สองด้าน​มี​ลาย​ต้น​ปาล์ม​ประดับ​อยู่ และ​ที่​ปลาย​อีก​ด้านหนึ่ง​มี​บันได​แปดขั้น​ขึ้น​สู่​ประตูนี้</verse>
				<verse number="38">ที่​ระเบียง​ของ​ประตู มี​ประตู​ที่​นำ​ไป​สู่​ห้องๆ​หนึ่ง ที่​ใช้​สำหรับ​ชำระ​ล้าง​สัตว์ ที่​จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว</verse>
				<verse number="39">แต่ละ​ด้าน​ของ​ระเบียง มี​โต๊ะ​ตั้ง​อยู่​ด้านละ​สอง​ตัว เป็น​โต๊ะ​สำหรับ​ฆ่าสัตว์​ที่​เอา​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชดเชย</verse>
				<verse number="40">ที่​ผนัง​ด้าน​นอก​ของ​ระเบียง ตรง​บันได​ที่​นำ​ขึ้น​ไป​สู่​ประตู​เหนือ​นั้น มี​โต๊ะ​ตั้ง​อยู่​ข้างละ​สองตัว</verse>
				<verse number="41">รวม​เป็น​โต๊ะ​สี่ตัว​อยู่​ที่​ด้านใน​ของ​ประตู​ทางเข้า และ​อีก​สี่ตัว​อยู่​ด้าน​นอก รวม​ทั้งหมด​แปด​ตัว โต๊ะ​พวกนี้​ใช้​สำหรับ​ฆ่าสัตว์​ที่​เอา​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="42">ยัง​มี​โต๊ะ​อีก​สี่ตัว​ที่​ทำ​จาก​หิน​ที่​สกัดแล้ว​ที่​ใช้​ใน​การ​เตรียม​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว โต๊ะ​แต่ละ​ตัว​ยาว​หนึ่งศอก​ครึ่ง กว้าง​หนึ่งศอก​ครึ่ง และ​สูง​หนึ่งศอก บนนั้น​มี​อุปกรณ์​ที่​ใช้​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา​ทั้งตัว และ​ฆ่าสัตว์​บูชา​อื่นๆ</verse>
				<verse number="43">มี​ตะขอ​สองง่าม​จำนวน​หนึ่ง​แขวน​ติด​อยู่​รอบๆ​กำแพง แต่ละอัน​ยาว​หนึ่ง​ฝ่ามือ โต๊ะ​เหล่านี้​ใช้​สำหรับ​วาง​เนื้อ​ของ​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="44">หลังจาก​ออกมา​จาก​ประตู​ด้านใน มี​ห้อง​อยู่​สองห้อง อยู่​ที่​ลาน​ด้านใน ห้องหนึ่ง​อยู่​ฝั่ง​ประตู​ทิศเหนือ​หันหน้า​ไป​ทางใต้ อีก​ห้องหนึ่ง​อยู่​ฝั่ง​ประตู​ทิศใต้ หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศเหนือ</verse>
				<verse number="45">ชาย​ผู้นั้น​พูด​กับ​ผม​ว่า “ห้อง​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศใต้​นั้น เป็น​ห้อง​สำหรับ​นักบวช​ที่​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม​สำหรับ​วิหาร</verse>
				<verse number="46">ส่วน​ห้อง​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศเหนือ​นั้น เป็น​ห้อง​สำหรับ​นักบวช​ที่​ทำหน้าที่​เป็น​ยาม​สำหรับ​แท่นบูชา พวก​นักบวช​เหล่านี้​ทุกคน​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ศาโดก พวกเขา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​เลวี​เพียง​กลุ่มเดียว​ที่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​เข้าใกล้​พระยาห์เวห์ เพื่อ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ ”</verse>
				<verse number="47">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​วัด​ขนาด​ของ​ลาน​ด้านใน ลานนี้​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก กว้าง​หนึ่งร้อย​ศอก และ​มี​แท่นบูชา​ตั้ง​อยู่​ด้านหน้า​วิหาร</verse>
				<verse number="48">ชาย​ผู้นั้น​ได้​พา​ผม​ไป​ที่​ระเบียง​ของ​วิหาร​และ​เขา​ได้​วัด​ขนาด​ของ​ผนัง​ทั้ง​สองด้าน​ของ​ระเบียง​นั้น แต่ละ​ด้าน​หนา​ห้าศอก และ​กว้าง​สามศอก ทางเข้า​กว้าง​สิบสี่​ศอก</verse>
				<verse number="49">ระเบียง​นี้​กว้าง​ยี่สิบ​ศอก มี​ระยะ​จาก​ด้านหน้า​ถึง​ด้านหลัง​สิบสอง​ศอก มี​บันได​สิบขั้น​ขึ้น​สู่​ระเบียง​นี้ และ​มี​เสา​สองต้น​ตั้ง​อยู่​ที่​ข้าง​ประตู​ของ​ระเบียง​นี้ ด้านละ​ต้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="41">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​พา​ผม​เข้าไป​ยัง​ห้องโถง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เขา​ได้​วัด​ขนาด​ของ​ผนัง​ทั้ง​สองด้าน​ที่​ติด​กับ​ทาง​เข้าออก แต่ละ​ด้าน​กว้าง​หกศอก</verse>
				<verse number="2">ทาง​เข้าออก​นี้​กว้าง​สิบศอก และ​ผนัง​แต่ละ​ด้าน​ที่​ติด​กับ​ทาง​เข้าออก​นี้ กว้าง​ห้าศอก เขา​ได้​วัด​พื้นที่​ของ​ห้องโถง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ มัน​ยาว​สี่สิบ​ศอก และ​กว้าง​ยี่สิบ​ศอก</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ชาย​ผู้นี้​ได้​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด และ​เขา​ได้​วัด​ขนาด​ของ​ผนัง​ด้าน​ที่​ติด​กับ​ทาง​เข้าออก แต่ละ​ด้าน​หนา​สองศอก กว้าง​เจ็ด​ศอก ทาง​เข้าออก​กว้าง​หกศอก</verse>
				<verse number="4">และ​เขา​ยัง​ได้​วัด​ความ​ยาว​ของ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​นี้​ด้วย มัน​ยาว​ยี่สิบ​ศอก และ​กว้าง​ยี่สิบ​ศอก ไป​จด​กับ​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ ชาย​ผู้นั้น​พูด​กับ​ผม​ว่า “นี่​คือ​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด”</verse>
				<verse number="5">ชาย​ผู้นี้​ได้​วัด​ผนัง​ของ​วิหาร มัน​หนา​หกศอก และ​ห้อง​แต่ละ​ห้อง​ที่​อยู่​รายรอบ​วิหาร​นั้น​กว้าง​สี่ศอก</verse>
				<verse number="6">ห้อง​ด้านข้าง​นี้ มี​อยู่​สามชั้น ซ้อน​กัน​อยู่ แต่ละ​ชั้น​มี​สามสิบ​ห้อง พวก​คาน​ที่​ค้ำ​ห้อง​ชั้นบน​นั้น​วาง​อยู่​บน​ส่วน​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​กำแพง​โดย​รอบ อย่างนี้ คาน​เหล่านี้​ไม่ได้​เสียบ​เข้าไป​ใน​กำแพง​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="7">ห้อง​ด้านข้าง​รอบๆ​วิหาร​นี้ พื้น​ชั้นบน​กว้าง​กว่า​ชั้น​ที่​อยู่​ถัด​ลงมา ลักษณะ​โครงสร้าง​โดยรอบ​จึง​เหมือน​กับ​เวที​ที่​ยก​สูง​ขึ้นไป​เป็น​ขั้น​ทาง​ด้านข้าง ห้อง​ที่​อยู่​ด้านบน​จึง​กว้าง​ขึ้น มี​บันได​ทอด​ยาว​จาก​ชั้น​ล่างสุด​ขึ้น​ไป​จนถึง​ชั้น​บนสุด​โดย​ผ่าน​ชั้นสอง</verse>
				<verse number="8">ผม​เห็น​ว่า​วิหาร​มี​ส่วน​ที่​ยื่น​ออกมา​โดย​รอบ ซึ่ง​เป็น​ฐาน​ของ​พวก​ห้อง​ข้างๆ วัด​ความสูง​ของ​ส่วน​ที่​ยื่น​ออกมา​นั้น​ได้​หนึ่ง​ไม้วัด​ซึ่ง​ก็​คือ​หกศอก</verse>
				<verse number="9">ผนัง​ด้าน​นอก​ของ​ห้อง​ด้านข้าง หนา​ห้าศอก บริเวณ​ที่​เปิดโล่ง​ที่​อยู่​ระหว่าง​ห้อง​ด้านข้าง​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="10">กับ​ห้อง​นักบวช​นั้น​กว้าง​ยี่สิบ​ศอก โดย​รอบ​วิหาร​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="11">มี​ทางเข้า​สู่​ห้อง​ด้านข้าง​จาก​บริเวณ​ที่​เปิดโล่ง​นั้น โดย​ทาง​หนึ่ง​อยู่​ทิศ​เหนือ​และ​อีก​ทาง​หนึ่ง​อยู่​ทิศใต้ และ​ส่วน​ที่​ยื่น​ออกมา​นั้น​ที่​ติด​กับ​บริเวณ​ที่​เปิดโล่ง​นั้น กว้าง​ห้าศอก​โดย​รอบ​วิหาร</verse>
				<verse number="12">ตึก​ที่​หัน​ไป​ทาง​ลาน​ของ​วิหาร​ที่​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันตก กว้าง​เจ็ดสิบ​ศอก กำแพง​ของ​ตึก​นั้น​หนา​ห้า​ศอก​โดย​รอบ และ​ลึก​เข้าไป​เก้าสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​วัด​ขนาด​วิหาร ได้​ความ​ลึก​หนึ่งร้อย​ศอก และ​บริเวณ​ลาน​ใน​เขต​หวงห้าม​ของ​วิหาร​กับ​ตึก รวมทั้ง​พวก​ผนัง ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="14">ลาน​ทาง​ตะวันออก​ของ​วิหาร รวมทั้ง​ส่วน​หน้า​ของ​วิหาร​กว้าง​หนึ่งร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​วัด​ความ​ยาว​ของ​ตึก​ที่​หัน​ไป​ทาง​เขต​หวงห้าม​ด้านหลัง รวม​กับ​ระเบียง​ทั้ง​สองข้าง​ของมัน ได้​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก ข้างใน​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ระเบียง​ที่​หันหน้า​ไป​ที่​ลาน​ด้านใน</verse>
				<verse number="16">รวมทั้ง​ธรณี​ประตู​กับ​หน้าต่าง​แคบๆ​และ​ระเบียง​ที่​ล้อมรอบ​ทั้ง​สาม​ด้าน ตรงข้าม​ธรณี​ประตู ล้วน​ปู​ไม้​ทับ​อยู่ ตั้งแต่​พื้นผนัง​ตลอด​แนว​ไป​จนถึง​หน้าต่าง และ​หน้าต่าง​ก็​มี​ไม้​ปิด​ทับ​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="17">และ​ปู​ขึ้น​ไป​ถึง​ด้าน​บนสุด​ของ​ประตู​ของ​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ของ​ระเบียง​ด้าน​นอก และ​บน​ผนัง​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบ​ข้าง​ทั้ง​ใน​และ​นอก ออกแบบ​อย่าง​ประณีต</verse>
				<verse number="18">และ​ถูก​แกะสลัก​รูป​เครูบ​และ​ต้น​ปาล์ม​ไว้​มากมาย โดย​แกะ​ลาย​ต้น​ปาล์ม​สลับ​กับ​ลาย​เครูบ เครูบ​แต่ละ​องค์​มี​สอง​หน้า</verse>
				<verse number="19">ใบหน้า​หนึ่ง​เป็น​หน้า​คน​หัน​ไป​ทาง​ต้น​ปาล์ม​ด้าน​หนึ่ง และ​อีก​ใบหน้า​หนึ่ง​เป็น​สิงโต​หัน​ไป​ทาง​ต้น​ปาล์ม​อีก​ด้าน​หนึ่ง มี​รูป​เหล่านี้​แกะสลัก​อยู่​รอบ​วิหาร</verse>
				<verse number="20">มี​รูป​ของ​เครูบ​กับ​ต้น​ปาล์ม​เหล่า​นั้น แกะสลัก​อยู่​บน​ผนัง​ของ​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่​พื้น​ไป​จนถึง​บริเวณ​เหนือ​ทางเข้า</verse>
				<verse number="21">ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ มี​พวก​กรอบ​ประตู​รูป​สี่เหลี่ยม และ​ตรง​ด้าน​หน้า​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​นั้น มี​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​กับ</verse>
				<verse number="22">แท่นบูชา​ทำ​จาก​ไม้​อยู่​แท่น​หนึ่ง สูง​สาม​ศอก กว้าง​และ​ยาว​สอง​ศอก​เท่ากัน ที่​มุม​ทั้ง​สี่มุม รวมทั้ง​ที่​ฐาน​และ​ด้าน​ข้าง​ของ​แท่นนั้น​เป็น​ไม้ ชาย​คนนั้น​พูด​กับ​ผม​ว่า “นี่​คือ​โต๊ะ​ที่​ตั้ง​อยู่​ตรงหน้า​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="23">ทั้ง​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด มี​ประตู​อยู่​สอง​บาน</verse>
				<verse number="24">แต่ละ​ประตู​มี​บาน​เหวี่ยง​สอง​บาน</verse>
				<verse number="25">และ​บน​ประตู​ของ​ห้องโถง​ศักดิ์สิทธิ์ แกะสลัก​ลาย​เครูบ​และ​ต้น​ปาล์ม​เหมือน​กับ​ที่​แกะ​ไว้​บน​ผนัง และ​มี​ที่​กันแดด​ยื่น​อยู่​บน​ด้าน​หน้า​ของ​ระเบียง</verse>
				<verse number="26">มี​หน้าต่าง​แคบๆ​ที่​มี​ลาย​ต้น​ปาล์ม​แกะสลัก​อยู่​บน​ผนัง​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​ระเบียง และ​มี​ห้อง​ต่างๆ​อยู่​ด้าน​ข้าง​ที่​มี​ที่​กันแดด​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="42">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ก็​นำ​ผม​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ออก​ไป​ที่​ลาน​ด้าน​นอก และ​นำ​ผม​ไป​ยัง​พวก​ห้อง​ที่​อยู่​อีก​ฝาก​หนึ่ง​ของ​ลาน​ที่​อยู่​หลัง​วิหาร และ​ตรงข้าม​กับ​ตึก​ทาง​ทิศ​เหนือ</verse>
				<verse number="2">ตึก​ที่​มี​ห้อง​พวกนี้ มี​ประตู​ออก​ไป​สู่​ทิศ​เหนือ​นั้น ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก กว้าง​ห้าสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="3">ตึกนี้​สูง​สาม​ชั้น​และ​มี​พวก​ระเบียง​ทาง​เดิน​อยู่​ทั้ง​สาม​ชั้น​ระหว่าง​ตึกนี้​กับ​วิหาร​นั้น มี​ลาน​ด้านใน​ขั้น​อยู่ กว้าง​ยี่สิบ​ศอก อีก​ฝาก​หนึ่ง​ของ​ตึกนี้ หัน​ไป​ทาง​พื้นหิน​ของ​ลาน​ด้าน​นอก</verse>
				<verse number="4">ที่​ด้าน​หน้า​ห้อง​ต่างๆ​ที่​หันหน้า​เข้ามา​ด้าน​ใน มี​เฉลียง​กว้าง​สิบ​ศอก ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก แล้ว​มี​ประตู​อยู่​ทาง​ทิศ​เหนือ</verse>
				<verse number="5">ตึกนี้ ห้อง​ข้างบน​แคบ​กว่า​ข้าง​ล่าง เพราะ​ระเบียง​ทางเดิน​เหล่า​นั้น​ไป​กินที่​ของ​ห้อง​ชั้นบน มากกว่า​ที่​ชั้น​กลาง​และ​ชั้น​ล่าง​ของตึก</verse>
				<verse number="6">ทั้ง​สาม​ชั้น​ไม่มี​เสาหลัก​เหมือน​กับ​ที่​มี​ใน​ลาน​ข้าง​นอก ดังนั้น​ห้อง​ชั้นบน​พวกนี้​จึง​มี​พื้นที่​ว่าง​น้อย​กว่า​ชั้น​ล่าง​และ​ชั้น​กลาง</verse>
				<verse number="7">ด้าน​นอก​ของ​ตึกนี้ มี​กำแพง​ขนาน​ไป​กับ​ห้อง​พวกนี้​และ​ลาน​ด้าน​นอก กำแพง​นี้​ทอด​ยาว​ไป​ตาม​ด้าน​หน้า​ของ​ห้อง มี​ขนาด​ยาว​ห้าสิบ​ศอก</verse>
				<verse number="8">แถว​ของ​ห้อง​ที่​ขนาน​ไป​กับ​ลาน​ด้าน​นอก​นั้น​ยาว​ห้าสิบ​ศอก แถว​ของ​ห้อง​ที่​อยู่​ใกล้​กับ​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​ยาว​หนึ่งร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="9">มี​ทาง​เข้า​จาก​ลาน​ด้าน​นอก เข้า​มา​ยัง​ห้อง​พวกนี้​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="10">ตรง​จุด​เริ่มต้น​ของ​กำแพง​ลาน​ของ​ลาน​วิหาร ทาง​ทิศใต้​เลาะ​ไป​ตาม​แนว​กำแพง​ลาน​ด้าน​นอก มี​ห้อง​หลาย​ห้อง​ติด​กับ​ลาน​ของ​วิหาร​และ​อยู่​ตรงข้าม​กับ​ตึก</verse>
				<verse number="11">มี​เฉลียง​อยู่​หน้า​ห้อง​เหล่า​นั้น ห้อง​ทาง​ทิศใต้​พวกนี้​เหมือน​กับ​ห้อง​ต่างๆ​ทาง​ทิศ​เหนือ มี​ความ​กว้าง​และ​ยาว​เท่ากัน มี​พวก​ทางออก​และ​ความ​ลึก​เหมือน​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ที่​จุด​เริ่มต้น​ของ​เฉลียง​ที่​ขนาน​ไป​กับ​ผนัง มี​ทางเข้า​อัน​หนึ่ง​ที่​ผู้คน​สามารถ​ใช้​เข้า​ออก​ห้อง​ต่างๆ​เหล่า​นั้น​ได้ จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​พูด​กับ​ผม​ว่า “ห้อง​ทาง​ทิศ​เหนือ​และ​ห้อง​ทาง​ทิศใต้​ที่​หันหน้า​ไป​ที่​ลาน​หลัง​วิหาร​นั้น คือ​ห้อง​ของ​พวก​นักบวช เป็น​ห้อง​สำหรับ​พวก​นักบวช​ที่​รับใช้​อยู่​ใกล้ชิด​พระยาห์เวห์ จะ​ใช้​กิน​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด พวกเขา​จะ​วาง​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ไว้​ใน​ห้อง​เหล่า​นั้น คือ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เครื่อง​บูชา​ชดเชย เพราะ​ห้อง​พวกนั้น​เป็น​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="14">พวก​นักบวช​ที่​เข้าไป​ใน​พวก​บริเวณ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​วิหาร​นั้น จะ​ต้อง​ไม่​ออก​มา​ที่​ลาน​ด้าน​นอก จนกว่า​พวกเขา​จะ​ได้​ถอด​ชุด​ที่​ใส่​รับใช้​พระยาห์เวห์​ไว้​ใน​ห้อง​ทั้งหลาย​ของ​นักบวช​ก่อน เพราะ​ชุด​เหล่า​นั้น​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขา​ต้อง​สวม​เสื้อผ้า​อื่น ก่อน​ที่​จะ​ออก​ไป​ยัง​บริเวณ​ด้าน​นอก​ที่​คน​ทั่วไป​อยู่​กัน”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ชาย​ผู้นั้น​วัด​ขนาด​สิ่ง​ต่างๆ​ภายใน​บริเวณ​วิหาร​เสร็จ​แล้ว เขา​ได้​นำ​ผม​ออก​มา​ทาง​ประตู​ด้าน​ตะวันออก และ​เขา​ได้​วัด​บริเวณ​รอบๆ​วิหาร​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">เขา​เอา​ไม้วัด วัด​ด้าน​ตะวันออก​ได้​ขนาด​ความ​ยาว​ห้าร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="17">เขา​เอา​ไม้วัด วัด​ด้าน​เหนือ​ได้​ขนาด​ความ​ยาว​ห้าร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="18">เขา​เอา​ไม้วัด วัด​ด้าน​ใต้ ได้​ขนาด​ความ​ยาว​ห้าร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​ก็​หัน​ไป​ทาง​ด้าน​ตะวันตก​และ​วัด​ด้านนั้น​ได้​ความ​ยาว​ห้าร้อย​ศอก​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="20">เขา​จึง​ใช้​ไม้วัด วัด​ทั้ง​สี่​ด้าน​ซึ่ง​มี​กำแพง​ล้อมรอบ​อยู่ ได้​ขนาด​ยาว​ห้าร้อย​ศอก กว้าง​ห้าร้อย​ศอก กำแพง​นี้​แยก​บริเวณ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ออก​จาก​บริเวณ​ทั่วๆไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="43">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​พา​ผม​ไป​ที่​ประตู​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="2">และ​ผม​ได้​เห็น​รัศมี​ของ​พระเจ้า​ของ​ชาว​อิสราเอล ส่อง​ออก​มา​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​นั้น เสียง​ดัง​เหมือน​น้ำ​ที่​ไหล​เชี่ยว​กราก และ​พื้นดิน​ได้​สว่าง​จ้า​ไป​ด้วย​แสง​จาก​รัศมี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">นิมิต​ที่​ผม​เห็น​นั้น​เหมือน​กับ​นิมิต​ที่​ผม​เคย​เห็น​เมื่อ​ครั้ง​ที่​พระองค์​ได้​มา​เพื่อ​ทำลาย​เมือง และ​เหมือน​กับ​นิมิต​ที่​ผม​เคย​เห็น​ที่​คลอง​เคบาร์ และ​ผม​ก็​ซบหน้า​ลง​กับดิน</verse>
				<verse number="4">รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​เข้า​สู่​วิหาร​ทาง​ประตู​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระวิญญาณ ได้​ยก​ผม​ขึ้น และ​นำ​ผม​เข้าสู่​ลาน​ด้านใน และ​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​ได้​แผ่​ไป​ทั่ว​วิหาร</verse>
				<verse number="6">ใน​ขณะที่​ชาย​ผู้นั้น​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ผม ผม​ได้ยิน​เสียง​ของ​ผู้หนึ่ง​ดัง​ออก​มา​จาก​ภายใน​วิหาร​พูด​กับ​ผม</verse>
				<verse number="7">พระองค์​พูด​กับผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ นี่​คือ​ที่ตั้ง​บัลลังก์​ของเรา และ​เป็น​ที่​วาง​ฝ่าเท้า​ของเรา นี่​คือ​ที่​ที่​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ตลอดไป ทั้ง​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​กับ​พวก​กษัตริย์​ของ​พวกเขา จะ​ไม่​ทำ​ให้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​ต้อง​เสื่อม​เสีย​อีก ด้วย​การ​ขายตัว ของ​พวกเขา และ​ด้วย​การ​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พวก​วิญญาณ​ของ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​ใน​งานศพ​ของ​กษัตริย์​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ของ​พวกเขา​สร้าง​ธรณี​ประตู​วัง​และ​เสา​ประตู​วัง​ของ​พวกเขา​ติด​กับ​ของเรา​เลย มี​แค่​ผนัง​กั้น​ระหว่าง​เรา​กับ​พวกเขา​เท่านั้น ดังนั้น เมื่อ​พวกเขา​ทำตัว​น่ารังเกียจ พวกเขา​ก็​ได้​ทำ​ให้​ชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​เสื่อม​เสีย​ไป เรา​ถึง​ได้​ทำลาย​พวกเขา​ตอน​ที่​เรา​โกรธ</verse>
				<verse number="9">ให้​พวกเขา​หยุด​ขายตัว และ​ให้​หยุด​ถวาย​ของขวัญ​ให้​กับ​พวก​กษัตริย์​ที่​ตาย​แล้ว​ของ​พวกเขา แล้ว​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ลูก​มนุษย์​เอ๋ย ให้​บรรยาย​เรื่อง​วิหาร​นี้​ให้​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ฟัง เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​อับอาย​ใน​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา และ​ให้​พวกเขา​พิจารณา​ถึง​แผนผัง​ของ​วิหาร​นี้</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พวกเขา​จะ​ได้​ละอาย​ต่อ​สิ่ง​ทั้งหมด​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​ไป ให้​พวกเขา​รู้จัก​รูปแบบ​ของ​วิหาร​นี้ ทั้ง​การ​จัดวาง พวก​ทางออก​และ​ทางเข้า รวมทั้ง​กฎ​ระเบียบ​และ​คำสั่ง​ทั้งหมด​ของมัน ให้​เขียน​สิ่ง​เหล่านี้​ไว้​ต่อหน้า​พวกเขา เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​รักษา​กฎ​ทั้งหลาย​ของเรา และ​ทำ​ตาม​กฎเกณฑ์​ทั้งหมด​ของเรา</verse>
				<verse number="12">นี่​คือ​กฎ​ของ​วิหาร คือ​บริเวณ​รอบๆ​วิหาร​ทั้งหมด​บน​ยอดเขา จะ​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด นั่น​คือ​กฎ​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="13">ต่อไปนี้​คือ​ขนาด​ของ​แท่นบูชา โดย​วัด​เป็น​ศอก ให้​หนึ่ง​ศอก​ยาว​เท่ากับ​หนึ่ง​ศอก​กับ​อีก​หนึ่ง​ฝ่ามือ แท่นบูชา​นี้​มี​ร่องน้ำ​อยู่​รอบๆ​ฐาน​ของมัน ลึก​หนึ่ง​ศอก กว้าง​หนึ่ง​ศอก ตรง​ริม​ของ​ร่องน้ำ มี​ขอบ​สูง​ขึ้นมา​หนึ่ง​คืบ และ​ต่อไปนี้​คือ​ความ​สูง​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">จาก​ก้น​ของ​ร่องน้ำ ขึ้น​มา​ถึง​ส่วน​บนสุด​ของ​ที่กั้น​อัน​ต่ำ สูง​สอง​ศอก หนา​หนึ่ง​ศอก จาก​ที่​กั้น​อัน​ต่ำสุด​นี้​ขึ้น​ไป​ถึง​ที่กั้น​อัน​สูงสุด สูง​สี่​ศอก หนา​หนึ่ง​ศอก</verse>
				<verse number="15">เตาไฟ​ของ​แท่นบูชา​สูง​สี่​ศอก และ​ที่​มุม​ทั้งสี่​ของ​เตาไฟ​นั้น มี​เชิงงอน​สี่อัน​ยื่น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="16">เตาไฟ​ของ​แท่นบูชา​นั้น​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้าน​เท่า กว้าง ยาว​สิบสอง​ศอก</verse>
				<verse number="17">ที่กั้น​อัน​สูง​นั้น​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้าน​เท่า กว้าง ยาว​สิบสี่​ศอก มี​ขอบ​สูง​ครึ่ง​ศอก มี​รางน้ำ​ขนาด​หนึ่ง​ศอก​อยู่​รอบๆ​ฐาน​ของ​แท่น บันได​ของ​แท่นบูชา​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด นี่​คือ​กฎ​ระเบียบ​ต่างๆ​สำหรับ​แท่นบูชา เมื่อ​เจ้า​สร้าง​มัน​เสร็จ​แล้ว เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ถวาย​พวก​เครื่อง​เผา​บูชา​บนมัน และ​ซัด​เลือด​ใส่​ข้าง​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="19">เจ้า​ต้อง​ใช้​วัวหนุ่ม​หนึ่ง​ตัว เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เจ้า​ต้อง​นำ​มัน​มา​ให้​กับ​นักบวช​ชาว​เลวี ซึ่ง​เป็น​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​ศาโดก พวกเขา​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เข้า​ใกล้​เรา เพื่อ​ทำ​พิธี​อยู่​ต่อหน้า​เรา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="20">“เจ้า​ต้อง​เอา​เลือด​ของมัน​มา​ส่วน​หนึ่ง มา​ใส่​ที่​เชิงงอน​ทั้งสี่​ของ​แท่นบูชา และ​ที่​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​ที่กั้น​ชั้น​บนสุด​ที่​ถัด​จาก​เตา​ลงมา และ​ขอบ​ที่​อยู่​รอบมัน อย่างนี้​เจ้า​จะ​ทำ​ให้​แท่นบูชา​นั้น​บริสุทธิ์​และ​ชำระ​มัน</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​เอา​วัวหนุ่ม​ที่​ถูก​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา และ​ให้​เอา​ไป​เผา​ใน​ที่​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​ภายใน​บริเวณ​วิหาร ที่​อยู่​นอก​ตึก​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="22">ใน​วันที่​สอง เจ้า​ต้อง​ถวาย​แพะผู้​ตัว​หนึ่ง​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ​เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เจ้า​ต้อง​ทำ​ให้​แท่นบูชา​บริสุทธิ์ อย่าง​ที่​ทำ​ตอน​ถวาย​วัวหนุ่ม​นั้น</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เจ้า​ทำ​พิธี​ชำระ​แท่นบูชา​เสร็จ​แล้ว เจ้า​ต้อง​ถวาย​วัวหนุ่ม​ตัวหนึ่ง​กับ​แกะผู้​ตัว​หนึ่ง​ที่​มา​จาก​ฝูง ทั้ง​สองตัว​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="24">เจ้า​ต้อง​ถวาย​พวกมัน​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ และ​พวก​นักบวช​ต้อง​โรย​เกลือ​ลง​บน​พวกมัน และ​นำ​พวกมัน​ไป​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="25">เจ้า​จะ​ต้อง​จัดหา​แพะ​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง ทุกๆวัน​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน และ​เจ้า​ยัง​ต้อง​จัดหา​วัวหนุ่ม​ตัว​หนึ่ง กับ​แกะผู้​ตัว​หนึ่ง​จาก​ฝูง สัตว์​ทั้งหมด​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="26">พวก​นักบวช​ต้อง​ชำระ​แท่นบูชา และ​ทำ​ให้​มัน​บริสุทธิ์ เป็น​เวลา​เจ็ดวัน อย่างนี้​พวกเขา​จะ​ได้​อุทิศ​แท่นบูชา​นี้​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​โดย​เฉพาะ</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พวกเขา​ทำ​จน​ครบ​เจ็ดวัน​แล้ว ตั้งแต่​วัน​ที่​แปด​เป็น​ต้นไป พวก​นักบวช​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​เจ้า และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​บน​แท่นบูชา​นั้น แล้ว​เรา​จะ​ยอมรับ​เจ้า” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="44">
				<verse number="1">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​พา​ผม​กลับ​ไป​ที่​ประตู​ด้าน​นอก​ของ​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์ ประตู​นี้​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก และ​มัน​ก็​ปิดอยู่</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ประตูนี้​ต้อง​ปิด​อยู่​เสมอ ไม่มี​ใคร​มี​สิทธิ์​เปิด​มัน ไม่มี​ใคร​ได้รับ​อนุญาต​ให้​เข้าออก​ทาง​ประตูนี้ มัน​ต้อง​ปิด​อยู่​เสมอ เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​แห่ง​อิสราเอล​ได้​เข้า​มา​ทาง​ประตูนี้</verse>
				<verse number="3">มี​แต่​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล​เพียง​คนเดียว​เท่านั้น​ที่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​นั่ง​อยู่​ที่​ใน​ประตูนี้ เพื่อ​จะ​กิน​อาหาร​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เขา​ต้อง​เข้ามา​ทาง​ระเบียง​ของ​ประตู​และ​ออก​ไป​ทาง​เดียวกัน”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​นำ​ผม​ผ่าน​เข้าไป​ทาง​ประตู​ทิศ​เหนือ ไป​ถึง​ด้านหน้า​ของ​วิหาร ผม​มองดู​และ​เห็น​รัศมี​ของ​พระยาห์เวห์​เต็ม​วิหาร​ของ​พระองค์ และ​ผม​ได้​ซบหน้า​ลง​กับดิน</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ สนใจ​ดีๆ ดูดีๆ​และ​ฟังดีๆ​ถึง​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​บอก​กับเจ้า ที่​เกี่ยว​กับ​กฎ​ระเบียบ​ของ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​สังเกต​ทางเข้า​และ​ทางออก​ทั้งหมด​ของ​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​ให้ดี</verse>
				<verse number="6">ให้​พูด​กับ​ครอบครัว​อิสราเอล​ที่​ชอบ​กบฏ​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ครอบครัว​อิสราเอล ให้​หยุด​การ​ประพฤติ​อัน​น่ารังเกียจ​ทั้งหมด​ของ​พวกเจ้า​ซะ</verse>
				<verse number="7">นอก​จาก​การ​กระทำ​ที่​น่ารังเกียจ​อย่าง​อื่น​ของ​พวกเจ้า​แล้ว พวกเจ้า​ยัง​ได้​นำ​พวก​ชาว​ต่างชาติ​ที่​ไม่ได้​ขลิบ​ทั้ง​ใจ​และ​กาย เข้ามา​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ทำ​ให้​วิหาร​ของเรา​เสื่อมไป ใน​ขณะที่​เจ้า​ถวาย​อาหาร​ให้​กับเรา​ซึ่ง​ก็​คือ​ไขมัน​และ​เลือด​นั้น อย่างนี้​พวกเจ้า​ได้​ละเมิด​ข้อตกลง​ที่​มี​ต่อเรา</verse>
				<verse number="8">แทนที่​พวกเจ้า​จะ​ทำ​หน้าที่​ของเจ้า ใน​การ​เฝ้ายาม​พวก​ของ​ศักดิ์สิทธิ์ เจ้า​กลับ​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​เข้ามา​เฝ้ายาม​แทน​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา”’”</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ห้าม​พวก​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​ยัง​ไม่ได้​ขลิบ​ทั้ง​ใจ​และ​กาย​เข้า​มา​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ถึง​จะ​เป็น​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​ชาว​อิสราเอล​ก็ตาม</verse>
				<verse number="10">แต่​พวก​ชาว​เลวี​จะ​เข้า​มา คือ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ปลีก​ตัว​ห่าง​ไป​จาก​เรา​ตอน​ที่​ชาว​อิสราเอล​หลงทาง​ไป พวก​ชาว​เลวี​ที่​หัน​ไป​จากเรา​และ​ไป​ติดตาม​พวก​รูปเคารพ จะ​ต้อง​รับ​ผลกรรม​จาก​บาป​ที่​พวกเขา​ทำ​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​จะ​ยัง​ทำ​หน้าที่​ยาม​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา รับใช้​อยู่​ที่​ประตู​วิหาร และ​ฆ่า​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​ต่างๆ​สำหรับ​ประชาชน และ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ประชาชน​เพื่อ​รับใช้​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​ได้​ยก​มือ​สาบาน​ไว้​ว่า พวกเขา​ต้อง​รับ​ผลกรรม​จาก​บาป​ที่​พวกเขา​ทำ​ไป​นั้น เพราะ​พวกเขา​เคย​ไป​รับใช้​คน​เหล่านั้น​ต่อหน้า​พวก​รูปเคารพ​ของ​พวกเขา และ​ทำ​ให้​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล​ทำ​บาป” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="13">“อย่างนี้ พวกเขา​จะ​ต้อง​ไม่​เข้า​ใกล้​เพื่อ​รับใช้​เรา​ใน​ฐานะ​นักบวช หรือ​เข้า​ใกล้​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ใดๆ​ก็ตาม หรือ​เข้า​ใกล้​เครื่อง​บูชา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ของเรา พวกเขา​ต้อง​ทน​รับ​ความ​อับอาย​จาก​การ​ทำตัว​ที่​น่ารังเกียจ​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​พวกเขา​ทำ​หน้าที่​เป็น​ยาม และ​จัดการ​กับ​ภาระ​ทั้งหลาย​ที่​จะ​ต้อง​ทำ​ใน​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="15">แต่​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ชาว​เลวี และ​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ศาโดก ที่​เคย​ทำ​หน้าที่​อยู่​ภายใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา​อย่าง​ซื่อสัตย์ เมื่อ​ครั้ง​ที่​ชาว​อิสราเอล​หันเห​ไป​จาก​เรา​นั้น พวกเขา​มี​สิทธิ์​เข้ามา​ใกล้​เพื่อ​ทำ​พิธี​อยู่​ต่อหน้า​เรา พวกเขา​มี​สิทธิ์​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เรา เพื่อ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ที่​เป็น​ส่วน​ไขมัน​และ​เลือด​นั้น​ให้​กับ​เรา” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="16">“พวกเขา​เท่านั้น​ที่​มี​สิทธิ์​เข้า​มา​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา และ​เข้ามา​ใกล้​โต๊ะ​ของเรา เพื่อ​ทำ​พิธี​อยู่​ต่อหน้า​เรา และ​พวกเขา​จะ​ทำ​หน้าที่​เฝ้ายาม​สำหรับ​เรา</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พวก​นักบวช​นี้​เข้า​สู่​ประตู​ลาน​ด้าน​ใน พวกเขา​ต้อง​สวม​เสื้อ​ลินิน พวกเขา​ต้อง​ไม่​สวม​เสื้อผ้า​ที่​ทำ​จาก​ขนแกะ ใน​ขณะที่​ทำ​พิธี​อยู่​ที่​ประตู​ลาน​ด้านใน​หรือ​ภายใน​วิหาร</verse>
				<verse number="18">พวกเขา​ต้อง​สวม​ผ้า​โพกหัว​ที่​ทำ​จาก​ลินิน​และ​ใส่​ผ้า​ชั้นใน​ที่​ทำ​จาก​ลินิน​ไว้​รอบ​เอว​ของ​พวกเขา พวกเขา​ต้อง​ไม่​สวม​สิ่งใดๆ​ก็​ตาม​ที่​จะ​ทำ​ให้​มี​เหงื่อ</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวกเขา​ออก​ไป​สู่​ลาน​ด้าน​นอก​ที่​ประชาชน​อยู่ พวกเขา​ต้อง​ถอด​เสื้อผ้า​ที่​ใส่​ใน​ขณะ​ทำ​พิธี​ออก และ​ต้อง​ทิ้ง​เสื้อผ้า​ชุดนั้น​ไว้​ใน​พวก​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์ และ​สวม​เสื้อผ้า​ชุดอื่น​แทน อย่างนั้น จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​ไป​ถูก​เสื้อผ้า​ศักดิ์สิทธิ์​ของเขา และ​เป็น​อันตราย</verse>
				<verse number="20">พวกเขา​ต้อง​ไม่​โกนหัว​หรือ​ปล่อย​ให้​ผม​ยาว แต่​พวกเขา​ต้อง​เล็ม​ผม​อยู่​เป็น​ประจำ</verse>
				<verse number="21">ห้าม​นักบวช​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​ลาน​ด้านใน</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​ต้อง​ไม่​แต่งงาน​กับ​แม่หม้าย หรือ​กับ​หญิง​ที่​หย่า​กับ​สามี​มา​แล้ว พวกเขา​จะ​ต้อง​แต่งงาน​กับ​หญิง​พรหมจรรย์​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ชาว​อิสราเอล หรือ​แต่ง​กับ​แม่หม้าย​ของ​นักบวช​เท่านั้น</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ต้อง​สอน​ประชาชน ให้​รู้​ถึง​ความ​แตกต่าง​ระหว่าง​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​ของ​ธรรมดา​ทั่วๆไป และ​สอน​ให้​พวกเขา​รู้จัก​วิธี​แยกแยะ​ว่า​อะไร​บริสุทธิ์​และ​อะไร​ไม่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​มี​เรื่อง​ทะเลาะ​วิวาท​เกิดขึ้น พวก​นักบวช​ต้อง​ทำ​หน้าที่​เป็น​ผู้​ตัดสิน และ​ต้อง​ตัดสิน​เรื่อง​นั้น​ตาม​กฎ​ระเบียบ​ของเรา พวกเขา​ต้อง​รักษา​กฎ​ทุกข้อ​และ​ข้อบังคับ​ต่างๆ​ที่​เกี่ยว​กับ​งาน​เทศกาล​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ขึ้น และ​พวกเขา​จะ​ต้อง​รักษา​ความ​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​ของเรา​ไว้</verse>
				<verse number="25">พวก​นักบวช​ต้อง​ไม่​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์ ด้วย​การ​เข้าใกล้​คนตาย แต่​ถ้า​คนตาย​เป็น​พ่อ​หรือ​แม่ ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว พี่ชาย​หรือ​น้องชาย พี่สาว​หรือ​น้องสาว​ของเขา​ที่​ยัง​ไม่ได้​แต่งงาน เขา​จะ​ได้รับ​อนุญาต​ให้​ทำ​ตัวเอง​ให้​ไม่​บริสุทธิ์​ได้</verse>
				<verse number="26">หลัง​จาก​ที่​เขา​ได้รับ​การ​ชำระตัว​แล้ว เขา​ต้อง​รอ​อยู่​เจ็ดวัน​ก่อน​ที่​จะ​กลับ​ไป​ทำ​หน้าที่​ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="27">ใน​วันที่​เขา​เข้า​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์ ถึง​ลาน​ด้านใน​เพื่อ​จะ​รับใช้​ใน​บริเวณ​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง​ให้​กับ​ตัวเอง​ก่อน” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="28">นี่​จะ​เป็น​มรดก​ที่​พวก​นักบวช​จะ​ได้รับ คือ​เรา​เอง​เป็น​มรดก​ของ​พวก​เขา เจ้า​ต้อง​ไม่​ให้​เขา​ถือ​กรรมสิทธิ์​ใน​ที่ดิน​ใดๆ​ใน​อิสราเอล เราเอง​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​จะ​กิน​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​เครื่อง​บูชา​ชดเชย และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ชาว​อิสราเอล​นำ​มา​ถวาย​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">ผลผลิต​ชุดแรก​ของ​พืช​ทุก​ชนิด และ​ของ​ถวาย​พิเศษ​ทุก​ชนิด จะ​เป็น​ของ​พวก​นักบวช เจ้า​ต้อง​ให้​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​แป้งดิบ​ของ​เจ้า​กับ​พวกเขา เพื่อ​เจ้า​กับ​ครอบครัว​จะ​ได้รับ​พร</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พวก​นักบวช​ต้อง​ไม่​กิน​อะไร​ก็ตาม ไม่ว่า​จะ​เป็น​นก​หรือ​สัตว์​อื่นๆ​ที่​ตายเอง​หรือ​ถูก​สัตว์ป่า​ฉีกทึ้ง​จน​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="45">
				<verse number="1">เมื่อ​เจ้า​แบ่ง​ที่ดิน​เพื่อ​ให้​เป็น​มรดก​นั้น เจ้า​ต้อง​ถวาย​ที่ดิน​ส่วน​หนึ่ง​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​เพื่อ​ให้​เป็น​เขต​ศักดิ์สิทธิ์ โดย​ให้​มี​ขนาด​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก กว้าง​สองหมื่น​ศอก พื้นที่​ทั้งหมด​นี้​จะ​เป็น​เขต​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="2">จาก​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ ให้​แบ่ง​พื้นที่​ออกมา​ส่วน​หนึ่ง​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า​มี​ขนาด​ด้าน​ละ​ห้าร้อย​ศอก เพื่อ​ให้​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ให้​กัน​พื้นที่​รอบๆ​ส่วนนี้​ออก​มา​อีก​ห้าสิบ​ศอก เพื่อ​เป็น​พื้นที่​เปิด​โล่ง</verse>
				<verse number="3">ใน​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​มี​ขนาด​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก กว้าง​หนึ่งหมื่น​ศอก​นี้ จะ​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ใน​เขตนี้​จะ​มี​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ตั้ง​อยู่</verse>
				<verse number="4">ใน​ที่ดิน​ทั้งหมด เขตนี้​จะ​เป็น​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พวก​นักบวช​อยู่​กัน คือ​พวก​นักบวช​ที่​รับใช้​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​เข้า​ใกล้​พระยาห์เวห์​เพื่อ​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ มัน​จะ​เป็น​ที่ตั้ง​สำหรับ​บ้าน​ของ​พวกเขา และ​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ด้วย</verse>
				<verse number="5">พื้นที่​ขนาด​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก กว้าง​หนึ่งหมื่น​ศอก​นี้ จะ​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​พวก​เมือง​ที่​เป็น​สมบัติ​ของ​พวก​ชาว​เลวี​ที่​รับใช้​อยู่​ใน​วิหาร เพื่อ​ให้​พวกเขา​ใช้​อยู่​อาศัย</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ต้อง​กำหนด​บริเวณ​หนึ่ง มี​ขนาด​กว้าง​ห้าพัน​ศอก ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก อยู่​ถัด​จาก​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ออก​มา ที่​ตรงนี้​ให้​เป็น​ที่อยู่​ของ​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด รวมทั้ง​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย</verse>
				<verse number="7">เขต​ที่​ติด​กับ​เขต​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ติด​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไป​ทาง​ตะวันตก​และ​ตะวันออก จะ​เป็น​ของ​ผู้นำ​อิสราเอล เขต​นี้​จะ​ทอด​ยาว​ไป​จาก​สุด​เขต​แดน​ทาง​ทิศ​ตะวันตก ไป​ถึง​สุด​เขต​แดน​ทิศ​ตะวันออก ขนาน​ไป​กับ​เขต​แดน​ที่​เป็น​ของ​แต่ละ​เผ่า</verse>
				<verse number="8">ที่ดิน​นี้​จะ​เป็น​สมบัติ​ของ​ผู้นำ​อิสราเอล และ​ผู้นำ​ของเรา​จะ​ไม่​กดขี่​ประชาชน​ของเรา​อีก​ต่อไป แต่​จะ​ยินยอม​ให้​ชาว​อิสราเอล​เป็น​เจ้าของ​ที่ดิน​ได้​ตาม​เผ่าพันธุ์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “พวก​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล พวกเจ้า​ได้​ปล้น​และ​โกง​คน​ของเรา​มา​นาน​พอ​แล้ว หยุด​ความ​รุนแรง​และ​การ​กดขี่​ข่มเหง​ซะ แล้ว​หัน​มา​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เที่ยงธรรม​และ​ถูกต้อง หยุด​ขับไล่​ประชาชน​ของเรา​ไป​จาก​บ้าน​ของ​พวกเขา​ได้​แล้ว” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="10">“เจ้า​ต้อง​ใช้​เครื่องชั่ง​ที่​เที่ยงตรง ใช้​เอฟาห์ และ​ใช้​บัท ที่​เที่ยงตรง</verse>
				<verse number="11">เอฟาห์​กับ​บัท​นั้น​ต้อง​มี​ขนาด​เดียวกัน หนึ่ง​บัท​ต้อง​บรรจุ​ได้​หนึ่ง​ส่วน​สิบ​โฮเมอร์ และ​หนึ่ง​เอฟาห์​ต้อง​บรรจุ​ได้​หนึ่ง​ส่วน​สิบ​โฮเมอร์​เหมือน​กัน โฮเมอร์​ต้อง​เป็น​เครื่องวัด​ที่​มาตรฐาน​สำหรับ​ทั้ง​เอฟาห์​และ​บัท</verse>
				<verse number="12">หนึ่ง​เชเขล ต้อง​เท่ากับ​ยี่สิบ​เกราห์ ยี่สิบ​เชเขล​บวก​ยี่สิบห้า​เชเขล​บวก​สิบห้า​เชเขล​ต้อง​เท่ากับ​หนึ่ง​มินา</verse>
				<verse number="13">ต่อไปนี้​คือ​ของขวัญ​พิเศษ​ที่​เจ้า​ต้อง​นำ​มา​ถวาย จาก​แต่ละ​โฮเมอร์​ของ​ข้าว​สาลี​หรือ​ข้าว​บาร์เลย์ เจ้า​ต้อง​ถวาย​หนึ่ง​ส่วน​หก​เอฟาห์</verse>
				<verse number="14">ให้​ถวาย​น้ำมัน​ตาม​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​โดย​ตวง​เป็น​บัท จาก​น้ำมัน​แต่ละ​โคระ ให้​แบ่ง​ถวาย​หนึ่ง​ส่วน​สิบ​บัท (หนึ่ง​โคระ​เท่ากับ​สิบ​บัท​หรือ​หนึ่ง​โฮเมอร์)</verse>
				<verse number="15">จาก​ฝูงแกะ​ทุกๆ​สองร้อย​ตัว​ที่​ได้รับ​การ​เลี้ยงดู​ใน​ทุ่งหญ้า​ของ​อิสราเอล​ที่​มี​น้ำ​อุดม​สมบูรณ์ ให้​เลือก​ออก​มา​ถวาย​หนึ่ง​ตัว ของ​พวกนี้​ทั้งหมด จะ​เอา​มา​เป็น เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เพื่อ​ขจัด​บาป​ต่างๆ​ให้​กับ​ประชาชน” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="16">ประชาชน​ทั้งหมด​ใน​แผ่นดิน​ต้อง​มอบ​ของ​ถวาย​ต่างๆ​นี้​ให้​กับ​ผู้นำ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">ผู้นำ​อิสราเอล​จะ​มี​หน้าที่​จัดหา​เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช และ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา สำหรับ​งาน​เทศกาล​วัน​พระจันทร์​ใหม่ วันหยุด​ทาง​ศาสนา รวมทั้ง​งาน​เทศกาล​ทั้งหลาย​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​ของ​ครอบครัว​ชาว​อิสราเอล ผู้นำ​อิสราเอล​จะ​จัดหา​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เพื่อ​ใช้​ขจัด​บาป​ต่างๆ​สำหรับ​ครอบครัว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="18">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด ใน​วันที่​หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง เจ้า​ต้อง​นำ​วัวหนุ่ม​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ​มา และ​ใช้​มัน​ทำ​พิธี​เพื่อ​ทำ​ให้​บริเวณ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">นักบวช​ต้อง​เอา​เลือด​ของ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง มา​ใส่​ไว้​ที่​เสา​ประตู​ของ​วิหาร และ​ใส่​ตรง​ขอบ​ด้านบน​ของ​ทั้ง​สี่มุม​ของ​แท่นบูชา และ​ใส่​บน​เสา​ประตู​ของ​ลาน​ด้านใน</verse>
				<verse number="20">เจ้า​ต้อง​ทำ​พิธี​นี้​เหมือน​กัน ใน​วัน​ที่​เจ็ด​ของ​เดือน​นั้น สำหรับ​คน​ที่​ทำ​บาป​ไป​โดย​ไม่ได้​ตั้งใจ​หรือ​ไม่รู้ โดย​วิธีนี้​เจ้า​จะ​ชำระ​วิหาร​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">ใน​วันที่​สิบสี่​ของ​เดือน​นั้น เจ้า​ต้อง​จัด​งาน​เทศกาล​ปลดปล่อย​ขึ้น งานเลี้ยง​จะ​มีขึ้น​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน ใน​ระหว่าง​นี้ เจ้า​จะ​ต้อง​กิน​ขนมปัง​ที่​ไม่ได้​ใส่​เชื้อฟู</verse>
				<verse number="22">ช่วงนี้ ผู้นำ​จะ​จัดหา​วัวผู้​มา​ตัว​หนึ่ง เอา​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง ให้​กับ​ทั้ง​ตัวเขา​และ​ประชาชน​ทั้งหมด​ของ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="23">ตลอด​ทั้ง​เจ็ดวัน​ของ​งานเลี้ยง​นี้ ผู้นำ​ต้อง​เป็น​ผู้​จัดหา​วัว​ตัวผู้​เจ็ดตัว และ​แกะ​ตัวผู้​เจ็ด​ตัว ที่​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์ และ​จัดหา​แพะ​ตัวผู้​มา​วันละ​ตัว เอา​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ถวาย​วัว​ตัวผู้​แต่ละ​ตัว ผู้นำ​จะ​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​จำนวน​หนึ่ง​เอฟาห์ ​ด้วย และ​เมื่อ​ถวาย​แกะ​ตัวผู้​แต่ละ​ตัว เขา​ต้อง​ถวาย​เมล็ดพืช​จำนวน​หนึ่ง​เอฟาห์ พร้อม​กับ​ถวาย​น้ำมัน​หนึ่ง​ฮิน สำหรับ​เมล็ดพืช​แต่ละ​เอฟาห์</verse>
				<verse number="25">ใน​วันที่​สิบห้า​ของ​เดือน​ที่​เจ็ด และ​ใน​ช่วง​เจ็ดวัน​ของ​เทศกาล​อยู่เพิง ผู้นำ​ต้อง​จัดหา​เครื่อง​บูชา​เหล่านี้​ไว้​ด้วย คือ​พวก​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง เครื่อง​เผา​บูชา เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​น้ำมัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="46">
				<verse number="1">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ประตู​ลาน​ด้านใน​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​นั้น ให้​ปิด​มัน​ไว้​ตลอด​หกวัน​ทำงาน​นั้น แต่​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​และ​วัน​พระจันทร์​ใหม่ ให้​เปิด​มัน​ไว้</verse>
				<verse number="2">ผู้​ครอบ​ครอง​อิสราเอล​จะ​ต้อง​เข้า​มา​จาก​ด้าน​นอก​โดย​ผ่าน​ทาง​ระเบียง​ของ​ประตู​ทางเข้า และ​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​เสา​ประตู พวก​นักบวช​ต้อง​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา​ของ​ผู้​ครอบ​ครอง และ​พวก​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ของเขา มา​ถวาย​ให้​กับเรา ผู้​ครอบ​ครอง​ต้อง​กราบ​ไหว้​อยู่​ที่​ธรณี​ประตู​ทางเข้า แล้ว​ถึง​ค่อย​ออก​ไป แต่​อย่า​เพิ่ง​ปิด​ประตู​จนกว่า​จะ​ถึง​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="3">ทุกๆ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​และ​ทุกๆ​วัน​พระจันทร์​ใหม่ ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​ต้อง​มา​กราบ​ไหว้​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ที่​ทางเข้า​ของ​ประตู​นั้น</verse>
				<verse number="4">เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ผู้​ครอบ​ครอง นำ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​นั้น จะ​ต้อง​ประกอบ​ไปด้วย ลูกแกะผู้​หก​ตัว และ​แกะผู้​หนึ่ง​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="5">เขา​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​หนึ่ง​เอฟาห์ พร้อม​กับ​แกะผู้​ตัวนั้น และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​เท่าที่​อยาก​จะ​ถวาย พร้อม​กับ​ลูกแกะ​เหล่านั้น แต่​เขา​ต้อง​ถวาย​น้ำมัน​หนึ่ง​ฮิน​สำหรับ​เมล็ดพืช​แต่ละ​เอฟาห์</verse>
				<verse number="6">ใน​วัน​พระจันทร์​ใหม่​นั้น เขา​ต้อง​ถวาย​วัวหนุ่ม​หนึ่ง​ตัว พร้อม​กับ​ลูกแกะ​หก​ตัว และ​แกะผู้​หนึ่ง​ตัว ทุกตัว​ต้อง​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ</verse>
				<verse number="7">เขา​ต้อง​จัดหา​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​หนึ่ง​เอฟาห์​ถวาย​พร้อม​กับ​วัวผู้​ตัวนั้น และ​ถวาย​เมล็ดพืช​หนึ่ง​เอฟาห์​ไป​พร้อม​กับ​แกะผู้​ตัวนั้น​ด้วย และ​ให้​ถวาย​เมล็ดพืช​เท่าที่​เขา​อยาก​จะ​ถวาย พร้อมกับ​พวก​ลูกแกะ แต่​เขา​ต้อง​ถวาย​น้ำมัน​หนึ่ง​ฮิน สำหรับ​เมล็ดพืช​แต่ละ​เอฟาห์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ผู้​ครอบ​ครอง​เข้า​มา เขา​ต้อง​เดิน​ผ่าน​ระเบียง​ของ​ประตู​ทางเข้า และ​ต้อง​ออก​ไป​ทาง​ประตู​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ประชาชน​ใน​แผ่นดิน​นั้น มา​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ ใน​งาน​เทศกาล​ต่างๆ​ที่​ได้​กำหนด​ไว้ คน​ที่​เข้า​มา​ทาง​ประตู​ทิศ​เหนือ​เพื่อ​มา​นมัสการ​เรา จะ​ต้อง​ออก​ไป​ทาง​ประตู​ทิศใต้ และ​คน​ที่​เข้า​มา​ทาง​ประตู​ทิศใต้​จะ​ต้อง​ออก​ไป​ทาง​ประตู​ทิศ​เหนือ ห้าม​เข้าออก​โดย​ใช้​ประตู​เดียว​กัน แต่​ต้อง​เข้า​ออก​โดย​ใช้​ประตู​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กัน</verse>
				<verse number="10">ผู้​ครอบ​ครอง​จะ​ต้อง​อยู่​ท่ามกลาง​ประชาชน ประชาชน​เข้าออก​ตอน​ไหน ผู้​ครอบ​ครอง​ก็​ต้อง​เข้าออก​ตอน​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​งาน​เทศกาล​และ​งานเลี้ยง​ทั้งหลาย​ที่​ได้​กำหนด​ขึ้น ต้อง​มี​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช หนึ่ง​เอฟาห์​ถวาย​พร้อม​กับ​วัวผู้​หนึ่ง​ตัว และ​เมล็ดพืช​อีก​หนึ่ง​เอฟาห์​ถวาย​พร้อม​กับ​แกะผู้​หนึ่ง​ตัว และ​ถวาย​เมล็ดพืช​เท่าที่​เขา​อยาก​จะ​ถวาย พร้อม​กับ​พวก​ลูกแกะ พร้อม​กับ​น้ำมัน​หนึ่ง​ฮิน​สำหรับ​เมล็ดพืช​แต่ละ​เอฟาห์</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ผู้​ครอบ​ครอง​จัดหา​เครื่อง​บูชา​ด้วย​ความ​สมัครใจ​มา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา​ก็ตาม จะ​ต้อง​เปิด​ประตู​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ให้​กับเขา เขา​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา เหมือน​กับ​ที่​เขา​ถวาย​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา แล้ว​เขา​จะ​ออก​ไป และ​หลัง​จาก​ที่​เขา​ออก​ไป​แล้ว ให้​ปิด​ประตู</verse>
				<verse number="13">ทุกๆเช้า ผู้​ครอบ​ครอง​ต้อง​จัดหา​ลูกแกะ​อายุ​หนึ่งปี​ที่​ไม่มี​ตำหนิ​ใดๆ​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​ให้​แก่​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">ผู้​ครอบ​ครอง​ยัง​ต้อง​จัดหา​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​หนึ่ง​ส่วน​หก​เอฟาห์ กับ​น้ำมัน​หนึ่ง​ส่วน​สาม​ฮิน เพื่อ​ทำ​ให้​แป้ง​นุ่ม ร่วมกับ​การ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​นี้ การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​ให้​แก่​พระยาห์เวห์​นั้น เป็น​กฎ​ที่​ต้อง​ทำ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">เขา​จะ​ต้อง​ถวาย​ลูกแกะ เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช​และ​น้ำมัน ให้​กับเรา​ใน​ทุกๆ​เช้า นี่​เป็น​กฎ​สำหรับ​เครื่อง​เผา​บูชา​ที่​ทำ​กัน​ตาม​ปกติ​ทุกๆ​วัน”</verse>
				<verse number="16">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ถ้า​ผู้​ครอบ​ครอง​มอบ​ของขวัญ​จาก​กอง​มรดก​ให้​กับ​ลูกชาย​คนหนึ่ง​คนใด​ของเขา มรดก​นั้น​จะ​ตก​เป็น​ของ​ลูกหลาน​ของ​ลูกชาย​คนนั้น​ด้วย มัน​จะ​เป็น​สมบัติ​ที่​ตกทอด​กัน​ต่อๆไป</verse>
				<verse number="17">แต่ ถ้า​ผู้​ครอบ​ครอง​มอบ​ของขวัญ​จาก​กอง​มรดก​ให้​กับ​คนรับใช้​คนหนึ่ง​คนใด​ของ​เขา คนรับใช้​คนนั้น​จะ​เก็บ​ของ​นั้น​ไว้ได้​จน​ถึง​ปี​แห่ง​การ​ปลด​ปล่อย​แล้ว​ของนั้น​ก็​จะ​กลับ​ไป​สู่​ผู้​ครอบ​ครอง​คนนั้น​เหมือน​เดิม มรดก​ของ​ผู้​ครอบ​ครอง​จะ​ตกทอด​ไป​สู่​ลูกชาย​ของ​ผู้​ครอบ​ครอง​เท่านั้น มัน​เป็น​สมบัติ​ของ​ลูกหลาน​ของเขา</verse>
				<verse number="18">ผู้​ครอบ​ครอง​ต้อง​ไม่​ไป​แย่งชิง​มรดก​ของ​ประชาชน หรือ​ขับไล่​ประชาชน​ออก​จาก​ที่ดิน​ของ​พวกเขา ผู้​ครอบ​ครอง​ต้อง​ยก​มรดก​ที่​เป็น​ของ​เขาเอง​ให้​กับ​พวก​ลูกชาย​ของเขา เพื่อ​ประชาชน​ของเรา​จะได้​ไม่ต้อง​ถูก​ไล่ออก​จาก​ที่ดิน​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​นำ​ผม​ผ่าน​ไป​ที่​ทางเข้า​ที่​อยู่​ด้าน​ข้าง​ของ​ประตู​ที่​จะ​ไป​สู่​บรรดา​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​เหนือ ห้อง​เหล่านั้น​คือ​ห้อง​ของ​พวก​นักบวช เขา​ได้​พา​ผม​ไป​ดู​สถานที่​แห่ง​หนึ่ง ที่​อยู่​ปลาย​สุด​ทาง​ด้าน​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="20">เขา​พูด​กับ​ผม​ว่า “นี่​คือ​สถานที่​ที่​พวก​นักบวช​จะ​ใช้​ต้ม​เครื่อง​บูชา​ชดเชย และ​เครื่อง​บูชา​ชำระ​ล้าง และ​อบ​เครื่อง​บูชา​จาก​เมล็ดพืช เพื่อ​พวกเขา​จะได้​ไม่ต้อง​เอา​เครื่อง​บูชา​ศักดิ์สิทธิ์​เหล่านี้​ออก​ไป​ที่​ลาน​ด้าน​นอก ซึ่ง​อาจจะ​เป็น​อันตราย​ต่อ​ประชาชน​ได้”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เขา​ได้​นำ​ผม​ไป​ที่​ลาน​ด้าน​นอก และ​พา​ผม​เดิน​ผ่าน​ไป​ทั้ง​สี่มุม​ของ​ลาน และ​แต่ละ​มุม​ก็​มี​ลาน​เล็ก​อีก​ลาน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="22">ลาน​เล็ก​ที่​อยู่​ตาม​มุม​ทั้ง​สี่​ของ​ลาน​ด้าน​นอก​นี้ มี​ขนาด​ยาว​สี่สิบ​ศอก​และ​กว้าง​สามสิบ​ศอก ลาน​เล็ก​ที่​อยู่​ติด​กับ​ทั้ง​สี่มุม​นี้​มี​ขนาด​เท่ากัน​หมด</verse>
				<verse number="23">บริเวณ​โดย​รอบ​ด้าน​ใน​ของ​ลาน​เล็ก​ทั้ง​สี่​ลาน​นั้น มี​ส่วน​ที่​ยื่น​ออก​มา​จาก​กำแพง ส่วน​ที่​ยื่น​ออกมา​นั้น​ก่อ​ขึ้น​จาก​หิน และ​มี​ที่​ก่อไฟ​อยู่​ด้าน​ล่าง​โดย​รอบ</verse>
				<verse number="24">ชาย​ผู้นั้น​ได้​พูด​กับ​ผม​ว่า “สถานที่​เหล่านี้​คือ​พวก​ครัว​ที่​พวก​ผู้ที่​รับใช้​อยู่​ใน​วิหาร ใช้​ต้ม​พวก​เครื่อง​บูชา​ของ​ประชาชน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="47">
				<verse number="1">ชาย​ผู้นั้น​ได้​พา​ผม​กลับ​มา​ที่​ประตู​ทางเข้า​วิหาร และ​ผม​ได้​เห็น​น้ำ​ไหล​ออก​มา​จาก​ใต้​ธรณี​ประตู​ของ​วิหาร ไหล​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก (เพราะ​วิหาร​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก) น้ำ​ไหล​ลง​มา​จาก​ทาง​ด้าน​ทิศใต้​ของ​ธรณี​ประตู​ของ​วิหาร และ​ไหล​ผ่าน​ทาง​ด้าน​ทิศใต้​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ชาย​ผู้นั้น​ได้​นำ​ผม​ออก​มา โดย​ใช้​ประตู​ทิศ​เหนือ และ​พา​ผม​อ้อม​ไป​ทาง​ด้าน​นอก​ไป​ถึง​ประตู​ด้าน​นอก​ที่​หันหน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก และ​น้ำ​นั้น​ได้​ไหล​ออก​มา​จาก​ทาง​ทิศใต้​ของ​ประตู​นั้น</verse>
				<verse number="3">ชาย​ผู้นั้น​เดิน​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​พร้อม​กับ​ถือ​สายวัด​เส้นหนึ่ง​ใน​มือ เขา​วัด​สายน้ำ​ได้​หนึ่งพัน​ศอก แล้ว​เขา​พา​ผม​ลุย​น้ำ​ที่​ลึก​ถึง​ตาตุ่ม</verse>
				<verse number="4">เขา​วัด​สายน้ำ​ได้​อีก​หนึ่งพัน​ศอก และ​เขา​พา​ผม​เดิน​ลุย​น้ำ​ที่​ลึก​ถึง​หัวเข่า เขา​วัด​สายน้ำ​ได้​อีก​หนึ่งพัน​ศอก และ​เขา​พา​ผม​เดิน​ลุย​น้ำ​ที่​ลึก​ถึง​เอว</verse>
				<verse number="5">เขา​วัด​สายน้ำ​ได้​อีก​หนึ่งพัน​ศอก แต่​ตอนนี้​มัน​คือ​แม่น้ำ​สายหนึ่ง​ที่​ผม​ลุย​ข้าม​ไป​ไม่ได้ เพราะ​น้ำ​ขึ้น​สูง​และ​ลึก​มาก​จน​ไม่มี​ใคร​ลุย​ข้าม​ไป​ได้​นอก​จาก​จะ​ว่ายน้ำ​ข้ามไป</verse>
				<verse number="6">ชาย​ผู้นั้น​ถาม​ผม​ว่า “เจ้า​ลูก​มนุษย์ เจ้า​ได้​สังเกต​เรื่อง​เหล่านี้​หรือเปล่า” แล้ว​เขา​ก็​พา​ผม​กลับ​ไป​ที่​ริมฝั่ง​แม่น้ำ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ผม​มา​ถึง​ที่นั้น ผม​ได้​เห็น​ต้นไม้​จำนวน​มาก​ขึ้น​อยู่​ริม​แม่น้ำ​ทั้ง​สองฝั่ง</verse>
				<verse number="8">ชาย​ผู้นั้น​ได้​พูด​กับ​ผม​ว่า “แม่น้ำ​สายนี้​ไหล​ไป​ที่​แคว้น​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​และ​ไหล​ไป​ที่​อาราบา และ​ไหล​ลง​สู่​ทะเลตาย​และ​ทำ​ให้​ทะเลตาย​กลาย​เป็น​น้ำจืด</verse>
				<verse number="9">แม่น้ำ​นี้​ไหล​ผ่าน​ที่ไหน ก็​จะ​มี​สิ่งมีชีวิต​มา​อาศัย​อยู่​ที่นั่น จะ​มี​ปลา​อยู่​มากมาย เพราะ​เมื่อ​น้ำ​นี้​ไหล​ลง​ทะเล มัน​จะ​ทำ​ให้​น้ำเค็ม​กลาย​เป็น​น้ำจืด ดังนั้น ไม่ว่า​แม่น้ำ​สายนี้​จะ​ไหล​ผ่าน​ที่ใด ก็​จะ​มี​สิ่งมีชีวิต​ทุกชนิด​มา​อาศัย​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="10">ชาว​ประมง​จะ​ยืน​อยู่​ตาม​ริมฝั่ง ตั้งแต่​เอนเกดี​ไป​จนถึง​เอนเอกลาอิม จะ​มี​ที่​มากมาย​ให้​ทอดแห จะ​มี​ปลา​มากมาย​หลาย​ชนิด​เหมือน​กับ​ปลา​ที่​มี​อยู่​ใน​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="11">แต่​น้ำ​ตาม​หนอง​ตาม​บึง​จะ​ไม่​เป็น​น้ำจืด มัน​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​ให้​เป็น​เกลือ</verse>
				<verse number="12">ต้นไม้​ทุกชนิด​ที่​ให้​ผล จะ​เจริญ​เติบโต​อยู่​สอง​ฟาก​ฝั่ง​แม่น้ำ ใบไม้​ของมัน​จะ​ไม่​แห้งเหี่ยว และ​จะ​ออก​ผล​ไม่​หยุดหย่อน มัน​จะ​ออก​ผล​ให้​ทุกๆ​เดือน เพราะ​น้ำ​จาก​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ไหล​ผ่าน​พวกมัน ผล​ของมัน​จะ​ใช้​เป็น​อาหาร และ​ใบ​ของมัน​จะ​ใช้​เป็น​ยา​รักษา”</verse>
				<verse number="13">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด “ต่อไปนี้​คือ​เขต​แดน​ที่ดิน​ที่​เจ้า​ต้อง​แบ่ง​ไว้​เป็น​มรดก​ให้​กับ​สิบสอง​เผ่า​ของ​อิสราเอล โยเซฟ​จะ​ได้​สอง​ส่วน</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ต้อง​แบ่ง​มัน​ให้​กับ​พวก​เขา​อย่าง​เท่าเทียม​กัน เพราะ​เรา​ได้​ยก​มือ​สาบาน​ไว้​ว่า​จะ​ให้​มัน​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า ที่ดิน​นี้​จะ​เป็น​มรดก​ของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ต่อไปนี้​จะ​เป็น​เขตแดน​ของ​ที่ดิน เขตแดน​ทาง​ทิศ​เหนือ เริ่ม​จาก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ไป​ตาม​ถนน​เฮทโลน ผ่าน​ทางเข้า​เมือง​ฮามัท​จนถึง​เศดัด</verse>
				<verse number="16">ต่อไป​จน​ถึง​เบโรธาห์​และ​สิบราอิม (ซึ่ง​ติด​อยู่​กับ​เขต​แดน​ของ​ดามัสกัส​กับ​ฮามัท) ไป​จบ​ที่​ฮาเซอร์ฮัททิโคน ซึ่ง​ติด​กับ​เขตแดน​ของ​เฮาราน</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​เขต​แดน​ทาง​ทิศ​เหนือ เริ่ม​จาก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ไป​จน​ถึง​ฮาซาเรโนน (ซึ่ง​อยู่​เหนือ​เขต​แดน​ของ​เมือง​ดามัสกัส และ​อยู่​ใต้​เขต​แดน​ของ​ฮามัท)</verse>
				<verse number="18">เขต​แดน​ทาง​ทิศ​ตะวันออก จะ​ทอด​ยาว​ไป​ระหว่าง​เฮาราน​กับ​เมือง​ดามัสกัส และ​เรียบ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ลง​ไป​ทางใต้ ซึ่ง​แยก​ระหว่าง​เขต​แดน​ของ​กิเลอาด​กับ​แผ่นดิน​ของ​ชาว​อิสราเอล และ​จะ​เลย​ทะเลตาย​ไป​ทาง​ใต้​ไกล​ถึง​เมือง​ทามาร์</verse>
				<verse number="19">เขตแดน​ทาง​ทิศใต้ เส้น​เขตแดน​จะ​เริ่ม​จาก​เมือง​ทามาร์​ทอด​ยาว​ไป​จนถึง​พวก​ตาน้ำ​แห่ง​เมรีบาห์คาเดช แล้ว​เลาะ​ไป​ตาม​ลำธาร​ของ​อียิปต์ ไป​จบ​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="20">เขต​แดน​ทาง​ทิศ​ตะวันตก จะ​ขนาน​ไป​กับ​ชายฝั่ง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ขึ้นไป​ทาง​เหนือ ไป​จนถึง​จุด​ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​ทางเข้า​เมือง​ฮามัท</verse>
				<verse number="21">เจ้า​ต้อง​แบ่ง​ที่ดิน​ใน​หมู่​พวกเจ้า ตาม​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">เจ้า​ต้อง​แบ่ง​มัน​ให้​เป็น​มรดก​กับ​ตัว​พวกเจ้า​เอง และ​กับ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​มา​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​หมู่​พวกเจ้า และ​มี​ลูกหลาน เจ้า​ต้อง​ถือ​ว่า​พวกเขา​เป็น​ชาว​อิสราเอล​โดย​กำเนิด พวกเจ้า​ต้อง​จัดแบ่ง​มรดก​ให้กับ​พวกเขา​ใน​ท่ามกลาง​ชนเผ่า​ของ​อิสราเอล​ด้วย</verse>
				<verse number="23">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​แบ่ง​มรดก​ให้​กับเขา ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​ตั้ง​รกราก​อยู่​ท่ามกลาง​ชนเผ่า​ใด​ของ​อิสราเอล​ก็ตาม” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="48">
				<verse number="1">“ต่อไปนี้​คือ​รายชื่อ​ของ​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล​กับ​ที่ดิน​ที่​พวกเขา​จะ​ได้รับ เริ่ม​จาก​ทาง​ทิศ​เหนือ ชนเผ่า​ดาน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​เลียบ​ไป​ตาม​ถนน​เฮทโลน​ไป​จนถึง​ทางเข้า​เมือง​ฮามัท ไป​จนถึง​ฮาซาเรโนน (ซึ่ง​ติด​กับ​เขต​แดน​ทาง​ด้าน​เหนือ​ของ​เมือง​ดามัสกัส ที่​อยู่​ถัด​จาก​เมือง​ฮามัท) เริ่ม​จาก​เขต​แดน​ด้าน​ตะวันออก​ยาว​ไป​จนถึง​ด้าน​ตะวันตก</verse>
				<verse number="2">ชน​เผ่า​อาเชอร์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​ดาน ทอด​ยาว​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="3">ชน​เผ่า​นัฟทาลี​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​อาเชอร์ ทอด​ยาว​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="4">ชน​เผ่า​มนัสเสห์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​นัฟทาลี ทอด​ยาว​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="5">ชน​เผ่า​เอฟราอิม​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​มนัสเสห์ ทอด​ยาว​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="6">ชนเผ่า​รูเบน​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​เอฟราอิม ทอด​ยาว​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="7">ชน​เผ่า​ยูดาห์​จะ​ได้รับ​ส่วน​หนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​รูเบน ทอด​ยาว​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขต​แดน​ของ​ยูดาห์​ลง​มา จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศ​ตะวันตก จะ​เป็น​ส่วน​ของ​แผ่นดิน​ที่​เจ้า​ต้อง​แยก​ออกมา​เป็น​พิเศษ ซึ่ง​มี​ความ​กว้าง​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก​และ​มี​ความ​ยาว​จาก​ทาง​ตะวันออก​ไป​ถึง​ตะวันตก​เท่ากับ​ส่วนแบ่ง​ของ​แต่ละ​เผ่า จะ​มี​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ตั้ง​อยู่​ตรง​กลาง​ของ​ที่ดิน​แปลงนี้</verse>
				<verse number="9">เขต​พิเศษ​ที่​เจ้า​ต้อง​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ จะ​มี​ความ​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก​และ​กว้าง​สองหมื่น​ศอก</verse>
				<verse number="10">ส่วนแบ่ง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​ที่​เจ้า​ได้​แยก​ออก​ไว้​ต่างหาก จะ​ถูก​จัดสรร​ให้​กับ​กลุ่ม​ต่อไปนี้ สำหรับ​พวก​นักบวช จะ​ได้รับ​เขต​ที่ดิน​ที่​มี​ความ​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก​ทาง​ด้าน​เหนือ​และ​ด้าน​ใต้​และ​กว้าง​หนึ่งหมื่น​ศอก​ทาง​ด้าน​ตะวันตก​และ​ตะวันออก และ​มี​ที่ตั้ง​ของ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์​อยู่​ตรง​กลาง</verse>
				<verse number="11">เฉพาะ​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ศาโดก​เท่านั้น ที่​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ เพราะ พวกนี้​ได้รับ​การ​เลือก​ให้​มา​เป็น​นักบวช​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ทำ​หน้าที่​เฝ้ายาม​ให้​กับเรา และ​ไม่ได้​หันเห​ไป​จากเรา ตอน​ที่​พวก​ชาว​เลวี​อื่นๆ​และ​ชาว​อิสราเอล​หลง​ไป​จาก​เรา</verse>
				<verse number="12">ที่ดิน​ส่วนนี้​จะ​เป็น​ของขวัญ​พิเศษ​ที่​มอบ​ให้​แก่​พวก​นักบวช​นี้ ส่วน​นี้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​เขต​ศักดิ์สิทธิ์ เป็น​ส่วน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด ที่​อยู่​ถัด​จาก​เขต​ของ​ชาว​เลวี​ขึ้นไป</verse>
				<verse number="13">ติด​กับ​เขต​แดน​ของ​นักบวช​นั้น ชาว​เลวี​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง ขนาด​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก​และ​กว้าง​หนึ่งหมื่น​ศอก รวม​ขนาด​ทั้งหมด​ของ​เขต​แดน​นั้น​ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก กว้าง​สองหมื่น​ศอก</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ต้อง​ไม่ขาย​หรือ​เอา​มัน​ไป​แลก​เปลี่ยน​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ส่วนใด​ก็ตาม มัน​เป็น​ที่ดิน​ส่วน​ที่​ดี​ที่สุด​และ​ต้อง​ไม่​ตก​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​คน​กลุ่มอื่น เพราะ​มัน​เป็น​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">พื้นที่​ส่วน​ที่เหลือ​ที่​กว้าง​ห้าพัน​ศอก ยาว​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก​นั้น จะ​ไว้​สำหรับ​ใช้​ประโยชน์​ทั่วไป​ของ​ชุมชน คือ​ใช้​เป็น​ที่อยู่​อาศัย และ​ใช้​เป็น​ทุ่งหญ้า​เลี้ยงสัตว์ ตัวเมือง​จะ​ตั้ง​อยู่​ตรง​กลาง​ของ​ส่วนนี้</verse>
				<verse number="16">เมืองนี้​จะ​เป็น​สี่เหลี่ยม​ด้านเท่า คือ​ทั้ง​ทิศ​เหนือ​ใต้​ออก​ตก มี​ความ​ยาว​สี่พัน​ห้าร้อย​ศอก​เท่า​กัน​หมด</verse>
				<verse number="17">ทุ่งหญ้า​เลี้ยงสัตว์​จะ​ยื่น​ออก​ไป​จาก​เมือง​สองร้อย​ห้าสิบ​ศอก​ทั้ง​ทิศ​เหนือ​ใต้​ออก​ตก</verse>
				<verse number="18">ส่วน​พื้นที่​ที่เหลือ​ทาง​ด้าน​ตะวันออก​และ​ตะวันตก​ของ​เมือง ที่​ติด​กับ​เขต​แดน​ของ​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์ มี​ขนาด​ยื่น​ออก​ไป​หนึ่งหมื่น​ศอก​ทั้ง​สอง​ด้าน พื้นที่​ส่วนนี้​จะ​ใช้​สำหรับ​ปลูก​พืชผล​เพื่อ​เป็น​อาหาร​ให้​กับ​พวก​คนงาน​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="19">พวก​คนงาน​ที่​อยู่​ใน​เมือง จะ​มา​เพาะ​ปลูก​ใน​พื้นที่​นี้ พวกเขา​จะ​มา​จาก​เผ่า​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​จุด​ศูนย์กลาง​ของ​เขต​ศักดิ์สิทธิ์​นี้ จะ​เป็น​สี่เหลี่ยม​ด้าน​เท่า​ขนาด​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก เจ้า​จะ​ต้อง​แยก​ส่วนนี้​ออกมา​ให้​กับเรา และ​ให้​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​เมือง​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ส่วน​ที่เหลือ​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​และ​ทิศ​ตะวันตก ที่​ถัด​จาก​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ที่ดิน​ของ​เมือง​ออกไป​นั้น​จะ​ตก​เป็น​ของ​ผู้นำ​ของ​อิสราเอล มัน​จะ​ยื่น​ออก​ไป​สองหมื่น​ห้าพัน​ศอก​ทั้ง​สอง​ด้าน พื้นที่​ทั้ง​สอง​แห่ง​นี้​ที่​ขนาน​กับ​เขต​แดน​ของ​เผ่า​อื่น จะ​ตก​เป็น​ของ​ผู้นำ​อิสราเอล และ​จะ​มี​ส่วน​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ตรง​กลาง​ระหว่าง​สอง​แปลง​นี้</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ที่ดิน​ของ​ชาว​เลวี​และ​ที่ดิน​ของ​เมือง​จะ​ขั้น​กลาง​ระหว่าง​ที่​สองแปลง​ของ​ผู้นำ​อิสราเอล ที่ดิน​ของ​ผู้นำ​อิสราเอล​จะ​ตั้ง​อยู่​ระหว่าง​เขต​แดน​ของ​เผ่า​ยูดาห์​และ​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ชน​เผ่า​ที่เหลือ​มี​เขต​แดน​ดังนี้​คือ ชน​เผ่า​เบนยามิน​จะ​ได้รับ​ส่วน​ถัด​ลงมา ทอดยาว​จาก​ด้าน​ตะวันออก​ไป​ถึง​ด้าน​ตะวันตก</verse>
				<verse number="24">ชน​เผ่า​สิเมโอน​จะ​ได้รับ​ส่วนหนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขตแดน​ของ​เผ่าเบนยามิน​ลงมา ทอดยาว​จาก​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="25">ชน​เผ่า​อิสสาคาร์​จะ​ได้รับ​ส่วนหนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขตแดน​ของ​เผ่าสิเมโอน​ลงมา ทอดยาว​จาก​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="26">ชน​เผ่า​เศบูลุน​จะ​ได้รับ​ส่วนหนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขตแดน​ของ​เผ่าอิสสาคาร์​ลงมา ทอดยาว​จาก​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="27">ชน​เผ่ากาด​จะ​ได้รับ​ส่วนหนึ่ง คือ​ส่วน​ที่​ถัด​จาก​เขตแดน​ของ​เผ่าเศบูลุน​ลงมา ทอดยาว​จาก​ทิศ​ตะวันออก​ไป​ถึง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="28">พรมแดน​ทาง​ใต้​ของ​ชน​เผ่ากาด​จะ​ทอดยาว​จาก​เมือง​ทามาร์​ไป​จนถึง​พวก​ตาน้ำ​แห่ง​เมรีบาห์คาเดช แล้ว​เลาะ​ไป​ตาม​ลำธาร​แห้ง​ของ​อียิปต์​ไป​จบ​ที่​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน</verse>
				<verse number="29">นี่​คือ​ที่ดิน​ที่​เจ้า​ต้อง​จัดแบ่ง​เพื่อ​ให้​เป็น​มรดก​แก่​ชน​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล และ​นั่นคือ​สัดส่วน​ที่​พวกเขา​จะ​ได้รับ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="30">ต่อไปนี้​จะ​เป็น​พวก​ประตู​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม เริ่มต้น​จาก​ทิศ​เหนือ​ซึ่ง​ยาว​สี่พัน​ห้าร้อย​ศอก</verse>
				<verse number="31">ประตู​สาม​ประตู​ทาง​ทิศ​เหนือ ตั้งชื่อ​ตาม​เผ่า​ของ​รูเบน ยูดาห์​และ​เลวี</verse>
				<verse number="32">ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ซึ่ง​ยาว​สี่พัน​ห้าร้อย​ศอก จะ​มี​สาม​ประตู​ที่​ตั้ง​ชื่อ​ตาม​เผ่า​ของ​โยเซฟ เบนยามิน​และ​ดาน</verse>
				<verse number="33">ทาง​ทิศใต้​ซึ่ง​ยาว​สี่พัน​ห้าร้อย​ศอก จะ​มี​สาม​ประตู​ที่​ตั้ง​ชื่อ​ตาม​เผ่า​ของ​สิเมโอน อิสสาคาร์​และ​เศบูลุน</verse>
				<verse number="34">ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ซึ่ง​ยาว​สี่พัน​ห้าร้อย​ศอก จะ​มี​สาม​ประตู​ที่​ตั้ง​ชื่อ​ตาม​เผ่ากาด อาเชอร์​และ​นัฟทาลี</verse>
				<verse number="35">รวม​ระยะทาง​โดย​รอบ​ของ​กำแพง​เมือง จะ​มี​ความ​ยาว​หนึ่งหมื่น​แปดพัน​ศอก และ​นับ​ตั้งแต่​เวลานี้​เป็น​ต้นไป เมืองนี้​จะ​มี​ชื่อ​ว่า “พระยาห์เวห์​อยู่​ที่นั่น”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="27">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สาม ที่​เยโฮยาคิม​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของยูดาห์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​แห่ง​บาบิโลน ได้​ยกทัพ​มา​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไว้</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ได้​มอบ​เยโฮยาคิม กษัตริย์​ของ​ยูดาห์​ไว้​ใน​กำมือ​ของ​กษัตริย์​บาบิโลน พร้อมกับ​สิ่งของ​เครื่องใช้​ส่วนหนึ่ง​จาก​วิหาร​ของพระเจ้า กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​นำ​ของ​เหล่านั้น​กลับ​ไป​ไว้​ที่​วิหาร​ของ​เทพเจ้า​ของ​พระองค์​ที่​บาบิโลน พระองค์​วาง​สิ่งของ​เครื่องใช้​เหล่านั้น​ไว้​ใน​คลัง​ของ​เทพเจ้านั้น</verse>
				<verse number="3">จากนั้น​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​สั่ง​ให้​อัชเปนัส ที่​เป็น​หัวหน้า​ข้าราชการ ให้​ไป​คัดเลือก​เด็กหนุ่มๆ​ที่​เป็นเชลย​ชาว​อิสราเอล จาก​เชื้อ​พระวงศ์ จาก​พวก​คนชั้นสูง</verse>
				<verse number="4">เด็ก​พวกนี้​จะต้อง​มี​ร่างกาย​ที่​สมประกอบ​ทุกอย่าง ต้อง​มี​หน้าตา​หล่อเหลา สามารถ​เรียนรู้​ทุกวิชา มี​ความรู้​รอบตัว และ​หัวไว สามารถ​ยืน​รับใช้​กษัตริย์​ใน​วัง​ได้ อัชเปนัส​จะต้อง​สอน​ให้​พวกเขา​รู้​ภาษา​และ​วรรณคดี​ของ​ชาว​บาบิโลน</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ตัดสินใจ​ว่า​จะให้​เด็กหนุ่ม​พวกนี้​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​อาหาร​อย่างดี​และ​เหล้าองุ่น​ทุกวัน เหมือนกับ​อาหาร​และ​เหล้าองุ่น​ที่​กษัตริย์​กิน​และ​ดื่ม อัชเปนัส​จะ​ต้อง​อบรม​ดูแล​เด็กๆ​พวกนี้​เป็น​เวลา​สามปี เมื่อ​ครบ​กำหนดแล้ว​ก็​ให้​นำ​พวกเขา​มา​รับราชการ​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="6">ใน​ท่ามกลาง​เด็กหนุ่มๆ​เหล่านี้ มี​ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และ​อาซาริยาห์ สี่คนนี้​มา​จาก​เผ่ายูดาห์</verse>
				<verse number="7">อัชเปนัส​ตั้ง​ชื่อใหม่​ให้​กับ​เด็กหนุ่มๆ​พวกนี้ เป็น​ภาษา​บาบิโลน ดาเนียล​มี​ชื่อใหม่​ว่า เบลเทชัสซาร์ ฮานันยาห์ มี​ชื่อใหม่​ว่า​ชัดรัค มิชาเอล​มี​ชื่อใหม่​ว่า​เมชาค และ​อาซาริยาห์ มี​ชื่อใหม่​ว่า เอเบดเนโก</verse>
				<verse number="8">ดาเนียล​ตั้งใจ​ตั้งแต่แรก​แล้ว​ว่า เขา​จะ​ไม่กิน​อาหาร​อย่างดี​และ​เหล้าองุ่น​อย่างเดียว​กับ​ที่​กษัตริย์​กิน​และ​ดื่ม เพื่อ​ดาเนียล​จะได้​ไม่​แปดเปื้อน​เป็น​มลทิน​ไป ดังนั้น​เขา​จึง​ขออนุญาต​อัชเปนัส หัวหน้า​ข้าราชการ ที่​จะ​ทำ​อย่างนั้น เพื่อ​รักษา​ตัวเอง​ไม่ให้​แปดเปื้อน​เป็น​มลทินไป</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ทำให้​หัวหน้า​ข้าราชการ​มี​ความเมตตาปรานี​ต่อ​ดาเนียล</verse>
				<verse number="10">หัวหน้า​ข้าราชการ​พูดกับ​ดาเนียล​ว่า “ข้า​กลัว​กษัตริย์ ที่​เป็น​เจ้านาย​ของข้า พระองค์​จัดสรร​ปันส่วน​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​มา​ให้เจ้า พระองค์​อาจจะ​ถาม​ว่า ทำไม​เจ้า​ถึง​ดู​ซูบผอมนัก เมื่อ​เปรียบเทียบ​กับ​เด็กหนุ่มๆ​รุ่นเดียวกัน แล้ว​ทีนี้​เจ้า​ก็​จะ​ทำให้​ข้า​ถูก​กษัตริย์​ลงโทษ”</verse>
				<verse number="11">หัวหน้า​ข้าราชการ​ได้​แต่งตั้ง​คนหนึ่ง​มา​ควบคุมดูแล ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และ อาซาริยาห์ ดาเนียล​จึง​ไป​พูด​กับ​ผู้ควบคุม​คนนี้​ว่า</verse>
				<verse number="12">“ขอให้​ทดลอง​พวกเรา ผู้รับใช้​ของท่าน​ดูก่อน​สัก​สิบวัน ใน​ช่วงนี้ ให้​พวกเรา​กิน​แต่ผัก​กับน้ำ</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ท่าน​ถึง​ค่อย​เอา​พวกเรา​ไป​เปรียบเทียบ​กับ​เด็ก​พวกนั้น​ที่​กิน​อาหาร​อย่างดี​จาก​กษัตริย์ หลังจากนั้น​ท่าน​จะ​ทำ​อะไร​กับ​พวกเรา​ผู้รับใช้​ของท่าน แล้วแต่​ท่าน​จะ​เห็นสมควร”</verse>
				<verse number="14">ผู้ควบคุมดูแล​ก็​ยอมรับ​ข้อเสนอ​ของ​ดาเนียล จึง​ได้​ทดลอง​พวกเขา​ดู​สิบวัน</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ครบ​สิบวัน​แล้ว ปรากฏ​ว่า​ดาเนียล​และ​เพื่อนๆ​กลับ​ดูดีกว่า และ​สุขภาพ​สมบูรณ์​แข็งแรง​กว่า​เด็ก​พวกนั้น​ที่​กิน​อาหาร​อย่างดี​ของ​กษัตริย์​เสียอีก</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ผู้ควบคุมดูแล จึง​เอา​อาหาร​อย่างดี​และ​เหล้าองุ่น​ที่​ดาเนียล​และ​เพื่อนๆ​ควร​จะกิน​ไปเสีย และ​ให้​ผัก​กับ​พวกเขา​แทน</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ประทาน​ความรู้​และ​ความเข้าใจ​เกี่ยวกับ​วรรณคดี​ทุกประเภท​และ​การศึกษา​ทุกวิชา​ให้กับ​เด็ก​สี่คนนี้ ดาเนียล​ยัง​สามารถ​ตีความหมาย​ของ​นิมิตต่างๆ​และ​ทำนายฝัน​ได้ด้วย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​กษัตริย์​กำหนด​ให้​พาตัว​พวก​เด็กหนุ่มๆ​ทุกคน​เข้าเฝ้า หัวหน้า​ข้าราชการ​ก็​นำ​พวกเขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์</verse>
				<verse number="19">กษัตริย์​พูดคุย​กับ​เด็กๆ​ทุกคน และ​เห็นว่า​ไม่มี​เด็ก​คนไหน​สามารถ​เทียบกับ ดาเนียล ฮานันยาห์ มิชาเอล และ​อาซาริยาห์​ได้เลย กษัตริย์​จึง​แต่งตั้ง​ให้​พวกเขา​มา​รับราชการ​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="20">เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​กษัตริย์​ขอ​คำแนะนำ ที่​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ที่​จะต้อง​มี​ความรู้​ความเข้าใจ​เป็น​พิเศษ พระองค์​ก็​พบว่า​คำแนะนำ​ของ​เด็กหนุ่ม​ทั้งสี่นี้​ก็ดีกว่า​คำแนะนำ​ของ​พวกหมอดู และ​พวก​ทำ​สะเดาะ​เคราะห์​ใน​ราช​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ถึง​สิบเท่า</verse>
				<verse number="21">ดาเนียล​รับราชการ​อยู่​ใน​วังนั้น​เรื่อยมา​จนถึง​ปีแรก​ที่​ไซรัส​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สอง​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ขึ้น​ครองราชย์ พระองค์​ฝัน​และ​ความฝันนั้น​ทำ​ให้​พระองค์​ไม่​สบายใจ​จน​นอน​ไม่หลับ</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​สั่ง​ให้​คน​ไป​ตาม​พวก​หมอดู พวก​ทำ​สะเดาะ​เคราะห์ พวก​ที่​ทำ​เวทมนตร์​คาถา และ​พวก​คาสดิม ให้​มา​บอก​ว่า​พระองค์​ฝัน​เรื่อง​อะไร พวกเขา​จึง​มา​ยืน​กัน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​ก็​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “เรา​ได้​ฝันไป และ​เรา​ก็​ไม่​สบายใจ​เพราะ​เรา​อยาก​เข้าใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ฝัน​นั้น”</verse>
				<verse number="4">พวกคาสดิม​ก็​พูด​กับ​กษัตริย์​เป็น​ภาษา​อารเมค​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ขอให้​พระองค์​มี​อายุ​ยืนยาว ขอ​พระองค์​ได้โปรด​เล่า​ความฝัน​ของ​พระองค์​ให้​พวกเรา​ฟัง​ด้วยเถิด พวกเรา​จะได้​ทำนาย​ฝัน​ให้กับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​จึง​ตอบ​พวก​คาสดิม​ไป​ว่า “เรา​จะ​ไม่บอก​เจ้า​หรอก เพราะ​เรา​ได้​ตัดสินใจ​เด็ดขาด​แล้ว​ว่า เจ้า​นั่นแหละ​จะ​ต้อง​เป็น​คน​บอก​เรา​ว่า​เรา​ฝัน​อะไร​และ​ทำนาย​ฝันนั้น​ให้​กับ​เรา​ด้วย ไม่​อย่างนั้น เรา​จะ​สับ​เจ้า​ออก​เป็น​ชิ้นๆ​และ​ยก​บ้าน​ของ​เจ้า​ให้​เป็น​ส้วม​สาธารณะ</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เจ้า​บอก​ได้​ว่า​เรา​ฝัน​อะไร และ​มัน​หมายถึง​อะไร เรา​ก็​จะ​ตบ​รางวัล​ให้​อย่าง​งาม พร้อม​กับ​ชื่อเสียง​เกียรติยศ​ให้​กับ​เจ้า ว่า​ยังไง บอก​มา​สิ​ว่า​เรา​ฝัน​ว่า​อะไร และ​มัน​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="7">พวก​คาสดิม​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “พระองค์​เจ้าข้า ช่วย​บอก​เรา​ทาส​รับใช้​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด​ว่า พระองค์​ฝัน​อะไร พวกเรา​จะได้​ทำนาย​ความฝันนั้น​ให้​กับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ตอบ​ว่า “เรา​รู้นะ​ว่า​ที่แท้​เจ้า​ก็​พยายาม​หาเรื่อง​ถ่วงเวลา เพราะ​เจ้า​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า​เรา​ได้​ตัดสินใจ​เด็ดขาด​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เจ้า​ไม่บอก​ความฝันนี้​กับ​เรา พวกเจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​เหมือนกัน​หมด​ทุกคน เจ้า​คบคิดกัน​พูดปด​กับ​เรา หวัง​จะ​หา​เรื่อง​ถ่วงเวลา เวลา​ก็​ยิ่ง​ผ่านไป เพราะฉะนั้น บอกมา​เดี๋ยวนี้​ว่า​เรา​ฝัน​อะไร เรา​จะได้​แน่ใจ​ว่า​พวกเจ้า​จะ​ทำนายฝัน​เรา​ได้​อย่าง​ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="10">พวกคาสดิม​ก็​ตอบ​กษัตริย์​ไป​ว่า “สิ่ง​ที่​พระองค์​บอก​ให้​ทำนี้ ไม่มีใคร​หน้าไหน​ใน​โลกนี้​ทำ​ได้หรอก และ​ไม่มี​กษัตริย์​องค์ไหน ไม่ว่า​จะ​ยิ่งใหญ่​หรือ​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​แค่ไหน เคย​ถาม​คำถาม​แบบนี้​กับ​พวกหมอดู พวก​ทำ​สะเดาะ​เคราะห์ แล้ว​ก็​พวก​คาสดิม​มาก่อน</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​พระองค์​ถามนั้น​มัน​ยาก​เกินไป ไม่มีใคร​ตอบ​พระองค์​ได้หรอก นอกจาก​พวก​เทพเจ้า ซึ่ง​แน่นอน​พวก​เทพเจ้า​เหล่านั้น​ก็​ไม่ได้​อาศัย​อยู่​กับ​มนุษย์​ด้วยสิ”</verse>
				<verse number="12">กษัตริย์​ก็​โกรธจัด​และ​เดือดดาล​ที่​ได้ยิน​อย่างนั้น จึง​ออก​คำสั่ง​ให้​ฆ่า​พวกผู้รู้​ทั้งหมด​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="13">คำสั่งนี้​ก็​ถูก​ส่ง​ออกไป เหล่า​ผู้รู้​ของ​บาบิโลน​ก็​กำลัง​จะ​ถูกฆ่า​ไป​ทีละคน แม้แต่​ดาเนียล​และ​เพื่อนๆ​ของเขา พวกทหาร​ก็​ตามหา​เพื่อ​จะ​ฆ่าทิ้ง</verse>
				<verse number="14">อารีโอค​เป็น​หัวหน้า​เพชฌฆาต​ที่​กษัตริย์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​มา​ฆ่า​เหล่าผู้รู้​ของ​บาบิโลน ดาเนียล​พูด​กับ​อารีโอค​ผู้รับใช้​ของ​กษัตริย์​อย่าง​ชาญฉลาด​และ​ระมัดระวัง​ว่า “นี่​มัน​เกิด​อะไรขึ้น กษัตริย์​ถึง​ได้​ออก​คำสั่ง​ที่​เร่งด่วน​อย่างนี้​ออกมา” อารีโอค​จึง​อธิบาย​ให้​ดาเนียล​ฟัง</verse>
				<verse number="15"></verse>
				<verse number="16">ดาเนียล​จึง​ไป​ขอให้​กษัตริย์​เลื่อน​เวลา​ไป​อีกหน่อย เพื่อ​ดาเนียล​จะได้​ทำนาย​ฝันนั้น​ให้​กับ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="17">จากนั้น​ดาเนียล​ก็​กลับ​มา​บ้าน​และ​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​ให้​ฮานันยาห์ มิชาเอล และ​อาซาริยาห์ เพื่อน​ของเขา​ฟัง</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวกเขา​ก็​อธิษฐาน​ขอ​ความเมตตา​จาก​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ ให้​เปิดเผย​ความลับนี้​กับ​พวกเขา เพื่อ​ดาเนียล​และ​เพื่อนๆ​จะได้​ไม่​ถูกฆ่า พร้อมกับ​ผู้รู้​คนอื่นๆ​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="19">ใน​คืน​นั้นเอง พระเจ้า​ก็​เข้าฝัน​ดาเนียล เปิดเผย​ความลับนั้น​ให้กับ​ดาเนียล​รู้ ดังนั้น​ดาเนียล​จึง​สรรเสริญ​พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="20">ดาเนียล​พูด​ว่า “ขอให้​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​เป็น​ที่​สรรเสริญ​ตลอดไป เพราะ​พระองค์​เป็น​เจ้าของ​สติปัญญา​และ​ฤทธิ์​อำนาจ</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เปลี่ยน​แปลง​เวลา​และ​ฤดูกาล พระองค์​ปลด​กษัตริย์​ทั้งหลาย​แล้ว​แต่งตั้ง​กษัตริย์​ทั้งหลาย พระองค์​ให้​สติปัญญา​กับ​คนฉลาด และ​ให้​ความเฉลียว​ฉลาด​กับ​คน​ที่​เฉลียว​ฉลาด</verse>
				<verse number="22">พระองค์​เปิดเผย​ความลับ​ที่​ซ่อนอยู่​ใน​ที่​ที่ลึก​ที่สุด พระองค์​รู้จัก​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​ความมืด ความสว่าง​อาศัย​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​ขอบคุณ​และ​สรรเสริญ​พระองค์ ก็​เพราะ​พระองค์​ได้​ให้​ความเฉลียว​ฉลาด​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​ข้าพเจ้า และ​เพราะ​พระองค์​เปิดเผย​เรื่อง​ที่​พวกเรา​ถาม พระองค์​ได้​บอก​เรื่อง​ของ​กษัตริย์​กับ​ข้าพเจ้า”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ดาเนียล​จึง​ขึ้น​ไป​หา​อารีโอค​ใน​วัง อารีโอค​คือ​คน​ที่​กษัตริย์​ได้​สั่ง​ให้​ไป​ฆ่า​เหล่าผู้รู้​ใน​บาบิโลน ดาเนียล​บอก​กับ​เขา​ว่า “อย่า​ได้​ฆ่า​ผู้รู้​ของ​บาบิโลน พา​ผม​ไป​หา​กษัตริย์ แล้ว​ผม​จะ​ทำนาย​ฝันนั้น​ให้​พระองค์​ฟัง”</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​อารีโอค​จึง​รีบ​นำ​ดาเนียล​ไป​หา​กษัตริย์ แล้ว​อารีโอค​ก็​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า “ข้าพเจ้า​ได้​พบ​ชาย​คนหนึ่ง​ใน​หมู่​เชลย​ของ​ชาวยูดาห์​ที่​สามารถ​ทำนาย​ฝัน​ของ​พระองค์​ได้”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​ถาม​ดาเนียล (ที่​มี​ชื่อ​ใน​ภาษา​ของ​ชาว​บาบิโลน​ว่า​เบลเทชัสซาร์) ว่า “เจ้า​สามารถ​บอก​สิ่ง​ที่​ข้าฝัน และ​ทำนาย​มัน​ได้​จริงๆ​หรือ”</verse>
				<verse number="27">ดาเนียล​ตอบ​พระองค์​ว่า “พวกผู้รู้ พวก​ทำ​สะเดาะ​เคราะห์ พวก​หมดดู และ​พวก​โหร ไม่​สามารถ​เปิดเผย​ความลับนี้​ให้กับ​พระองค์​ได้หรอก</verse>
				<verse number="28">มี​แต่​พระเจ้า​บน​ฟ้าสวรรค์​ที่​สามารถ​เปิดเผย​เรื่อง​ลับๆ​ได้ และ​พระเจ้า​ก็​ได้​เปิดเผย​ให้กับ​พระองค์ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ รู้​ว่า​อะไร​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วัน​ข้างหน้า และ​นี่​คือ​ความฝัน​ของ​พระองค์ เป็น​นิมิต​ที่​อยู่​ใน​สมอง​ของ​พระองค์​ตอนที่​พระองค์​หลับ​อยู่​บนเตียง</verse>
				<verse number="29">สำหรับ​พระองค์​ที่​เป็น​กษัตริย์ ความคิด​ที่​แล่น​เข้า​มา​หา​พระองค์ ใน​ขณะที่​พระองค์​หลับ​อยู่​บนเตียง กำลัง​ชี้​ให้​เห็น​ถึง​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต พระเจ้า​ผู้​เปิดเผย​ความลับ​พวกนี้ กำลัง​แจ้ง​ให้​พระองค์​รู้​ว่า​กำลัง​จะ​เกิด​อะไรขึ้น</verse>
				<verse number="30">ส่วน​ตัว​ข้าพเจ้านั้น ที่​พระเจ้า​เปิดเผย​ความลับนี้​ให้​กับ​ข้าพเจ้า​รู้ ไม่ใช่​เพราะ​ข้าพเจ้า​ฉลาด​กว่า​สิ่งมีชีวิต​ทั้งปวง แต่​เพื่อ​ให้​พระองค์​ได้​รู้​ความหมาย​ของมัน และ​จะได้​เข้าใจ​ถึง​สิ่ง​ที่​พระองค์​กำลัง​คิดอยู่</verse>
				<verse number="31">ข้าแต่​กษัตริย์ ใน​ขณะที่​พระองค์​กำลัง​ฝันอยู่ ใน​ทันใดนั้น พระองค์​ก็​เห็น​รูปปั้น​ขนาดใหญ่​ปรากฏ​ขึ้น มัน​เป็น​รูปปั้น​ที่​ใหญ่โต​มโหฬาร ยืน​อยู่​ที่นั่น​ต่อหน้า​พระองค์ ส่องแสง​สว่างจ้า​เป็น​พิเศษ และ​มี​รูปร่าง​น่ากลัว</verse>
				<verse number="32">ส่วน​หัว​ของ​รูปปั้นนี้​เป็น​ทองคำ​บริสุทธิ์ ส่วน​ไหล่​และ​แขน​ของมัน​เป็น​เงิน ส่วน​ท้อง​และ​ต้นขา​ของมัน​เป็น​ทองแดง</verse>
				<verse number="33">ส่วน​น่อง​ของมัน​เป็น​เหล็ก ส่วน​เท้า​ของมัน​เป็น​เหล็ก​ส่วนหนึ่ง​และ​ดินเหนียว​ส่วนหนึ่ง</verse>
				<verse number="34">ขณะที่​พระองค์​กำลัง​จ้องมอง​อยู่​นั้นเอง มี​ผู้หนึ่ง​ที่​ไม่ใช่​มนุษย์​ตัด​หินใหญ่​ก้อนหนึ่ง​แล้ว​มัน​ตกลง​มา​กระแทก​ถูก​เท้า​ที่​ทำ​ด้วย​เหล็ก​ส่วนหนึ่ง​กับ​ดินเหนียว​ส่วนหนึ่ง แล้ว​ทำให้​เท้านั้น​แตกกระจาย</verse>
				<verse number="35">ทั้ง​ดินเหนียว​เหล็ก ทองแดง เงิน และ​ทองคำ ป่นปี้​เป็น​ผุยผง แล้ว​ลม​ก็​พัด​ผงนั้น​กระจุย​กระจาย​ไป​จนหมด เหมือนกับ​แกลบ​ตาม​ลาน​ใน​ช่วง​เก็บเกี่ยว​ใน​ฤดูร้อน จน​ไม่มีใคร​สามารถ​บอก​ได้ว่า รูปปั้นนั้น​เคย​อยู่​ที่​ตรงไหน​มาก่อน แล้ว​หิน​ที่​กระแทก​รูปปั้นนั้น​ก็​ได้​กลาย​เป็น​ภูเขา​ขนาดใหญ่​จน​มิด​โลกนี้</verse>
				<verse number="36">นั่นคือ​ความฝัน​ของ​พระองค์ คราวนี้​พวกเรา​จะ​ทำนายฝัน​ให้กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="37">ข้าแต่​กษัตริย์ พระองค์​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งปวง พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ได้​ให้​ความ​เป็น​กษัตริย์ อำนาจ ฤทธิ์เดช ศักดิ์ศรี ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">พระเจ้า​ได้​มอบ​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระองค์​คือ มนุษย์​ใน​ที่​ทุกหนแห่ง สัตว์​ในป่า และ​นก​บน​ท้องฟ้า พระเจ้า​ให้​พระองค์​ครอบ​ครอง​อยู่​เหนือ​สิ่ง​เหล่านี้ พระองค์​ก็​คือ​หัว​ทองคำ​ของ​รูปปั้นนั้น</verse>
				<verse number="39">แต่​หลังจาก​สมัย​ของ​พระองค์ จะ​มี​อาณาจักร​หนึ่ง​เกิด​ขึ้นมา ซึ่ง​ไม่​ยิ่งใหญ่​เท่า​อาณาจักร​ของ​พระองค์ ก็​คือ​เงิน ที่​เทียบ​กับ​ทองคำ​ไม่ได้ แล้ว​หลังจากนั้น​ก็​จะ​มี​อาณาจักร​ที่สาม ซึ่ง​ก็​คือ​ทองแดง ที่​จะ​ขึ้นมา​ปกครอง​โลก​ทั้งโลก</verse>
				<verse number="40">อาณาจักร​ที่สี่​จะ​แข็งแกร่ง​เหมือน​เหล็ก อาณาจักร​ที่สี่นี้​จะ​บดขยี้​อาณาจักร​อื่นๆ​เหล่านั้น​เหมือน​กับ​ที่​เหล็ก​บดขยี้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​จน​ละเอียด​เป็น​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="41">แต่​ก็​อย่าง​ที่​พระองค์​เห็น​นั่นแหละ ว่า​เท้า​และ​นิ้วเท้า​ของ​รูปปั้นนั้น​มี​ส่วนหนึ่ง​เป็น​ดินเหนียว และ​อีก​ส่วนหนึ่ง​เป็น​เหล็ก ดังนั้น​อาณาจักร​ที่สี่นี้​ก็​จะ​ถูก​แบ่งออก มัน​จะ​มี​ความ​แข็ง​แกร่ง​เหมือน​เหล็ก​อยู่บ้าง เหมือนกับ​ที่​พระองค์​เห็น​ว่า​มัน​มี​ทั้ง​เหล็ก​ผสม​กับ​ดินเหนียว​นั่นแหละ</verse>
				<verse number="42">ดังนั้น​อาณาจักร​นี้​ก็​จะ​มี​ส่วนหนึ่ง​ที่​แข็งแกร่ง​และ​ส่วนหนึ่ง​ที่​อ่อนแอ เหมือนกับ​ที่​เท้า​และ​นิ้วเท้า​ส่วนหนึ่ง​เป็น​เหล็ก และ​อีก​ส่วนหนึ่ง​เป็น​ดินเหนียว</verse>
				<verse number="43">อย่าง​ที่​พระองค์​เห็น​แล้ว​ว่า​มัน​มี​เหล็ก​ผสม​กับ​ดินเหนียว ดังนั้น ถึงแม้​พวกเขา​จะ​มี​การแต่งงาน​กัน​ไปมา​ระหว่าง​ราชวงศ์​ต่างๆ​แต่​ก็​จะ​ไม่​สามารถ​รักษา​ความ​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กันได้ เหมือนกับ​ที่​เหล็ก​ไม่​สามารถ​ผสม​เป็น​เนื้อเดียว​กับ​ดินเหนียว​ได้</verse>
				<verse number="44">และ​ใน​ยุค​ของ​กษัตริย์​เหล่านั้น พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์​ก็​จะ​สร้าง​อาณาจักร​นิรันดร์​ที่​ไม่มีวัน​ถูก​ทำลาย​ขึ้นมา อาณาจักร​นั้น​จะ​ไม่​ตก​ไป​เป็น​ของ​ชนชาติ​อื่น แต่​อาณาจักร​นั้น​จะ​บดขยี้​และ​ทำลาย​ล้าง​อาณาจักร​อื่น​จน​สิ้นซากไป แล้ว​อาณาจักรนั้น​ก็​จะ​ยั่งยืน​ตลอดไป​เป็นนิตย์</verse>
				<verse number="45">นี่​คือ​ความหมาย​ของ​หินใหญ่​ที่​พระองค์​เห็น ที่​มี​ผู้หนึ่ง​ที่​ไม่ใช่​มนุษย์​ได้​ตัด​มัน​จาก​ภูเขา และ​มัน​ได้​มา​กระแทก​และ​บดขยี้ รูปปั้นนั้น ที่​ทำ​จาก​เหล็ก ทองแดง ดินเหนียว เงิน และ​ทองคำ จน​แหลก​ละเอียด​ไป พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่ กำลัง​แจ้ง​ให้​กษัตริย์​รู้​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต นี่​ก็​คือ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ฝัน​เห็น และ​คำทำนาย​นี้​ก็​เชื่อถือได้”</verse>
				<verse number="46">จากนั้น​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ก้มหน้า​กราบลง​ถึง​พื้น เพื่อ​แสดง​ความเคารพ​นับถือ​ดาเนียล แล้ว​กษัตริย์​ก็​สั่ง​ให้​นำ​เครื่อง​บูชา​และ​เครื่อง​หอม​มา​ให้​กับ​ดาเนียล</verse>
				<verse number="47">พระองค์​พูด​กับ​ดาเนียล​ว่า “แน่นอน​ที่สุด พระเจ้า​ของเจ้า​เป็น​พระเจ้า​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​พระเจ้า​ใดๆ เป็น​เจ้านาย​ของ​กษัตริย์​ทุกองค์ และ​เป็น​ผู้​เปิดเผย​ความหมาย​ของ​สิ่งลี้ลับ​ต่างๆ พระองค์​ทำให้​เจ้า​สามารถ​เปิดเผย​ความลับ​นี้​ได้”</verse>
				<verse number="48">แล้ว​กษัตริย์​ก็​ให้​ตำแหน่ง​สูง​กับ​ดาเนียล พร้อมกับ​มอบ​ของขวัญ​ที่​ดีเลิศ​มากมาย​ให้​ดาเนียล และ​กษัตริย์​ก็​แต่งตั้ง​ให้​ดาเนียล​ครอบ​ครอง​มณฑล​บาบิโลน​ทั้งหมด และ​ตั้ง​ให้​เขา​เป็น​หัวหน้า​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์​ใน​บาบิโลน</verse>
				<verse number="49">ดาเนียล​ได้​ขอให้​กษัตริย์​แต่งตั้ง​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก ให้​เป็น​ผู้บริหาร​มณฑล​บาบิโลน ส่วน​ดาเนียล​ก็​รับใช้​ใกล้ชิด​กับ​กษัตริย์​ใน​ราชสำนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ต่อมา​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ให้​คน​สร้าง​รูปปั้น​ทองคำ​ขึ้นมา สูง​หกสิบ​ศอก​และ​ยาว​หก​ศอก พระองค์​ตั้ง​มัน​ไว้​ใน​ที่ราบ​ดูรา​ใน​มณฑล​บาบิโลน</verse>
				<verse number="2">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​มี​คำสั่ง​ออกไป​ว่า​ให้​พวก​ผู้นำ​ภาค พวก​ผู้นำ​จังหวัด พวก​ผู้นำ​อำเภอ พวก​ที่ปรึกษา พวก​ผู้ดูแล​ด้าน​การเงิน พวก​ผู้พิพากษา พวก​ตำรวจ​ชั้นผู้ใหญ่ รวมทั้ง​เจ้าหน้าที่​อื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ตาม​มณฑล​ต่างๆ​จะต้อง​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​งานเฉลิม​ฉลอง​รูปปั้น ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พวก​ผู้นำ​ภาค พวก​ผู้นำ​จังหวัด พวก​ผู้นำ​อำเภอ พวก​ที่ปรึกษา พวก​ผู้ดูแล​ด้าน​การเงิน พวก​ผู้พิพากษา พวก​ตำรวจ​ชั้นผู้ใหญ่ รวมทั้ง​เจ้าหน้าที่​อื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ตาม​มณฑล​ต่างๆ ก็​ได้​มา​ชุมนุม​ใน​งานเฉลิม​ฉลอง​รูปปั้น​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้งขึ้น พวกเขา​มา​ยืน​ชุมนุม​กัน​อยู่​ต่อหน้า​รูปปั้น​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้งขึ้นนั้น</verse>
				<verse number="4">แล้ว​โฆษก​ก็​ตะโกน​เสียงดัง​ว่า “คน​ทุก​เชื้อชาติ​ทุก​ภาษา</verse>
				<verse number="5">เมื่อไร​ก็ตาม​ที่​ท่าน​ได้ยิน​เสียง​ของ​แตรเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง หรือ​เครื่อง​ดนตรี​ชนิด​อื่นๆ​ดัง​ขึ้นมา ท่าน​จะ​ต้อง​ก้มกราบ​นมัสการ​รูปปั้น​ทองคำ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้ง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="6">ใคร​ที่​ไม่ยอม​ก้มกราบ​ก็​จะ​ถูก​จับ​โยน​ลง​ใน​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรง​ทันที”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น เมื่อ​คน​ได้ยิน​เสียง​แตรเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง หรือ​เครื่อง​ดนตรี​ชนิด​อื่นๆ​ดัง​ขึ้นมา ทุกคน​ไม่ว่า​จะ​มา​จาก​ชนชาติ​ไหน​หรือ​พูด​ภาษา​ใด ต่าง​ก็​พากัน​ก้มกราบ​นมัสการ​ต่อ​รูปเคารพ​ทองคำ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ตั้งขึ้น</verse>
				<verse number="8">ทันที​ที่​มี​เรื่องนี้​เกิดขึ้น พวก​คาสดิม​ก็​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ และ​ไป​ฟ้อง​เรื่อง​ของ​คนยูดาห์​บางคน</verse>
				<verse number="9">พวกนั้น​ฟ้อง​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ขอให้​พระองค์​มี​ชีวิต​ยืนยาว</verse>
				<verse number="10">ข้าแต่​กษัตริย์ พระองค์​ได้​ออกกฎ​ว่า​เมื่อไหร่​ก็ตาม​ที่​ได้ยิน​เสียง​ของ​แตรเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง หรือ​เครื่อง​ดนตรี​ชนิด​อื่นๆ​ดัง​ขึ้นมา ทุกคน​จะ​ต้อง​ก้มกราบ​นมัสการ​ต่อหน้า​รูปปั้น​ทองคำ</verse>
				<verse number="11">และ​ใคร​ก็ตาม​ที่​ไม่ยอม​ทำ​ตามนั้น ก็​จะ​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรง</verse>
				<verse number="12">เรื่อง​มี​อยู่​ว่า มี​คน​พวกหนึ่ง ก็​คือ​พวกยิว​ที่​พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​ผู้บริหาร​มณฑล​บาบิโลน ชื่อ​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก สามคนนี้​ไม่​สนใจ​คำสั่ง​ของ​พระองค์ พวกมัน​ไม่ยอม​นมัสการ​เทพเจ้า​ของ​พระองค์ พวกมัน​ไม่ยอม​ก้มกราบ​รูปปั้น​ทองคำ​ที่​พระองค์​ตั้งขึ้น”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ได้ยิน​อย่างนั้น ก็​โกรธจัด สั่ง​ให้​คน​ไป​เอา​ตัว​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก​มาหา​พระองค์ พวกนั้น​จึง​ไป​พา​ทั้ง​สามคน​มา​เข้าเฝ้า​ต่อหน้า​กษัตริย์</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ถาม​ว่า “ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก จริง​หรือเปล่า​ที่​เจ้า​ไม่ยอม​นมัสการ​เทพเจ้า​ของเรา และ​ไม่ยอม​ก้มกราบ​รูปปั้น​ทองคำ​ที่​เรา​ตั้ง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="15">ฟัง​ให้ดีนะ เจ้า​จะ​ต้อง​พร้อม​ที่​จะ​ก้มกราบ​นมัสการ​ต่อ​รูปปั้น​ที่​เรา​สร้างขึ้น เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​แตรเขาสัตว์ ปี่ พิณเขาคู่ พิณสี่สาย พิณใหญ่ ปี่ถุง หรือ​เครื่อง​ดนตรี​ชนิด​อื่นๆ​ดัง​ขึ้นมา เพราะ​ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​ทำ​ละก็ เจ้า​จะ​ถูก​โยน​ลงไป​ใน​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรง​ทันที แล้ว​เทพเจ้า​องค์ไหน​จะ​มา​ช่วย​เจ้า​ให้​รอด​จาก​อำนาจ​ของเรา​ได้”</verse>
				<verse number="16">ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก​ตอบ​ว่า “พวกเรา​ไม่​จำเป็น​จะ​ต้อง​แก้ตัว​ต่อ​พระองค์​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="17">ข้าแต่​กษัตริย์ เพราะ​พระเจ้า​ของเรา​ที่​พวกเรา​รับใช้​อยู่นี้​มีจริง พระเจ้า​สามารถ​ช่วย​พวกเรา​ให้​รอดพ้น​จาก​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรงนั้น และ​พระเจ้า​จะ​ช่วย​ให้​พวกเรา​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้าหาก​ว่า​พระเจ้า​จะ​ไม่ช่วย​พวกเรา ก็​ขอให้​พระองค์​รู้​ไว้​เถิด​ว่า เรา​ก็​จะ​ไม่​นมัสการ​เทพเจ้า​ของ​พระองค์ และ​เรา​ก็​จะ​ไม่​ก้มลง​กราบ​รูปปั้น​ทองคำ​ที่​พระองค์​ตั้งขึ้น”</verse>
				<verse number="19">ถึง​ตอนนี้ กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ยิ่ง​โกรธจัด หน้าตา​ของ​พระองค์​ก็​บูดเบี้ยวไป​ต่อ​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก และ​พระองค์​ก็​สั่ง​ให้​เพิ่ม​ไฟ​ใน​เตา​ให้​ร้อนแรง​ขึ้น​กว่า​ของเดิม​เป็น​เจ็ดเท่า</verse>
				<verse number="20">และ​พระองค์​สั่ง​ทหาร​บางคน​ที่​แข็งแรง​มาก​ใน​กองทัพ​ของ​พระองค์ มัด​ตัว​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก และ​ให้​โยน​พวกเขา​ลง​ไป​ใน​เตาไฟ​ที่​กำลัง​ลุกไหม้​อยู่</verse>
				<verse number="21">ทั้ง​สามคน​ก็เลย​ถูก​มัด ใน​ขณะที่​ยัง​มี​เสื้อคลุม กางเกง หมวก รวมทั้ง​เสื้อผ้า​อื่นๆ​สวมใส่อยู่ แล้ว​พวกทหาร​ก็​โยน​ทั้ง​สามคน​ลงไป​ใน​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรง</verse>
				<verse number="22">เป็น​เพราะ​กษัตริย์​สั่ง​อย่าง​เฉียบขาด ให้​คน​ทำ​เตาไฟ​ให้​ร้อน​กว่าเดิม​มาก พวกทหาร​ที่​โยน​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก ลง​ไป​ใน​เตา ก็​ถูก​เปลวไฟ​เผาตาย</verse>
				<verse number="23">ชาย​ทั้ง​สามคน คือ​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก หล่น​ลงไป​ใน​เตาไฟ ใน​ขณะที่​ถูก​มัดอยู่</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​สะดุ้ง​สุดตัว ลุก​พรวดพราด​ขึ้นมา​อย่าง​รวดเร็ว และ​ร้อง​ถาม​พวก​ที่ปรึกษา​ที่​อยู่ข้างๆ​ว่า “เรา​มัด​แค่​สามคน​โยน​ลงไป​ใน​เตาไฟ​ไม่ใช่หรือ” พวกเขา​ตอบ​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ พระองค์​พูด​ถูกแล้ว”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จึง​ถาม​ว่า “แล้ว​ทำไม​เรา​ถึง​เห็น​สี่คน​เดินไป​เดินมา​อยู่​ใน​กองไฟ​นั้นละ แล้ว​ยัง​ไม่​ถูกมัด​อีก​ต่างหาก และ​ไม่​เป็น​อันตราย​อะไรเลย แถม​คน​ที่สี่​ก็​ดู​เหมือน​เป็น​เทพเจ้า​อีกด้วย”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​เข้าไป​ใกล้ๆ​ประตู​ของ​เตาไฟ​และ​พูด​ว่า “ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า​สูงสุด ออกมาเถิด” จากนั้น​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก ก็​ออกมา​จาก​เตาไฟ</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวก​ผู้นำ​ภาค พวก​ผู้นำ​จังหวัด พวก​ผู้นำ​อำเภอ และ​พวก​ที่ปรึกษา​ของ​กษัตริย์ ต่าง​ก็​เข้ามา​มุงดู แล้ว​ก็​เห็นว่า​ไฟ​ไม่ได้​ทำ​อันตราย​กับ​ร่างกาย​ของ​พวกเขา​เลย ผม​บนหัว​ก็​ไม่ไหม้ เสื้อผ้า​ก็​ไม่ไหม้ ไม่มี​แม้แต่​กลิ่นไหม้​ติดตัว​พวกเขา​เสีย​ด้วยซ้ำ</verse>
				<verse number="28">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​พูด​ว่า “ขอ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​ชัดรัค เมชาค และ เอเบดเนโก พระองค์​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ลงมา​ช่วย​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ พวกเขา​กล้า​ขัด​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์ ถึง​ขนาด​ยอม​เสี่ยงชีวิต​ของ​พวกเขาเอง แทนที่​จะ​รับใช้​หรือ​นมัสการ​เทพเจ้า​องค์ใด​นอกเหนือ​จาก​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="29">บัดนี้ เรา​ขอ​สั่ง​ว่า​ใคร​ก็ตาม​ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​เชื้อชาติ​ใด​หรือ​ภาษา​ไหน ที่​ว่าร้าย​พระเจ้า​ของ​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก จะ​ต้อง​ถูก​หั่น​เป็นชิ้นๆ​และ​บ้าน​ของมัน​ผู้นั้น​จะ​ต้อง​กลาย​เป็น​ส้วม​สาธารณะ เพราะ​ไม่มี​เทพเจ้า​องค์ไหน​ที่​สามารถ​ช่วย​ชีวิต​คน​ของพระองค์​ได้​อย่างนี้​หรอก”</verse>
				<verse number="30">จากนั้น​กษัตริย์​ก็​เลื่อนขั้น​ให้กับ​ชัดรัค เมชาค และ​เอเบดเนโก ใน​มณฑล​บาบิโลน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ส่ง​ข่าวสาร​ถึง​ประชาชน​ทุกคน ทุก​เชื้อชาติ และ​ทุก​ภาษา ที่​อาศัย​อยู่​ทั่วโลก ขอให้​ท่าน​มี​ความสุข​ความเจริญ</verse>
				<verse number="2">เรา​มี​ความยินดี​ที่​จะ​บอก​กับท่าน​ถึง​อิทธิฤทธิ์​และ​ความมหัศจรรย์​ที่​พระเจ้า​สูงสุด​ได้​ทำให้​กับเรา</verse>
				<verse number="3">อิทธิฤทธิ์​ของ​เทพ​องค์นี้​ยิ่งใหญ่นัก ความมหัศจรรย์​ของ​พระองค์​นั้น​ทรงพลัง อาณาจักร​ของ​พระองค์​นั้น​เป็น​อาณาจักร​ที่​อยู่​ชั่วนิรันดร์ พระองค์​จะ​ปกครอง​ตลอดไป​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​ตอน​ที่​เรา กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ใช้​ชีวิต​อย่าง​ไร้กังวล​ใน​บ้านพัก​ของเรา และ​มี​ความสุข​กับ​ชีวิต​ในวัง​ของเรานั้น</verse>
				<verse number="5">เรา​ฝันร้าย และ​มัน​ทำให้​เรา​ตกใจ​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="6">เรา​จึง​มี​คำสั่ง​ให้​นำ​พวก​ที่ปรึกษา​ของเรา​ทั้งหมด​ที่​มี​อยู่​ใน​บาบิโลน มาพบ​เพื่อ​ทำนาย​ฝันนั้น</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวกหมอดู พวก​ผู้สะเดาะ​เคราะห์ พวก​คาสดิม และ​พวก​โหร มาถึง เรา​ก็​เล่า​ความฝัน​ให้​พวกเขา​ฟัง แต่​พวกเขา​ก็​ไม่​สามารถ​ทำนายฝัน​ให้​กับ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="8">และ​ในที่สุด ดาเนียล​ก็​มา​พบเรา ดาเนียล​มี​ชื่อ​ใน​ภาษา​ของ​คน​บาบิโลน​ว่า​เบลเทชัสซาร์ ตาม​ชื่อ​ของ​เทพเจ้า​ของเรา และ​วิญญาณ​ของ​พวก​เทพเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​ได้​สถิต​อยู่​ใน​ตัวเขา ดังนั้น​เรา​จึง​เล่า​ความฝัน​ให้​เขาฟัง</verse>
				<verse number="9">เรา​พูด​ว่า “เบลเทชัสซาร์ หัวหน้า​หมอดู เรา​รู้​ว่า​วิญญาณ​ของ​พวก​เทพเจ้า​ศักดิ์สิทธิ์​สถิต​อยู่​ใน​ตัวเจ้า และ​ไม่มี​ความลับ​อะไร​ที่​ยาก​เกินไป​สำหรับ​เจ้า ช่วย​ทำนายฝัน​ที่​เรา​เห็นนั้น​ให้​กับ​เรา​หน่อย</verse>
				<verse number="10">ตอน​ที่​เรา​กำลัง​นอน​อยู่​บน​เตียงนั้น เรา​เริ่ม​เห็น​นิมิต​ต่างๆ​ใน​หัว​ของเรา ทันใดนั้น​ก็​มี​ต้นไม้​สูงมาก​ต้นหนึ่ง​อยู่​ตรงกลาง​โลกนี้</verse>
				<verse number="11">ต้นไม้นี้​ได้​โตขึ้น​และ​แข็งแรงขึ้น ยอด​ของมัน​สูง​เสียดฟ้า ขนาด​อยู่​ไกล​ถึง​สุด​ขอบโลก​ก็​ยัง​มองเห็น​ต้นนี้</verse>
				<verse number="12">ใบ​ของมัน​สวยงาม​มาก มี​ผลดก​เต็มต้น เพียงพอ​ที่​จะ​เลี้ยง​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด สัตว์ป่า​หา​ร่มเงา​อยู่​ใต้​ต้นไม้นี้ มี​นก​ทำรัง​อยู่​ตาม​กิ่งก้าน​ของมัน และ​สิ่งมีชีวิต​ทุกชนิด​หา​อาหาร​กิน​บน​ต้นไม้นี้</verse>
				<verse number="13">ขณะที่​ข้า​ยัง​นอน​อยู่​บนเตียง กำลัง​ฝัน​เห็น​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้​อยู่นั้น ก็​มี​ผู้เฝ้าระวัง​ที่ศักดิ์สิทธิ์ องค์หนึ่ง​ลงมา​จาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="14">เขา​ร้อง​ตะโกน​ว่า ‘โค่น​ต้นไม้​นั้นซะ ฟัน​กิ่งก้าน​ทิ้ง​ให้หมด ดึง​ใบ​ของมัน​ทิ้งด้วย พร้อมกับ​โยน​ผล​ของมัน​ทิ้งไป​ให้หมด ทำ​ให้​สัตว์ป่า​ที่​อยู่​ใต้ต้น​และ​พวกนก​ที่​อยู่​บน​กิ่ง​ของมัน จะ​ต้อง​หนี​และ​บิน​กันไป</verse>
				<verse number="15">แต่​ให้​เหลือตอ​และ​ราก​ของมัน​ไว้​ในดิน แล้ว​เอา​แผ่นเหล็ก​และ​แผ่นทองแดง​มา​คาด​มันไว้ ทิ้ง​มันไว้​ที่นั่น​ใน​ท้องทุ่ง​กับหญ้า มัน​จะ​ต้อง​ตาก​น้ำค้าง​ที่​ตก​จากฟ้า​จน​เปียก ท่ามกลาง​สิงสา​ราสัตว์​ทั้งหลาย​ใน​ท้องทุ่ง​ที่​มี​หญ้า​ขึ้น​อุดม​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​กลาย​เป็น​บ้า แล้ว​เริ่ม​คิด​เหมือน​สัตว์ แล้ว​ฤดูกาล​ก็​จะ​ผ่านพ้น​เขา​ไป​เจ็ด​ฤดูกาล</verse>
				<verse number="17">คำประกาศ​นี้​ก็​คือ​คำสั่ง​ของ​พวกทูต​ที่​เฝ้าระวัง​ที่ศักดิ์สิทธิ์ คำตัดสิน​นี้​เป็น​ไป​ตาม​คำสั่ง​ของ​เหล่าเทพ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อ​แสดง​ให้​สิ่งมีชีวิต​ทั้งหมด​รู้ว่า พระเจ้า​สูงสุด​คือ​ผู้ครอบ​ครอง​อาณาจักร​ของ​มนุษย์​ทั้งหมด และ​พระองค์​จะ​ให้​อาณาจักร​กับ​ใคร​ก็ได้​ที่​พระองค์​ต้องการ และ​พระองค์​สามารถ​ยก​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด แล้ว​ตั้ง​เขา​ให้​ปกครอง​ได้’</verse>
				<verse number="18">นั่นแหละ​คือ​สิ่งที่​เรา กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ฝันเห็น เอาล่ะ เบลเทชัสซาร์ เจ้า​ต้อง​อธิบาย​ความฝัน​นั้น​ให้​ข้าฟัง เพราะ​ไม่มี​ผู้รู้​คนไหน​ใน​อาณาจักร​สามารถ​อธิบาย​มันได้ แต่​เจ้า​ต้อง​ทำ​ได้แน่ เพราะ​เจ้า​มี​วิญญาณ​ของ​เหล่าเทพ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ใน​ตัว”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ดาเนียล (หรือ​เบลเทชัสซาร์) ก็​เงียบ​ไป​พักหนึ่ง เพราะ​ความเข้าใจ​ที่​เขา​มี​ต่อ​ความฝันนั้น ทำให้​เขา​ไม่สบายใจ​มาก กษัตริย์​ก็​พูด​ว่า “เบลเทชัสซาร์ อย่า​ได้​วิตกกังวล​กับ​ความฝัน​และ​คำทำนาย​นั้นเลย” เบลเทชัสซาร์​จึง​ตอบ​ว่า “พระองค์​เจ้าข้า ข้าพเจ้า​ได้​แต่​หวังว่า​ความฝันนี้​และ​คำอธิบาย​ของมัน จะ​พูด​ถึง​พวกศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">ต้นไม้​ที่​พระองค์​เห็นนั้น ต้น​ที่​ใหญ่โต​และ​แข็งแกร่ง ที่​มี​ยอดสูง​เสียดฟ้า จน​สามารถ​มองเห็น​จาก​สุด​ขอบโลก</verse>
				<verse number="21">ต้นนั้น​ที่​มี​ใบ​งดงาม มี​ลูกดก​เป็น​อาหาร​สำหรับ​ทุกชีวิต ต้น​ที่​สัตว์ป่า​มา​อาศัย​ร่มเงา​อยู่​ที่​โคนต้น และ​นก​มา​ทำรัง​ที่​กิ่งก้าน​ของมัน</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​กษัตริย์ พระองค์​คือ​ต้นไม้​ต้นนั้น พระองค์​ได้​เติบโต​และ​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​ได้​เจริญ​ขึ้นไป​ถึง​ฟ้าสวรรค์ และ​สิทธิอำนาจ​ของ​พระองค์​ได้​แผ่ขยาย​ไป​ถึง​สุด​ขอบโลก</verse>
				<verse number="23">คราวนี้ พูดถึง​ทูต​เฝ้าระวัง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​พระองค์​เห็น​ลงมา​จาก​สวรรค์นั้น ที่​พูด​ว่า ‘โค่น​ต้นไม้​นั่นซะ แล้ว​ทำลาย​มัน​ให้หมด ยกเว้น​ตอ​กับ​ราก ที่​เจ้า​จะ​ต้อง​เหลือ​ไว้​ใน​ดิน เอา​แผ่นเหล็ก​และ​ทองแดง​มา​คาด​มัน​ไว้​กลางทุ่ง ที่นั่น​มัน​จะ​เปียกชุ่ม​ไปด้วย​น้ำค้าง​ที่​ตก​จาก​ฟ้า เขา​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​สัตว์ป่า จนกว่า​จะ​ผ่าน​ไป​เจ็ด​ฤดูกาล’</verse>
				<verse number="24">ข้าแต่​กษัตริย์ ความหมาย​ของมัน​คือ พระเจ้า​สูงสุด​ได้​ตัดสิน​ให้​เกิด​สิ่งนี้​ขึ้น​กับ​พระองค์ ผู้​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="25">พวกเขา​จะ​ขับไล่​พระองค์​ไป​จาก​คนอื่นๆ พระองค์​จึง​ต้อง​อยู่​ท่ามกลาง​สัตว์ป่า และ​ต้อง​กินหญ้า​เหมือน​วัว และ​เปียกโชก​ไปด้วย​น้ำค้าง​จาก​ฟ้า ฤดูกาล​จะ​ผ่านไป​เจ็ด​ฤดู แล้ว​พระองค์​ถึง​จะ​ได้​เรียนรู้​ว่า พระเจ้า​สูงสุด คือ​ผู้ที่​ปกครอง​อยู่​เหนือ​อาณาจักร​ของมนุษย์​ทั้งหมด และ​พระเจ้า​จะ​เป็น​ผู้แต่งตั้ง​ใคร​ก็ได้​มา​ปกครอง​อาณาจักร​พวกนั้น​ตามที่​พระองค์​ต้องการ</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ผู้เฝ้าระวัง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​พูดว่า ‘ให้​เหลือ​ตอ​กับ​ราก​เอาไว้’ นั่น​ก็​แสดง​ว่า​อาณาจักร​ยังเป็น​ของ​พระองค์อยู่ แต่​ต้องเป็น​หลังจาก​ที่​พระองค์​ได้​เรียนรู้​แล้ว​ว่า พระเจ้า​ใน​สวรรค์​เป็น​ผู้ครอบ​ครอง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น ข้าแต่​กษัตริย์ ขอ​ยอมรับ​คำแนะนำ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วยเถิด คือ ขอให้​หักดิบ​ไม่ทำ​ความบาป​แล้ว​ทำ​ความดี​แทน ขอให้​มี​เมตตา​กับ​คนจน​แทนที่​จะทำ​ความชั่วร้าย แล้ว​พระองค์​ก็จะ​มีชีวิต​ที่​ผาสุข​ไป​อีก​ยาวนาน”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เรื่อง​ทั้งหมด​นั้น​ก็ได้​เกิดขึ้น​กับ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​จริงๆ</verse>
				<verse number="29">สิบสอง​เดือน​ต่อมา ใน​ขณะที่​พระองค์​กำลัง​เดิน​อยู่​บน​ดาดฟ้าวัง</verse>
				<verse number="30">พระองค์​ก็​พูดว่า “ดูนี่สิ บาบิโลน เมือง​อัน​ยิ่งใหญ่ ที่​ข้า​ได้​สร้าง​ขึ้นมา​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของข้าเอง ข้า​ได้​สร้าง​ให้​เป็น​เมืองหลวง​สำหรับ​อาณาจักร​ของข้า เพื่อ​นำ​เกียรติยศ​มาให้​กับ​ตัวข้า”</verse>
				<verse number="31">พระองค์​พูด​ยัง​ไม่ทัน​ขาดคำ ก็​มี​เสียงหนึ่ง​พูด​ลงมา​จาก​สวรรค์​ว่า “นี่​คือ​สิ่งที่​เรา​ได้​ตัดสินใจ​เกี่ยวกับ​เจ้า กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ตอนนี้​อาณาจักร​ของเจ้า​ได้​ถูกยึด​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="32">เจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​ขับไล่​ออกจาก​ผู้คน​ไป​ใช้ชีวิต​อยู่​กับ​พวก​สัตว์ป่า เจ้า​จะ​ต้อง​กินหญ้า​เหมือน​วัว ฤดู​จะ​ผ่านไป​เจ็ด​ฤดู แล้ว​เจ้า​ถึง​จะ​ได้​เรียนรู้​ว่า​พระเจ้า​สูงสุด​เป็น​ผู้ครอบ​ครอง​อาณาจักร​ของ​มนุษย์ และ​พระองค์​เป็น​ผู้แต่งตั้ง​ใคร​ก็ตาม​ที่​พระองค์​ได้​เลือกไว้​ให้​ไป​ปกครอง​อาณาจักร​เหล่านั้น”</verse>
				<verse number="33">ทันที​ที่​สิ้น​เสียงนั้น กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​ถูก​ขับ​ออกไป​จาก​ท่ามกลาง​ผู้คน และ​เริ่ม​กินหญ้า​เหมือน​วัว และ​เนื้อตัว​ของ​พระองค์​ก็​เปียกโชก​ไป​ด้วย​น้ำค้าง​จาก​ฟ้า ผม​ของ​พระองค์​ยาว​ออกมา​เหมือน​ขน​นกอินทรี เล็บ​ของ​พระองค์​งอก​ยาว​เหมือน​อุ้งเล็บ​ของนก</verse>
				<verse number="34">แล้ว​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​ก็​พูด​ต่อไป​ว่า “เมื่อ​จบ​ช่วงเวลา​ที่​กำหนด​ไว้นั้น ข้า กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ ก็​มอง​ขึ้นไป​บน​ฟ้าสวรรค์ และ​เริ่ม​ได้สติ​กลับคืนมา แล้ว​ข้า​ก็​สรรเสริญ​พระเจ้า​สูงสุด และ​ข้า​ก็​ถวาย​เกียรติ​แก่​พระองค์​ผู้ดำรงอยู่​ตลอดกาล พระเจ้า​ปกครอง​ตลอดไป และ​อาณาจักร​ของ​พระองค์​จะ​คงอยู่​ต่อไป​ตราบ​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="35">มนุษย์​ทั้งหมด​ในโลก​ช่าง​ไม่มี​อำนาจ​อะไรเลย เมื่อ​เปรียบเทียบ​กับ​อำนาจ​ของ​พระเจ้า ไม่ว่า​พระองค์​อยาก​จะ​ทำ​อะไร​กับ​กองทัพ​บน​สวรรค์ พระองค์​ก็​ทำ​อย่างนั้น และ​พระองค์​ก็​จะ​ทำ​อย่าง​เดียวกัน​กับ​มนุษย์​ที่​อาศัย​อยู่​บนโลก ไม่มีใคร​สามารถ​หยุด​พระองค์​ได้ หรือ​ตั้ง​คำถาม​กับ​พระองค์​ได้​ว่า ‘ทำไม​พระองค์​ถึง​ทำ​อย่างนี้’</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น ใน​เวลานั้น พระเจ้า​คืน​สติ​ที่ดี​ให้​กับ​ข้า​อีกครั้ง และ​พระองค์​ได้​คืน​ความรุ่งโรจน์​ของ​อาณาจักร​ข้า เกียรติ​ของ​ข้า พวก​ที่ปรึกษา​ของ​ข้า​และ​สมาชิก​ในวัง ก็​เริ่ม​กลับมา​ขอ​คำปรึกษา​จาก​ข้า​อีก ข้า​ได้​กลับ​สู่​ตำแหน่ง​กษัตริย์​ใน​อาณาจักร​ของข้า​อีก​ครั้งหนึ่ง และ​มีเกียรติ​มาก​ยิ่งกว่าเดิม​เสียอีก</verse>
				<verse number="37">ด้วย​เหตุนี้ ข้า เนบูคัดเนสซาร์ จึง​สรรเสริญ​และ​ยกย่อง​และ​ให้เกียรติ กับ​กษัตริย์​แห่ง​สวรรค์ ผู้ที่​ทำ​ถูกต้อง​ทุกอย่าง และ​เป็น​ผู้ที่​ยุติธรรม​เสมอ และ​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ตกต่ำลง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​ที่​กษัตริย์​เบลชัสซาร์​ขึ้น​ครองราชย์นั้น พระองค์​ได้​จัด​งานเลี้ยง​ใหญ่​สำหรับ​ข้าราชสำนัก​หนึ่งพันคน แล้ว​พระองค์​ก็​ดื่ม​เหล้าองุ่น​อยู่​ต่อหน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="2">ด้วย​ความมึนเมา พระองค์​จึง​สั่ง​ให้​คน​ไป​เอา​ถ้วยทอง ถ้วยเงิน​ต่างๆ​ที่​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์ พ่อ​ของ​พระองค์​ได้​ยึด​เอามา​จาก​วิหาร​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​พระองค์​เอง​จะได้​เอามา​ใช้ดื่ม ร่วมกัน​กับ​พวกขุนนาง พวก​ภรรยา​ของ​พระองค์​และ​พวก​นางสนม</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พวกเขา​เอา​ถ้วย​พวกนั้น​มา เป็น​เหยือก​ที่​ได้​เอา​มา​จาก​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม กษัตริย์​ก็​ได้​ใช้​ถ้วย​พวกนั้น​ดื่ม​ร่วมกัน​กับ​เหล่าขุนนาง พวก​ภรรยา​ของ​พระองค์​และ​พวก​นางสนม</verse>
				<verse number="4">ใน​ขณะที่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​กัน​อยู่นั้น พวกเขา​ก็​สรรเสริญ​พวกเทพเจ้า​ของ​พวกเขา​ไปด้วย มี​ทั้ง​เทพเจ้า​ของ​ทอง เงิน ทองแดง เหล็ก ไม้ และ​หิน</verse>
				<verse number="5">จู่ๆ​ก็​มี​นิ้วมือ​ของ​มนุษย์​ปรากฏ​ขึ้น และ​ได้​ขีดเขียน​ข้อความ​ลง​บน​ผนังปูน​ของวัง​ที่​อยู่​ตรงข้าม​ตะเกียง​ที่มี​ขาตั้ง เพื่อ​ว่า​กษัตริย์​จะได้​มองเห็น​มือ​ที่​กำลัง​ขีดเขียน​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="6">กษัตริย์​กลัว​จน​หน้าซีดเผือด พระองค์​กลัว​มาก ถึง​กับ​ตัวอ่อน​ปวกเปียก เข่า​ก็​สั่น​กระทบ​กัน</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ตะโกน​สั่ง​ให้​พา​พวก​ทำ​สะเดาะ​เคราะห์ พวก​คาสดิม และ​พวกโหร​มาหา แล้ว​บอก​กับ​ผู้รู้​ของ​บาบิโลน​พวกนั้น​ว่า ถ้า​ใคร​สามารถ​อ่าน​และ​แปล​ความหมาย​ของ​ข้อความ​นั้นได้ คนนั้น​จะ​ได้รับ​เสื้อสีม่วง สร้อยคอ​ทองคำ และ​มี​อำนาจ​ใหญ่​เป็น​อันดับ​สาม​ของ​อาณาจักร​นี้</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ผู้รู้​ทั้งหลาย​ก็​มาหา​กษัตริย์ แต่​ก็​ไม่มีใคร​สามารถ​อ่าน​หรือ​อธิบาย​ข้อความ​นั้น​ให้​พระองค์​ฟัง​ได้เลย</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​เบลชัสซาร์​ก็​ยิ่ง​ตกใจกลัว​และ​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ก็​ยิ่ง​ซีดลง และ​พวกขุนนาง​ของ​พระองค์​ก็​เริ่ม​หวาดวิตก</verse>
				<verse number="10">แม่​ของ​กษัตริย์​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​และ​พวกขุนนาง​ก็​เลย​เข้ามา​ที่​ห้อง​งานเลี้ยง และ​บอก​กษัตริย์​ว่า “ขอให้​ลูกแม่​อายุมั่น​ขวัญยืน อย่า​ได้​ตกใจ​จน​หน้าซีด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="11">ใน​อาณาจักร​ของ​ลูก​มี​ชาย​คนหนึ่ง​ที่​มี​พระวิญญาณ​ของ​เหล่าเทพ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​สถิตอยู่ ใน​สมัย​ที่​พ่อ​ของลูก​ปกครอง​บ้านเมือง คนคนนี้​เป็น​คนที่​รู้แจ้ง​เห็นจริง เฉลียว​ฉลาด และ​รอบรู้​มาก มี​สติปัญญา​เหมือนกับ​พวก​เทพเจ้า​เลย กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​พ่อ​ของ​ลูก เคย​ตั้งเขา​ให้​เป็น​หัวหน้า​ของ​พวก​หมอดู พวก​ผู้สะเดาะ​เคราะห์ พวก​คาสดิม และ​พวกโหร​มาแล้ว</verse>
				<verse number="12">ใน​เมื่อ​ดาเนียล (คน​ที่​พ่อ​ของ​เจ้า​เรียกว่า เบลเทชัสซาร์) เป็น​คน​ที่​ฉลาด​หลักแหลม​มาก มี​ความ​รอบรู้ และ​ความเข้าใจ มากมาย​ถึง​ขนาด​ทำนาย​ฝัน แก้ไข​ปริศนา และ​แก้​ปัญหา​ต่างๆ​ได้ ส่ง​คน​ไป​ตาม​เขา​มาสิ เพื่อ​อธิบาย​ลายนิ้วมือ​นั้น​ให้​ลูกฟัง”</verse>
				<verse number="13">เขา​จึง​พา​ดาเนียล​มา​เฝ้า​กษัตริย์ กษัตริย์​พูด​กับ​ดาเนียล​ว่า “เจ้า​ก็​คง​เป็น​ดาเนียล คนหนึ่ง​ใน​พวก​เชลย​ชาวยูดาห์ ที่​พ่อ​ของข้า กษัตริย์​องค์ก่อน พา​ตัว​มา​จาก​ยูดาห์​สินะ</verse>
				<verse number="14">ข้า​ได้ยิน​มา​ว่า​เจ้า​เป็น​คน​ที่​มี​พระวิญญาณ​ของ​เหล่าเทพ​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ใน​ตัว เป็น​คน​ที่​รอบรู้ มี​ไหวพริบ และ​เฉลียว​ฉลาด​มาก</verse>
				<verse number="15">ข้า​ให้​คน​ไป​พา​พวกผู้รู้ อย่าง​พวก​ทำ​สะเดาะ​เคราะห์​มาหา​ข้า เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​มา​อ่าน​ลายนิ้วมือ​บน​ผนังนี้ และ​อธิบาย​ให้​ข้า​ฟัง แต่​พวกเขา​ก็​อ่าน​ไม่ออก​สักตัว</verse>
				<verse number="16">ข้า​ได้ยิน​มา​ว่า เจ้า​สามารถ​อธิบาย​ความหมาย​ของ​เรื่อง​แบบนี้​และ​แก้ไข​ปริศนา​ได้ ฟังนะ ถ้า​เจ้า​อ่าน​ข้อความนี้​ออก​และ​อธิบาย​ให้​ข้า​ฟัง​ได้ ข้า​ก็​จะ​ให้​เสื้อสีม่วง​และ​สร้อยคอ​ทองคำ​กับเจ้า และ​เจ้า​ก็​จะมี​อำนาจ​ใหญ่​เป็น​อันดับ​สาม​ของ​อาณาจักรนี้”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ดาเนียล​ก็​ตอบ​ว่า “ขอให้​พระองค์​เก็บ​ของขวัญ​พวกนั้น​ไว้​สำหรับ​พระองค์​เอง​เถิด หรือไม่​ก็​ให้​รางวัล​เหล่านั้น​กับ​คนอื่นๆ​เถิด แต่​ข้าพเจ้า​จะ​อ่าน​ข้อความนั้น​และ​ตีความ​มัน​ให้​พระองค์​ฟัง</verse>
				<verse number="18">ข้าแต่​กษัตริย์ พระเจ้า​สูงสุด​ได้​ให้​อาณาจักรนี้ อำนาจ ความยิ่งใหญ่ และ​เกียรติยศ​กับ​กษัตริย์​เนบูคัดเนสซาร์​พ่อ​ของท่าน</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระเจ้า​ให้​พลังอำนาจ​กับ​พ่อ​ของท่าน บรรดา​เชื้อชาติ​ต่างๆ รวมทั้ง​ทุก​ชนชาติ​ทุก​ภาษา ถึง​ได้​เกรงกลัว​จน​ตัวสั่น​งันงก เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​พ่อ​ของท่าน เพราะ​พระองค์​ได้​ฆ่า​คน​ที่​อยาก​ฆ่า ไว้ชีวิต​คน​ที่​อยาก​ไว้ชีวิต ยกย่อง​คน​ที่​อยาก​ยกย่อง และ​ทำลาย​คน​ที่​อยาก​ทำลาย</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​พ่อ​ของ​ท่าน​กลาย​เป็น​คนหยิ่งยโส​และ​ดื้อรั้น พระองค์​ก็​ถูก​ขับ​ออกจาก​บัลลังก์​และ​หมด​ศักดิ์ศรี​เกียรติยศ​ไป</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ถูก​ขับไล่​ออกไป​จาก​สังคมมนุษย์ จิตใจ​ของ​พระองค์​ได้​กลาย​เป็น​เหมือน​ใจสัตว์ และ​เขา​ได้​อาศัย​อยู่​กับ​ลาป่า​ใน​ทะเลทราย กิน​หญ้า​เหมือน​วัว​และ​เนื้อตัว​ก็​เปียกโชก​ไป​ด้วย​น้ำค้าง​ที่​ตก​จาก​ฟ้า จนกว่า​พระองค์​รู้​สำนึก​ว่า​พระเจ้า​สูงสุด​เป็น​ผู้ปกครอง​อาณาจักร​ทั้งหลาย​ของ​มนุษย์​และ​จะ​ตั้ง​ใคร​ก็ได้​ที่​พระองค์​เลือก​ให้​มา​ครอบ​ครอง​เหนือ​อาณาจักร</verse>
				<verse number="22">ข้าแต่​กษัตริย์​เบลชัสซาร์ พระองค์​เป็น​ลูก และ​รู้เรื่อง​สิ่งเหล่านี้​ดี แต่​พระองค์​กลับ​ทำ​เหมือน​กับ​พ่อ​ของ​พระองค์ พระองค์​ไม่ยอม​ถ่อมใจ</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ยก​ตัวเอง​ขึ้น ต่อต้าน​องค์​เจ้า​ชีวิต​แห่ง​สวรรค์ และ​สั่ง​ให้​คน​ไป​เอา​สิ่งของ​เครื่องใช้​จาก​วิหาร​ของ​พระเจ้า​มา​ไว้​ต่อหน้า​พระองค์ หลังจากนั้น​พระองค์ พร้อม​ทั้ง​ขุนนาง พวก​ภรรยา และ​พวก​นางสนม​ของ​พระองค์ ก็​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จาก​เหยือก​พวกนั้น แล้ว​สรรเสริญ​เทพเจ้า​ของ​เงิน ทอง ทองแดง เหล็ก ไม้​และ​หิน ซึ่ง​รูปปั้น​พวกนี้​มอง​ไม่เห็น ฟัง​ไม่​ได้ยิน และ​ไม่​รู้เรื่อง​อะไรเลย แต่​พระองค์​กลับ​ไม่ยอม​สรรเสริญ​พระเจ้า​ที่​แท้จริง ผู้ซึ่ง​มี​อำนาจ​เหนือ​ลม​หายใจ​และ​ทุกสิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระเจ้า​ถึง​ได้​ส่ง​มือ​มา​เขียน​ข้อความ​นี้​บน​ฝาผนัง</verse>
				<verse number="25">ข้อความ​นั้น​เขียน​ว่า​อย่างนี้​คือ เมเน เมเน เทเคล และ ปารสิน</verse>
				<verse number="26">ความหมาย​ของ​คำเหล่านี้​คือ เมเน หมายถึง พระเจ้า​ได้​นับ​วันเวลา​ครองราชย์​ของท่าน​ไว้แล้ว และ​พระองค์​กำลัง​จะ​ทำให้​จบลง​แล้ว</verse>
				<verse number="27">เทเคล หมายถึง พระเจ้า​ได้​ชั่ง​น้ำหนัก​ของ​ท่าน และ​พบ​ว่า​น้ำหนัก​ของ​ท่าน​ขาดไป ไม่สมควร​จะได้​ครองราชย์</verse>
				<verse number="28">ปารสิน หมายถึง อาณาจักร​ของ​ท่าน​จะ​ถูก​แบ่ง​ให้​กับ​คน​มีเดีย​และ​คน​เปอร์เซีย”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​กษัตริย์​เบลชัสซาร์​ก็​สั่ง​ให้​เอา​เสื้อสีม่วง​มา​สวม​ให้กับ​ดาเนียล และ​เอา​สร้อย​ทองคำ​มา​สวมคอ​ให้​เขา พร้อมกับ​ประกาศ​ว่า​ดาเนียล​มี​อำนาจ​ใหญ่​เป็น​อันดับ​สาม​ของ​อาณาจักร​นี้</verse>
				<verse number="30">และ​ใน​คืน​นั้นเอง​เบลชัสซาร์ กษัตริย์​ชาว​คาสดิม​ก็​ถูกฆ่า</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ดาริอัส​ชาว​มีเดีย ก็​ได้​ยึด​เอา​อาณาจักรนี้​มา ตอน​ที่​เขา​มี​อายุ​หกสิบสอง​ปี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">กษัตริย์​ดาริอัส​ตัดสินใจ​ที่​จะ​แต่งตั้ง​ผู้นำภาค​ขึ้น​มา​หนึ่งร้อย​ยี่สิบ​คน เพื่อ​มา​ปกครอง​ดูแล​อาณาจักร</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระองค์​ก็​เลือก​อีก​สามคน​มา​เป็น​รัฐมนตรี​อยู่​เหนือ​ผู้นำภาค​พวกนี้ ผู้นำภาค​พวกนี้​จะ​ต้อง​มา​รายงาน​กับ​สามคนนี้ เพื่อ​กษัตริย์​จะได้​ไม่ต้อง​วุ่นวาย​กับ​เรื่อง​ปลีกย่อย​ใน​การบริหาร และ​ดาเนียล​ก็​เป็น​หนึ่ง​ใน​รัฐมนตรี​สามคนนี้</verse>
				<verse number="3">เนื่องจาก​ดาเนียล​คนนี้​เป็น​คน​ฉลาด​หลักแหลม​มาก เขา​มี​ความสามารถ​มากกว่า​รัฐมนตรี​อีก​สองคนนั้น และ​เก่ง​กว่า​ผู้นำภาค​ทั้งหมด​ด้วย กษัตริย์​จึง​คิด​ที่​จะ​แต่งตั้ง​ดาเนียล​ให้​มี​อำนาจ​เหนือ​อาณาจักร​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​รัฐมนตรี​สองคนนั้น​และ​ผู้นำภาค​พวกนั้น ก็​เริ่ม​หาเหตุ​ใส่ร้าย​ดาเนียล ใน​งานบริหาร​อาณาจักร​ที่​ดาเนียล​รับผิดชอบ​อยู่ แต่​พวกเขา​ก็​ไม่​สามารถ​จะ​หาเหตุ​อะไร​มา​ฟ้อง หรือ​จับ​ทุจริต​ใน​ตัว​ดาเนียล​ได้เลย เพราะ​ดาเนียล​เป็น​คนที่​ซื่อสัตย์​มาก และ​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด หรือ​ผิดพลาด​ใน​งาน​ที่​เขา​รับผิดชอบ​เลย</verse>
				<verse number="5">แล้ว​คนพวกนี้​ก็​พูด​กัน​ว่า “เรา​จะ​ไม่มี​ทาง​หาเหตุ​ฟ้อง​ดาเนียล​คนนี้​ได้เลย นอกจาก​เรา​จะ​หา​เรื่อง​จับผิด​เกี่ยวกับ​ศาสนา​ของเขา”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​รัฐมนตรี​สองคนนั้น​กับ​ผู้นำภาค​ทั้งหลาย​ก็​พา​กัน​มา​เข้าเฝ้า​กษัตริย์ และ​นำ​ข้อเสนอ​มาด้วย พวกเขา​พูด​ว่า “ขอให้​กษัตริย์​ดาริอัส​มี​อายุ​ยืนยาว</verse>
				<verse number="7">ข้าแต่​กษัตริย์ พวก​รัฐมนตรี พวก​ผู้นำภาค ผู้นำ​จังหวัด ผู้นำ​อำเภอ พวก​ที่ปรึกษา ได้​ตกลง​กัน​ว่า​กษัตริย์​ควร​จะ​ประกาศ​กฎหมาย​ใหม่ และ​ให้​บังคับใช้​อย่าง​เข้มงวด​ว่า ใน​สามสิบวัน​นี้​ห้าม​ทุกคน​อธิษฐาน​หรือ​ขอพร​จาก​เทพเจ้า​หรือ​จาก​มนุษย์​คนใด นอกจาก​ขอ​จาก​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​แต่เพียง​ผู้เดียว ใคร​ฝ่าฝืน​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​เข้าไป​ใน​ถ้ำ​สิงโต</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น ข้าแต่​กษัตริย์ ขอ​ทรง​ออก​กฎ​ข้อห้ามนี้ พร้อมกับ​เซ็นชื่อ​ของ​พระองค์​ลง​ใน​กฎหมาย​นั้น เพื่อ​จะได้​เป็น​กฎหมาย​ที่​ไม่สามารถ​เปลี่ยน​แปลง หรือ​ยกเลิกได้​ตาม​กฎหมาย​ของ​คน​มีเดีย​และ​คน​เปอร์เซีย​ด้วยเถิด”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ดาริอัส​จึง​ออก​กฎ​ข้อห้ามนี้ พร้อมกับ​ลงชื่อ​ของ​พระองค์​ลงไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ดาเนียล​ได้ยิน​ว่า​กษัตริย์​ได้​เซ็นชื่อ​ลง​ใน​กฎหมาย​นี้แล้ว เขา​ก็​กลับบ้าน และ​ขึ้น​ไป​ห้อง​ชั้นบน​ที่​มี​หน้าต่าง​หันหน้า​ไป​ทาง​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้ว​ดาเนียล​ก็​คุกเข่า​ลง​ที่นั่น อธิษฐาน​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​เขา วันละ​สามครั้ง เหมือน​ปกติ​ที่​เขา​ทำมา</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​กลุ่มนั้น​ได้​มา​พบ​ว่า ดาเนียล​อธิษฐาน​และ​ร้องขอ​ความเมตตา​จาก​พระเจ้า​ของเขา</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ก็​ไป​เข้าเฝ้า​กษัตริย์​และ​บอก​กับ​พระองค์​ถึง​กฎข้อห้าม​ของ​พระองค์​นั้น​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ พระองค์​ได้​ลงชื่อ​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ ที่​ห้าม​ไม่ให้​มี​ใคร​อธิษฐาน​หรือ​ขอพร​จาก​เทพ​องค์ใด​หรือ​มนุษย์​คนไหน​นอกจาก​พระองค์​เท่านั้น เป็น​เวลา​สามสิบวัน และ​ถ้า​ใคร​ฝ่าฝืน​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​ลงไป​ใน​ถ้ำ​สิงโต” กษัตริย์​ก็​ตอบว่า “ใช่ ถูกแล้ว มัน​เป็น​ไป​ตาม​กฎหมาย​ของ​มีเดีย​และ​เปอร์เซีย​ที่​ไม่สามารถ​ยกเลิกได้”</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​จึง​ฟ้อง​กษัตริย์​ว่า “ดาเนียล​ที่​เป็น​คนหนึ่ง​ใน​พวก​เชลย​ชาว​ยูดาห์ ไม่ได้​สนใจ​พระองค์​หรือ​กฎข้อห้าม​นี้ ที่​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ได้​ลงชื่อ​ไว้ อันที่จริง เขา​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ของเขา​ตั้ง​สามครั้ง​ใน​แต่ละวัน”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​กษัตริย์​ได้ยิน​อย่างนั้น​ก็​กลุ้มใจ​มาก พระองค์​รีบ​หาทาง​ช่วย​ชีวิต​ดาเนียล​ทันที พระองค์​พยายาม​อยู่​จน​ตะวัน​ตกดิน</verse>
				<verse number="15">หลังจากนั้น คน​กลุ่มเดิม​ก็​เข้ามา​เฝ้า​กษัตริย์​และ​พูด​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ พระองค์​ก็รู้​อยู่แล้ว​ถึง​กฎ​ของ​คนมีเดีย​และ​คน​เปอร์เซีย​ว่า กฎ​และ​ข้อห้าม​ทุกอย่าง ที่​ออก​โดย​กษัตริย์ ไม่​สามารถ​เปลี่ยน​แปลง​ได้”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​กษัตริย์​จึง​สั่ง​ให้​พวกเขา​ไป​จับตัว​ดาเนียล​โยน​ลงไป​ใน​ถ้ำ​สิงโต กษัตริย์​พูด​กับ​ดาเนียล​ว่า “ขอให้​พระเจ้า​ที่​เจ้า​รับใช้​อยู่​ตลอดเวลา​นั้น ช่วย​ชีวิต​ของเจ้า​ด้วยเถอะ”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวกนั้น​ก็​เลื่อน​หิน​มา​ปิด​ปากถ้ำ และ​เอา​แหวน​ของ​กษัตริย์​มา​ประทับตรา​ไว้ รวมทั้ง​แหวน​ของ​ผู้ควบคุม​มา​ประทับ​ด้วย ที่​พวกเขา​ประทับตรา​ของ​กษัตริย์​ไว้ ก็​เพื่อ​จะได้​ไม่มีใคร​มา​เปลี่ยน​แปลง​คำตัดสิน​ลงโทษ​ดาเนียล​ได้</verse>
				<verse number="18">จากนั้น​กษัตริย์​ก็​กลับไป​ที่วัง และ​ไม่ยอม​กิน​อะไรเลย​ทั้งคืน ไม่ยอม​ให้​มี​สิ่งบันเทิง​ทั้งนั้น พระองค์​นอน​ไม่หลับ</verse>
				<verse number="19">พอ​ถึง​รุ่งเช้า พระองค์​ก็​รีบ​ไป​ที่​ถ้ำ​สิงโต</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระองค์​กำลัง​มา​ใกล้​ถึง​ถ้ำ พระองค์​ก็​ร้อง​ตะโกน​เรียก​ดาเนียล​ว่า “ดาเนียล คนรับใช้​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ที่​มีชีวิตอยู่ พระเจ้า​ที่​เจ้ารับใช้​ตลอดมา พระองค์​ช่วยชีวิต​เจ้า​จาก​พวกสิงโต​ได้​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="21">ดาเนียล​ตอบ​กลับ​มา​ว่า “ข้าแต่​กษัตริย์ ขอให้​พระองค์​มี​ชีวิต​ยืนยาว​ตลอดไป</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​มา​ปิดปาก​สิงโต​พวกนี้ไว้ พวกมัน​เลย​ทำ​อันตราย​ข้าพเจ้า​ไม่ได้ นี่​ก็​เพราะ​พระเจ้า​รู้ว่า​ข้าพเจ้า​บริสุทธิ์ ข้าแต่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​พระองค์​เลย”</verse>
				<verse number="23">กษัตริย์​จึง​ดีใจ​มาก และ​สั่ง​ให้​คน​เอา​ตัว​ดาเนียล​ออกมา​จาก​ถ้ำ​สิงโต ดาเนียล​ถูก​นำตัว​ออกมา​จาก​ถ้ำ ไม่​ได้รับ​อันตราย​อะไรเลย เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า​ของเขา​นั่นเอง</verse>
				<verse number="24">แล้ว​กษัตริย์​ก็​มี​คำสั่ง​ให้​นำตัว​คน​พวกนั้น​ที่​ต่อต้าน​ดาเนียล​มา และ​โยน​พวกเขา รวมทั้ง​ลูกเมีย​ของ​พวกเขา ลงไป​ใน​ถ้ำ​สิงโต พวกเขา​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ตก​ถึงพื้น​เลย สิงโต​ก็​ขย้ำ​พวกเขา​กิน​และ​บดขยี้​กระดูก​พวกเขา​จน​แหลก​ละเอียด</verse>
				<verse number="25">แล้ว​กษัตริย์​ดาริอัส​ก็​เขียน​คำประกาศ​นี้​ถึง​คน​ทุกชาติ​ทุก​ภาษา​ที่​อาศัย​อยู่​ทั่วโลก “ขอให้​เจ้า​มี​สันติสุข​อย่าง​ล้นเหลือ”</verse>
				<verse number="26">ข้า​ขอ​ออก​กฎนี้​ว่า “ทุกคน​ใน​ทุกๆ​จังหวัด​ทั่ว​ราช​อาณาจักร​ของข้า​จะ​ต้อง​เกรง​กลัว​และ​นับถือ​พระเจ้า​ของ​ดาเนียล เพราะ​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​มีชีวิตอยู่​ชั่วนิรันดร์ และ​อาณาจักร​ของ​พระองค์​จะ​ไม่มีวัน​ถูกทำลาย และ​พระองค์​จะ​ปกครอง​ตลอดไป​ไม่มีวัน​สิ้นสุด</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ปกป้อง​และ​ช่วย​ชีวิต พระองค์​ทำ​หมายสำคัญ​และ​สิ่งอัศจรรย์​ต่างๆ​ทั้ง​ในสวรรค์​และโลก และ​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ช่วย​ชีวิต​ดาเนียล​ไว้​จาก​พวก​สิงโต”</verse>
				<verse number="28">ดาเนียล​คนนี้​รุ่งเรือง​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาริอัส​คน​มีเดีย​และ​ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​คน​เปอร์เซีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​ปีแรก​ที่​เบลชัสซาร์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​บาบิโลน ใน​ขณะที่​ดาเนียล​นอนหลับ​อยู่​บน​เตียง เขา​ก็​ได้​เห็น​นิมิต​ใน​ความฝัน หลังจากนั้น​เขา​ก็​จด​สิ่ง​ที่​เขา​เห็น​ใน​ความฝันนั้น</verse>
				<verse number="2">ดาเนียล​เขียน​ว่า “คืนหนึ่ง​ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​เห็น​นิมิต ใน​ทันใดนั้น​ผม​ก็​เห็น​ลม​ที่​มา​จาก​ทั้ง​สี่ทิศ​กำลัง​พัด​อยู่ และ​สายลม​เหล่านั้น​กำลัง​ปลุกปั่น​น้ำ​ใน​ทะเล​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="3">แล้ว​สัตว์​ขนาดใหญ่​สี่ตัว​ก็​โผล่​ขึ้นมา​จาก​ทะเล แต่ละตัว​มี​ลักษณะ​แตกต่าง​กันไป</verse>
				<verse number="4">สัตว์​ตัวแรก​ดู​เหมือน​สิงโต ที่​มีปีก​เหมือน​นกอินทรี พอ​ผม​จ้องมอง​มัน ปีก​ของมัน​ก็​ถูก​กระชาก​หลุดไป แล้ว​สิงโต​ตัวนี้​ก็​ถูก​ยกขึ้น​จาก​พื้น ขึ้น​มา​ยืน​สองขา​เหมือนกับ​มนุษย์ แล้ว​มัน​ก็​ได้รับ​จิตใจ​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="5">จากนั้น​ผม​ก็​เห็น​สัตว์​อีก​ตัวหนึ่ง สัตว์​ตัว​ที่สอง​นี้​ดู​เหมือน​หมี มัน​ขยับ​ตัว​ข้างหนึ่ง​ขึ้น ใน​ปาก​ของ​มัน​คาบ​กระดูก​ซี่โครง​สามซี่ มัน​ได้รับ​คำสั่ง​ว่า ‘ลุกขึ้นซะ แล้ว​กิน​เนื้อ​ให้​มากๆ’</verse>
				<verse number="6">หลังจากนั้น​ผม​ก็​มองเห็น​สัตว์​อีก​ตัวหนึ่ง สัตว์​ตัวนี้​เหมือน​เสือดาว ที่​มีปีก​เหมือน​นก​อยู่​สี่ปีก​บน​หลัง​ของมัน และ​มี​หัว​สี่หัว มัน​ได้รับ​การแต่งตั้ง​ให้​ปกครอง​อาณาจักร​แห่งหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">หลังจากนั้น ขณะที่​ผม​กำลัง​จ้องมอง​นิมิต​ใน​ฝัน​ใน​คืนนั้น ผม​ก็​เห็น​สัตว์​ตัว​ที่สี่ มัน​ดู​น่าสยดสยอง มี​พลัง​มหาศาล และ​มี​ฟันเหล็ก​ที่​ใหญ่โต มัน​กิน​และ​บดเคี้ยว​สัตว์​ต่างๆ​มากมาย และ​เหยียบย่ำ​เศษ​ที่​เหลือนั้น​ใต้เท้า มัน​ดู​แตกต่าง​จาก​สัตว์​ตัว​ก่อนๆ​และ​มัน​มี​เขา​สิบเขา</verse>
				<verse number="8">ขณะที่​ผม​กำลัง​จ้องมอง​เขา​ของมัน จู่ๆ​ก็​มี​เขา​เล็กๆ​อีก​เขาหนึ่ง​งอก​ออกมา​ท่ามกลาง​เขา​อื่นๆ​และ​ดัน​เขา​สามเขา​ที่​มีอยู่​ก่อนแล้ว​หลุดไป เขา​อันเล็กนี้ มี​ดวงตา​เหมือน​ดวงตา​มนุษย์ และ​มี​ปาก​ที่​คุยโม้​โอ้อวด</verse>
				<verse number="9">ขณะที่​ผม​กำลัง​จ้องมอง​อยู่ ก็​มี​การจัด​วาง​บัลลังก์​ต่างๆ​เข้าที่​ของมัน และ​พระองค์​ผู้นั้น​ที่​อยู่​มา​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ​แล้ว ได้​มา​นั่ง​บน​บัลลังก์​อันหนึ่ง เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​สีขาว​เหมือน​หิมะ ผม​ของ​พระองค์​ก็​ขาว​เหมือน​ขนแกะ​ที่​สะอาด บัลลังก์​ของ​พระองค์​เป็น​เปลวไฟ ล้อ​ของ​บัลลังก์​ก็​เป็น​ไฟ​ที่​ลุก​โชติช่วง</verse>
				<verse number="10">มี​ไฟ​ไหล​ออกมา​เป็น​ลำธาร​จาก​ตรง​หน้า​พระองค์ มี​ทูตสวรรค์​เป็น​ร้อยล้าน​องค์ มา​ยืน​คอย​รับใช้​พระองค์ มี​คน​หลาย​ร้อยล้าน​คน​มา​ยืน​คอย​รับใช้​พระองค์ ศาล​ก็​เริ่ม​เปิด​พิจารณา​คดี และ​หนังสือ​ทั้งหลาย​ก็​ถูก​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="11">ผม​ได้​มอง​ดู​สิ่งเหล่านั้น ตั้งแต่​เวลา​ที่​ผม​ได้ยิน​เขา​อัน​เล็ก​นั้น​คุยโม้​โอ้อวด จนถึง​เวลา​ที่​สัตว์​ตัว​ที่สี่​นั้น​ถูก​ฆ่า​และ​เหวี่ยง​ทิ้ง​ลงไป​ใน​ไฟ</verse>
				<verse number="12">ส่วน​สัตว์​ที่เหลือ​อีก​สามตัว ก็​ถูก​ยึด​เอา​อำนาจ​ที่​ใช้​ปกครอง​อาณาจักร​ไป แต่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​มีชีวิตอยู่​ต่อไป​อีก​ระยะหนึ่ง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ผม​เพ่ง​มอง​สิ่งเหล่านี้​ทั้งหมด​ใน​นิมิต​ตอนกลางคืน จู่ๆ​ก็​มี​ท่าน​ผู้หนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​มนุษย์ มา​พร้อม​กับ​กลุ่มเมฆ​บน​ท้องฟ้า ท่าน​ผู้นี้​ได้​เข้ามา​ถึง​พระองค์​ผู้นั้น​ที่​อยู่​มา​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ​แล้ว ท่าน​ผู้นี้​ก็​ถูก​นำ​ตัว​ให้​เข้า​มา​ใกล้​พระองค์​ผู้นั้น</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ท่าน​ผู้นี้​ก็​ได้รับ​สิทธิอำนาจ สง่าราศี และ​ตำแหน่ง​กษัตริย์ ชน​ทุก​ชาติ​ทุก​ภาษา​จะ​คอย​รับใช้​ท่าน​ผู้นี้ สิทธิอำนาจ​ของ​ท่าน​ผู้นี้​จะ​ดำรง​อยู่​ตลอดไป​ไม่มี​วันสิ้นสุด ตำแหน่ง​กษัตริย์​ของ​ท่าน​ผู้นี้​จะ​ไม่มีวัน​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ผม ดาเนียล ก็​เริ่ม​กลุ้มใจ เพราะ​นิมิต​พวกนี้​ที่​อยู่​ใน​หัว​ของผม​ทำให้​ผม​ตกใจกลัว</verse>
				<verse number="16">ผม​เดิน​เข้า​ไปหา​ผู้รับใช้​คนหนึ่ง​ใน​หมู่​ผู้รับใช้​ที่​ยืน​อยู่​ที่นั่น​และ​ถาม​เขา​ว่า ‘เรื่อง​ทั้งหมดนี้​จริงๆ​แล้ว​หมายความ​ว่า​อะไร​ครับ’ เขา​พูด​กับ​ผม​และ​อธิบาย​ถึง​เหตุการณ์​ที่​เกิดขึ้น​ให้​ผมฟัง</verse>
				<verse number="17">‘สัตว์​ใหญ่​สี่ตัวนี้ หมายถึง​อาณาจักร​สี่​อาณาจักร​ที่​จะ​ขึ้นมา​มี​อำนาจ​บน​โลกนี้</verse>
				<verse number="18">และ​หลังจากนั้น​พวก​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ผู้สูงสุด ก็​จะ​ได้รับ​ตำแหน่ง​กษัตริย์​และ​จะ​ครอบ​ครอง​ตลอดไป’</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ตอนนั้น​ผม​ก็​อยากรู้​ความหมาย​ที่​แท้จริง​ของ​สัตว์​ตัว​ที่สี่​ที่​ดู​แตกต่าง​ไป​จาก​ตัวอื่นๆ​แถม​ยัง​ดู​น่าสยดสยอง มี​พลัง​มหาศาล มี​ฟันเหล็ก และ​กงเล็บ​ทองแดง มัน​บดเคี้ยว​สัตว์​ทั้งหลาย และ​เหยียบย่ำ​เศษ​ที่​เหลือ​ไว้​ใต้เท้า​ของมัน</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ผม​ก็​อยากรู้​ด้วย​ว่า​เขา​ทั้งสิบ​บน​หัว​ของมัน หมายถึง​อะไร และ​เขา​อัน​สุดท้าย​ที่​ดัน​เขา​สามเขา​ที่​ขึ้น​อยู่ก่อน คือ​เขา​อัน​ที่​มี​ดวงตา​และ​ปาก​ที่​คุยโม้​โอ้อวด​ตัวเอง และ​มัน​ดู​โดดเด่น​กว่า​ตัวอื่นๆ</verse>
				<verse number="21">ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​จ้อง​ดู​อยู่​นั้นเอง เขา​อันนั้น​ก็​เริ่ม​ทำ​สงคราม​กับ​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​และ​ยัง​ชนะ​พวกเขา​อีกด้วย</verse>
				<verse number="22">จนกระทั่ง​พระองค์​ผู้นั้น​ที่​อยู่​มา​ตั้งแต่​สมัย​โบราณ​แล้ว มาถึง และ​ให้​ความ​เป็นธรรม​กับ​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ผู้สูงสุด และ​เวลานั้น​ก็​มาถึง​เมื่อ​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ได้รับ​ตำแหน่ง​กษัตริย์</verse>
				<verse number="23">และ​ผู้รับใช้​คนนั้น​ก็​อธิบาย​ให้​ผม​ฟัง​ว่า ‘สัตว์​ตัว​ที่สี่​ก็​หมายถึง​ว่า​จะ​มี​อาณาจักร​ที่สี่​ที่​แตกต่าง​จาก​อาณาจักร​ที่​มี​มาก่อน อาณาจักร​นี้​จะ​เขมือบ​ทั้งโลก​และ​เหยียบย่ำ​บดขยี้​โลกนั้น</verse>
				<verse number="24">ส่วน​เขา​ทั้งสิบ​ของมัน​ก็​คือ​กษัตริย์​สิบองค์​ของ​อาณาจักร หลัง​จาก​กษัตริย์​สิบองค์​นี้แล้ว ก็​จะ​มี​กษัตริย์​อีก​องค์หนึ่ง​มา ที่​ต่าง​จาก​กษัตริย์​องค์ก่อนๆ​และ​กษัตริย์​องค์นี้​ก็​จะ​มา​โค่นล้ม​กษัตริย์​สาม​องค์แรก</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​องค์นี้​จะ​พูด​ไม่ดี​เกี่ยวกับ​พระเจ้า​สูงสุด​และ​จะ​ข่มเหง​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ไป​เป็น​เวลา​ช้านาน กษัตริย์​องค์นี้​จะ​พยายาม​เปลี่ยน​แปลง​เวลา​ของ​เทศกาล​ต่างๆ​และ​กฎเกณฑ์​ต่างๆ​และ​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​จะ​ต้อง​ตก​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​องค์นี้ หนึ่งปี สองปี และ​ครึ่งปี</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ศาล​ก็​เริ่ม​เปิด​พิจารณา​คดี และ​กษัตริย์​องค์นี้​จะ​ถูก​โค่น​อำนาจ​และ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​ราบคาบ</verse>
				<verse number="27">หลังจากนั้น ตำแหน่ง​กษัตริย์ สิทธิอำนาจ รวมทั้ง​ความยิ่งใหญ่​ของ​อาณาจักร​ทุก​อาณาจักร​ใน​โลก​จะ​ถูก​มอบ​ให้​กับ​กลุ่ม​คน​พวกนั้น​ที่​เป็น​ของ​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ผู้สูงสุด กลุ่ม​คน​พวกนั้น​จะ​ครอบ​ครอง​ตำแหน่ง​กษัตริย์​ไป​ชั่วนิจนิรันดร์ และ​ผู้​มี​อำนาจ​ทุกคน​จะ​ต้อง​รับใช้​และ​เชื่อฟัง​พวกเขา’</verse>
				<verse number="28">เรื่อง​ที่​ผม​ฝัน​ก็​จบ​ลง​อย่างนี้ สำหรับ​ตัวผม ดาเนียล ความฝันนี้​ทำให้​ผม​ตกใจ​กลัว​จน​หน้าซีด แต่​ผม​ก็​เก็บ​เรื่องนี้​ไว้​ในใจ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สาม​ที่​กษัตริย์​เบลชัสซาร์​ขึ้น​ครองราชย์ ผม ดาเนียล​ก็​ได้​เห็น​นิมิต​อีก​ครั้งหนึ่ง หลังจาก​ที่​ได้​เห็น​นิมิต​ครั้งแรก​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="2">ใน​นิมิต​ผม​เห็น​ตัว​ผมเอง​อยู่​ใน​เขต​ของ​วัง วังนี้​อยู่​ที่​เมือง​สุสา ใน​จังหวัด​เอลาม ใน​นิมิตนั้น​ผม​เห็น​ตัว​ผมเอง​กำลัง​อยู่​ที่​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​อุลัย</verse>
				<verse number="3">ผม​เงยหน้า​ขึ้นมา​เห็น​แกะตัวผู้​ตัวหนึ่ง​ยืน​อยู่​ริม​แม่น้ำ มัน​มี​เขา​สูงใหญ่​คู่หนึ่ง เขา​ข้างหนึ่ง​ยาวกว่า​อีก​ข้างหนึ่ง เขา​ข้าง​ที่​ยาวกว่า​นั้น​งอก​ขึ้นมา​ทีหลัง</verse>
				<verse number="4">ผม​เห็น​แกะตัวผู้​ตัวนั้น​วิ่ง​ตะลุย​ไป​ทาง​ตะวันตก ทาง​เหนือ และ​ทาง​ใต้ ไม่มี​สัตว์​ตัวไหน​ต้านทาน​มันได้ ไม่มี​สัตว์​ตัวไหน​สามารถ​ยืน​ขวาง​มันได้ และ​ไม่มีใคร​สามารถ​ที่​จะ​ช่วย​เหยื่อ​ของมัน​ได้ มัน​ทำ​ทุกอย่าง​ตามที่​มัน​อยากทำ และ​แข็งแกร่ง​ขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="5">ขณะที่​ผม​จ้องมอง​อยู่นั้น ก็​มี​แพะ​ตัวผู้ มา​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันตก เหาะ​ข้ามไป​เหนือ​พื้นผิวโลก เท้า​ของมัน​ไม่ได้​แตะ​พื้น​เลย แพะ​ตัวผู้นี้​มี​เขา​ที่​โดดเด่น​มาก​อยู่​ระหว่าง​ตา​ของมัน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​มัน​ก็​วิ่ง​ห้อ​เต็ม​กำลัง​ไป​ที่​แกะผู้​ที่มี​สองเขา​ที่​ยืน​อยู่​ริม​แม่น้ำ ที่​ผม​เห็น​ก่อน​หน้านี้</verse>
				<verse number="7">ผม​เห็น​มัน​วิ่ง​เข้าใส่​แกะผู้​ตัวนั้น​อย่าง​แรง ตอน​ที่​มัน​พุ่ง​ชนนี้ ทำให้​เขา​ทั้งสอง​ของ​แกะ​ตัวผู้​นั้น​หัก แกะ​ตัวผู้​นั้น​ก็​ไม่​สามารถ​ต่อสู้​กับ​มัน​ได้ แพะ​ตัวผู้นี้​ก็​เหวี่ยง​แกะนั่น​ลง​กับ​พื้น แล้ว​กระทืบ​ซ้ำ ไม่มีใคร​ช่วย​แกะ​ตัวผู้นั้น​ให้​พ้น​จาก​พละกำลัง​ของมัน​ได้เลย</verse>
				<verse number="8">จากนั้น​แพะ​ตัวผู้​ก็​ยิ่ง​แข็งแกร่ง​ขึ้น แต่​ใน​ขณะที่​มัน​มี​กำลัง​ถึง​จุด​สูงสุดนั้น เขา​อันใหญ่​ของมัน​ได้​หักไป แล้ว​มี​เขา​ที่​โดดเด่น​สี่อัน​งอก​ขึ้นมา​แทนที่ เขา​ทั้ง​สี่อันนี้ แต่ละอัน​ชี้​ไป​คนละ​ทิศ</verse>
				<verse number="9">มี​เขา​เล็กๆ​อันหนึ่ง​งอก​ออกมา​จาก​เขา​อันหนึ่ง​ใน​สี่อันนี้ เขา​เล็กๆ​นี้​ได้​งอก​ขึ้นมา​ใหญ่โต​มุ่ง​ไป​ทาง​ทิศ​ใต้ มุ่ง​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันออก และ​มุ่ง​ไป​ยัง​ที่​ที่​สวยงาม</verse>
				<verse number="10">เขา​อันนี้​งอก​ขึ้นไป​ถึง​สวรรค์ มัน​เหวี่ยง​เอา​ดวงดาว​และ​ดาวเคราะห์​ต่างๆ​ล่วง​ลงมา​บนโลก แล้ว​ก็​เหยียบย่ำ​พวกมัน</verse>
				<verse number="11">เขา​อันนี้​แข็งแกร่ง​ขึ้น และ​ได้​ท้าทาย​พระเจ้า ผู้​เป็น​จอมทัพ​สวรรค์ และ​มัน​ได้​เอา​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำวัน​ของ​พระองค์​ไป และ​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="12">การ​มี​อำนาจ​เหนือ​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำวัน​ของ​พระเจ้า​ถือ​ว่า​เป็น​การกบฏ แต่​พระเจ้า​จะ​ปล่อย​ให้​กองทัพนั้น​ทำ​อย่างนั้น และ​กองทัพนั้น​จะ​เหวี่ยง​ความจริง​ลง​บน​พื้นโลก และ​กองทัพนั้น​ก็​จะ​สำเร็จ​ใน​ทุกเรื่อง​ที่​มันทำ</verse>
				<verse number="13">ผม​ได้ยิน​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ท่านหนึ่ง​พูด​ขึ้น แล้ว​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​อีก​ท่านหนึ่ง​ก็​ถาม​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​ท่าน​ที่​พูด​ขึ้นนั้น​ว่า “สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ใน​ภาพนิมิต จะ​เป็น​อย่างนี้​ไป​อีกนาน​แค่ไหน แล้ว​เครื่อง​เผา​บูชา​ประจำวัน​นี้​จะ​ถูก​ยกเลิก​ไป​อีกนาน​แค่ไหน การกบฏ​ที่​มุ่ง​ทำลายนี้​จะ​เป็น​อย่างนี้​ไป​อีกนาน​แค่ไหน พระเจ้า​จะ​ปล่อย​ให้​วิหาร​ตก​อยู่​ใน​กำมือ​ของ​ศัตรู​ไป​อีกนาน​แค่ไหน และ​กองทัพ​สวรรค์​จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​ไป​อีกนาน​แค่ไหน”</verse>
				<verse number="14">ท่าน​บอก​กับ​ผม​ว่า “มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้​ไป​อีก สองพัน​สามร้อย​เย็น​และ​เช้า แล้ว​วิหารนั้น​ก็​จะ​ได้รับ​การฟื้นฟู​กลับ​สู่​สภาพ​เดิม”</verse>
				<verse number="15">ตอนที่​ผม​ดาเนียล กำลัง​ดู​นิมิต​อยู่นั้น และ​พยายาม​จะ​เข้าใจ​ความหมาย​ของมัน จู่ๆ​ก็​มี​ผู้หนึ่ง​ดู​เหมือน​มนุษย์​มา​ยืน​อยู่​ข้างหน้า​ผม</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​มนุษย์ ออกมา​จาก​เหนือ​บน​แม่น้ำ​อุลัย​ว่า “กาเบรียล อธิบาย​นิมิตนี้​ให้​ชาย​คนนั้น​ฟัง​หน่อยสิ”</verse>
				<verse number="17">ผู้นั้น​ก็​เลย​เดิน​ตรง​มา​ที่​ผม​ยืนอยู่ เมื่อ​เขา​เข้า​มา​ใกล้ ผม​ก็​ตกใจกลัว​จน​ล้มลง​ซบหน้า​ลง​กับพื้น เขา​บอก​กับ​ผม​ว่า “มนุษย์​เอ๋ย ให้​รู้ไว้​เถอะ​ว่า นิมิตนั้น​เป็น​เรื่อง​ของ​เวลา​ของ​จุด​สิ้นสุดนั้น”</verse>
				<verse number="18">ใน​ขณะที่​ท่าน​กำลัง​พูด​กับ​ผมนั้น ผม​กำลัง​นอน​ซบหน้า​อยู่​กับพื้น แล้ว​ผม​ก็​เคลิ้ม​หลับไป แต่​ท่าน​ก็​มา​สะกิด​ผม​และ​พยุง​ให้​ผม​ลุกขึ้นยืน</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พูด​ว่า “ฟังนะ เรา​กำลัง​จะ​บอก​เจ้า​ว่า​กำลัง​จะ​เกิด​อะไรขึ้น เมื่อ​ช่วงเวลา​แห่ง​ความโกรธแค้น​ของ​พระเจ้า​ใกล้​จะ​ถึง​จุดจบนั้น เมื่อ​เวลา​ที่​ได้​กำหนด​ไว้​นั้น​มาถึง มัน​ก็​จะ​ถึง​จุดสิ้นสุด</verse>
				<verse number="20">แกะ​ผู้ที่​มี​สองเขา​ที่​เจ้า​เห็นนั้น​หมายถึง​พวก​กษัตริย์​ของ​อาณาจักร​มีโด​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="21">ส่วน​แพะ​ตัวผู้​นั้น หมายถึง​อาณาจักร​ของ​กรีซ เขา​อันใหญ่​ที่​อยู่​ระหว่าง​ดวงตา​ของมัน​ก็​คือ​กษัตริย์​องค์แรก</verse>
				<verse number="22">เขา​อันนั้น​ที่​หักไป​ใน​ขณะที่​มี​อีก​สี่เขา​งอก​ขึ้นมา​แทนนั้น ก็​คือ​อาณาจักร​สี่​อาณาจักร ที่​จะ​เกิดขึ้น​หลัง​จาก​ที่​กษัตริย์​องค์แรก​นั้น​ตายไป แต่​ทั้ง​สี่​อาณาจักร​นี้​จะ​ไม่​แข็งแรง​เท่ากับ​กษัตริย์​องค์แรก</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เวลา​ครอบ​ครอง​ของ​พวกเขา​ใกล้​สิ้นสุดลง และ​เมื่อ​พวกเขา​ได้​ทำชั่ว​อย่าง​สุดๆแล้ว แล้ว​กษัตริย์​ที่​ดู​โหดเหี้ยม​และ​เก่งกาจ​ใน​การหลอกลวง จะ​ขึ้นมา​ยึด​อำนาจ</verse>
				<verse number="24">พระองค์​จะ​มี​พลัง​แข็งแกร่ง​มาก แต่​ก็​ไม่​มาก​เท่า​กษัตริย์​องค์แรก พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​อย่าง​น่าตกตะลึง พระองค์​จะ​สำเร็จ​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ พระองค์​จะ​ทำลาย​หลายคน​ของ​พวก​ผู้ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จะ​หลอกลวง​ได้​อย่าง​เก่งกาจ เพราะ​ด้วย​เล่ห์เหลี่ยม​และ​อำนาจ​ของพระองค์ พระองค์​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​ต่างๆ​ด้วย​ความ​กล้าหาญ พระองค์​จะ​ทำลาย​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​อย่าง​ง่ายๆ ยิ่งกว่านั้น​พระองค์​ก็​จะ​ต่อต้าน​จอมทัพ​ผู้ยิ่งใหญ่​สูงสุด แต่​กษัตริย์​องค์นี้​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย โดย​ไม่ใช่​เป็น​ฝีมือ​ของ​มนุษย์​เลย</verse>
				<verse number="26">คำอธิบาย​ของ​นิมิต​เกี่ยวกับ​เวลา​เย็น​และ​เวลา​เหล่านั้น​เชื่อถือ​ได้ ส่วน​เจ้า ดาเนียล ให้​เก็บ​เรื่อง​นิมิตนี้​ไว้​เป็น​ความลับ​ก่อน เพราะ​มัน​เป็น​เรื่อง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​อีกนาน​หลังจากนี้”</verse>
				<verse number="27">ผม ดาเนียล ได้​ล้มป่วย​ลง​หลายวัน จากนั้น​ถึง​ได้​ลุกขึ้น​กลับ​ไป​ทำงาน​ให้​กษัตริย์​เหมือน​เดิม นิมิตนี้​ทำให้​ผม​กลุ้มใจ​มาก เพราะ​ผม​ไม่เข้าใจ​มัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​ปีแรก​ของ​ดาริอัส (ดาริอัส​คนนี้​เป็น​ลูก​ของ​เซอร์เซส ผู้สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ชาว​มีเดียน ดาริอัส​ได้รับ​การแต่งตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​คาสดิม)</verse>
				<verse number="2">ใน​ช่วง​ปีแรก​ที่​ดาริอัส​ปกครองนั้น ผม ดาเนียล​ได้​สังเกต​ใน​เอกสาร​ต่างๆ​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​เยเรมียาห์ ผู้พูด​แทน​พระองค์ ที่ว่า “เมือง​เยรูซาเล็ม​จะ​ต้อง​เป็น​ซาก​ปรัก​หักพัง​อยู่​อย่างนั้น​ไป​จนกว่า​จะ​ครบ​เจ็ดสิบ​ปี ถึง​จะ​มี​การสร้าง​ขึ้นมา​ใหม่”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ผม​จึง​ตัดสินใจ​แสวงหา​พระเจ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของผม ด้วย​การอธิษฐาน ขอ​ความเมตตา​จาก​พระองค์ ใน​ขณะที่​ผม​อดอาหาร สวมใส่​ผ้า​กระสอบ​ไว้ทุกข์ และ​โรย​ขี้เถ้า​บนหัว</verse>
				<verse number="4">ผม​อธิษฐาน​กับ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​ผม และ​สารภาพ​บาป ผม​พูด​ว่า “ได้โปรด​เถิด องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​และ​น่าเกรง​ขาม ผู้ที่​รักษา​ข้อตกลง​ของ​พระองค์ และ​แสดง​ความรัก​ที่​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ กับ​คน​ที่รัก​พระองค์ ซึ่ง​ก็​คือ​คน​ที่​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พวกเรา​ทำบาป ทำผิด และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย เรา​ได้​กบฏ​และ​เบือนหน้า​หนี​จาก​คำสั่ง​และ​กฎเกณฑ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">เรา​ไม่ยอม​ฟัง​พวกผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​มา​พูด​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​มา​พูด​กับ​กษัตริย์​ของเรา พวก​ผู้นำ พวก​พ่อ​ของเรา และ​ทุกคน​ใน​ประเทศ</verse>
				<verse number="7">องค์​เจ้า​ชีวิต​เจ้าข้า พระองค์​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว แต่​เรา​นำ​ความอับอาย​ขายหน้า​มาสู่​พวกเราเอง​จนถึง​ทุกวันนี้ คือ​มา​สู่​คน​ยูดาห์ พลเมือง​ของ​เยรูซาเล็ม และ​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน ทั้ง​ใกล้​และ​ไกล มา​สู่​คน​ใน​ทุก​ประเทศ​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​พวกเขา​กระจัด​กระจาย​ไปนั้น หลังจาก​ที่​พวกเขา​ทรยศ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ใช่แล้ว​พระยาห์เวห์ เรา​ได้​นำ​ความอับอาย​มา​สู่​พวกเราเอง ทั้ง​พวกเรา พวก​กษัตริย์ พวก​ผู้นำ และ​พวกพ่อ​ของเรา เพราะ​พวกเรา​ทุกคน​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของเรา​มี​ความเมตตา​และ​ให้อภัย​พวกเรา​ที่​ได้​กบฏ​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">เรา​ไม่​เชื่อฟัง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา นั่นคือ​เรา​ไม่ได้​ใช้​ชีวิต​ตาม​คำสอน​ของ​พระองค์ ที่​พระองค์​ให้​กับเรา ผ่านมา​ทาง​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ คือ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั่นเอง</verse>
				<verse number="11">คน​อิสราเอล​ทุกคน​ละเมิด​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์ และ​ทำผิด​ที่​ไม่ฟัง​พระองค์ ดังนั้น​คำสาปแช่ง​และ​คำปฏิญาณ ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​ของ​โมเสส ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า ได้​ตก​อยู่​บนเรา เพราะ​เรา​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ก็​เลย​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​ขู่ไว้​ว่า จะ​ให้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเรา และ​กับ​พวก​ผู้นำ​ของ​เรา พระองค์​นำ​ความ​หายนะ​ครั้งใหญ่​มา​ใส่เรา ความหายนะ​ที่​เกิดขึ้น​กับ​เยรูซาเล็ม​นั้น​ร้ายแรง​มาก ไม่​เหมือน​กับ​ความหายนะ​อันไหนเลย​ที่​เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน​ทั่ว​ใต้ฟ้านี้</verse>
				<verse number="13">ความ​ทุกข์ยาก​ที่​ได้​เขียนไว้​ใน​กฎ​ของ​โมเสส ก็​ได้​เกิดขึ้น​กับเรา เหมือน​กับ​ที่​ได้​เขียนไว้​ใน​กฎ​ทุกอย่าง แต่​พวกเรา​ก็​ไม่ได้​พยายาม​ที่​จะ​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​พอใจ ด้วย​การหัน​จาก​การทำชั่ว​ของเรา และ​เรียนรู้​จาก​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​ได้​เตรียม​ความหายนะ​นี้​สำหรับ​เวลา​ที่​เหมาะสม แล้ว​พระองค์​ก็​ให้​มัน​ตกลงมา​บนเรา ทุกอย่าง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ได้​ทำ​ไปนั้น​ยุติธรรมแล้ว แต่​เรา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="15">และ​บัดนี้ ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของเรา พระองค์​เป็น​ผู้ที่​นำ​คน​ของ​พระองค์​ออก​จาก​อียิปต์ ด้วย​มือ​อัน​ทรงพลัง​ของ​พระองค์ ด้วย​พลัง​อำนาจ​ที่​พระองค์​ได้​แสดง​ให้​เห็น​นั้น ทำให้​พระองค์​มี​ชื่อเสียง​ดัง​กระฉ่อน​ไปทั่ว​จนถึง​ทุกวันนี้ เรา​ได้​ทำบาป​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="16">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพระองค์ เพื่อ​เห็นแก่​ความเมตตา​ปรานี ขอ​ได้โปรด​เลิก​โกรธ​เยรูซาเล็ม​เมือง​ของ​พระองค์ ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด เพราะ​ความเลวทราม​ของ​บรรพบุรุษ​ของเรา​และ​ความบาป​ของ​พวกเรา​นี่เอง​ที่​ทำให้​ชนชาติ​อื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​อยู่​รอบข้าง​เกลียดชัง​เยรูซาเล็ม​และ​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">บัดนี้ พระเจ้า​ของ​พวกเรา​ได้โปรด​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ และ​คำ​อ้อนวอน​ขอ​ความเมตตา​ของเขา​ด้วยเถิด ขอให้​ใบหน้า​ของ​พระองค์​ส่องสว่าง​ลงมา​บน​วิหาร​ที่​ปรัก​หักพัง​นี้ด้วย เพื่อ​เห็นแก่​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​ของ​ข้าพระองค์ โปรด​เงี่ยหูฟัง โปรด​เปิดตา​ดู ซากปรัก​หักพัง​ของ​เมือง​ที่​ผู้คน​รู้​ว่า​เป็น​ของ​พระองค์ ที่​เรา​ขอ​ความเมตตา​ต่อ​พระองค์​นี้ ไม่ใช่​เพราะ​เราดี​และ​สมควร​จะ​ได้รับ แต่​เพราะ​พระองค์​มี​ความเมตตา​สงสาร​ต่างหาก</verse>
				<verse number="19">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของผม ได้โปรด​ฟังด้วย องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ได้โปรด​ยกโทษ​ให้ด้วย องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า ได้โปรด​สนใจด้วย พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า โปรด​ทำตาม​ที่​ขอ​ด้วย เพื่อ​เห็นแก่​พระองค์​เอง และ​โปรด​อย่า​รอช้าเลย ได้โปรด​ทำ​สิ่งนี้ เพราะ​ผู้คน​รู้ว่า​ทั้ง​คนพวกนี้​และ​เมืองนี้​เป็น​ของพระองค์”</verse>
				<verse number="20">ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​พูด อธิษฐาน และ​สารภาพ​ความผิดบาป​ของ​ผมเอง​และ​ของ​ชาว​อิสราเอล​คน​ของผมนั้น ขณะที่​กำลัง​วิงวอน​ขอ​ความเมตตา​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของผม ให้​กับ​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์นั้น</verse>
				<verse number="21">ใน​ขณะที่​ผม​กำลัง​ร้อง​อธิษฐาน​นั้นเอง กาเบรียล ผู้ชาย​คน​ที่​ผม​เห็น​ใน​นิมิต​ของ​ผม​ก่อน​หน้านี้ ก็​ลอย​มาหา​ผม ใน​ช่วง​การถวาย​เครื่อง​บูชา​ตอนเย็น</verse>
				<verse number="22">เขา​มา​พูด​กับ​ผม เพื่อ​ช่วย​ให้​ผม​เข้าใจ เขา​พูด​ว่า “ดาเนียล เรา​ได้​มา​ที่​นี่​เดี๋ยวนี้ เพื่อ​ช่วย​ให้​เจ้า​เข้าใจ</verse>
				<verse number="23">ใน​ตอน​ที่​เจ้า​เริ่ม​อธิษฐาน​ขอ​ความเมตตานั้น พระเจ้า​ให้​คำตอบ และ​เรา​ก็​ได้​มา​บอก​มัน เพราะ​พระเจ้า​รัก​เจ้า​มาก ดังนั้น​ตั้งใจ​ฟัง​คำตอบ​ให้ดี และ​ให้​เข้าใจ​นิมิตนั้น</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​ให้​เวลา​กับ​คน​ของเจ้า​และ​เมือง​ศักดิ์สิทธิ์​ของเจ้า​เจ็ดสิบ​อาทิตย์ เจ็ดสิบ​อาทิตย์นี้​มี​ไว้​เพื่อ​ให้​พวกเจ้า​หยุด​การกบฏ ทำให้​บาปนั้น​สิ้นสุดลง ชำระ​ความผิดบาป​ของ​พวกเจ้า และ​นำ​ความยุติธรรม​อัน​ถาวร​กลับมา ทำให้​คน​เห็น​ว่า​นิมิต​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​บอก​นั้น​เป็น​จริง และ​เพื่อ​จะ​เจิม​สถานที่​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด</verse>
				<verse number="25">ดาเนียล ให้​รู้​และ​เข้าใจ​ไว้​ด้วย​ว่า นับ​ตั้งแต่​เวลา​ที่​ได้​ออก​คำสั่ง ให้​ฟื้นฟู​และ​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​มา​ใหม่ ไป​จนถึง​เวลา​ที่​ผู้นำ​ที่​ถูก​เจิมไว้​มานั้น มี​เจ็ด​อาทิตย์ แล้ว​เวลา​ที่​ใช้​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ขึ้น​มา​ใหม่ รวมทั้ง​ใน​ลาน​กลางเมือง พร้อม​กับ​คู​ป้องกัน​เมือง จะ​ใช้​เวลา​หกสิบสอง​อาทิตย์ ใน​ช่วงนี้​จะ​เต็ม​ไปด้วย​ปัญหา​มากมาย</verse>
				<verse number="26">และ​ผู้นำ​ที่​ถูก​เจิมไว้​ก็​จะ​ถูก​กำจัดไป​และ​ผู้นำ​คนนั้น​จะ​ไม่มี​อำนาจ​เหนือ​เมือง​และ​วิหาร​อีกต่อไป คน​ที่​ติดตาม​ผู้นำ​คนใหม่​ใน​อนาคต​ก็​จะ​ทำตัว​เลวร้าย จุดจบ​ของ​ผู้นำ​คนใหม่​นั้น​จะ​มา​เหมือน​กับ​น้ำท่วม​ทะลัก พระเจ้า​ได้​ออก​คำสั่ง​ให้​เกิด​การทำลาย​มากมาย​จนกว่า​สงคราม​จะ​สิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="27">ผู้นำ​คนใหม่​นั้น​จะ​ทำ​สนธิสัญญา​ที่​เข็มแข็ง​กับ​คน​จำนวน​มาก และ​ใน​กลาง​อาทิตย์นั้น การถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​เซ่นไหว้​จะ​ถูก​หยุดไป และ​จะ​มี​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง​มา​แทนที่ จนถึง​จุดจบ​ที่​พระเจ้า​สั่ง​ให้​มา​ท่วมท้น​ผู้ทำลาย​คนนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สาม ​ของ​กษัตริย์​ไซรัส​แห่ง​เปอร์เซีย พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​เรื่องหนึ่ง​ให้​กับ​ดาเนียล​รู้ (ดาเนียล​มี​อีก​ชื่อหนึ่ง​ว่า​เบลเทชัสซาร์) เรื่อง​ที่​เปิดเผยนี้​เชื่อถือ​ได้ มัน​เข้าใจ​ยาก แต่​คำอธิบาย​ได้​มาถึง​ดาเนียล​ใน​นิมิต</verse>
				<verse number="2">ใน​เวลานั้น ผม ดาเนียล เป็น​ทุกข์​เศร้าโศก​อยู่​ถึง​สาม​อาทิตย์​เต็มๆ</verse>
				<verse number="3">ผม​ไม่ได้​กิน​อาหาร​ที่​อร่อยๆ ไม่มี​เนื้อ​หรือ​เหล้าองุ่น​ตก​เข้าปาก​ผมเลย ผม​ไม่ได้​เอา​น้ำมัน​ทาผิว​หรือ​น้ำมัน​ใส่ผม​เป็น​เวลา​ถึง​สาม​อาทิตย์​เต็มๆ</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ใน​วัน​ที่​ยี่สิบสี่​ของ​เดือน​ที่หนึ่ง ในขณะ​ที่​ผม​ยืน​อยู่​ริมฝั่ง​แม่น้ำ​อัน​ยิ่งใหญ่นั้น คือ​แม่น้ำ​ไทกริส</verse>
				<verse number="5">ผม​เงยหน้า​ขึ้นมา​และ​มองเห็น​ชาย​คนหนึ่ง สวม​ผ้าคลุม​ลินิน เขา​คาด​เข็มขัด​ที่​ทำ​จาก​ทอง​ของ​เมือง​อุฟาส</verse>
				<verse number="6">ร่างกาย​ของเขา​ดู​เหมือน​พลอย​ระยิบ​ระยับ ใบหน้า​ของเขา​ส่องสว่าง​เหมือน​ฟ้าแลบ ดวงตา​ของเขา​เหมือน​กับ​คบไฟ​ที่​ลุก​โชติช่วง แขน​และ​ขา​ของเขา​ดู​เหมือน​ทองเหลือง​ที่​ขัดมัน เมื่อ​เขา​พูด เสียง​ของเขา​ก็​ฟัง​เหมือน​เสียง​ของ​ฝูงชน​กลุ่มใหญ่</verse>
				<verse number="7">ผม ดาเนียล เห็น​นิมิตนี้​แค่​คนเดียว คนอื่นๆ​ที่​อยู่​กับผม​ไม่ได้​เห็น​นิมิตนี้ แต่​พวกเขา​ตกใจ​กลัว​มาก​และ​วิ่งหนี​ไปแอบ</verse>
				<verse number="8">เหลือ​ผม​คนเดียว ใน​ขณะที่​ผม​จ้องมอง​นิมิต​อัน​ยิ่งใหญ่นั้น ผม​ก็​หมด​เรี่ยวแรง​ไป หน้า​ผม​ก็​ซีด​เหมือน​คนตาย เรี่ยวแรง​ก็​เหือดหาย​ไปหมด</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ผม​ก็​ได้ยิน​เขา​พูด เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​เขา ผม​ก็​ตก​อยู่​ใน​ภวังค์ นอน​คว่ำ​หน้า​อยู่​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="10">แล้ว​มี​มือ​ข้างหนึ่ง​ยื่น​มา​จับ​และ​โยก​ผม และ​ช่วย​พยุง​ให้​ผม​ยันตัว​ขึ้นมา​ด้วย​มือ​และ​เข่า</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เขา​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “ดาเนียล ชาย​ที่​พระเจ้า​รัก ให้​ตั้งใจ​ฟัง​สิ่ง​ที่​เรา​กำลัง​จะ​บอก​กับ​เจ้านี้ ลุก​ขึ้นมา เพราะ​เรา​ถูก​ส่ง​มา​หา​เจ้า” เมื่อ​เขา​พูด​อย่างนั้น​กับผม ผม​ก็​ยืน​ขึ้น​ตัวสั่น</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เขา​ก็​บอก​ผม​ว่า “ดาเนียล ไม่ต้อง​กลัว เพราะ​ตั้งแต่​วันแรก​ที่​เจ้า​ตั้งใจ​จะ​เข้าใจ​และ​ตัดสินใจ​ที่​จะ​อดอาหาร​และ​ถ่อมตัว​ลง​ต่อหน้า​พระเจ้า​ของเจ้า พระเจ้า​ก็​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้า และ​เรา​ก็​ได้มา​เพราะ​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้านั้น</verse>
				<verse number="13">เทพเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้าฟ้า​แห่ง​อาณาจักร​เปอร์เซีย​ต่อต้าน​เรา​อยู่​เป็น​เวลา​ยี่สิบเอ็ด​วัน แต่​ทันใดนั้น มีคาเอล หนึ่ง​ใน​พวก​เจ้าฟ้า​ชั้น​ผู้นำ ก็​ได้​มา​ช่วย​เรา ตอนที่​เรา​ถูก​ทิ้ง​ไว้​คนเดียว​กับ​พวก​กษัตริย์​ของ​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="14">เรา​มา​เพื่อ​ช่วย​ให้​เจ้า​เข้าใจ​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​ประชาชน​ของเจ้า​ใน​อนาคต เพราะ​ยัง​จะ​มี​อีก​นิมิต​หนึ่ง​มา ที่​พูดถึง​วัน​เวลานั้น​ที่​จะ​ต้อง​อธิบาย​ให้​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="15">ตอนที่​เขา​พูด​สิ่งนี้ ผม​ได้แต่​ก้ม​มอง​ที่พื้น​พูด​อะไร​ไม่ออก</verse>
				<verse number="16">แล้ว​มี​ผู้หนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​มนุษย์​ได้​มา​แตะ​ริมฝีปาก​ของผม ผม​จึง​สามารถ​อ้าปาก​พูดได้ แล้ว​ผม​ก็​บอก​ผู้นั้น​ที่​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ผม​ว่า “ท่านครับ หลังจาก​ที่​ผม​เห็น​นิมิตนั้น ผม​ก็​ท้องไส้​ปั่นป่วน​ไปหมด และ​ผม​ก็​หมด​เรี่ยวแรง</verse>
				<verse number="17">แล้ว​จะ​ให้​ผม​ผู้รับใช้​ของท่าน​พูด​อะไร​กับ​ท่าน​เจ้านาย​ของผม​ได้​ล่ะครับ ถึง​เดี๋ยวนี้​ก็เถอะ ผม​ก็​ยัง​ไม่มี​เรี่ยวแรง​แม้แต่​จะ​หายใจ”</verse>
				<verse number="18">แต่แล้ว​ผู้นั้น​ที่​ดู​เหมือน​มนุษย์​ก็​จับ​ตัวผม​อีกครั้ง และ​ทำให้​ผม​มี​เรี่ยวแรง​ขึ้น</verse>
				<verse number="19">แล้ว​เขา​ก็​พูดว่า “อย่า​กลัว​ไปเลย พระเจ้า​รักเจ้า ทุกอย่าง​จะ​เป็น​ไป​ด้วยดี​กับเจ้า อย่าได้​ท้อใจ​ไปเลย เข้มแข็งไว้” ขณะที่​เขา​พูด​กับ​ผม ผม​ก็​เริ่ม​มี​เรี่ยวแรง​ขึ้น​และ​พูด​ออกไป​ว่า “ท่านครับ พูด​ต่อไป​เถอะครับ เพราะ​ตอนนี้​ผม​ได้​เรี่ยวแรง​กลับคืน​มาแล้ว”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​ก็​พูด​ว่า “เจ้า​รู้ไหม​ว่า ทำไม​เรา​ถึง​มาหา​เจ้า เรา​มา​เพื่อ​บอกเจ้า​ว่า​มี​อะไร​เขียนไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ความจริง แต่​ตอนนี้​เรา​จะต้อง​กลับ​ไป​สู้รบ​กับ​พวก​เจ้าฟ้า​แห่ง​เปอร์เซีย เมื่อ​เรา​จากไป เจ้าฟ้า​แห่ง​กรีซ​ก็​จะ​เข้ามา ไม่​มี​ใคร​ช่วย​เรา​สู้รบ​กับ​พวก​เจ้าฟ้านี้ นอกจาก​มีคาเอล​ผู้​เป็น​เจ้าฟ้า​ของ​คน​ของเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ใน​ปีแรก​ที่​ดาริอัส​ชาว​มีเดีย​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ เราเอง​ได้​ยืน​อยู่​กับ​มีคาเอล​เพื่อ​สนับสนุน​และ​ช่วย​เขา ใน​การต่อสู้​กับ​เจ้าฟ้า​แห่ง​เปอร์เซีย</verse>
				<verse number="2">ดาเนียล เรา​จะ​บอก​ความจริง​กับเจ้า​ว่า ยัง​จะ​มี​กษัตริย์​อีก​สามองค์​ปกครอง​เปอร์เซีย หลังจากนั้น​กษัตริย์​องค์​ที่สี่​ก็​จะมา กษัตริย์​องค์​ที่สี่นี้​จะ​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​มหาศาลนี้ จน​ทำ​ให้​เขา​ร่ำรวย​กว่า​กษัตริย์​เปอร์เซีย​องค์อื่นๆ ความมั่งคั่ง​ของเขา​จะ​ทำให้​เขา​มี​อำนาจ​มากขึ้น แล้ว​เขา​ก็​จะ​ระดม​พล​ไป​ต่อสู้​กับ​อาณาจักร​กรีซ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​จะ​มี​กษัตริย์​ผู้ทรงอำนาจ​อีก​องค์หนึ่ง​ขึ้นมา และ​จะ​มา​สร้าง​อาณาจักร​ที่​ยิ่งใหญ่ และ​กษัตริย์​องค์นี้​จะ​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ตัว​เขาเอง​ต้องการ</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​ที่​เขา​มี​อำนาจ​สูงสุด​แล้ว อาณาจักร​ของเขา​ก็​จะ​แตก​และ​ถูกแบ่ง​เป็น​สี่ส่วน แยก​ออกไป​สี่​ทิศทาง แต่​อาณาจักร​ของเขา​จะ​ไม่​ตก​เป็น​ของ​ลูกหลาน​ของเขาเอง มัน​จะ​ไม่ใหญ่​เหมือน​ตอนที่​เขา​ปกครอง เพราะ​อาณาจักร​ของเขา​จะ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน​และ​ตกไป​เป็น​ของ​คนอื่น​ที่​ไม่ใช่​ครอบครัว​ของเขาเอง</verse>
				<verse number="5">กษัตริย์​ฝ่ายใต้​จะ​แข็งแกร่ง​ขึ้น แต่​แม่ทัพ​คนหนึ่ง​ของเขา​จะ​แข็งแกร่ง​ยิ่งกว่าเขา และ​แม่ทัพ​คนนี้​จะ​ปกครอง​อาณาจักร​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า</verse>
				<verse number="6">หลังจากนั้น​อีก​หลาย​สิบปี ก็​จะ​มี​การ​ทำ​ข้อตกลง​เป็น​พันธมิตร​กัน ลูกสาว​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้​จะ​แต่งงาน​กับ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ เพื่อ​เป็น​การผูกมัด​ข้อตกลง​นั้น แต่​นาง​จะ​ไม่​สามารถ​รักษา​อิทธิพล​ของนาง​ไว้ได้ และ​อำนาจ​ของ​กษัตริย์​นั้น​ก็​จะ​ไม่​ยั่งยืน นาง​และ​คนใช้​ที่​ติดตาม​นาง​มา รวมทั้ง​ลูก​และ​สามี​ของนาง ก็​จะ​ถูกฆ่า​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="7">จากนั้น​ญาติ​คนหนึ่ง​ของนาง​จะ​ขึ้นมา​มี​อำนาจ​และ​ครอบ​ครอง​อาณาจักร​ฝ่ายใต้ เขา​จะ​โจมตี​กองทัพ​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ และ​บุก​เข้ายึด​ป้อม​ปราการ​เอาไว้ได้</verse>
				<verse number="8">กษัตริย์​ฝ่ายใต้​จะ​ยึด​เอา​พวก​เทพเจ้า พวก​รูปเคารพ และ​เครื่องใช้​ที่​มีค่า​ที่​ทำ​จาก​ทอง​และ​เงิน​ของ​พวกเขา แล้ว​ก็​ขน​ไป​ที่​อียิปต์ และ​จะ​ไม่สู้รบ​กับ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ไป​อีก​หลายปี</verse>
				<verse number="9">หลังจากนั้น​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​บุก​เข้าไป​ใน​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้ แต่​เขา​จะ​แพ้​และ​จะ​กลับไป​ยัง​แผ่นดิน​ของเขาเอง</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวก​ลูกชาย​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​เข้า​ทำ​สงคราม พวกเขา​จะ​ระดม​กำลัง​เป็น​กองทัพ​ยิ่งใหญ่​มหาศาล และ​พวกเขา​ก็​บุก​ทำลาย​ล้าง​เหมือน​กับ​น้ำ​ท่วมหลาก พวกเขา​บุก​ไปไกล​ถึง​ป้อม​ปราการ​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้</verse>
				<verse number="11">กษัตริย์​ฝ่ายใต้​จะ​โกรธ และ​เดินทัพ​ออกมา​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​และ​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​มหาศาลนั้น กษัตริย์​ฝ่ายใต้​จะ​รบชนะ​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่นั้น</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​ที่​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​นั้น​พ่ายแพ้​ไปแล้ว กษัตริย์​ฝ่ายใต้​ก็​ผยอง​พองตัว และ​พระองค์​จะ​ฆ่า​ทหาร​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​หลาย​พันคน แต่​พระองค์​จะ​ไม่ไล่ตาม​พวก​ทหารนั้น​ไป</verse>
				<verse number="13">หลังจากนั้น​อีก​หลายปี กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​กลับมา​พร้อมกับ​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่าเดิม พระองค์​จะ​มี​กองทัพ​ที่​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​มากขึ้น​พร้อมกับ​เสบียง​และ​อาวุธ​มากมาย</verse>
				<verse number="14">ใน​เวลา​นั้นเอง คน​มากมาย​จะ​ต่อต้าน​กษัตริย์​ฝ่ายใต้ แม้แต่​คน​ที่​ชอบ​ความรุนแรง​ที่​อยู่​ใน​หมู่คน​ของเจ้า ดาเนียล ก็​ยัง​กล้า​กบฏ​เลย เพื่อ​ทำให้​เป็นจริง​ตาม​นิมิตนั้น แต่​พวกเขา​จะ​พ่ายแพ้</verse>
				<verse number="15">กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​จะ​บุก​มา และ​สร้าง​เนินดิน​ขึ้น​ประชิด​กำแพงเมือง และ​ยึด​เอา​เมือง​ที่​มี​ป้อม​ปราการ​แน่นหนา​ได้​เมืองหนึ่ง กองกำลัง​ของ​ฝ่ายใต้​จะ​ไม่​สามารถ​ต่อต้าน​พวกนั้น​ไว้ได้ แม้แต่​ทหาร​ที่​เก่งกล้า​ที่สุด​ก็​ยัง​ไม่สามารถ​ต้านทาน​พวกมัน​ไว้ได้</verse>
				<verse number="16">กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​เข้า​โจมตี​ตาม​ชอบใจ เพราะ​ไม่มีใคร​สามารถ​ต้านทาน​เขา​ไว้ได้ เขา​จะ​ยึด​เอา​แผ่นดิน​ที่​สวยงาม ​ไว้ และ​เขา​ก็​จะ​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ทำลาย​มันได้</verse>
				<verse number="17">กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ตั้งใจ​ว่า​จะ​ยก​กองทัพ​ทั้ง​ราช​อาณาจักร​ของเขา​มา แต่​เขา​จะ​เซ็นสัญญา​สงบศึก และ​ส่วนหนึ่ง​ของ​สัญญานั้น​คือ เขา​จะ​ยก​สาว​คนหนึ่ง​ให้​กับ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้​เป็นเมีย ซึ่ง​เป็น​แผน​ของเขา​ที่​จะ​ทำลาย​กษัตริย์​ฝ่ายใต้ แต่​แผนนี้​จะ​ไม่สำเร็จ และ​จะ​ไม่ช่วย​อะไร​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​จะ​หันเห​ความสนใจ​ไป​ที่​หมู่เกาะ​และ​ชายฝั่ง​ของ​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​แทน แล้ว​ก็​จะ​ยึด​ได้​หลาย​เมือง แต่​แม่ทัพ​คนหนึ่ง​จะ​หยุด​ความหยิ่งผยอง​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ เขา​จะ​ตอบแทน​ความหยิ่งผยอง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เป็น​อย่างนี้ กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะต้อง​มุ่งหน้า​กลับไป​ที่​พวก​ป้อม​ปราการ​ใน​ดินแดน​ของตน แต่​พระองค์​จะ​สะดุด​ล้มลง แล้ว​จะ​ไม่มีใคร​พบเห็น​พระองค์​อีกเลย</verse>
				<verse number="20">ต่อมา​ก็​จะ​มี​กษัตริย์​อีก​องค์หนึ่ง​ขึ้นมา​แทนเขา กษัตริย์​องค์นี้​จะ​ส่ง​คน​ไป​เก็บ​ภาษี เพื่อ​ทำให้​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ร่ำรวย​ยิ่งขึ้น แต่​กษัตริย์​องค์นี้​ก็​จะ​ถูก​โค่นไป​ในไม่ช้า แต่​ไม่ใช่​ใน​ท่ามกลาง​การสู้รบ​ที่​ดุเดือด</verse>
				<verse number="21">คนต่อมา​ที่​มา​แทน​พระองค์ เป็น​คน​ที่​น่ารังเกียจ ไม่มี​เชื้อสาย​ของ​กษัตริย์​เลย เขา​จะ​มา​ตอนที่​ไม่มีใคร​คาดคิด แล้ว​ใช้​เล่ห์เหลี่ยม​ของเขา​ชิง​เอา​บัลลังก์​ไป</verse>
				<verse number="22">เขา​จะ​มีชัย​เหนือ​กองทัพ​ทั้งหลาย รวมทั้ง​เจ้าฟ้า​แห่ง​ข้อตกลง</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​ที่​เขา​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับ​หลาย​ชนชาติ เขา​ก็​จะ​หักหลัง​ชนชาติ​เหล่านั้น เขา​จะ​แข็งแกร่ง​ขึ้น​เรื่อยๆ ถึงแม้​จะ​มี​คนน้อย​ที่​อยู่​ฝ่ายเขา</verse>
				<verse number="24">เขา​จะมา​อย่าง​เงียบๆ​พร้อมกับ​คนรวย​จาก​จังหวัด​หนึ่ง และ​เขา​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของเขา​ไม่เคย​ทำ​มาก่อน เขา​จะ​ยก​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ปล้น​มาได้​ให้​กับ​คนร่ำรวย​เหล่านั้น และ​เขา​ก็​ยัง​วางแผน​ที่​จะ​มีชัย​เหนือ​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ แต่​ก็​เป็น​แค่​ช่วง​ระยะ​เวลา​สั้นๆ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เขา​จะ​กระตุ้น​ความกล้า​ของ​ตัวเอง และ​เขา​ก็​จะ​รวบรวม​กองทัพ​ใหญ่​ไป​ต่อสู้​กับ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้ กษัตริย์​ฝ่ายใต้​ก็​จะ​โต้กลับ​ด้วย​กำลังพล​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​แข็งแกร่ง​มหาศาล​ของเขา แต่​กษัตริย์​ฝ่ายใต้​จะต้อง​พ่ายแพ้​เพราะ​มี​การปองร้าย​เขา</verse>
				<verse number="26">พรรคพวก​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้ ที่​เคย​กิน​อาหาร​โต๊ะเดียว​กับ​พระองค์ จะ​พยายาม​ทำลาย​พระองค์ ส่วน​กองทัพ​ของ​พระองค์​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ และ​ทหาร​ที่​เก่งกล้า​จำนวน​มาก​ต้อง​ล้มตาย​เป็น​ซากศพ</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​ทั้ง​สององค์นี้​ที่​มี​แผน​ชั่วร้าย​อยู่​ในใจ จะ​นั่ง​อยู่​โต๊ะ​เดียวกัน และ​ต่างคน​ต่าง​ก็​จะ​พูด​โกหก​ใส่กัน แต่​มัน​จะ​ไม่​สำเร็จ​หรอก เพราะ​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​นั้น​ยัง​ไม่​มา​ถึง</verse>
				<verse number="28">กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​กลับ​ไป​บ้านเมือง​ของตน พร้อมกับ​ทรัพย์​สมบัติ​มหาศาล ใน​ระหว่าง​ทางนั้น เขา​ตั้งใจ​จะ​ต่อต้าน​คน​ของ​ข้อตกลง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​เขา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ได้​ตั้งใจ​ไว้นั้น แล้ว​ถึง​ค่อย​กลับไป​แผ่นดิน​ของเขา</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​ถูก​กำหนดไว้ เขา​ก็​จะ​ไป​รุกราน​ฝ่ายใต้​อีก​ครั้งหนึ่ง แต่​ครั้งหลังนี้​จะ​ไม่เหมือน​ครั้งแรก</verse>
				<verse number="30">จะ​มี​เรือต่างๆ​จาก​ชาว​โรมัน เข้า​มา​ต่อสู้​กับ​เขา​และ​หยุด​เขา​ไว้ ใน​ตอน​ขากลับ เขา​ก็​จะ​ระบาย​ความโกรธแค้น​ใส่​คน​ของ​ข้อตกลง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น เขา​จะ​ทำ​ตาม​ที่​ตั้งใจไว้ แล้ว​ถึง​ค่อย​กลับไป​แผ่นดิน​ของเขา และ​ให้​รางวัล​กับ​คนพวกนั้น​ที่​ทอดทิ้ง​ข้อตกลง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="31">ทหาร​บาง​หน่วย​ของเขา​จะ​ยึด​วิหาร​คือ​ป้อม​ปราการ​และ​ทำให้​วิหารนั้น​เสื่อมไป และ​พวกเขา​จะ​สั่ง​ยกเลิก​การถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำวัน และ​ตั้ง​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง​ที่​ก่อ​ให้เกิด​ความน่า​สะพรึงกลัว​ขึ้น​มา​แทน</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ประจบ​สอพลอ​พวก​ทำชั่ว​ที่​ต่อต้าน​ข้อตกลง เพื่อ​พวกนี้​จะได้​สนับสนุน​เขา แต่​คน​ที่​ยัง​ติดตาม​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​ด้วย​ความ​จงรัก​ภักดี จะ​มี​ความกล้า​และ​ตอบโต้กลับ</verse>
				<verse number="33">พวก​ผู้นำ​ที่​ฉลาด ก็​จะ​ช่วย​ให้​คน​เป็น​จำนวน​มาก​เข้าใจ ถึงแม้ว่า​จะ​มี​สัก​ระยะ​หนึ่ง​ที่​ครู​พวกนั้น​อาจจะ​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วย​ดาบ​หรือ​ถูก​เผาไฟ หรือ​ถูกจับ​ไป​เป็นเชลย​และ​ถูก​แย่งชิง​ทรัพย์สินไป</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวกผู้นำ​ที่​ฉลาด​เหล่านั้น​ตก​เป็นเหยื่อ พวกเขา​จะได้​ความช่วยเหลือ​เพียง​เล็กน้อย แต่​หลายคน​ที่​มาร่วม​กับ​พวกเขา​จะ​ไม่​จริงใจ</verse>
				<verse number="35">พวกผู้นำ​ที่​เฉลียว​ฉลาด​บางคน​ก็​จะ​สะดุด​ล้มไป ซึ่ง​จะ​ทำให้​คน​ใน​กลุ่ม​ที่เหลือ​ได้รับ​การชำระ​ล้าง​ให้​ขาว​สะอาด​บริสุทธิ์ จนกว่า​จะ​ถึง​เวลา​ของ​จุดจบนั้น เพราะ​มัน​จะ​มี​ระยะ​เวลา​หนึ่ง​ก่อน​จะ​ถึง​เวลา​ที่​ได้​กำหนดไว้</verse>
				<verse number="36">แล้ว​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​ทำ​ตามใจ​ตนเอง เขา​จะ​ยกย่อง​เชิดชู​ตนเอง​ให้​สูงกว่า​เทพเจ้า​ทุกองค์ จน​ถึงขั้น​พูด​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง​ต่างๆ​ต่อ​พระเจ้า​สูงสุด เขา​จะ​ประสบ​ความสำเร็จ จนกว่า​พระเจ้า​จะ​หาย​โกรธ​เกรี้ยว​คน​ของพระองค์ เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​ตัดสินใจ​ไว้</verse>
				<verse number="37">กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​จะ​ไม่สนใจ​พวกเทพ​ที่​บรรพบุรุษ​ของเขา​นับถือ เขา​ไม่​สนใจ​เทพเจ้า​ที่​พวก​ผู้หญิง​หลงใหล เขา​จะ​ไม่​สนใจ​ไม่ว่า​จะ​เป็น​เทพ​องค์ไหน​ทั้งนั้น เพราะว่า​เขา​จะ​เชิดชู​ตัวเอง​ไว้​สูง​กว่า​เทพ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="38">แทน​ที่​จะ​เป็น​เทพเจ้า​พวกนี้ เขา​จะ​ยกย่อง​เทพ​องค์หนึ่ง ที่​บรรพบุรุษ​ของเขา​ไม่รู้จัก นั่น​ก็​คือ​เทพเจ้า​แห่ง​ป้อม​ปราการ เขา​จะ​ยกย่อง​เทพ​องค์นี้​ด้วย​ทองคำ เงิน พลอย​ที่​มีค่า และ​สิ่งของ​ต่างๆ​ที่​มี​ราคา​แพง</verse>
				<verse number="39">เขา​จะ​โจมตี​พวก​ป้อม​ปราการ​ที่​แข็งแกร่ง​ที่สุด ด้วย​ความช่วยเหลือ​จาก​เทพเจ้า​ต่างชาติ​ของเขา และ​เขา​จะ​ให้​ความ​ร่ำรวย​กับ​คน​ที่​เขา​ชอบใจ เขา​จะ​ตั้ง​ให้​คน​เหล่านั้น​ดูแล​คน​เป็น​จำนวน​มาก และ​แบ่ง​ที่ดิน​ให้​เป็น​รางวัล</verse>
				<verse number="40">พอ​ถึง​เวลา​ของ​จุดจบนั้น กษัตริย์​ฝ่ายใต้​ก็​จะ​สู้รบ​กับ​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ แต่​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​จะ​จู่โจม​อาณาจักร​ของ​กษัตริย์​ฝ่ายใต้ ด้วย​รถรบ ทหารม้า และ​เรือ​จำนวน​มาก กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​จะ​บุก​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​ต่างๆ​เหมือน​น้ำหลาก​ที่​กวาด​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="41">หลังจากนั้น​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​รุกราน​แผ่นดิน​ที่​สวยงาม และ​คน​จำนวน​มาก​จะ​ล้มตาย คน​พวกนี้​คือ​คน​เหล่านั้น​ที่​จะ​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของเขา คือ​พวก​เอโดม โมอับ และ​พวก​หัวหน้า​ของ​ชาว​อัมโมน</verse>
				<verse number="42">จากนั้น​กษัตริย์​ฝ่ายเหนือ​ก็​จะ​บุก​ไป​ยัง​ประเทศ​อื่นๆ​แม้แต่​ประเทศ​อียิปต์​ก็​ไม่​สามารถ​จะ​รอดพ้น​เงื้อมมือ​ของเขา​ไปได้</verse>
				<verse number="43">เขา​จะ​ครอบ​ครอง​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้ง​ทอง เงิน และ​สิ่งของ​ที่​มีค่า​อื่นๆ​ใน​อียิปต์ ต่อจากนั้น ชาว​ลิเบีย​และ​ชาว​เอธิโอเปีย​ก็​ได้​มา​ยอม​เชื่อฟัง​เขา</verse>
				<verse number="44">แต่​แล้ว​ก็​มี​ข่าว​จาก​ทิศ​ตะวันออก​และ​ทาง​ทิศ​เหนือ​เข้ามา​รบกวน​จิตใจ​เขา และ​ด้วย​ความโกรธ​อย่างยิ่ง เขา​ก็​จะ​เดินทัพ​ออกไป​บดขยี้​และ​ฆ่าฟัน​คน​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="45">เขา​จะ​ตั้ง​เต็นท์​สำหรับ​กษัตริย์​ไว้​ระหว่าง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​และ​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​อัน​งดงาม แล้ว​เขา​ก็​จะ​พบ​จุดจบ​ของเขา​ที่นั่น และ​จะ​ไม่มีใคร​มา​ช่วย​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ในเวลา​นั้นเอง เจ้าชาย​มีคาเอล​ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่​เฝ้า​รักษา​ประชาชน​ของเจ้า​ก็​จะ​ยืนขึ้น แล้ว​ก็​จะ​ถึง​เวลา​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก ชนิดที่​ไม่เคย​เกิดขึ้น​มาก่อน ตั้งแต่​คน​พวกนี้​เป็น​ชนชาติ​ขึ้นมา​จนถึง​เวลานั้น แต่ ดาเนียล ใน​เวลานั้น​คน​ของเจ้า​ทุกคน ที่​มี​ชื่อ​เขียน​อยู่ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ก็​จะ​รอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="2">และ​คน​เป็น​จำนวน​มาก​ที่​ถูกฝัง​อยู่​ในดิน​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้นมา บางคน​ฟื้น​ขึ้นมา​สู่​ชีวิต​นิรันดร์ และ​บางคน​ฟื้น​ขึ้นมา​สู่​ความอับอาย​และ​ถูก​ปฏิเสธ​ตลอด​นิรันดร์</verse>
				<verse number="3">พวกผู้นำ​ที่​เฉลียว​ฉลาด จะ​ส่อง​สว่างจ้า​เหมือน​กับ​ท้องฟ้า​ที่​สว่างไสว คน​พวกนี้​ที่​ได้​นำ​คน​จำนวน​มาก​มา​ใช้ชีวิต​อย่าง​ที่​พระเจ้า​พอใจ ก็​จะ​ส่องสว่าง​เหมือน​หมู่ดาว​ตลอด​ชั่วนิรันดร์</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เจ้า ดาเนียล ให้​เก็บ​เรื่องนี้​เป็น​ความลับ และ​ปิดผนึก​หนังสือ​เอาไว้​จนกว่า​จะ​ถึงเวลา​ของ​จุดจบนั้น คน​เป็น​จำนวน​มาก​จะ​เดินทาง​ไปโน่น​ไปนี่ และ​ความรู้​ก็​จะ​เพิ่มขึ้น”</verse>
				<verse number="5">หลังจากนั้น ขณะที่​ผม ดาเนียล กำลัง​จ้องมอง​อยู่นั้น จู่ๆ​ก็​มี​คน​อีก​สองคน​ยืน​อยู่​ตรงนั้น คนหนึ่ง​อยู่​บน​ฝั่ง​แม่น้ำ​ด้านนี้ ส่วน​อีกคน​อยู่​ที่​ฝั่ง​ตรงข้าม</verse>
				<verse number="6">คนหนึ่ง​ใน​สองคนนั้น ถาม​คน​ที่​สวม​ชุด​ผ้าลินิน (คือ​คน​ที่​ยืน​อยู่​เหนือ​น้ำ) ว่า “อีก​นานไหม​กว่า​เรื่อง​เลวร้าย​พวกนี้​จะ​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="7">ผม​ได้ยิน​เสียง​ผู้ชาย​คน​ที่​สวม​ชุด​ผ้าลินิน (คือ​คน​ที่​ยืน​อยู่​เหนือ​น้ำ) เขา​ชู​มือ​ทั้ง​สองข้าง​ขึ้นไป​บน​สวรรค์ และ​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​ผู้ดำรง​อยู่​เป็นนิจ​ว่า “อีก​หนึ่งปี สองปี และ​ครึ่งปี เมื่อ​อำนาจ​ของ​เหล่า​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​แตก​สลาย​จบสิ้นแล้ว สิ่ง​เหล่านี้​ก็​จะ​เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="8">ผม​ได้ยิน​แต่​ไม่เข้าใจ ผม​ก็​เลย​ถาม​ว่า “ท่านครับ แล้ว​เหตุการณ์​เหล่านี้​จะ​จบลง​ยังไง​ครับ”</verse>
				<verse number="9">เขา​พูด​ว่า “ไม่ต้อง​กังวล ดาเนียล ให้​เจ้า​ดำเนิน​ชีวิต​ของเจ้า​ต่อไป เพราะ​ว่า​เรื่อง​พวกนี้​เป็น​ความลับ เรื่องนี้​จะ​ถูก​ปิดผนึก​ไว้​จนกว่า​จะ​ถึงเวลา​ของ​จุดจบนั้น</verse>
				<verse number="10">คน​จำนวน​มาก​จะ​ได้รับ​การชำระ​ล้าง​ให้​ขาว​สะอาด​บริสุทธิ์ คนชั่ว​จะ​ทำชั่ว จะ​ไม่มี​คนชั่ว​สักคน​ที่​เข้าใจ แต่​พวกผู้นำ​ที่​เฉลียว​ฉลาด​จะ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="11">นับ​ตั้งแต่​วัน​ที่​การถวาย​เครื่อง​บูชา​ประจำวัน​ถูก​ยกเลิกไป จนถึง​วัน​ที่​สิ่ง​น่าขยะแขยง​ที่​ก่อ​ให้เกิด​ความน่าสะพรึงกลัว​ถูก​ตั้ง​ขึ้นมา รวม​เวลา​ทั้งสิ้น​หนึ่งพัน​สองร้อย​เก้าสิบ​วัน</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​รอ​และ​ยัง​รอดชีวิต​อยู่​จนถึง​หนึ่งพัน​สามร้อย​สามสิบห้าวัน​ก็​จะ​เป็น​คน​ที่​จะ​ได้รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="13">เอาละ ดาเนียล สำหรับ​เจ้า ให้​ดำเนิน​ชีวิต​ของเจ้า​ต่อไป​อย่าง​ซื่อสัตย์​จนถึง​จุดจบ เจ้า​จะได้​พักผ่อน แล้ว​ตอน​สุดท้ายนั้น​เจ้า​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้นมา​รับ​รางวัล​ของเจ้า”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="28">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ให้​ไว้​กับ​โฮเชยา ลูกชาย​ของ​เบเออรี ใน​ช่วงต่างๆ​ที่ อุสซียาห์ โยธาม อาหัส และ​เฮเซคียาห์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ และ​ใน​สมัย​ที่​เยโรโบอัม ลูกชาย​ของ​โยอาช เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ใน​ครั้งแรก​ที่​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โฮเชยา​นั้น พระองค์​พูดว่า “ไปสิ ไป​เอา​หญิง​เล่นชู้​มา​เป็น​เมีย และ​นาง​จะ​มี​ลูก​ให้​กับ​เจ้า​ที่​ชอบ​เล่นชู้​เหมือน​นาง เพราะ​แผ่นดิน​อิสราเอล​นี้​มี​ชู้ ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​โฮเชยา​จึง​ไป​เอา​โกเมอร์ ลูกสาว​ของ​ดิบลาอิม​มา​เป็น​เมีย และ​นาง​ก็​ตั้งท้อง​และ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​ให้​กับ​โฮเชยา</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​โฮเชยา​ว่า “ให้​เรียก​เด็กนั้น​ว่า ยิสเรเอล เพราะ​ใน​ไม่ช้า​นี้ เรา​จะ​ลงโทษ​เชื้อ​พระวงศ์​ของ​กษัตริย์​เยฮู เพราะ​เขา​ทำให้​เกิด​การหลั่งเลือด​ขึ้น​ที่​หุบเขา​ยิสเรเอล และ​เรา​จะ​ทำให้​อาณาจักร​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​ถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="5">ใน​วันนั้น เรา​จะ​ทำลาย​พลัง​กองทัพ​แห่ง​อิสราเอล​ที่​หุบเขา​ยิสเรเอล”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​โกเมอร์​ได้​ตั้งท้อง​อีก​และ​ให้​กำเนิด​ลูกสาว พระยาห์เวห์​บอก​กับ​โฮเชยา​ว่า “ให้​เรียก​เธอ​ว่า โลรุหะมาห์ เพราะ​เรา​จะ​ไม่​แสดง​ความรัก​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล​อีกต่อไป และ​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​จะ​แสดง​ความรัก​ต่อ​ชนชาติ​ยูดาห์ เรา​จะ​ช่วยกู้​พวกเขา​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ไม่ใช่​ด้วย​ธนู หรือ​หอก หรือ​ม้าศึก หรือ ทหารม้า”</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​โกเมอร์​ให้​โลรุหะมาห์​หย่านม นาง​ตั้งท้อง​และ​ให้​กำเนิด​ลูกชาย​อีก​หนึ่งคน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระยาห์เวห์​บอก​ว่า “ให้​เรียก​เขา​ว่า​โลอัมมี เพราะ​พวกเจ้า​อิสราเอล​ไม่ใช่​คน​ของเรา และ​เรา​ก็​ไม่ใช่​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="10">แต่​ใน​อนาคต ลูกหลาน​ของ​อิสราเอล​จะ​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือน​เม็ดทราย​ที่​ชายหาด ซึ่ง​ไม่​สามารถ​ตวง​หรือ​นับได้ และ​ใน​สถานที่​ที่​พระเจ้า​เคย​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​ไม่ใช่​คน​ของเรา” พระองค์​ก็​จะ​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “เจ้า​เป็น​ลูกหลาน​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ชาว​ยูดาห์​และ​ชาว​อิสราเอล​จะ​กลับ​มา​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน​อีก​ครั้งหนึ่ง แล้ว​พวกเขา​จะ​แต่งตั้ง​ผู้นำ​ขึ้นมา​คนหนึ่ง และ​พวกเขา​จะ​งอก​ขึ้นมา​จาก​แผ่นดิน เพราะ​วัน​ของ​ยิสเรเอล​นั้น​จะ​ยิ่งใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ให้​เรียก​พี่ชาย​น้องชาย​ของเจ้า​ว่า ‘อัมมี’ ให้​เรียก​พวก​พี่สาว​น้องสาว​ของเจ้า​ว่า ‘รุหะมาห์’”</verse>
				<verse number="2">	ตักเตือน​แม่ ของ​พวกเจ้า ตักเตือน​เลย เพราะ​นาง​ไม่ใช่​เมีย​ของเรา และ​เรา​ก็​ไม่ใช่​ผัว​ของนาง นาง​จะต้อง​หยุด​เล่นชู้ และ​นาง​จะต้อง​ขับไล่​พวก​คู่รัก​ที่​อยู่​ระหว่าง​เต้านม​ของ​นาง​ไป</verse>
				<verse number="3">ถ้า​นาง​ไม่เลิก เรา​จะ​แก้ผ้า​นาง​ให้​ล่อนจ้อน และ​เอา​นาง​ไป​ประจาน​เปลือย​เปล่า​เหมือนกับ​วันแรก​ที่​นาง​เกิดมา เรา​จะ​เอา​คน​ของนาง​ไป เรา​จะ​ทำให้​นาง​เป็น​เหมือนกับ​ที่​เปล่าเปลี่ยว และ​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​นาง​หิวน้ำ​ตาย</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ไม่รัก​ลูกหลาน​ของนาง เพราะ​พวกเขา​เป็น​ลูกชู้</verse>
				<verse number="5">แม่​ของ​พวกเขา​นั้น​มีชู้ นาง​ที่​ตั้งท้อง​พวกเขา​มา​ทำตัว​น่าอัปยศ​อดสู นาง​พูดว่า “ฉัน​จะ​ตาม​พวก​คนรัก ของฉัน​ไป เพราะ​อาหาร​ของฉัน น้ำ​ของฉัน ขนแกะ​ของฉัน ผ้าลินิน​ของฉัน น้ำมัน​มะกอก​ของฉัน และ​เครื่องดื่ม​ของฉัน ล้วนแต่​มาจาก​พวกเขา​ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น เรา ยาห์เวห์ จะ​เอา​หนาม​มา​ขวางกั้น​ทาง​ของเจ้า​อิสราเอล เรา​จะ​สร้าง​กำแพง​ล้อมรอบ​นาง​ไว้ เพื่อว่า​นาง​จะได้​หาทาง​ไม่เจอ</verse>
				<verse number="7">ถึงแม้​นาง​จะ​ไล่ตาม​พวก​คนรัก​ของนาง นาง​ก็​จะ​ไม่มีวัน​ตาม​พวกเขา​ทัน ถึงแม้​นาง​จะ​ตามหา​พวกเขา นาง​ก็​จะ​ไม่มีวัน​หา​พวกเขา​เจอ แล้ว​นาง​จะ​พูดว่า “ฉัน​จะ​กลับ​ไปหา​ชาย​คนแรก​ของฉัน เพราะ​ชีวิต​ฉัน​ใน​ตอนนั้น​สบาย​กว่า​ตอนนี้​เสียอีก”</verse>
				<verse number="8">แต่​นาง​ไม่รู้​หรอก​ว่า​เป็น​เราเอง ยาห์เวห์ ที่​ให้​ข้าวสาร เหล้าองุ่น​ใหม่ รวมทั้ง​น้ำมันมะกอก​กับนาง และ​เรา​ได้​เพิ่มพูน​เงินทอง​ให้​กับ​นาง​มากมาย แล้ว​นาง​ก็​เอา​มัน​ไป​สร้าง​พระบาอัล</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น เรา ยาห์เวห์ จะ​เอา​ข้าวสาร​ที่​เรา​เคย​ให้​กับ​นาง​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว​ไป​จาก​นาง และ​เอา​เหล้าองุ่น​ใหม่​ที่​เรา​เคย​ให้​กับ​นาง​ใน​ฤดู​เก็บเกี่ยว​ผลองุ่น​ไป​จาก​นาง และ​เรา​จะ​ยึด​ขนแกะ​และ​ผ้าลินิน​ที่​เรา​ผลิต​ขึ้นมา เพื่อ​ห่อหุ้ม​นาง​ไม่ให้​เปลือย​เปล่า​ไป​จาก​นาง</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้ เรา​จะ​เปิดเผย​ให้​พวก​คนรัก​ของนาง​เห็น​ความเปลือย​เปล่า​อัน​น่าอับอาย​ของนาง และ​จะ​ไม่มีใคร​สามารถ​ช่วย​นาง​ไปจาก​เงื้อมมือ​ของเรา​ได้</verse>
				<verse number="11">	เรา​จะ​ทำให้​งาน​เฉลิม​ฉลอง​ทั้งหมด ของ​นาง​จบสิ้น​ลง ไม่ว่า​จะ​เป็น​เทศกาล​ประจำปี หรือ​การฉลอง​วันพระจันทร์ใหม่ หรือ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา ใช่แล้ว เรา​จะ​ยกเลิก​เทศกาล​ทุกอย่าง​ของนาง​ที่​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำลาย​เถาองุ่น​และ​ต้นมะเดื่อ​ของนาง ที่​นาง​ชอบ​พูดว่า “นี่​เป็น​ค่าตอบแทน​ของฉัน ที่​พวก​คนรัก​ของฉัน​ให้​กับฉัน” ดังนั้น​เรา​จะ​ปล่อย​เถาองุ่น​และ​ต้นมะเดื่อ​ให้​กลาย​เป็น​ป่ารก และ​ให้​สัตว์ป่า​มา​กิน​พวกมัน</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​นาง สำหรับ​งาน​เทศกาล​ทั้งหลาย​ของนาง ตอนที่​นาง​เผา​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระบาอัล นาง​แต่งตัว สวมใส่​แหวน​และ​เครื่อง​ประดับ และ​ไป​ตามหา​พวก​คนรัก​ของนาง และ​นาง​ก็​ลืม​เรา​เสียสนิท</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​เกลี้ยกล่อม​นาง พา​นาง​เข้าไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​กับเรา​อีกรอบ และ​เรา​จะ​พูด​คำ​อ่อนหวาน​กับนาง</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เรา​ก็​จะ​คืน​สวนองุ่น​ให้​กับ​นาง​ที่นั่น หุบเขา​แห่ง​อาโคร์ จะ​กลายเป็น​ประตู​แห่ง​ความหวัง และ​นาง​ก็​จะ​ทุ่ม​หัวใจ​ให้​กับเรา​อย่างสุดๆ​ที่นั่น เหมือนกับ​เมื่อ​นาง​ยัง​เป็น​สาว​อยู่ เหมือนกับ​ตอนที่​นาง​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น​เจ้า​จะ​เรียก​เรา​ว่า ‘สามี​ของฉัน’ และ​เจ้า​จะ​ไม่​เรียก​เรา​ว่า ‘บาอัล​ของฉัน’ อีกต่อไป</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​เอา​ชื่อ​ของ​พระบาอัล​ทั้งหลาย ไป​จาก​ปาก​ของนาง และ​ชื่อ​ของ​พระบาอัล​พวกนี้​จะ​ไม่มี​ใคร​พูดถึง​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="18">ใน​วันนั้น เรา​จะ​ทำ​ข้อตกลง​เพื่อ​ช่วย​เจ้า​กับ​พวก​สัตว์ป่า​ใน​ทุ่ง พวกนก​ใน​ท้องฟ้า และ​พวก​สัตว์​เลื้อย​คลาน​ตาม​พื้นดิน ไม่​ให้​ทำร้าย​เจ้า และ​เรา​จะ​หัก​ธนู ดาบ และ​หยุด​การสู้รบ​เพื่อ​แผ่นดิน​จะ​ได้​เกิด​ความสงบสุข เรา​จะ​ให้​พวกเจ้า​นอน​ลง​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​แต่งงาน​กับเจ้า​ตลอดไป เรา​จะ​แต่งงาน​กับเจ้า และ​ให้​ความเป็นธรรม ความยุติธรรม ความรัก​อัน​มั่นคง และ​ความเห็นอกเห็นใจ​กับเจ้า</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​แต่งงาน​กับเจ้า และ​ให้​ความสัตย์ซื่อ​กับเจ้า แล้วเจ้า​จะ​ได้​รู้จัก​พระยาห์เวห์​จริงๆ”</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น เรา​จะ​ตอบ​คำขอ​ของ​ฟ้าสวรรค์ ฟ้าสวรรค์​จะ​ได้​ตอบ​คำขอ​ของ​พื้นดิน</verse>
				<verse number="22">พื้นดิน​จะ​ได้​ตอบ​คำขอ​ของ​เมล็ดข้าว ของ​เหล้าองุ่น​ใหม่ และ​ของ​น้ำมัน​มะกอก และ​พวกมัน​ทั้งหมด​จะ​ได้​ตอบ​คำขอ​ของ​ยิสเรเอล</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ปลูก​นาง​ไว้​สำหรับ​เรา​ใน​แผ่นดิน เรา​จะ​แสดง​ความรัก​กับ​โลรุหะมาห์ เรา​จะ​พูด​กับ โลอัมมี ว่า ‘เจ้า​เป็น​คน​ของเรา’ และ​โลอัมมี​จะ​พูด​กับ​เรา​ว่า ‘พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของฉัน’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูดกับ​ผม​อีก​ครั้งหนึ่ง​ว่า “ไปสิ ไป​แสดง​ความรัก​ต่อ​หญิง​คนนั้น​ที่​เป็น​ชู้รัก​ของ​ชายอื่น และ​เป็น​หญิง​ที่​เล่นชู้ ให้​รักเธอ​เหมือนกับ​ที่​พระยาห์เวห์​รัก​ชาว​อิสราเอล​ทั้งๆที่​พวกเขา​หันไป​บูชา​พระอื่นๆ และ​ชอบ​กิน​พวกขนม​ที่​ทำ​จาก​ลูกเกด ”</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ผม​จึง​ไถ่​นาง​โกเมอร์​คืนมา​ด้วย​เงิน​สิบห้า​เชเขล และ​ข้าวบาร์เลย์​หนึ่ง​โฮเมอร์​ครึ่ง</verse>
				<verse number="3">ผม​พูดกับ​เธอ​ว่า “เธอ​จะ​ต้อง​อยู่​กับฉัน​ไป​อีกนาน เธอ​ต้อง​ไม่​ไป​เล่นชู้​และ​ไปหา​ชายอื่น​อีก และ​ตัวฉัน​จะ​ไม่มี​เพศสัมพันธ์​กับเธอ”</verse>
				<verse number="4">ชาว​อิสราเอล​ก็​เหมือนกัน​จะ​ต้อง​อยู่​โดย​ไม่มี​กษัตริย์​หรือ​ผู้นำ​เป็น​เวลานาน พวกเขา​จะ​อยู่​โดย​ไม่มี​การถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​ไม่มี​พวก​หินศักดิ์สิทธิ์ ไม่มี​ถุงผ้า​ทับอก​และ​ไม่มี​พระ​ประจำบ้าน</verse>
				<verse number="5">หลังจากนั้น ชาว​อิสราเอล​จะ​หัน​กลับมา​แสวงหา​ทั้ง​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​และ​ดาวิด​กษัตริย์​ของ​พวกเขา และ​ใน​วัน​ข้างหน้า พวกเขา​จะ​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ และ​พึ่งพิง​ความดี​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ชาว​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี พระยาห์เวห์​มี​คดี​ฟ้องร้อง​กับ​พวกเจ้า​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ เพราะ​แผ่นดิน​นี้​ไม่มี​ความซื่อสัตย์ ไม่มี​ความรัก​ความเมตตา และ​ไม่รู้จัก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">แผ่นดินนี้​มี​แต่​การสาปแช่ง​กัน หลอกลวง​กัน ฆ่า​กัน ขโมย​กัน​และ​เล่นชู้​กัน ผู้คน​ก็​โหดร้าย​รุนแรง มี​แต่​การนองเลือด​กัน​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​แผ่นดิน​นี้​จะ​เหือด​แห้ง​ไป ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ในมัน​จะ​ป่วยตาย รวมทั้ง​สัตว์ป่า​และ​พวกนก แม้แต่​ปลา​ก็​จะ​หาย​ไปหมด</verse>
				<verse number="4">พวกเจ้า​นักบวช อย่า​ได้​ฟ้องร้อง​ใครเลย อย่า​ไป​กล่าวโทษ​ผู้อื่น​เลย เพราะ​เรา​กำลัง​ฟ้องร้อง​เจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​นักบวช​จะ​สะดุด​ล้มลง​ใน​เวลา​กลางวัน พวก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​ก็​จะ​สะดุด​ล้มลง​กับ​พวกเจ้า​ใน​เวลา​กลางคืน และ​เรา​จะ​ทำลาย​แม่ ของเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="6">	คน​ของเรา​ถูก​ทำลาย​เพราะ​ขาด​ความรู้​เกี่ยวกับ​เรา เพราะ​เจ้า​ไม่ยอม​เรียนรู้​เกี่ยวกับ​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่​ยอมรับ​เจ้า​เป็น​นักบวช​ของเรา​เหมือนกัน เจ้า​ลืม​กฎ​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า ดังนั้น​เรา​จะ​ลืม​ลูกหลาน​ของเจ้า​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ยิ่ง​เพิ่ม​มากขึ้น​เท่าใด ก็​ยิ่ง​ทำบาป​ต่อเรา​มากขึ้น​เท่านั้น ดังนั้น​เรา​จะ​เปลี่ยน​เกียรติ​ของ​พวกเขา​ให้​กลาย​เป็น​ความอับอาย</verse>
				<verse number="8">พวก​นักบวช​เลี้ยง​ปากท้อง​ด้วย​บาป​ของคน​ของเรา พวกเขา​ละโมบ​การ​กระทำ​ผิด​ของคน​ของเรา</verse>
				<verse number="9">คนทั่วไป​โดน​ยังไง นักบวช​ก็​จะ​โดน​อย่างนั้น​เหมือนกัน เรา​จะ​ลงโทษ​ทั้ง​คนทั่วไป​และ​นักบวช ตาม​หนทาง​และ​การกระทำ​ของเขา</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จะ​กิน​แต่​ไม่อิ่ม พวกเขา​จะ​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ​แต่​ไม่มี​ลูก เพราะ​พวกเขา​ทอดทิ้ง​พระยาห์เวห์​เพื่อ​อุทิศตัว​ให้​กับ​พวก​พระอื่นๆ</verse>
				<verse number="11">ความผิดบาป​ทางเพศ เหล้าองุ่น​และ​เหล้าองุ่น​ใหม่ ของ​ทั้งหมด​นี้ ชิง​เอา​ความเข้าใจ​ของเขา​ไป</verse>
				<verse number="12">คน​ของเรา​จึง​ไป​ปรึกษา​กับ​ต้นไม้ และ​ไม้​ชิ้นหนึ่ง​ก็​ให้​คำแนะนำ​กับเขา เพราะ​วิญญาณ​แห่ง​การเล่นชู้​นำ​พวกเขา​ให้​หลงทาง​ไป พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="13">บน​ยอดเขา​ทั้งหลาย พวกเขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา และ​ตาม​เนินเขา​พวกเขา​เผา​เครื่อง​เผา​บูชา อยู่​ใต้​ต้นก่อ ต้นไค้ และ​ต้นก่อหลวง เพราะ​ต้นไม้​พวกนี้​ให้​ร่มเงา​เย็นสบาย ดังนั้น​พวก​ลูกสาว​ของเจ้า​จึง​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ และ​พวก​เจ้าสาว​ของ​พวกเจ้า​ก็​มีชู้</verse>
				<verse number="14">แต่​เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​พวก​ลูกสาว​ของ​พวกเจ้า​ที่​ไป​ขายตัว และ​พวก​เจ้าสาว​ของ​พวกเจ้า​ที่​ไป​เล่นชู้ เพราะ​พวกผู้ชาย​ต่าง​ก็​ออก​ไปหา​โสเภณี​เหมือนกัน และ​พวกเขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​และ​ร่วม​หลับนอน​กับ​หญิง​โสเภณี​ที่​วัด ดังนั้น​คน​เหล่านี้​ที่​ขาด​ความเข้าใจ​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="15">อิสราเอล​เอ๋ย ถึง​เจ้า​จะ​ขายตัว ก็​อย่า​ให้​ยูดาห์​ต้อง​มี​ส่วนร่วม​ใน​ความผิดบาป​นั้น​ด้วยเลย อย่า​ได้​เข้า​ไป​ใน​กิลกาล อย่า​ได้​ขึ้น​ไป​ที่​เบธาเวน และ​อย่า​ได้​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​อิสราเอล​นั้น​ดื้อดึง เหมือน​วัวสาว​ที่​ดื้อดึง แล้ว​จะ​ให้​พระยาห์เวห์​ไป​เลี้ยง​พวกเขา​เหมือนกับ​เลี้ยง​ลูกแกะ​ที่​เชื่อง​ใน​ทุ่งกว้าง​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="17">เอฟราอิม​ได้​ไป​เข้าร่วม​กับ​พวก​รูปเคารพ ดังนั้น​อย่า​ไป​ยุ่ง​กับมัน</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวกเขา​ดื่มเหล้า​กัน​จน​เมามาย​แล้ว พวกเขา​ก็​ไป​นอน​กับ​หญิง​โสเภณี พวกผู้นำ​ของเขา​หลงใหล​กับ​เรื่อง​ที่​ทำ​ให้​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="19">ลม​จะ​โอบ​อิสราเอล​ไว้​ใต้ปีก​และ​หอบ​เอา​พวกเขา​ไป พวกเขา​จะ​อับอาย​ขายหน้า​ที่​ได้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พวก​นักบวช ฟัง​ให้ดี ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ตั้งใจ​ฟัง​ให้ดี ราชวงศ์​กษัตริย์​ฟังไว้ เพราะ​พวกเจ้า​ถูก​ตัดสิน​แล้ว พวกเจ้า​เคย​เป็น​กับดัก​ตอนที่​อยู่​มิสปาห์​นั้น และ​เป็น​ตาข่าย​ที่​กาง​อยู่​บน​เขาทาโบร์</verse>
				<verse number="2">พวกเจ้า​ได้​ขุดหลุม​กับดัก​ลึก​ที่​ชิทธิม ดังนั้น​เรา​จะ​ลงโทษ​พวก​เจ้า​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="3">เรา​รู้จัก​เอฟราอิม และ​สิ่ง​ที่​อิสราเอล​ทำ​ก็​ไม่​สามารถ​ปิดซ่อน​ไว้​จากเรา เอฟราอิม เรา​รู้ว่า​ตอนนี้​เจ้า​มีชู้ และ​อิสราเอล​ก็​สกปรก​เพราะ​บาป</verse>
				<verse number="4">สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ ดึง​พวกเขา​ไม่ให้​กลับ​ไปหา​พระเจ้า เพราะ​ใจ​ของ​พวกเขา​มี​แต่​การเล่นชู้ และ​พวกเขา​ไม่รู้จัก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="5">ความเย่อหยิ่ง​จองหอง​ของ​อิสราเอล​เป็น​พยาน​ต่อต้าน​พวกเขา​เอง ทั้ง​อิสราเอล​และ​เอฟราอิม​สะดุด​ล้ม​เพราะ​ความผิด​ชั่วร้าย​ของ​พวกเขา​เอง และ​ยูดาห์​สะดุด​ล้ม​กับ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">	เมื่อ​คน​อิสราเอล​นำ​ฝูง​แพะ​แกะ​และ​ฝูง​วัว ไป​ตามหา​พระยาห์เวห์ พวกเขา​จะ​ไม่พบ​พระองค์​เพราะ​พระองค์​ทอดทิ้ง​พวกเขา​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​กับ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​คลอด​ลูก​ที่​ไม่ใช่​ลูก​ของ​พระองค์ แต่​ใน​ไม่ช้า​นี้ พระยาห์เวห์​จะ​พลิก​สถานการณ์ และ​ทำลาย​พวกเขา​พร้อมกับ​ไร่นา​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="8">	ให้​เป่า​แตร​เขาสัตว์ ใน​กิเบอาห์ ให้​เป่า​แตร​ใน​รามาห์ ให้​ตะโกน​เตือนภัย​ใน​เบธาเวน เบนยามิน ระวัง​ข้างหลัง​ให้ดี</verse>
				<verse number="9">ใน​วัน​แห่ง​การลงโทษ เอฟราอิม จะ​กลาย​เป็น​กอง​ซาก​ปรัก​หักพัง ใน​ท่ามกลาง​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล เรา​กำลัง​ประกาศ​สิ่งนี้​ที่​จะ​เกิดขึ้น​แน่ๆ</verse>
				<verse number="10">พวกผู้นำ​ของ​ยูดาห์ เป็น​เหมือนกับ​คนชั่ว​พวกนั้น​ที่​ย้าย​หลักเขต เรา​จะ​เท​ความโกรธ​ของเรา​ลง​บน​คน​พวกนั้น​เหมือน​น้ำ</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิม​จะ​ถูก​ลงโทษ พวกเขา​จะ​ถูก​บีบ​จน​บี้แบน เพราะ​เขา​ตั้งใจ​ไล่ตาม​สิ่ง​ที่​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำลาย​เอฟราอิม เหมือน​มอด​กัดกิน​เสื้อผ้า และ​ทำลาย​ครอบครัว​ยูดาห์ เหมือน​ความผุ​ที่​ทำลาย​ไม้</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เอฟราอิม​เห็น​ว่า​ตัวเอง​ป่วย และ​ยูดาห์​เห็น​บาดแผล​ของตน เอฟราอิม​ไป​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​อัสซีเรีย และ​ยูดาห์​ส่ง​คน​ไป​หา​กษัตริย์​ที่​ยิ่งใหญ่​นั้น แต่​อัสซีเรีย​ไม่​สามารถ​รักษา​เจ้า​หรือ​เยียวยา​บาดแผล​ของเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ว่า​เรา​จะ​โจมตี​เอฟราอิม​เหมือน​สิงโต เรา​จะ​โจมตี​ชนชาติ​ยูดาห์​เหมือน​สิงโต​หนุ่ม เรา ยาห์เวห์ จะ​ฉีก​พวกมัน​ออก​เป็น​ชิ้นๆ เรา​จะ​คาบ​พวกมัน​ไป​กิน​ใน​ถ้ำ​ของเรา​และ​จะ​ไม่มี​ใคร​มา​ช่วย​พวกมัน​ได้</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ของเรา จนกว่า​พวกเขา​จะ​ยอม​รับผิด​และ​หัน​กลับ​มาหา​เรา​เมื่อ​พวกเขา​เจอ​ความทุกข์ พวกเขา​จะ​ได้​ค้นหา​เรา​อย่าง​จริงจัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ผู้คน​ต่าง​พูด​กัน​ว่า “พวกเรา​กลับ​ไป​หา​พระยาห์เวห์​กันเถอะ ถึงแม้​พระองค์​ได้​ฉีก​เรา​เป็น​ชิ้นๆ แต่​พระองค์​จะ​รักษา​เรา ถึงแม้​พระองค์​ได้​ตี​เรา แต่​พระองค์​ก็​จะ​พันแผล​ให้​เรา</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​สองวัน​ผ่าน​ไป​แล้ว พระองค์​จะ​ให้​ชีวิตใหม่ ใน​วัน​ที่สาม​นั้น พระองค์​จะ​ทำให้​เรา​ยืนขึ้น แล้ว​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ให้​เรา​เรียนรู้​เกี่ยวกับ​พระยาห์เวห์ ให้​เรา​พยายาม​อย่าง​เต็มที่​ที่​จะ​รู้จัก​พระองค์ พระยาห์เวห์​จะ​มา​แน่นอน​เหมือน​กับ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​ใน​ยามเช้า พระยาห์เวห์​จะ​มา​หา​เรา​เหมือน​ฝน​ที่​ตก​ลงมา​ใน​หน้าหนาว เหมือน​น้ำฝน​ที่​โปรยปราย​ลงมา​บน​แผ่นดิน​ใน​ฤดู​ใบไม้ผลิ”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูด​ว่า เอฟราอิม เรา​จะ​ทำ​ยังไงดี​กับ​เจ้า ยูดาห์ เรา​จะ​ทำ​ยังไงดี​กับ​เจ้า ความจงรัก​ภักดี​ของเจ้า​ที่มี​ต่อ​เรา​นั้น​เหมือน​กับ​หมอก​ใน​ตอนเช้า เหมือน​กับ​น้ำค้าง​ที่​จาง​หาย​ไป​อย่าง​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น เรา​จึง​ใช้​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​มา​โค่น​พวกเขา​ลง เรา​ฆ่า​พวกเขา​ด้วย​กฎต่างๆ​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของเรา คำตัดสิน​ต่างๆ​ของเรา​ส่อง​ออกมา​เหมือน​ฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="6">เพราะ เรา ยาห์เวห์ ต้องการ​ความจงรัก​ภักดี ไม่ใช่​เครื่อง​บูชา เรา​ต้องการ​ให้​คน​รู้จัก​พระเจ้า ไม่ใช่​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา</verse>
				<verse number="7">	แต่​เอฟราอิม​และ​ยูดาห์​ทำ​ผิด​ข้อตกลง​เหมือน​กับ​ที่​พวกเขา​เคยทำ​ที่​เมือง​อาดัม พวกเขา​ทรยศ​ต่อเรา​ที่นั่น</verse>
				<verse number="8">กิเลอาด​เป็น​เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​คน​ทำชั่ว เป็น​เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​รอยเท้า​เปื้อน​เลือด</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​เป็น​เหมือน​พวกโจร​ที่​คอย​ซุ่ม​โจมตี​คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไปมา พวกนักบวช​ก็​เหมือนกัน​คอย​ซุ่ม​อยู่​บน​ถนน และ​ฆ่า​คน​บน​ทาง​ไป​เชเคม พวกเขา​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​น่าอับอาย</verse>
				<verse number="10">เรา​เห็น​สิ่ง​ที่​เหลืออด​เหลือทน​เกิดขึ้น​ท่ามกลาง​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล เอฟราอิม​เล่นชู้ อิสราเอล​แปดเปื้อน​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์ เวลา​ที่​เจ้า​จะ​ถูก​เก็บเกี่ยว ถูก​กำหนด​ไว้แล้ว​ด้วย​เหมือนกัน พอ​เรา​คิด​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​ของเรา​กลับ​มา​มี​สภาพดี​เหมือนเดิม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พอ​เรา​คิด​ที่​จะ​รักษา​อิสราเอล เมื่อ​นั้น​ความผิด​ของ​เอฟราอิม​ก็​โผล่​ขึ้นมา การกระทำ​ที่​ชั่วร้าย​ของ​สะมาเรีย ก็​แดง​ขึ้น พวกเขา​มี​แต่​การหลอกลวง​กัน พวกขโมย​บุก​ขึ้น​บ้านต่างๆ พวก​อันธพาล​ก็​ปล้น​คน​บน​ท้องถนน</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ไม่ได้​นึกถึง​เลย​ว่า​เรา​ได้​จดจำ​การกระทำ​ชั่วร้าย​ทั้งหมด​ของ​พวกเขา การกระทำ​เหล่านั้น​ล้อมรอบ​พวกเขา​อยู่ และ​พวกมัน​อยู่​ต่อหน้า​เรา</verse>
				<verse number="3">กษัตริย์​ชอบใจ​ความชั่วร้าย​ของ​พวกเขา พวกผู้นำ​ชอบใจ​การโกหก​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ทั้งหมด​เป็น​คนทรยศ พวกเขา​ร้อนรุ่ม​ยังกับ​เตาอบ​ที่​คน​อบ​ขนม​ได้​ก่อ​ไฟ​ไว้ แล้ว​คน​อบ​ไม่ต้อง​ใส่​เชื้อไฟ​อีก ตั้งแต่​ช่วง​ที่​นวดแป้ง​จน​แป้งฟู</verse>
				<verse number="5">ใน​วัน​ของ​กษัตริย์ พวก​ข้าราชการ​ร้อนผ่าว​ไปด้วย​ฤทธิ์​เหล้าองุ่น​จน​จับไข้ กษัตริย์​เอง​ก็​ไป​ร่วมมือ​กับ​คน​ที่​เยาะเย้ย​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">จิตใจ​ของ​พวกเขา​สุม​ไปด้วย​ไฟ​เหมือน​เตาอบ จิตใจ​ของ​พวกเขา​คุกรุ่น​ไปด้วย​แผนชั่ว​ทั้งคืน พอ​รุ่งเช้า มัน​ก็​ลุก​เป็นไฟ</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​ทุกคน​ร้อน​เหมือน​กับ​เตาอบ และ​เขมือบ​กิน​บรรดา​กษัตริย์​ของเขา กษัตริย์​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​ก็​ล้มลง ไม่มีใคร​สักคน​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​เรา</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม​นั้น​ผสม​ปนเป​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ เอฟราอิม​เป็น​เหมือน​ขนมปัง​ที่​ไหม้​ข้างหนึ่ง​ดิบ​ข้างหนึ่ง</verse>
				<verse number="9">พวก​คน​ต่าง​ชาติ​กิน​แรง​ของเขา แต่​เขา​ไม่รู้ตัว ผม​ของเขา​ก็​หงอก แต่​เขา​ก็​ไม่รู้ตัว</verse>
				<verse number="10">ความเย่อหยิ่ง​ของ​อิสราเอล​เป็น​พยาน​ปรักปรำ​เขา พวกเขา​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเขา ทั้งๆที่​มี​เรื่อง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา พวกเขา​ก็​ยังไม่​แสวงหา​พระองค์​อยู่ดี</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิม​เป็น​เหมือน​นกพิราบ​ที่​หลอก​ง่าย​และ​ไร้​ความคิด พวกเขา​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​อียิปต์ พวกเขา​ไป​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า ไม่ว่า​พวกเขา​จะ​ไป​ที่ไหน​ก็ตาม เรา​จะ​โยน​ตาข่าย​ของเรา​ขึ้น​ไปครอบ​เขาไว้ เรา​จะ​ดึง​พวกเขา​ลงมา​เหมือน​นก​ใน​ท้องฟ้า เรา​จะ​ตีสอน​พวกเขา​ตาม​จำนวน​ครั้ง​ที่​พวกเขา​ทำ​สัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับ​ชนชาติ​อื่นๆ</verse>
				<verse number="13">พวกเขา​ทำตัว​น่าอับอาย​จริงๆ​ที่​หลงไป​จากเรา พวกเขา​จะ​ถูก​ทำลาย​เพราะ​พวกเขา​ทำผิด​ต่อเรา เรา​ก็​อยาก​จะ​ไถ่​พวกเขา แต่​พวกเขา​พูด​โกหก​เกี่ยวกับ​เรา</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ร้อง​คร่ำครวญ​อยู่​บน​เตียง แต่​พวกเขา​ไม่ได้​ร้อง​เรียก​เรา​จากใจ พวกเขา​เชือดเฉือน​ตัวเอง เพื่อ​แลก​ข้าว​กับ​เหล้าองุ่น​ใหม่ พวกเขา​หัน​ไป​จากเรา</verse>
				<verse number="15">ถึงแม้​เราเอง​ได้​ฝึกฝน​พวกเขา​มา ถึงแม้​เรา​ทำให้​แขน​ของเขา​แข็งแรง แต่​พวกเขา​วางแผน​ชั่วร้าย​ต่อเรา</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​เปลี่ยน​ความคิด​อยู่เรื่อย แต่​ไม่เคย​คิด​ที่​จะ​หา​สิ่ง​ที่​สูงส่ง​กว่า พวกเขา​เป็น​เหมือน​กับ​คันธนู​ที่​บิดเบี้ยว​ไป พวกผู้นำ​ของเขา​จะ​ล้มตาย​ด้วย​ดาบ เพราะ​ลิ้น​ที่​โอหัง​ของ​พวกเขา คน​ที่​อยู่​ใน​อียิปต์​จะ​หัวเราะ​เยาะ​พวกเขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เอา​แตร​วางไว้​ที่​ริมฝีปาก​ของเจ้า​แล้ว​เป่า​เตือน นกอีแร้ง​ตัวหนึ่ง​บิน​วนเวียน​อยู่​เหนือ​แผ่นดิน​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะว่า​คน​อิสราเอล​หัก​ข้อตกลง​ของเรา และ​ฝ่าฝืน​กฎ​ของเรา</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ร้อง​ต่อเรา​ว่า “พระเจ้า​เจ้าข้า พวกเรา​ที่​อิสราเอล​นี้​รู้จัก​พระองค์”</verse>
				<verse number="3">แต่​อิสราเอล​ทอดทิ้ง​สิ่ง​ที่ดี​ไป ดังนั้น​ศัตรู​จะ​ไล่ล่า​พวกเขา</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ได้​แต่งตั้ง​พวกกษัตริย์​ขึ้นมา​โดย​ไม่ได้​ปรึกษา​เรา พวกเขา​ตั้ง​พวกผู้นำ​ขึ้นมา​แต่​เรา​ไม่รู้เรื่อง พวกเขา​สร้าง​รูปเคารพ​ขึ้นมา​จาก​ทอง​และ​เงิน​ของ​พวกเขา ดังนั้น​อิสราเอล​จะ​ถูก​ตัด​ออกไป</verse>
				<verse number="5">	สะมาเรีย ลูกวัว​ของเจ้า​ถูก​ทอดทิ้ง​ไปแล้ว ความโกรธ​ของเรา​ได้​เผาผลาญ​ใส่เจ้า อีก​นาน​แค่​ไหน ที่​พวกเจ้า​จะ​ไม่สามารถ​ทำ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">ช่างฝีมือ​จาก​อิสราเอล​สร้าง​ลูกวัว​ตัวนั้น​ขึ้นมา มัน​ไม่ใช่​พระเจ้า ลูกวัว​ของ​สะมาเรีย​ตัวนั้น​จะ​ถูก​ทุบ​ให้​แตก​เป็น​ชิ้นๆ</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​จะ​หว่านพืช​ตอน​ลมพัด และ​เก็บเกี่ยว​ตอน​มี​พายุแรง สิ่ง​ที่​ปลูก​จะ​งอก​ขึ้นมา แต่​จะ​ไม่​แตกหน่อ​และ​ไม่​ออกรวง แต่​ถ้า​ออกรวง​บ้าง คน​ต่าง​ชาติ​ก็​จะ​มา​เก็บ​กินหมด</verse>
				<verse number="8">อิสราเอล​ถูก​กลืน​ไปแล้ว ตอนนี้​พวกเขา​ถูก​ทอดทิ้ง​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ เหมือน​กับ​หม้อ​ที่​ไม่มีใคร​อยากได้</verse>
				<verse number="9">เพราะ​อิสราเอล​ยืนกราน​ที่​จะ​ขึ้น​ไป​อัสซีเรีย พวกเขา​เป็น​เหมือน​ลาป่า​ที่​เดิน​หาคู่​อยู่​ลำพัง คน​เอฟราอิม​ต้อง​จ้าง​คู่รัก​มา</verse>
				<verse number="10">ถึง​พวกเขา​จะ​จ้าง​ชนชาติ​อื่นๆ​ให้​มา​ช่วย​พวกเขา เรา​จะ​รวบรวม​พวกเขา​ไว้​เดี๋ยวนี้ ใน​ไม่ช้า พวกเขา​จะ​อ่อนแอ​เพราะ​เครื่อง​บรรณาการ​ที่​พวกเขา​ต้อง​ให้​กับ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​ที่​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="11">ถึงแม้​เอฟราอิม​ได้​สร้าง​แท่นบูชา​เพิ่มขึ้น​เพื่อ​ลบล้าง​บาป​ต่างๆ​ของ​พวกเขา แต่​แท่นบูชา​พวกนั้น​กลับ​กลาย​เป็น​แท่นบูชา​สำหรับ​การทำบาป</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้​เรา​ได้​เขียน​คำ​สั่งสอน​มากมาย​ให้​กับ​เอฟราอิม แต่​พวกเขา​กลับ​มองว่า​เป็น​เรื่องของ​คนอื่น</verse>
				<verse number="13">คน​อิสราเอล​ชอบ​ถวาย​เครื่อง​บูชา พวกเขา​เอา​เนื้อ​มา​ถวาย​และ​กินมัน แต่​พระยาห์เวห์​ไม่ชอบ​เครื่อง​บูชา​พวกนั้นเลย พระองค์​ระลึก​ถึง​ความชั่วช้า​ของ​พวกเขา​เดี๋ยวนี้ และ​พระองค์​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​เพราะ​ความบาป​พวกนั้น พระองค์​จะ​ส่ง​พวกเขา​กลับ​ไป​ที่​อียิปต์</verse>
				<verse number="14">พวกคน​อิสราเอล​ลืม​ผู้ที่​สร้าง​พวกเขา​ขึ้นมา แต่​กลับ​สร้าง​วัง​ขึ้น​มากมาย​สำหรับ​กษัตริย์​ของเขา ยูดาห์​สร้าง​ป้อม​ปราการ​ขึ้น​มา​มากมาย แต่​เรา​จะ​ส่งไฟ​ลงมา​ยัง​เมือง​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา และ​ไฟ​จะ​เผาผลาญ​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">อิสราเอลเอ๋ย อย่า​ได้​เฉลิม​ฉลอง​กัน อย่า​ได้​ชื่นชม​ยินดี​เหมือนกับ​ชนชาติ​อื่นๆ​เลย เพราะ​เจ้า​เล่นชู้ และ​ถอยห่าง​ไป​จาก​พระเจ้า เจ้า​รัก​ค่าตัว​ที่ได้​จาก​การ​เป็น​โสเภณี​ตาม​ลาน​นวดข้าว​ทุกแห่ง</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ทั้ง​ลาน​นวดข้าว​และ​บ่อย่ำองุ่น​จะ​ไม่ให้​ผลผลิต​เพียงพอ​กับ​พวกเขา และ​เหล้าองุ่น​ใหม่​จะ​ไม่มี​เพียงพอ</verse>
				<verse number="3">คน​อิสราเอล​จะ​ไม่ได้​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ของ​พระยาห์เวห์ เอฟราอิม​จะต้อง​กลับไป​อียิปต์ และ​พวกเขา​จะต้อง​กิน​อาหาร​ที่​ไม่บริสุทธิ์​ใน​อัสซีเรีย</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​ไม่​เท​เหล้าองุ่น​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​จะ​ไม่​นำ​เครื่อง​ถวาย​ของ​พวกเขา​มา​ให้​กับ​พระองค์ เครื่อง​บูชา​เหล่านั้น​จะ​เป็น​เหมือน​ขนมปัง​ของ​คน​ไว้ทุกข์ ทุกคน​ที่​กิน​มัน​เข้าไป​ก็​จะ​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า ความจริง​แล้ว อาหาร​พวกนั้น​มีไว้​สำหรับ​ดับ​ความหิว​ของ​พวกเขา​เท่านั้น ไม่​สามารถ​นำ​เข้ามา​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="5">ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้า​จะ​มี​อะไร​ทำ​หรือ ใน​วันเทศกาล​ที่​กำหนด​ไว้ และ​ใน​วัน​ที่มี​งานเลี้ยง​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">ถึง​คน​อิสราเอล​จะ​หนี​จาก​การ​ถูก​บดขยี้ อียิปต์​จะ​มา​รวบรวม​พวกเขา​ไว้ เมมฟิส จะ​เป็น​ที่​ฝังศพ​ของ​พวกเขา ต้นหนาม​จะ​คลุม​เงิน​ที่​เป็น​ของรัก​ของหวง​ของ​พวกเขา และ​หนาม​จะ​ขึ้น​ใน​เต็นท์​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​พูดว่า “ให้​อิสราเอล​รู้​ไว้​เถิด​ว่า ถึงเวลา​ลงโทษ​แล้ว ถึงเวลา​รับกรรม​แล้ว” แต่​คน​อิสราเอล​พูดว่า “โฮเชยา ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​นั้น​โง่ คน​ที่เต็ม​ไปด้วย​พระวิญญาณ​คนนี้​บ้าแล้ว” ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​พูดว่า “เจ้า​เคียดแค้น​มาก เพราะ​เจ้า​มี​บาป​มากมาย”</verse>
				<verse number="8">ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​เป็น​ยาม​ของ​พระเจ้า​ที่​คอย​ดูแล​เอฟราอิม แต่​พวกเขา​กลับ​วาง​ตาข่าย​ดัก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​ไป​ทั่ว​ทุกหนแห่ง แม้แต่​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเขา ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​ก็​ยัง​เจอ​กับ​ความเคียดแค้น</verse>
				<verse number="9">พวก​อิสราเอล ถลำลึก​ลงไป​ใน​ความบาป เหมือน​กับ​ที่​พวกเขา​เคย​ทำ​ใน​สมัยก่อน​ที่​กิเบอาห์ พระยาห์เวห์​จะ​ระลึก​ถึง​ความชั่วช้า​ของ​พวกเขา​ใน​ครั้งนี้ และ​พระองค์​จะ​ลงโทษ​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="10">ตอนแรก​ที่​เรา ยาห์เวห์ เจอ​อิสราเอล​นั้น พวกเขา​เป็น​เหมือน​กับ​องุ่น​ที่​แสนหวาน​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ตอนแรก​ที่​เรา​เห็น​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า พวกเขา​เหมือน​กับ​ผลมะเดื่อ​ดีเลิศ​ใน​ปีแรก แต่​เมื่อ​พวกเขา​ไป​ที่​บาอัลเปโอร์ และอุทิศตัว​ให้​กับ​ความอับอาย พวกเขา​กลาย​เป็น​สิ่ง​น่า​สะอิดสะเอียน​เหมือน​กับ​รูปเคารพ​พวกนั้น​ที่​พวกเขา​รัก</verse>
				<verse number="11">ศักดิ์ศรี​ของ​เอฟราอิม​จะ​บิน​หนี​ไป​เหมือน​กับ​นก พวกเขา​จะ​ไม่​คลอดลูก อุ้มท้อง​หรือ​ตั้งท้อง​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้ว่า​พวกเขา​จะ​เลี้ยงลูก​ขึ้นมา เรา​ก็​จะ​พราก​ลูกๆ​ของ​พวกเขา​ไป จน​ใน​ที่สุด จะ​ไม่​เหลือ​พลเมือง​สัก​คนเดียว เมื่อ​เรา​หัน​ไป​จาก​พวกเขา พวกเขา​จะ​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="13">	ใน​สายตา​ของเรา เอฟราอิม​เคย​เป็น​เหมือน​กับ​ไทระ​ที่​ถูก​ปลูก​ไว้​ใน​ท้องทุ่ง เดี๋ยวนี้​เอฟราอิม​จะ​นำ​ลูกหลาน​ของเขา​ออกไป​ให้​ถูกฆ่า</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า โปรด​ให้​สิ่ง​ที่​พวกเขา​สมควร​จะ​ได้รับ ให้​ครรภ์​ที่​แท้งลูก​และ​เต้า​ที่​ไม่มี​น้ำนม​กับ​พวกเขา​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​เริ่ม​เกลียด​พวกเขา​ที่​กิลกาล เพราะ​ความชั่วร้าย​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​ทำ​ที่นั่น เรา​จะ​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป​จาก​แผ่นดิน​ของเรา เพราะ​การกระทำ​ที่​ชั่วร้าย​ต่างๆ​ของเขา เรา​จะ​ไม่รัก​พวกเขา​อีกต่อไป พวกผู้นำ​ของเขา​ชอบ​กบฏ</verse>
				<verse number="16">เอฟราอิม​ถูก​โจมตี​ด้วย​ภัยพิบัติ ราก​ของ​พวกเขา​แห้ง​ตายไป พวกเขา​จะ​ไม่​เกิดผล ถ้า​พวกเขา​จะ​เกิด​ลูกหลาน​มา เรา​ก็​ยัง​จะ​ฆ่า​เด็กทารก​ที่​แสนน่ารัก​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของผม​จะ​ทิ้ง​พวกเขา​เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​พระองค์ ดังนั้น​พวกเขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​ที่​เร่ร่อน​ไปมา​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">อิสราเอล​เป็น​เหมือน​เถาองุ่น​ที่​มี​ลูกดก เขา​เกิดผล​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ ผล​ยิ่งดก ก็​ยิ่ง​สร้าง​แท่นบูชา​มากขึ้น ผืนดิน​ยิ่ง​ให้​ผลผลิต​มากขึ้น​เท่าใด พวกเขา​ก็​ยิ่ง​สร้าง​พวก​เสาหิน​ศักดิ์สิทธิ์​มากขึ้น​เท่านั้น</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ลื่นไหล​ไปเรื่อย ดังนั้น​ตอนนี้​พวกเขา​ต้อง​รับผิด​ที่​ก่อขึ้น​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​หัก​แท่นบูชา​ต่างๆ​ของ​พวกเขา พระองค์​จะ​ทำลาย​เสาหิน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พวกเขา​นั้น</verse>
				<verse number="3">ในไม่ช้า​พวกเขา​จะ​พูดว่า “เรา​ไม่มี​กษัตริย์ เพราะ​เรา​ไม่ได้​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ แต่​ถึง​จะมี​กษัตริย์ กษัตริย์​จะ​มาช่วย​อะไร​พวกเรา​ได้”</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​ให้​คำมั่น​สัญญา แต่​ไม่​รักษา​คำพูด ผิด​คำ​สาบาน คดี​ฟ้องร้อง​ผุดขึ้น​เหมือน​วัชพืช​ที่​มีพิษ​ผุด​ตาม​ร่อง​รอยไถ​ใน​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="5">	ชาวเมือง​สะมาเรีย​กลัว​สิ่ง​ที่​จะ​เกิดขึ้น​กับ​รูปปั้น​ลูกวัว​ที่​เบธาเวน พวกเขา​จะ​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​มัน พวกนักบวช​ของ​รูปปั้น​นั้น​ก็​จะ​ไว้ทุกข์​ให้​กับ​มัน​ด้วย พวกเขา​จะ​เกลือกกลิ้ง​ไปมา​ด้วย​ความเจ็บปวด เพราะ​ศักดิ์ศรี​ของ​รูปปั้น​นั้น​ถูก​หาม​ไป​พร้อม​กับ​เชลย​แล้ว</verse>
				<verse number="6">มัน​จะ​ถูก​หาม​ไป​เป็น​ของขวัญ​ให้​กับ​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่​ของ​อัสซีเรีย เอฟราอิม​จะ​อับอาย และ​อิสราเอล​จะ​ขายหน้า​เพราะ​รูปปั้น​ของมัน</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​ของ​สะมาเรีย​จะ​หายไป เหมือน​กับ​ขี้เลื่อย​บน​ผิวน้ำ</verse>
				<verse number="8">	พวกศาลเจ้า​ของ​อาเวน ที่​อิสราเอล​ไป​ทำบาป​กัน จะ​ถูก​ทำลาย จะมี​พวก​ต้นหนาม​และ​พืช​ที่​มี​หนาม​ขึ้น​ปกคลุม​แท่นบูชา​ต่างๆ​ของ​พวกเขา แล้ว​พวกเขา​จะ​บอก​กับ​ภูเขา​ทั้งหลาย​ว่า “ปกคลุม​เรา​ไว้เถิด” และ​บอก​กับ​เนินเขา​ต่างๆ​ว่า “ช่วย​ล้มทับ​พวกเรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">	พระยาห์เวห์​พูดว่า “อิสราเอล เจ้า​ได้​ทำบาป​ตั้งแต่​สมัย​สงคราม​กลางเมือง​ที่​กิเบอาห์ และ​ที่นั่น พวกเจ้า​ก็​ติด​เป็นนิสัย​มา สงคราม​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น​กับ​คนชั่ว​อย่าง​พวกเจ้า​แน่</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​มา​ตีสอน​พวกเขา ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​รวมตัว​กัน​ต่อสู้​กับ​พวกเขา ใน​เวลา​ที่​เรา​ตีสอน​พวกเขา​เพราะ​ทำผิด​ซ้ำสอง</verse>
				<verse number="11">เอฟราอิม​เคย​เป็น​วัวสาว​ที่​ได้รับ​การฝึกฝน​มา มัน​ชอบ​นวดข้าว และ​เรา​เป็น​ผู้ที่​สังเกต​เห็น​คอ​อัน​งดงาม​ของมัน เรา​จะ​ให้​เอฟราอิม​แบก​แอก​ไว้ ยูดาห์​จะ​ต้อง​ไถ ยาโคบ​จะ​ต้อง​พรวนดิน​ด้วย​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="12">ให้​หว่าน​ความถูกต้อง​ยุติธรรม​เพื่อ​ตน แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​เก็บเกี่ยว​ความเมตตาปรานี ให้​ไถ​ดิน​ที่​ว่างเปล่า​อยู่ เพราะ​ถึงเวลา​แล้ว​ที่​จะ​แสวงหา​พระยาห์เวห์​จนกว่า​พระองค์​จะ​เสด็จมา และ​โปรย​ฝน​แห่ง​ความดี​ลงมา​บน​เจ้า</verse>
				<verse number="13">แต่​พวกเจ้า​ไถ​ความชั่วร้าย เจ้า​เก็บเกี่ยว​ความอธรรม เจ้า​กิน​ผลไม้​แห่ง​การหลอกลวง เจ้า​ไว้วางใจ​ใน​ความสามารถ​ของ​ตนเอง เจ้า​ไว้วางใจ​ใน​จำนวน​นักรบ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เสียง​อึกทึก​ของ​สงคราม​จะ​ดัง​ขึ้นมา​ต่อสู้​กับ​คน​ของเจ้า และ​พวก​ป้อม​ปราการ​ของเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ลง เหมือน​ตอน​ที่​กษัตริย์​ชัลมัน ทำลาย​เมือง​เบธอาร์เบล​ใน​ช่วง​สงคราม พวกแม่ๆ​จะ​ถูก​ฟาดลง​จน​ไม่มี​ชิ้นดี​ไป​พร้อมกับ​ลูกๆ​ของเขา</verse>
				<verse number="15">เรื่อง​อย่างนี้​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเจ้า​ที่​เบธเอล เพราะ​ความชั่ว​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พวกเจ้า กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​จะ​ถูก​ทำลาย​ลง​อย่าง​ราบคาบ​ตั้งแต่​เช้า​ของ​วันนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ตอน​ที่​อิสราเอล​ยัง​เป็น​เด็กนั้น เรา​รักเขา และ​เรา​เรียก​ลูกชาย​ของเรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">	แต่​ยิ่งเรียก​พวกเขา พวกเขา​ก็​ยิ่ง​ออกห่าง​ไปจาก​เรา พวกเขา​ไป​เซ่นไหว้​พวก​พระบาอัล พวกเขา​เผา​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พวก​รูปเคารพ</verse>
				<verse number="3">เราเอง​เป็น​ผู้ที่​สอน​ให้​เอฟราอิม​เดิน เรา​พยุง​แขน​ของเขา แต่​เวลา​ที่​พวกเขา​เจ็บ​พวกเขา​ไม่รู้​หรอกว่า​เป็น​เราเอง​ที่​รักษา​พวกเขา​ให้หาย</verse>
				<verse number="4">เรา​จูง​เขา​ด้วย​เชือก​แห่ง​ความเมตตาปรานี ด้วย​เชือก​แห่ง​ความรัก เรา​ยก​แอก​ออกจาก​คอ​พวกเขา เรา​ก้มลง​เลี้ยง​อาหาร​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​จะต้อง​กลับ​ไป​อียิปต์​อีกแน่ และ​กษัตริย์​อัสซีเรีย​จะ​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="6">จะ​มี​ดาบ​กวัดแกว่ง​ใน​เมือง​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล มัน​จะ​กำจัด​พวก​อิสราเอล​ที่​ขี้โม้​นั้น และ​จะ​กลืนกิน​พวกเขา​เพราะ​แผนร้าย​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">คน​ของเรา​ตั้งใจ​ที่​จะ​หันเห​ไป​จากเรา แต่​ถึงแม้​พวกเขา​จะ​ร้อง​เรียก​พระเจ้า​เป็น​เสียง​เดียวกัน พระองค์​ก็​จะ​ไม่ช่วย​พวกเขา”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เอฟราอิม​เอ๋ย เรา​จะ​มอบ​เจ้า​ไปให้​กับ​คนอื่น​ได้ยังไง อิสราเอล​เอ๋ย เรา​จะ​ยอม​ให้​เจ้า​ตก​ไปเป็น​ของ​ศัตรู​ได้ยังไง เรา​จะ​ปล่อย​ให้​เจ้า​เป็น​เหมือน​เมือง​อัดมาห์ ได้ยังไง เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​เป็นเหมือน​เมือง​เศโบยิม​ได้ยังไง เรา​เปลี่ยนใจ​แล้ว ความรู้สึก​สงสาร​ทำ​ให้​เรา​ใจอ่อน</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​ไม่​ทำตาม​ความเกรี้ยว​โกรธ​ของเรา เรา​จะ​ไม่​ทำลาย​ล้าง​เอฟราอิม​อีก เพราะ​เรา​เป็น​พระเจ้า​ไม่ใช่​มนุษย์ เรา​เป็น​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​ที่​สถิต​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า และ​เรา​จะ​ไม่มา​ด้วย​ความโกรธ</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จะ​เดิน​ตาม​พระยาห์เวห์ พระองค์​จะ​คำราม​เหมือน​สิงโต พระองค์​จะ​คำราม ลูกๆ​ของ​พระองค์​ก็​จะ​มา​จาก​ตะวันตก​ด้วย​ความเกรง​กลัว​จน​ตัวสั่น</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​จะ​มา​จาก​อียิปต์​ตัวสั่น​เหมือน​ลูกนก พวกเขา​จะ​มา​เหมือน​นกพิราบ​จาก​แผ่นดิน​อัสซีเรีย เรา​จะ​ยอม​ให้​พวกเขา​อาศัย​อยู่​ในบ้าน​ของ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="12">คน​เอฟราอิม​ห้อมล้อม​เรา​ด้วย​พวก​รูปเคารพ​ที่​หลอกลวง คน​อิสราเอล​ห้อมล้อม​เรา​ด้วย​การทรยศ แต่​ยูดาห์​ยัง​วนเวียน​อยู่​กับ​พระเจ้า เขา​ยัง​ซื่อสัตย์​ต่อ​องค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">เอฟราอิม​เฝ้า​เลี้ยง​ลม และ​วิ่ง​ไล่​ตาม​ลม​ตะวันออก​ทั้งวัน พวกเขา​โกหก​มากขึ้น​และ​ทวี​ความรุนแรง​ขึ้น พวกเขา​ทำ​ข้อตกลง​กับ​อัสซีเรีย และ​ส่ง​น้ำมัน​มะกอก​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​มี​คดี​กับ​ยูดาห์ พระองค์​จะ​ลงโทษ​ยาโคบ​ตาม​ที่​พวกเขา​สมควร​จะ​ได้รับ และ​พระองค์​จะ​ตอบแทน​ให้​สาสม​กับ​การกระทำ​เหล่านั้น​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">	ยาโคบ​โกง​พี่ชาย​ตอน​ที่​อยู่​ใน​ท้องแม่ เมื่อ​เขา​โต​เป็น​ผู้ใหญ่​แล้ว เขา​ได้​ปล้ำ​สู้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เขา​ปล้ำ​สู้​กับ​ทูตสวรรค์ และ​เขาชนะ ยาโคบ​ร้องไห้​และ​ขอ​พร​จาก​พระเจ้า เขา​พบ​พระเจ้า​ที่​เบธเอล และ​พระเจ้า​พูด​กับ​ยาโคบ​ที่นั่น</verse>
				<verse number="5">ผู้นี้​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้​มีฤทธิ์​ทั้งสิ้น ยาห์เวห์ คือ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">เจ้า​ควร​จะ​กลับ​มาหา​พระเจ้า​ของเจ้า ให้​จงรัก​ภักดี​และ​รักษา​ความยุติธรรม และ​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า​ของเจ้า​ต่อไป</verse>
				<verse number="7">คน​พวกนี้​เป็น​เหมือน​กับ​พวกพ่อค้า​คานาอัน ใน​มือ​ของเขา​ถือ​ตราชั่ง​ขี้ฉ้อ เขา​ชอบ​โกง​คนอื่น​เสมอ</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม​พูดว่า “ดูสิ เรา​ร่ำรวย​ขนาดไหน เรา​รวย​ขึ้น​มา​เอง​นะนี่ ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ได้ทำ​ที่​ทำให้​เรา​ร่ำรวย​นี้ ไม่มี​สักเรื่อง​เลย​ที่​คน​สามารถ​ชี้​ได้ว่า​เป็น​ความบาป”</verse>
				<verse number="9">เรา​เป็น​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ตั้งแต่​เจ้า​ยังอยู่​ใน​อียิปต์ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​อีกครั้ง เหมือน​กับ​นานมาแล้ว ตอนที่​เจ้า​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น</verse>
				<verse number="10">เรา​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​พวก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า และ​เรา​ได้​ทำ​ให้​นิมิต​เกิดขึ้น​มากมาย และ​เรา​พูด​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ต่างๆ​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">มี​การไหว้​รูปเคารพ​ที่​เมือง​กิเลอาด​ไหม คน​ที่นั่น​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​แน่นอน คน​ที่​เมือง​กิลกาล​ถวาย​เครื่อง​บูชา​กับ​รูปปั้น​วัวตัวผู้​ไหม พวก​แท่นบูชา​ของ​พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​กองหิน ที่​ถูก​ทิ้ง​อยู่​ข้าง​ทุ่ง​ที่​ไถแล้ว​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="12">ยาโคบ​หนี​ไป​ยัง​แผ่นดิน​อารัม อิสราเอล​ทำงาน​เพื่อ​แลก​กับ​เมีย และ​เขา​เฝ้า​ดูแล​แกะ​เพื่อ​แลก​กับ​เมีย​อีก​หนึ่งคน</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ใช้​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​นำ​อิสราเอล​ออก​จาก​อียิปต์ และ​พระองค์​ยัง​ใช้​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​เฝ้า​ดูแล​อิสราเอล</verse>
				<verse number="14">แต่​เอฟราอิม​ทำ​ให้​พระยาห์เวห์​โกรธ​มาก พระยาห์เวห์​จึง​ให้​พวกเขา​รับผิดชอบ​ที่​ไป​ฆ่า​คน​มากมาย และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเขา​จะ​ตอบแทน​พวกเขา​ที่​ไป​หลู่​เกียรติ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​เอฟราอิม​พูด คน​ก็​เกร็ง​จน​ตัวสั่น เขา​เป็น​ที่​ยกย่อง​เชิดชู​ใน​อิสราเอล แต่​เขา​กลับ​ทำผิด​ที่​ไป​นมัสการ​พระบาอัล และ​เขา​ก็​ตายไป</verse>
				<verse number="2">ถึง​ตอนนี้​พวกเขา​ก็​ยัง​ทำบาป​อยู่​เรื่อยๆ พวกเขา​สร้าง​พวก​รูปเคารพ​ให้​กับ​ตนเอง​จาก​เงิน พวก​ช่างฝีมือ​หล่อ​รูปเคารพ​ต่างๆ​ขึ้นมา พวกเขา​อธิษฐาน​ต่อ​รูปเคารพ​เหล่านั้น​ที่​คน​สร้างขึ้น พวกเขา​จูบ​รูปปั้น​ลูกวัว​พวกนั้น</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พวกเขา​จะ​หาย​ไป​เหมือน​หมอก​ใน​ตอนเช้า เหมือน​น้ำค้าง​ที่​เหือดหาย​ไป​ใน​ยามเช้า เหมือน​แกลบ​ที่​ปลิว​ไป​จาก​ลาน​นวดข้าว และ​เป็น​เหมือน​ควัน​ที่​ลอย​ออก​มา​จาก​ช่องลม</verse>
				<verse number="4">เรา​ยาห์เวห์ เป็น​พระเจ้า​ของเจ้า​ตั้งแต่​เจ้า​ยัง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ เจ้า​ไม่​ผูกพัน​กับ​พระเจ้า​อื่นใด​นอกจาก​เรา และ​ไม่มี​ผู้ช่วย​ให้รอด​อื่น​นอกจาก​เรา</verse>
				<verse number="5">เป็น​เรา​นี่แหละ ที่​รู้จัก​เจ้า​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น ใน​แผ่นดิน​ที่​ร้อน​แผดเผา​นั้น</verse>
				<verse number="6">ตอน​ที่​เรา​เลี้ยงดู​และ​นำทาง​พวกเขา​นั้น พวกเขา​มีกิน​อย่าง​เหลือเฟือ แต่​พวกเขา​ก็​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ขึ้นมา และลืมเรา</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​เรา​จะ​เป็น​เหมือน​สิงโต​ต่อ​พวกเขา เรา​จะ​ซุ่ม​คอย​พวกเขา​เหมือน​เสือดาว​ข้างทาง</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​เข้า​จู่โจม​พวกเขา​เหมือน​แม่หมี​ที่​ลูก​ถูก​แย่ง​ไป เรา​จะ​ฉีก​อก​พวกเขา​ออก เรา​จะ​กัดกิน​พวกเขา​เหมือน​สิงโต​กัดกิน​เหยื่อ เรา​จะ​ฉีก​พวกเขา​ออก​เป็นชิ้น​เหมือน​ที่​สัตว์ป่า​ฉีก​เหยื่อ​ของมัน</verse>
				<verse number="9">อิสราเอล เรา​จะ​ทำลาย​เจ้า ใคร​จะ​ช่วย​เจ้า​ได้</verse>
				<verse number="10">ไหนล่ะ กษัตริย์​ของเจ้า เขา​จะ​ให้​ชัยชนะ​กับเจ้า​ใน​เมือง​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ได้หรือ แล้ว​ไหนล่ะ พวกผู้นำ​ของเจ้า ที่​เจ้า​พูดว่า “ขอ​กษัตริย์​กับ​พวกผู้นำ​ให้​กับเรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">ตอน​เรา​โกรธ เรา​ให้​กษัตริย์​กับเจ้า และ​เมื่อ​เรา​โกรธ​อีก เรา​ได้​เอา​กษัตริย์​ไป​จากเจ้า</verse>
				<verse number="12">ความผิด​ของ​เอฟราอิม​ถูก​มัด​ไว้แล้ว​ใน​หนังสือม้วน ความบาป​ทั้งหลาย​ของเขา​ได้​เก็บ​บันทึก​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="13">การเจ็บท้อง​คลอด บอก​ให้​รู้ว่า​ถึงเวลา​ที่​เขา​จะ​เกิดแล้ว แต่​เขา​ไม่เป็น​เด็ก​ที่​ฉลาด เมื่อ​ถึงเวลา​ที่​เขา​จะ​คลอด​ออกมา เขา​ไม่ยอม​โผล่​มา​ที่​ปาก​ช่องคลอด</verse>
				<verse number="14">เรา​ควร​จะ​ไถ่​พวกเขา​ให้​พ้น​จาก​แดน​คนตาย​ไหม เรา​ควร​จะ​ไถ่​พวกเขา​จาก​ความตาย​ไหม เจ้าความตาย นำ​พวก​ภัยพิบัติ​ของเจ้า​มาเลย เจ้าแดน​คนตาย นำ​ความ​หายนะ​ของเจ้า​มาเลย ยังไง​เรา​ก็​ไม่​เปลี่ยนใจ ที่​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​หรอก</verse>
				<verse number="15">ถึงแม้ว่า​เอฟราอิม​จะ​เจริญ​เติบโต​เหมือน​ต้นอ้อ ลม​ทาง​ทิศตะวันออก​กำลัง​มา ลม​หายใจ​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​พัด​มา​จาก​ทะเลทราย บ่อน้ำ​ของ​เอฟราอิม​กำลัง​เหือด​แห้ง​ไป และ​ตาน้ำ​ของเขา​จะ​แห้ง​ไป ลมนั้น​จะ​ปล้น​สมบัติ​ของเขา​ไป และ​เอา​ของมีค่า​ทุกอย่าง​ไป</verse>
				<verse number="16">สะมาเรีย​จะต้อง​รับผิด เพราะ​เธอ​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​ของเธอ พวกเขา​จะ​ถูก​ดาบ​ฟาดฟัน​ให้​ล้มลง ลูกเด็กเล็กแดง​ของเขา​จะ​ถูก​ฟาด​ลง​กับ​พื้นดิน และ​พวกผู้หญิง​ของ​พวกเขา​ที่​มีครรภ์​จะ​ถูกผ่า​ท้อง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อิสราเอล​เอ๋ย หันกลับ​ไปหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​ซะ ความบาป​ของเจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​ล้มลง</verse>
				<verse number="2">เตรียม​คำพูด​ดีๆ​มา แล้ว​กลับ​ไปหา​พระยาห์เวห์ และ​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ขอ​พระองค์​โปรด​อภัย​ให้​กับ​ความผิดบาป​ทั้งหมด​ที่​พวกเรา​ได้​ทำ​ไป​ด้วยเถิด และ​โปรด​ยอมรับ​คำ​อธิษฐาน​ของเรา เรา​ขอ​ถวาย​คำสรรเสริญ​ต่อ​พระองค์​ด้วย​ริมฝีปาก​ของเรา​เหมือน​ถวาย​พวก​วัวตัวผู้</verse>
				<verse number="3">อัสซีเรีย​ไม่​สามารถ​ช่วยกู้​พวกเรา​ได้ เรา​จะ​ไม่​ขี่ม้า​ไป​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​อัสซีเรีย เรา​จะ​ไม่​พูด​กับ​สิ่ง​ที่​เรา​สร้าง​ขึ้นมา​กับมือ​ว่า ‘ท่าน​เป็น​พระเจ้า​ของเรา’ เพราะ​พระองค์​เท่านั้น​ที่​แสดง​ความเมตตาปรานี​ต่อ​คน​ไร้ที่พึ่ง​อย่าง​เด็ก​กำพร้า”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​รักษา​พวกเขา จากใจ​ที่​ชอบ​หลงทาง​ไป​จากเรา เรา​จะ​รัก​พวกเขา​อย่าง​ไม่มี​ขีดจำกัด เพราะ​เรา​หัน​ความโกรธ​ของเรา​ไป​จาก​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​เป็น​เหมือน​น้ำค้าง​ให้​กับ​อิสราเอล เขา​จะ​บาน​ออก​เหมือน​ดอกลิลลี่ เขา​จะ​หยั่งราก​ลง​เหมือน​พวก​ต้นสนซีดาร์​ของ​เลบานอน</verse>
				<verse number="6">กิ่งก้าน​ของมัน​จะ​แผ่​ออกไป เพื่อว่า​มัน​จะ​สวยงาม​เหมือน​ต้นมะกอก และ​จะ​มี​กลิ่นหอม​เหมือน​ป่าไม้​ใน​เลบานอน</verse>
				<verse number="7">ผู้คน​จะ​กลับ​มา​อาศัย​ภายใต้​ร่มเงา​ของมัน พวกเขา​จะ​ปลูก​ข้าวสาลี​กัน พวกเขา​จะ​บาน​ออกมา​เหมือน​ดอก​ของ​เถาองุ่น อิสราเอล​จะ​มี​ชื่อเสียง​ไป​ทั่วโลก​เหมือน​กับ​เหล้าองุ่น​ของ​เลบานอน</verse>
				<verse number="8">เอฟราอิม​เอ๋ย เรา​กับ​พวก​รูปเคารพ​นั้น​เหมือนกัน​ตรงไหน​หรือ เรา​นี่แหละ​ที่​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของเจ้า เรานี่แหละ​ที่​คอย​ดูแล​เจ้า เรา​เป็น​เหมือน​ต้นสน​สามใบ​ที่​เขียว​ตลอดเวลา ผลผลิต​ของเจ้า​เกิด​มา​จาก​เรา”</verse>
				<verse number="9">ใคร​เป็น​คนฉลาด ก็​ให้​เขา​เข้าใจ​สิ่งเหล่านี้ ใคร​มี​ความเข้าใจ ก็​ให้​เขา​รู้จัก​เรื่อง​พวกนี้ คือว่า ทางต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​เที่ยงตรง คนดี​จะ​เดิน​ใน​ทาง​เหล่านั้น แต่​พวกกบฏ​จะ​หกล้ม​ใน​ทาง​เหล่านั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="29">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">โยเอล​ลูกชาย​ของ​เปธูเอล​ได้รับ​ข่าวสาร​นี้​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="2">ฟังไว้ให้ดี พวกผู้เฒ่า​ทั้งหลาย ฟังไว้ให้ดี ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้ ชั่วชีวิต​ของ​พวกเจ้า​หรือ​ชั่วชีวิต​ของ​บรรพบุรุษ​เจ้า เคย​เห็น​เรื่อง​อย่างนี้​เกิดขึ้น​หรือเปล่า ไม่เคยแน่</verse>
				<verse number="3">เล่า​เรื่องนี้​ให้​กับ​ลูกๆ​ของเจ้า​ฟัง และ​ให้​ลูกๆ​ของเจ้า​เล่าต่อ​ให้​กับ​ลูกๆ​ของเขา​ฟัง และ​ให้​ลูกๆ​ของเขา​เล่าต่อ​ให้​กับ​รุ่นหลัง​จากเขา​ฟัง</verse>
				<verse number="4">เล่า​ให้​พวกเขา​ฟัง​ว่า​พวกตั๊กแตน​วัยเดิน​เหลือ​อะไร​ไว้​ให้​บ้าง ฝูง​ตั๊กแตน​วัยบิน​ก็​มากิน และ​พวกมัน​เหลือ​อะไร​ไว้​ให้​บ้าง พวกตั๊กแตน​วัยกระโดด​ก็​มากิน และ​พวกมัน​เหลือ​อะไร​ไว้​ให้​บ้าง พวกตั๊กแตน​วัยคลาน​ก็​มากิน</verse>
				<verse number="5">พวกขี้เมา​ทั้งหลาย ตื่น​ได้แล้ว และ​ร้องไห้ พวก​นักดื่ม​เหล้าองุ่น​ทั้งหลาย​คร่ำครวญ​เถอะ เพราะ​จะ​ไม่มี​เหล้าองุ่น​อัน​แสนหวาน ให้​เจ้า​ดื่ม​อีกต่อไป​แล้ว</verse>
				<verse number="6">เพราะ​มี​ชนชาติ​หนึ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​มหาศาล นับไม่ถ้วน ได้​มา​บุก​แผ่นดิน​ของเรา ฟัน​ของมัน​เหมือน​ฟัน​ของ​สิงโต และ​เขี้ยว​ของมัน​เหมือน​เขี้ยว​ของ​นางสิงห์</verse>
				<verse number="7">พวกมัน​ทำลาย​ไร่องุ่น​ของเรา​อย่าง​ราบคาบ และ​ทำลาย​ต้นมะเดื่อ​ของเรา​จน​เหลือ​แต่ตอ และ​ลอก​เปลือก​ของ​ต้นมะเดื่อ​แล้ว​โยน​ทิ้งไป พวกมัน​ทำให้​เถาองุ่น​เหลือ​แต่​ไส้ใน​สีขาว</verse>
				<verse number="8">ให้​คร่ำครวญ​เหมือน​กับ​หญิง​ที่​ใส่​ชุดกระสอบ​ไว้ทุกข์ ให้​กับ​สามี​ของนาง​ที่​ตายไป</verse>
				<verse number="9">ไม่มี​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​ที่​จะ​เอา​มา​ถวาย​ใน​พระวิหาร​อีกต่อไป​แล้ว พวกนักบวช​ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์ กำลัง​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="10">ไร่นา​ถูก​ทำลาย พื้นดิน​คร่ำครวญ ใช่แล้ว เมล็ดพืช​ถูก​ทำลาย เหล้าองุ่นใหม่​เหือด​แห้ง​ไป น้ำมันมะกอก​สด​ถูก​ใช้​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="11">หมดหวัง​แล้ว ชาวไร่​ชาวสวน​ทั้งหลาย ร้องไห้​เถอะ ชาวไร่องุ่น ร้องไห้​ให้​กับ​ข้าวสาลี​และ​ข้าวบาร์เลย์ เพราะ​ผลผลิต​ใน​ไร่นา​ถูก​ทำลาย​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="12">ต้นองุ่น​เหือด​แห้ง​ไป ต้นมะเดื่อ​เหี่ยวแห้ง​ไป ต้นทับทิม แม้แต่​ต้นอินทผลัม และ​ต้นแอปเปิล​รวมทั้ง​ต้นไม้​อื่นๆ​ใน​ไร่นา​เหี่ยวแห้ง​ไป​หมด​แล้ว ใช่แล้ว ความสุข​สนุก​สนาน​เหือดหาย​ไป​จาก​ผู้คน​ด้วย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">พวกนักบวช ใส่​เสื้อกระสอบ แล้วร้องไห้เถิด ท่าน​ที่​เตรียม​ของถวาย​ที่​แท่นบูชา ร้องไห้เถิด มาสิ พวกผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า ให้​สวมใส่​ชุดกระสอบ​ข้ามคืน เพราะ​ไม่มี​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม ที่​จะ​เอา​ไป​ถวาย​ใน​พระวิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเจ้า​อีกต่อไป​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ให้​จัด​เวลา​สำหรับ​การอดอาหาร ให้​เรียก​ประชุม ให้​รวบรวม​พวก​ผู้อาวุโส และ​ประชาชน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​นี้ ให้​รวบรวม​ทุกคน​มา​ที่​พระวิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า และ​ให้​พวกเขา​ร้องขอ​ต่อ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="15">วันนั้น​จะ​เป็น​วัน​ที่​เลวร้าย เพราะ​ใกล้​จะ​ถึง​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​แล้ว และ​จะ​มี​หายนะ​อัน​ยิ่งใหญ่ ที่​จะ​มา​จาก​พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="16">มัน​เกิด​ต่อหน้า​ต่อตา​ของเรา​เลย​ไม่ใช่หรือ ที่​ไม่มี​อาหาร​เหลือ​แล้ว งานเฉลิม​ฉลอง​และ​ความสุข​ไม่มี​แล้ว​ใน​พระวิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="17">ผลไม้​ที่​โผล่​ออกมา ก็​ฝ่อ​ลีบไป​ภายใต้​กลีบดอก​ของ​พวกมัน ยุ้งฉาง​ถูก​ทำลาย โรงนา​ก็​ถูก​รื้อถอน เพราะ​เมล็ดพืช​ฝ่อ​ลีบไปหมด</verse>
				<verse number="18">ฝูง​สัตว์เลี้ยง​ต่าง​ร้อง​ครวญคราง ฝูงวัว​ต่าง​ก็​เร่ร่อน​ไปมา เพราะ​ไม่มี​ทุ่งหญ้า​ให้​กับ​พวกมัน แม้แต่​ฝูงแกะ​ก็​ยัง​ถูก​ทอดทิ้ง</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ข้าพเจ้า ร้อง​ขอ​ความช่วยเหลือ​ต่อ​พระองค์ เพราะ​ไฟ​ได้​เผาผลาญ​ทุ่งหญ้า​ของ​ที่​เปล่าเปลี่ยว และ​เปลว​เพลิง​ได้​เผาไหม้​ต้นไม้​ทั้งหมด​ใน​ท้องทุ่ง</verse>
				<verse number="20">แม้แต่​สัตว์ป่า​ก็​ยัง​ส่งเสียง​ร้อง​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระองค์​เพราะ​น้ำ​ใน​ลำธาร​ได้​แห้งขอด​ไป และ​ไฟ​ได้​เผาผลาญ​ทุ่งหญ้า​ของ​ที่​เปล่าเปลี่ยว​ไป​หมด​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ให้​เป่า​แตร​ใน​เมือง​ศิโยน ร้อง​ตะโกน​บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ให้​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นี้​กลัว​จน​ตัวสั่น เพราะ​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​มาถึง​เพราะ​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้ามา​แล้ว</verse>
				<verse number="2">มัน​เป็น​วัน​แห่ง​ความมืดครึ้ม เป็น​วันที่​มืดมิด​และ​เมฆ​ดำทะมึน เหมือน​ความมืด​ที่​ปกคลุม​ภูเขา​ทั้งหลาย​คือ​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​มหาศาล ไม่เคย​มี​กองทัพ​ไหน​ที่​ยิ่งใหญ่​เท่านี้​มาก่อน และ​หลังจากนี้​ก็​จะ​ไม่มี​กองทัพ​ไหน​เทียบเท่า​มัน​ได้อีก</verse>
				<verse number="3">ไฟ​ของ​กองทัพ​นั้น​ก็​เผาผลาญ​ไป​ข้างหน้า และ​เมื่อ​มัน​ผ่านไป เหลือไว้​แต่​เปลวเพลิง​ที่​ลุกไหม้ ดินแดน​ที่​อยู่​ข้างหน้า​มัน เหมือน​กับ​สวนเอเดน แต่​พอ​มัน​ผ่านไป ก็​กลาย​เป็น​ทะเลทราย​ไม่มี​อะไร​เล็ดลอด​ไป​ได้​เลย</verse>
				<verse number="4">พวกมัน​เหมือน​ฝูงม้า พวกมัน​วิ่ง​เหมือน​ม้าศึก</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวกมัน​กระโดด​ข้าม​ยอดเขา เสียง​เหมือน​พวก​รถรบ เหมือน​เสียง​ของ​ไฟ​ที่​กำลัง​เผา​ฟางแห้ง เหมือน​เสียง​ของ​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​มุ่ง​สู่​สงคราม</verse>
				<verse number="6">ผู้คน​ต่าง​พากัน​กลัว​จน​ตัวสั่น​ต่อหน้า​พวกมัน ทุกคน​ต่าง​หน้า​ซีดเผือด</verse>
				<verse number="7">กองทัพ​นั้น​วิ่ง​เข้า​สู่​สนามรบ​อย่าง​ทหารกล้า พวกมัน​ปีน​กำแพง​เหมือน​นักรบ พวกมัน​ต่าง​เดิน​มุ่ง​ตรงไป​ข้างหน้า ไม่​แตกแถว​เลย</verse>
				<verse number="8">พวกมัน​ไม่​เดิน​กินที่​ของ​เพื่อน ต่าง​ก็​เดิน​ใน​แถว​ของ​ตัวเอง ถึงแม้​บางตัว​ถูกยิง​ด้วย​ธนู​ร่วงไป คนอื่นๆ​ก็​ไม่เฉ​ไป​จากแถว​ของตน</verse>
				<verse number="9">พวกมัน​รีบ​บุก​เข้าไป​ใน​เมือง พวกมัน​บุก​ขึ้น​กำแพงเมือง พวกมัน​ปีน​เข้าไป​ใน​บ้าน​เรือน ปีน​เข้าไป​ทาง​หน้าต่าง​เหมือน​พวกขโมย</verse>
				<verse number="10">ต่อหน้า​พวกมัน แผ่นดิน​ก็​ไหว ท้องฟ้า​ก็​สั่นสะเทือน ดวง​อาทิตย์​และ​ดวงจันทร์​ก็​มืดไป ดวงดาว​ก็​หยุด​ส่องแสง</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ได้​ร้อง​ตะโกน​สั่ง​กองทัพ​ของ​พระองค์ เพราะ​กองทัพ​ของ​พระองค์​นั้น​ยิ่งใหญ่​จริงๆ กองทัพ​ที่​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์​นั้น ยิ่งใหญ่​มหาศาล​จริงๆ วัน​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น ยิ่งใหญ่​และ​น่ากลัว​จริงๆ ใครเล่า​จะ​ทนได้</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า “แต่ ถึงเดี๋ยวนี้​ก็เถอะ ให้​กลับ​มาหา​เรา ด้วย​สุดใจ​ของ​พวกเจ้า ให้​อดอาหาร ร้องไห้ และ​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="13">	อย่า​ฉีก​เสื้อผ้า แต่​ให้​ฉีก​ใจ​ของเจ้า​แทน” ให้​กลับ​มาหา​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า เพราะ​พระองค์​มี​ความเมตตาปรานี อดทน​นาน พระองค์​มี​ความรัก​ที่​ยิ่งใหญ่ และ​พร้อมเสมอ​ที่​จะ​เปลี่ยนใจ​ไม่​ลงโทษ</verse>
				<verse number="14">ใคร​จะรู้ล่ะ พระองค์​อาจ​จะ​หัน​ไป​จาก​แผนการ​ที่​จะ​ลงโทษ และ​เปลี่ยนใจ พระองค์​อาจ​จะ​ทิ้ง​พระพร​ไว้ให้ ที่​พวกเจ้า​จะ​ได้​ใช้​เป็น​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="15">ให้​เป่า​แตร​ใน​เมือง​ศิโยน จัด​เวลา​สำหรับ​การอดอาหาร ให้​เรียก​ประชุม</verse>
				<verse number="16">ให้​รวบรวม​ประชาชน​มา และ​จัด​เวลา​ประชุม​กัน ให้​รวบรวม​คนแก่​ทั้งหลาย และ​ให้​รวบรวม​เด็กๆ​และ​ทารก​ที่​ยัง​ดูดนม ให้​เจ้าบ่าว​ทิ้ง​ห้อง​ของเขา​เถอะ ให้​เจ้าสาว​ทิ้ง​ห้องหอ​ของนาง</verse>
				<verse number="17">ให้​พวก​นักบวช​ที่​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระยาห์เวห์ ร้องไห้​ระหว่าง​เฉลียง​และ​แท่นบูชา และ​ให้​พวกเขา​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ขอให้​สงสาร​คน​ของ​พระองค์​ด้วยเถิด ขอ​อย่าให้​ทรัพย์สิน​ส่วนตัว​ของ​พระองค์​ถูก​หัวเราะ​เยาะ อย่าให้​ชนชาติ​ต่างๆ​มอง​คน​ของ​พระองค์​เป็น​ตัวตลก และ​อย่าให้​พวกเขา​พูด​ได้ว่า ‘พระเจ้า​ของ​พวกเขา​อยู่​ที่ไหน’”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระยาห์เวห์ ก็​เกิด​หึงหวง​แผ่นดิน​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​เกิด​ความสงสาร​ประชาชน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระองค์​ก็​ตอบ​คน​ของ​พระองค์​ว่า “เรา​จะ​ส่ง​เมล็ดพืช เหล้าองุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก​ให้​กับ​พวกเจ้า และ​เจ้า​จะ​อิ่มหนำ​จาก​สิ่งนั้น และ​เรา​จะ​ไม่ทำ​ให้​เจ้า​กลายเป็น​ที่​เย้ยหยัน​ท่ามกลาง​ชนชาติ​อื่นๆ​อีก</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​ไล่​ศัตรู​ที่​มา​จาก​ทางเหนือ​ไป​ให้​ห่างไกล​จาก​พวกเจ้า และ​เรา​จะ​ขับไล่​พวกมัน​ไป​อยู่​ใน​ดินแดน​ที่​แห้งแล้ง เรา​จะ​ขับไล่​ทหาร​กองหน้า​ของ​พวกมัน​ไป​ลง​ทะเล​ทาง​ตะวันออก และ​ขับไล่​ทหาร​กองหลัง​ของ​พวกมัน​ไป​ลง​ทะเล​ทาง​ตะวันตก กลิ่น​เหม็น​คละคลุ้ง​ของ​พวกมัน​จะ​ขึ้นมา และ​กลิ่น​เหม็นเน่า​ของ​พวกมัน​จะ​กระจาย​ไป เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้​เพราะ​พวกมัน​ได้​ทำ​ความเสียหาย​ไว้มาก”</verse>
				<verse number="21">แผ่นดินเอ๋ย อย่า​กลัว​เลย ให้​รื่นเริง​ยินดี​และ​เฉลิม​ฉลอง​กันเถอะ เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้​ทำ​สิ่งต่างๆ​ที่​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="22">สัตว์ป่า​ทั้งหลาย อย่า​กลัว​เลย เพราะ​ทุ่ง​เลี้ยงสัตว์​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​จะ​มี​หญ้า​ขึ้น​เขียวขจี​ไปหมด อย่า​กลัว​เลย เพราะ​ต้นไม้​จะ​ออก​ผล ต้นมะเดื่อ​และ​ต้นองุ่น​จะ​ออก​ผล​ที่ดี​ที่สุด</verse>
				<verse number="23">ชาวเมือง​ศิโยน ให้​ชื่นชม​ยินดี และ​เฉลิม​ฉลอง​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเจ้า​เถิด เพราะ​พระองค์​จะ​ให้​ฝน​ฤดู​ใบไม้ร่วง​กับ​พวกเจ้า​เพื่อ​เป็น​สิ่งพิสูจน์​ถึง​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​ส่ง​ฝน​ลงมา​ให้​พวกเจ้า ทั้ง​ฝน​ต้นฤดู​และ​ฝน​ปลายฤดู​เหมือน​เมื่อก่อน</verse>
				<verse number="24">ลาน​นวดข้าว​จะ​เต็ม​ไปด้วย​เมล็ดพืช พวกถัง​จะ​เต็มล้น​ไปด้วย​เหล้าองุ่นใหม่​และ​น้ำมัน​มะกอก</verse>
				<verse number="25">“เรา​จะ​ชดใช้​ให้​กับ​พวกเจ้า​จำนวนปี​ต่างๆ​ของ​การเก็บเกี่ยว ที่​ฝูง​ตั๊กแตน​วัยบิน วัยกระโดด วัยคลาน และ​วัยเดิน ได้​มา​กิน​พืชผล​ไปนั้น พวกมัน​เป็น​กองทัพ​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​เรา​ได้​ส่งมา​ลงโทษ​เจ้า</verse>
				<verse number="26">พวกเจ้า​จะ​ได้​กิน​อยู่​เรื่อยๆ​และ​อิ่ม​อยู่เสมอ พวกเจ้า​จะ​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า ผู้​ทำ​สิ่งต่างๆ​อัน​วิเศษสุด​ให้​กับเจ้า คน​ของเรา​จะ​ไม่ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​อีกเลย</verse>
				<verse number="27">เจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​อยู่​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า ไม่มี​พระเจ้า​อื่นอีก และ​ประชาชน​ของเรา​จะ​ไม่ต้อง​ถูก​ทำ​ให้​ขายหน้า​อีกเลย”</verse>
				<verse number="28">หลังจากนี้ เรา​จะ​เท​พระวิญญาณ​ของเรา​ลงบน​ทุกคน เพื่อว่า​ลูกสาว​และ​ลูกชาย​ของ​พวกเจ้า​จะ​พูด​แทนเรา พวก​ผู้อาวุโส​ของเจ้า​จะ​เข้าใจ​ความต้องการ​ของเรา​ผ่าน​ทาง​ความฝัน และ​พวก​คนหนุ่ม​ของเจ้า​จะ​เห็น​สิ่ง​ที่​เรา​เปิดเผย​ให้เห็น</verse>
				<verse number="29">ใน​เวลานั้น แม้แต่​คนใช้​ชายหญิง​ของเจ้า เรา​ก็​จะ​เท​พระวิญญาณ​ของเรา​ให้</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​ทำ​ลาง​อัศจรรย์​ใน​ท้องฟ้า​และ​บน​ดิน มัน​จะ​มี​ทั้ง​เลือด ไฟ​และ​กลุ่ม​ควัน</verse>
				<verse number="31">ก่อน​ที่​วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่าสะพรึงกลัว​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มาถึง ดวง​อาทิตย์​จะ​มืด​ไป ดวงจันทร์​จะ​แดง​เหมือน​เลือด</verse>
				<verse number="32">แต่​ทุกคน​ที่​ร้อง​เรียก​ชื่อ​พระยาห์เวห์​จะรอด เพราะ​จะ​มี​พวก​เหลือ​รอดชีวิต​อยู่​บน​ภูเขา​ศิโยน​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เหมือน​ที่​พระยาห์เวห์​ได้​พูดไว้ และ​ใน​ท่ามกลาง​ผู้ที่​รอดชีวิต​เหล่านั้น​จะ​มี​คน​เหล่านั้น​ที่​พระยาห์เวห์​เรียก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">“จำไว้ให้ดี ใน​ช่วง​วันเวลา​เหล่านั้น เรา​จะ​พลิก​สถานการณ์​ให้​กับ​ชาวยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​รวบรวม​ชนชาติ​ทั้งหมด​มา และ​เรา​จะ​พา​พวกเขา​ลงไป​ยัง​หุบเขา​เยโฮชาฟัท และ​ที่นั่น เรา​จะ​ตัดสิน​พวกเขา​ตาม​ที่​พวกเขา​สมควร​จะ​ได้รับ เพื่อ​เห็นแก่​อิสราเอล​ที่​เป็น​ประชาชน​และ​มรดก​ของเรา เพราะ​ชนชาติ​พวกนี้​ทำให้​คน​ของเรา​ต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​พวกมัน​ยัง​แบ่งแยก​ดินแดน​ของเรา​ท่ามกลาง​พวกมัน​ด้วย</verse>
				<verse number="3">พวก​ชนชาติ​เหล่านี้​ได้​จับสลาก​แบ่ง​คน​ของเรา พวกเขา​ได้​แลก​เด็กผู้ชาย​กับ​ค่าเที่ยว​โสเภณี​ของ​พวกเขา และ​ได้​ขาย​เด็กผู้หญิง​เพื่อ​แลก​กับ​เหล้าองุ่น​ที่​พวกเขา​ดื่มกิน​กัน</verse>
				<verse number="4">ไทระ ไซดอน และ​พวก​เขตแดน​ต่างๆ​ของ​ฟีลิสเตีย พวกเจ้า​จะ​เอา​ยังไง​กับเรา พวกเจ้า​กำลัง​แก้แค้น​เราหรือ พวกเจ้า​กำลัง​ทำ​อะไร​เพื่อ​ทำร้าย​เราหรือ เรา​จะ​คืน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​ทำ​กับ​เรา​ลง​บน​หัว​เจ้าเอง​ใน​ทันที​ทันใด</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​ได้​เอา​เงิน​และ​ทองคำ​ของเรา​ไป และ​พวกเจ้า​ได้​เอา​พวก​ของ​ที่​มีค่า​ที่สุด​ของเรา​ไป​ไว้​ตาม​วัดต่างๆ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​ได้​ขาย​คนหนุ่มสาว​ชาวยูดาห์​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม​ให้​พวกกรีก เพื่อ​ให้​พวกเขา​ไป​อยู่​ห่างไกล​จาก​เขตแดน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">ดู​ให้ดี เรา​จะ​เอา​พวกเขา​ขึ้นมา​จาก​ดินแดน​ที่​พวกเจ้า​ขาย​พวกเขา​ไป​นั้น และ​เรา​จะ​ตอบแทน​การกระทำ​ต่างๆ​ของ​พวกเจ้า​ลง​บน​หัว​ของ​พวกเจ้า​เอง</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ขาย​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของเจ้า​ให้​กับ​ชาวยูดาห์ และ​ชาวยูดาห์​จะ​ขาย​พวกเขา​ต่อไป​ให้​กับ​ชาวเสบา ซึ่ง​เป็น​ชาติ​ที่​อยู่​ห่างไกล​ออกไป เพราะ​เรา​ยาห์เวห์​ได้​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น”</verse>
				<verse number="9">ให้​ประกาศ​สิ่งนี้​ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย ให้​เตรียม​ตัว​กัน​เข้าสู่​สงคราม​ศักดิ์สิทธิ์ ไป​ปลุก​ทหาร​ทั้งหลาย ให้​พวกนักรบ​บุก​โจมตี</verse>
				<verse number="10">ให้​ตี​คันไถ​ของเจ้า​ให้​เป็น​ดาบ และ​ตี​ขอ​สำหรับ​ลิด​กิ่ง​ของเจ้า​ให้​เป็น​ทวน ให้​คน​อ่อนแอ​พูดว่า “ข้า​เป็น​นักรบ​ที่​แข็งแกร่ง”</verse>
				<verse number="11">มา​เร็วๆ​ทุก​ชนชาติ​ที่​อยู่​รอบๆ มา​รวมตัว​กัน​ที่นั่น ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ได้โปรด​นำ​พวก​ทหาร​ของ​พระองค์​ลงมา</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า ปลุก​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ตื่นตัว และ​มุ่งหน้า​สู่​หุบเขา​เยโฮชาฟัท เพราะ​เรา​จะ​นั่ง​อยู่​ที่นั่น​ตัดสิน​ทุกๆ​ชนชาติ​ที่​อยู่​รอบๆ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="13">ส่ง​เคียว​มา​ได้แล้ว เพราะ​พืชผล​สุกงอม​ให้​เก็บเกี่ยว​แล้ว มา​ย่ำ​ผลองุ่น​ได้แล้ว เพราะ​มี​องุ่น​เต็ม​บ่อย่ำ​แล้ว ถัง​เก็บ​เหล้าองุ่น​ก็​เต็ม​จนล้น เพราะ​ความเจ็บปวด​ที่​พวกเขา​ก่อ​ขึ้น​นั้น​มัน​มากมาย​นัก</verse>
				<verse number="14">มี​ฝูงชน​จำนวน​มาก​ใน​หุบเขา​แห่ง​การตัดสิน เพราะ​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​มาถึง​แล้ว​อย่าง​แน่นอน​ใน​หุบเขา​แห่ง​การตัดสิน</verse>
				<verse number="15">ดวงจันทร์​และ​ดวง​อาทิตย์​จะ​มืดไป และ​ดวงดาว​ทั้งหลาย​จะ​หยุด​ส่องแสง</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์​จะ​คำราม​จาก​ภูเขา​ศิโยน พระองค์​จะ​ร้อง​ตะโกน​ก้อง​จาก​เยรูซาเล็ม ทำให้​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก​สั่นสะเทือน แต่​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​ที่​คุ้มภัย​ให้​กับ​คน​ของ​พระองค์ และ​จะ​เป็น​ที่กำบัง​ที่​เข้มแข็ง​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พวกเจ้า​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า ผู้ที่​อาศัย​อยู่​บน​ศิโยน ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา เมือง​เยรูซาเล็ม​จะ​เป็น​เมือง​ศักดิ์สิทธิ์ และ​คน​ต่าง​ชาติ​จะ​ไม่ได้​บุก​เข้ามา​อีก</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น​จะ​มี​น้ำองุ่น​อัน​หอมหวาน​หยด​ออกมา​จาก​ภูเขา​ต่างๆ จะ​มี​น้ำนม​ไหล​ออกมา​จาก​เนินเขา​ต่างๆ จะ​มี​น้ำไหล​ไป​ทั่ว​หุบเขา​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ จะ​มี​น้ำพุ​ไหล​พุ่ง​ออกมา​จาก​พระวิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ และ​จะ​ให้​ความชุ่มชื่น​กับ​หุบเขา​อาคาเซีย</verse>
				<verse number="19">อียิปต์​จะ​กลายเป็น​ดินแดน​รกร้าง และ​เมือง​เอโดม​จะ​กลายเป็น​ทะเลทราย​ร้าง เพราะ​พวกเขา​โหดร้าย​ต่อ​ชาวยูดาห์ และ​ทำให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​ตก​ไปทั่ว​แผ่นดิน​ยูดาห์</verse>
				<verse number="20">จะ​มี​คน​อาศัย​อยู่​ใน​ยูดาห์​ตลอดไป และ​จะ​มีคน​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​ตลอด​ชั่วลูก​ชั่วหลาน</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ไม่​ลงโทษ​พวก​ที่​ทำ​ให้​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์​ไหลนอง​หรือ พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​ที่​ศิโยน​แน่​ขนาดไหน เรา​ก็​จะ​ลงโทษ​พวกมัน​แน่​ขนาดนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="30">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่คือ​คำพูด​ของ​อาโมส อาโมส​เป็น​เจ้าของ​ฝูงแกะ​คนหนึ่ง​จาก​เมือง​เทโคอา อาโมส​ได้รับ​ถ้อยคำ​เหล่านี้ เกี่ยวกับ​อิสราเอล​ผ่าน​ทาง​นิมิต​ต่างๆ​สองปี​ก่อนที่​จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว ซึ่ง​เป็น​ช่วง​ที่​อุสซียาห์ เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ และ​เยโรโบอัม​ลูกชาย​ของ​โยอาช​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">“อาโมส​พูดว่า พระยาห์เวห์​คำราม​เหมือน​สิงโต​จาก​ศิโยน และ​พระองค์​เปล่ง​เสียงดัง​เหมือน​ฟ้าร้อง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม ทุ่งหญ้า​ของ​ผู้เลี้ยง​แกะ​ก็​เหือด​แห้ง แม้แต่​ยอดเขา​คารเมล ​ยัง​เหี่ยวแห้ง​ไปด้วย”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​ดามัสกัส​ใน​ซีเรีย​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ถึงขนาด​บี้​คน​กิเลอาด เหมือน​ใช้​เครื่องมือ​เหล็ก​นวด​เมล็ดข้าว</verse>
				<verse number="4">	ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลงมา​บน​วัง​ของ​กษัตริย์​ฮาซาเอล และ​เรา​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ของ​กษัตริย์​เบนฮาดัด ให้​ราบคาบ</verse>
				<verse number="5">เรา​ก็​จะ​หัก​กลอน​ประตู​ของ​ดามัสกัส และ​เรา​จะ​กำจัด​ผู้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ใน​หุบเขา​อาเวน เรา​จะ​ทำลาย​คน​ที่​ถือ​คทา​ใน​เบธเอเดน และ​คน​อาราม​ก็​จะ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ที่​แผ่นดิน​คีร์ พระยาห์เวห์​พูดไว้​อย่างนี้”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​กาซา​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ถึงขนาด​กวาด​ต้อน​คน​ทั้ง​ชุมชน ให้​ไป​เป็น​ทาส​ที่​ประเทศ​เอโดม</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลงมา​ที่​กำแพงเมือง​กาซา และ​มัน​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของมัน​อย่าง​ราบคาบ</verse>
				<verse number="8">และ​เรา​จะ​กำจัด​ผู้​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์​ของ​เมือง​อัชโดด และ​เรา​ก็​จะ​ทำลาย​คน​ที่​ถือ​คทา​ของ​เมือง​อัชเคโลน และ​เรา​จะ​ลงมือ​จัดการ​กับ​เมือง​เอโครน แล้ว​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​จะ​หลงเหลือ​อยู่​ก็​จะ​ตาย” พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดไว้​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​ไทระ​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ถึงขนาด​ขาย​คน​ทั้ง​ชุมชน​ให้​ไป​เป็น​ทาส​ใน​ประเทศ​เอโดม และ​พวกเขา​ก็​ไม่ได้​รักษา​ข้อตกลง​ที่​พวกเขา​ได้​ทำ​ร่วมกัน​ฉันท์​พี่น้อง</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลงมา​บน​กำแพง​เมือง​ไทระ และ​มัน​ก็​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของมัน​จน​ราบคาบ”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​เอโดม​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ถึงขนาด​เอา​ดาบ​ไล่ฟัน​คน​อิสราเอล​พี่น้อง​ของเขา อย่าง​ไม่มี​ความเมตตาปรานี เขา​ฉีก​เนื้อ​ของ​พี่น้อง​เขา​อย่าง​ไม่หยุดพัก​ด้วย​ความโกรธ เขา​โจมตี​พี่น้อง​เขา​อย่าง​ไม่หยุดหย่อน​ด้วย​ความแค้น</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลงมา​บน​เมือง​เทมาน และ​มัน​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ของ​เมือง​โบสราห์​ลง​จน​ราบคาบ”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​อัมโมน​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ถึงขนาด​ได้​แหวะ​ท้อง​ของ​คนท้อง​ใน​เมือง​กิเลอาด ใน​ช่วงที่​พวกเขา​ทำ​สงคราม​ขยาย​ดินแดน​ของเขา</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​เรา​จะ​จุดไฟ​บน​กำแพง​ของ​เมือง​รับบาห์ และ​มัน​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ของมัน​ลง​จน​ราบคาบ เรื่องนี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วันทำศึก​ตอนที่​ศัตรู​โห่ร้อง และ​โจมตี​พวกเขา​อย่าง​พายุหมุน</verse>
				<verse number="15">แล้ว​กษัตริย์ พร้อมทั้ง​พวก​เจ้าฟ้า​ของเขา ก็​จะ​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย​พร้อมๆ​กันหมด” พระยาห์เวห์​พูดไว้​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​โมอับ​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก ถึงขนาด​เผา​กระดูก​ของ​กษัตริย์​เอโดม​ไป​ทำ​ปูนขาว</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​มา​บน​โมอับ และ​มัน​ก็​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ของ​เมือง​เคริโอท​ลง​จน​ราบคาบ แล้ว​โมอับ​ก็​จะ​ตายไป​ท่ามกลาง​เสียงรบ ใน​ท่ามกลาง​เสียง​โห่ร้อง​และ​เสียง​แตรเขาสัตว์</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​กำจัด​ผู้นำ​ของ​โมอับ และ​เรา​จะ​ฆ่า​พวก​เจ้าฟ้า​ทั้งหมด​ของเขา​ไป​พร้อมๆ​กับเขา” นั่น​คือ​สิ่งที่​พระยาห์เวห์​บอก</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​ยูดาห์​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก คือ​เขา​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของเรา และ​ไม่ยอม​รักษา​กฎต่างๆ​ของเรา​ด้วย พระ​เทียมเท็จ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา​เฝ้า​ติดตามนั้น นำ​พวกเขา​ให้​ทิ้ง​เรา​ไป</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​ไฟ​ลง​มา​บน​ยูดาห์ และ​มัน​จะ​เผาผลาญ​พวก​ป้อม​ปราการ​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ลง​จน​ราบคาบ”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​บอกว่า “เรา​จะ​ลงโทษ​คน​อิสราเอล​อย่าง​แน่นอน เพราะ​พวกเขา​ทำ​ผิดบาป​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก อย่างเช่น พวกเขา​ขาย​คน​ที่​ซื่อสัตย์​ไป​เป็น​ทาส เพราะ​คน​ซื่อสัตย์​ไม่มี​เงิน​มา​ชดใช้​หนี้ ขาย​คนยากจน​ไป​เป็น​ทาส​เพราะ​คนยากจน​ไม่มี​เงิน​มา​จ่ายหนี้ หนี้​ที่​มีค่า​แค่​รองเท้าสาน​คู่เดียว</verse>
				<verse number="7">พวกเขา​เหยียบย่ำ​กดหัว​คนจน​จม​ลง​ใน​ดิน และ​ผลักไส​พวก​คนจน​ไป​ให้​พ้นทาง พ่อ​กับ​ลูกชาย​ก็​ร่วมเพศ​กับ​หญิงสาว​คนเดียวกัน ทำ​ให้​เสื่อม​เสีย​ชื่อเสียง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​เอา​เสื้อผ้า​ของ​คนจนๆ​มา​ปูนอน​อยู่​ข้างๆ​แท่นบูชา​ของ​พวกเขา เสื้อผ้า​พวกนี้​เป็น​เสื้อผ้า​ที่​คนจน​เอา​มา​ค้ำ​ประกัน​หนี้ และ​พวกเขา​ทำให้​ผู้คน​ต้อง​จ่าย​ค่าปรับ​เป็น​เหล้าองุ่น แล้ว​พวกเขา​ก็​เอา​มา​ดื่มกิน​กัน​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">เป็น​เราเอง​ที่​ทำลาย​คน​ต่อหน้า​พวกเขา คน​อาโมไรต์ ​นี้​สูง​เหมือนกับ​พวก​ต้นสน​ซีดาร์ และ​แข็งแรง​เหมือนกับ​พวก​ต้นโอ๊ค เรา​ได้​ทำลาย​ทั้ง​ผล​บนต้น และ​ราก​ในดิน</verse>
				<verse number="10">เป็น​เราเอง​ที่​นำ​เจ้า​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​นำทาง​เจ้า​ใน​ช่วง​ที่​เจ้า​อยู่​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​แห้งแล้ง​เป็น​เวลา​สี่สิบปี เราเอง​ที่​ทำ​ให้​เจ้า​ได้​ยึดครอง​แผ่นดิน​ของ​คน​อาโมไรต์</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้​เลือก​ลูก​ของเจ้า​บางคน​ให้​เป็น​พวก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า และ​เลือก​คนหนุ่ม​ของเจ้า​บางคน​เป็น​พวกนาศีร์ ว่าไง คน​อิสราเอล เจ้า​ว่า​มันจริง​ตามนี้​หรือเปล่า” พระยาห์เวห์​บอกไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="12">“แต่​พวกเจ้า​ทำให้​พวกนาศีร์​ดื่ม​เหล้าองุ่น และ​เจ้า​ก็​สั่ง​พวก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า ไม่ให้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ตอนนี้​เรา​จะ​ทำให้​พวกเจ้า​ติดหนึบ​อยู่​ในที่​ของ​พวกเจ้า เหมือนกับ​รถ​ที่​บรรทุก​ข้าวสาร​เกิน​น้ำหนัก ติด​อยู่​ในโคลน</verse>
				<verse number="14">พวกนักวิ่ง​ลมกรด​ก็​จะ​ยัง​วิ่งหนี​ไม่ทัน คน​ที่​แข็งแรง​ก็​จะ​ยัง​แข็งแรง​ไม่พอ พวกทหาร​ก็​จะ​ไม่สามารถ​ปกป้อง​ตัวเอง​ได้</verse>
				<verse number="15">พวก​ยิงธนู​ก็​จะ​ไม่​สามารถ​ยืนหยัด​ต่อสู้ และ​พวก​นักวิ่ง​ลมกรด​ก็​จะ​ยัง​วิ่งหนี​ไม่ทัน และ​พวก​ทหารม้า​ก็​จะ​ไม่​สามารถ​รักษา​ชีวิต​ของ​ตนเอง​ได้</verse>
				<verse number="16">แม้แต่​นักรบ​ผู้กล้า​ก็​ยัง​จะต้อง​วิ่งหนี​ตัว​ล่อนจ้อน​ใน​วันนั้น” พระยาห์เวห์​บอกไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล ฟังไว้​ให้ดี นี่​เป็น​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​พระองค์​พูด​ต่อต้าน​พวกเจ้า ต่อต้าน​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด ที่​พระยาห์เวห์​เคย​นำ​ออกมา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="2">จาก​ชนชาติ​ทั้งหมด​ใน​โลกนี้ มี​แต่​พวกเจ้า​เท่านั้น​ที่​เรา​เอาใจใส่​เป็น​พิเศษ แต่​เจ้า​กลับ​ไม่​เชื่อฟัง​เรา เพราะ​อย่างนี้ เรา​จะ​ลงโทษ​พวกเจ้า สำหรับ​ความ​ผิดบาป​ที่​เจ้าทำ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ไม่ได้​นัดพบ​กันก่อน คน​สองคน​จะ​เดินทาง​ไป​ด้วยกัน​ได้หรือ</verse>
				<verse number="4">ถ้า​สิงโต​ยัง​ไม่เจอ​เหยื่อ​ของมัน มัน​จะ​แผด​เสียงร้อง​ในป่า​หรือ ถ้า​สิงโต​หนุ่ม​ยัง​จับ​อะไร​ไม่ได้ มัน​จะ​แผด​เสียง​จาก​ถ้ำ​ของมัน​หรือ</verse>
				<verse number="5">ถ้า​ไม่มี​เหยื่อ​มา​ล่อนก มัน​จะ​ติด​กับดัก​ที่พื้น​หรือ ถ้า​ไม่มี​อะไร​มา​ติด​กับดัก​นั้น กับดัก​จะ​เด้ง​ขึ้นมา​จากพื้น​หรือ</verse>
				<verse number="6">ถ้า​มี​เสียง​แตร​เตือน​ใน​เมือง คน​จะ​ไม่กลัว​หรือ ถ้า​มี​ความหายนะ​เกิดขึ้น​กับ​เมือง ก็​ไม่ใช่​เพราะ​พระยาห์เวห์​ทำ​ให้​มัน​เกิดขึ้น​หรอกหรือ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ไม่​ทำ​อะไร จนกว่า​พระองค์​จะ​เปิดเผย​แผนการ​นั้น​ให้​กับ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ที่​เป็น​พวก​ผู้พูด​แทน​พระเจ้า​รู้​เสียก่อน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​สิงโต​คำราม คน​จะ​ไม่กลัว​หรือ ถ้า​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด คน​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​ประกาศ​ออกไป​หรือ</verse>
				<verse number="9">ให้​บอก​สิ่งนี้​กับ​ผู้คน​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของ​เมือง​อัชโดด และ​ของ​แผ่นดิน​อียิปต์ ให้​บอก​กับ​พวกเขา​ว่า “มา​รวมตัว​กัน​ที่​ภูเขา​ต่างๆ​ของ​สะมาเรีย แล้ว​เจ้า​จะ​เห็น​ความโหดร้าย​ทารุณ​ที่​มี​ต่อกัน และ​เห็น​การกดขี่​ข่มเหง​กันและกัน เพราะ​ผู้คน​ไม่รู้​ว่า​จะ​ทำดี​ยังไง คน​เหล่านั้น​ไป​แย่งชิง​และ​ปล้น​สิ่งของ​ของ​คนอื่น แล้ว​เอา​มา​เก็บ​สะสม​ไว้​ใน​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของ​พวกเขา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="10"></verse>
				<verse number="11">ดังนั้น นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต พูด คือ “ศัตรู​จะ​มา​ปิด​ล้อม​แผ่นดิน​นี้​ไว้​ทุกด้าน และ​ทำลาย​แนว​ป้องกัน​ต่างๆ​ของเจ้า และ​ปล้น​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​อยู่​ตาม​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ของเจ้า​ไป”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ช่วย​คน​อิสราเอล​ที่​อยู่​ใน​สะมาเรีย​เหมือน​กับ​ที่​ผู้เลี้ยงแกะ​พยายาม​ช่วยแกะ​ให้​รอด​จาก​ปาก​สิงโต แต่​ช่วย​ออกมา​ได้​แค่​ขา​สองขา​และ​หู​หนึ่งข้าง พวกเขา​เหลือรอด​แค่​เสี้ยวหนึ่ง​ของ​เก้าอี้นอน​ยาว​และ​ขาเตียง​ข้างหนึ่ง”</verse>
				<verse number="13">ฟัง​ให้ดี และ​ให้​เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด</verse>
				<verse number="14">“ใน​วัน​ที่​เรา​จะ​ลงโทษ​อิสราเอล สำหรับ​ความ​ผิดบาป​ของเขา​นั้น เรา​จะ​ทำลาย​แท่นบูชา​ที่​เมือง​เบธเอล ด้วย และ​จะ​ตัด​มุม​ทั้งสี่​ของ​แท่นบูชา​นั้น​ทิ้ง และ​มัน​ก็​จะ​ล่วง​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ทำลาย​บ้านพัก​ฤดูหนาว​และ​บ้านพัก​ฤดูร้อน และ​จะ​ทำลาย​บ้าน​ที่​ตกแต่ง​ด้วย​งาช้าง และ​ทำลาย​บ้าน​อื่นๆ​อีกมากมาย” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">	ฟัง​ถ้อยคำ​นี้​ให้ดี พวกแม่วัว​ของ​บาชาน ที่​อยู่​บน​ภูเขา​ของ​สะมาเรีย เจ้า​ข่มเหง​คน​ยากจน และ​บดขยี้​คน​ที่​ยากจน​ข้นแค้น เจ้า​บอก​กับ​สามี​ของ​พวกเจ้า​ว่า “เอา​อะไร​มา​ให้ดื่ม​หน่อยสิ”</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์ พระองค์​ได้​สัญญา​ว่า “เวลานั้น​จะ​มาถึง​เจ้า​อย่างแน่นอน เป็น​เวลา​ที่​พวกเขา​จะ​มา​ลาก​พวกเจ้า​ไป​ด้วยเบ็ด พวกเจ้า​จะ​ถูก​ลาก​ไป​ด้วย​เบ็ด​ตกปลา​หมด​ทุกคน</verse>
				<verse number="3">เจ้า​แต่ละคน​จะ​ตรง​ออกไป​นอก​เมือง​ได้เลย ตาม​ช่อง​กำแพง​ที่​แตก​ทั้งหลาย และ​เจ้า​จะ​ถูก​โยน​ข้าม​ไป​ที่​ฮารโมน” พระยาห์เวห์​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="4">	“มา​ที่​เมือง​เบธเอล และ​ทำบาป​ไปเลย มา​ที่​กิลกาล​และ​ทำบาป​มากขึ้น​ไปอีก ให้​นำ​เครื่องเซ่นไหว้​ของเจ้า​มา​ทุกๆเช้า และ​ทุกๆ​สามวัน​ให้​เอา​สิบ​เปอร์เซ็นต์​ของ​พืชผล​ของเจ้า​มาถวาย</verse>
				<verse number="5">ให้​เผา​ขนมปัง​เป็น​เครื่อง​บูชา​ขอบคุณ ให้​โฆษณา อวด​ไปเลย​ถึง​เครื่อง​บูชา​ที่​เจ้า​สมัครใจ​เอามา​ถวาย เพราะ​เจ้า คน​อิสราเอล​ชอบ​ทำ​อย่างนั้นนี่” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดไว้​ว่า​อย่างนี้</verse>
				<verse number="6">“เรา​ทำให้​ฟัน​ของ​พวกเจ้า​สะอาด​เกลี้ยงเกลา เพราะ​ขาด​อาหาร​กิน ไป​ทั่ว​ทุกหนแห่ง​และ​ทุกเมือง​ของเจ้า แต่​พวกเจ้า​ก็​ยัง​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">“เรา​หยุดยั้ง​ฝน​ไปจาก​พวกเจ้า สามเดือน​ก่อน​ที่​จะถึง​ฤดูเก็บเกี่ยว เรา​ให้​เมืองหนึ่ง​มีฝน อีก​เมืองหนึ่ง​ไม่มี เรา​ทำให้​ท้องทุ่งหนึ่ง​มีฝน อีก​แปลงหนึ่ง​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="8">คน​จาก​เมืองโน้น​เมืองนี้​จะ​ต้อง​เดินโซเซ​ไปหาน้ำ​ที่​เมืองอื่น แต่​ก็​มีน้ำ​ไม่พอ​ดื่ม ถึง​อย่างนั้น​พวกเจ้า​ก็​ยัง​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“เรา​ได้​ทำลาย​พืชผล​ของเจ้า ให้​มัน​เกิดโรค​และ​เป็นรา​เน่าเปื่อย เรา​ทำให้​สวนผัก​และ​สวนองุ่น​ของเจ้า​แห้งแล้ง​ไป ตั๊กแตน​มา​กิน​ต้นมะเดื่อ​และ​ต้นมะกอก​ของเจ้า แต่​เจ้า​ก็ยัง​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="10">“เรา​ส่ง​เชื้อโรค​ร้ายแรง​มา​ใน​ท่ามกลาง​พวกเจ้า เหมือน​กับ​ที่​เรา​เคยทำ​กับ​อียิปต์ เรา​ฆ่า​คนหนุ่มๆ​ของเจ้า​ใน​สงคราม และ​พวกม้า​ก็​ถูก​ยึดไป เรา​ทำให้​คนตาย​ใน​ค่าย​ต่างๆ​ของเจ้า ส่งกลิ่นเหม็น​คละคลุ้ง​มา​เข้า​จมูกเจ้า แต่​เจ้า​ก็ยัง​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="11">“เรา​ได้​ทำลาย​พวกเจ้า​บางคน เหมือน​กับ​ที่​เรา​ได้​ทำลาย​เมือง​โสโดม​และ​โกโมราห์ พวกเจ้า​เป็น​เหมือน​ไม้​ที่​ถูกเผา​ที่​ถูกดึง​ออกมา​จาก​ไฟ แต่​เจ้า​ก็ยัง​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">“ดังนั้น อิสราเอล เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับเจ้า เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​เผชิญหน้า​กับเรา​พระเจ้า​ของเจ้า​ที่​จะ​มา​ตัดสินเจ้า”</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้ที่​สร้าง​ภูเขา​ทั้งหลาย รวมทั้ง​สายลม แล้ว​พระองค์​บอก​ให้​มนุษย์​รู้​ถึง​แผนการ​ของ​พระองค์ พระองค์​สร้าง​เวลาเช้า​และ​เวลาค่ำ และ​พระองค์​เดิน​ไป​บน​ภูเขา​สูงๆ​ของโลก ชื่อ​ของ​พระองค์​คือ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">คน​อิสราเอล​เอ๋ย ฟัง​เพลงนี้​ที่​เราร้อง​ขึ้นมา​ต่อต้าน​พวกเจ้า เป็น​เหมือน​เพลงไว้ทุกข์</verse>
				<verse number="2">อิสราเอล​ผู้​เป็น​หญิงสาว​ล้มลง และ​นาง​ก็​จะ​ไม่​ลุกขึ้น​มาอีก นาง​ถูก​ทอดทิ้ง​ให้​นอน​อยู่​ใน​ที่ดิน​ของนางเอง แล้ว​ไม่มีใคร​ช่วย​ยก​นาง​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต พูด​เรื่อง​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ว่า “เมือง​ที่​ส่ง​ทหาร​ออกไป​สู้รบ​เป็นพัน ก็​จะ​เหลือรอด​กลับมา​เป็นร้อย เมือง​ที่​ส่ง​ทหาร​ออกไป​สู้รบ​เป็นร้อย ก็​จะ​เหลือรอด​กลับมา​เป็นสิบ”</verse>
				<verse number="4">เพราะ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูดไว้​กับ​คนอิสราเอล “แสวงหา​เราสิ แล้ว​เจ้า​จะ​มีชีวิต​อยู่​ต่อไป</verse>
				<verse number="5">อย่า​ไป​แสวงหา​ที่​เมือง​เบธเอล อย่า​เข้า​ไปใน​เมือง​กิลกาล และ​อย่า​ข้ามไป​ที่​เมือง​เบเออร์เชบา เพราะ​คนกิลกาล​จะ​ถูกต้อน​ไป​เป็นเชลย​อย่างแน่นอน และ​เมือง​เบธเอล​ก็​จะ​ถูกทำลาย</verse>
				<verse number="6">แสวงหา​พระยาห์เวห์​สิ แล้ว​เจ้า​จะ​มีชีวิต​อยู่​ต่อไป ไม่​อย่างนั้น​พระองค์​จะ​พลุ่ง​ออกไป​เหมือนไฟ​ต่อ​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ และ​ไฟนั้น​ก็​จะ​ไป​เผาผลาญ​เมือง​เบธเอล และจะ​ไม่มีใคร​ดับได้</verse>
				<verse number="7">นี่ เจ้า​ผู้​ที่​เปลี่ยน​ความยุติธรรม​ให้​ขม​อย่าง​บอระเพ็ด และ​ซัด​ความถูกต้อง​ลง​กับ​พื้นดิน</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​เป็น​ผู้สร้าง​กลุ่มดาว​ลูกไก่​และ​กลุ่มดาวไถ พระองค์​เป็น​ผู้ที่​เปลี่ยน​ความมืด​ให้เป็น​รุ่งเช้า และ​เปลี่ยน​กลางวัน​ให้​มืด​เป็น​กลางคืน พระองค์​เรียก​น้ำ​จาก​ทะเล และ​เท​เป็น​ฝน​ลงบน​พื้นโลก ยาห์เวห์​คือ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ทำลาย​คนที่​เข้มแข็ง ป้อม​ปราการ​จึง​ถูก​ทำลาย​ลง”</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้า​เกลียด​คน​ที่​ศาล​ที่​ต่อต้าน​ความชั่วร้าย พวกเจ้า​เกลียดชัง​คน​ที่​พูด​ความจริง​ในศาล</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น เนื่องจาก​เจ้า​เหยียบย่ำ​คนจน และ​เจ้า​ก็​รีดไถ​ข้าวสาลี​ที่​เป็น​ส่วนแบ่ง ของพวกเขา พวกเจ้า​ได้​สร้าง​พวกบ้าน​ที่​สวยงาม​จาก​หิน​ที่สกัดแล้ว แต่​เจ้า​จะ​ไม่ได้​อยู่​ในบ้าน​พวกนั้นหรอก พวกเจ้า​ได้​ปลูก​สวนองุ่น​ที่​มีค่า แต่​เจ้า​จะ​ไม่ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จาก​สวนนั้นหรอก</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เรา​รู้ว่า​ความ​ผิดบาป​ของเจ้า​นั้น​มี​มาก​ขนาดไหน และ​รู้ว่า​ความบาป​ต่างๆ​ของ​พวกเจ้า​นั้น​มัน​มากมาย​มหาศาล พวกเจ้า​ที่​ชอบ​กดขี่​คนเหล่านั้น​ที่​ทำถูกต้อง พวกเจ้า​ที่​ชอบ​รับ​สินบน และ​กีดกัน​ไม่ให้​คนจน​ได้รับ​ความยุติธรรม​ที่ศาล</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ใน​เวลา​ที่​ชั่วร้าย​อย่างนี้ คน​ที่​ฉลาด​ก็​จะ​นิ่งเสีย</verse>
				<verse number="14">ให้​แสวงหา​ความดี​ไม่ใช่​ความชั่วร้าย เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​มีชีวิต​อยู่​ต่อไป และ​เพื่อ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​อยู่​กับ​พวกเจ้า เหมือน​กับ​ที่​เจ้า​ชอบ​อ้างนั้น</verse>
				<verse number="15">ให้​เกลียด​ความชั่ว​แต่​รัก​ความดี และ​ให้​ตั้ง​ความยุติธรรม​ขึ้น​ในศาล ไม่แน่​บางที​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น อาจ​จะ​มี​ความเมตตา​กับ​คน​ของ​โยเซฟ​ที่​ยัง​เหลืออยู่​ก็ได้</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น องค์เจ้าชีวิต ได้​พูดไว้​อย่างนี้​ว่า “ตาม​ลานเมือง​ทั้งหมด​จะ​มี​เสียงคร่ำครวญ และ​ตาม​ท้องถนน​ทั้งหมด​จะ​มี​เสียง​พูดว่า ‘แย่แล้ว แย่แล้ว’ และ​พวกเขา​จะ​เรียก​ให้​ชาวนา​ร้องคร่ำครวญ และ​เรียก​ให้​พวก​ที่​ร้องไห้​เป็นอาชีพ​มา​ร้องคร่ำครวญ</verse>
				<verse number="17">และ​จะ​มี​การ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ทั่ว​สวนองุ่น​ทุกแห่ง เพราะ​เรา​จะ​ผ่าน​ไป​ท่ามกลาง​เจ้า” พระยาห์เวห์​บอกว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">นี่ เจ้า​คน​ที่​ตั้งหน้า​ตั้งตา​คอย​วันพิพากษา​ของ​พระยาห์เวห์ ทำไม​เจ้า​ถึง​อยากเจอ​วันพิพากษา​ของ​พระยาห์เวห์​นัก วันนั้น​จะ​มืดมิด​ไม่สว่าง</verse>
				<verse number="19">มัน​จะ​เหมือน​กับ​คน​ที่​วิ่งหนี​สิงโต แต่​ไป​เจอ​หมี หรือ​คน​ที่​หนี​เข้าไป​ในบ้าน และ​เอา​มือ​พิงฝา​แล้ว​ถูก​งู​กัด​เข้า</verse>
				<verse number="20">วัน​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น จะ​มืดมิด​ไม่สว่างไสว มัน​จะ​มืดสนิท​ชนิด​ที่​ไม่มี​แสง​รอด​เข้ามา​ได้เลย</verse>
				<verse number="21">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​เกลียดชัง เรา​เหยียด​หยาม​งาน​เทศกาล​ต่างๆ​ของเจ้า เรา​ทนไม่ได้​กับ​การประชุม​ทาง​ศาสนา​ต่างๆ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="22">ถึงแม้​เจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​ถวาย​จาก​เมล็ดพืช​ให้กับเรา เรา​ก็​จะ​ไม่ยอมรับ​พวกมัน เรา​จะ​ไม่สนใจ​เครื่อง​สังสรรค์​บูชา จาก​สัตว์เลี้ยง​ที่​อ้วนพี​ของเจ้า</verse>
				<verse number="23">เอา​เสียงเพลง​หนวกหู​ของเจ้า​ไป​ให้ไกลๆ​จากเรา เรา​จะ​ไม่ฟัง​เสียงเพลง​จาก​พิณใหญ่​ของเจ้า</verse>
				<verse number="24">แต่​ให้​ความยุติธรรม​หลั่งไหล​มา​เหมือนน้ำ และ​ความถูกต้อง​หลั่งไหล​มา​เหมือน​ลำธาร​ที่​ไหล​อยู่​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="25">ครอบครัว​อิสราเอล​เอ๋ย เจ้า​เอา​เครื่องเซ่นไหว้​และ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวายเรา​ตลอด​สี่สิบปี​ที่​เจ้า​อยู่​ในที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​หรือ ไม่หรอก</verse>
				<verse number="26">แต่​ตอนนี้ เจ้า​จะ​ยก​สัคคูท ​มา​เป็น​กษัตริย์​ของเจ้าหรือ และ​เอา​ดวงดาว​ไควัน มา​เป็น​รูปเคารพ​และ​เทพเจ้า​ของเจ้า อย่างนั้นหรือ ซึ่ง​รูปเคารพ​ทั้งสอง​นี้​เจ้าเอง​เป็น​คนสร้าง​ขึ้นมา​สำหรับ​ตัวเจ้าเอง</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​เรา​จะ​บีบบังคับ​เจ้า​ให้​ไป​เป็นเชลย​ไกล​พ้น​เมือง​ดามัสกัส​ไปเสียอีก” พระองค์​ผู้มีชื่อ​ว่า​ยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">นี่ พวกเจ้า พวกเจ้า​ที่​ชอบ​อยู่​อย่างสบายๆ​ใน​เมืองศิโยน พวกเจ้า​ที่​รู้สึก​ปลอดภัย​บน​ภูเขา​สะมาเรีย พวกเจ้า​ที่​คิดว่า​ตัวเอง​เป็น​ผู้นำ​ที่​สำคัญ​มาก​ของ​ชนชาติ​ที่ดี​ที่สุด คน​ที่​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ต้อง​มา​พึ่งพิง</verse>
				<verse number="2">	พวกผู้นำ​ของเจ้า​อวด​กับเจ้า​ว่า “ข้าม​ไป​ที่​เมือง​คาลเนห์ และ​ไปดูสิ จาก​ที่นั่น​ก็​ให้​ไป​ที่​เมือง​ฮามัท ที่​ยิ่งใหญ่ แล้ว​ให้​ลงไป​ที่​กัท​ของ​ชาวฟีลิสเตีย เมือง​พวกนั้น​ดีกว่า​เมืองศิโยน​กับ​เมืองสะมาเรีย​หรือ หรือ​ดินแดน​ของ​พวกเขา​ใหญ่​กว่า​ดินแดน​ของเจ้าหรือ”</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​คิด​ที่​จะ​ผลัก​วัน​แห่ง​ความพินาศ​ออกไป​ไกลๆ แต่​เจ้า​กลับ​นำ​บัลลังก์​แห่ง​ความโหดร้าย​ให้​เข้ามา​ใกล้ๆ</verse>
				<verse number="4">พวกเจ้า​นอน​ลง​บนเตียง​ที่​ตกแต่ง​ด้วย​งาช้าง เจ้า​เหยียดแข้ง​เหยียดขา​นอน​อยู่​บนโซฟา และ​กิน​พวก​ลูกแกะ​ที่​คัด​มาจาก​ฝูง และ​พวก​ลูกวัว​อ้วนพี​จาก​คอก</verse>
				<verse number="5">พวกเจ้า​ร้อง​ตาม​เสียง​พิณใหญ่ เหมือนกับ​ดาวิด พวกเจ้า​แต่งเพลง​ให้​ตัวเอง​เข้ากับ​เครื่อง​ดนตรี</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​ดื่ม​จาก​ชาม​เหล้าองุ่น และ​ทา​ตัวเอง​ด้วย​น้ำมัน​อย่างดี แต่​ไม่เศร้าโศก​เสียใจ​กับ​ความล่มจม​ของ​ครอบครัว​โยเซฟ</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ตอนนี้​พวกเจ้า​ก็​จะ​ถูกจับ​ไป​เป็นเชลย​ชุดแรก และ​งานเลี้ยง​ของ​พวกเจ้า​ที่​นอน​เหยียดแข้ง​เหยียดขา​อยู่​บนโซฟา​ก็​จะถึง​จุดจบ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​สาบาน​โดย​อ้างชื่อ​ของ​พระองค์​เอง นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​บอก “เรา​เกลียดชัง​ความหยิ่งยโส​ของ​ยาโคบ และ​เรา​เกลียดชัง​ป้อม​ปราการ​ของเขา ดังนั้น​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​ศัตรู​มา​ยึด​เมือง​สะมาเรีย และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​เมือง​นั้น​ไป”</verse>
				<verse number="9">ถ้า​มี​สิบคน​หลงเหลือ​อยู่​ใน​บ้าน​หลังหนึ่ง พวกเขา​จะ​ตาย​หมด​ทุกคน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ญาติ​ที่​ใกล้ชิด​ที่สุด​และ​สัปเหร่อ​ก็​จะ​มา​แบก​ศพ​เหล่านั้น​ออก​จาก​บ้าน​และ​จะ​มี​คนหนึ่ง​ถาม​คน​ที่​อยู่​ในสุด​ของบ้าน​ว่า “ยังมีใคร​เหลืออยู่​กับเจ้า​ในนั้น​หรือเปล่า” เขา​จะ​ตอบว่า “ไม่มี” แล้ว​คนแรก​ก็​จะ​พูดว่า “จุ๊ จุ๊ อย่า​เอะอะ​ไป อย่า​ได้เอ่ย​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="11">เพราะ ดูสิ พระยาห์เวห์​จะ​ออก​คำสั่ง พระองค์​ก็​จะ​ขยี้​บ้านหลังใหญ่​ให้เป็นชิ้นๆ และ​บ้านหลังเล็ก​ให้​ละเอียด​ไป</verse>
				<verse number="12">ม้า​วิ่ง​อยู่​บน​ชะเงื้อม​หิน​ได้หรือ หรือว่า​เขา​เอาวัว​มา​ไถ​ทะเล​หรือ แต่​เจ้า​ได้​เปลี่ยน​ความยุติธรรม​ให้​กลาย​เป็น​ยาพิษ และ​เปลี่ยน​ผลไม้​แห่ง​ความถูกต้อง​ให้​กลาย​เป็น​บอระเพ็ด</verse>
				<verse number="13">	พวกเจ้า​ที่​ชื่นชม​ยินดี​ที่​ได้​ยึด​เมือง​โลเดบาร์ พวกเจ้า​ที่​พูดว่า “เรา​ได้​ยึด​เอา​คารนาอิม มา​เป็น​ของเรา​ด้วย​กำลัง​ของเราเอง​ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="14">“ครอบครัว​อิสราเอล​เอ๋ย คอยดู​ให้ดี เรา​จะ​ทำให้​ชนชาติ​หนึ่ง​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเจ้า” พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูดว่า​อย่างนั้น “และ​พวกเขา​ก็​จะ​กดขี่​ข่มเหง​เจ้า​จาก​เมือง​ลีโอฮามัท​ไป​จนถึง​ลำธาร​อาราบาห์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​แสดง​สิ่งนี้​ให้​ผมเห็น พระองค์​กำลัง​ทำให้​ฝูงตั๊กแตน​เกิดขึ้น ใน​ขณะที่​ผลผลิต​ชุดหลัง​กำลัง​เกิดผล มัน​เป็น​ผลผลิต​ชุดหลัง หลังจาก​ที่​กษัตริย์​ได้​เก็บเกี่ยว​ชุดแรก​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="2">หลังจาก​ที่​ฝูงตั๊กแตน​กิน​พืชผัก​ใน​แผ่นดิน​จน​หมดแล้ว ผม​ก็​พูดว่า “พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต โปรด​ยกโทษ​ให้ด้วย ยาโคบ​จะ​ทน​ได้ยังไง เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​อ่อนแอ​และ​เล็กมาก”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​เปลี่ยนใจ​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “มัน​จะ​ไม่เกิดขึ้น”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต แสดง​สิ่งนี้​ให้​ผมเห็น พระองค์​เรียก​ห่าไฟ​ให้​ตก​ลงมา ไฟนั้น​เผาผลาญ​มหาสมุทร​ที่​กว้างใหญ่ และ​ไฟนั้น​ก็​เริ่ม​เผาผลาญ​ทุ่งนา</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ผม​ก็​พูดว่า “พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต ได้โปรด​หยุดเถอะ ยาโคบ​จะ​ไปทน​ได้ยังไง เพราะ​เขา​เป็น​ชนชาติ​ที่​อ่อนแอ​และ​เล็กมาก”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​เปลี่ยนใจ​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “มัน​จะ​ไม่​เกิดขึ้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">พระองค์​แสดง​สิ่งนี้​ให้​กับ​ผม​เห็น องค์​เจ้า​ชีวิต​ยืน​อยู่​ข้าง​กำแพง​ที่​ทำ​จาก​แร่ดีบุก และ​พระองค์​ก็​ถือ​แร่ดีบุก​อยู่​ในมือ</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระองค์​ก็​ถาม​ผม​ว่า “อาโมส เจ้า​เห็น​อะไรบ้าง” ผม​ตอบว่า “แร่ดีบุก​ครับท่าน” แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับผม​ว่า “ดูนี่สิ เรา​กำลัง​เอา​แร่ดีบุก​วาง​ไว้​ท่ามกลาง​อิสราเอล​ที่​เป็น​คน​ของเรา เรา​จะ​ไม่ยอม​ยกโทษ​ให้​กับ​พวกเขา​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="9">สถานที่​บูชา​ต่างๆ​ของ​อิสอัค​จะ​ถูก​ทำลาย​ลง และ​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​อิสราเอล​จะ​ต้อง​พังพินาศ และ​เรา​จะ​ลุก​ขึ้นมา​ต่อต้าน​และ​ฆ่าฟัน​ราชวงศ์​ของ​เยโรโบอัม​ด้วยดาบ”</verse>
				<verse number="10">อามาซิยาห์ นักบวช​คนหนึ่ง​ที่​เบธเอล ส่ง​คน​ไปบอก​กษัตริย์​เยโรโบอัม​ของ​อิสราเอล​ว่า “อาโมส​กำลัง​วางแผน​ชั่วร้าย​ต่อต้าน​ท่าน​ใน​อิสราเอล​นี่เอง ผู้คน​ทั้ง​ประเทศ​ทนฟัง​คำพูด​ทั้งหลาย​ของ​อาโมส​ไม่ได้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​อาโมส​พูดว่า ‘เยโรโบอัม​จะต้อง​ตาย​ด้วย​คมดาบ และ​คนอิสราเอล​ก็​จะต้อง​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็นเชลย​จาก​แผ่นดิน​ของเขา​อย่างแน่นอน’”</verse>
				<verse number="12">อามาซิยาห์​พูด​กับ​อาโมส​ว่า “ไปให้พ้น เจ้า​ผู้ที่​เห็น​นิมิต หนี​กลับไป​อยู่​ที่​แผ่นดิน​ยูดาห์ ไป​ทำมา​หากิน​และ​ไป​พูด​แทน​พระเจ้า​ที่นั่น​ซะ</verse>
				<verse number="13">แต่​อย่า​ได้​มา​พูด​แทน​พระเจ้า​ที่​เบธเอล​อีก​เป็น​อันขาด เพราะ​ที่นี่​เป็น​เขตศักดิ์สิทธิ์​ของ​กษัตริย์ และ​เป็น​วิหาร​ของ​อาณาจักร”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​อาโมส​ก็​ตอบ​อามาซิยาห์​ว่า “ข้าพเจ้า​ไม่ได้​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​มืออาชีพ และ​ข้าพเจ้า​ก็​ไม่ได้​เป็น​ลูกศิษย์​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ด้วย ข้าพเจ้า​เป็น​คนดูแล​ฝูงสัตว์​และ​ต้นมะเดื่อ</verse>
				<verse number="15">แต่​พระยาห์เวห์​เอา​ข้าพเจ้า​มา​จาก​การติดตาม​ดูแล​ฝูงแพะแกะ และ​พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘ไป​พูด​แทน​เรา ให้​กับ​ชาวอิสราเอล​คนของเรา’</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ตอนนี้​ให้​ท่าน​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ให้ดี ท่าน​พูดว่า ‘อย่า​พูด​แทน​พระเจ้า​ต่อว่า​คนอิสราเอล และ​อย่า​เทศนา​ต่อว่า​ครอบครัว​ของ​อิสอัค’</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น พระยาห์เวห์​ถึง​ได้​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘เมีย​ของเจ้า​จะ​กลาย​เป็น​หญิงโสเภณี​ใน​เมืองนี้ และ​ลูกชาย​ลูกสาว​ของเจ้า​จะ​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วยดาบ และ​คนอื่นๆ​ก็​จะ​มา​ยึด​ที่ดิน​ของเจ้า​ไป​แบ่งปัน​กัน และ​เจ้า​ก็​จะต้อง​ไป​ตาย​ใน​ต่างแดน และ​อิสราเอล​ก็​จะ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็นเชลย และ​ต้อง​ย้าย​ออกไป​จาก​ดินแดน​ของตน’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​แสดง​สิ่งนี้​ให้​ผมเห็น คือ​ผลไม้​ที่​สุกงอม​ตะกร้าหนึ่ง</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดว่า “อาโมส เจ้า​เห็น​อะไร” ผม​ตอบว่า “ผลไม้​ที่​สุกงอม​ตะกร้าหนึ่ง​ครับ” แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า “จุดจบ มา​ถึง​อิสราเอล​คน​ของเรา​แล้ว เรา​จะ​ไม่ยอม​ยกโทษ​ให้​กับ​พวกเขา​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="3">ใน​วันนั้น เสียง​ร้องเพลง​ต่างๆ​ใน​วิหาร​จะ​กลาย​เป็น​เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า​อย่างนั้น “จะ​มี​ซากศพ​มากมาย และ​ผู้คน​ก็​จะ​มา​ขน​พวกมัน​ไปทิ้ง​อย่าง​เงียบๆ​ใน​ที่​ทุก​หนแห่ง”</verse>
				<verse number="4">ฟังให้ดี​เจ้า​ที่​ชอบ​เหยียบย่ำ​คนจน และ​พยายาม​กำจัด​พวกเขา​ให้​หมดไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="5">เจ้า​พูดว่า “เมื่อไหร่​เทศกาล​พระจันทร์​ใหม่​จะ​หมด​นะ เรา​จะ​ได้​ไป​ขาย​ข้าวสาร​ของเรา​ซะที เมื่อไหร่​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​จะ​หมด​นะ เรา​จะ​ได้​เปิด​คลัง​ข้าวสาร​ของเรา​ออกขาย เรา​จะ​ทำ​ถ้วยตวง​ให้​เล็ก​กว่าปกติ ทำ​ลูกตุ้ม​ให้​หนัก​กว่า​มาตรฐาน​และ​โกง​ตราชั่ง</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​เอา​แกลบ​มา​ผสม​ข้าวสาร​ขาย แล้ว​เรา​จะ​เอา​เงิน​ซื้อ​คนจน​มา​เป็นทาส และ​ซื้อ​คน​ที่​ขัดสน​ด้วย​ราคา​เท่ากับ​รองเท้าสาน​คู่เดียว”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์ ที่​คนอิสราเอล​ภาคภูมิใจ​นั้น พระองค์​สาบาน​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​เอง​ว่า “เรา​จะ​ไม่มีวัน​ลืม​ความชั่วร้าย​ทั้งหลาย​ที่​พวกเขา​ทำ​ลงไป</verse>
				<verse number="8">แผ่นดิน​จะ​สะท้าน​เพราะ​สิ่ง​ที่​เจ้า​ทำ​นี้ และ​ทุกคน​ที่​อยู่​บน​แผ่นดิน​นั้น​ก็​จะ​เศร้าโศก​เสียใจ ทั้ง​แผ่นดิน​ก็​จะ​เอ่อ​ท่วมท้น​ขึ้นมา​เหมือน​แม่น้ำไนล์ และ​จะ​ซัดไป​ซัดมา สุดท้าย​ก็​จม​ลง​เหมือน​แม่น้ำไนล์​ใน​อียิปต์”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “ใน​วันนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​ดวง​อาทิตย์​ตก​ใน​ตอนเที่ยงวัน และ​จะ​ทำ​ให้​โลกนี้​มืดมน​ไป​ตอนกลางวัน</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​เปลี่ยน​การเฉลิม​ฉลอง​ของเจ้า​ให้​กลาย​เป็น​เวลา​เศร้า​หมอง และ​เปลี่ยน​เสียงเพลง​ของเจ้า​ให้​กลาย​เป็น​เพลงไว้ทุกข์ เรา​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​สวมใส่​ผ้า​กระสอบ​รอบเอว​ของเจ้า​ทุกคน และ​จะ​ทำ​ให้​พวกเจ้า​ต้อง​โกนหัว​เพราะ​เศร้าโศก​เสียใจ เรา​จะ​ทำ​ให้​ความเศร้าโศก​นั้น​เหมือน​เศร้าโศก​ที่​สูญเสีย​ลูกชาย​เพียง​คนเดียว​ไป วัน​เวลานั้น​จะ​ขมขื่น​ถึงที่สุด”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “ดูสิ วัน​เหล่านั้น​กำลัง​จะ​มา​แล้ว เป็น​วัน​ที่​เรา​จะ​ส่ง​ความอดอยาก​หิวโหย​มา​ใน​แผ่นดินนี้ มัน​ไม่ใช่​ความอดอยาก​หิวโหย​อาหาร​และ​ก็​ไม่ใช่​ความกระหายน้ำ​ด้วย แต่​จะ​เป็น​ความอดอยาก​หิวโหย​โอกาส​ที่​จะ​ได้​ฟัง​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ท่อง​ไป​จาก​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ไป​จนถึง​ทะเลตาย และ​ท่อง​จาก​เหนือ​จด​ตะวันออก พวกเขา​จะ​ท่อง​กลับไป​กลับมา​เพื่อ​แสวงหา​พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์ แต่​พวกเขา​ก็​จะ​หา​ไม่เจอ</verse>
				<verse number="13">ใน​วันนั้น หญิงสาว​สวยๆ​และ​คนหนุ่มๆ ก็​จะ​เป็นลม​ล้มพับ​ไป​เพราะ​ความกระหาย</verse>
				<verse number="14">	และ​พวกนั้น​ที่​สาบาน​ว่า​จะ​ทำโน่น​ทำนี่​โดย​อ้าง​พระรูปปั้น​ของ​สะมาเรีย อ้าง​พระเจ้า​ของดาน อ้าง​พระเจ้า​ของ​เบเออร์เชบา คน​ที่​สาบาน​พวกนี้​จะ​ล้มลง​และ​จะ​ไม่ได้​ลุก​ขึ้นมา​อีกเลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ผม​เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต ยืน​อยู่​ข้างๆ​แท่นบูชา และ​พระองค์​ก็​พูดว่า “ตี​หัวเสา​พวกนี้​แล้ว​ทั้งตึก​นี้​ก็​จะ​สั่นสะเทือน ทุบ​เสา​พวกนี้​ให้​พัง​ลงมา​บนหัว​ของ​คนพวกนี้ และ​ที่เหลือ​เรา​จะ​ฆ่า​ด้วยดาบ จะ​ไม่มีใคร​วิ่งหนี​ไปได้ จะ​ไม่มีใคร​รอดชีวิต​ไปได้</verse>
				<verse number="2">ถึง​พวกเขา​จะ​มุด​ลงไป​ถึง​แดน​คนตาย มือ​ของเรา​ก็​จะ​เอา​พวกเขา​ขึ้นมา​จาก​ที่นั่น ถ้า​พวกเขา​ปีน​ขึ้นไป​ถึง​สวรรค์ เรา​ก็​จะ​เอา​พวกเขา​ลงมา​จาก​ที่นั่น</verse>
				<verse number="3">ถ้า​พวกเขา​ไป​แอบ​ถึง​ยอดเขา​คารเมล เรา​ก็​จะ​ค้นหา​และ​เอา​พวกเขา​มา​จาก​ที่นั่น ถ้า​พวกเขา​ไป​แอบ​อยู่​ใต้ก้น​ทะเลลึก เรา​ก็​จะ​สั่ง​ให้​พญานาค​ไป​กัด​พวกเขา​ที่นั่น</verse>
				<verse number="4">ถ้า​พวกเขา​ถูก​กวาด​ต้อน​อยู่​ต่อหน้า​ศัตรู​ของเขา เรา​จะ​ให้​พวกเขา​ถูก​ฆ่าฟัน​ด้วยดาบ และ​เรา​ก็​จะ​คอย​จ้อง​ทำร้าย​พวกเขา ไม่ใช่​คอยเฝ้า​ดูแล​พวกเขา”</verse>
				<verse number="5">องค์​เจ้า​ชีวิต พระยาห์เวห์​ผู้มี​ฤทธิ์​อำนาจทั้งสิ้น พระองค์​แตะ​แผ่นดิน และ​มัน​ก็​หลอม​ละลาย​ไป และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​ก็​เศร้าโศก​เสียใจ และ​แผ่นดินโลก​ก็​เอ่อ​ท่วม​ขึ้นมา​เหมือน​แม่น้ำไนล์ และ​จมลง​เหมือน​แม่น้ำไนล์​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​สร้าง​ห้องชั้นบน​ของ​พระองค์​บน​ฟ้าสวรรค์ และ​เอา​ท้องฟ้า​มา​ครอบ​โลก​ไว้ พระองค์​เรียก​น้ำ​จาก​ทะเล และ​เท​มัน​เป็น​ฝน​ลง​บน​พื้นโลก ยาห์เวห์​คือ​ชื่อ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​พูดว่า “อิสราเอล​เอ๋ย ใน​สายตา​เรา พวกเจ้า​เหมือน​กับ​คนเอธิโอเปีย​เลย เรา​นำ​อิสราเอล​ออกมา​จาก​อียิปต์ และ​นำ​คนฟีลิสเตีย​มา​จาก​คัฟโทร์ และ​นำ​คนอารัม​มา​จาก​คีร์</verse>
				<verse number="8">	ดูสิ สายตา​ของ​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​คอย​จ้องมอง​อาณาจักร​ที่​เต็ม​ไปด้วย​บาป และ​เรา​ยาห์เวห์ ก็​จะ​ทำลาย​อาณาจักร​นั้น​ให้​หาย​ไป​จาก​โลกนี้ แต่​เรา​จะ​ไม่ทำลาย​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​ไป​จนหมดสิ้น” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“เพราะ​ดูสิ เรา​จะ​ออก​คำสั่ง และ​เรา​จะ​เขย่า​ครอบครัว​ของ​อิสราเอล​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ เรา​จะ​ร่อน​อิสราเอล​เหมือนกับ​ร่อน​เมล็ดทราย​บน​ตะแกรง และ​จะ​ไม่มี​เมล็ด​กรวด​เล็ดลอด​ตกดิน​ไปได้เลย</verse>
				<verse number="10">คน​ของเรา​ทุกคน​ที่​เป็น​คนบาป ที่​ชอบ​พูดว่า ‘เรื่อง​เลวร้าย​ตามเรา​ไม่ทันหรอก’ คนพวกนี้​ทุกคน​จะ​ต้องตาย​ด้วย​คมดาบ</verse>
				<verse number="11">	ใน​วันนั้น เรา​ก็​จะ​ตั้ง​เต็นท์​ของ​ดาวิด​ที่​ล้ม​ไปแล้ว​ขึ้นมาใหม่ เรา​ก็​จะ​ซ่อมแซม​ช่องกำแพง​ที่​แตกร้าว เรา​จะ​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​เสียหาย และ​สร้างมัน​ขึ้นมาใหม่​ให้​เหมือนกับ​ใน​อดีต</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ที่​ว่า​คนอิสราเอล​ก็​จะ​ได้​ยึดครอง​ส่วน​ที่เหลือ​ของ​ประเทศเอโดม และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ครั้งหนึ่ง​เคย​เป็น​ของเรา” พระยาห์เวห์ ผู้ที่​จะ​ทำ​ให้​สิ่งนี้​เกิดขึ้น​พูดไว้​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูดว่า “วันเวลานั้น​กำลัง​มาแล้ว ถึง​ช่วงไถ​อีกครั้ง แต่​คนเกี่ยว​ก็​ยัง​เกี่ยว​ไม่เสร็จ ถึง​เวลา​ปลูก​อีกแล้ว แต่​คนย่ำองุ่น​ก็​ยังย่ำ​ไม่เสร็จ ภูเขา​ทั้งหลาย​ก็​จะ​ไหลนอง​ไปด้วย​เหล้าองุ่นใหม่ เนินเขา​ทั้งหมด​ก็​จะ​ไหลนอง​ด้วย​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="14">	เรา​จะ​อวยพร​ชาว​อิสราเอล​คนของเรา​อย่างเดิม พวกเขา​จะ​สร้าง​เมือง​และ​อาศัย​อยู่​ในเมือง​พวกนั้น พวกเขา​จะ​ปลูก​สวนองุ่น​และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จาก​สวนนั้น พวกเขา​จะ​ทำสวน​และ​กินผล​จาก​สวนนั้น</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ปลูก​พวกเขา​ไว้​ใน​แผ่นดิน​นั้น พวกเขา​ก็​จะ​ไม่มีวัน​ถูกถอน​ขึ้นมา​อีก​จาก​แผ่นดิน​ของ​พวกเขา ที่​เรา​ได้​ให้​กับ​พวกเขา​นั้น” พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของเจ้า พูดไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="31">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​นิมิต​ของ​โอบาดียาห์ พวกเรา​ได้ยิน​รายงาน​จาก​พระยาห์เวห์​ว่า พระองค์​ได้ส่ง​ผู้ส่งข่าว​คนหนึ่ง​ออกไป​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ​ให้​ไป​บอกว่า “ลุกขึ้น​ไป​ทำสงคราม​กับ​เอโดม​กันเถอะ” พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของผม​พูด​อย่างนี้​กับ​เอโดม</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เอโดม เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​ชนชาติ​ที่​กระจอก​ท่ามกลาง​ชนชาติต่างๆ และ​เจ้า​ก็​ถูก​ดูหมิ่น​เหยียด​หยาม​มาก</verse>
				<verse number="3">เจ้า​หลงตัวเอง​คิดว่า​แน่เหลือเกิน เจ้า​ได้​อาศัย​อยู่​ตาม​ถ้ำ​บน​ผาสูง และ​บ้าน​ของเจ้า​อยู่​บน​ภูเขาสูง เจ้า​คิด​ในใจ​ว่า ‘เรา​ตั้ง​อยู่​สูง​ขนาดนี้​ไม่มี​ใคร​ดึง​ให้​เรา​ลงไป​ถึง​พื้นดิน​ได้​หรอก’”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนี้ “ถึงแม้​เจ้า​จะ​ทำรัง​สูง​เหมือน​นกอินทรี ถึง​จะ​ทำรัง​อยู่​ท่ามกลาง​ดวงดาว​ต่างๆ เรา​ก็​จะ​ดึง​เจ้า​ลงมา​จาก​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="5">ถ้า​พวกขโมย​ขึ้น​บ้านเจ้า​หรือ​พวกโจร​มา​บุก​ใน​ตอน​กลางคืน พวกมัน​ก็​จะ​ขโมย​ไป​แค่​ที่​มัน​อยากได้ ไม่ใช่หรือ หรือ​เมื่อ​คนงาน​มา​เก็บองุ่น​ใน​ไร่​ของเจ้า พวกเขา​ก็​ยัง​เหลือ​องุ่น​ทิ้ง​ไว้บ้าง ไม่ใช่หรือ แต่​เอโดม ศัตรู​ของเจ้า จะ​ทำลาย​เจ้า​ลง​อย่างราบคาบ</verse>
				<verse number="6">ศัตรู​จะ​ค้นหา​ทุกซอก​ทุกมุม และ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​เอซาว​ซ่อนไว้​ไป​จน​หมดเกลี้ยง</verse>
				<verse number="7">และ​พันธมิตร​ทั้งหมด​ของเจ้า​ก็​จะ​ขับไล่​เจ้า​ออก​ไปอยู่​ที่​ชายแดน คน​ที่​ทำสัญญา​เป็น​พันธมิตร​กับเจ้า​ก็​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ตายใจ แล้ว​ยึดครอง​เจ้า สหาย​ที่​เจ้า​กินด้วย​ก็​จะ​ให้​คน​ต่าง​ชาติ​มา​ตั้งถิ่นฐาน​ใน​บ้านเมือง​ของเจ้า​แทนเจ้า ความเฉลียว​ฉลาด​ก็​จะ​หมดไป​จาก​แผ่นดินเอโดม</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น​เรา​จะ​ทำลาย​คนเฉลียว​ฉลาด​ให้​หมดไป​จาก​เอโดม และ​เรา​จะ​ทำลาย​คน​ที่​มี​ความเข้าใจ​จาก​ภูเขา​ของ​เอซาว</verse>
				<verse number="9">	เมืองเทมาน แม้แต่​นักรบ​ผู้เก่งกล้า​ของเจ้า​ก็​ยัง​จะ​กลัว​จนหัวหด แต่ละคน​จะ​ถูกฆ่า​จน​หมด​ไป​จาก​ภูเขาเอซาว</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ความโหดร้าย​ที่​เจ้าทำ​ต่อ​ยาโคบ​น้อง​ของเจ้า เจ้า​จะต้อง​อับอาย​จน​ไม่รู้​จะ​เอาหน้า​ไปซ่อน​ไว้ที่ไหน และ​เจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="11">เจ้า​ยืน​อยู่เฉยๆ​ใน​วัน​ที่​คน​ต่าง​ชาติ​เข้ามา​ยึดทรัพย์สิน​และ​คน​ของยาโคบ​ไป ใน​วัน​ที่​คน​ต่าง​ชาติ​บุก​เข้ามา​ทาง​ประตูเมือง​และ​จับสลาก​แบ่ง​เมืองเยรูซาเล็ม​กัน และ​เอโดม เจ้า​ก็​ทำตัว​เหมือน​คนหนึ่ง​ใน​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">	ตอนนั้น​เจ้า​ไม่น่า​จะ​ไป​สมน้ำหน้า​ใน​ความล่มจม​ของ​น้องชายเจ้า ใน​วัน​ที่​เขา​ได้รับ​ความหายนะ​นั้น และ​เจ้า​ก็​ไม่น่า​จะ​เฉลิม​ฉลอง​ใน​ความสูญเสีย​ของ​คนยูดาห์​ใน​วัน​ที่​เขา​ถูกทำลาย และ​เจ้า​ก็​ไม่น่า​จะ​คุยเย้ย​ทับถม​พวกเขา​ใน​วัน​ที่​พวกเขา​เดือด​ร้อน​นั้น</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ไม่น่า​จะ​บุก​เข้าไป​ใน​ประตูเมือง​ของ​คน​ของเรา​ใน​วัน​ที่​พวกเขา​ทนทุกข์ทรมาน​นั้น เจ้า​ไม่น่า​จะ​ไป​สมน้ำหน้า​ใน​สิ่งเลวร้าย​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา​ใน​วัน​ที่​พวกเขา​ทนทุกข์ทรมาน​นั้น เจ้า​ไม่น่า​จะ​ยึด​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวกเขา​ไป​ใน​วัน​ที่​เขา​ทนทุกข์ทรมาน​นั้น</verse>
				<verse number="14">เจ้า​ไม่น่า​จะ​ไป​ยืนดัก​ที่​ทางแยก​เพื่อ​ดักจับ​คนยูดาห์​ที่​กำลัง​จะหนีไป เจ้า​ไม่น่า​จะ​มอบ​คน​ที่​รอดชีวิต​นั้น​ไปให้​กับ​ศัตรู​ใน​วัน​ที่​เขา​เดือด​ร้อน​นั้น</verse>
				<verse number="15">เพราะ​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​พระองค์​จะ​มา​ตัดสิน​ทุกๆชนชาติ​ใกล้​จะ​มาถึงแล้ว เอโดม เจ้า​ทำ​อะไรไว้​กับ​คนอื่น เจ้า​ก็​จะ​ได้รับ​อย่างนั้น​เหมือนกัน กรรม​ที่​เจ้า​ได้​ก่อไว้ มัน​จะ​สนอง​กลับมา​ลง​บนหัว​เจ้าเอง</verse>
				<verse number="16">ส่วนเจ้า คนยูดาห์ เจ้า​ได้​ดื่ม​จาก​จอก​แห่ง​การลงโทษ​บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา ทุกชนชาติ​ก็​จะ​ต้อง​ดื่ม​จาก​จอก​แห่ง​การลงโทษ​นั้น​เหมือนกัน พวกเขา​จะ​ดื่ม​กัน​อย่าง​ตะกละตะกลาม และ​จะ​หายไป​เหมือน​ไม่เคย​มี​ตัวตน​มาก่อน</verse>
				<verse number="17">แต่​บน​ภูเขาศิโยน ก็​จะ​มี​คน​ที่​หลบหนี​มาอยู่ มัน​จะ​เป็น​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์ และ​คน​ของยาโคบ​จะ​กลับ​มา​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน​ที่​เป็น​กรรมสิทธิ์​ของเขา​อีกครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="18">ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​ก็​จะ​เป็น​เหมือนไฟ ครอบครัว​ของ​โยเซฟ ก็​จะ​เป็น​เหมือน​เปลวไฟ แต่​ครอบครัว​ของ​เอซาว​ก็​จะ​เป็น​เหมือนแกลบ ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​ก็​จะ​เผา​พวกมัน​จนสิ้นซาก และ​จะ​ไม่เหลือ​ผู้รอดชีวิต​เลย​ใน​ครอบครัว​ของเอซาว เพราะ​พระยาห์เวห์​ได้สั่ง​ให้​มัน​เป็น​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="19">ชาวยูดาห์​ที่​อยู่​ที่​เนเกบ ก็​จะได้​ครอบ​ครอง​ภูเขา​ของเอซาว และ​คนเชเฟลาห์ ก็​จะได้​ครอบ​ครอง​ดินแดน​ของ​ฟีลิสเตีย คนอิสราเอล​ก็​จะได้​ครอบ​ครอง​แคว้นเอฟราอิม​และ​แคว้นสะมาเรีย เผ่า​เบนยามิน​ก็​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​แคว้นกิเลอาด</verse>
				<verse number="20">กองทัพ​ของ​พวกเชลย​ชาวอิสราเอล​ก็​จะได้​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน​คานาอัน​ไป​จนถึง​ศาเรฟัท และ​พวกเชลยศึก​ชาวเยรูซาเล็ม ที่​อยู่​ที่​เสฟาราด​ก็​จะ​ได้​ครอบ​ครอง​เมืองต่างๆ​ของเนเกบ</verse>
				<verse number="21">พวกวีรบุรุษ​กู้ชาติ​ก็​จะ​ขึ้นไป​บน​ภูเขาศิโยน​เพื่อ​ปกครอง​ภูเขา​ของเอซาว แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ครอบ​ครอง​เป็นกษัตริย์”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="32">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​พูดกับ​โยนาห์ ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​อามิททัย​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ลุกขึ้น ไป​ยัง​เมืองนีนะเวห์ ที่​ยิ่งใหญ่​นั้น ไป​ประณามมัน เพราะ​เรา​รู้ถึง​สิ่งชั่วร้าย​ที่​คน​ของมัน​กำลัง​ทำอยู่”</verse>
				<verse number="3">แต่​โยนาห์​ลุกขึ้น​หนีไป​ทิศ​ตรงข้าม คือ​หนี​ไป​เมือง​ทารชิช เพื่อ​ไป​ให้พ้น​หน้า​พระยาห์เวห์ โยนาห์​มุ่งหน้า​ลงไป​ทาง​เมืองยัฟฟา และ​เขา​ก็​เจอ​กับ​เรือสินค้า​ลำหนึ่ง ที่​กำลัง​จะ​ไป​เมืองทารชิช โยนาห์​จึง​จ่าย​ค่าเดินทาง แล้ว​ลง​ไป​ในเรือ เพื่อ​เดินทาง​ไป​เมืองทารชิช​กับ​พวกเขา เพื่อ​ไป​ให้ไกล​จาก​หน้า​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="4">แต่​พระยาห์เวห์​โยน​ลมแรง​ลงไป​บนทะเล จึง​เกิด​พายุใหญ่​โหมกระหน่ำ​ขึ้น​ใน​ทะเล และ​เรือ​เกือบ​จะ​แตก​เป็นชิ้นๆ</verse>
				<verse number="5">พวกลูกเรือ​ตกใจ​กลัว​มาก ต่างคน​ต่าง​ก็​ร้อง​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​เทพเจ้า​ของตน พวกเขา​โยน​สินค้า​ทิ้งทะเล เพื่อ​ทำ​ให้​เรือ​เบาขึ้น ก่อนหน้านั้น​โยนาห์​ได้​ลง​ไป​อยู่​ที่​ท้องเรือ​และ​ล้มตัวลง​นอน​หลับสนิท</verse>
				<verse number="6">หัวหน้า​ลูกเรือ​เข้า​ไป​หา​โยนาห์​และ​พูด​กับเขา​ว่า “ทำไม​เจ้า​มานอน​อยู่อย่างนี้ ลุกขึ้น ร้องให้​เทพเจ้า​ของเจ้า​ช่วยสิ บางที​เทพเจ้า​องค์นั้น​อาจจะ​สงสาร​เรา พวกเรา​จะได้​ไม่ต้องตาย”</verse>
				<verse number="7">พวกลูกเรือ​ก็​พูด​กันว่า “พวกเรา​มา​จับสลาก​กันเถอะ ดูซิว่า เป็น​ความผิด​ของใคร ที่​ทำ​ให้​เกิด​เรื่องเลวร้าย​นี้” พวกเขา​จึง​จับสลาก​กัน และ​สลากนั้น​ก็​ชี้​ไป​ที่​โยนาห์</verse>
				<verse number="8">พวกเขา​ก็​เลย​พูด​กับ​โยนาห์​ว่า ช่วย​บอก​หน่อยสิ​ว่า​เป็น​ความผิด​ของใคร ที่​ทำ​ให้​เกิด​เรื่องเลวร้าย​นี้​ขึ้น เจ้า​มา​ทำอะไร​บนเรือ​ลำนี้ เจ้า​มา​จากไหน มา​จาก​ประเทศ​อะไร เจ้า​เป็น​คนชาติไหน</verse>
				<verse number="9">โยนาห์​ตอบ​พวกเขา​ว่า “ผม​เป็น​คนฮีบรู และ​ผม​ก็​นมัสการ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​แห่ง​ฟ้าสวรรค์ พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ที่​สร้าง​ทั้ง​ทะเล​และ​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​โยนาห์​เล่า​ให้​พวกเขา​ฟัง​ว่า เขา​กำลังหนี​พระยาห์เวห์​มา พวกเขา​ก็​พากัน​หวาดกลัว​มาก จึง​พูด​กับ​โยนาห์​ว่า “เจ้า​ทำ​อะไร​ลงไปนี่”</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​พูด​กับ​โยนาห์​ว่า “พวกเรา​ควร​จะ​ทำอะไร​กับเจ้า​หรือ ทะเล​ถึง​จะ​สงบ​ลงได้” ใน​เวลานั้น​พายุ​ใน​ทะเล​ก็​ยิ่ง​โหมกระหน่ำ​แรงขึ้นๆ</verse>
				<verse number="12">โยนาห์​ตอบ​ไปว่า “โยน​ผม​ลงไป​ใน​ทะเล​เลย แล้ว​ทะเล​ก็​จะ​สงบลง เพราะ​ผม​เป็น​คนผิดเอง ที่​ทำ​ให้​พายุ​ร้ายแรง​นี้​เกิดขึ้น​กับ​พวกคุณ”</verse>
				<verse number="13">แต่​พวกลูกเรือ​ก็​ยังคง​พยายาม​พายเรือ​กลับ​เข้าฝั่ง แต่​พวกเขา​ก็​ทำ​ไม่ได้ เพราะ​น้ำทะเล​ยิ่ง​โหมกระหน่ำ​ซัด​ใส่​พวกเขา</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​ร้อง​อ้อนวอน​ต่อ​พระยาห์เวห์ และ​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ อย่า​ให้​เรา​ต้องตาย เพราะ​ทำให้​ชาย​คนนี้​ต้องตาย อย่า​ได้​ลงโทษ​เรา​เหมือน​กับ​ว่า​เรา​เป็น​ฆาตกร​เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้​ทำให้​เรื่อง​ทั้งหมด​นี้​เกิดขึ้น​ตาม​ที่​พระองค์​ต้องการ”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวกเขา​ก็​เอา​โยนาห์​โยน​ลงไป​ในทะเล แล้ว​ทะเล​ก็​สงบนิ่ง​ทันที</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​พา​กัน​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์​ยิ่งนัก พวกเขา​จึง​ฆ่าสัตว์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​ก็​ได้​สาบาน​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระยาห์เวห์​สั่ง​ให้​ปลา​ใหญ่มาก​ตัวหนึ่ง​มา​กลืน​โยนาห์ โยนาห์​อยู่​ใน​ท้องปลา​ถึง​สามวัน​สามคืน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">โยนาห์​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา​จาก​ใน​ท้องปลา</verse>
				<verse number="2">เขา​พูดว่า “ใน​ยาม​ที่​ข้าพเจ้า​ตกทุกข์​ได้ยาก ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์ พระองค์​ก็​ตอบ​ข้าพเจ้า​จาก​แดน​คนตาย ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ แล้ว​พระองค์​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="3">พระองค์​โยน​ข้าพเจ้า​ลงไป​ใน​ทะเลลึก​ลงไป​ใจกลาง​ทะเล และ​น้ำนั้น​ท่วม​ข้าพเจ้า​จน​มืดมิด คลื่น​หนักหน่วง​ของ​พระองค์​ท่วมท้น​ตัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​พูดว่า ข้าพเจ้า​ถูก​ขับไล่​ออกไป​ให้​พ้น​หน้าพระองค์ แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ได้เห็น​วิหาร​อันศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​อีก</verse>
				<verse number="5">ตอนนั้น น้ำ​อยู่​รอบตัว​ข้าพเจ้า​สูง​ถึงคอ น้ำทะเล​ลึก​ห้อมล้อม​ข้าพเจ้า​ไว้ สาหร่าย​ทะเล​พัน​รอบหัว​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">ข้าพเจ้า​จม​ลึก​ลงไป​ถึง​ราก​ของ​ภูเขา ข้าพเจ้า​ไป​ถึง​โลก​ของ​คนตาย กลอนประตู​นั้น​ปิด​ขัง​ข้าพเจ้า​ไว้​ตลอดกาล ข้าแต่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ยก​ข้าพเจ้า​ขึ้นมา​จาก​หลุม</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ข้าพเจ้า​เกือบ​จะ​ตาย ข้าพเจ้า​ยัง​คิดถึง​พระยาห์เวห์ และ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ข้าพเจ้า ก็​ไป​ถึง​พระองค์​ใน​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">คน​พวกนั้น​ที่​นมัสการ​พวก​รูปเคารพ​อัน​ไร้ค่า ต่าง​พา​กัน​ทอดทิ้ง​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ที่​มี​ต่อเขา</verse>
				<verse number="9">แต่​ข้าพเจ้า​จะ​ร้อง​สรรเสริญ​และ​ขอบ​พระคุณ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​พระองค์ ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​สาบาน​ไว้ ความรอด​มา​จาก​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับปลา และ​มัน​ก็​คาย​โยนาห์​ออก​มา​ไว้​บน​บก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​พูด​กับ​โยนาห์​เป็น​ครั้ง​ที่สอง​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ลุกขึ้น​ไป​ยัง​เมือง​นีนะเวห์​ที่​ยิ่งใหญ่​นั้น ไป​ป่าวประกาศ​เรื่อง​ที่​เรา​บอก​กับ​เจ้า​ให้​กับ​คน​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​โยนาห์​ก็​ลุกขึ้น​ไป​เมือง​นีนะเวห์ ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​บอก นีนะเวห์​เป็น​เมือง​ที่​ใหญ่โต​มโหฬาร​ต้อง​ใช้​เวลา​เดิน​ถึง​สามวัน​ถึง​จะ​ทั่วเมือง</verse>
				<verse number="4">โยนาห์​เริ่มต้น​เดิน​เข้าไป​ใน​เมือง หลังจาก​เดิน​ไป​ได้​หนึ่งวัน​แล้ว เขา​ก็​เริ่ม​ป่าวประกาศ​ว่า “อีก​สี่สิบวัน เมือง​นีนะเวห์​จะ​ถูกทำลาย”</verse>
				<verse number="5">และ​ชาวเมือง​นีนะเวห์​ก็​เชื่อ​พระเจ้า พวกเขา​ประกาศ​ว่า​จะ​อดอาหาร​และ​สวมใส่​เสื้อผ้า​กระสอบ เพื่อ​แสดง​ความเสียใจ​ต่อบาป​ที่​พวกเขา​ทำ พวกเขา​ทำ​อย่างนี้​กันหมด​ทุกคน ไม่ว่า​จะ​เป็น​ผู้ยิ่งใหญ่​หรือ​คนต่ำต้อย​ก็ตาม</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ข่าวนี้​ไป​ถึง​หู​ของ​กษัตริย์​เมือง​นีนะเวห์ พระองค์​ลุกขึ้น​จาก​บัลลังก์ ถอด​เสื้อคลุม สวมใส่​ผ้า​กระสอบ​แทน และ​นั่ง​บน​กองขี้เถ้า</verse>
				<verse number="7">จากนั้น​พระองค์​ออก​คำสั่ง​ไป​ทั่ว​เมือง​นีนะเวห์​ว่า กษัตริย์​และ​เหล่า​ขุนนาง​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ออก​คำสั่ง​ว่า “ทั้งคน ทั้งสัตว์ ทั้งวัว ทั้งแกะ ห้าม​ชิม ห้าม​กิน และ​ห้าม​ดื่ม</verse>
				<verse number="8">แต่​ให้​ทุกคน​รวมทั้ง​สัตว์ ใส่​เสื้อผ้า​กระสอบ ให้​ทุกคน​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​สุดกำลัง แต่​ละ​คน​จะ​ต้อง​เลิก​ทำชั่ว และ​เลิก​ทำ​ทารุณ​โหดร้าย</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ทำ​อย่างนี้ ไม่แน่ บางที​พระเจ้า​อาจจะ​เปลี่ยนใจ และ​หัน​จาก​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ที่​กำลัง​เผาผลาญ​อยู่​ต่อเรา​ก็ได้ เพื่อ​พวกเรา​จะได้​ไม่ต้อง​ตาย”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​เห็น​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ พระองค์​เห็นว่า​พวกเขา​ได้​หัน​ไป​จาก​ทางชั่ว​ของเขา พระเจ้า​จึง​เปลี่ยนใจ ไม่ลงโทษ​พวกเขา​อย่าง​ที่​พระองค์​บอกไว้​ว่า​จะทำ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แต่​สิ่งนี้​ทำให้​โยนาห์​ไม่พอใจ​มาก เขา​โกรธมาก</verse>
				<verse number="2">เขา​จึง​อธิษฐาน​ต่อ​พระยาห์เวห์​และ​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ นึกแล้ว​ว่า​มัน​จะต้อง​เป็น​อย่างนี้​แน่ๆ​ตั้งแต่​อยู่​ที่บ้าน​แล้ว นั่น​เป็นเหตุ​ที่​ข้าพเจ้า​ถึง​พยายาม​หนี​ไป​เมือง​ทาร์ชิช เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้ว่า พระองค์​มี​เมตตาปรานี พระองค์​อดทนนาน พระองค์​มี​ความรัก​ที่​ยิ่งใหญ่ และ​พร้อมเสมอ​ที่​จะ​เปลี่ยนใจ​ไม่ลงโทษ</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น พระยาห์เวห์​เจ้าข้า ฆ่า​ข้าพเจ้า​เลย เพราะ​ข้าพเจ้า​ตาย​ซะ​ดีกว่า”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​พูดว่า “ที่​เจ้าโกรธ​อย่างนี้​คิดว่า​ถูกแล้วหรือ”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​โยนาห์​ก็​ออกไป​นอกเมือง เขา​ไป​นั่ง​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​ของเมือง ทำ​เพิง​ที่พัก​ขึ้นมา​หลังหนึ่ง​และ​นั่ง​หลบแดด​อยู่​ในนั้น เฝ้าดู​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เมือง</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​สั่ง​ให้​ต้นละหุ่ง​ต้นหนึ่ง​งอก​ขึ้นมา​อยู่​เหนือ​โยนาห์ เพื่อ​เป็น​ร่มเงา​บังหัว​ให้​กับ​โยนาห์ และ​ช่วย​ดับร้อน​คลายทุกข์ ให้​กับ​เขา โยนาห์​ดีใจมาก​ที่มี​ต้นละหุ่ง​นี้</verse>
				<verse number="7">เช้า​วันต่อมา พระเจ้า​ก็​สั่ง​ให้​หนอน​ตัวหนึ่ง​มา​กัดกิน​ต้นละหุ่ง​นั้น ทำให้​มัน​เหี่ยวแห้ง​ตายไป</verse>
				<verse number="8">ต่อมา เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ลอย​สูงขึ้น​บน​ท้องฟ้า พระเจ้า​ก็​สั่ง​ให้​ลมร้อน​พัด​มา​จาก​ทาง​ทิศตะวันออก และ​แสงอาทิตย์​ก็​แผดกล้า​ลง​บนหัว​ของ​โยนาห์ ทำให้​เขา​อ่อนเพลีย​หมดแรง​ไป เขา​ร่ำร้อง​อยากตาย เขา​พูดว่า “ให้​ข้าพเจ้า​ตาย​ซะดีกว่า”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเจ้า​ก็​พูด​กับ​โยนาห์​ว่า “ที่​เจ้า​โกรธ​เรื่อง​ต้นละหุ่ง​นั้น คิดว่า​ถูกแล้วหรือ” โยนาห์​ตอบว่า “โกรธสิ โกรธ​แทบตาย​อยู่แล้ว”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​จึง​พูดว่า “ดูเจ้า​เป็นห่วง​เป็นใย​ต้นไม้​นั้น​เสีย​เหลือเกิน​นะ ทั้งๆที่​เจ้า​ไม่ได้​ลงแรง​ปลูก​และ​ไม่ได้​ทำ​ให้​มัน​โตขึ้น​ด้วย ต้นไม้​นั้น​งอก​ออกมา​ใน​คืนเดียว อยู่​ได้​วันเดียว​แล้ว​ก็ตาย</verse>
				<verse number="11">แล้ว​อย่างนี้ จะ​ไม่ให้​เรา​เป็น​ห่วง​นีนะเวย์​เมืองใหญ่​นั้น​ได้ยังไง เป็น​เมือง​ที่มี​คน​อยู่​มากกว่า​หนึ่งแสน​สองหมื่น​คน เขา​เป็น​เหมือน​เด็ก​ที่​ไม่รู้​ว่า​ข้างไหน​มือขวา​ข้างไหน​มือซ้าย แถม​ยัง​มี​สัตว์​ต่างๆ​อีก​มากมาย​ใน​เมือง​นั้น​ด้วย”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="33">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มีคาห์​ชาวเมือง​โมเรเชท​ได้รับ​ข่าวสาร​นี้​จาก​พระยาห์เวห์ ใน​ช่วง​สมัย​ที่​โยธาม อาหัส และ​เฮเซคียาห์ เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ยูดาห์ นี่​คือ​ข่าวสาร​ที่​มีคาห์​เห็น​เกี่ยวกับ​สะมาเรีย​และ​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​ทั้งหลาย ฟังให้ดี ทั้ง​แผ่นดิน​โลก​และ​ทุกสิ่ง​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​โลกนี้ ตั้งใจ​ฟังให้ดี พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​มา​เป็น​พยาน​ต่อต้าน​พวกเจ้า องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ลง​มา​จาก​วัง​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">ดูสิ พระยาห์เวห์​กำลัง​จะ​ออก​มา​จาก​สถานที่​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​ลง​มา​เหยียบย่ำ​บน​พวกที่สูง ของ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="4">ภูเขา​ทั้งหลาย​จะ​หลอม​ละลาย​ภายใต้​พระองค์ และ​หุบเขา​ทั้งหลาย​จะ​แยก​ออก​จากกัน ภูเขา​ทั้งหลาย​จะ​ละลาย​เหมือน​ขี้ผึ้ง​ถูก​ลนไฟ หุบเขา​ทั้งหลาย​จะ​กลาย​เป็น​เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​ไหลบ่า​จาก​ที่ชัน</verse>
				<verse number="5">สาเหตุ​ที่​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​นี้​จะ​เกิดขึ้น ก็เพราะ​การกบฏ​ของ​ยาโคบ และ​เพราะ​ความบาป​ทั้งหลาย​ของ​คนอิสราเอล ใคร​คือ​คน​ที่​ทำ​ให้​ยาโคบ​กบฏ ไม่ใช่​เมือง​สะมาเรีย​หรอกหรือ แล้ว​พวกศาลเจ้า ของ​ยูดาห์​อยู่​ที่ไหน อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ทำลาย​สะมาเรีย​ให้​กลาย​เป็น​กอง​ซากหิน​ใน​ชนบท ให้​กลาย​เป็น​ที่​สำหรับ​ทำ​ไร่องุ่น เรา​จะ​รื้อ​ตึก​ของ​นาง​โยน​ลง​ใน​หุบเขา เรา​จะ​เปิดโปง​รากฐาน​ของนาง</verse>
				<verse number="7">รูปเคารพ​ทั้งหมด​ของนาง​จะ​ถูก​ขยี้​เป็น​ชิ้นเล็ก​ชิ้นน้อย ค่าขายตัว​ทั้งหมด​ของนาง​จะ​ถูก​เผา​ด้วยไฟ เรา​จะ​ทำลาย​รูปเคารพ​ทั้งหมด​ของนาง เพราะ​สะมาเรีย​ขายตัว​และ​เอา​เงิน​ไป​ซื้อ​รูปเคารพ​ต่างๆ หลังจากนั้น​คนอื่น​จะ​มา​ยึด​เอา​รูปเคารพ​พวกนี้​ของนาง​ไปขาย​และ​เอา​เงิน​ไป​เที่ยว​โสเภณี ​อีก​ครั้งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="8">ผม​จะ​ร้องไห้​และ​คร่ำครวญ​เพราะ​สะมาเรีย​ถูกทำลาย ผม​จะ​เดิน​เท้าเปล่า​และ​เปลือยกาย​ครึ่งท่อน ผม​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​เสียงดัง​เหมือน​พวกหมาไน ผม​จะ​ครวญคราง​เหมือน​พวกนกกระจอกเทศ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​บาดแผล​ของ​สะมาเรีย​เกินกว่า​ที่​จะ​รักษา​ได้ มัน​ลาม​ไป​ถึง​ยูดาห์​ด้วย การทำลาย​นี้​ลาม​ไป​ถึง​ประตูเมือง​ของ​ประชากร​ของผม ไปไกล​ถึง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">	อย่า​บอก​เรื่องนี้​ใน​เมืองกัท อย่า​ร้องไห้​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​เลย​ใน​เมืองอักโก เอา​ตัว​ไป​เกลือกกลิ้ง​กับฝุ่น​ใน​เมืองเบธเลอัฟราห์ ซะ</verse>
				<verse number="11">	พวกเจ้า พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองชาฟีร์ ให้​จาก​เมือง​ของเจ้า​ไป​อย่าง​เปลือยกาย​และ​อับอาย ชาวเมือง​ศานัน จะ​ออกมา​ไม่ได้ เบธเอเซล จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ แล้ว​พวกเขา​จะ​ไม่​ช่วยเหลือ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="12">	ชาวเมือง​มาโรท กำลัง​ตั้งตา​รอคอย​สิ่งดีๆ​ให้​เกิดขึ้น​อย่าง​ใจจดใจจ่อ แต่​เรื่อง​เลวร้าย​กำลัง​จะ​ลงมา​จาก​พระยาห์เวห์ มัน​จะ​ไป​ถึง​ประตูเมือง​เยรูซาเล็ม​เลย</verse>
				<verse number="13">	ชาวเมือง​ลาคีช ให้​ผูก​รถรบ​เข้ากับ​ม้า​ชุด​ที่​เร็วที่สุด นางสาว​ศิโยน​ได้​ไว้วางใจ​ใน​รถรบ นี่แหละ​เป็น​จุดเริ่มต้น​ของบาป การกบฏ​ทั้งหลาย​ของ​อิสราเอล​ก็​ได้​เจอ​ใน​เมืองลาคีช</verse>
				<verse number="14">	ดังนั้น​เจ้า​จะ​มอบ​ของขวัญ​ก่อนลา แก่โมเรเชทกัท โรงงาน​ทั้งหลาย​ใน​อัคซีบ จะ​กลาย​เป็น​สิ่งหลอกลวง​ต่อ​พวกกษัตริย์​อิสราเอล</verse>
				<verse number="15">	พวกเจ้า พวกที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมืองมาเรชาห์ ผู้พิชิต​คนใหม่​จะ​มา​สู้รบ​กับ​พวกเจ้า พวกผู้นำ​ที่​มีเกียรติ​ของ​อิสราเอล​จะ​หนี​ไป​อยู่​ที่​อดุลลัม</verse>
				<verse number="16">ตัดผม​และ​โกนหัว​ซะ เป็น​การไว้ทุกข์​ให้กับ​ลูกๆ​ที่​เจ้ารัก ให้​หัวล้าน​เหมือน​นกแร้ง เพราะ​ลูกๆ​ของเจ้า​จะ​ถูก​เนรเทศ​ไป​จากเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พวกเจ้า​ที่​คิด​ทำ​แต่​เรื่อง​เลวร้าย บน​เตียงนอน​ของเจ้า เจ้า​วางแผน​เรื่อง​เลวร้าย พอ​ถึงเช้า​ก็​ออก​ไปทำ เพราะ​พวกเจ้า​มีอำนาจ​ที่​จะ​ทำ​แบบนั้น​ได้</verse>
				<verse number="2">พวกนี้​โลภ​อยากได้​ไร่นา​ของ​คนอื่น​ก็​ไปยึด​เอามา พวกนี้​โลภ​อยากได้​บ้าน​เรือน​ของ​คนอื่น​ก็​ไปริบ​เอามา พวกนี้​โกง​คนอื่น​และ​ยึด​บ้าน​เขา​ไว้ พวกนี้​ยึด​ทั้งคน​และ​ทรัพย์​สมบัติ</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูดว่า​อย่างนี้ “ตอนนี้ เรา​กำลัง​วางแผน​เรื่อง​เลวร้าย​สำหรับ​คนพวกนี้ เป็น​แอก​ที่​พวกเจ้า​ไม่สามารถ​เอา​ออก​ไป​จาก​คอ​ของ​พวกเจ้า​ได้ พวกเจ้า​จะ​ไม่​สามารถ​เดิน​อย่าง​ทะนง​ได้ เพราะ​มัน​จะ​เป็น​เวลา​ที่​เลวร้าย​จริงๆ</verse>
				<verse number="4">ใน​เวลานั้น พวกเจ้า​จะ​ถูก​คนอื่น​หัวเราะ​เยาะ และ​คน​ที่​เยาะเย้ย​เจ้า จะ​ทำที​ร้องเพลง​คร่ำครวญ​อันขมขื่น​ให้​กับ​เจ้า​ว่า ‘พวกเรา​ถูก​ทำลาย​ย่อยยับ พระองค์​ยึด​เอา​ที่ดิน​ที่​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​ชาวเมือง​เรา​ไปแล้ว พระองค์​ยึด​ที่ดิน​ไป​จากเรา​ได้ยังไง พระองค์​แบ่ง​ไร่นา​ของเรา​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​หลง​ไป​จาก​พระองค์​แล้ว’</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น พวกเจ้า​จะ​ไม่มีใคร​เหลือ​อยู่เลย​ใน​ครอบครัว​ที่​จะ​มา​จับสลาก​แบ่ง​ที่ดิน​กัน​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="6">ผู้คน​พูดว่า “มีคาห์ เจ้า​และ​พวกพ้อง​หยุด​เทศนา​เกี่ยวกับ​เรื่อง​เหล่านี้​ได้แล้ว เพราะ​เรื่อง​เลวร้าย​เหล่านี้​จะ​ไม่เกิดขึ้น​กับเรา”</verse>
				<verse number="7">ชุมชน​ยาโคบ​พูดว่า “อะไรกัน พระยาห์เวห์​หมด​ความอดทน​แล้วหรือ พระองค์​ทำ​เรื่อง​อย่างนี้​หรือ คำพูด​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์​ไม่ได้​เกิด​ผลดี​กับ​คน​ที่​ใช้ชีวิต​อย่าง​ถูกต้อง​หรอกหรือ”</verse>
				<verse number="8">แต่​พระยาห์เวห์​พูดว่า “แต่​พวกเจ้า​กำลัง​ตั้งตัว​เป็น​เหมือน​ศัตรู​กับ​คน​ของเรา เจ้า​กระชาก​เสื้อคลุม​ของ​คน​ที่​เดิน​ผ่านมา​โดย​ที่​เขา​ไม่รู้​อิโหน่อิเหน่ พวกเขา​ไม่เคย​คิด​ที่​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="9">ส่วน​พวกผู้หญิง​ที่​เป็น​คน​ของเรา พวกเจ้า​ก็​ขับไล่​พวกเขา​ออกไป​จากบ้าน​ที่​สุขสบาย​ของเขา ส่วนลูกๆ​ของ​พวกเขา พวกเจ้า​ได้ยึด​เอา​ที่ดิน ​ที่​พวกเขา​ได้รับ​จาก​เรา เพื่อ​เป็น​ของเขา​ไป​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="10">ลุกขึ้น​แล้ว​ไป​ให้พ้น ที่นี่​ไม่ใช่​สถานที่​พักผ่อน เพราะ​พวกเจ้า​ไม่บริสุทธิ์ พวกเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย และ​จะ​ถูก​ทำลาย​อย่าง​ทรมาน​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ถ้า​มีใคร​มา​พูดโกหก​และ​เทศนา​ว่า ‘จะ​มี​เหล้าองุ่น​และ​เบียร์​อย่าง​เหลือเฟือ’ คนนั้นแหละ​คือ​นักเทศน์​ที่​พวกเขา​ชื่นชอบ”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใช่แล้ว เรา​จะ​รวบรวม​พวกเจ้า​ทุกคน​เข้ามา​คือ​พวกเจ้า​ที่​เป็น​คน​ของยาโคบ เรา​จะ​รวบรวม​พวก​ที่​รอดชีวิต​ของ​อิสราเอล​เข้ามา เรา​จะ​นำ​พวกเขา​มา​อยู่​ด้วยกัน​เหมือน​แกะ​ในคอก เหมือน​ฝูงแกะ​ใน​ท่ามกลาง​ทุ่งหญ้า​ของมัน แล้ว​ทุ่งหญ้า​นั้น​จะ​ส่งเสียง​ดังลั่น</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ตัว​ที่​สามารถ​พังรั้ว​ออก​มา​ได้​จะ​เดิน​นำหน้า​พวกมัน​ออกไป พวกมัน​จะ​เดิน​ผ่าน​ประตู​และ​เดิน​ออกไป กษัตริย์​ของเขา​จะ​เดิน​นำหน้า​พวกเขา​ออก​ไป​ก่อน พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​หัวขบวน​ของ​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">แล้ว​ผม​ก็​พูดว่า “ฟังให้ดี พวกผู้นำ​ของ​ยาโคบ​และ​พวก​ผู้ปกครอง​ชนชาติ​อิสราเอล พวกเจ้า​น่า​จะรู้​ว่า​ความยุติธรรม​เป็นยังไง</verse>
				<verse number="2">แต่​พวกเจ้า​กลับ​เกลียดชัง​ความดี​และ​รัก​ความชั่ว พวกเจ้า​ถลก​หนัง​ของ​คน​ของผม และ​ฉีก​เนื้อ​ออก​จาก​กระดูก​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​กิน​เนื้อ​ของ​คน​ของผม พวกเจ้า​ถลก​หนัง​และ​หัก​กระดูก​ของ​พวกเขา พวกเจ้า​สับ​พวกเขา​เป็น​ชิ้นๆ​เหมือนกับ​สับ​เนื้อ​ที่​โยน​ลง​กระทะ เหมือนกับ​เนื้อ​ใน​หม้อตุ๋น</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น พวกเจ้า​จะ​ร้องทุกข์​ต่อ​พระยาห์เวห์ แต่​พระองค์​จะ​ไม่ตอบ​พวกเจ้า ใน​เวลานั้น​พระองค์​จะ​ซ่อนหน้า​ไป​จาก​พวกเจ้า เพราะ​ความชั่ว​ทั้งหลาย​ที่​พวกเจ้า​ได้​ทำไป”</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พูดไว้​เกี่ยวกับ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​ที่​ทำให้​คน​ของผม​หลงทาง​ไป ซึ่ง​ถ้า​ใคร​ป้อน​อาหาร​ให้​กับ​พวกมัน​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ มัน​ก็​สัญญา​ว่า​จะ​มี​สันติสุข​เกิดขึ้น แต่​ถ้า​ใคร​ไม่ยอม​ให้​อาหาร​ตาม​ที่​พวกมัน​สั่ง มัน​ก็​จะ​ประกาศ​สงคราม​ศักดิ์สิทธิ์​กับ​คนนั้น</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น แทนที่​พวกเจ้า​จะ​เห็น​นิมิต​กลับ​มอง​ไม่เห็น​เหมือน​กลางคืน แทนที่​จะ​ล่วงรู้​อนาคต​กลับ​มืดแปดด้าน ดวง​อาทิตย์​จะ​ตกไป สำหรับ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนี้ และ​กลางวัน​จะ​กลาย​เป็น​ความ​มืดมิด​ไป​สำหรับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">พวกนั้น​ที่​เห็น​นิมิต​เป็น​ประจำ​จะ​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า และ​พวก​ที่​ทำนาย​อนาคต​จะ​ต้อง​เสียหน้า พวกเขา​ทุกคน​จะ​ต้อง​ปกปิด​ปาก​ไว้ เพราะ​พวกเขา​จะ​ไม่​ได้รับ​คำตอบ​อะไรเลย​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ส่วน​ผม ผม​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​เรี่ยวแรง คือ ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระยาห์เวห์ รวมทั้ง​ความถูกต้อง​และ​กำลัง เพื่อที่ ผม​จะได้​ประกาศ​ให้​ยาโคบ​รู้​ถึง​การกบฏ​ของเขา และ​ประกาศ​ให้​อิสราเอล​รู้​ถึง​ความบาป​ของเขา</verse>
				<verse number="9">ฟัง​ผม​ให้ดี พวกผู้นำ​ของ​ครอบครัว​ยาโคบ​และ​พวก​ผู้ปกครอง​ของ​ครอบครัว​อิสราเอล พวกเจ้า​เกลียดชัง​ความถูกต้อง พวกเจ้า​ทำ​ทุกอย่าง​ที่​ตรงอยู่​ให้​บิดเบี้ยว​ไป</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้า​สร้าง​ศิโยน​ด้วย​เลือด​ของ​คนบริสุทธิ์ พวกเจ้า​สร้าง​เยรูซาเล็ม​ด้วย​การโกง</verse>
				<verse number="11">พวกผู้นำ​ของ​เยรูซาเล็ม​รับ​สินบน​ใน​การตัดสิน​คดีความ​ต่างๆ พวกนักบวช​ก็​สอน​เพราะ​อยาก​ได้​ค่าสอน พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ทำนาย​เพื่อ​แลก​กับ​เงิน แล้ว​พวกเจ้า​ยัง​มีหน้า​มา​อ้าง​ว่า​พวกเจ้า​พึ่งพิง​พระยาห์เวห์​และ​พูดว่า “พระยาห์เวห์​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเรา​ไม่ใช่หรือ จะ​ไม่มี​อันตราย​ใดๆ​เกิดขึ้น​กับ​เรา​ได้”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น เพราะ​พวกเจ้า​นี่แหละ ศิโยน​จะ​ถูก​ไถ​ให้​ราบ​เป็น​หน้ากลอง เยรูซาเล็ม​จะ​กลาย​เป็น​กอง​ซาก​ปรัก​หักพัง และ​เนิน​ของ​วิหาร​จะ​กลาย​เป็น​เนิน ที่มี​พุ่มไม้​ขึ้น​ปกคลุม​เต็ม​ไปหมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แต่​ใน​วัน​ข้างหน้า​นั้น เนิน​ของ​วิหาร ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ถูก​ก่อตั้ง​ขึ้น​ให้​เป็น​ยอด​สูงสุด​ของ​ภูเขา​ทั้งหมด มัน​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น​สูง​เหนือ​เนิน​เขา​ทั้งหมด และ​คน​ทั้งหลาย​จะ​หลั่งไหล​กัน​ไป​ที่นั่น</verse>
				<verse number="2">ชนชาติ​ต่างๆ​มากมาย​จะ​พา​กัน​ไป​ที่นั่น พวกเขา​จะ​พูดว่า “ไป ให้​พวกเรา​ขึ้น​ไป​ยัง​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์​กันเถอะ ไป​ยัง​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ เพื่อ​พระองค์​จะได้​สอน​วิถีทาง​ของ​พระองค์​ให้​กับ​พวกเรา แล้ว​พวกเรา​จะได้​เดิน​ตาม​เส้นทาง​ของ​พระองค์” คำ​สั่งสอน​จะ​ออก​มา​จาก​ศิโยน และ​คำพูด​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ออก​มา​จาก​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​เป็น​ผู้พิพากษา​ระหว่าง​คน​จำนวน​มาก พระองค์​จะ​ตัดสิน​ระหว่าง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​เข้มแข็ง​ที่​อยู่​ห่างไกล พวกเขา​จะ​ตีดาบ​ของ​พวกเขา​ให้​เป็น​คันไถ และ​ตีหอก​ของ​พวกเขา​ให้​เป็น​เครื่องมือ​ตัดแต่ง​กิ่งไม้ ชนชาติ​หนึ่ง​จะ​ไม่​ชู​ดาบ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง และ​พวกเขา​จะ​ไม่มี​การฝึก​ทำ​สงคราม​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="4">แต่ละคน​จะ​นั่ง​อยู่​ใต้​ต้นองุ่น​และ​ใต้​ต้นมะเดื่อ​ของเขา จะ​ไม่มีใคร​มา​ทำให้​พวกเขา​ตกใจกลัว เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​บอก​ไว้​ว่า​มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้</verse>
				<verse number="5">ถึง​แม้ว่า​ชนชาติ​อื่นๆ​จะ​ติดตาม​พวกพระ​ของเขา​ไป แต่​เรา​จะ​ยัง​คง​ติดตาม​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​ตอนนั้น เรา​จะ​รวบรวม​คนพิการ คน​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป รวมทั้ง​คน​เหล่านั้น​ที่​เรา​เคย​ทำให้​บาดเจ็บ​ด้วย</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำให้​คนพิการ​ที่​รอดชีวิต​เป็น​ต้นตระกูล​ของ​ชาติ​ใหม่ เรา​จะ​ทำให้​คน​พวกนั้น​ที่​ถูก​ขับไล่​ออกไป​เป็น​ชนชาติ​ที่​ยิ่งใหญ่” พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​พวกเขา​บน​ภูเขา​ศิโยน ตั้งแต่​นั้นไป​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="8">	ส่วนเจ้า​หอคอย​เฝ้า​ฝูงสัตว์ ป้อม​ปราการ​ของ​นางสาว​ศิโยน เวลานั้น​จะ​มาถึง เมื่อ​อำนาจ​การปกครอง​จะ​กลับมา​สู่เจ้า อาณาจักร​จะ​กลับมา​เป็น​ของ​นางสาว​เยรูซาเล็ม​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="9">เยรูซาเล็ม ตอนนี้ ทำไม​เจ้า​ถึง​ได้​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น พวกเจ้า​ไม่มี​กษัตริย์​ใน​หมู่​พวกเจ้า​แล้ว​ใช่ไหม ผู้นำ​ที่​แสน​ฉลาด​ของเจ้า​หายไป​แล้ว​ใช่ไหม พวกเจ้า​กำลัง​เจ็บปวด​อย่าง​แสนสาหัส​เหมือนกับ​หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอดลูก</verse>
				<verse number="10">นางสาว​ศิโยน ให้​ชักดิ้น​ชักงอ​ด้วย​ความเจ็บปวด และ​กรีดร้อง​เหมือนกับ​หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอดลูก เพราะว่า ตอนนี้​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ออกไป​จาก​เมืองนี้​ต้อง​ไป​อยู่​ใน​ที่​โล่งกว้าง เจ้า​จะ​ต้อง​ไป​ที่​บาบิโลน แต่​พวกเจ้า​จะ​ได้รับ​การช่วยกู้​ที่นั่น พระยาห์เวห์​จะ​ไถ่​เจ้า​ที่นั่น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​ศัตรู​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้​มี​หลาย​ชนชาติ​รวมตัว​กัน​มา​ต่อสู้​กับ​เจ้า พวกเขา​พูด​กัน​ว่า “ไป​ทำลาย​ศิโยน​กันเถอะ แล้ว​เรา​จะได้​มองดู​ความพ่ายแพ้​ของ​นาง​อย่าง​สะใจ”</verse>
				<verse number="12">แต่​ชนชาติ​พวกนี้ ไม่รู้​ถึง​ความคิด​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์ พวกเขา​ไม่​เข้าใจ​ถึง​แผนงาน​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ได้​รวบรวม​พวกเขา​ไว้​เหมือน​ฟ่อนข้าว เพื่อ​ไป​บด​บน​ลานนวดข้าว</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูดว่า “นางสาว​ศิโยน ลุกขึ้น​และ​บดขยี้​พวกมัน เพราะ​เรา​จะ​ทำให้​เขาสัตว์​ของ​เจ้า​กลาย​เป็น​เหล็ก ทำให้​เกือกม้า​ของ​เจ้า​เป็น​ทองแดง เจ้า​จะได้​บดขยี้​คน​เป็น​จำนวน​มาก แล้ว​เจ้า​จะ​ถวาย​ทรัพย์สิน​ที่​พวกมัน​ได้​มา​อย่าง​ผิดๆ​ให้​กับ​พระยาห์เวห์ เจ้า​จะ​ถวาย​ทรัพย์สิน​มีค่า​ของ​พวกมัน​ให้​กับ​เจ้าของ​โลกนี้​ทั้งสิ้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ลูกสาว​เอ๋ย ตอนนี้​ให้​เจ้า​กรีด​เนื้อ​ของเจ้า เจ้า​กำลัง​ถูก​โจมตี พวกมัน​กำลัง​โอบล้อม​พวกเรา พวกมัน​ใช้​ไม้​ตี​แก้ม​ของ​คนนั้น​ที่​ปกครอง​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">แต่​เจ้า เบธเลเฮม เอฟราธาห์ เจ้า​เป็น​แค่​เมืองเล็กๆ​ท่ามกลาง​แคว้นต่างๆ​ของ​ยูดาห์ แต่​จาก​เจ้า​นี่แหละ​จะ​มี​ผู้ปกครอง​คนหนึ่ง​ออก​มา​ให้​กับ​เรา เขา​จะ​ปกครอง​อยู่​เหนือ​อิสราเอล เขา​จะ​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​พวกคน​ที่มี​ชื่อเสียง​ใน​ยุคแรกๆ​ของ​ชนชาติ​นี้</verse>
				<verse number="3">	พระยาห์เวห์​จะ​มอบ​คน​ของ​พระองค์​ให้​กับ​ศัตรู​จนกว่า​นาง​ที่​กำลัง​เบ่ง​คลอด​อยู่ จะคลอดลูก​ออกมา หลังจากนั้น พี่น้อง​ที่เหลือ​ของเขา​จะ​กลับ​ไป​ยัง​ลูกๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="4">ผู้ปกครอง​คนนั้น จะ​ยืนขึ้น​และ​เลี้ยงดู​อิสราเอล​เหมือน​ผู้เลี้ยงแกะ​ด้วย​พละกำลัง​ของ​พระยาห์เวห์ ด้วย​สิทธิอำนาจ​ใน​พระนาม​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเขา พวกเขา​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย เพราะ​ความยิ่งใหญ่​ของเขา​จะ​แผ่​ไป​จนถึง​สุด​ขอบโลก</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​ผู้​ที่​จะ​นำ​สันติสุข​มาให้ ถ้า​อัสซีเรีย​บุก​เข้ามา​ใน​ประเทศ​ของเรา​และ​เหยียบย่ำ​เข้ามา​ใน​แผ่นดิน​ของเรา เมื่อนั้น พวกเรา​จะ​แต่งตั้ง​ผู้เลี้ยง​ขึ้นมา​เจ็ดคน​และ​จะ​แต่งตั้ง​ผู้นำ​ขึ้นมา​แปดคน เพื่อ​ต่อต้าน​พวกมัน</verse>
				<verse number="6">พวกนี้​ก็​จะ​ปกครอง​แผ่นดิน​อัสซีเรีย​ด้วย​ดาบ และ​จะ​ปกครอง​แผ่นดิน​นิมโรด ด้วย​หอก กษัตริย์​ของเรา​จะ​ช่วยเหลือ​พวกเรา​ให้​รอดพ้น​จาก​อัสซีเรีย เมื่อ​อัสซีเรีย​บุก​เข้ามา​ใน​แผ่นดิน​ของเรา​และ​เหยียบย่ำ​เข้ามา​ใน​เขตแดน​ของเรา</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พวกยาโคบ​ที่​รอดชีวิต​จะ​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​มากมาย พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​น้ำค้าง ​จาก​พระยาห์เวห์ เหมือน​ฝน​ที่​ตก​ลง​บน​ใบหญ้า ที่​ไม่ต้อง​รอคอย​มนุษย์ และ​ไม่ต้อง​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​มนุษย์​คนไหน</verse>
				<verse number="8">พวกยาโคบ ที่​เหลือ​รอดชีวิต​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ต่างๆ พวกเขา​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​มากมาย จะ​เป็น​เหมือน​สิงโต​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​สัตว์ป่า​ทั้งหลาย​ใน​ป่า เหมือน​สิงโต​หนุ่ม​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​ฝูงแกะ เป็น​สิงโต​ที่​ไม่มีใคร​หนีรอด​ไปได้​เมื่อ​มัน​เข้า​จู่โจม​ขย้ำ​และ​ฉีก​เนื้อ​เหยื่อ</verse>
				<verse number="9">เจ้า​จะ​ยกมือ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​ศัตรู​ของเจ้า และ​ศัตรู​ทั้งหมด​ของเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เมื่อ​ถึง​เวลานั้น เรา​จะ​เอา​ม้า​ของ​พวกเจ้า​ไป เรา​จะ​ทำลาย​รถรบ​ของ​พวกเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​พัง​เมืองต่างๆ​ใน​แผ่นดิน​ของเจ้า เรา​จะ​รื้อ​ป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ลง</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​กำจัด​เวทมนตร์​ของเจ้า​ให้​หมดไป และ​จะ​ไม่มี​ใคร​ใน​พวกเจ้า​ฝึก​วิชา​หมอดู​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​ทำลาย​รูปเคารพ​ของ​พวกเจ้า​รวมถึง​เสาหิน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ตั้งอยู่​ใน​เมือง​ของ​พวกเจ้า เจ้า​จะ​ไม่​กราบไหว้​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​สร้าง​ขึ้นมา​กับ​มือ​ของเจ้า​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ถอนราก​ถอนโคน​พวกเสา​ของ​อาเชราห์ เรา​จะ​ทำลาย​รูปเคารพ ทั้งหมด​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​แก้แค้น​ด้วย​ความโกรธแค้น ต่อ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ตอนนี้ ฟัง​ให้ดี​ว่า​พระยาห์เวห์​พูด​อะไร “ลุกขึ้น ว่าความ​ของเจ้า​มา ต่อหน้า​ภูเขา​ทั้งหลาย ให้​หุบเขา​ทั้งหลาย ได้ยิน​เสียง​ของเจ้า</verse>
				<verse number="2">ภูเขา​ทั้งหลาย ให้​ฟัง​คำฟ้องร้อง​ของ​พระยาห์เวห์ รากฐาน​อัน​มั่นคง​ถาวร​ทั้งหลาย​ของ​แผ่นดิน​โลก​ให้​ฟัง​พระองค์​เถิด เพราะ​พระยาห์เวห์​กำลัง​ฟ้องร้อง​คน​ของ​พระองค์ พระองค์​ต้องการ​สู้ความ​กับ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ประชาชน​ของเรา เราทำผิด​ต่อ​พวกเจ้า​ตรงไหน เรา​ทำให้​เจ้า​เหน็ดเหนื่อย​ตรงไหน แสดง​หลักฐาน​ให้​เรา​ดู​หน่อย</verse>
				<verse number="4">เรา​พา​เจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​ไถ่​เจ้า​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​เรือนทาส และ​เรา​ส่ง​โมเสส อาโรน​กับ​มิเรียม​ให้​มา​นำหน้า​เจ้า</verse>
				<verse number="5">ประชาชน​ของ​เรา​เอ๋ย ให้​จดจำ​แผนการ​ชั่วร้าย​ของ​บาลาค​กษัตริย์​โมอับ ให้​จดจำ​ว่า​บาลาอัม​ลูกชาย​ของ​เบโอร์​ตอบ​บาลาค ไป​ว่า​อย่างไร ให้​นึกถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ตอน​ที่​พวกเจ้า​เดิน​ผ่าน​ชิทธิม​ไป​กิลกาล เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​สำนึก​ถึง​การกระทำ​อัน​สัตย์ซื่อ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ได้​ช่วยกู้​เจ้า​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า​พูดว่า “เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​เข้าเฝ้า​พระยาห์เวห์ และ​ก้มกราบ​ลง​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​ผู้ใหญ่ยิ่ง​สูงสุด จะ​ให้​ข้าพเจ้า​เอา​อะไร​มาหรือ จะ​ให้​เอา​ลูกวัว​อายุ​หนึ่งขวบ​มา​เป็น​เครื่อง​เผา​บูชา​หรือยังไง</verse>
				<verse number="7">หรือ​พระยาห์เวห์​จะ​ชอบ​แกะตัวผู้​หลาย​พัน​ตัว หรือ​น้ำมัน​มะกอก​มากมาย​ราวกับ​แม่น้ำ​หลาย​หมื่น​สาย หรือ​จะ​ให้​สังเวย​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ข้าพเจ้า สำหรับ​การละเมิด​ของ​ข้าพเจ้า หรือ​จะ​ให้​สังเวย​เลือดเนื้อเชื้อไข​ของ​ข้าพเจ้า เพื่อ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ลบล้าง​บาป​ของ​ข้าพเจ้า​อย่างนั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="8">เจ้ามนุษย์ พระยาห์เวห์ บอก​เจ้า​แล้ว​ถึง​สิ่ง​ที่ดี และ​สิ่ง​ที่​พระองค์​ต้องการ​จาก​เจ้า คือ ให้​ทำ​สิ่ง​ที่​ยุติธรรม รัก​ความเมตตา และ​เดิน​กับ​พระเจ้า​ของ​เจ้า​ด้วย​ความถ่อมใจ</verse>
				<verse number="9">เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​ตะโกน​ให้​เมืองนั้น​ฟัง คน​ที่​ฉลาด​จะ​ยำเกรง​ชื่อ​ของ​พระองค์ พระยาห์เวห์​พูดว่า “ชนเผ่า​และ​ประชาชน​ใน​เมืองนี้ ฟัง​เรา​ให้ดี</verse>
				<verse number="10">พวกเจ้า​ยัง​เก็บ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ฉ้อโกง​เขา​มา​ไว้​ใน​บ้าน​หรือเปล่า พวกเจ้า​ยัง​เก็บ​เครื่องตวง​ที่​เรา​สาปแช่ง​เพราะ​เล็ก​กว่า​มาตรฐาน​ไว้​อีก​หรือเปล่า</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​ทำ​เป็น​มองข้าม​เรื่อง​ตาชั่ง หรือ​ถุง​ใส่​ลูกตุ้ม​ที่​โกง​น้ำหนัก​ได้หรือ</verse>
				<verse number="12">พวก​คนรวย​ใน​เมืองนี้​ชอบ​ทารุณ​คนอื่น คน​ใน​เมืองนี้​ชอบ​พูด​โกหก ลิ้น​ใน​ปาก​ของ​พวกเขา​หลอกลวง​อยู่​ร่ำไป</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ใน​อีก​ไม่นาน เรา ยาห์เวห์ จะ​ฟาด​พวกเจ้า​ให้​ล้มลง เรา​จะ​ทำลาย​พวกเจ้า​เพราะ​บาป​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​จะ​กิน แต่​จะ​ไม่มี​วัน​อิ่ม โรคบิด​จะ​รุม​กัดกิน​อวัยวะ​ภายใน​ของ​พวกเจ้า เจ้า​จะ​เก็บตุน​ของ​ไว้ แต่​จะ​เก็บ​ไว้​ไม่อยู่ สิ่งของ​ที่​เจ้า​เก็บ​ไว้​อย่างดี เรา​จะ​ส่ง​ศัตรู​ไป​ทำลาย</verse>
				<verse number="15">เจ้า​จะ​ปลูก​พืช แต่​จะ​ไม่ได้​เก็บเกี่ยว​ผล​ของ​มัน เจ้า​จะ​ย่ำ​มะกอก แต่​จะ​ไม่ได้​น้ำมัน​มะกอก​พอที่​จะ​ใช้​ชโลม​ตัวเอง เจ้า​จะ​ย่ำ​องุ่น แต่​จะ​ไม่ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น</verse>
				<verse number="16">	พวกเจ้า​ทำ​ตาม​กฎต่างๆ​ของ​อมรี อย่าง​เคร่งครัด และ​เดิน​ตามรอย​สิ่ง​ที่​ครอบครัว​อาหับ ทำ พวกเจ้า​ทำ​ตาม​แบบอย่าง​ต่างๆ​ของ​พวกเขา ดังนั้น​เรา​จะ​ปล่อย​ให้​เจ้า​ถูก​ทำลาย ผู้คน​จะ​หัวเราะ​เยาะ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​นี้ และ​พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ทน​กับ​คำดูถูก​จาก​ชนชาติ​อื่นๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">น่าสมเพช​จริงๆ ผม​กลาย​เป็น​คนเก็บ​ผลไม้​หรือ​ลูกองุ่น หลังจาก​ที่​เขา​เก็บ​ลูกองุ่น​ไป​หมดแล้ว ไม่เหลือ​องุ่น​สักพวง​ให้​กิน ไม่มี​ลูกมะเดื่อ​ที่​ผม​ชอบ​เหลือ​อยู่​เลย</verse>
				<verse number="2">ผม​หมายถึง คน​ที่​จงรัก​ภักดี​ถูก​ทำลาย​ไป​หมด​แล้ว​จาก​แผ่นดิน​นี้ ไม่มี​คน​ซื่อตรง​เหลือ​อยู่​เลย​สักคน ทุกคน​เฝ้าคอย​ซุ่ม​ฆ่า​คนอื่น ต่างคน​ต่าง​ล่าชีวิต​ของ​กันและกัน​ด้วย​ตาข่าย</verse>
				<verse number="3">มือ​ทั้งสอง​ของ​พวกเขา​ก็​ถนัด​ใน​การทำชั่ว พวก​ข้าราชการ​และ​ผู้พิพากษา​รับ​สินบน พวก​คนใหญ่คนโต​ก็​เรียกร้อง​สิ่ง​ที่​พวกเขา​อยากได้ และ​ร่วมมือ​กับ​ผู้พิพากษา​ใน​การบิดเบือน​ความยุติธรรม</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ดี​ที่สุด​ของ​พวกเขา​ก็​ยัง​เหมือน​กับ​พุ่มหนาม คน​ที่​ซื่อตรง​ที่สุด​ของ​พวกเขา​ก็​เหมือน​กับ​ลวดหนาม ข้าแต่​พระยาห์เวห์ เวลานั้น​ที่​พวก​คนเฝ้ายาม ของ​พระองค์​ทำนาย​เอา​ไว้ ใกล้​เข้า​มา​แล้ว เวลานั้น​ที่​พระองค์​จะ​มา​ลงโทษ​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว แล้ว​เมื่อนั้น พวกคนชั่ว​ทั้งหลาย​จะ​สับสน​วุ่นวาย</verse>
				<verse number="5">อย่า​ได้​ไว้วางใจ​เพื่อน​บ้าน​ของ​พวกเจ้า อย่า​ไว้ใจ​เพื่อนสนิท​ของเจ้า แม้แต่​เมีย​ใน​อ้อมอก​เจ้า​ก็​ต้อง​ระวัง​ว่า​จะ​พูด​อะไร​กับ​นาง</verse>
				<verse number="6">ลูกชาย​หัวเราะ​เยาะ​พ่อ​ของเขา ลูกสาว​กบฏ​ต่อ​แม่​ของ​ตัวเอง ลูกสะใภ้​กบฏ​ต่อ​แม่ผัว ศัตรู​ที่​เลวร้าย​ที่สุด​ก็​คือ คน​ในบ้าน​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="7">แต่​ส่วนผม จะ​เฝ้า​รอคอย​และ​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระยาห์เวห์ ผม​จะ​อดทน​รอคอย​พระเจ้า ผู้ช่วย​ให้รอด​ของผม เมื่อ​ผม​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ พระเจ้าของผม​จะฟังผม</verse>
				<verse number="8">ศิโยน​พูดว่า ศัตรู​ของข้า อย่า​ได้​ดีใจ​ไป ที่ข้าต้องพบ​กับ​ความยาก​ลำบาก ถึง​ข้า​ล้ม ข้า​ก็​จะ​ลุก​ขึ้น​มา​อีก ถึงแม้​ตอนนี้​ข้า​จะ​นั่ง​อยู่​ใน​ความมืด พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​แสงสว่าง​ให้​กับ​ข้า</verse>
				<verse number="9">ข้า​จะ​ต้อง​ทน​ต่อ​ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ข้า​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระองค์ จนกว่า​พระองค์​จะ​แก้ต่าง​ให้​กับ​ข้า และ​ให้​ความยุติธรรม​กับ​ข้า พระองค์​จะ​นำ​ข้า​ไป​สู่​ความสว่าง และ​ข้า​จะ​เห็น​พระองค์​ให้​ความเป็นธรรม</verse>
				<verse number="10">ขอให้​ศัตรู​ของ​ข้า​ได้​เห็น​เรื่องนี้​และ​อับอาย​ขายหน้า​อย่างยิ่ง แล้ว​ตา​ของ​ข้า​จะ​จ้องมอง​เธอ​คน​ที่​พูด​ใส่หน้า​ข้า​ว่า “ไหนล่ะ พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า” เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น เธอ​จะ​ถูก​เหยียบย่ำ​เหมือน​ขี้โคลน​บน​ถนน</verse>
				<verse number="11">	มีคาห์​พูด​กับ​ศิโยน​ว่า แล้ว​ใน​วันนั้น กำแพง​ของ​พวกเจ้า​จะ​ถูก​สร้างขึ้น​มาใหม่ วันนั้น​จะ​เป็น​วัน​ที่​พรมแดน​ของเจ้า​จะ​ขยาย​ออกไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น คน​ของเจ้า​จะ​กลับ​มาหา​เจ้า​จาก​ทุก​หนแห่ง จาก​อัสซีเรีย​ไกล​ถึง​อียิปต์ จาก​อียิปต์​ไกล​ถึง​แม่น้ำ​ยูเฟรติส จาก​ทะเล​หนึ่ง​ไปถึง​อีก​ทะเล​หนึ่ง จาก​ภูเขา​หนึ่ง​ไปถึง​อีก​ภูเขา​หนึ่ง</verse>
				<verse number="13">แต่​โลก​นอก​เขตแดน​ของเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย มัน​เป็น​ผลกรรม​ของ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="14">ผู้คน​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ได้โปรด​เลี้ยงดู​คน​ของ​พระองค์​ซึ่ง​เป็น​ลูกแกะ​ของ​พระองค์​ด้วย​ไม้เลี้ยงแกะ​ของ​พระองค์ ลูกแกะ​เหล่านั้น​อาศัย​อยู่​อย่าง​โดดเดี่ยว​ใน​ป่าละเมาะ มี​ทุ่งหญ้า​อัน​อุดม​สมบูรณ์​ล้อมรอบ ขอให้​พวก​ฝูงแกะ​มา​หากิน​ใน​บาชาน​และ​กิเลอาด​เหมือน​ที่​พวกมัน​เคย​ทำ​ใน​สมัยก่อน​โน้น</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์ ได้โปรด​แสดง​การอัศจรรย์​ทั้งหลาย​ให้​เรา​เห็น เหมือนกับ​ตอน​ที่​พระองค์​นำ​พวกเรา​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="16">ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​เห็น​การอัศจรรย์​ต่างๆ​เหล่านั้น และ​รู้สึก​ละอาย​กับ​อำนาจ​อัน​น้อยนิด​ที่​พวกเขา​มี ขอให้​พวกเขา​เอา​มือ​ปิดปาก​ด้วย​ความตะลึงงัน และ​ขอให้​หู​ของ​พวกเขา​หนวก​ไป</verse>
				<verse number="17">ขอให้​พวกเขา​เลีย​ผงดิน​เหมือน​งู​หรือ​สัตว์​อื่นๆ​ที่​เลื้อย​คลาน​อยู่​บน​ดิน ขอให้​พวกเขา​เดิน​ออก​มา​จาก​ป้อม​ปราการ​ของเขา​อย่าง​ตัวสั่น​งันงก ขอให้​พวกเขา​มาหา​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา ด้วย​ความหวาดกลัว​และ​เกรง​กลัว​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="18">จะ​มี​พระองค์​ไหน​ที่​เป็น​เหมือนกับ​พระองค์ พระองค์​ให้อภัย​กับ​การกระทำชั่ว พระองค์​ให้อภัย​กับ​พวก​ที่​กบฏ​ต่อ​พระองค์ คือ​คน​ของ​พระองค์​ที่​รอดชีวิต​มาได้ พระองค์​ไม่​ฝังใจ​โกรธ​พวกนั้น​ตลอดไป เพราะ​พระองค์​มี​ความสุข​ที่​จะ​แสดง​ความรัก​อัน​มั่นคง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">พระองค์​จะ​กลับมา​เมตตา​พวกเรา​อีกครั้ง พระองค์​จะ​ให้อภัย​กับ​การกระทำ​ที่​ชั่วร้าย​ของเรา พระองค์​จะ​โยน​บาป​ทั้งหมด​ของเรา​ทิ้ง​ลง​ใน​ทะเลลึก</verse>
				<verse number="20">พระองค์​เจ้าข้า ขอให้​พระองค์​รักษา​สัญญา​ที่​ให้​กับ​ยาโคบ ขอให้​พระองค์​แสดง​ความรัก​อัน​มั่นคง​ให้​กับ​อับราฮัม ตาม​ที่​พระองค์​สาบาน​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเรา​ตั้งแต่​สมัยก่อน​โน้น”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="34">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หนังสือ​เล่มนี้ เป็น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​นาฮูม ชาวเอลโขช ผ่าน​ทาง​นิมิต เกี่ยวกับ​เมือง​นีนะเวห์</verse>
				<verse number="2">	พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ที่​หึงหวง และแก้แค้น พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​การแก้แค้น​และ​พระองค์​อารมณ์​รุนแรง พระยาห์เวห์​จะ​แก้แค้น​คน​เหล่านั้น​ที่​ต่อต้าน​พระองค์ และ​พระองค์​ก็​โกรธแค้น​พวกศัตรู​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​โกรธ​ช้า​แต่​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​มหาศาล พระยาห์เวห์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คนผิด​ลอยนวล เมื่อ​พระองค์​เดินทาง​ก็​จะ​เกิด​ลมบ้าหมู​และ​พายุ และ​เมฆ​ก็​ฟุ้ง​ตลบ​ขึ้นมา​แทบเท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระองค์​สั่ง​ทะเล​และ​ทะเล​ก็​เหือด​แห้ง​ไป พระองค์​ทำให้​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ระเหย​ไปหมด แผ่นดิน​ที่​อุดม​สมบูรณ์​ของ​บาชาน​และ​คารเมล​ก็​แห้งแล้ง​ไป ต้น​ที่​แตกแขนง​ออก​มา​ใหม่​ของ​เลบานอน​ก็​เหี่ยวเฉา​ไป</verse>
				<verse number="5">ภูเขา​ก็​สั่นสะเทือน​เพราะ​เกรง​กลัว​พระองค์ และ​เนินเขา​ต่างๆ​ก็​ละลาย​ไป แผ่นดิน​ไหว​ยก​พื้น​สูงขึ้น โลก​และ​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​โลก​ก็​สั่น​ไปด้วย​เพราะ​เกรง​กลัว​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ใคร​จะ​สามารถ​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​ได้​ตอน​ที่​พระองค์​โกรธ ใคร​จะ​ทน​ต่อ​ความร้อนแรง​ของ​ความโกรธ​ของ​พระองค์​ได้ ความโกรธแค้น​ของ​พระองค์​พลุ่ง​ออกมา​เหมือน​ไฟ พระองค์​ทำให้​หน้าผา​แตกกระจาย​เป็น​เสี่ยงๆ</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ดี​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​รอคอย​พระองค์ พระองค์​เป็น​ที่​ลี้ภัย​เมื่อ​พวกเขา​เดือด​ร้อน พระยาห์เวห์​ดูแล​คน​เหล่านั้น​ที่​หัน​มา​ลี้ภัย​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​กวาดล้าง​คน​ที่​ต่อต้าน​พระองค์​เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​ไหล​ท่วม​อย่าง​รุนแรง พระองค์​ก็​ไล่ล่า​ศัตรู​ของ​พระองค์​ลง​ไป​ใน​แดน​คนตาย​อัน​มืดมิด</verse>
				<verse number="9">พวกเจ้า​วางแผน​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์​ทำไม พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​ศัตรู​จน​หมดสิ้น จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​มา​ต่อต้าน​พระองค์​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้​พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​กำแพง​ป้องกัน​ที่​ทำ​จาก​หนาม​ที่​พัน​กัน​ยุ่งเหยิง ถึงแม้​พวกเขา​จะ​เหมือน​กองทัพ​ที่​มี​อาหาร​และ​เหล้า​อย่าง​เหลือเฟือ พวกเขา​จะ​แพ้​อย่าง​รวดเร็ว​เหมือน​ฟาง​ที่​ถูกเผา</verse>
				<verse number="11">ยูดาห์ คน​ที่​ออก​อุบาย​และ​วางแผน​ชั่วร้าย​ต่อต้าน​พระยาห์เวห์ จะ​ถูก​ไล่ออก​ไป​จาก​พวกเจ้า​ใน​ไม่ช้า​นี้</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น พระยาห์เวห์​จึง​พูดว่า ถึงแม้ว่า​ตอนนี้​พวก​อัสซีเรีย​จะ​แข็งแรง​และ​มี​จำนวน​มาก แต่​พวกเขา​จะ​ถูก​ตัดขาด​และ​ตาย​ไป ดังนั้น​ถึงแม้​เรา​ทำ​ให้​เจ้า​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน เรา​จะ​ไม่ให้​เจ้า​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="13">ตอนนี้ เรา​จะ​หัก​แอก​ของ​อัสซีเรีย​ออก​จาก​เจ้า และ​จะ​ทำลาย​โซ่ตรวน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​อัสซีเรีย พระยาห์เวห์​ออก​คำสั่ง​เกี่ยวกับ​ท่าน​แล้ว “เจ้า​จะ​ไม่มี​ลูกหลาน​ไว้​สืบสกุล​อีก​ต่อไป เรา​ยาห์เวห์​จะ​ตัด​รูปเคารพ​ที่​แกะสลัก​และ​รูปเคารพ​ที่​หล่อ​ทั้งหมด​จาก​วิหาร​ของเจ้า เรา​เตรียม​หลุม​ฝังศพ​ให้​กับ​เจ้า​แล้ว เพราะ​เจ้า​มัน​ไร้ค่า”</verse>
				<verse number="15">ยูดาห์ ดู​บน​ภูเขา​เหล่านั้น​สิ มี​คน​วิ่ง​มา​บอก​ข่าวดี เขา​มา​ประกาศ​ว่า มี​สันติภาพ​แล้ว ยูดาห์​เอ๋ย เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​ของเจ้า​ได้​แล้ว แก้บน​ของเจ้า​ด้วย พวก​คน​ไร้ค่า​นั้น​จะ​ไม่มี​วัน​มา​โจมตี​เจ้า​ได้อีก เพราะ​พวกเขา​ถูก​กำจัด​ไป​จนหมด​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เจ้า​ผู้​เป็น​กษัตริย์​อัสซีเรีย คน​ที่​จะ​ทำให้​คน​ของ​เจ้า​กระจัด​กระจาย​ไป ได้​บุก​ขึ้น​มา​โจมตี​เจ้า​แล้ว ป้องกัน​ป้อม​ปราการ​ต่างๆ​ไว้ให้ดี เฝ้าระวัง​ถนนหนทาง​ด้วย เตรียม​อาวุธ​ของเจ้า​ให้​พร้อม เตรียม​ตัว​ให้​แข็งแกร่ง​ไว้</verse>
				<verse number="2">เพราะว่า​พระยาห์เวห์​กำลัง​คืน​ศักดิ์ศรี​ให้​กับ​คน​ของ​ยาโคบ คือ​คืน​ศักดิ์ศรี​ให้​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล เพราะ​พวกศัตรู​ได้​ทำลาย​อิสราเอล และ​ทำลาย​ไร่องุ่น​ของ​พวกเขา​ไป​จนหมด​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ผู้ที่​ทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​นั้น​พร้อม​ทำศึก โล่​ของ​นักรบ​ของเขา​เป็น​สีแดง พวกทหาร​ของเขา​สวม​เครื่องแบบ​สีแดงเข้ม เหล็ก​ของ​รถรบ​ก็​ส่อง​ประกาย​แวววาว​เหมือน​เปลวเพลิง และ​หอกต่างๆ​ก็​สั่น​ไปมา​เป็น​ระลอกๆ</verse>
				<verse number="4">รถรบ​ก็​แข่ง​กัน​อย่าง​ดุเดือด​ไป​ตาม​ถนนหนทาง พวกมัน​แข่ง​กัน​ไป​ที่​ลาน​กลางเมือง พวกมัน​ดู​เหมือน​เปลวเพลิง พวกมัน​พุ่งไป​ราว​กับ​สายฟ้า​แลบ</verse>
				<verse number="5">ผู้ที่​ทำ​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​นั้น​ออก​คำสั่ง​ต่อ​พวกนายทหาร พวกเขา​รีบเร่ง​ผลัก​โล่กำบัง​เคลื่อน​ไป​ข้างหน้า​อย่าง​ตะกุกตะกัก รีบ​มุ่งหน้า​ไป​ที่​กำแพง และ​ตั้ง​โล่กำบัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="6">ประตูน้ำ​ถูก​เปิดออก และ​วัง​ของ​กษัตริย์​ก็​ถูก​น้ำ​ซัด​พังทลาย​ไป</verse>
				<verse number="7">เจ้าหญิง​นีนะเวห์​ก็​ถูก​จับ​มา​ยืน​แก้ผ้า​ใน​ที่​สาธารณะ ส่วน​สาวใช้​ของนาง​ก็​ถูก​จับ​ไป พวกเขา​ก็​ทุบ​อก​ตัวเอง ร้อง​ครวญคราง​เหมือน​เสียง​นกพิราบ</verse>
				<verse number="8">นีนะเวห์​เป็น​เหมือน​กับ​สระน้ำ​สระ​หนึ่ง แต่​น้ำ​ของ​มัน​ไหล​ทะลัก​ออกไป​อย่าง​รวดเร็ว พวกผู้นำ​ของ​นีนะเวห์​พูดว่า “หยุดก่อน หยุดก่อน” แต่​ไม่มี​ใคร​หัน​กลับมา</verse>
				<verse number="9">ปล้น​เอา​เงิน​เอา​ทอง​ของ​นีนะเวห์​สิ มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​จน​นับ​ไม่ถ้วน และ​มี​ของมีค่า​ต่างๆ​มากมาย​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="10">หมดแล้ว หมดเกลี้ยง​แล้ว ทั้ง​เมือง​สูญสิ้น​หมดแล้ว ผู้คน​ก็​หัวใจ​สลาย​หมด​แล้ว ทุก​หัวเข่า​ก็สั่น​กระทบ​กัน ตัวสั่น​หมด หน้าซีดเผือด</verse>
				<verse number="11">	ไหนล่ะ​ถ้ำสิงห์ ไหนล่ะ​รัง​สิงห์หนุ่ม ไหนล่ะ​ที่​อยู่​ของ​สิงห์​ตัวผู้​และ​ตัวเมีย ไหนล่ะ​ที่​ที่​ลูกสิงห์​อยู่​อย่าง​ไม่ต้อง​กลัว​อันตราย</verse>
				<verse number="12">	สิงห์ หา​เหยื่อ ได้​อย่าง​เหลือเฟือ​มา​เลี้ยง​ลูกๆ​ของมัน และ​มัน​ก็​ฆ่า​เหยื่อ​เอา​มา​ให้​พวกเมียๆ​ของมัน มัน​เอา​เหยื่อ​มา​ไว้​เต็ม​ถ้ำ​ของมัน และ​ถ้ำ​ของมัน​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​เนื้อ​ที่​ฉีก​แล้ว</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูดว่า “เรา​ต่อต้าน​เจ้า เรา​จะ​เผา​สิ่ง​ที่​เจ้า​มี​เหลือเฟือ​ให้​เป็น​ควัน และ​ดาบ​จะ​ฆ่า​สิงห์หนุ่ม​ของเจ้า​ใน​สนามรบ ต่อไปนี้​จะ​ไม่มี​ใคร​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของเจ้า​อีกแล้ว และ​จะ​ไม่มี​ใคร​ได้ยิน​ข่าวร้าย​จาก​พวกผู้ส่งข่าว​ของเจ้า​อีก​ต่อไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นี่ เจ้า เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​เลือด เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​การโกหก เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ของ​ที่​ปล้น​มา เมือง​ที่​เต็ม​ไปด้วย​คน​ที่​ตก​เป็น​เหยื่อ​ของเจ้า</verse>
				<verse number="2">นั่นไง เสียง​หวด​ของแส้ เสียง​ของ​ล้อ​ดัง​เอี๊ยดๆ เสียง​ของ​ม้า​ที่​พุ่งทะยาน​และ​เสียง​รถรบ​ที่​เต้น​ตาม​ไป</verse>
				<verse number="3">ทหารม้า​ก็​บุก​เข้า​ประจัญบาน ดาบ​ส่อง​ประกาย​แวววับ หอก​ก็​ทอแสง​แวววาว มี​คน​ถูก​ฆ่าตาย​เกลื่อน​กลาด ซากศพ​กองพะเนิน มากมาย​เกลื่อน​กลาด​จน​นับ​ไม่ถ้วน ผู้คน​เดิน​สะดุด​ซากศพ</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูดว่า “เรา​ต่อต้าน​เจ้า เพราะ​เจ้า​นีนะเวห์​เป็น​เหมือน​โสเภณี​ที่​ยั่วยวน​ชนชาติ​ต่างๆ​ให้​หลงใหล ตก​เป็น​ทาส​ของเจ้า เจ้า​เป็น​แม่มด​ที่​สวยงาม​มี​เสน่ห์​ที่​ใช้​มนตร์​สะกด​คน​ทั้งหลาย เรา​จะ​ยก​กระโปรง​เจ้า​ขึ้น​ปิด​หน้าเจ้า เรา​จะ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​เห็น​ร่าง​อัน​เปลือย​เปล่า​ของเจ้า และ​เรา​จะ​ให้​อาณาจักร​ต่างๆ​เห็น​ความน่าอับอาย​ของเจ้า</verse>
				<verse number="5"></verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​โยน​ขยะ​เน่าเหม็น​ใส่​เจ้า เรา​จะ​ดูถูก​เจ้า จะ​เอา​เจ้า​มา​ประจาน​ให้​คน​ดู</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คน​เห็น​เจ้า จะ​รีบ​เผ่นหนี​ไป​จาก​เจ้า ทุกคน​จะ​พูดว่า ‘นีนะเวห์​ถูก​ทำลาย​แล้ว จะ​มีใคร​เสียใจ​ให้​กับ​นาง​บ้าง จะ​ไป​หา​ใคร​ที่ไหน​มา​ปลอบโยน​นาง​ได้’”</verse>
				<verse number="8">	นีนะเวห์ เจ้า​คิดว่า​เจ้า​วิเศษ​กว่า​เมืองเธเบส หรือ เมืองเธเบส​ที่​ตั้ง​อยู่​บน​แม่น้ำไนล์ มี​น้ำ​ล้อมรอบ มี​แม่น้ำ​เป็น​ที่กำบัง มี​น้ำ​เป็น​กำแพง</verse>
				<verse number="9">และ​มี​กำลัง​อย่าง​ไม่จำกัด เพราะ​เอธิโอเปีย​และ​อียิปต์​เสริม​กำลัง​ให้ แล้ว​ยัง​เป็น​พันธมิตร​กับ​พูต​และ​ลิเบีย​ด้วย</verse>
				<verse number="10">แต่​ถึง​ขนาดนั้น เธเบส​ก็​ยัง​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็นเชลย ตาม​หัวถนน​ทุกแห่ง พวกเด็กทารก​ของเธอ​ถูก​เหวี่ยง​ทิ้งพื้น​แหลก​เป็นชิ้นๆ พวกเขา​จับสลาก​แบ่ง​พวกผู้ดี​ของ​เมือง​นั้น​ไป​เป็นทาส และ​จับ​คนใหญ่​คนโต​ของ​เมือง​นั้น​ล่ามโซ่​ไว้</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​นีนะเวห์ เจ้า​ก็​เหมือนกัน จะ​เป็น​เหมือน​คนเมา​ที่​มึนงง และ​พยายาม​หา​ที่หลบภัย​จาก​ศัตรู</verse>
				<verse number="12">พวกป้อม​ปราการ​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​ต้นมะเดื่อ​ที่​มี​ลูกมะเดื่อ​รุ่นแรก​ที่​สุก​คาต้น เมื่อ​มี​คน​มา​เขย่า​ต้น​มัน ลูกมะเดื่อ​ก็​จะ​หล่น​เข้า​ปาก​คนนั้น</verse>
				<verse number="13">นีนะเวห์ กองทัพ​ของเจ้า เป็น​เหมือน​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า ประตูเมือง​ทั้งหลาย​ของเจ้า​ก็​เปิดอ้า​ให้​พวกศัตรู พวก​ไม้​กลอน​ประตูเมือง​ของเจ้า​ก็​ถูก​ไฟไหม้​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="14">ไป​ตักน้ำ​มา​ตุน​ไว้​สำหรับ​ตัวเอง​จะ​ได้​ใช้​มัน​เมื่อ​เมือง​ถูก​ล้อม ทำให้​ป้อม​ปราการ​ของเจ้า​แข็งแรง​ขึ้น ลง​ไป​ใน​โคลน เหยียบย่ำ​ดินเหนียว​ให้​เข้ากัน แล้ว​เอา​มา​ใส่​เบ้า​ทำ​อิฐ</verse>
				<verse number="15">ใน​การสู้รบ​นั้น ไฟ​จะ​เผาผลาญ​เจ้า​และ​ดาบ​จะ​ฟาดฟัน​เจ้า ไฟ​นั้น​จะ​เผาผลาญ​เจ้า​เหมือน​ตั๊กแตน​กิน​หญ้า ให้​เพิ่ม​จำนวน​คน​ของเจ้า​ให้​มี​มาก​เหมือน​ตั๊กแตน ให้​คน​ของเจ้า​ทวีคูณ​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน</verse>
				<verse number="16">ถึง​พวกพ่อค้า​ของเจ้า​มี​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​กับ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า แต่​พวกเขา​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน​ที่​ลอกคราบ​แล้ว​บินไป</verse>
				<verse number="17">เจ้าหน้าที่​ที่​เจ้า​แต่งตั้ง​ขึ้นมา​ก็​เป็น​เหมือน​ตั๊กแตน และ​พวกเสมียน​ก็​เป็น​เหมือน​ฝูงตั๊กแตน​ที่​เกาะ​อยู่​ตาม​กำแพง​ที่​อบอุ่น​ใน​วัน​ที่​อากาศ​หนาวเย็น แต่​เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น พวกมัน​ก็​บิน​หนีไป และ​ไม่มี​ใคร​รู้​ด้วยว่า​มัน​บิน​ไปไหน</verse>
				<verse number="18">	กษัตริย์​อัสซีเรีย พวกขุนนาง​ชั้นผู้ใหญ่​ของเจ้า ก็​ล่วงลับ​ไปแล้ว พวกผู้นำ​ของเจ้า​ก็​ไป​เป็นสุขๆ​แล้ว คน​ของเจ้า​ก็​กระจัด​กระจาย​ไป​ตาม​เนินเขา​ต่างๆ​และ​ไม่เหลือ​ผู้นำ​อีกแล้ว​ที่​จะ​ไป​รวบรวม​พวกเขา​กลับมา</verse>
				<verse number="19">ไม่มี​การซ่อมแซม​ส่วน​ที่​หักร้าว​ใน​ตัวเจ้า บาดแผล​ของเจ้า​นั้น​เกินกว่า​ที่​จะ​เยียวยา​รักษา​ได้ ทุกคน​ที่​ได้ยิน​ข่าว​เรื่องเจ้า ต่าง​ก็​พา​กัน​ตบมือ​ดีใจ​เพราะ​พวกเขา​ทุกคน​เคย​ถูก​เจ้า​ทรมาน​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="35">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หนังสือ​เล่มนี้ เป็น​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​ฮาบากุก ผู้พูดแทนพระเจ้า ผ่าน​มา​ทาง​นิมิต</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​เจ้าข้า จะ​ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​ร้องขอ​ความช่วยเหลือ​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน พระองค์​ถึง​จะ​ฟัง จะ​ปล่อย​ให้​ข้าพเจ้า​ร้อง​ว่า “โหดร้าย​ป่าเถื่อน” ไป​อีก​นาน​แค่ไหน พระองค์​ถึง​จะ​มาช่วย</verse>
				<verse number="3">ทำไม​พระองค์​ถึง​ต้อง​ให้​ข้าพเจ้า​เจอ​กับ​ความเจ็บปวด​และ​ความ​ทุกข์ยาก​นี้​ด้วย ทำไม​พระองค์​ถึง​ดู​อยู่​เฉยๆ​ไม่​ทำ​อะไร เมื่อ​มี​การกดขี่​ข่มเหง​และ​ความป่าเถื่อน​เกิดขึ้น​อยู่​ตรงหน้า​ข้าพเจ้า มี​ทั้ง​การฟ้องร้อง​และ​โต้เถียง​กัน​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​กฎหมาย​ก็​ตายด้าน​ไป และ​ไม่มี​ใคร​ได้รับ​ความยุติธรรม เพราะ​คนชั่ว​ก็​มี​มากกว่า​คนดี ดังนั้น​ความยุติธรรม​ก็​บิดๆเบี้ยวๆ​ไป</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​ตอบว่า “มอง​ไป​ที่​ชนชาติ​ต่างๆ​สิ ดูสิ​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น เจ้า​จะต้อง​อ้าปากค้าง​พูด​ไม่ออก​เลยล่ะ ที่​เรา​พูด​อย่างนี้ ก็​เพราะ​พวกเจ้า​จะ​ไม่เชื่อ​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​ใน​ช่วงชีวิต​ของเจ้า เมื่อ​เจ้า​ได้ยิน​เรื่องนี้ เจ้า​ก็​ยัง​จะ​ไม่เชื่อ​อยู่ดี</verse>
				<verse number="6">เพราะ​เรา​ยาห์เวห์ กำลัง​ยก​คนบาลิโลน​ให้​มี​อำนาจ​ขึ้นมา พวกนี้​เป็น​ชนชาติ​ที่​ดุร้าย​และ​ป่าเถื่อน พวกมัน​จะ​บุก​ไป​ทั่วโลก เพื่อ​ยึด​เอา​ดินแดน​ของ​คนอื่น​มา​เป็น​ของมัน</verse>
				<verse number="7">พวกมัน​น่ากลัว​และ​น่าสยดสยอง​ยิ่งนัก มัน​ตั้งกฎ​ของ​มัน​เอง และ​อวดตัว​ถือดี</verse>
				<verse number="8">พวกม้า​ของ​บาบิโลน​ก็​วิ่ง​เร็ว​กว่า​พวกเสือดาว​เสียอีก และ​ดุร้าย​ยิ่งกว่า​หมาป่า​ใน​ยาม​ค่ำคืน พวกม้า​ของมัน​ก็​วิ่งห้อ​เหมือน​บิน พวก​ทหารม้า​บิน​มา​จาก​แดนไกล เหมือน​อินทรี​ที่​โฉบ​เหยื่อ​ของมัน</verse>
				<verse number="9">พวกมัน​แต่ละคน​มา​เพื่อ​สร้าง​ความรุนแรง พวกมัน​บุก​ไป​ข้างหน้า​อย่าง​ไม่​หยุดยั้ง พวกมัน​รวบรวม​เชลย​ไว้​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​เม็ดทราย</verse>
				<verse number="10">พวกมัน​หัวเราะ​เยาะ​ใส่​พวกกษัตริย์​ต่างๆ​และ​มอง​พวกแม่ทัพ​ทั้งหลาย​เป็น​เรื่อง​น่าขัน และ​หัวเราะ​เยาะ​ป้อม​ปราการ​ของ​เมือง​ต่างๆ พวกมัน​สร้าง​เนินดิน​ขึ้นมา​เพื่อ​บุก​ขึ้นไป​ยึด​ป้อม​แต่ละอัน”</verse>
				<verse number="11">ใน​ทันใดนั้น พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​หายวับ​ไป ผม​ก็​ตกตะลึง​และ​พูดว่า “แต่​บาบิโลน​พวกนี้ ถือว่า​พละกำลัง​ของ​เขาเอง​เป็น​พระเจ้า​ของเขา”</verse>
				<verse number="12">ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์​อยู่​มา​ตั้งแต่​โบราณกาล​แล้ว​ไม่ใช่หรือ พระเจ้า​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของข้าพเจ้า พระองค์​จะ​ไม่ตาย​ไม่ใช่หรือ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ พระองค์​เลือก​บาบิโลน เพื่อ​นำ​การตัดสิน​ลงโทษ​ของ​พระองค์​มา ใช่อย่างนี้​แน่หรือ ข้าแต่​พระศิลา พระองค์​ตั้ง​บาบิโลน​ขึ้นมา​เพื่อ​ตีสอน​ชนชาติ​ยูดาห์ ใช่​อย่างนี้​แน่หรือ</verse>
				<verse number="13">ดวงตา​ของ​พระองค์​นั้น​บริสุทธิ์​เกินกว่า​ที่​จะ​มอง​สิ่งชั่วร้าย และ​พระองค์​ก็​ทน​ดู​คน​ทำผิด​ไม่ได้ แล้ว​ทำไม​พระองค์​ถึง​ทน​ดู​คนทรยศ​อย่าง​บาบิโลน​ได้​โดย​ไม่​ทำ​อะไร​เลย แล้ว​ทำไม​พระองค์​ถึง​ได้​นิ่ง​เฉย​เมื่อ​คนชั่วช้า​กลืนกิน​คน​ที่​ดีกว่า​เขา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ทำ​กับ​มนุษย์​เหมือนกับ​ปลา​ใน​ทะเล หรือ​เหมือน​กับ​สัตว์เลื้อย​คลาน​ตัวเล็กๆ​ที่​ไม่มี​ผู้นำ</verse>
				<verse number="15">บาบิโลน​จับ​ทุกคน​มา​ด้วย​เบ็ด​ตกปลา เขา​ลาก​คน​มา​ด้วย​อวน เขา​รวบรวม​คน​มา​ไว้​ใน​แห​ตกปลา​ของเขา ดังนั้น​บาบิโลน​จึง​กระโดด​โลดเต้น​ด้วย​ความดีใจ</verse>
				<verse number="16">บาบิโลน​จึง​ฆ่าสัตว์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​อวน​ของเขา และ​เผา​เครื่อง​หอม​ให้​กับ​แห​ตกปลา​ของเขา เพราะ​สิ่ง​เหล่านี้​ทำให้​เขา​มี​เนื้อ​กิน​มากมาย และ​มี​อาหาร​เอร็ดอร่อย​กินกัน</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​จะ​ยังคง​ปล่อย​ให้​บาบิโลน​ชักดาบ ฆ่าฟัน​ชนชาติ​ต่างๆ​อย่าง​ไร้​ความปรานี​อย่างนี้​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ผม​จะ​ยืน​เฝ้าดู ผม​จะ​ยืน​เป็น​ยาม และ​ผม​จะ​คอยดู​สิ​ว่า พระยาห์เวห์​จะ​พูด​อะไร​กับ​ผม และ​จะ​คอยดู​สิ​ว่า​พระองค์​จะ​ตอบ​สิ่ง​ที่​ผม​กล่าวหา​พระองค์​ว่า​ยังไง</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ก็​ตอบ​ผม​ว่า “ให้​เขียน​นิมิต​นี้​ให้​ชัดเจน​ลง​บน​พวกแผ่นป้าย เพื่อ​คน​ที่​อ่าน​จะ​อ่าน​ได้​อย่าง​ง่ายดาย​รวดเร็ว</verse>
				<verse number="3">ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะว่า นิมิต​นี้​ยืนยัน​ถึง​เวลา​ที่​กำหนด​ไว้​นั้น มัน​เป็น​พยาน​ถึง​จุดจบ​ของ​พวกบาบิโลน​ที่​กำลัง​จะ​มาถึง​และ​มัน​ก็​ไม่​โกหก​ด้วย แต่​ถ้า​ดู​เหมือน​ช้า ใจเย็นๆ​คอยไว้ เพราะ​วันนั้น​จะ​มาถึง​แน่ มัน​จะ​ไม่สาย​หรอก</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​คอย​ไม่ไหว ​ก็​จะ​ยอมแพ้​ไป ไม่​ทำ​ตาม​นิมิต​นี้ แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ก็​มี​กำลังใจ​สู้ชีวิต​ต่อไป​เพราะว่า​นิมิต​นี้​เชื่อถือ​ได้</verse>
				<verse number="5">แต่​ความร่ำรวย​จะ​หลอกลวง​คนหยิ่งผยอง และ​คนโลภ​ที่​อ้าปาก​กว้าง​เหมือน​แดน​คนตาย จะ​ไม่มี​วันสำเร็จ คนโลภ​เหมือน​ความตาย​ที่​ไม่เคย​หยุด​กระหาย​เหยื่อ คนโลภ​นั้น​รวบรวม​ชนชาติ​ทั้งหมด​มา​เป็น​ของ​ตัวเอง​และ​รวบ​คน​ทั้งหมด​มา​เป็น​ของเขา</verse>
				<verse number="6">แต่​คน​ที่​เขา​รวบรวม​มา​นั้น​จะ​แต่งเพลง​เยาะเย้ย​เขา แต่ง​นิทาน​และ​ตั้ง​คำถาม​กัน​ล้อเลียน​เขา จะ​มี​คน​พูดว่า ‘นี่ เจ้า ที่​ได้​สะสม​สิ่ง​ที่​ไม่ใช่​ของเจ้า และ​ก่อหนี้​ไว้​มากมาย เจ้า​จะ​ทำ​อย่างนี้​ไป​อีก​นาน​แค่ไหน’</verse>
				<verse number="7">ในไม่ช้า เจ้าหนี้​จะ​ตาม​ทวงหนี้​เจ้า คือ​คนพวกนั้น​ที่​เจ้า​กลัว​จน​ตัวสั่น​จะ​มา​ปล้นสะดม​เจ้า และ​ตอนนั้น​ก็​เป็น​ตา​ของเจ้า​บ้าง​ที่​จะ​ตก​เป็นเหยื่อ</verse>
				<verse number="8">บาบิโลน เจ้า​เคย​ไป​ปล้นสะดม​ชนชาติ​ต่างๆ​มากมาย ดังนั้น​ตอนนี้​ชนชาติ​ที่​เหลือ​ก็​จะ​กลับ​มา​ปล้น​เจ้า​คืน เพราะ​เจ้า​เคย​ทำให้​เลือด​ของ​มนุษย์​ตก และ​เจ้า​เคย​ทำ​ทารุณกรรม​กับ​แผ่นดิน​ต่างๆ รวมทั้ง​เมืองต่างๆ​และ​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="9">นี่ เจ้า​ที่​ร่ำรวย​จาก​การฉ้อโกง​คนอื่น เจ้า​คิดว่า​เจ้า​กำลัง​ทำ​รัง​อยู่​สูง​พ้น​จาก​อันตราย แต่​ความจริง​แล้ว​การฉ้อโกง​นั้น กลับ​นำ​ความพินาศ​มา​สู่​ทั้งบ้าน​ของเจ้า</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้า​วางแผน​ทำลาย​ล้าง​ชนชาติ​มากมาย​นั้น เจ้า​กำลัง​วางแผน​นำ​ความอัปยศ​อดสู​มา​สู่​ทั้งบ้าน​ของเจ้า​เอง​และ​กำลัง​ทำบาป​ต่อ​ชีวิต​ตัวเอง</verse>
				<verse number="11">หิน​บน​ฝาบ้าน​ของเจ้า​ก็​ยัง​จะ​ร้อง​ต่อว่า​เจ้า แม้แต่​ขื่อ​บน​หลังคา​บ้าน​ของเจ้า​เอง ก็​ยัง​จะ​สะท้อน​รับ​เห็นด้วย​กับ​หิน​ฝาบ้าน​นั้น</verse>
				<verse number="12">นี่ เจ้า​ที่​สร้าง​เมือง​ขึ้นมา​ด้วย​เลือด​ของ​ผู้บริสุทธิ์ เจ้า​ที่​ก่อตั้ง​เมือง​ขึ้นมา​ด้วย​ความชั่วร้าย</verse>
				<verse number="13">ชนชาติ​เหล่านั้น​ที่​เจ้า​ได้​ชัยชนะ​มา ทำงาน​หนัก​ให้​กับ​เจ้า​โดย​ที่​พวกเขา​ไม่ได้​อะไรเลย พวกเขา​ทำงาน​เหน็ดเหนื่อย​แทบตาย แต่​สิ่ง​ที่​พวกเขา​สร้าง​ขึ้นมา​นั้น​ก็​จะ​ถูก​ไฟเผา​ไป​จน​หมดเกลี้ยง ความหายนะ​ที่​จะ​เกิดขึ้น​นี้ เกิด​มา​จาก​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="14">แล้ว​โลกนี้​จะ​เต็ม​ไปด้วย​คน​ที่​รู้จัก​พระบารมี​ของ​พระยาห์เวห์ เหมือน​กับ​น้ำ​ที่​เต็ม​ทะเล</verse>
				<verse number="15">นี่ เจ้า​ที่​เท​ความโกรธ​ออกมา แล้ว​บังคับ​ให้​คนอื่น​ดื่ม​จาก​จอก​นั้น​จน​เมา เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​ดู​ความเปลือย​เปล่า​ของเขา</verse>
				<verse number="16">เจ้า​ดื่ม​ความอัปยศ​อดสู​จน​อิ่มหนำ​แทนที่​จะ​ดื่ม​เกียรติยศ​เข้าไป เจ้าเอง​ก็​จะ​ต้อง​ดื่ม​และ​เปลือย​เปล่า​ด้วย​เหมือนกัน จอก​แห่ง​ความโกรธ​ที่​พระยาห์เวห์​ถือ​อยู่​ใน​มือขวา​นั้น ก็​จะ​เวียน​มา​ถึง​เจ้า​และ​แทนที่​เจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติ ก็​จะ​ได้รับ​ความอัปยศ​อดสู</verse>
				<verse number="17">ความโหดร้าย​ที่​เจ้า​เคย​ทำ​ต่อ​เลบานอน​นั้น ก็​จะ​หวน​กลับ​มาหา​เจ้า เจ้า​เคย​ทำลาย​ฝูงสัตว์​มากมาย เจ้า​จะ​ต้อง​หวาดกลัว​ที่​จะ​ถูก​ทำลาย เพราะ​เจ้า​เคย​ทำให้​เลือด​ของ​มนุษย์​ตก และ​เจ้า​ทำ​ทารุณกรรม​กับ​แผ่นดิน​ต่างๆ​รวมทั้ง​เมืองต่างๆ​และ​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เหล่านั้น”</verse>
				<verse number="18">รูปแกะสลัก​ให้​ประโยชน์​อะไรบ้าง คน​ถึงได้​อยาก​แกะสลัก​มันนัก รูปหล่อ​หรือ​รูปปั้น​ของ​พระปลอม​เหล่านั้น ให้​ประโยชน์​อะไรบ้าง คนสร้าง​ถึง​ได้​ศรัทธา​นัก เพราะ​รูปเคารพ​ที่​เขา​สร้างนั้น​แม้แต่​จะ​พูด​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="19">นี่ เจ้า​ที่​พูด​กับ​ท่อนไม้​ว่า “ตื่น​ได้แล้ว” หรือ​พูด​กับ​หิน​ที่​พูด​ไม่ได้​ว่า “ลุกขึ้น​ได้แล้ว” พระปลอม​นั้น​ให้​คำชี้แนะ​อะไร​เจ้า​ได้บ้าง มัน​ถูก​หุ้ม​ด้วย​ทอง​และ​เงิน​และ​ไม่มี​ลม​หายใจ​ด้วย</verse>
				<verse number="20">แต่​พระยาห์เวห์​นั้น​สถิต​อยู่​ใน​วิหาร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ โลก​ทั้ง​ใบ​เอ๋ย ให้​เงียบสงบ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์​เถิด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นี่​คือ​คำ​อธิษฐาน​ของ​ฮาบากุก ผู้พูดแทนพระเจ้า ตาม​แนวเพลง​ชิกิโอโนท</verse>
				<verse number="2">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้า​ได้ยิน​เรื่องราว​เกี่ยวกับ​พระองค์ ข้าแต่​พระยาห์เวห์ สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำนั้น ทำให้​ข้าพเจ้า​ยำเกรง​พระองค์ เมื่อ​เวลา​ที่​กำหนด​นั้น​ใกล้​มาถึง​แล้ว ขอให้​พระองค์​ทำงาน​ยิ่งใหญ่​เหมือนกับ​ที่​เคย​ทำ​ในอดีต เมื่อ​เวลา​ที่​กำหนด​นั้น​ใกล้​มาถึง​แล้ว ขอให้​คน​รู้จัก​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​อีกครั้ง ใน​เวลา​ที่​พระองค์​โกรธ อย่าลืม​แสดง​ความเมตตา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">	พระเจ้า​กำลัง​มา​จาก​เทมาน พระองค์​ผู้ศักดิ์สิทธิ์​กำลัง​มา​จาก​ภูเขาปาราน เซลาห์ พระบารมี​ของ​พระองค์​ครอบคลุม​ไป​ทั่ว​ฟ้าสวรรค์ โลกนี้​ก็​เต็ม​ไปด้วย​ความสง่างาม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ทันใดนั้น ก็​สว่างจ้า​เหมือน​ฟ้าแลบ พระองค์​ก็​ปรากฏขึ้น ใน​มือ​ถือ​สายฟ้าแลบ แล้ว​พระองค์​ซ่อน​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​เข้าไป​ใน​กลีบเมฆ</verse>
				<verse number="5">โรคระบาด​เดิน​นำหน้า​พระองค์​ไป การเจ็บไข้​ตาม​ส้นเท้า​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ยืน​และ​เขย่า​โลกนี้ พระองค์​มองดู​ชนชาติ​ต่างๆ และ​พวกเขา​ก็​ตื่นผวา​ด้วย​ความกลัว ภูเขาต่างๆ​ที่​เคย​อยู่​ตลอดมา​ก็​แตก​กระจาย​ไป พวก​เนินเขา​ที่​อยู่​นิรันดร์​ก็​จม​หายไป พระองค์​ก็​เดิน​ตาม​เส้นทาง​ที่​เคย​เดิน​มา​ในอดีต</verse>
				<verse number="7">แทนที่​ผม​จะ​เห็น​ความ​ไม่​ยุติธรรม​เหมือน​เมื่อก่อน ผม​กลับเห็น​ทั้ง​เต็นท์​ของ​คนคูชัน และ​เห็น​ม่าน​ใน​เต็นท์​ของ​แผ่นดิน​มีเดียน​สั่นไหว​ด้วย​ความกลัว</verse>
				<verse number="8">ข้าแต่​พระยาห์เวห์ ที่​พระองค์​ขับ​รถรบ​พร้อม​ม้า​เหล่านั้น​ของ​พระองค์ สู่​ชัยชนะ เป็น​เพราะ​พระองค์​โกรธ​ต่อ​แม่น้ำ​ต่างๆ​หรือ พระองค์​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​ต่อ​แม่น้ำ​ต่างๆ​หรือ พระองค์​โกรธ​เป็นฟืน​เป็นไฟ​ต่อ​ทะเล​หรือ</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ดึง​คันธนู​ออก​จาก​แล่ง พระองค์​เอา​ลูกธนู​มา​ใส่​ไว้​ใน​สาย​ของมัน พระองค์​แยก​โลก​ออก​ด้วย​แม่น้ำ​ทั้งหลาย เซลาห์</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ภูเขา​เหล่านั้น​มองเห็น​พระองค์​ก็​บิดเบี้ยว​ไปมา​ด้วย​ความเจ็บปวด เมฆ​ที่​หนาทึบ​ก็​โปรย​น้ำฝน​ลงมา ก้นมหาสมุทร​ก็​ส่งเสียง​ร้อง คลื่นมหาสมุทร​ยกมือ​ของมัน​ขึ้นสูง​เพื่อ​ท่วม​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="11">ดวง​อาทิตย์​หยุด​ส่องแสง ดวงจันทร์​หยุด​อยู่​กับที่ มี​แต่​แสง​จาก​ลูกธนู​ของ​พระองค์​ที่​แล่น​ออกมา​เท่านั้น สายฟ้า​แลบ​จาก​หอก​ของ​พระองค์​ส่องสว่าง​บน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ได้​เหยียบย่ำ​โลกนี้​ด้วย​ความโกรธแค้น พระองค์​ได้​บดขยี้​ชนชาติ​ต่างๆ​ด้วย​ความโกรธ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ออกไป​เพื่อ​ช่วย​คน​ของ​พระองค์​ให้รอด พระองค์​ออกไป​เพื่อ​ช่วย​กษัตริย์​ที่​พระองค์​ได้​เจิมไว้​ให้รอด พระองค์​ทุบหลัง​ของ​คนชั่ว และ​ดึง​เสื้อผ้า​เขา​ออก​จาก​คอ​ถึง​ก้น เซลาห์</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​ก็​เอา​ลูกธนู​ของเขา​ไป​เสียบ​หัว​ของ​ทหาร​ของเขา​เอง ถึงแม้ว่า​พวกทหาร​นี้​บุก​เข้ามา​เหมือน​พายุทราย เพื่อ​มา​ทำให้​พวกเรา​กระจัด​กระจาย​ไป แล้ว​พวกมัน​เฉลิม​ฉลอง​เหมือนกับ​คน​ที่​ดักซุ่ม​เขมือบ​คนจน</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ยัง​เหยียบย่ำ​ทะเล​ด้วย​ม้า​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ ทำให้​น้ำ​จำนวน​มาก​เดือด​พลุ่ง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="16">ผม​ได้ยิน​เรื่องนี้ ทำให้​ท้องไส้​ปั่นป่วน​ไปหมด เมื่อ​ได้ยิน​เสียง ริมฝีปาก​ผม​ก็​สั่น​ระริก รู้สึก​เหมือนกับ​กระดูก​จะ​ผุพัง และ​เท้า​ก็​สั่น​ไปหมด ผม​จะ​คอย​อย่าง​เงียบๆ ถึง​เวลานั้น​ที่​คน​ที่​มา​โจมตี​เรา​จะ​ได้รับ​ความ​ทุกข์ยาก</verse>
				<verse number="17">ถึงแม้​ต้นมะเดื่อ​จะ​ไม่​ออกดอก และ​สวนองุ่น​ก็​ไม่​เกิดผล ถึงแม้​ผล​ของ​มะกอกเทศ​เหี่ยวแห้ง​ไป และ​ท้องทุ่ง​ก็​ไม่​ผลิต​อาหาร​อะไรเลย ถึงแม้ว่า​จะ​ไม่มี​ฝูงแกะ​อยู่​ในคอก และ​ไม่มี​ฝูงวัว​ใน​โรงวัว</verse>
				<verse number="18">ผม​ก็​ยัง​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์ ผม​ก็​ยัง​จะ​เฉลิม​ฉลอง ใน​พระเจ้า​ที่​ช่วย​ผม​ให้​รอดพ้น</verse>
				<verse number="19">พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เป็น​กำลัง​ของ​ข้าพเจ้า พระองค์​ทำให้​เท้า​ของ​ข้าพเจ้า​มั่นคง​เหมือน​เท้า​กวาง และ​พระองค์​ทำให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​เดิน​ไป​บน​ยอดเขา​ได้ ถึง​หัวหน้า​นักดนตรี ให้​ร้อง​เพลงนี้​พร้อมกับ​เล่น​เครื่องสาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="36">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​มี​มา​ถึง​เศฟันยาห์​ลูก​ของ​คูชิ ที่​เป็น​ลูก​ของ​เกดาลิยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​อามาริยาห์ ที่​เป็น​ลูก​ของ​เฮเซคียาห์ เศฟันยาห์​ได้รับ​ข่าวสาร​นี้ ใน​ช่วง​ที่​โยสิยาห์ ลูก​ของ​อาโมน เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​แคว้นยูดาห์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​กวาดล้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​ผืน​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​กวาดล้าง​ทั้ง​มนุษย์​และ​สัตว์ เรา​จะ​กวาดล้าง​นก​ใน​ท้องฟ้า​และ​ปลา​ใน​ทะเล เรา​จะ​กวาดล้าง​สิ่ง​ต่างๆ​พวกนั้น ที่​ทำให้​พวก​คนชั่ว​หลง​ไป​ทำบาป และ​เรา​จะ​กำจัด​มนุษย์​ให้​หมดไป​จาก​ผืน​แผ่นดิน​โลก” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="4">เรา​จะ​ยื่น​มือ​ของเรา​ออกมา​ลงโทษ​ยูดาห์​และ​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม เรา​จะ​กำจัด​เศษเดน​ที่​เหลือ​ของ​พระบาอัล​ให้​หมดสิ้น​ไปเสีย​จาก​สถานที่​นั้น จาก​ท่ามกลาง​พวกนักบวช​ของ​อิสราเอล เรา​จะ​กำจัด​พวกนักบวช​ที่​กราบไหว้​รูปเคารพ​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​ความทรงจำ​ของ​ทุกคน</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​จะ​กำจัด​คนพวกนั้น​ที่​ขึ้นไป​บน​ดาดฟ้า​เพื่อ​กราบไหว้​พระอาทิตย์ พระจันทร์​และ​ดวงดาว​ต่างๆ​บน​ท้องฟ้า เรา​จะ​กำจัด​คนพวกนั้น​ที่​กราบไหว้​และ​สาบาน​ต่อเรา แล้ว​ยัง​ไป​สาบาน​ต่อ​พระมิลโคม</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​กำจัด​คนพวกนั้น​ที่​หัน​กลับ​จาก​การติดตาม​พระยาห์เวห์ ที่​ไม่ได้​แสวงหา​พระยาห์เวห์ และ​ไม่ได้​ขอ​คำปรึกษา​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ให้​นิ่งเงียบ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของผม เพราะว่า​วัน​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้ามา​แล้ว เพราะว่า​พระยาห์เวห์​จัด​เตรียม​เครื่องเซ่นไหว้​แล้ว และ​พระองค์​แยก​คน​ที่​พระองค์​ได้​เชื้อเชิญ​ไว้แล้ว​ออกมา​เป็นพิเศษ</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วัน​แห่ง​การเซ่นไหว้​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น เรา​จะ​ลงโทษ​พวกข้าหลวง​และ​พวกสมาชิก​ของ​ครอบครัว​กษัตริย์ และ​ทุกคน​ที่​ใส่​เสื้อผ้า​ของ​คน​ต่าง​ชาติ</verse>
				<verse number="9">	และ​ใน​วันนั้น เรา​จะ​ลงโทษ​ทุกคน​ที่​กระโดด​ข้าม​ธรณีประตู และ​ลงโทษ​คนพวกนั้น​ที่​ทำให้​บ้าน​ของ​กษัตริย์​ของเขา​เต็ม​ไปด้วย​การกดขี่​และ​ฉ้อโกง”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น​จะ​มี​เสียง​ร้อง​ให้ช่วย จาก​ประตู​ปลา​ใน​เมืองเยรูซาเล็ม และ​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ​แห่ง​ความสิ้นหวัง​จาก​เขตใหม่​ของเมือง และ​เสียง​แตกร้าว​ของ​ตึกรามบ้านช่อง​จาก​เนินเขา</verse>
				<verse number="11">พวกเจ้า​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เขตครก ร้องไห้​คร่ำครวญ​ซะ เพราะ​พวก​คน​ทำ​การค้า​ถูก​ทำลาย​ไปแล้ว พวกพ่อค้า​ถูก​กำจัด​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ใน​เวลานั้น เรา​จะ​เอา​ตะเกียง​ค้นหา​ทั่ว​เยรูซาเล็ม และ​เรา​จะ​ลงโทษ​คนพวกนั้น​ที่​พอใจ​ที่​จะ​ตก​อยู่​ใน​ความบาป เหมือน​เหล้าองุ่น​ที่​ตกตะกอน​เสียไป คนพวกนั้น​คิด​ในใจ​ว่า ‘พระยาห์เวห์​ไม่​ทำ​อะไร​เรา​หรอก ไม่ว่า​ดี​หรือ​ร้าย’</verse>
				<verse number="13">ความร่ำรวย​ของ​พวกเขา​จะ​ถูกปล้น และ​บ้าน​ของ​พวกเขา​จะ​ถูก​ทำลาย พวกเขา​จะ​สร้าง​บ้าน​เรือน​ขึ้นมา​แต่​จะ​ไม่ได้​อยู่ พวกเขา​จะ​ปลูก​สวนองุ่น แต่​จะ​ไม่ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น​จาก​สวน​พวกนั้น”</verse>
				<verse number="14">วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระยาห์เวห์​ใกล้​เข้ามา​แล้ว มัน​ใกล้​มาถึง​แล้ว และ​มัน​จะ​มา​อย่าง​รวดเร็ว ใน​วัน​ของ​พระยาห์เวห์ เสียง​ของ​วันนั้น​จะ​มี​แต่​ความขมขื่น ใน​วันนั้น พวกนักรบ​จะ​ร้อง​เสียงดัง</verse>
				<verse number="15">วันนั้น​จะ​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​โกรธ​เกรี้ยว จะเป็น​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ทรมาน จะ​เป็น​วัน​แห่ง​การทำลาย​ล้าง​และ​พินาศ จะเป็น​วัน​แห่ง​ความ​มืดมิด​และ​สลัว จะ​เป็น​วัน​ที่​เมฆครึ้ม​และ​ดำทะมึน</verse>
				<verse number="16">จะ​เป็น​วัน​ที่​เสียงแตร​ดัง​กระหึ่ม​และ​เสียง​ร้อง​ทำศึก​เข้า​ประจันบาน​กับ​เมืองต่างๆ​ที่​มี​กำแพง​แน่นหนา​และ​หอคอย​ที่​สูงชัน</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​นำ​ความเดือด​ร้อน​มา​ให้​กับ​ผู้คน และ​พวกเขา​ก็​จะ​เดิน​เหมือนกับ​คนตาบอด เพราะ​คนยูดาห์​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระยาห์เวห์ เลือด​ของ​พวกเขา​จะ​ถูก​เท​เหมือนฝุ่น และ​เนื้อหนัง​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​กระจัด​กระจาย​ไป​บน​ดิน​เหมือน​มูลสัตว์</verse>
				<verse number="18">แม้แต่​เงิน​และ​ทอง​ของ​พวกเขา​ก็​ไม่สามารถ​ช่วยชีวิต​พวกเขา​ได้ ใน​วัน​แห่ง​ความกริ้วโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​ไฟ​แห่ง​ความหึงหวง​ของ​พระองค์​นั้น แผ่นดิน​ทั้งหมด​ก็​จะ​ถูก​เผาผลาญ​ไป เพราะ​พระยาห์เวห์​จะ​บดขยี้​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​นี้​อย่าง​ราบคาบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">รวบรวม​กัน​เข้ามา เจ้า​ชนชาติ​ที่​เหลือเดน รวมตัว​กัน​เข้า​เหมือน​ฟาง</verse>
				<verse number="2">ก่อน​ที่​พวกเจ้า​จะ​ถูก​ผลักไส​ออกไป เหมือนกับ​แกลบ​ที่​ถูก​ลม​พัดไป ก่อน​ที่​ความโกรธแค้น​ที่​เผาผลาญ​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ตก​ลงมา​บน​เจ้า</verse>
				<verse number="3">พวกเจ้า​ผู้ต่ำต้อย​ทุกคน​ที่​อยู่​บน​แผ่นดิน​นี้ ให้แสวงหา​พระยาห์เวห์ พวกเจ้า​ที่​พยายาม​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระยาห์เวห์ ให้​แสวงหา​ความชอบธรรม​และ​แสวงหา​ความนอบน้อม​ถ่อมตน ถ้า​เจ้า​ทำ​อย่างนั้น ไม่แน่​พวกเจ้า​อาจจะ​ถูก​ปิดซ่อน​ไป​จาก​ความโกรธ​ของ​พระยาห์เวห์ ใน​วัน​แห่ง​ความโกรธกริ้ว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">แน่นอน​เลย​ว่า เมืองกาซา​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง และ​เมือง​อัชเคโลน​จะ​ถูก​ทำลาย ชาวเมือง​อัชโดด​จะ​ถูก​ขับไล่​ออกไป​ใน​ตอน​เที่ยงวัน และ​เมืองเอโครน​จะ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน</verse>
				<verse number="5">ความหายนะ​จะ​เกิด​กับ​พวกเจ้า ไอ้พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล และ​ไอ้พวกเจ้า​ชนชาติ​เคเรธี พระยาห์เวห์​ได้​พูด​ต่อต้าน​เจ้า​ไอ้คานาอัน แผ่นดิน​ของ​ชาวฟีลิสเตีย พระองค์​พูดว่า “เรา​จะ​ทำลาย​เจ้า​จน​ไม่เหลือ​ใคร​สักคน​เลย”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ชายฝั่ง​ทะเล​ก็​จะ​กลาย​เป็น​ทุ่ง​เลี้ยงสัตว์ เหมาะ​สำหรับ​พวก​คน​เลี้ยงแกะ และ​คอก​ของ​ฝูงแพะแกะ</verse>
				<verse number="7">ชายฝั่ง​ทะเล​นั้น​จะ​ตก​เป็น​ของ​คนยูดาห์​ที่​ยัง​เหลืออยู่ คนยูดาห์​ก็​จะ​เลี้ยง​ฝูงสัตว์​ของ​พวกเขา​ที่นั่น ใน​ตอน​กลางคืน​คนยูดาห์​ก็​จะ​นอน​ใน​บ้าน​ที่​ว่างเปล่า​ของ​พวกอัชเคโลน เพราะ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​จะ​มาหา​พวกเขา และ​จะ​อยู่​กับ​พวกเขา และ​ทำให้​พวกเขา​กลับมา​มี​สภาพดี​เหมือนเดิม</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​ได้ยิน​คนโมอับ​พูด​สบประมาท​คนยูดาห์​ของเรา และ​เรา​ได้ยิน​คนอัมโมน​พูด​เยาะเย้ย​คนยูดาห์​ด้วย คน​พวกนี้​คุยโว​ว่า​ได้​ยึด​เขตแดน​ของ​คนยูดาห์​ไว้แล้ว”</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พระเจ้า​ของ​อิสราเอล จึง​พูดว่า “เรา​มีชีวิต​อยู่​แน่นอน​ฉันใด โมอับจะเป็น​เหมือน​เมืองโสโดม และ​คนอัมโมน​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​เมืองโกโมราห์ คือ​จะ​เป็น​ผืนดิน​ที่​มี​แต่​วัชพืช​ขึ้น เป็น​บ่อเกลือ และ​เป็น​ที่​รกร้าง​ตลอดไป และ​คน​ของเรา​ที่​เหลืออยู่​จะ​ปล้น​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พวกเขา ผู้ที่​รอดชีวิต​ของ​ชนชาติ​เรา​จะ​ยึด​เอา​ที่ดิน​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น​กับ​คนโมอับ​และ​คนอัมโมน เพื่อ​ตอบแทน​ความเย่อหยิ่ง​จองหอง​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​ดูถูก​เหยียด​หยาม คน​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​และ​โอ้อวด​ว่า​ได้​ยึด​ที่ดิน​ของ​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​จะ​ทำให้​พวกเขา​หวาดกลัว ใช่แล้ว พระองค์​จะ​ทำให้​พระ​ทั้งหลาย​ของ​โลกนี้​เหี่ยวแห้ง​ตายไป และ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ทั่วโลก​จะ​ก้มลง​กราบ​นมัสการ​พระองค์​ใน​ที่​ที่​พวกเขา​อยู่</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​พูดว่า “แม้แต่​เจ้า ชาวเอธิโอเปีย ก็​จะ​ถูก​ดาบ​ของเรา​เสียบแทง”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​ยื่น​มือ​ของ​พระองค์​ไป​ทางเหนือ และ​ทำลาย​อัสซีเรีย และ​พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​เมืองนีนะเวห์ ทำให้​มัน​แห้งแล้ง​เหมือน​กับ​ทะเลทราย</verse>
				<verse number="14">แม้แต่​ฝูง​นกอีกา และ​ฝูง​นกฮูก​ก็​จะ​มา​อาศัย​อยู่​ตาม​เสา​ที่​ปรัก​หักพัง และ​จะ​มี​เสียง​นก​ร้อง​อยู่​ตลอดเวลา​ตาม​ช่อง​หน้าต่าง และ​พวก​อีกา​จะ​มา​ยืน​อยู่​ตาม​ธรณีประตู เพราะ​แผ่น​ไม้สน​ซีดาร์​จะ​ถูก​แกะ​ออก​จาก​ฝาตึก​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="15">นี่​นะหรือ เมืองนีนะเวห์​ที่​เคย​มี​แต่​ความสนุก​สนาน​ครื้นเครง เมือง​ที่​แสน​จะ​ปลอดภัย​และ​มั่นคง เมือง​ที่​เคย​คิด​ในใจ​ว่า “มี​แต่ข้า​เท่านั้น​ที่​ยิ่งใหญ่ ไม่มี​เมืองไหน​เหมือนกับ​ข้า​อีกแล้ว” แล้ว​ดูสิ มัน​พัง​ย่อยยับ​ได้​ถึง​ขนาดนี้ กลาย​เป็น​ที่​อยู่​ของ​สัตว์ป่า​ทั้งหลาย ทุกคน​ที่​เดิน​ผ่าน​เมืองนี้ ต่าง​ก็​ส่งเสียง​เยาะ​และ​ชู​กำปั้น​เข้าใส่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ไอ้กบฏ​และ​มลทิน เมือง​ที่​ชอบ​กดขี่​ข่มเหง​คนอื่น</verse>
				<verse number="2">เมือง​ที่​ไม่ยอม​ฟัง​เสียง​พระเจ้า เมือง​ที่​ไม่ยอมรับ​คำตักเตือน เมือง​ที่​ไม่ยอม​ไว้วางใจ​ใน​พระยาห์เวห์ เมือง​ที่​ไม่ยอม​เข้าใกล้​พระเจ้า​ของเธอ</verse>
				<verse number="3">ข้าราชการ​ที่​อยู่​ใน​เมืองนี้​ต่าง​ก็​เป็น​เหมือน​พวกสิงโต​ที่​แผด​เสียง​ร้อง​คำราม พวกผู้พิพากษา​ใน​เมืองนี้​เป็น​เหมือนกับ​พวก​หมาป่า​ใน​ตอน​ค่ำคืน​ที่​กัดกิน​เหยื่อ​จน​ไม่เหลือ​อะไร​จน​ถึงเช้า</verse>
				<verse number="4">ผู้พูดแทนพระเจ้า​ของ​เมืองนี้​ก็​เป็น​นักตอแหล​ที่​เย่อหยิ่ง พวกเขา​ไม่น่า​ไว้ใจ พวกนักบวช​ของ​เมืองนี้​ก็​ดูหมิ่น​ต่อ​สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และ​ตั้งใจ​ตีความ​กฎคำสอน​ทั้งหลาย​ให้​ผิดเพี้ยน​ไป</verse>
				<verse number="5">แต่​พระยาห์เวห์​ที่​อยู่​ใน​เมืองนี้​ยุติธรรม พระองค์​ไม่ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย ทุกๆเช้า พระองค์​ให้​ความยุติธรรม ใน​รุ่งอรุณ พระองค์​ให้​ความเป็นธรรม​เสมอ​ไม่ขาด​สักวัน แต่​คนชั่ว​ไม่รู้จัก​ละอายใจ</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​ได้​บดขยี้​ประชาชาติ​ของ​พวกเขา และ​พวกหอคอย​ของ​พวกเขา​ต่าง​ก็​ถูก​ทำลาย​ลง เรา​ทำให้​พวก​ถนนหนทาง​รกร้าง จน​ไม่มี​ใคร​ใช้​เดิน​อีกแล้ว บ้านเมือง​ของ​พวกเขา​ก็​ถูก​ทำให้​รกร้าง​ว่างเปล่า​จน​ไม่มี​ใคร​อาศัย​อยู่​อีกต่อไป”</verse>
				<verse number="7">เรา​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า “เจ้า​จะ​ต้อง​เกรง​กลัว​เรา​แน่ เจ้า​จะ​ต้อง​ได้รับ​บทเรียน​แล้ว​แน่ เจ้า​จะ​ได้เห็น​อย่าง​ชัดเจน​ว่า เรา​เอง​ได้​ลงโทษ​เมืองนี้” แต่​ความจริง​คือ พวกเขา​ยิ่ง​อยาก​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ไม่ได้​ยั้งคิด​มากขึ้น​ไปอีก</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​จึง​พูดว่า “ดังนั้น คอยดู​เรา​ให้ดี คอย​วัน​ที่​เรา​จะ​ลุก​ขึ้นมา​เป็น​พยาน​ต่อต้าน​เจ้า เพราะ​เป็น​การตัดสินใจ​ของเรา​ที่​จะ​รวบรวม​ชนชาติ​ต่างๆ​และ​อาณาจักร​ต่างๆ เพื่อว่า​เรา​จะ​ได้​แสดง​ให้​พวกเขา​เห็น​ว่า​เรา​เดือดดาล​ขนาดไหน และ​โกรธ​อย่าง​ร้อนแรง​ขนาดไหน เพราะ​ใน​เพลิง​แห่ง​ความหึงหวง​ของเรา แผ่นดิน​ทั้งหมดนี้​จะ​ถูก​เผาผลาญ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ใน​เวลานั้น เรา​จะ​ทำให้​คำพูด​ของ​ผู้คน​บริสุทธิ์ เพื่อ​ว่า​พวกเขา​ทุกคน​จะ​ได้​ออกชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​จะ​ได้​เคียงบ่า​เคียงไหล่​กัน​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ผู้คน​จะ​มา​จาก​ที่​ไกลโพ้น เลย​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​ของ​เอธิโอเปีย​ไปอีก คน​ของเรา​ที่​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป แต่​ยังคง​อธิษฐาน​ต่อเรา คนพวกนี้​จะ​นำ​ของขวัญ​มา​ถวาย​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="11">ใน​วันนั้น เยรูซาเล็ม เจ้า​จะ​ไม่ถูก​ทำให้​อับอาย เพราะ​การกระทำ​ที่​ชั่วช้า​ทั้งหลาย​ที่​เจ้า​ได้ทำ​ต่อเรา เพราะ​ใน​เวลานั้น เรา​จะ​เอา​พวก​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ไป​จาก​ท่ามกลาง​เจ้า เจ้า​จะ​ไม่​ทำตัว​ใหญ่โต​และ​สูงส่ง​อีก​ต่อไปแล้ว​บน​ภูเขา​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของเรา</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​เหลือ​แต่​คน​ที่​ถ่อมสุภาพ​และ​ยากจน​ไว้​ท่ามกลาง​เจ้า และ​พวกเขา​ก็​จะ​แสวงหา​ที่​หลบภัย​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">คนอิสราเอล​ที่​เหลืออยู่​ก็​จะ​ไม่ทำ​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย พวกเขา​จะ​ไม่พูด​สิ่ง​ที่​ไม่เป็น​ความจริง และ​จะ​ไม่เจอ​ลิ้น​ที่​หลอกลวง​ใน​ปาก​ของ​พวกเขา เพราะ​พวกเขา​จะ​เหมือน​กับ​แกะ​ที่​นอนลง โดย​ไม่ต้อง​ห่วง​ว่า​จะ​มี​อะไร​มา​ทำร้าย”</verse>
				<verse number="14">นางสาว​ศิโยน​เอ๋ย ร้องเพลง​ด้วย​ความยินดี​เถิด อิสราเอล​เอ๋ย ตะโกน​ออกมา​ด้วย​ความสุข​เถิด นางสาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย ชื่นชม​ยินดี และ​เฉลิมฉลองกัน​อย่าง​สุดใจ​เถิด</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ได้​ยกเลิก​การลงโทษ​เจ้า​แล้ว พระองค์​เอา​ศัตรู​ของเจ้า​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว พระยาห์เวห์ กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า ดังนั้น​เจ้า​ไม่ต้อง​กลัว​ความหายนะ</verse>
				<verse number="16">ใน​วันนั้น คน​จะ​พูด​กับ​เมืองเยรูซาเล็ม​ว่า “เมืองศิโยน​เอ๋ย ไม่ต้องกลัว อย่า​ปล่อย​ให้​มือ​ของเจ้า​หมดแรง​สิ้นหวัง​ไป</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​อยู่​ท่ามกลาง​เจ้า พระองค์​เป็น​นักรบ​ผู้ช่วย​กู้​ชีวิต​เจ้า พระองค์​จะ​ร้องเพลง​และ​เฉลิม​ฉลอง​เพราะ​ตัวเจ้า พระองค์​จะ​รื้อฟื้น​ความรัก​ที่​มีต่อ​เจ้า​ขึ้นใหม่ พระองค์​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ตัวเจ้า​ด้วย​เสียงเพลง​แห่งความสุข</verse>
				<verse number="18">	เหมือน​ที่​คน​ร้องกัน​ใน​ช่วง​เทศกาล​ต่างๆ พระยาห์เวห์​พูดว่า ‘เรา​จะ​เอา​การหัวเราะ​เยาะ​และ​การดูหมิ่น​ไป​จาก​เจ้า เรา​จะ​เอา​คน​ที่​ชอบ​ทำให้​เจ้า​เป็น​ตัวน่าขัน​ไป</verse>
				<verse number="19">แน่นอน​ใน​เวลานั้น เรา​จะ​จัดการ​กับ​คนพวกนั้น​ที่​ข่มเหง​เจ้า เรา​จะ​ช่วยกู้​คนพิการ เรา​จะ​รวบรวม​คน​ที่​เคย​กระจัด​กระจาย​ไป เรา​จะ​ให้​คำสรรเสริญ​และ​ชื่อเสียง​เกียรติยศ​กับ​พวกเขา​ใน​ที่​ทุกหนแห่ง​ที่​พวกเขา​เคย​ได้รับ​ความอับอาย​มาก่อน</verse>
				<verse number="20">ใน​เวลานั้น เรา​จะ​นำ​พวกเจ้า​กลับมา เมื่อเรารวบรวม​พวกเจ้า​เข้ามา แล้ว​เรา​ก็​จะ​ให้​คำสรรเสริญ​และ​ชื่อเสียง​กับเจ้า​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้ เรา​จะ​ทำ​อย่างนี้​ต่อหน้า​ต่อตา​เจ้า เมื่อเรา​ทำให้​พวกเจ้า​กลับมา​มี​สภาพดี​เหมือนเดิม’” พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="37">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​วัน​ที่หนึ่ง​ของ​เดือน​ที่หก ใน​ปี​ที่สอง​ที่​กษัตริย์​ดาริอัส ครองราชย์ พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ฮักกัย ผู้พูดแทนพระองค์ ให้​กับ​เศรุบบาเบล ลูก​ของ​เชอัลทิเอล และ​โยชูวา​ลูก​ของ​เยโฮซาดัก ตอนนั้น​เศรุบบาเบล​เป็น​เจ้าเมือง​ยูดาห์ และ​โยชูวา​เป็น​นักบวชสูงสุด ฮักกัย​บอก​พวกเขา​ว่า</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​พูด​ไว้​อย่างนี้​ว่า “คนยูดาห์​พูดว่า ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​มา​ใหม่”</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​จึง​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ฮักกัย ผู้พูด​แทน​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="4">“พวกเจ้า​คิดว่า นี่​เป็น​เวลา​ที่​พวกเจ้า​จะ​อยู่​ใน​บ้าน​ของเจ้า​ที่​ตกแต่ง​อย่าง​สวยหรู​ด้วย​ไม้​ราคา​แพง แต่​ปล่อย​ให้​วิหาร​ของเรา​พังทลาย​อยู่​อย่างนี้​หรือ”</verse>
				<verse number="5">ตอนนี้ พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ลอง​คิดดู​ให้ดี​ถึง​ชีวิต​ของเจ้า​ที่​ผ่านมา​จนถึง​ตอนนี้ ว่า​เป็นยังไง</verse>
				<verse number="6">พวกเจ้า​หว่าน​มาก แต่​เก็บเกี่ยว​ได้น้อย มีกิน​แต่​ก็​ไม่อิ่ม มี​เหล้าองุ่น​ให้​ดื่ม​แต่​ไม่พอ​ให้​เมา มี​เสื้อผ้า​ใส่​แต่​ก็​ไม่พอ​ให้​อุ่น หา​เงิน​มาได้​แต่​กลับ​ใส่​ใน​กระเป๋า​ที่​มี​รูรั่ว”</verse>
				<verse number="7">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “ลอง​คิดดู​ให้ดี​ถึง​ชีวิต​ของเจ้า​ที่​ผ่านมา​จนถึง​ตอนนี้​ว่า​เป็นยังไง</verse>
				<verse number="8">ให้​พวกเจ้า​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา และ​เอา​ต้นไม้​ลง​มา​สร้าง​วิหาร​ขึ้นใหม่ แล้ว​เรา​จะได้​พอใจ​กับ​วิหาร​นั้น และ​ได้รับ​เกียรติ​ใน​วิหาร​นั้น” พระยาห์เวห์​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“เจ้า​ตั้งตา​คอย​ที่​จะ​เก็บเกี่ยว​ผลผลิต​มากๆ​แต่​มัน​กลับ​มี​แค่​นิดเดียว แล้ว​พวกเจ้า​ก็​เอา​ผล​อัน​นิดเดียว​นั้น​กลับ​ไป​บ้าน เรา​ก็​มา​เป่า​มัน​ทิ้ง​ไป​เสียอีก แล้ว​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ถาม​ว่า ทำไม​ถึง​เป็น​อย่างนั้น​หรือ ก็เพราะ​วิหาร​ของเรา​ยัง​พังทลาย​อยู่​น่ะสิ ใน​ขณะที่​พวกเจ้า​แต่ละคน​กำลัง​วุ่น​อยู่​กับ​เรื่อง​บ้าน​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น เพราะ​เจ้า​นี่แหละ ท้องฟ้า​ถึง​ได้​ยั้ง​ฝน​ไว้​ไม่ให้​ตก และ​แผ่นดิน​ก็​ยั้ง​ผลผลิต​ไว้​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​เรา​จึง​ทำให้​เกิด​ภัยแล้ง​ขึ้น​บน​แผ่นดิน​และ​บน​ภูเขา ทำให้​เกิด​ภัยแล้ง​ต่อ​เมล็ด​พืชพันธุ์ เหล้าองุ่น​ใหม่ และ​น้ำมัน​มะกอก รวมทั้ง​ผลผลิต​อะไร​ก็ตาม​ที่​แผ่นดิน​จะ​งอก​ออกมา เรา​ยัง​ทำให้​เกิด​ภัยแล้ง​ต่อ​คน​และ​สัตว์ รวมทั้ง​ทุกอย่าง​ที่​คน​ลงมือ​เพาะ​ปลูก​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล กับ​โยชูวา​นักบวชสูงสุด​ลูกชาย​ของ​เยโฮซาดัก รวมทั้ง​ทุกคน​ที่​เหลือรอด​กลับ​มา​จาก​การ​เป็นเชลย ต่าง​ก็​พากัน​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ซึ่ง​ก็​คือ​คำพูด​ของ​ฮักกัย​ผู้พูดแทนพระเจ้า ฮักกัย​ก็​พูด​ตาม​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​สั่ง​ให้​เขา​พูด และ​ผู้คน​ต่าง​พากัน​เกรง​กลัว​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ฮักกัย​ผู้ส่งข่าว​ของ​พระยาห์เวห์ ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระยาห์เวห์ เขา​บอก​กับ​ผู้คน​ว่า พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​อยู่​กับ​พวกเจ้า”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​ปลุกใจ​เศรุบบาเบล​ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล และ​ปลุกใจ​โยชูวา นักบวชสูงสุด ลูกชาย​ของ​เยโฮซาดัก รวมทั้ง​ปลุกใจ​คน​ที่​เหลืออยู่​ทั้งหมด ให้​กระตือรือร้น​ลงมือ​ทำงาน ดังนั้น​พวกเขา​จึง​พากัน​ลงมือ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​เริ่ม​สร้าง​วิหาร​ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​เดือน​หก ใน​ปี​ที่สอง​ที่​กษัตริย์​ดาริอัส​ครองราชย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​วันที่​ยี่สิบเอ็ด​เดือน​เจ็ด พระยาห์เวห์​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ฮักกัย​ผู้พูด​แทน​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ให้​ไป​บอก​กับ​เศรุบบาเบล​เจ้าเมือง​ยูดาห์​ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล และ​โยชูวา​นักบวชสูงสุด​ลูกชาย​ของ​เยโฮซาดัก และ​คน​ที่​เหลือ​ทั้งหมด​ว่า</verse>
				<verse number="3">‘ใครบ้าง​ที่​เหลืออยู่​ใน​ที่นี้​ที่​เคย​เห็น​วิหาร​นี้ ใน​ตอนนั้น​ที่​มัน​ยัง​สวยงาม​อยู่ แล้ว​ตอนนี้​เจ้า​เห็น​ว่า​มัน​เป็น​ยังไง มัน​เปรียบกัน​ไม่ได้​เลย​ใช่ไหม’”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูดว่า “แต่​ตอนนี้ เศรุบบาเบล อย่า​เพิ่ง​หมด​กำลังใจ และ​โยชูวา​นักบวชสูงสุด ลูกชาย​ของ​เยโฮซาดัก อย่า​เพิ่ง​หมด​กำลังใจ รวมทั้ง​พวกเจ้า​ทุกคน​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​นี้ อย่า​เพิ่ง​หมด​กำลังใจ” พระองค์​พูดว่า “ให้​ลงมือ​ทำงาน​ต่อไป เพราะ​เรา​อยู่​กับ​พวกเจ้า” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">“นั่น​คือ​คำ​สัญญา​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​พวกเจ้า ตอน​ที่​พวกเจ้า​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​ตอนนี้ พระวิญญาณ​ของเรา​ก็​ยัง​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเจ้า ดังนั้น​พวกเจ้า​ไม่ต้อง​กลัว”</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พระยาห์เวห์ ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนี้ คือ “ใน​ไม่ช้า​นี้ เรา​จะ​ทำให้​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​โลก​สั่น​สะเทือน​อีก​ครั้งหนึ่ง รวมทั้ง​ทะเล​และ​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​ทำให้​ชนชาติ​ทั้งหมด​สั่น​สะเทือน แล้ว​พวกเขา​จะ​เอา​ทรัพย์​สมบัติ​อัน​มีค่า​มา​ไว้​ที่นี่ และ​เรา​จะ​ทำให้​วิหาร​นี้​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="8">“เงิน​และ​ทอง​นั้น​เป็น​ของเรา” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="9">“วิหาร​หลังใหม่​นี้​จะ​มี​สง่าราศี​มากกว่า​วิหาร​หลังเก่า​เสียอีก” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​ว่า​อย่างนี้ “เรา​จะ​ให้​เกิด​สันติสุข​และ​ความเจริญ​รุ่งเรือง​ใน​สถานที่​นี้” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="10">ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​เดือน​เก้า ใน​ปี​ที่สอง​ที่​กษัตริย์​ดาริอัส​ครองราชย์ พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ฮักกัย ผู้พูด​แทน​พระองค์</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ให้​ถาม​พวกนักบวช​ดูสิ​ว่า พวกเขา​ตีความ​กฎ​ของ​พระเจ้า​ยังไง​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="12">ถ้า​มี​ใคร​ที่​เอา​เนื้อ​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ห่อ​ไว้​ใน​เสื้อคลุม​ของเขา และ​เสื้อคลุม​นั้น​ไป​แตะ​ถูก​พวกขนมปัง หรือ​ผักตุ๋น หรือ​เหล้าองุ่น หรือ​น้ำมัน​มะกอก หรือ​อาหาร​ชนิดไหน​ก็​แล้วแต่ ถ้า​เป็น​อย่างนี้ ของ​พวกนั้น​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​ไปด้วย​หรือเปล่า” และ​พวกนักบวช​ก็​ตอบว่า “ไม่​ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ฮักกัย​ก็​พูดว่า “ถ้า​มี​คนหนึ่ง​ที่​ไม่บริสุทธิ์​เพราะ​ไป​แตะต้อง​ศพ​มา แล้ว​มา​แตะต้อง​ถูก​ของ​พวกนี้​อย่างหนึ่ง​อย่างใด มัน​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ไม่บริสุทธิ์​หรือเปล่า” และ​พวกนักบวช​ก็​ตอบว่า “ใช่แล้ว มัน​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ไม่บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ฮักกัย​พูดว่า “พระยาห์เวห์​พูดว่า​มัน​เป็น​อย่างนั้น​เหมือนกัน​กับ​คน​พวกนี้​คือ​ชนชาติ​นี้ เพราะ​คน​พวกนี้​ไม่บริสุทธิ์​ต่อหน้า​เรา ดังนั้น​ทุกอย่าง​ที่​พวกเขา​ลงมือ​เพาะ​ปลูก และ​ทุกสิ่ง​ที่​พวกเขา​เอา​มา​ที่​วิหาร​นี้ ก็​จะ​ไม่บริสุทธิ์​ไปด้วย”</verse>
				<verse number="15">“ต่อ​จากนี้​ไป ให้​คิดถึง​เรื่องนี้​ดู​ให้ดี คือ ให้​คิดถึง​ช่วง​เวลานั้น​ก่อน​ที่​เจ้า​จะ​เริ่ม​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="16">ตอนนั้น​เจ้า​เป็น​อย่างไร​บ้าง บางคน​มา​ที่​กองข้าว คาดหวัง​ว่า​จะได้​ข้าว​สัก​ยี่สิบ​ถัง แต่​กลับ​ได้​แค่​สิบ​ถัง บางคน​มา​ที่​บ่อ​เก็บ​เหล้าองุ่น กะ​จะ​เท​ได้​ห้าสิบ​ไห กลับ​เท​ได้​แค่​ยี่สิบ​ไห</verse>
				<verse number="17">เรา​ทำร้าย​พวกเจ้า และ​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​ลงมือ​เพาะ​ปลูก ด้วย​โรค​ใบไหม้ ด้วย​เชื้อรา​ของ​พืช และ​ด้วย​ลูกเห็บ แต่​พวกเจ้า​ก็​ไม่ยอม​หัน​กลับ​มาหา​เรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">“นับ​จาก​วันนี้​ไป​ให้​คิดถึง​เรื่องนี้​ดู​ให้ดี นับ​ตั้งแต่​วันที่​ยี่สิบสี่​เดือน​เก้า ตั้งแต่​วัน​ที่​ได้​วาง​ฐานราก​สำหรับ​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​เสร็จ คิดดู​ให้ดี​ว่า</verse>
				<verse number="19">มี​เมล็ดพืช​เหลือ​อยู่​ใน​ยุ้ง​อีก​หรือ ไม่เหลือ​แล้ว เอา​ไป​หว่าน​จน​หมด​แล้ว ดู​ต้นองุ่น หรือ​ต้นมะเดื่อ หรือ​ต้นทับทิม หรือ​ต้นมะกอก​สิ พวกมัน​ยัง​ไม่​ออกผล​อีกหรือ ไม่เลย มัน​กำลัง​ออกผล​อยู่ ต่อ​จากนี้​ไป เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​ให้​มี​ผลผลิต​ที่ดี”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ฮักกัย​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​ของ​เดือนนั้น​ว่า</verse>
				<verse number="21">“ให้​บอก​กับ​เศรุบบาเบล เจ้าเมือง​ยูดาห์​ว่า​เรา​กำลัง​จะ​สั่น​สะเทือน​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​โลก</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​พลิกคว่ำ​บัลลังก์​ของ​อาณาจักร​ต่างๆ​และ​เรา​จะ​ทำลาย​อำนาจ​ของ​อาณาจักร​ทั้งหลาย​ของ​คน​ต่าง​ชาติ เรา​จะ​พลิกคว่ำ​รถม้า​และ​คนขับ​พวกมัน และ​พวกม้า​และ​คนขี่​ก็​จะ​ล้มตาย​ลง​ด้วย​คมดาบ​ของ​พวก​พี่น้อง​เขา</verse>
				<verse number="23">ใน​วันนั้น พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า เรา​จะ​แต่งตั้ง​เจ้า เศรุบบาเบล ผู้รับใช้​เรา ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล ให้​มี​อำนาจ​เหมือน​แหวน​ตรา​ประจำ​ตำแหน่ง เพราะ​เรา​เลือก​เจ้า​แล้ว” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="38">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​เดือน​ที่แปด​ของ​ปี​ที่สอง ที่​ดาริอัส เป็น​กษัตริย์​ของ​เปอร์เซีย ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เศคาริยาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เป็น​ลูก​ของ​เบเรคิยาห์​ที่​เป็น​ลูก​ของ​อิดโด ข้อความ​นั้น​พูดว่า</verse>
				<verse number="2">เรา​ยาห์เวห์​โกรธ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​มาก</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น เจ้า​ควร​จะ​บอก​คน​ของเจ้า​ว่า “นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด ‘กลับ​มาหา​เราซะ แล้ว​เรา​จะ​กลับ​มาหา​เจ้า’</verse>
				<verse number="4">อย่า​เป็น​เหมือน​กับ​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า ที่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​รุ่น​ก่อน​หน้า​นี้​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า ‘นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “หัน​กลับ​จาก​ทาง​ชั่ว​และ​การทำชั่ว​พวกนั้น​ของเจ้า​ซะ” แต่​พวกเขา​ก็​ไม่ยอม​ฟัง และ​ไม่สนใจ​เรา​ด้วย’” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="5">“ส่วน​พวก​บรรพบุรุษ​ของเจ้า ตอนนี้​พวกเขา​อยู่​ที่ไหน​แล้ว แล้ว​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ละ พวกเขา​อยู่​ค้ำฟ้า​หรือยังไง</verse>
				<verse number="6">แต่​พวก​คำเตือน​และ​กฎต่างๆ​ของเรา ที่​เรา​ได้​สั่ง​ผ่าน​มา​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ซึ่ง​เป็น​พวก​ผู้รับใช้​ของเรา​นั้น ก็​ไล่​ทัน​พวก​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​ไม่ใช่​หรือ พวกเขา​ถึง​ได้​กลับใจ​เสียใหม่ และ​พูดว่า ‘พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น วางแผน​ไว้​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​พวกเรา เพื่อ​ให้​สาสม​กับ​วิถีทาง​และ​การกระทำ​ต่างๆ​ของ​พวกเรา และ​พระองค์​ก็​ได้​ทำ​อย่างนั้น​กับ​พวกเรา​แล้ว’”</verse>
				<verse number="7">ใน​วันที่​ยี่สิบสี่​ของ​เดือน​ที่​สิบเอ็ด ซึ่ง​เป็น​เดือน​เชบัท ใน​ปี​ที่สอง​ที่​กษัตริย์​ดาริอัส​ครองราชย์ ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มาถึง​เศคาริยาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​เป็น​ลูก​ของ​เบเรคิยาห์​ที่​เป็น​ลูก​ของ​อิดโด ข้อความ​นั้น​พูดว่า</verse>
				<verse number="8">ใน​ช่วง​กลางคืน ผม​เห็น​นิมิต ผม​เห็น​ชาย​คนหนึ่ง​ขี่ม้า​สี​ดำแดง ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พุ่ม​ไม้ดอก​ใน​หุบเขา​ลึก และ​ข้างหลัง​เขา​ก็​มี​ม้า​สี​ดำแดง ม้า​สี​น้ำตาลแดง และ​ม้า​สีขาว</verse>
				<verse number="9">ผม​ถามว่า “ท่านครับ ม้า​พวกนี้​เอา​ไว้​ทำ​อะไร​หรือ​ครับ” ทูตสวรรค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “เรา​จะ​ให้​เจ้า​เห็น​ว่า​ม้า​พวกนี้​มี​ไว้​ทำ​อะไร”</verse>
				<verse number="10">ชาย​คน​ที่​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พุ่มไม้​นั้น​ตอบว่า “พวก​ม้า​นี้​คือ​พวก​ที่​พระยาห์เวห์​ส่ง​มา​เพื่อ​ท่อง​ตรวจตรา​ไป​ใน​โลก​นี้”</verse>
				<verse number="11">พวก​คนขี่ม้า​เหล่านั้น​ได้​รายงาน​ให้​กับ​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​ยืน​อยู่​ใต้​ต้นไม้​นั้น​ว่า “พวกเรา​ได้​ท่อง​ตรวจตรา​ไป​ใน​โลก​นี้ และ​โลก​ทั้งโลก​ก็​อยู่​ใน​ความสงบ​เรียบร้อย​ดี”</verse>
				<verse number="12">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​พูดว่า “ข้าแต่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น อีก​นาน​แค่ไหน​ที่​พระองค์​จะ​ยับยั้ง​ความเมตตาสงสาร​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม​และ​พวก​เมือง​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์ ที่​พระองค์​โกรธ​มา​เป็น​เวลา​ถึง​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว ”</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​ตอบ​กับ​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​กับ​ผม พระยาห์เวห์​ใช้​คำพูด​ที่​เต็ม​ไปด้วย​ความเมตตา​และ​การปลอบโยน</verse>
				<verse number="14">ทูตสวรรค์​ที่​พูด​กับ​ผม บอก​ให้​ผม​ไป​ประกาศ​เรื่องนี้ คือ พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “เรา​หึงหวง​เยรูซาเล็ม​และ​ภูเขา​ศิโยน​มาก</verse>
				<verse number="15">เรา​โกรธ​ชนชาติ​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง​เหล่านั้น​มาก คือ​ชนชาติ​เหล่านั้น​ที่​คิดว่า​ตัวเอง​มั่นคง​ปลอดภัย ตอนนั้น​เรา​โกรธ​คนอิสราเอล​ไม่มาก เรา​จึง​ใช้​คน​พวกนี้​ไป​ลงโทษ​คน​ของเรา แต่​พวกเขา​ก็​ทำ​เกินไป”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้​ว่า “เรา​จะ​กลับ​มา​เยรูซาเล็ม​ด้วย​ความสงสาร วิหาร​ของเรา​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​เมืองนั้น จะ​มี​การขึง​เชือกวัด​ไป​ทั่ว​ทั้ง​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​สร้าง​เมือง​ขึ้น​มา​ใหม่”</verse>
				<verse number="17">ทูตสวรรค์​ยัง​บอก​ผม​ให้​ประกาศ​เรื่องนี้​ด้วย “พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า ‘เมืองต่างๆ​ของเรา​จะ​เต็มล้น​ไปด้วย​ความมั่งคั่ง​อีก เรา​จะ​ปลอบโยน​ศิโยน​อีกครั้ง และ​เรา​จะ​เลือก​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เมือง​พิเศษ​ของเรา​อีก​ครั้งหนึ่ง’”</verse>
				<verse number="18">ผม​เงยหน้า​ขึ้นมา​เห็น​เขาสัตว์​สี่อัน</verse>
				<verse number="19">ผม​ถาม​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​อยู่​กับ​ผม​ว่า “เขาสัตว์​พวกนี้​หมายถึง​อะไร​ครับ” ท่าน​ตอบว่า “เขาสัตว์​พวกนี้​คือ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ทำให้​ยูดาห์ อิสราเอล และ​เยรูซาเล็ม​ต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป”</verse>
				<verse number="20">พระยาห์เวห์​ให้​ผม​เห็น​ช่าง​สี่คน</verse>
				<verse number="21">ผม​ถามว่า “ช่าง​พวกนี้​จะ​มา​ทำ​อะไร​หรือ​ครับ” พระองค์​ตอบว่า “เขาสัตว์​เหล่านั้น​คือ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​ทำให้​ยูดาห์​ต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป ทำให้​ไม่มีใคร​โงหัว​ขึ้น​มา​ได้ และ​ช่าง​พวกนี้ ก็​มา​เพื่อ​ทำให้​เขาสัตว์​ทั้ง​สี่​นั้น​กลัว พวกเขา​มา​ตัด​และ​โยน​เขาสัตว์​นั้น​ทิ้งไป ซึ่ง​ก็​คือ​ชนชาติ​เหล่านั้น ชนชาติ​ที่​ได้​ยก​เขา​ขึ้น ต่อต้าน​แผ่นดิน​ยูดาห์ และ​ทำให้​พวกเขา​ต้อง​กระจัด​กระจาย​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ผม​เงยหน้า​ขึ้น​มองเห็น​ชาย​คนหนึ่ง​ถือ​สายวัด​อยู่​ใน​มือ</verse>
				<verse number="2">ผม​ถาม​เขา​ว่า “จะ​ไปไหน​หรือ​ครับ” เขา​ตอบ​ผม​ว่า “เรา​กำลัง​จะ​ไป​วัด​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ดู​ว่า​มัน​มี​ขนาด​กว้างยาว​เท่าไหร่”</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​อยู่​กับ​ผม​ก็​เดิน​ออก​ไป​ต้อนรับ​ทูตสวรรค์​อีก​องค์หนึ่ง​ที่​กำลัง​เดิน​เข้า​มาหา​เขา</verse>
				<verse number="4">ทูตสวรรค์​องค์แรก​บอก​กับ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่สอง​ว่า “ให้​วิ่ง​ไป​บอก​กับ​ชายหนุ่ม​คนนั้น​ที่​ถือ​สายวัด​ว่า ‘เยรูซาเล็ม​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ใน​ชนบท​ที่​ไม่มี​กำแพง เพราะ​เยรูซาเล็ม​จะ​มี​คน​กับ​สัตว์​อาศัย​อยู่​อย่าง​ล้นเหลือ’</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดว่า ‘แต่​เรา​จะ​เป็น​กำแพง​เพลิง​ที่​ล้อมรอบ​ปกป้อง​เมือง​นั้น​ไว้ และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​สง่าราศี​ให้​กับ​เมือง​นั้น’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูดว่า “นี่ พวกเจ้า รีบหนี​ออกจาก​แผ่นดิน​ที่​อยู่​ทางเหนือ​ได้แล้ว เพราะ​เรา​ทำให้​เจ้า​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​ทุก​สารทิศ</verse>
				<verse number="7">นี่ พวกเจ้า​คน​ศิโยน ที่​ตอนนี้​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​บาบิโลน ให้​รีบ​หนี​ไป​จาก​เมืองนั้น​ซะ”</verse>
				<verse number="8">หลังจาก​ที่​สง่าราศี​ของ​พระองค์​ได้​ปรากฏ​ให้​ผม​เห็น​แล้ว แล้ว​พระองค์​ส่ง​ผม​ไป นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​เกี่ยวกับ​ชนชาติ​ต่างๆ​พวกนั้น​ที่​ปล้น​พวกเจ้า “ใคร​ทำร้าย​เจ้า​ก็​คือ​ทำร้าย​แก้วตา​ดวงใจ​ของเรา​นั่นเอง</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​จะ​ยกมือ​ขึ้น​เตรียม​ฟาด​ขับไล่​ชนชาติ​เหล่านั้น​ไป ชนชาติ​เหล่านั้น​จะ​กลาย​เป็น​ของ​ที่​โดน​ปล้น สำหรับ​คน​เหล่านั้น​ที่​เคย​เป็น​ทาส​ของ​พวกมัน แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เป็น​ผู้ที่​ส่ง​ผมมา”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดว่า “นางสาว​ศิโยน​เอ๋ย ร้องเพลง​และ​เฉลิม​ฉลอง​กันเถอะ เพราะ​เรา​กำลัง​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เจ้า</verse>
				<verse number="11">ใน​วันนั้น ชนชาติ​เป็น​จำนวน​มาก​จะ​มา​ร่วม​กับ​เรา พวกเขา​จะ​กลาย​เป็น​คน​ของเรา แล้ว​ศิโยน เรา​จะ​อาศัย​อยู่​กับ​เจ้า” แล้ว​เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​ส่ง​ผม​มาหา​พวกเจ้า​ชาวศิโยน</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​จะ​รับ​ยูดาห์​เป็น​ส่วนแบ่ง​ของ​พระองค์​ใน​แผ่นดิน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ และ​พระองค์​จะ​เลือก​เยรูซาเล็ม​เป็น​เมือง​พิเศษ​ของ​พระองค์​อีกครั้ง</verse>
				<verse number="13">มนุษย์​ทุกคน ให้​เงียบๆ​ไว้​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​กำลัง​ลุก​ขึ้น​มา​จาก​ที่พัก​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​ทำให้​ผม​เห็น​โยชูวา​นักบวชสูงสุด​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ทูต​ของ​พระยาห์เวห์ และ​ซาตาน ก็​ยืน​อยู่​ทาง​ขวามือ​ของ​โยชูวา กำลัง​กล่าวหา​ท่าน​อยู่</verse>
				<verse number="2">ทูต​ของ​พระยาห์เวห์​บอก​กับ​ซาตาน​ว่า “ขอให้​พระยาห์เวห์​ประณาม​เจ้า ไอ้ซาตาน ขอให้​พระยาห์เวห์ ผู้ที่​เลือก​เมือง​เยรูซาเล็ม​มา​เป็น​สถานที่​พิเศษ​สำหรับ​พระองค์ ประณาม​เจ้า โยชูวา​คนนี้​เป็น​เหมือน​ท่อนฟืน​ที่​ถูก​ดึง​ออก​มา​จาก​กองไฟ ไม่ใช่หรือ”</verse>
				<verse number="3">โยชูวา​ใส่​เสื้อผ้า​สกปรก​เลอะเทอะ​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="4">ทูตสวรรค์​องค์​นั้น​บอก​กับ​พวก​ทูตสวรรค์​เหล่านั้น​ที่​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​ว่า “ถอด​เสื้อผ้า​ที่​สกปรก​เลอะเทอะ​พวกนั้น​ให้​เขา” ทูตสวรรค์​องค์นั้น​พูด​กับ​โยชูวา​ว่า “เห็นไหม เรา​ทำให้​ความผิดบาป​ของเจ้า​หมดไป​จากเจ้า​แล้ว และ​เรา​ก็​จะ​สวมใส่​เสื้อผ้า​ที่​สวยงาม​ของ​นักบวช​ให้​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="5">ผม​พูดว่า “ให้​พวกเขา​เอา​ผ้าโพกหัว​ที่​สะอาด​มา​โพกหัว​ให้​กับ​เขา​ด้วยสิ” พวกเขา​จึง​เอา​ผ้า​ที่​สะอาด​มา​โพกหัว​ของ​โยชูวา และ​เอา​เสื้อผ้า​ใหม่​นั้น​มา​สวมใส่​ให้​กับ​โยชูวา​ด้วย และ​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ก็​ยืน​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="6">ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​กำชับ​โยชูวา​ว่า</verse>
				<verse number="7">“พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า ถ้า​เจ้า​จะ​เดิน​ใน​ทาง​ต่างๆ​ของเรา​และ​เชื่อฟัง​ข้อ​เรียกร้อง​ต่างๆ​ของเรา เจ้า​ก็​จะได้​เป็น​คน​จัดการ​อยู่​ใน​วิหาร​ของเรา เจ้า​จะได้​ดูแล​บริเวณ​ลาน​วิหาร และ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​เข้า​มาหา​เรา​อย่าง​อิสระ เหมือน​ทูตสวรรค์​ที่​ยืน​อยู่​ที่นี่</verse>
				<verse number="8">ฟัง​ให้ดี โยชูวา นักบวชสูงสุด เจ้า​และ​เพื่อน​นักบวช​ที่​นั่ง​อยู่​ตรงหน้า​เจ้า พวกเจ้า​เป็น​ลาง​บอก​เหตุ​ล่วงหน้า เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​นำ​ผู้รับใช้​ของเรา​มา เขา​มี​ชื่อว่า ‘กิ่ง’</verse>
				<verse number="9">ดู​หิน​ที่​เรา​วางไว้​ตรงหน้า​โยชูวา​สิ บน​หิน​ก้อนเดียว​นี้​มี​เจ็ดด้าน ดูสิ เรา​กำลัง​จะ​สลัก​ข้อความ​ลง​บน​มัน และ​เรา​จะ​กำจัด​ความผิด​ของ​แผ่นดิน​นี้​ให้​หมดสิ้น​ไป​ใน​วันเดียว”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น​พวกเจ้า​จะ​เชื้อเชิญ​เพื่อน​บ้าน​ของตน มา​นั่ง​กัน​อยู่​ใต้​ต้นองุ่น​และ​ใต้​ต้นมะเดื่อ​ของเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​ที่​เคย​พูด​กับ​ผม​กลับมา และ​มา​เขย่า​ตัวผม​เหมือน​กับ​ปลุก​คน​ให้​ตื่น</verse>
				<verse number="2">ท่าน​พูด​กับ​ผม​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร” ผม​ตอบว่า “ผม​เห็น​ตะเกียงไฟยืน​ที่​ทำ​จาก​ทองคำ​ล้วนๆ ที่​มี​ชาม​ใส่​น้ำมัน​อยู่​บน​ยอด​ของ​มัน และ​ยัง​มี​ตะเกียงไฟ​เจ็ดดวง​อยู่​บน​มัน และ​ตะเกียง​แต่ละ​ดวง​ก็​มี​ปาก​ที่​ยื่น​ออกมา​ไว้​วาง​ไส้ตะเกียง</verse>
				<verse number="3">และ​ผม​เห็น​ต้นมะกอก​สองต้น​อยู่​ข้างๆ​ถ้วย​ใส่​น้ำมัน ทางขวา​ต้นหนึ่ง​และ​ทางซ้าย​ต้นหนึ่ง”</verse>
				<verse number="4">จากนั้น​ผม​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​อยู่​กับ​ผม​ว่า “ท่านครับ พวกนี้​มัน​อะไร​กัน​ครับ”</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์​ที่​พูด​อยู่​กับ​ผม ตอบ​ผม​ว่า “เจ้า​ไม่รู้​หรือ​ว่า​สิ่ง​เหล่านี้​คือ​อะไร” ผม​ตอบ​ว่า “ไม่รู้​ครับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">ท่าน​ตอบ​ว่า “นี่​คือ​ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มี​มา​ถึง​เศรุบบาเบล​ว่า ‘ความสำเร็จ ไม่ได้​มา​จาก​พละกำลัง​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​มนุษย์ แต่​มา​จาก​พระวิญญาณ​ของเรา’ พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">เจ้า​ภูเขา​ที่​ยิ่งใหญ่ เจ้า​คือ​อะไร ต่อหน้า​เศรุบบาเบล เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​พื้นราบ ท่าน​จะ​วาง​หิน​บน​ยอด​สูงสุด​ของ​วิหาร และ​ผู้คน​จะ​ร้อง​ว่า ‘สวยมาก วิหารนี้ ช่าง​สวย​จริงๆ’”</verse>
				<verse number="8">ผม​ได้รับ​ข่าวสาร​ของ​พระยาห์เวห์​ว่า</verse>
				<verse number="9">“เศรุบบาเบล​ได้​วาง​รากฐาน​ของ​วิหาร​นี้​แล้ว และ​เขา​จะ​สร้าง​มัน​จน​เสร็จ​ด้วย” เจ้า​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เป็น​ผู้ที่​ส่ง​ผม​มาหา​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​เห็น​ว่า​ตอน​เริ่มต้น​นั้น​กระจอก​งอกง่อย จะ​ได้​เฉลิม​ฉลอง เมื่อ​พวกเขา​เห็น​แผ่น​ดีบุก​คำจารึก​อยู่​ใน​มือ​ของ​เศรุบบาเบล ทูตสวรรค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ตะเกียง​ทั้ง​เจ็ดอัน​นี้ เป็น​ดวงตา​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​มอง​สาดส่าย​ไปมา​ทั่วโลก”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ผม​ถาม​ท่าน​ว่า “แล้ว​ต้นมะกอก​สองต้น​ที่​อยู่​ทาง​ซ้ายขวา​ของ​ขาตั้ง​ตะเกียง​นั้นล่ะ หมายถึง​อะไร​ครับ”</verse>
				<verse number="12">ผม​ถาม​เขา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง​ว่า “แล้ว​กิ่ง​ของ​ต้นมะกอก​สองกิ่ง ที่​เท​น้ำมัน​สีทอง​ผ่าน​ทาง​ท่อ​ทองคำ​สองท่อ​นั้น มัน​หมายถึง​อะไร​ครับ”</verse>
				<verse number="13">ท่าน​ตอบ​ผม​ว่า “เจ้า​ไม่รู้​หรือ​ว่า​ของ​พวกนี้​หมายถึง​อะไร” ผม​ตอบ​ว่า “ไม่รู้​ครับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="14">ท่าน​ก็​บอก​ว่า “ของ​พวกนี้​หมายถึง​ผู้นำ​สองคน ที่​ได้รับ​การเจิม​ด้วย​น้ำมัน ทั้งสอง​ยืน​อยู่​ข้างๆ​พระยาห์เวห์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​โลก​ทั้งใบ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ผม​เงย​หน้า​ขึ้น​อีก​ครั้งหนึ่ง และ​มอง​เห็น​แผ่นม้วนหนัง​ม้วนหนึ่ง​ลอย​อยู่​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์​ถาม​ผม​ว่า “เจ้า​เห็น​อะไร” ผม​ตอบ​ว่า “ผม​เห็น​แผ่นม้วนหนัง​ม้วนหนึ่ง​ลอย​อยู่​ใน​อากาศ แผ่นม้วนหนัง​นี้​ยาว​ยี่สิบ​ศอก และ​กว้าง​สิบ​ศอก”</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “มี​คำสาปแช่ง​เขียน​อยู่​บน​แผ่นม้วนหนัง​นั้น เป็น​คำสาปแช่ง​ที่​แพร่​กระจาย​ไป​ทั่ว​แผ่นดิน​นี้ เพราะ​ที่​ผ่านมา ทุกคน​ที่​ขโมย ไม่ได้​ถูก​ลงโทษ และ​ทุกคน​ที่​สาบาน​ว่า​จะ​พูด​ความจริง​แต่​กลับ​เป็น​พยานเท็จ ก็​ไม่ได้​ถูก​ลงโทษ”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “เรา​จะ​ส่ง​คำสาปแช่ง​นั้น​เข้าไป​ใน​บ้าน​ของ​พวกขโมย และ​เข้าไป​ใน​บ้าน​ของ​คน​ที่​สาบาน​ว่า​จะ​พูด​ความจริง​แต่​กลับ​เป็น​พยานเท็จ คำสาปแช่ง​นั้น​จะ​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​พวกเขา และ​มัน​จะ​ทำลาย​บ้าน​ของ​พวกเขา รวมทั้ง​พวกท่อนไม้​และ​ก้อนหิน​ของมัน”</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์​ที่​เคย​พูด​อยู่​กับ​ผม​ก็​ออกมา และ​พูด​กับ​ผม​ว่า “เงยหน้า​ดู​สิ่ง​ที่​กำลัง​มา​ทางนี้”</verse>
				<verse number="6">ผม​พูด​ว่า “นั่น​อะไร​ครับ” ท่าน​บอกว่า “สิ่ง​ที่​กำลัง​มา​นั้น คือ​ถังตวง” ท่าน​บอกว่า “ถังตวง​นี้​หมายถึง​ความผิดบาป​ของ​คน​ทั้ง​แผ่นดิน”</verse>
				<verse number="7">ฝาตะกั่ว​ของ​ถัง​นั้น​ถูก​ยกขึ้น และ​มี​ผู้หญิง​คนหนึ่ง​นั่ง​อยู่​ใน​ถัง​นั้น</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​บอก​ว่า “ผู้หญิง​คนนี้​หมายถึง​ความชั่วร้าย” ทูตสวรรค์​ผลัก​เธอ​กลับ​เข้าไป​ใน​ถัง​นั้น แล้ว​เลื่อน​ฝาตะกั่ว​มา​ปิด​ปาก​ถัง​ไว้</verse>
				<verse number="9">ผม​เงยหน้า​ขึ้นมา เห็น​ผู้หญิง​สองคน​บิน​ตรง​มาหา​เรา พวกนาง​มี​ปีก​เหมือน​ปีก​นกกระสา และ​ปีก​ของ​พวกนาง​ก็​กางออก​รับลม พวกนาง​มา​ยก​ถังตวง​นั้น​แล้ว​บิน​ไป</verse>
				<verse number="10">ผม​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​อยู่​กับ​ผม​ว่า “พวกนาง​จะ​เอา​ถัง​นั้น​ไป​ไหน​หรือ​ครับ”</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​บอก​ผม​ว่า “พวกนาง​กำลัง​จะ​ไป​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​ถัง​นั้น ใน​แผ่นดิน​ชินาร์ และ​หลังจาก​ที่​พวกนาง​สร้าง​บ้าน​นั้น​แล้ว พวกนาง​ก็​จะ​วาง​ถัง​นั้น​ไว้​ที่นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ผม​เงยหน้า​ขึ้นมา​มอง​อีก​ครั้งหนึ่ง ผม​เห็น​รถรบ​สี่คัน​ออก​มา​จาก​ระหว่าง​ภูเขา​ทอง​สัมฤทธิ์​สองลูก</verse>
				<verse number="2">รถรบ​คันแรก​มี​พวกม้า​สีแดง​ลาก รถรบ​คัน​ที่สอง​มี​พวกม้า​สีดำ​ลาก</verse>
				<verse number="3">รถรบ​คัน​ที่สาม​มี​พวกม้า​สีขาว​ลาก และ​รถรบ​คัน​ที่สี่​มี​พวกม้า​ที่​เป็น​จุดด่างๆ​ลาก ม้า​ทุกตัว​เป็น​ม้า​ที่​แข็งแรง</verse>
				<verse number="4">จากนั้น​ผม​ถาม​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​อยู่​กับ​ผม​ว่า “พวกนี้​หมายถึง​อะไร​กัน​ครับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์​ตอบ​ว่า “พวกนี้​คือ​ลม​สี่ทิศ​จาก​ฟ้าสวรรค์​ที่​กำลัง​ออกไป หลังจาก​ยืน​ประจำการ​อยู่​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์​เจ้าของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="6">พวกม้า​สีดำ​กำลัง​ออกไป​ทาง​ทิศเหนือ พวกม้า​สีขาว​กำลัง​ออกไป​ทาง​ทิศตะวันตก และ​พวกม้า​จุดด่าง​กำลัง​ออกไป​ทาง​ทิศใต้”</verse>
				<verse number="7">พวกม้า​ที่​แข็งแรง​พวกนี้​ออกมา พวกมัน​อยาก​จะ​ท่อง​ตรวจตรา​ไป​ใน​โลก​นี้ พระยาห์เวห์​จึง​พูดว่า “ไปเลย ไป​ท่อง​ตรวจตรา​โลก” พวกมัน​จึง​ท่อง​ตรวจตรา​ไป​ใน​โลก​นี้</verse>
				<verse number="8">พระองค์​เรียกผม​เข้า​ไปหา​และ​พูด​กับ​ผม​ว่า “ดูม้า​พวกนั้น​ที่​เดินทาง​ไป​ทางเหนือ​สิ พวกมัน​ได้​ทำให้​ความโกรธ​ของเรา​สงบลง​ที่นั่น”</verse>
				<verse number="9">พระคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​มา​ถึง​ผม​พูดว่า</verse>
				<verse number="10">“เฮลดัย โทบียาห์ และ​เยดายาห์ เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​การ​ถูก​เนรเทศ​ไป​บาบิโลน ไป​เอา​เงิน​และ​ทอง​จาก​พวกเขา​สิ และ​ใน​วัน​เดียวกัน​นั้น​ให้​เจ้า​ไป​บ้าน​ของ​โยสิยาห์​ลูกชาย​ของ​เศฟันยาห์</verse>
				<verse number="11">ให้​เอา​เงิน​และ​ทอง​นั้น​มา​ทำ​เป็น​มงกุฎ​สองอัน และ​ให้​เอา​มงกุฎ​อันหนึ่ง​ไป​สวม​หัว​ของ​โยชูวา​นักบวชสูงสุด ลูกชาย​ของ​เยโฮซาดัก</verse>
				<verse number="12">และ​ให้​บอก​กับ​โยชูวา​ว่า พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า ‘ดูสิ นี่​คือ​ชาย​ชื่อ “กิ่ง” เขา​จะ​แผ่​กิ่ง​ของเขา​ออก​มา​ใน​ที่​ที่​เขา​อยู่ และ​เขา​จะ​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="13">คนนี้แหละ​จะ​เป็น​คน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ คนนี้แหละ​จะ​เป็น​คน​ได้รับ​เกียรติ เขา​จะ​นั่ง​และ​ปกครอง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของเขา และ​จะ​มี​นักบวช​คนหนึ่ง​อยู่​ข้างๆ​บัลลังก์​ของเขา ชาย​ทั้ง​สองคน​นี้​จะ​ทำงาน​ร่วมกัน​อย่าง​กลมเกลียว’</verse>
				<verse number="14">และ​มงกุฎ​อีก​อันหนึ่ง​จะ​เป็น​เครื่อง​เตือนใจ​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ให้​กับ เฮลดัย โทบียาห์ เยดายาห์ และ​โยสิยาห์​ลูก​ของ​เศฟันยาห์</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​อยู่​ไกลๆ​จะ​ได้​มา​ช่วยกัน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ แล้ว​พวกเจ้า​จะได้​รู้ว่า​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ได้​ส่ง​ผม​มาหา​เจ้า และ​สิ่ง​นี้​จะ​เกิดขึ้น ถ้า​พวกเจ้า​จะ​เชื่อฟัง​เสียง​ของ​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเจ้า​อย่าง​เต็มที่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ใน​ปี​ที่สี่​ที่​ดาริอัส​เป็น​กษัตริย์​ของ​เปอร์เซีย ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เศคาริยาห์ ใน​วันที่​สี่​ของ​เดือน​เก้า ซึ่ง​เป็น​เดือน​คิสเลฟ</verse>
				<verse number="2">เมือง​เบธเอล​ส่ง​ชาเรเซอร์ และ​เรเกม​เมเลค มา​ขอ​ให้​พระยาห์เวห์​อวยพร​พวกเขา</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​พูด​กับ​พวกนักบวช​ที่​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​และ​พูด​กับ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า “ใน​ช่วง​เดือน​ที่ห้า​ของ​ทุกปี พวกเรา​ร้องไห้​และ​อดอาหาร ไว้ทุกข์​ให้​กับ​วิหาร​ที่​ถูก​ทำลาย​ไป เรา​ทำ​อย่างนี้​มา​เป็น​เวลา​หลายปี​แล้ว จะ​ให้​เรา​ทำ​ต่อไป​อีก​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="4">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ให้​บอก​กับ​ทุกคน​ใน​แผ่นดิน​นี้​และ​ให้​บอก​กับ​พวกนักบวช​ด้วย​ว่า ‘ที่​พวกเจ้า​อดอาหาร​และ​ไว้ทุกข์​ใน​เดือน​ที่ห้า​และ​ใน​เดือน​ที่เจ็ด​เป็น​เวลา​ถึง​เจ็ดสิบ​ปี​แล้ว​นั้น พวกเจ้า​แน่ใจ​หรือ​ว่า​ได้​อดอาหาร​ให้​กับ​เรา​จริงๆ</verse>
				<verse number="6">แล้ว​เวลา​ที่​เจ้า​กิน​และ​ดื่ม​นั้น พวกเจ้า​ไม่ใช่​กิน​และ​ดื่ม​เพื่อ​ประโยชน์สุข​ของ​ตัวเอง​หรอกหรือ</verse>
				<verse number="7">คำพูด​อย่างนี้ พระยาห์เวห์​ก็​เคย​พูด​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ใน​สมัยก่อน เรื่องนี้​พระองค์​เคยพูด​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ ตอนที่​เยรูซาเล็ม​และ​หมู่บ้าน​รอบข้าง​มั่นคง​ปลอดภัย​และ​มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่​มากมาย และ​เรื่องนี้​พระองค์​เคยพูด​ไปแล้ว​ไม่ใช่หรือ​ตอนที่​ดินแดน​เนเกบ​และ​เชเฟลาห์ ​ยัง​มี​ผู้คน​อาศัย​อยู่’”</verse>
				<verse number="8">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​มา​ถึง​เศคาริยาห์ พูดอย่างนี้​ว่า</verse>
				<verse number="9">“นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด ‘ให้​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม ให้​มี​น้ำใจ​ต่อกัน​และ​เห็นอก​เห็นใจ​กัน</verse>
				<verse number="10">อย่า​กดขี่​ข่มเหง​แม่หม้าย เด็ก​กำพร้า คนต่างชาติ หรือ​คนจน อย่า​วางแผนชั่ว​ในใจ​ต่อกัน’</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​พวกนั้น​ก็​ไม่ยอม​ฟัง พวกเขา​ทำ​เป็น​เมิน ดื้อดึง และ​ยัง​อุดหู​ไม่ยอม​ฟัง</verse>
				<verse number="12">เขา​ทำ​ให้​ใจ​ตัวเอง​แข็ง​เหมือน​เพชร​เพื่อ​จะ​ไม่​ได้ยิน​กฎ​และ​คำสั่ง​ต่างๆ ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ส่ง​ผ่าน​มา​ทาง​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์ โดย​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ใน​สมัยก่อน พระยาห์เวห์​จึง​โกรธแค้น​มาก</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า ‘ตอนที่​เรา​เรียก​พวกเขา พวกเขา​ก็​ไม่ยอม​ฟัง​เรา ดังนั้น ตอนนี้​พวกเขา​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​เรา เรา​ก็​จะ​ไม่ยอม​ฟัง​พวกเขา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เรา​ได้​พัด​พวกเขา​ให้​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ชนชาติ​ที่​พวกเขา​ไม่รู้จัก จน​แผ่นดิน​รกร้าง​ว่างเปล่า​จน​ไม่มี​ใคร​เดิน​ผ่าน​ไปมา เมื่อ​ชนชาติ​ต่างๆ​เหล่านั้น​บุก​เข้ามา และ​แผ่นดิน​ที่​น่าอยู่​ก็​ถูก​ทำลาย​ไป’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ที่​มา​ถึง​ผม​พูดว่า</verse>
				<verse number="2">“นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด ‘เรา​หึงหวง​ศิโยน ด้วย​ความหึงหวง​มาก เรา​หึงหวง​เธอ​อย่าง​แรงกล้า’</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูด​อย่างนี้ คือ ‘เรา​ได้​กลับ​มา​ยัง​ศิโยน และ​เรา​จะ​อาศัย​อยู่​ท่ามกลาง​เยรูซาเล็ม ดังนั้น​เยรูซาเล็ม​จะ​มี​ชื่อ​เรียกว่า “เมือง​แห่ง​ความสัตย์ซื่อ” และ​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น จะ​มี​ชื่อ​เรียกว่า “ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์”’”</verse>
				<verse number="4">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​คือ “คนแก่​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​จะ​ได้​มา​นั่ง​พักผ่อน​กัน​ตาม​ลานเมือง​ทั้งหลาย​ของ​เยรูซาเล็ม​อีก ผู้ชาย​แต่ละคน​จะ​ถือ​ไม้เท้า​อยู่​ใน​มือ​เพราะ​แก่​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ตาม​ลานเมือง​ทั้งหลาย​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​เด็กๆ​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​วิ่งเล่น​กัน”</verse>
				<verse number="6">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ถาม​คือ “ถึงแม้​มัน​จะ​ดู​เหมือน​เป็นไป​ไม่ได้​ใน​สายตา​ของ​คน​ที่​ยัง​เหลืออยู่​ใน​ปัจจุบัน​นี้ นั่น​หมายความ​ว่า​มัน​จะ​เป็นไป​ไม่ได้​ใน​สายตา​ของเรา​ด้วยหรือ” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ถาม</verse>
				<verse number="7">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด คือ “เรา​กำลัง​จะ​ช่วยกู้​คน​ของเรา​จาก​แผ่นดิน​ทาง​ทิศตะวันออก และ​ทาง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​นำ​พวกเขา​มา​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​นี้ พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา และ​เรา​ก็​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา ที่​สัตย์ซื่อ​และ​ชอบธรรม”</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​คือ “กล้าหาญไว้ พวกเจ้า​ที่​เพิ่ง​ได้ยิน​คำ​เหล่านี้​จาก​ปาก​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ตอน​วาง​รากฐาน​สร้าง​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="10">ก่อน​หน้า​ที่​จะ​สร้าง​วิหาร​นั้น ไม่มี​เงิน​พอ​ที่​จะ​จ้าง​คนงาน​แม้แต่​คนเดียว ไม่มี​เงิน​พอ​ที่​จะ​เช่า​สัตว์​สักตัว​มา​ใช้งาน คน​ที่​เดินทาง​ก็​ไม่มี​ความปลอดภัย​จาก​ศัตรู และ​เรา​ก็​ได้​ทำให้​แต่ละคน​เป็น​ศัตรู​กัน</verse>
				<verse number="11">แต่​ตอนนี้ จะ​ไม่เหมือน​ตอนนั้น​อีกแล้ว เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​ที่​ยัง​เหลืออยู่​พวกนี้” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="12">“พวกเขา​จะ​หว่าน​เมล็ดพืช​ใน​เวลา​ที่​สงบศึก ต้นองุ่น​จะ​ออกผล​ของมัน ผืนดิน​จะ​ให้​ผลผลิต ท้องฟ้า​จะ​ให้​ฝน และ​เรา​จะ​ยก​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​ให้​เป็น​สมบัติ​ของคน​ของเรา​ที่​ยัง​เหลืออยู่</verse>
				<verse number="13">คนยูดาห์​และ​คน​อิสราเอล​เอ๋ย ชนชาติ​ทั้งหลาย​เคย​พูดว่า พวกเจ้า​เป็น​ตัวอย่าง​ของ​คน​ที่​ถูก​สาปแช่ง แต่​อีก​ไม่ช้า เรา​จะ​ช่วยกู้​พวกเจ้า และ​คน​ก็​จะ​พูด​ถึง​พวกเจ้า​ว่า เป็น​ตัวอย่าง​ของ​คน​ที่​ได้รับ​พระพร ไม่ต้อง​กลัว กล้าหาญไว้”</verse>
				<verse number="14">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด คือ “เรา​เคย​ตั้งใจ​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ความหายนะ​ขึ้น​กับเจ้า ตอน​ที่​บรรพบุรุษ​ของเจ้า​ทำ​ให้​เรา​โกรธ และ​เรา​ก็​ไม่ได้​เปลี่ยนใจ” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="15">“แล้ว​ในวันนี้ เรา​ตั้งใจ​ที่​จะ​ทำดี​ต่อ​คน​เยรูซาเล็ม​และ​คนยูดาห์ ดังนั้น​อย่า​ได้​กลัว​เลย</verse>
				<verse number="16">พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้ คือ ให้​พูด​แต่​ความจริง​เท่านั้น​ต่อ​เพื่อน​บ้าน​ของตน ให้​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม​ใน​ศาล​เพื่อ​ก่อ​ให้เกิด​สันติภาพ</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้า​จะต้อง​ไม่​วางแผน​ชั่วร้าย​ในใจ​ต่อ​เพื่อน​บ้าน​ของตน เจ้า​ต้อง​ไม่​เป็น​พยานเท็จ เพราะ​ทั้งหมด​นี้​เป็น​สิ่ง​ที่​เรา​เกลียด” พระยาห์เวห์​พูด​ว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="18">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ได้​มา​ถึง​ผม​ว่า</verse>
				<verse number="19">“นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด ‘วัน​อดอาหาร​ใน​เดือน​สี่ เดือน​ห้า เดือน​เจ็ด​และ​เดือน​สิบ จะ​กลายเป็น​เวลา​ชื่นชม​ยินดี​และ​เฉลิม​ฉลอง​กัน เป็น​เทศกาล​แห่ง​ความสุข​สำหรับ​คนยูดาห์ แต่​พวกเจ้า​จะต้อง​รัก​ความจริง​และ​รัก​สันติภาพ’”</verse>
				<verse number="20">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด คือ “ใน​อนาคต​ผู้คน​และ​พลเมือง​จาก​หลายๆ​เมือง​จะ​มา​ที่​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="21">คน​ของ​เมืองหนึ่ง​จะ​พูด​กับ​คน​ของ​อีก​เมืองหนึ่ง​ว่า ‘พวกเรา​ไป​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์​กันเถอะ ไป​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​กันเถอะ ผมเอง​กำลัง​จะไป’”</verse>
				<verse number="22">คน​เป็น​จำนวน​มาก และ​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​มี​อำนาจ จะ​มา​นมัสการ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ใน​เยรูซาเล็ม และ​มา​แสวงหา​ความช่วยเหลือ​จาก​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="23">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด คือ “ใน​วัน​เหล่านั้น ชาวยิว​แต่ละคน จะ​โดน​คน​ต่าง​ชาติ​สิบคน​ที่​พูด​คนละ​ภาษา เข้า​มา​จับ ใช่แล้ว​คือ​มา​จับ​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​พวกเขา และ​พูดว่า ‘ขอ​พวกเรา​ไป​กับ​พวกท่าน​ด้วยเถิด เพราะ​เรา​ได้ยิน​ว่า​พระเจ้า​สถิต​กับ​พวกท่าน’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์ ต่อต้าน​แผ่นดิน​หัดราก​และ​เพ่งเล็ง​เมือง​ดามัสกัส เพราะ​พระยาห์เวห์​เฝ้าดู​ว่า​คน​เขา​ทำ​อะไรกัน​ใน​อารัม เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​เฝ้าดู​เผ่า​ต่างๆ​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">ถ้อยคำ​นี้​ได้​ต่อต้าน​เมือง​ฮามัท​ซึ่ง​มี​พรมแดน​ติด​กับ​ดามัสกัส​และ​ยัง​ต่อต้าน​เมือง​ไทระ​กับ​เมือง​ไซดอน​ด้วย ทั้งๆที่​พวกเขา​เฉลียว​ฉลาด​มาก</verse>
				<verse number="3">เมือง​ไทระ​สร้าง​ป้อม​ปราการ​สำหรับ​ตัวเอง มัน​สะสม​เงิน​ไว้​เป็น​กอง​พะเนิน​เหมือน​ฝุ่น​และ​สะสม​ทอง​ไว้​เป็น​กอง​พะเนิน​เหมือน​ผงดิน​ที่​อยู่​ตาม​ถนน​ต่างๆ</verse>
				<verse number="4">องค์​เจ้าชีวิต​จะ​ขับไล่​เธอ​ออกไป พระองค์​จะ​ซัด​ป้อม​ปราการ​ของเธอ​ลง​ไป​ใน​ทะเล และ​ไทระ​จะ​ถูก​ไฟ​เผา​เป็น​เถ้าถ่าน​ไป</verse>
				<verse number="5">เมือง​อัชเคโลน จะ​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ไทระ​และ​จะ​กลัว เมือง​กาซา​ก็​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​นี้​เหมือนกัน และ​จะ​ดิ้น​ทุรนทุราย​ด้วย​ความเจ็บปวด​อย่าง​แสนสาหัส เมือง​เอโครน​ก็​จะ​ดิ้น​ทุรนทุราย​เหมือนกัน เพราะ​ความคาดหวัง​ของเธอ​เหือด​แห้ง​ไป​เสียแล้ว จะ​ไม่มี​กษัตริย์​ใน​กาซา​อีกแล้ว และ​อัชเคโลน​ก็​จะ​ไม่มี​ผู้คน​อาศัย​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="6">พวก​ลูกผสม​จะ​มา​อาศัย​อยู่​ใน​อัชโดด และ​เรา​จะ​ทำลาย​ความเย่อหยิ่ง​จองหอง​ของ​คน​ฟีลิสเตีย​ให้​หมดไป</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​เอา​เนื้อ​ที่​ยัง​มี​เลือด​ติดอยู่​ออก​จาก​ปาก​ของเขา เรา​จะ​เอา​ของ​ที่​น่าขยะแขยง​ออก​จาก​ซี่ฟัน​ของเขา และ​คน​ฟีลิสเตีย​ที่​ยัง​เหลืออยู่​จะ​เป็น​ของ​พระเจ้า​ของเรา พวกเขา​จะ​มี​ฐานะ​เหมือน​กับ​ตระกูล​หนึ่ง​ของ​ยูดาห์​และ​ชาว​เอโครน​จะ​เป็น​เหมือน​คน​เยบุส</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​ตั้ง​ค่าย​ที่​วิหาร​ของเรา​เหมือน​เป็น​เมือง​หน้าด่าน เรา​จะ​คอย​ป้องกัน​ไม่ให้​คน​บุกรุก​เข้ามา และ​ผู้กดขี่​จะ​ไม่มี​วัน​ได้​เข้ามา​ข่มเหง​พวกเขา​อีกต่อไป เพราะ​ตอนนี้​เรา​กำลัง​เฝ้าดู​อยู่​ด้วย​ตา​ของ​เราเอง</verse>
				<verse number="9">ศิโยน ลูกสาว​เอ๋ย ให้​ชื่นชม​ยินดี​อย่าง​สุดใจ​เถิด เยรูซาเล็ม ลูกสาว​เอ๋ย โห่ร้อง​ด้วย​ความยินดี​เถิด ดูสิ กษัตริย์​ของเธอ​มาหา​เธอ​แล้ว พระองค์​ให้​ความเป็นธรรม​และ​มี​ชัยชนะ พระองค์​นั้น​ถ่อมสุภาพ​และ​ขี่​อยู่​บน​หลังลา ขี่​บน​ลาหนุ่ม ลูก​ของ​แม่ลา</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​กำจัด​พวกรถรบ​ไป​จาก​เอฟราอิม เรา​จะ​กำจัด​พวกม้าศึก​ไป​จาก​เยรูซาเล็ม ธนู​สงคราม​จะ​ถูก​กำจัด​ให้​หมดไป กษัตริย์​องค์นั้น​จะ​เจรจา​สงบศึก​ระหว่าง​ประชาชาติ​ทั้งหลาย ท่าน​จะ​ปกครอง​จาก​ทะเล​ฟากหนึ่ง​ไป​ถึง​ทะเล​อีก​ฟากหนึ่ง และ​จาก​แม่น้ำ​ยูเฟสติส​ไป​ถึง​สุด​ปลายโลก</verse>
				<verse number="11">	ส่วนเจ้า เยรูซาเล็ม เรา​ได้​ใช้​เลือด​เพื่อ​ยืนยัน​ข้อตกลง​กับ​เจ้า เรา​จะ​ปลดปล่อย​คน​ของเจ้า​ที่​เป็น​นักโทษ​นั้น​ออก​จาก​บ่อ​ที่​ไม่มี​น้ำ</verse>
				<verse number="12">พวกเจ้า นักโทษ​เอ๋ย กลับ​ไป​ยัง​ป้อม​ปราการ​ของเจ้า​ซะ ตอนนี้​พวกเจ้า​มี​ความหวัง​แล้ว วันนี้ เรา​ขอ​ประกาศ​ว่า เรา​จะ​คืน​ให้​กับ​เจ้า​เป็น​สองเท่า​สำหรับ​สิ่ง​ที่​ถูก​ยึด​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="13">เพราะ​เรา​ได้​โก่ง​ยูดาห์​เหมือน​คันธนู เรา​ได้​ใส่​เอฟราอิม​เป็น​ลูกธนู ศิโยน​เอ๋ย เรา​จะ​แกว่ง​ลูกๆ​ของเจ้า​ไป​รอบๆ​เหมือน​ดาบ​ของ​นักรบ​ผู้กล้า​เพื่อ​ต่อสู้​กับ​พวกเจ้า​ชาวกรีซ</verse>
				<verse number="14">พระยาห์เวห์​จะ​มา​ปรากฏ​เหนือ​พวกเขา ลูกธนู​ของ​พระองค์​จะ​พุ่ง​ออกมา​เหมือน​ฟ้าแลบ พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต จะ​เป่าแตร​ประจัญบาน และ​พระองค์​จะ​ลุย​ไป​ข้างหน้า​อย่าง​พายุ​ทะเลทราย​จาก​ทิศใต้</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​จะ​ปกป้อง​พวกเขา แล้ว​คน​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​ชนะ​พวกศัตรู​อย่าง​ราบคาบ​ด้วย​หิน​ที่​เหวี่ยง​จาก​เชือกหนัง พวกเขา​จะ​ดื่ม​และ​ร้อง​ตะโกน​เหมือน​พวก​เมา​เหล้าองุ่น และ​เต็มอิ่ม​เหมือน​ชาม​เลือด​จาก​การถวาย​สัตวบูชา พวกเขา​จะ​โชก​ไปด้วย​เลือด​เหมือน​ตาม​มุม​ของ​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="16">ใน​วันนั้น พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​พวกเขา จะ​ช่วยกู้​คน​ของ​พระองค์ เหมือน​คน​เลี้ยงแกะ​ช่วย​แกะ​ของเขา​ให้​รอดพ้น พวกเขา​เป็น​เหมือน​เพชรพลอย​บน​มงกุฎ ส่องแสง​ระยิบ​ระยับ​บน​แผ่นดิน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">คน​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ช่าง​มีเสน่ห์​และ​สวยงาม​เสียจริงๆ คนหนุ่ม​และ​หญิงสาว​จะ​แข็งแรง​และ​มี​สุขภาพดี เพราะ​มี​ข้าว​และ​เหล้าองุ่น​ใหม่​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ให้​ขอ​ฝน​จาก​พระยาห์เวห์​ใน​ช่วง​ที่​พืชผล​ต้องการ​ฝน พระยาห์เวห์​เป็น​ผู้​ทำ​ให้​เกิด​พายุฝน​ฟ้าคะนอง พระองค์​ใช้​พวกมัน​รดน้ำ​ให้​พืชผล​ใน​ไร่นา​เจริญ​เติบโต</verse>
				<verse number="2">พวก​รูปเคารพ ​ประจำบ้าน​ให้​คำทำนาย​ที่​ผิดๆไป และ​พวก​เล่น​เวทมนตร์​ก็​เห็น​นิมิต​ที่​ผิดๆ พวก​ทำนายฝัน​ก็​ทำนาย​ไม่​ได้​เรื่อง ดังนั้น​คนยูดาห์​จึง​เร่ร่อน​ไป​เหมือน​แกะ และ​พวกเขา​ก็​ต้อง​ลำบาก​เพราะ​ไม่มี​ผู้เลี้ยง</verse>
				<verse number="3">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​โกรธ​พวก​ผู้เลี้ยง​นี้​มาก และ​เรา​จะ​ลงโทษ​พวกผู้นำ​นี้” เพราะ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เฝ้า​ดูแล​ฝูงสัตว์​ของ​พระองค์​ซึ่ง​ก็​คือ​คนยูดาห์ พระองค์​จะ​เปลี่ยน​คนยูดาห์​ให้​กลาย​เป็น​ม้าศึก​ที่​สง่า​ผ่าเผย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">จะ​มี​ผู้นำ​ทุก​ประเภท​ออก​มา​จาก​ยูดาห์ พวกเขา​จะ​แข็งแรง​อย่าง​กับ​หิน​มุมตึก จะ​มั่นคง​อย่าง​กับ​หมุด​ปัก​เต็นท์ จะ​ทรง​อานุภาพ​อย่าง​กับ​ธนู​สงคราม</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​รวม​ทั้งหมด​เข้า​ด้วยกัน พวกเขา​จะ​เป็น​เหมือน​พวกนักรบ​ใน​สงคราม​ที่​เหยียบย่ำ​ศัตรู​อย่าง​ขี้โคลน​บน​ถนน พวกเขา​จะ​สู้รบ​ใน​สงคราม เพราะ​พระยาห์เวห์​สถิต​อยู่​กับ​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​ทำ​ให้​ทหารม้า​พวกนั้น​อับอาย</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​ทำ​ให้​คนยูดาห์​เข้มแข็ง​ขึ้น เรา​จะ​ช่วยกู้​คน​ของ​โยเซฟ เรา​จะ​นำ​พวกเขา​กลับมา เพราะ​เรา​สงสาร​พวกเขา เรา​จะ​ทำ​กับ​พวกเขา​เหมือน​กับ​ว่า​เรา​ไม่เคย​ปฏิเสธ​พวกเขา​มาก่อน เพราะ​เรา​คือ​ยาห์เวห์​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​เรา​จะ​ตอบ​คำ​อธิษฐาน​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">คน​เอฟราอิม​จะ​เป็น​เหมือน​พวกนักรบ และ​จิตใจ​ของเขา​จะ​มี​ความสุข​เหมือน​ได้​ดื่ม​เหล้าองุ่น คน​ของ​พวกเขา​จะ​เห็น​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​และ​ชื่นบาน และ​จิตใจ​ของเขา​จะ​ชื่นชม​ยินดี​ใน​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​จะ​ผิวปาก​เหมือน​ผู้เลี้ยงแกะ​เรียก​พวกเขา​เข้ามา​รวมกัน​เพราะ​เรา​ไถ่​พวกเขา​แล้ว และ​พวกเขา​จะ​มี​จำนวน​มากมาย​เหมือนกับ​แต่ก่อน</verse>
				<verse number="9">เรา​หว่าน​พวกเขา​ไปทั่ว​อย่าง​กับ​เมล็ดพืช แต่​พวกเขา​จะ​ระลึก​ถึง​เรา​ใน​ที่​ห่างไกล​เหล่านั้น พวกเขา​และ​ลูกๆ​จะ​มี​ชีวิต​รอด​กลับมา</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​นำ​พวกเขา​กลับ​มา​จาก​แผ่นดิน​อียิปต์ เรา​จะ​รวบรวม​พวกเขา​มา​จาก​อัสซีเรีย เรา​จะ​นำ​พวกเขา​มา​ยัง​แผ่นดิน​กิเลอาด​และ​เลบานอน เพราะ​แผ่นดิน​อิสราเอล​ของ​พวกนั้น​จะ​มี​คน​เต็ม​ไปหมด​จน​ไม่มี​ที่​เพียงพอ​สำหรับ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​จะ​เดิน​ลอด​ทะเล​แห่ง​ความทุกข์ พวกเขา​จะ​ตี​คลื่น​ใน​ทะเล​นั้น ส่วน​ที่​ลึก​ที่สุด​ของ​แม่น้ำไนล์​จะ​แห้งไป ความเย่อหยิ่ง​จองหอง​ของ​อัสซีเรีย​จะ​ตกต่ำ​ลง และ​คทา​แห่ง​อำนาจ​ของ​อียิปต์​จะ​ถูก​เอาไป</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ทำ​ให้​คน​ของเรา​เข้มแข็ง​ขึ้น​ใน​พระยาห์เวห์ และ​พวกเขา​จะ​เดิน​ลุย​ออกไป​ใน​นาม​ของเรา” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เลบานอน เปิด​พวก​ประตู​ของเจ้า เพื่อ​ไฟ​จะ​ได้​เผาผลาญ​พวก​สนซีดาร์ ของเจ้า</verse>
				<verse number="2">ต้นสน​จูนิเปอร์ ร้อง​โหยหวน​ซะ เพราะ​ต้นสน​ซีดาร์​ได้​ล้มลง​แล้ว เพราะ​พวก​ต้นไม้​ที่​โอ่อ่า​สูง​ใหญ่​ถูก​ทำลาย​ลงแล้ว พวก​ต้นโอ๊ก​ของ​บาชาน​ร้อง​โหยหวน​ซะ​เพราะ​ป่าดงดิบ​ถูก​โค่น​ลงแล้ว</verse>
				<verse number="3">ฟัง​เสียง​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ของ​พวกผู้เลี้ยง​สิ เพราะ​ทุ่งหญ้า​อัน​รุ่งโรจน์​ทั้งหลาย​ของ​พวกเขา​ถูก​ทำลาย​ไปแล้ว ฟัง​เสียง​ร้อง​คำราม​ของ​พวกสิงโต​สิ เพราะ​พุ่มไม้​หนา​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ถูก​ทำลาย​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="4">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของเรา​พูด คือ “ให้​เลี้ยงดู​แกะ​ที่​จะ​เอา​ไป​ฆ่า​นั้น​ให้ดี</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ซื้อ​พวกเขา​ไป​ก็​ฆ่า​พวกเขา​โดย​ไม่​รู้สึก​เสียใจ ส่วน​คน​ที่​ขาย​พวกแกะ​ก็​พูดว่า ‘สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ เพราะ​ข้าพเจ้า​ร่ำรวย​แล้ว’ และ​พวก​คน​ที่​เลี้ยงแกะ​นั้น​ก็​ไม่​รู้สึก​สงสาร​แกะ​ที่​พวกเขา​เลี้ยงมา</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​เรา​จะ​ไม่​สงสาร​คน​พวกนั้น​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์​อีกต่อไป เรา​จะ​หัน​ประชาชน​ทั้งหมด​ให้​ต่อต้าน​กันเอง แล้ว​จะ​มอบ​พวกเขา​ไว้​ใต้​อำนาจ​ของ​พวก​ผู้ครอบ​ครอง​เขา พวก​ผู้ครอบ​ครอง​นี้​จะ​บดขยี้​แผ่นดิน​นี้ และ​เรา​จะ​ไม่ช่วย​ให้​ใคร​รอดพ้น​จาก​เงื้อมมือ​ของ​พวกนั้น​เลย” พระยาห์เวห์​พูดว่า​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="7">แกะ​ที่​จะ​เอา​ไป​ฆ่า​นั้น ผม​ได้​เลี้ยง​พวกเขา​แทน​พวก​พ่อค้า​แกะ ผม​เอา​ไม้เท้า​มา​สองอัน เรียก​อันหนึ่ง​ว่า “ความเมตตาปรานี” และ​เรียก​อีกอัน​ว่า “ความเป็น​หนึ่งเดียว” และ​ผม​ได้​เลี้ยงดู​แกะ​เหล่านั้น​ด้วย​ไม้เท้า​ทั้งสอง​นี้</verse>
				<verse number="8">ผม​กำจัด​ผู้เลี้ยง​ไป​สามคน​ใน​เดือนเดียว ผม​เริ่ม​หมด​ความอดทน​ต่อ​แกะ และ​พวกเขา​ก็​ดูหมิ่น​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ผม​พูด​ว่า “เรา​จะ​ไม่​เลี้ยงดู​พวก​เจ้า​อีก​แล้ว ปล่อย​ให้​แกะ​ที่​กำลัง​จะ​ตาย ตาย​ไป​ซะ และ​ปล่อย​ตัว​ที่​กำลัง​จะ​ถูก​ทำลาย ถูก​ทำลาย​ไปซะ และ​ให้​ตัว​ที่​ยัง​เหลืออยู่​นั้น​กิน​เนื้อ​ของ​กันและกัน”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ผม​ก็​เอา​ไม้เท้า​อัน​ที่​มี​ชื่อ​ว่า “ความเมตตาปรานี” และ​หัก​มัน​เป็น​สองท่อน เพื่อ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​เรา​ยกเลิก​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​ประชาชน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ข้อตกลง​จึง​ถูก​ยกเลิก​ใน​วันนั้น และ​พวก​พ่อค้าสัตว์​ที่​กำลัง​มอง​ผม​อยู่ ก็​รู้ว่า นี่​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="12">ผม​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ถ้า​พวกเจ้า​อยาก​จ่าย​ค่าแรง​ให้​กับผม ก็​จ่ายมา แต่​ถ้า​ไม่อยาก​จ่าย​ก็​ไม่ต้อง​จ่าย” แล้ว​พวกเขา​ก็​จ่าย​ค่าแรง​ให้​กับ​ผม​เป็น​เงิน​สามสิบ​แผ่น</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “โยน​เงิน​นั้น​ลง​ไป​ใน​กล่องถวาย​ซะ เพราะ​นั่นแหละ​เป็น​ค่าตัว​ที่​เขา​ตี​ให้​กับเรา มัน​แสน​จะ​มากมาย​เสีย​เหลือเกิน” ผม​จึง​เอา​เงิน​สามสิบ​แผ่น​นั้น​ไป​โยน​ลง​ใน​กล่องถวาย​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="14">จากนั้น​ผม​ได้​หัก​ไม้เท้า​อัน​ที่สอง​ที่​มี​ชื่อว่า “ความเป็น​หนึ่งเดียว” เพื่อ​ให้​เห็น​ว่า​ผม​ได้​ทำลาย​ความเป็นพี่น้อง​กัน​ระหว่าง​ชาวยูดาห์​กับ​ชาว​อิสราเอล​แล้ว</verse>
				<verse number="15">พระยาห์เวห์​พูด​กับ​ผม​ว่า “ให้​เอา​เครื่องมือ​ของ​ผู้เลี้ยง​ที่​โง่เขลา​มา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เรา​กำลัง​จะ​แต่งตั้ง​ผู้เลี้ยงแกะ​คนใหม่​ใน​แผ่นดิน​นี้ ผู้เลี้ยง​คนใหม่​นี้​จะ​ไม่สนใจ​พวกแกะ​ที่​กำลัง​จะ​ตาย จะ​ไม่​ไป​ตามหา​ตัว​ที่​หลงหาย จะ​ไม่​เยียวยา​รักษา​ตัว​ที่​บาดเจ็บ จะ​ไม่​เลี้ยงดู​ตัว​ที่​แข็งแรง แต่​จะ​กิน​เนื้อ​ของ​ตัว​ที่​อ้วนพี​เหล่านั้น และ​ฉีกกิน​แม้แต่​กีบเท้า​ของ​แกะ​พวกนั้น”</verse>
				<verse number="17">เฮ้ย เจ้า​ผู้เลี้ยงแกะ​ที่​ไร้ค่า ผู้ที่​ทอดทิ้ง​ฝูงแกะ ขอ​ให้​ดาบ​ตี​แขน​ของเจ้า แทง​ตา​ข้างขวา​ของเจ้า ขอให้​แขน​ของเจ้า​ลีบไป​อย่าง​สิ้นเชิง ขอให้​ตา​ข้างขวา​ของเจ้า​บอดสนิท</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ถ้อยคำ​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​เกี่ยวกับ​อิสราเอล พระยาห์เวห์​ผู้​ขึง​แผ่นฟ้า​และ​ตั้ง​รกราก​แผ่นดิน​โลก ผู้ที่​สร้าง​วิญญาณ​ที่​อยู่​ใน​มนุษย์ พระองค์​พูดว่า</verse>
				<verse number="2">“เรา​กำลัง​จะ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น​ถ้วย​เหล้าองุ่น ที่​ทำ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​เมา​โซเซ และ​ความ​ทุกข์ทรมาน​นี้​จะ​ตก​กับ​ยูดาห์​ด้วย เมื่อ​เยรูซาเล็ม​ถูก​ล้อมไว้</verse>
				<verse number="3">ใน​วันนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​เยรูซาเล็ม​กลาย​เป็น​หิน​ที่​หนักอึ้ง​ที่​ไม่มี​ใคร​ยกไหว ทุกคน​ที่​พยายาม​จะ​ยกมัน​จะ​บาดเจ็บ​สาหัส และ​ทุกๆ​ชนชาติ​ใน​โลกนี้​จะ​รวมตัว​กัน​มา​ต่อต้าน​มัน”</verse>
				<verse number="4">พระยาห์เวห์​พูดว่า “แต่​ใน​วันนั้น เรา​จะ​ทำ​ให้​ม้า​ทุกตัว​ตกใจ​กลัว เรา​จะ​ทำ​ให้​ทหาร​ที่​ขี่​ทุกคน​บ้าคลั่ง แต่​เรา​จะ​คอย​เฝ้าดู​คนยูดาห์ และ​เรา​จะ​ทำให้​ม้า​ทุกตัว​ของ​ศัตรู​ตาบอด​ไป</verse>
				<verse number="5">พวกผู้นำ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​จะ​คิด​ในใจ​ว่า ‘ที่​พลเมือง​ของ​เยรูซาเล็ม​เข้มแข็ง ก็​เพราะ​พวกเขา​มี​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เป็น​พระเจ้า​นั่นเอง’”</verse>
				<verse number="6">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น​เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกผู้นำ​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​ยูดาห์​เป็น​เหมือน​ถาด​ใส่​ถ่าน​ร้อนแดง เป็น​เหมือน​คบเพลิง​ท่ามกลาง​มัดฟาง พวกผู้นำ​นั้น​จะ​เผาผลาญ​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​รอบๆ​ทั้ง​ซ้ายขวา และ​คน​เยรูซาเล็ม​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย​ต่อไป​ใน​ที่​ของเขา​คือ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​จะ​ให้​ชัยชนะ​กับ​ตระกูล​ของ​ยูดาห์​ก่อน เพื่อ​เกียรติยศ​ของ​ครอบครัว​ดาวิด​และ​ความรุ่งโรจน์​ของ​ชาว​เยรูซาเล็ม จะ​ไม่​เกินหน้า​เกินตา​เผ่า​ของ​ยูดาห์​ไป</verse>
				<verse number="8">ใน​วันนั้น พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​โล่​ให้​กับ​ชาว​เยรูซาเล็ม คน​ที่​อ่อนแอ​ที่สุด​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​เข้มแข็ง​เท่า​ดาวิด และ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​พระเจ้า เป็น​เหมือน​ทูตสวรรค์​ของ​พระยาห์เวห์​ที่​นำหน้า​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ใน​วันนั้น​เรา​จะ​ทำลาย​ทุก​ชนชาติ​ที่​มา​ต่อต้าน​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​เท​วิญญาณ​แห่ง​ความเมตตา​สงสาร​และ​การวิงวอน​ลง​บน​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​และ​ลง​บน​ชาว​เยรูซาเล็ม พวกเขา​จะ​แสวงหา​การอภัยโทษ​จาก​เรา​ผู้​ที่​พวกเขา​แทง และ​พวกเขา​จะ​ร้องไห้​เสียใจ​ให้​กับ​เรา เหมือนกับ​ร้องไห้​ให้​กับ​ลูกโทน​ที่​ตายไป และ​พวกเขา​จะ​ร้อง​อย่าง​ขมขื่น​เหมือนกับ​ร้องให้​กับ​ลูกหัวปี​ที่​ตายไป</verse>
				<verse number="11">ใน​วันนั้น​จะ​มี​การไว้ทุกข์​ที่​ยิ่งใหญ่​ใน​เยรูซาเล็ม​เหมือนกับ​การไว้ทุกข์​ให้​กับ​ฮาดัดริมโมน ​ใน​ที่ราบ​เมกิดโด</verse>
				<verse number="12">แต่ละ​ตระกูล​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ ต่างคน​ต่าง​ก็​แยก​กัน​ไว้ทุกข์ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ตระกูล​ดาวิด ตระกูล​นาธัน ตระกูล​เลวี หรือ​ตระกูล​ซีเมโอน รวมทั้ง​ตระกูล​อื่นๆ​ที่เหลือ​ทั้งหมด พวกผู้ชาย​และ​พวกเมียๆ​ของเขา ต่างคน​ต่าง​แยก​กัน​ไว้ทุกข์ ไม่​รวมกัน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วันนั้น​จะ​มี​ตาน้ำ​เกิดขึ้น​มา​ให้​กับ​ครอบครัว​ของ​ดาวิด​และ​ชาว​เยรูซาเล็ม เป็น​น้ำพุ​สำหรับ​ชำระ​ล้าง​ความบาป​และ​ความ​ไม่บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ใน​วันนั้น เรา​จะ​ลบ​ชื่อ​ต่างๆ​ของ​พวก​รูปเคารพ​ทั้งหมด​ไป​จาก​แผ่นดิน​นี้ และ​จะ​ไม่มี​ใคร​ระลึกถึง​พวกมัน​อีก​ต่อไป​แล้ว พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​และ​วิญญาณ​ที่​ไม่บริสุทธิ์ เรา​จะ​ไล่​ให้​พ้น​ไป​จาก​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ใคร​ที่​ยัง​ไม่ยอม​หยุด​พูด​แทน​พระเจ้า​แบบ​ผิดๆ พ่อแม่​ที่​ให้​เขา​เกิด​มา​จะ​พูดว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​ตาย เพราะ​เจ้า​พูด​ผิดๆ​ใน​นาม​ของ​พระยาห์เวห์’ แล้ว​พ่อแม่​ที่​ให้​เขา​เกิด​มา​จะ​แทง​เขา​หาก​เขา​ยัง​ขืน​พูด​แทน​พระเจ้า​อีก</verse>
				<verse number="4">ใน​วันนั้น ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​แต่ละคน​จะ​ละอาย​ที่​จะ​บอก​คนอื่น​ว่า​เขา​เห็น​อะไร​ใน​นิมิต และ​พวกเขา​จะ​ไม่​ใส่​เสื้อคลุม​ของ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​ทำ​จาก​ขน เพื่อ​หลอกลวง​คนอื่น​อีก</verse>
				<verse number="5">ผู้พูดแทนพระเจ้า​แต่ละคน​จะ​พูดว่า ‘ผม​ไม่ใช่​ผู้พูดแทนพระเจ้า ผม​เป็น​แค่​ชาวนา เพราะ​ที่ดิน​นี้​เป็น​ของผม​ตั้งแต่​หนุ่ม​แล้ว’</verse>
				<verse number="6">และ​ถ้า​มี​คน​ถาม​เขา​ว่า ‘แล้ว​แผลเป็น​ที่​หน้าอก ​พวกนี้​เกิด​จาก​อะไร’ เขา​จะ​ตอบว่า ‘ผม​ได้รับ​บาด​เจ็บ​ที่​บ้าน​เพื่อน’”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ดาบเอ๋ย​ลุก​ขึ้นมา ต่อสู้​กับ​ผู้เลี้ยง​ของเรา ต่อสู้​กับ​เพื่อนรัก​ของเรา ตี​ผู้เลี้ยง เพื่อ​แกะ​จะ​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป และ​เรา​จะ​ลงโทษ​แกะ​ตัวเล็ก​ตัวน้อย​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​พูดว่า “คน​สอง​ในสาม​ของ​แผ่นดิน​นี้​จะ​ถูก​กำจัด​และ​ตายไป และ​จะ​เหลือ​หนึ่ง​ในสาม​ใน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​เอา​ที่​เหลือ​หนึ่ง​ในสาม​นั้น​ใส่​เข้าไป​ใน​ไฟ เรา​จะ​หลอม​พวกเขา​เหมือนกับ​หลอม​เงิน เรา​จะ​ทดสอบ​พวกเขา​เหมือนกับ​ทดสอบ​ทองคำ​เพื่อ​ให้​มัน​บริสุทธิ์” แล้ว​พวกเขา​จะ​ร้องขอ​ให้​เรา​ช่วย และ​เรา​จะ​ตอบ​พวกเขา​ว่า “พวกเจ้า​เป็น​คน​ของเรา” พวกเขา​จะ​พูดว่า “พระยาห์เวห์​เป็น​พระเจ้า​ของเรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ดูสิ วันเวลา​ของ​พระยาห์เวห์​กำลัง​มา และ​ของ​ที่​มีค่า​ของเจ้า​ที่​ถูก​ปล้น​ไป​จะ​ถูก​แบ่ง​ตรงหน้า​ของเจ้า</verse>
				<verse number="2">เรา​จะ​รวบรวม​ชนชาติ​ทั้งหมด​มา​ต่อสู้​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม เมือง​จะ​ถูก​ยึด บ้าน​ต่างๆ​จะ​ถูกปล้น และ​ผู้หญิง​จะ​ถูก​ข่มขืน ครึ่งหนึ่ง​ของ​เมือง​จะ​ถูก​จับ​ไป​เป็นเชลย แต่​คน​ที่เหลือ​จะ​ไม่ถูก​กำจัด​ไป​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ออก​ไป​สู้รบ​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ​เหล่านั้น เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ทำ​ประจำ​ใน​ช่วง​สงคราม</verse>
				<verse number="4">ใน​วันนั้น เท้า​ของ​พระองค์​จะ​เหยียบ​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ ที่​อยู่​ทาง​ทิศตะวันออก​ของ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ภูเขา​มะกอกเทศ​จะ​ถูก​แบ่ง​ออก​เป็น​สองส่วน​จาก​ทิศตะวันออก​ไป​ทิศตะวันตก และ​จะ​มี​หุบเขา​ที่​กว้าง​มาก​เกิดขึ้น​ระหว่าง​กลาง ภูเขา​ซีกหนึ่ง​จะ​แยก​ไป​ทางเหนือ อีก​ซีกหนึ่ง​จะ​แยก​ไป​ทางใต้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวกเจ้า​จะ​ได้​หนี​ไป​ใน​ระหว่าง​หุบเขา​นี้​ใน​ภูเขา​ของ​พระยาห์เวห์ ซึ่ง​จะ​ไป​ไกล​ถึง​อาซาล พวกเจ้า​จะ​หนี​เหมือน​ตอน​ที่​หนี​แผ่นดิน​ไหว​ใน​ช่วง​ที่​อุสซียาห์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ยูดาห์ แล้ว​พระยาห์เวห์​พระเจ้า​ของผม​จะ​มา​พร้อม​กับ​พวก​ทูตสวรรค์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ใน​วันนั้น​จะ​ไม่ร้อน​ไม่หนาว ไม่มี​น้ำค้าง​แข็งตัว แต่​มัน​จะ​เป็น​กลางวัน​ตลอดเวลา (มี​แต่​พระยาห์เวห์​เท่านั้น​ที่​รู้​ว่า​มัน​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อไหร่) จะ​ไม่มี​กลางวัน​หรือ​กลางคืน แต่​จะ​มี​แสงสว่าง​ตลอด​แม้แต่​ใน​กลางคืน</verse>
				<verse number="7"></verse>
				<verse number="8">ใน​วันนั้น​น้ำ​จะ​ไหล​ออกไป​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม น้ำ​ครึ่งหนึ่ง​จะ​ไหล​ไปลง​ทะเล​ตาย​ทาง​ทิศ​ตะวันออก น้ำ​อีก​ครึ่งหนึ่ง​จะ​ไหล​ไปลง​ทะเล​เมดิเตอร์เรเนียน​ทาง​ทิศ​ตะวันตก มัน​จะ​ไหล​ทั้ง​หน้าร้อน​และ​หน้าหนาว​ไม่​หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="9">พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​กษัตริย์​ของ​โลกนี้ และ​ใน​วันนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​เป็น​พระเจ้า​เพียง​องค์เดียว​ที่​ผู้คน​กราบไหว้</verse>
				<verse number="10">แผ่นดิน​ทั้งหมด​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม จะ​กลายเป็น​ที่ราบ​จาก​เกบา​ถึง​ริมโมน​ทาง​ตอนใต้​ของ​เยรูซาเล็ม แต่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ยัง​จะ​สูงเด่น​และ​ตั้ง​อยู่​ใน​ที่เดิม​ของมัน คือ​จาก​ประตู​เบนยามิน​ไป​ถึง​ประตู​ตรง​หัวมุม ที่​เคย​มี​ประตู​มาก่อน และ​จาก​หอคอย​ฮานันเอล​ไป​จนถึง​บ่อย่ำองุ่น​ทั้งหลาย​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="11">ประชาชน​จะ​อาศัย​อยู่​ที่นั่น และ​มัน​จะ​ไม่​ถูก​สาปแช่ง​ให้​โดน​ทำลาย​อีกต่อไป และ​เยรูซาเล็ม​ก็​จะ​อยู่​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="12">ต่อไปนี้​จะ​เป็น​ภัยพิบัติ​ที่​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​เกิดขึ้น​กับ​ทุกคน​ที่​มา​ทำ​สงคราม​กับ​เยรูซาเล็ม คือ พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ร่าง​ของ​ศัตรู​เน่า​คา​ขา​ที่​ยัง​ยืน​อยู่ ดวงตา​ของ​ศัตรู​ก็​จะ​เน่า​คา​เบ้า ลิ้น​ก็​จะ​เน่า​คา​ปาก</verse>
				<verse number="13">ใน​วันนั้น​พระยาห์เวห์​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​สับสน​วุ่นวาย พวกเขา​จะ​สู้รบ​กัน​อย่าง​ประชิด​ตัว</verse>
				<verse number="14">แม้แต่​คนยูดาห์​จะ​มา​ต่อสู้​กับ​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ชนชาติ​ทั้งหมด​รอบข้าง​ก็​จะ​ถูก​รวบรวม​มา มัน​จะ​มี​จำนวน​มหาศาล ทั้ง​ทองคำ เงิน และ​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="15">ภัยพิบัติ​อย่างเดียว​กันนี้​จะ​เกิดขึ้น​กับ​ม้า ล่อ อูฐ​และ​ลา รวมทั้ง​สัตว์​ทุกตัว​ที่​อยู่​ใน​ค่าย​พวกนั้น​ก็​จะ​เจอ​ภัยพิบัติ​แบบ​เดียวกัน</verse>
				<verse number="16">ทุกคน​จาก​ทุก​ชนชาติ​ที่​เคย​โจมตี​เยรูซาเล็ม ที่​รอด​จาก​ภัยพิบัติ จะ​ขึ้น​มา​เยรูซาเล็ม​ทุกๆปี เพื่อ​นมัสการ​กษัตริย์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น และ​จะ​ร่วม​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาลอยู่เพิง</verse>
				<verse number="17">ถ้า​มี​เผ่า​ไหน​ใน​โลกนี้ ไม่ยอม​ขึ้นมา​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​นมัสการ​กษัตริย์​คือ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น ก็​จะ​ไม่มี​ฝนตก​ลงมา​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ประชาชน​ของ​อียิปต์​ไม่ยอม​ขึ้นมา​เมือง​เยรูซาเล็ม พระยาห์เวห์​ก็​จะ​ให้​ภัยพิบัติ​ที่​เคย​เกิด​กับ​ชนชาติ​อื่นๆ​ที่​ไม่ยอม​ขึ้นมา​ร่วม​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​อยู่เพิง เกิดขึ้น​กับ​คนอียิปต์​พวกนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="19">นี่​จะ​เป็น​โทษ​ของ​คนอียิปต์ และ​ชน​ทุกชาติ​ที่​ไม่ยอม​ขึ้นมา​ร่วม​เฉลิม​ฉลอง​เทศกาล​อยู่เพิง</verse>
				<verse number="20">ใน​วันนั้น แม้แต่​กระพรวน​ที่​ติด​ม้า จะ​มี​คำ​จารึก​ว่า “เป็น​ของ​ศักดิ์สิทธิ์​สำหรับ​พระยาห์เวห์” และ​พวก​หม้อหุงต้ม​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์ จะ​ต้อง​ถือ​ว่า​ศักดิ์สิทธิ์ เหมือนกับ​ชาม​ประพรม​ต่างๆ​ที่​ตั้ง​อยู่​ต่อหน้า​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="21">หม้อหุงต้ม​ทุกๆใบ​ใน​เยรูซาเล็ม​และ​ใน​ยูดาห์​จะ​ต้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น คนทั้งหมด​ที่​เอา​สัตว์​มา​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา จะ​สามารถ​มา​ใช้​หม้อหุงต้ม​เหล่านี้​ไป​ต้ม​เนื้อ​จาก​เครื่อง​บูชา​ที่​พวกเขา​นำ​มา​ถวาย ใน​วันนั้น​จะ​ไม่มี​พวก​พ่อค้า​มา​ขาย​หม้อหุงต้ม​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​วิหาร​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​อีกต่อไป</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="39">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">หนังสือ​เล่มนี้​เป็น​เรื่อง​ที่​พระยาห์เวห์​บอก​ให้​มาลาคี​ไป​บอก​กับ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="2">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​ได้​แสดง​ความรัก​กับเจ้า” แต่​พวกเจ้า​กลับ​ถามว่า “พระองค์​แสดง​ความรัก​กับ​เรา​ตรงไหน​หรือ” พระยาห์เวห์​ตอบว่า “เอซาว​เป็น​พี่ชาย​ของ​ยาโคบ ไม่ใช่หรือ แต่​เรา​รัก​ยาโคบ</verse>
				<verse number="3">และ​เกลียด​เอซาว เรา​ได้​ทำ​ให้​เทือกเขา​ต่างๆ​ของ​เอซาว กลายเป็น​ที่​รกร้าง​ว่างเปล่า และ​ทำ​ให้​บ้านเกิด​เมืองนอน​ของเขา​กลายเป็น​ถิ่น​ที่อยู่​ของ​ฝูง​หมาไน”</verse>
				<verse number="4">พวก​ลูกหลาน​เอซาว​ที่​อยู่​ใน​เอโดม อาจจะ​พูดว่า “ถึงแม้​เรา​จะ​ถูก​ทุบ​จน​แตก​ละเอียด แต่​เรา​จะ​กลับ​สร้าง​สิ่ง​ที่​ปรัก​หักพัง​พวกนั้น​ขึ้น​มา​ใหม่” แต่​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด “ถ้า​พวกมัน​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่ เรา​ก็​จะ​รื้อ​มัน​ทิ้ง​อีก และ​คน​ก็​จะ​เรียก​เมือง​ของ​คน​เอโดม​ว่า เขตแดน​แห่ง​ความชั่วร้าย และ​จะ​เรียก​คนเอโดม​ว่า ชนชาติ​ที่​ถูก​พระยาห์เวห์​สาปแช่ง​ตลอดกาล”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวกเจ้า​ได้เห็น​สิ่งนี้​กับ​ตา​ตัวเอง พวกเจ้า​ก็​จะ​พูดว่า “พระยาห์เวห์​นี้​แน่จริงๆ แม้แต่​นอก​เขตแดน​ของ​อิสราเอล พระองค์​ก็​ยัง​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​ได้”</verse>
				<verse number="6">เรา ยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูด​กับ​พวกเจ้า​ที่​เป็น​นักบวช​ว่า “ลูก​ย่อม​ให้​เกียรติ​กับ​พ่อ คนใช้​ก็​ย่อม​ให้​เกียรติ​กับ​เจ้านาย เรา​เป็น​พ่อ​ของเจ้า แล้ว​ไหนล่ะ เกียรติ​ที่​เรา​ควร​จะ​ได้รับ เรา​เป็น​เจ้านาย​ของเจ้า แล้ว​ไหนล่ะ ความยำเกรง​ที่​คน​ควร​จะ​ให้​เรา พวกเจ้า​ดูหมิ่น​ชื่อ​ของเรา” แต่​เจ้า​ถามว่า “พวกเรา​ดูหมิ่น​พระองค์​ตรงไหน”</verse>
				<verse number="7">พระยาห์เวห์​ตอบว่า “ก็​ตอน​ที่​เจ้า​เอา​อาหาร​ที่​ไม่บริสุทธิ์​มา​ถวาย​บน​แท่นบูชา​ของเรา​ไง” แต่​พวกเจ้า​ยัง​เถียง​อีก​ว่า “เรา​ทำ​ให้​มัน​ไม่บริสุทธิ์​ยังไง​หรือ” พระยาห์เวห์​ตอบว่า “ก็​ตอน​ที่​พวกเจ้า​พูดว่า ‘ไม่เห็น​ต้อง​ให้​เกียรติ​อะไร​นักหนา​ต่อ​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์’</verse>
				<verse number="8">ตอน​ที่​พวกเจ้า​เอา​สัตว์​ตาบอด​มา​ถวาย​เรา เจ้า​คิดว่า​มัน​ไม่ผิด​หรือ และ​ตอน​ที่​เจ้า​เอา​สัตว์​ที่​ขาเป๋​หรือ​ป่วย​มา​ถวาย​เรา เจ้า​คิดว่า​มัน​ไม่ผิด​หรือ” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น บอกว่า “ลอง​เอา​สัตว์​พวกนั้น​ไป​ให้​กับ​ผู้ว่า​ของเจ้า​ดูสิ ดูสิ​ว่า​เขา​จะ​พอใจ​เจ้า​หรือเปล่า ดูสิ​ว่า​จะ​ทำ​ให้​เขา​อยาก​จะ​ช่วย​เจ้า​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="9">“พวกเจ้า​นักบวช ลอง​อ้อนวอน​พระเจ้า​ให้​เมตตา​พวกเรา​หน่อยสิ ตอน​ที่​เจ้า​นำ​ของ​พิกลพิการ​มา​ถวาย​นั้น ดูสิ​ว่า​พระองค์​อยาก​จะ​ช่วย​เจ้า​หรือเปล่า”</verse>
				<verse number="10">พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​พูด​ว่า “เรา​หวัง​เหลือ​เกิน​ว่า จะ​มี​ใคร​สัก​คน​ใน​พวก​เจ้า​ที่​ไป​ปิด​ประตู​วิหาร​นั้น เพื่อ​ว่า​เจ้า​จะ​ได้​ไม่​ก่อ​ไฟ​ที่​ไร้​ประโยชน์​บน​แท่น​บูชา​ของ​เรา เรา​ไม่​พอใจ​เจ้า และ​เรา​ก็​จะ​ไม่​รับ​ของ​ถวาย​จาก​มือ​เจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “จริงๆแล้ว คน​ชาติ​อื่น​ยัง​ให้​เกียรติ​เรา​มากกว่า​เจ้า​เสียอีก จาก​ทิศ​ตะวันออก​ถึง​ทิศ​ตะวันตก มี​ผู้คน​ใน​ทุก​ชนชาติ​ที่​ให้​เกียรติ​เรา ผู้คน​ทุก​หนแห่ง​ต่าง​ก็​ถวาย​เครื่อง​หอม พร้อมๆ​กับ​ของ​ถวาย​อัน​บริสุทธิ์​ให้​กับ​เรา เพราะ​มี​ผู้คน​ใน​ทุก​ชนชาติ​ให้​เกียรติ​เรา”</verse>
				<verse number="12">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “แต่​พวกเจ้า​ดูหมิ่น​เรา​เมื่อ​เจ้า​พูดว่า ‘แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์​ตรงไหน และ​อาหาร​ที่​อยู่​บน​แท่นนั้น​ก็​ไม่เห็น​จะ​พิเศษ​ตรงไหน’</verse>
				<verse number="13">และ​เจ้า​ยัง​พูดว่า ‘น่าเบื่อ​จริงๆ’ และ​ทำ​หน้า​เซ็งๆ​ใส่​เรา เจ้า​ได้​เอา​สัตว์​ที่​ขโมย​มา หรือ​สัตว์​ขาเป๋ หรือ​สัตว์​ที่​เจ็บป่วย แล้ว​เจ้า​ก็​เอา​มัน​มา​ถวาย​ให้​กับ​เรา เจ้า​คิดว่า​เรา​จะ​พอใจ​รับ​มัน​มา​จาก​มือ​ของเจ้า​อย่างนั้น​หรือ</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​มี​สัตว์​ตัวผู้​ใน​ฝูง​ที่​สามารถ​เอา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ได้ และ​เขา​ก็​ได้​สาบาน​ไว้​แล้ว​ที่​จะ​เอา​สัตว์​ตัวนั้น​มา​ถวาย แต่​พอ​ถึงเวลา เขา​กลับ​เอา​ตัว​ที่​พิการ​มา​ถวาย​แทน คนขี้โกง​อย่างนี้​จะ​ถูก​สาปแช่ง เพราะ​เรา​เป็น​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่ และ​เป็น​ที่​เกรง​กลัว​ของ​ผู้คน​ที่​อยู่​ใน​ชนชาติ​ต่างๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ฟัง​ให้ดี พวกนักบวช​ทั้งหลาย คำสั่ง​นี้​มี​ไว้​สำหรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="2">ถ้า​พวกเจ้า​ไม่​เชื่อฟัง​เรา และ​ไม่​ใส่ใจ​ให้​เกียรติ​เรา เรา​ก็​จะ​สาปแช่ง​เจ้า เรา​จะ​เอา​พระพร​ต่างๆ​ของเจ้า​ไป และ​สาปแช่ง​เจ้า​แทน ความจริง​เรา​ก็​ได้​ทำ​อย่างนั้น​แล้ว เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​ใส่ใจ​กับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ลงโทษ​ลูกหลาน​ของเจ้า แล้ว​เรา​จะ​เอา​ขี้​จาก​ไส้​ของ​สัตว์​ที่​เจ้า​เอา​มา​ถวาย​ใน​เทศกาล​ของ​เจ้า มา​ละเลง​หน้า​เจ้า แล้ว​คน​ก็​จะ​แบก​เจ้า​โยน​ออกไป​ที่​กองขี้​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="4">และ​พวกเจ้า​ก็​จะ​ได้รู้​ว่า​เป็น​เราเอง​ที่​ส่ง​คำสั่ง​นี้​มา​ให้​กับ​เจ้า เพื่อ​ว่า​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำไว้​กับ​เผ่าเลวี​จะ​คงอยู่​ต่อไป”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดว่า “เรา​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​เผ่าเลวี เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ให้​ชีวิต​และ​สันติสุข​กับ​พวกเขา และ​เรา​ก็​ได้​ให้ชีวิต​และ​สันติสุข​อย่างนั้น​กับ​พวกเขา​แล้ว เพื่อว่า​พวกเขา​จะได้​เคารพนับถือ​เรา และ​พวกเขา​ก็​ได้​เคารพนับถือ และ​ตะลึง​พรึงเพริด​ไป​กับ​ความยิ่งใหญ่​ของเรา</verse>
				<verse number="6">พวกเขา​สอน​ความจริง​อย่าง​สัตย์ซื่อ และ​ไม่เคย​สอน​สิ่ง​ที่​วิปริต​ชั่วร้าย เขา​ใช้​ชีวิต​อยู่​กับ​เรา​อย่าง​สันติ และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เขา​พา​คน​เป็น​จำนวนมาก ให้​หัน​กลับ​จาก​การทำผิด</verse>
				<verse number="7">ที่​พวกเขา​เป็น​อย่างนั้น ก็​เพราะว่า นักบวช​ควร​จะ​สอน​ความจริง​อย่าง​ระมัดระวัง ผู้คน​ควร​จะ​มาหา​นักบวช​เพื่อ​ให้​นักบวช​สอน​เขา​เกี่ยวกับ​กฎ​ของ​พระเจ้า เพราะ​ว่า​นักบวช​เป็น​ผู้ส่งข่าว​ของ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="8">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “แต่​พวกเจ้า​นักบวช ได้​หัน​ไป​จาก​ทาง​ของ​พระเจ้า และ​ทำ​ให้​คน​เป็น​จำนวน​มาก​ทอดทิ้ง​กฎ พวกเจ้า​ได้​ทำลาย​ข้อตกลง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไว้​กับ​เผ่าเลวี</verse>
				<verse number="9">เรา​ถึง​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​อับอาย​ขายหน้า​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง ที่​เรา​ทำ​อย่างนี้ ก็เพราะ​เจ้า​ไม่ได้​เดิน​ตาม​แนวทาง​ของเรา แต่ละคน​โอนเอียง​ไป​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​แปล​กันเอง​จาก​กฎ​นั้น”</verse>
				<verse number="10">พวกเรา​ทั้งหมด​มี​พระบิดา​องค์​เดียวกัน​ไม่ใช่หรือ และ​พระเจ้า​ผู้ที่​สร้าง​พวกเรา​แต่ละคน ก็​เป็น​พระเจ้า​องค์​เดียวกัน​ไม่ใช่หรือ แล้ว​ทำไม​เรา​ถึง​ไป​โกง​พี่น้อง​ของเรา​ละ การทำ​อย่างนี้​เป็น​การ​ดูหมิ่น​เหยียด​หยาม​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของเรา</verse>
				<verse number="11">คน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​เลวร้าย​และ​น่ารังเกียจ​ขยะแขยง​ต่อ​คน​อิสราเอล​และ​ต่อ​เมือง​เยรูซาเล็ม มัน​เป็น​เพราะว่า​คน​เผ่า​ยูดาห์​ได้​ดูหมิ่น​เหยียด​หยาม​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​พระองค์​รัก และ​ได้​แต่งงาน​กับ​คน​ที่​กราบไหว้​บูชา​พระ​ต่างชาติ</verse>
				<verse number="12">ขอให้​พระยาห์เวห์​ตัด​คน​ที่​ทำ​อย่างนั้น​ออกไป​จาก​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ​ไม่ว่า​คนๆนั้น​จะ​เป็น​ใคร​ก็ตาม ถึงแม้​เขา​จะ​เอา​ของขวัญ​มา​ถวาย​ให้​กับ​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​ก็ตาม</verse>
				<verse number="13">และ​พวกเจ้า​จะ​ทำ​อีก​อย่างหนึ่ง​คือ พวกเจ้า​จะ​ต้อง​ร้องไห้​คร่ำครวญ จน​น้ำตาไหล​นอง​ทั่ว​แท่นบูชา​ของ​พระยาห์เวห์ เพราะ​พระองค์​ไม่ยอม​หัน​มา​มอง​ของขวัญ​ที่​เจ้า​เอามา และ​ไม่​ยินดี​ที่​จะ​รับ​มัน​มา​จาก​มือ​ของ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เจ้า​ก็​ถามว่า “ทำไม​พระเจ้า​ถึง​ไม่​ยอมรับ​เรา” ก็​เพราะ​พระยาห์เวห์​เป็น​พยาน​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​ระหว่าง​เจ้า​และ​เมีย​ที่​เจ้า​แต่ง​ด้วย​ตั้งแต่​เป็น​หนุ่ม ผู้หญิง​ที่​เจ้า​ได้​นอกใจ ทั้งๆที่​นาง​ก็​เป็น​คู่ทุกข์​คู่ยาก​ของเจ้า และ​เป็น​ผู้หญิง​ที่​เจ้า​เคย​ให้​คำมั่นสัญญา​ที่​จะ​อยู่​ด้วย​ตลอดไป</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ต้องการ​ให้​สามี​และ​ภรรยา​เป็น​หนึ่งเดียว​กัน​ทั้ง​ร่างกาย​และ​จิตใจ เพื่อ​ลูก​ที่​เกิดมา​จะ​ได้​อยู่​ใน​แนวทาง​ของ​พระองค์ ดังนั้น​ระวัง​จิตใจ​ของ​พวกเจ้า​ให้ดี อย่าได้​นอกใจ​เมีย​ที่​เจ้า​แต่ง​ด้วย​ตั้งแต่​เป็น​หนุ่ม</verse>
				<verse number="16">พระยาห์เวห์ พระเจ้า​ของ​อิสราเอล​พูดว่า “ที่​เรา​พูด​อย่างนี้ ก็​เพราะ​เรา​เกลียด​การ​หย่าร้าง และ​เกลียด​คน​ที่​ปกปิด​เสื้อผ้า​ของเขา​ด้วย​รอย​ของ​ความเหี้ยมโหด” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนั้น ดังนั้น​ให้​ระวัง​จิตใจ​ของ​พวกเจ้า​และ​อย่า​ได้​นอกใจ​เมีย</verse>
				<verse number="17">พวกเจ้า​ทำให้​พระยาห์เวห์​เบื่อ​ด้วย​คำพูด​ของ​พวกเจ้า แต่​เจ้า​พูดว่า “เรา​ทำ​อะไร​ถึง​ทำให้​พระองค์​เบื่อ​หรือ” ก็​ตอน​ที่​เจ้า​พูดว่า “ใน​สายตา​ของ​พระยาห์เวห์​เห็น​ว่า​คน​ที่​ทำชั่ว​นั้น​เป็น​คนดี และ​พระองค์​ก็​ชื่นชอบ​พวกเขา​ด้วย” หรือ ตอน​ที่​เจ้า​พูดว่า “พระเจ้า​แห่ง​ความยุติธรรม​อยู่​ที่ไหน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “ดู​ให้ดี เรา​ยาห์เวห์ ได้​ส่ง​คนส่งข่าว​ของเรา​มา และ​เขา​จะมา​เตรียมทาง​ให้​กับเรา องค์​เจ้า​ชีวิต​ที่​พวกเจ้า​กำลัง​แสวงหา​นั้น กำลัง​จะ​มา​ยัง​วิหาร​ของ​พระองค์​ใน​ทันทีทันใด และ​ทูต​แห่ง​พันธสัญญา​ที่​พวกเจ้า​ชื่นชอบ​มาก​กำลัง​จะมา</verse>
				<verse number="2">แต่​ใคร​จะ​ทน​อยู่​ได้​เมื่อ​วัน​ของ​พระองค์​มาถึง และ​ใคร​จะ​ยืนหยัด​อยู่ได้​ใน​วัน​ที่​พระองค์​มา​ปรากฏ เพราะ​พระองค์​นั้น​เป็น​เหมือน​กับ​ไฟ​หลอม​แร่ และ​เหมือน​กับ​สบู่​ของ​ช่าง​ซักฟอก</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จะ​นั่ง​เหมือน​กับ​คน​ที่​หลอม​เงิน​ให้​บริสุทธิ์ พระองค์​จะ​ทำ​ให้​ลูกๆ​ของ​เลวี​บริสุทธิ์ พระองค์​จะ​หลอม​พวกเขา​ให้​บริสุทธิ์​เหมือนกับ​ทอง​และ​เงิน และ​พวกเขา​จะ​กลาย​เป็น​นักบวช​ของ​พระยาห์เวห์ ที่​ถวาย​ของขวัญ​อย่าง​ที่​พวกเขา​สมควร​จะ​ถวาย</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระยาห์เวห์​จะ​ยอมรับ​ของขวัญ​ของ​พวก​ยูดาห์​และ​เยรูซาเล็ม เหมือนกับ​ใน​อดีต และ​ใน​สมัยก่อน</verse>
				<verse number="5">และ​เรา​ก็​จะ​เข้า​มา​ใกล้​พวกเจ้า​เพื่อ​พิพากษา​เจ้า และ​เรา​จะ​เป็น​พยาน​อย่าง​เต็มที่ ต่อต้าน​คน​ที่​ทำ​เวทมนตร์​คาถา พวก​ที่​มีชู้ พวก​ที่​สาบาน​แบบ​หลอกๆ​ใน​ศาล พวก​ที่​โกง​ค่าแรง​คนงาน โกง​แม่หม้าย และ​โกง​เด็ก​กำพร้า และ​คน​ที่​ไม่​สนใจ​ใยดี​กับ​คน​ที่​ไร้​ที่อยู่ คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ไม่ได้​เกรง​กลัว​เรา​เลย”</verse>
				<verse number="6">“เจ้า​ผู้​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ไม่​ถูก​ทำลาย​ล้าง​เพราะ​เรา​คือ​พระยาห์เวห์ และ​เรา​ไม่เคย​เปลี่ยน​แปลง</verse>
				<verse number="7">ตั้งแต่​สมัย​ของ​บรรพบุรุษ​ของเจ้า เจ้า​ได้​หัน​ไป​จาก​กฎ​ต่างๆ​ของเรา​และ​ไม่เคย​รักษา​กฎ​เหล่านั้น​เลย กลับ​มาหา​เรา​สิ แล้ว​เรา​ก็​จะ​กลับ​มาหา​เจ้า” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนั้น แล้ว​เจ้า​ก็​ถามว่า “เรา​จะ​กลับ​มา​ได้ยังไง”</verse>
				<verse number="8">คนฉ้อโกง​พระเจ้า​ได้หรือ ที่​เรา​พูด​อย่างนี้ ก็​เพราะ​พวกเจ้า​กำลัง​ฉ้อโกง​เรา​อยู่ แต่​เจ้า​ก็​พูดว่า “เรา​ไป​ฉ้อโกง​อะไร​พระองค์” “เจ้า​ได้​ฉ้อโกง​เรา​ใน​เรื่อง​สิบลด​และ​ของถวาย​ที่​เรา​ได้​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="9">คำสาปแช่ง​จึง​ตก​อยู่​กับ​เจ้า เพราะ​เจ้า​และ​คน​ทั้งชาติ​กำลัง​ฉ้อโกง​เรา​อยู่</verse>
				<verse number="10">ให้​เอา​สิบลด​ของ​ผลผลิต​ทุกอย่าง​มา​ไว้​ใน​คลัง​ของเรา จะ​ได้​ใช้​เป็น​เสบียง​ใน​วิหาร​ของเรา มา​ลอง​ดู​เรา​ใน​เรื่องนี้​สิ” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้ “มา​ลอง​ดู​เราสิ​ว่า เรา​จะ​เปิด​ช่องฟ้า แล้ว​เท​พระพร​ลง​มา​ให้​กับ​พวกเจ้า​จน​หมดเกลี้ยง จน​พวกเจ้า​ไม่ขาด​อะไรเลย</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​สั่ง​พวกแมลง​ให้​ถอย​ห่างๆ​จาก​ไร่นา​ของเจ้า มัน​จะ​ได้​ไม่​ทำลาย​ผลผลิต​จาก​พื้นดิน​ของเจ้า และ​เถาองุ่น​ใน​สวน​ก็​จะ​ออกลูก” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="12">“ชนชาติ​ทั้งหมด​ก็​จะ​พูด​ยกย่อง​พวกเจ้า เพราะ​พวกเจ้า​จะ​มี​ดินแดน​ที่​น่าอยู่” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="13">พระยาห์เวห์​พูดว่า “พวกเจ้า​ได้​พูด​ใส่ร้าย​เรา” แต่​พวกเจ้า​ถามว่า “เรา​พูด​ใส่ร้าย​อะไร​พระองค์​หรือ”</verse>
				<verse number="14">พวกเจ้า​พูดว่า “มัน​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร​ที่​จะ​รับใช้​พระเจ้า เรา​ไม่เห็น​ได้​อะไรเลย” พวก​นักบวช​พูดว่า “พวกเรา​ได้​รับใช้​ตาม​ที่​พระองค์​สั่ง​อย่าง​ระมัดระวัง และ​พยายาม​ที่​จะ​แสดง​ให้​พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​เห็นว่า​เรา​เศร้าโศก​เสียใจ​กับ​บาป​ที่​ได้​ทำไป</verse>
				<verse number="15">แต่​จากนี้ไป พวกเรา​จะ​อวยพร​ให้​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​อวดดี และ​ยิ่งกว่า​นั้น​เรา​จะ​ช่วย​ส่งเสริม​คน​พวกนั้น​ที่​ทำ​สิ่งชั่วๆ​พร้อมกับ​คน​พวกนั้น​ที่​ท้าทาย​พระเจ้า และ​ยัง​พ้น​ภัย​ไปได้”</verse>
				<verse number="16">ใน​เวลานั้น คน​ที่​ยำเกรง​พระยาห์เวห์ ต่าง​ก็​พากัน​พูด​กับ​เพื่อนๆ​ของตน และ​พระยาห์เวห์​ได้​ตั้งใจ​ฟัง​พวกเขา​พูดกัน และ​ต่อหน้า​พระองค์ มี​หนังสือ​ม้วนหนึ่ง​ที่​ได้​จด​บันทึก​รายชื่อ​ของ​คน​พวกนี้​ที่​ยำเกรง​และ​นับถือ​ชื่อ​ของ​พระยาห์เวห์</verse>
				<verse number="17">พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูดว่า “พวกเขา​จะ​เป็น​ของเรา ใน​วัน​ที่​เรา​ตัดสินใจ​ว่า​อะไร​เป็น​ของรัก​ของหวง​ของเรา เรา​จะ​ไว้ชีวิต​ของเขา เหมือนกับ​ที่​มนุษย์​ไว้ชีวิต​ลูก​ที่​รับใช้​เขา</verse>
				<verse number="18">และ​พวกเจ้า​ก็​จะ​ได้​เห็น​ถึง​ความแตกต่าง​อีกครั้ง ระหว่าง​คนดี​กับ​คนชั่ว ระหว่าง​คน​ที่​รับใช้​พระเจ้า​กับ​คน​ที่​ไม่รับใช้​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">“ที่​เรา​พูด​อย่างนี้ ก็เพราะ​วันนั้น​กำลัง​มา มัน​จะ​เผาไหม้​เหมือน​เตาอบ และ​คน​อวดดี​ทั้งหมด และ​คน​ที่​ทำผิด​ทั้งหมด ก็​จะ​กลาย​เป็น​ตอข้าว วัน​ที่​มาถึง​นั้น​ก็​จะ​เผาไหม้​พวกมัน​จนหมด” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนั้น “มัน​จะ​เป็น​วัน​ที่​พวกมัน​จะ​ไม่เหลือ​แม้แต่​ราก​หรือ​กิ่ง​เลย”</verse>
				<verse number="2">“แต่​สำหรับ​เจ้า​ที่​ยำเกรง​ชื่อ​ของเรา ดวง​อาทิตย์​แห่ง​ความชอบธรรม ก็​จะ​ขึ้นมา​และ​จะ​นำ​การรักษา​ติด​มา​บน​ปีก​ของมัน และ​พวกเจ้า​ก็​จะ​ออก​ไป​กระโดด​โลดเต้น​เหมือน​ลูกวัว​ที่​ถูก​เลี้ยง​อย่างดี</verse>
				<verse number="3">เจ้า​ก็​จะ​เหยียบย่ำ​คนชั่ว​พวกนั้น เพราะ​พวกมัน​จะ​เป็น​เหมือน​ขี้เถ้า​ใต้​ฝ่าเท้า​ของเจ้า สิ่งนี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วัน​ที่​เรา​ทำให้​มัน​เกิดขึ้น” พระยาห์เวห์​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น​พูด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="4">“ผู้รับใช้​ของเรา ให้​จดจำ​กฎ​ของ​โมเสส​ไว้ ที่​เรา​ได้​สั่ง​เขา​ไว้​บน​ภูเขา​โฮเรบ กฎ​นั้น​ประกอบ​ด้วย​กฎเกณฑ์​และ​คำพิพากษา​สำหรับ​ชาว​อิสราเอล​ทุกคน”</verse>
				<verse number="5">พระยาห์เวห์​พูดว่า “ดูสิ เรา​กำลัง​ส่ง​เอลียาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า​มา​ให้​กับ​เจ้า เขา​จะ​มา​ก่อน​วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​น่าสะพรึงกลัว​ของ​พระยาห์เวห์​จะ​มาถึง</verse>
				<verse number="6">และ​เอลียาห์​ก็​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​พ่อ​หัน​ไปหา​ลูก และ​จิตใจ​ของ​ลูก​หัน​ไปหา​พ่อ ถ้า​สิ่งนี้​ไม่​เกิดขึ้น เรา​ก็​จะ​มา​และ​ตี​แผ่นดิน​นี้​ด้วย​คำสาปแช่ง”</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
	<testament name="New">
		<book number="40">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​รายชื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​พระเยซู​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ พระองค์​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด และ อับราฮัม</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม มี​ลูก​ชื่อ อิสอัค อิสอัค​มี​ลูก​ชื่อ ยาโคบ ยาโคบ​มี​ลูก​ชื่อ​ยูดาห์ และ​พี่น้อง​คน​อื่นๆ​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="3">ยูดาห์​มี​ลูก​กับ​นาง​ทามาร์​ชื่อ เปเรศ และ​เศราห์ เปเรศ​มี​ลูก​ชื่อ​เฮสโรน และ​เฮสโรน​มี​ลูก​ชื่อ​ราม</verse>
				<verse number="4">ราม​มี​ลูก​ชื่อ อัมมีนาดับ อัมมีนาดับ​มี​ลูก​ชื่อ​นาโชน และ​นาโชน​มี​ลูก​ชื่อ​สัลโมน</verse>
				<verse number="5">สัลโมน มี​ลูก​กับ​นาง​ราหับ​ชื่อ​โบอาส โบอาส​มี​ลูก​กับ​นาง​รูธ​ชื่อ​โอเบด และ​โอเบด มี​ลูก​ชื่อ เจสซี</verse>
				<verse number="6">เจสซี​มี​ลูก​เป็น​กษัตริย์​ดาวิด ดาวิด​มี​ลูก​ชื่อ​ซาโลมอน แม่​ของ​ซาโลมอน​เคย​เป็น​ภรรยา​ของ​อุรียาห์​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="7">ซาโลมอน​มี​ลูก​ชื่อ​เรโหโบอัม เรโหโบอัม​มี​ลูก​ชื่อ​อาบียาห์ และ​อาบียาห์​มี​ลูก​ชื่อ​อาสา</verse>
				<verse number="8">อาสา​มี​ลูก​ชื่อ​เยโฮชาฟัท เยโฮชาฟัท​มี​ลูก​ชื่อ​โยรัม โยรัม​มี​ลูก​ชื่อ​อุสซียาห์</verse>
				<verse number="9">อุสซียาห์​มี​ลูก​ชื่อ​โยธาม โยธาม​มี​ลูก​ชื่อ​อาหัส และ​อาหัส​มี​ลูก​ชื่อ​เฮเซคียาห์</verse>
				<verse number="10">เฮเซคียาห์​มี​ลูก​ชื่อ​มนัสเสห์ มนัสเสห์​มี​ลูก​ชื่อ​อาโมน​และ​อาโมน​มี​ลูก​ชื่อ​โยสิยาห์</verse>
				<verse number="11">โยสิยาห์​มี​ลูก​คือ​เยโคนิยาห์​และ​พี่น้อง​คน​อื่นๆ​ของ​เขา ใน​เวลา​นั้น​พวก​ชาวยิว​ก็​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ที่​เมือง​บาบิโลน</verse>
				<verse number="12">หลัง​จาก​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​ที่​เมือง​บาบิโลน​แล้ว เยโคนิยาห์​มี​ลูก​ชื่อ​เชอัลทิเอล และ​เชอัลทิเอล​ก็​มี​ลูก​ชื่อ​เศรุบบาเบล</verse>
				<verse number="13">เศรุบบาเบล​มี​ลูก​ชื่อ​อาบียุด อาบียุด​มี​ลูก​ชื่อ​เอลียาคิม และ​เอลียาคิม​มี​ลูก​ชื่อ​อาซอร์</verse>
				<verse number="14">อาซอร์​มี​ลูก​ชื่อ​ศาโดก ศาโดก​มี​ลูก​ชื่อ​อาคิม และ​อาคิม​มี​ลูก​ชื่อ​เอลีอูด</verse>
				<verse number="15">เอลีอูด​มี​ลูก​ชื่อ​เอเลอาซาร์ เอเลอาซาร์​มี​ลูก​ชื่อ​มัทธาน และ​มัทธาน​มี​ลูก​ชื่อ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="16">ยาโคบ​มี​ลูก​ชื่อ​โยเซฟ​ซึ่ง​เป็น​สามี​ของ​นาง​มารีย์ และ​นาง​มารีย์​ก็​เป็น​แม่​ของ​พระเยซู​หรือ​ที่​เรียก​กัน​ว่า​พระคริสต์</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​นับ​ตั้ง​แต่​อับราฮัม​ลง​มา​จน​ถึง​ดาวิด​มี​สิบสี่​รุ่น นับ​จาก​ดาวิด​ลง​มา​จน​ถึง​เมื่อ​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย​ที่​เมือง​บาบิโลน​ก็​มี​สิบสี่​รุ่น และ​นับ​ตั้งแต่​ถูก​กวาด​ต้อน​ไป​เป็น​เชลย​จน​ถึง​พระคริสต์​ก็​มี​สิบสี่​รุ่น</verse>
				<verse number="18">เรื่องราว​ที่​พระเยซู​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​มา​เกิด​นั้น​มี​อยู่​ว่า มารีย์ ซึ่ง​เป็น​แม่​ของ​พระเยซู ได้​หมั้น​กับ​โยเซฟ แต่​ก่อน​ที่​เขา​จะ​แต่งงาน​กัน มารีย์​ก็​ตั้ง​ท้อง​ขึ้น​มา​โดย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="19">โยเซฟ​คู่หมั้น​ของ​มารีย์​นั้น​เป็น​คนดี ไม่​อยาก​ให้​นาง​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า จึง​ได้​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ถอน​หมั้น​กับ​นาง​อย่าง​เงียบๆ</verse>
				<verse number="20">ใน​ขณะ​ที่​โยเซฟ​กำลัง​คิด​เรื่องนี้​อยู่ ทูต​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา​เข้า​ฝัน​โยเซฟ และ​บอก​ว่า “โยเซฟ ลูกหลาน​ของ​ดาวิด ไม่​ต้อง​กลัว​ที่​จะ​รับ​มารีย์​มา​เป็น​ภรรยา​หรอก เพราะ​เด็ก​ใน​ท้อง​ของ​นาง​นั้น เกิด​จาก​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">มารีย์​จะ​คลอด​ลูกชาย ให้​ตั้งชื่อ​เด็ก​นั้น​ว่า ‘เยซู’ เพราะ​เขา​จะ​ช่วย​คน​ของ​เขา​ให้​พ้น​จาก​บาป​ทั้งหลาย​ของ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="22">เรื่อง​ทั้งหมดนี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เคย​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า ที่​ว่า</verse>
				<verse number="23">“จะ​มี​หญิง​พรหมจารี​ตั้ง​ท้อง และ​คลอด​ลูกชาย ซึ่ง​คน​จะ​เรียก​เขา​ว่า ‘อิมมานูเอล’ ที่​แปล​ว่า ‘พระเจ้า​อยู่​กับ​เรา’”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​โยเซฟ​ตื่น​ขึ้น​มา เขา​ก็​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ทูต​องค์​นั้น และ​รับ​มารีย์​มา​เป็น​ภรรยา</verse>
				<verse number="25">แต่​โยเซฟ​ไม่ได้​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​เธอ จน​กระทั่ง​มารีย์​คลอด​ลูกชาย​แล้ว โยเซฟ​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า “เยซู”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พระเยซู เกิด​ที่​หมู่บ้าน​เบธเลเฮม​ใน​แคว้น​ยูเดีย ใน​สมัย​ของ​กษัตริย์​เฮโรด ต่อมา​มี​พวก​โหราจารย์​เดินทาง​มา​จาก​ทิศ​ตะวันออก​เข้า​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">มา​ถาม​ว่า “รู้​หรือ​เปล่า​ว่า​เด็ก​คน​นั้น​ที่​เกิด​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​อยู่​ที่​ไหน พวกเรา​เห็น​ดวงดาว​ของ​พระองค์​ขึ้น​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก จึง​เดินทาง​มา​เพื่อ​กราบ​ไหว้​บูชา​พระองค์”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​กษัตริย์​เฮโรด​ได้ยิน​ก็​วุ่นวาย​ใจ​มาก รวม​ถึง​ชาว​เมือง​เยรูซาเล็ม​ทุกคน​ด้วย</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​เฮโรด​จึง​เรียก​ให้​พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ทุกคน​มา​ประชุม​กัน และ​ถาม​ว่า “พระคริสต์ ควร​จะ​เกิด​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ตอบ​ว่า “ที่​เบธเลเฮม ใน​แคว้น​ยูเดีย​ครับ​ท่าน เพราะ​ผู้พูดแทนพระเจ้า เขียน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="6">‘หมู่บ้าน​เบธเลเฮม​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ พวกเจ้า​ไม่ใช่​แค่​หมู่บ้าน​กระจอกๆ​หมู่บ้าน​หนึ่ง​ใน​แผ่นดิน​ยูดาห์ เพราะ​จะ​มี​ผู้นำ​คน​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​พวก​เจ้า เป็น​ผู้ที่​จะ​มา​เลี้ยงดู​อิสราเอล ประชาชน​ของ​เรา’”</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​เฮโรด จึง​เชิญ​พวก​โหราจารย์​มา​พบ​อย่าง​ลับๆ​และ​ถาม​พวก​เขา​ว่า​ได้​เห็น​ดาว​ดวง​นั้น​ครั้ง​แรก​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="8">แล้ว​กษัตริย์​เฮโรด​ส่ง​พวก​โหราจารย์​ไป​ที่​หมู่บ้าน​เบธเลเฮม และ​สั่ง​ว่า “ไป​ตาม​หา​เด็ก​คน​นั้น เจอ​เมื่อไหร่​ให้​รีบ​กลับ​มา​บอก เรา​จะ​ได้​ไป​นมัสการ​เด็ก​คน​นั้น​ด้วย”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​กษัตริย์​เฮโรด​สั่ง​เสร็จ​แล้ว พวก​โหราจารย์​ก็​ตาม​ดาว​ดวง​นั้น​ที่​พวก​เขา​เห็น​ขึ้น​อยู่​ทาง​ทิศ​ตะวันออก​ไป ดาว​ดวง​นั้น​นำ​พวก​เขา​ไป​หยุด​อยู่​เหนือ​ที่​ที่​เด็ก​ชาย​คน​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​โหราจารย์​เห็น​อย่าง​นั้น​ก็​ดีใจ​มาก</verse>
				<verse number="11">จึง​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​บ้าน และ​พบ​เด็ก​ชาย​กับ​มารีย์​แม่​ของ​เด็ก พวก​เขา​จึง​กราบ​ไหว้​บูชา​เด็ก​นั้น พร้อม​กับ​เอา​ทองคำ กำยาน และ​มดยอบ ออก​มา​ให้​เป็น​ของขวัญ​กับ​เด็ก​ชาย</verse>
				<verse number="12">พระเจ้า​ได้​มา​เตือน​พวก​โหราจารย์​ใน​ความฝัน ไม่​ให้​กลับ​ไป​หา​กษัตริย์​เฮโรด พวก​เขา​จึง​ใช้​เส้นทาง​อื่น​กลับ​ไป​บ้าน​เมือง​ของ​ตน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​โหราจารย์​กลับ​ไป​แล้ว ทูต​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา​เข้า​ฝัน​โยเซฟ​และ​บอก​ว่า “ลุก​ขึ้น พา​เด็ก​กับ​แม่​ของ​เด็ก​หนี​ไป​อยู่​ที่​อียิปต์ แล้ว​ให้​อยู่​ที่​นั่น​จนกว่า​จะ​บอก​ให้​กลับ​มา เพราะ​กษัตริย์​เฮโรด กำลัง​จะ​ส่ง​คน​มา​ตาม​ฆ่า​เด็ก​คนนี้”</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​จึง​ลุก​ขึ้น และ​พา​เด็ก​พร้อม​กับ​แม่​ของ​เด็ก​ออก​เดิน​ทาง​ไป​อียิปต์​ใน​คืน​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​อยู่​ที่​นั่น​จน​กษัตริย์​เฮโรด​ตาย ซึ่ง​ก็​เป็น​ไป​ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เคย​พูด​ผ่าน​มา​ทาง​ผู้พูดแทนพระเจ้า ว่า “เรา​ได้​เรียก​ลูก​ของ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​กษัตริย์​เฮโรด รู้​ว่า​โดน​พวก​โหราจารย์​หลอก ก็​โกรธ​มาก จึง​สั่ง​ให้​คน​ไป​ฆ่า​เด็ก​ผู้ชาย​ทุก​คน​ที่​มี​อายุ​ตั้งแต่​สอง​ขวบ​ลง​มา​ที่​อยู่​ใน​หมู่บ้าน​เบธเลเฮม และ​บริเวณ​ใกล้​เคียง​แถว​นั้น เพราะ​พวก​โหราจารย์​บอก​กับ​กษัตริย์​ว่า พวก​เขา​เห็น​ดวง​ดาว​ปรากฏ​ขึ้น​ครั้ง​แรก​เมื่อ​สอง​ปี​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เคย​พูด​ผ่าน​เยเรมียาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ฟัง​เสียง​ใน​หมู่บ้าน​รามาห์ เป็น​เสียง​ร้องไห้​ด้วย​ความ​เสียใจ​ยิ่ง คือ​เสียง​ร้องไห้​ของ​ราเชล​เรื่อง​ลูกๆ​ของ​เธอ เธอ​ก็​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​ปลอบโยน เพราะ​ลูกๆ​ของ​เธอ​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">หลัง​จาก​กษัตริย์​เฮโรด​ตาย​แล้ว ทูต​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เข้า​ฝัน​โยเซฟ​ซึ่ง​อยู่​ที่​อียิปต์​ว่า</verse>
				<verse number="20">“ลุก​ขึ้น ให้​พา​ทั้ง​เด็ก​และ​แม่​ของ​เด็ก​กลับ​ไป​ที่​แผ่นดิน​อิสราเอล เพราะ​คน​ที่​ต้อง​การ​จะ​ฆ่า​เด็ก​คนนี้ ตาย​ไป​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">โยเซฟ​จึง​ลุก​ขึ้น​แล้ว​พา​เด็ก​และ​แม่​ของ​เด็ก​กลับ​ไป​ที่​อิสราเอล</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​โยเซฟ​รู้​ว่า​อารเคลาอัส ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​แคว้น​ยูเดีย​แทน​กษัตริย์​เฮโรด​ผู้​เป็น​พ่อ เขา​ก็​กลัว​ไม่​กล้า​กลับ​ไป​แคว้น​ยูเดีย โยเซฟ​ได้รับ​คำเตือน​ใน​ความฝัน​ให้​เดิน​ทาง​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="23">เขา​ไป​อยู่​ที่​เมือง​นาซาเร็ธ เพื่อ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เคย​พูด​ไว้​เกี่ยว​กับ​พระคริสต์ ผ่าน​มา​ทาง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​ว่า “คน​จะ​เรียก​เขา​ว่า ชาว​นาซาเร็ธ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น ยอห์น​ผู้​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ เริ่ม​ประกาศ​สั่งสอน​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ใน​แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="2">เขา​ประกาศ​ว่า “กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​เสียใหม่ เพราะ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ ใกล้​มา​ถึง​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">อิสยาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​พูด​ถึง​ยอห์น​คนนี้​ว่า “มี​เสียง​คน​ร้อง​ตะโกน​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ว่า ‘เตรียม​ทาง​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ทำ​ทาง​สำหรับ​พระองค์​ให้​ตรง’”</verse>
				<verse number="4">เสื้อผ้า​ของ​ยอห์น​ทำ​จาก​ขน​อูฐ และ​เขา​ใช้​หนัง​สัตว์​คาด​เอว เขา​กิน​ตั๊กแตน และ​น้ำผึ้ง​ป่า​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="5">ใน​เวลา​นั้น มี​คน​จำนวน​มาก​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย และ​แถวๆ​บริเวณ​แม่น้ำ​จอร์แดน​ทั้งหมด ต่าง​ก็​ออก​มา​ฟัง​ยอห์น​สั่งสอน</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​สารภาพ​ความ​ผิด​บาป​ทั้ง​หลาย​ของ​ตน และ​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​กับ​พวก​เขา​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ยอห์น​เห็น​พวก​ฟาริสี และ​พวก​สะดูสี เป็น​จำนวน​มาก​พา​กัน​มา จะ​ให้​เขา​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้ ยอห์น​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ไอ้​ชาติ​อสรพิษ ใคร​เตือน​ให้​พวก​แก​หลบ​หนี​จาก​การ​ลงโทษ​ของ​พระเจ้า​ที่​กำลัง​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="8">พิสูจน์​ให้​ดู​สิ​ว่า​แก​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​แล้ว​จริงๆ</verse>
				<verse number="9">อย่า​นึก​เอา​เอง​ว่า ‘พวก​เรา​ไม่​ถูก​ลงโทษ​หรอก เพราะ​พวก​เรา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม’ โธ่เอ๋ย ผม​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พระเจ้า​สามารถ​เสก​ก้อน​หิน​พวกนี้​ให้​กลาย​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม​ก็​ได้</verse>
				<verse number="10">ขวาน​ได้​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว​เพื่อ​จะ​โค่น​ต้นไม้​ทุก​ต้น ที่​ไม่​เกิด​ผลดี แล้ว​เอา​ไป​โยน​ทิ้ง​ใน​กอง​ไฟ</verse>
				<verse number="11">ผม​ทำ​พิธี​จุ่ม​ให้​ด้วย​น้ำ เพื่อ​ให้​รู้​ว่า​พวก​คุณ​ได้​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​แล้ว แต่​จะ​มี​ผู้​หนึ่ง​ที่​มา​ที​หลัง​ผม ยิ่งใหญ่​กว่า​ผม​มาก ขนาด​รองเท้า​สาน​ของ​เขา ผม​ยัง​ไม่​ดี​พอ​ที่​จะ​ถอด​ให้​เลย เขา​จะ​ทำ​พิธี​จุ่ม​ให้​กับ​พวก​คุณ​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="12">มือ​ของ​เขา​ถือ​พลั่ว​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​สะสาง​ลาน​ข้าว​จน​ทั่ว​และ​จะ​แยก​แกลบ​ออก​จาก​ข้าว จะ​เก็บ​ข้าว​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง​ของ​เขา ส่วน​แกลบ​ก็​เอา​ไป​เผา​กับ​ไฟ​ที่​ไม่​มี​วัน​ดับ”</verse>
				<verse number="13">ใน​เวลา​นั้น พระเยซู​เดิน​ทาง​จาก​แคว้น​กาลิลี มา​หา​ยอห์น​ที่​แม่น้ำ​จอร์แดน เพื่อ​ให้​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้</verse>
				<verse number="14">แต่​ยอห์น​ไม่​ยอม​ทำ​ให้ เขา​บอก​ว่า “อาจารย์​ต้อง​เป็น​คน​ทำ​ให้​ผม ไม่​ใช่​ผม​ทำ​ให้​อาจารย์”</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตอนนี้ ให้​เป็น​อย่างนี้​ไป​ก่อน เพราะ​พวก​เรา​ควร​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​พระเจ้า​ต้อง​การ” ยอห์น​ถึง​ยอม​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ทันที​ที่​พระองค์​โผล่​ขึ้น​มา​จาก​น้ำ ท้องฟ้า​ก็​เปิด​ออก และ​พระองค์​ก็​เห็น​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​เหมือน​นก​พิราบ​ลง​มา​อยู่​เหนือ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">มี​เสียง​พูด​จาก​สวรรค์​ว่า “ท่าน​ผู้นี้​คือ​ลูก​รัก​ของ​เรา เรา​ภูมิใจ​ใน​ตัว​ท่าน​มาก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​พระวิญญาณ ก็​พา​พระเยซู​ไป​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เพื่อ​ให้​มาร​มา​ลองใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">หลัง​จาก​พระเยซู​อด​อาหาร​มา​เป็น​เวลา​สี่สิบ​วัน​สี่สิบ​คืน พระองค์​ก็​หิว​จัด</verse>
				<verse number="3">มาร​จึง​มา​ยั่วยุ​พระองค์​ว่า “ถ้า​เป็น​ลูก​พระเจ้า​จริง ก็​สั่ง​หิน​พวกนี้​ให้​กลาย​เป็น​ขนมปัง​สิ”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พระคัมภีร์ เขียน​ไว้​ว่า ‘ชีวิต​ที่​เที่ยงแท้​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​ขนมปัง​เพียง​อย่าง​เดียว แต่​อยู่​ได้​ด้วย​คำพูด​ทุก​คำ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า’”</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​มาร​ก็​นำ​พระองค์​ไป​ยัง​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ไป​ยืน​กัน​อยู่​บน​จุด​สูงสุด​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="6">แล้ว​มาร​ก็​ท้า​พระเยซู​ว่า “ถ้า​เป็น​ลูก​พระเจ้า​จริง ก็​กระโดด​ลง​ไป​เลย เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระเจ้า​จะ​สั่ง​ให้​ทูต​ของ​พระองค์​คุ้มครอง​ท่าน และ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ก็​จะ​รับ​ท่าน​ไว้ เพื่อ​ไม่​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​กระแทก​หิน’”</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ตอบ​มาร​ว่า “แต่​พระคัมภีร์​ก็​เขียน​ไว้​เหมือน​กัน​ว่า ‘อย่า​ได้​ลองดี​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="8">อีก​ครั้ง​หนึ่ง มาร​นำ​พระเยซู​ไป​ที่​ภูเขา​ที่​สูง​ที่​สุด เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​เห็น​อาณาจักร​ใน​โลก​ทั้งหมด​และ​ความ​เจริญ​รุ่งเรือง​ของ​พวก​มัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​มาร​ก็​ท้า​พระเยซู​ว่า “ถ้า​กราบไหว้บูชา​เรา เรา​ก็​จะ​ยก​ทั้งหมด​ที่​เห็น​นี้​ให้”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “ไป​ให้​พ้น ไอ้​ซาตาน เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​กราบไหว้บูชา​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​รับใช้​พระองค์​แต่​เพียง​ผู้​เดียว’”</verse>
				<verse number="11">มาร​จึง​ไป​จาก​พระองค์ และ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ก็​มา​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​ได้​ข่าว​ว่า​ยอห์น​ถูก​จับ​ขัง​คุก พระองค์​กลับ​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ย้าย​จาก​เมือง​นาซาเร็ธ ไป​อยู่​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม ที่​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​กาลิลี​ใน​เขตแดน​เศบูลุน​และ นัฟทาลี</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​อิสยาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="15">“ดินแดน​เศบูลุน และ​ดินแดน​นัฟทาลี ที่​ตั้ง​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​กาลิลี ทาง​ทิศ​ตะวันตก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน คือ​แคว้น​กาลิลี​ซึ่ง​เป็น​ที่​อยู่​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​ความมืด​ได้​เห็น​แสงสว่าง​ที่​ยิ่งใหญ่ แสงสว่าง​ก็​ได้​ส่อง​มา​ถึง​คน​ที่​อยู่​ใน​ดินแดน​ใต้​เงา​แห่ง​ความตาย​นั้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">ตั้งแต่​นั้น​มา พระเยซู​ได้​เริ่ม​ประกาศ​ว่า “กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​เสียใหม่​เพราะ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว”</verse>
				<verse number="18">วัน​หนึ่ง ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​เดิน​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​กาลิลี พระองค์​มองเห็น​พี่น้อง​สอง​คน​คือ ซีโมน​ที่​คน​เรียกว่า เปโตร และ​อันดรูว์​น้องชาย​ของ​เขา กำลัง​เหวี่ยง​แห​จับ​ปลา​กัน​อยู่ เพราะ​พวก​เขา​เป็น​ชาว​ประมง</verse>
				<verse number="19">พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา​เถอะ เรา​จะ​สอน​ให้​จับ​คน​แทน​จับ​ปลา”</verse>
				<verse number="20">ทั้ง​สอง​คน​ก็​ทิ้ง​แห​และ​ติดตาม​พระองค์​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระองค์​เดิน​ต่อ​ไป​อีก​หน่อย​หนึ่ง ก็​เห็น​พี่น้อง​อีก​สอง​คน​คือ ยากอบ ลูกชาย​ของ​เศเบดี กับ​ยอห์น​น้องชาย​ของ​เขา กำลัง​ซ่อมแซม​แห​กับ​พ่อ​ของ​พวก​เขา​อยู่​ใน​เรือ แล้ว​พระองค์​เรียก​พี่น้อง​สอง​คนนี้​มา</verse>
				<verse number="22">ทั้ง​ยากอบ​และ​ยอห์น​ก็​เลย​ลา​พ่อ​และ​ทิ้ง​เรือ แล้ว​พวก​เขา​ตาม​พระองค์​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แคว้น​กาลิลี เพื่อ​สั่งสอน​คน​ตาม​ที่​ประชุม​ชาวยิว และ​ประกาศ​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​ให้​ทุก​คน​รู้ นอก​จาก​นี้​ยัง​ได้​รักษา​โรคภัย​ไข้เจ็บ​ต่างๆ​ให้​กับ​คน​ใน​เมือง​จน​หาย​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ทำ​ให้​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​เลื่องลือ​ไป​ทั่ว​ประเทศ​ซีเรีย ผู้คน​แห่​กัน​มา​หา​พระเยซู เขา​พา​คน​ที่​เจ็บป่วย​ทนทุกข์​ทรมาน​ด้วย​โรค​ต่างๆ คน​ถูก​ผีสิง คน​เป็น​ลม​บ้าหมู และ​คน​เป็น​อัมพาต​มา​ด้วย แล้ว​พระองค์​ได้​รักษา​พวก​เขา​จน​หาย​หมด​ทุก​คน</verse>
				<verse number="25">คน​จำนวน​มาก​พา​กัน​ติด​ตาม​พระองค์ มี​ทั้ง​คน​จาก​แคว้น​กาลิลี แคว้น​เดคาโปลิศ เมือง​เยรูซาเล็ม แคว้น​ยูเดีย และ​ดินแดน​ทาง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ผู้คน​ตาม​มา​เป็น​จำนวน​มาก พระองค์​ได้​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​และ​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น พวก​ศิษย์​เข้า​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​จึง​เริ่ม​สอน​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="3">“คน​ที่​รู้ตัว​ว่า​ต้อง​การ​พระเจ้า มี​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​เขา​ได้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​โศกเศร้า มี​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​พระเจ้า​จะ​ปลอบโยน​เขา</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​มี​จิตใจ​อ่อนโยน มี​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​พระเจ้า​จะ​ให้​โลกนี้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​หิว​กระหาย​ที่​จะ​ทำ​ตาม​ใจ​พระเจ้า มี​เกียรติ​จริงๆ​เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​เขา​อิ่ม​ใจ</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​มี​จิตใจ​เมตตา มี​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​พระเจ้า​จะ​เมตตา​เขา</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​มี​จิตใจ​บริสุทธิ์ มี​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​เขา​จะ​ได้​เห็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​สร้าง​สันติ มี​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​พระเจ้า​จะ​เรียก​เขา​ว่า​เป็น​ลูก</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​โดน​ข่มเหง​รังแก​เพราะ​ทำ​ตาม​ความต้องการ​ของ​พระเจ้า มี​เกียรติ​จริงๆ​เพราะ​เขา​ได้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​โดน​ดูถูก โดน​ข่มเหง​รังแก และ​โดน​ใส่ร้าย​ป้ายสี เพราะ​ติดตาม​เรา มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="12">ให้​ดีใจ​และ​มี​ความสุข​เถอะ เพราะ​พระเจ้า​ได้​เก็บ​รางวัล​อัน​ยิ่งใหญ่​ไว้​ให้​กับ​คุณ​แล้ว​ที่​บน​สวรรค์ เพราะ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ใน​สมัย​ก่อน​ก็​โดน​ข่มเหง​อย่าง​เดียว​กับ​คุณ​นี่​แหละ</verse>
				<verse number="13">พวก​คุณ​เป็น​เกลือ ​ของ​โลกนี้ ถ้า​เกลือ​หมด​รส​เค็ม​แล้ว จะ​ทำ​ให้​เค็ม​อีก​ได้​อย่างไร มัน​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​อีก​แล้ว นอก​จาก​เอา​ไป​ทิ้ง​ให้​คน​เหยียบ​ย่ำ</verse>
				<verse number="14">พวก​คุณ​เป็น​แสงสว่าง​ของ​โลก เมือง​ที่​สร้าง​อยู่​บน​ภูเขา​จะ​เอา​ไป​ซ่อน​ไว้​ไม่​ให้​คน​เห็น​ก็​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="15">เหมือน​กับ​เมื่อ​จุด​ตะเกียง ก็​ไม่​มี​ใคร​เอา​ไป​ไว้​ใต้​ถัง แต่​จะ​เอา​ไป​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง เพื่อ​จะ​ได้​ส่อง​สว่าง​ให้​กับ​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="16">พวก​คุณ​ก็​เหมือน​กัน ให้​ส่อง​สว่าง​ออก​ไป​เพื่อ​คน​จะ​ได้​เห็น​ความ​ดี​ที่​คุณ​ทำ และ​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์</verse>
				<verse number="17">อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​ยกเลิก​กฎปฏิบัติ​ของ​โมเสส หรือ​มา​ยกเลิก​ข้อ​ความ​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เขียน​ไว้ เรา​ไม่​ได้​มา​ยกเลิก​แต่​มา​ทำ​ให้​มัน​สำเร็จ</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ตราบใด​ที่​ฟ้า​และ​ดิน​ยัง​อยู่ จะ​ไม่​มี​วัน​ที่​ตัว​หนังสือ​ตัว​เล็กๆ​หรือ​จุด​เล็กๆ​สัก​จุด​เดียว​จะ​หาย​ไป​จาก​กฎ​ปฏิบัติ จนกว่า​ทุก​อย่าง​จะ​เกิดขึ้น​จริง​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​ข้อ​เล็กๆ​ข้อ​หนึ่ง​ใน​กฎปฏิบัติ แล้ว​ยัง​สอน​ให้​คน​อื่น​ไม่​เชื่อฟัง​ด้วย คน​นั้น​ก็​จะ​เป็น​คน​ที่​เล็กน้อย​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ แต่​คน​ที่​เชื่อฟัง​กฎปฏิบัติ​และ​สอน​ให้​คน​อื่น​เชื่อฟัง​ด้วย คนๆ​นั้น​ก็​จะ​เป็น​คน​ที่​ยิ่งใหญ่​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​พวก​คุณ​ไม่​ได้​เชื่อฟัง​พระเจ้า​มาก​ไป​กว่า​ที่​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​เชื่อฟัง​พระองค์ คุณ​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="21">พวก​คุณ​คง​เคย​ได้ยิน​ที่​เขา​พูด​กับ​คน​สมัย​ก่อน​ว่า ‘อย่า​ฆ่า​คน’ แต่​ถ้า​ใคร​ทำ คน​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="22">แต่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า แค่​คน​ที่​โกรธ​พี่น้อง​ของ​ตัวเอง​ก็​ถูก​ตัดสิน​ว่า​ผิด​แล้ว และ​คน​ที่​ว่า​พี่น้อง​ของ​ตัวเอง​ว่า ‘ไอ้​ปัญญา​อ่อน’ เขา​จะ​ต้อง​ถูก​สอบสวน​ใน​ศาลสูง และ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ว่า​คน​อื่น ‘ไอ้​โง่’ เขา​ก็​เสี่ยง​ต่อ​บึง​ไฟ​นรก​แล้ว</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​ถ้า​คุณ​นำ​เครื่อง​บูชา​มา​ถึง​แท่น​บูชา และ​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า พี่น้อง​มี​ปัญหา​กับ​คุณ​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="24">ให้​วาง​เครื่อง​บูชา​นั้น​ไว้ และ​กลับ​ไป​คืนดี​กับ​พี่น้อง​คน​นั้น​ก่อน แล้ว​ค่อย​กลับ​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="25">ถ้า​มี​ใคร​ฟ้องร้อง​คุณ ก็​ให้​รีบ​ปรับ​ความเข้าใจ​กับ​เขา​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​กำลัง​ไป​ศาล ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​จะ​ส่ง​ตัว​คุณ​ให้​ผู้พิพากษา แล้ว​ผู้พิพากษา​จะ​ส่ง​คุณ​ไป​ให้​ผู้คุม​เอา​ไป​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คุณ​จะ​ถูก​ขัง​จนกว่า​จะ​ใช้​หนี้​ครบ​ทุก​บาท​ทุก​สตางค์</verse>
				<verse number="27">พวก​คุณ​คง​เคย​ได้ยิน​คำ​พูด​ที่​ว่า ‘อย่า​เป็น​ชู้​กับ​สามี​ภรรยา​เขา’</verse>
				<verse number="28">แต่​เรา​จะ​บอก​คุณ​ว่า แค่​มอง​ผู้หญิง​แล้ว​เกิด​ความ​ใคร่ ก็​ถือ​ว่า​คุณ​เป็น​ชู้​ทาง​ใจ​กับ​ผู้หญิง​คน​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น ถ้า​ตา​ขวา​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป ก็​ให้​ควัก​ทิ้ง​ไป​เลย เพราะ​เสีย​อวัยวะ​ไป​ส่วน​หนึ่ง ก็​ยัง​ดี​กว่า​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​นรก​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="30">ถ้า​มือ​ขวา​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป ก็​ให้​ตัด​ทิ้ง​ไป​เลย เพราะ​เสีย​อวัยวะ​ไป​ส่วน​หนึ่ง​ก็​ยัง​ดี​กว่า​จะ​ต้อง​ตก​นรก​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="31">มี​คำ​พูด​ว่า ‘ถ้า​ใคร​จะ​หย่า​กับ​ภรรยา ก็​ให้​ทำ​หนังสือ​หย่า ให้​กับ​ภรรยา’</verse>
				<verse number="32">แต่​เรา​จะ​บอก​คุณ​ว่า ใคร​ก็​ตาม​ที่​หย่า​กับ​ภรรยา ยกเว้น​หย่า​เพราะ​เรื่อง​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ ก็​ทำ​ให้​ภรรยา​มี​ชู้​เมื่อ​เธอ​ไป​แต่งงาน​ใหม่ และ​ผู้ชาย​ที่​มา​แต่งงาน​กับ​เธอ​ก็​ถือ​ว่า​มี​ชู้​ด้วย</verse>
				<verse number="33">พวก​คุณ​คง​เคย​ได้ยิน​ที่​เขา​พูด​กับ​คน​สมัย​ก่อน​ว่า ‘อย่า​ผิด​คำ​สาบาน ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​ที่​ให้​ไว้​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต ’</verse>
				<verse number="34">แต่​เรา​ขอ​บอก​ว่า​อย่า​สาบาน​เลย ไม่​ต้อง​อ้าง​ถึง​สวรรค์ เพราะ​สวรรค์​นั้น​เป็น​ที่​นั่ง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="35">ไม่​ต้อง​อ้าง​ถึง​โลกนี้ เพราะ​โลกนี้​เป็น​ที่​วาง​เท้า​ของ​พระเจ้า ไม่​ต้อง​อ้าง​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม เพราะ​เมือง​เยรูซาเล็ม​เป็น​เมือง​ของ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="36">ไม่​ต้อง​อ้าง​โดย​เอา​หัว​เป็น​ประกัน เพราะ​เส้น​ผม​สัก​เส้น​คุณ​ก็​ยัง​ไม่​มี​ปัญญา​ทำ​ให้​มัน​ขาว​หรือ​ดำ​ได้​เลย</verse>
				<verse number="37">ถ้า ‘ใช่’ ก็​บอก​ว่า ‘ใช่’ ถ้า ‘ไม่’ ก็​บอก​ว่า ‘ไม่’ พูด​แค่นี้​พอ​แล้ว พูด​มาก​กว่า​นี้​ก็​มา​จาก​มาร</verse>
				<verse number="38">พวก​คุณ​คง​เคย​ได้ยิน​คำ​พูด​ที่​ว่า ‘ตา​ต่อ​ตา ฟัน​ต่อ​ฟัน’</verse>
				<verse number="39">แต่​เรา​ขอ​บอก​ว่า อย่า​คิด​แก้แค้น​คน​ที่​ทำ​ผิด​ต่อ​คุณ ถ้า​ใคร​ตบ​แก้ม​ขวา​ของ​คุณ ก็​หัน​แก้ม​ซ้าย​ให้​เขา​ตบ​ด้วย</verse>
				<verse number="40">ถ้า​ใคร​ฟ้องร้อง​เอา​เสื้อ​ของ​คุณ ก็​แถม​เสื้อคลุม​ให้​เขา​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="41">ถ้า​ใคร​บังคับ​ให้​คุณ​แบก​ของ​ไป​กับ​เขา​หนึ่ง​กิโลเมตร ก็​แบก​ไป​สอง​กิโลเมตร​เลย</verse>
				<verse number="42">ถ้า​ใคร​มา​ขอ​อะไร​จาก​คุณ​ก็​ให้​เขา​ไป อย่า​หัน​หน้า​หนี​ไป​จาก​คน​ที่​มา​ขอ​ยืม​คุณ​เลย</verse>
				<verse number="43">พวก​คุณ​คง​เคย​ได้ยิน​คำ​พูด​ที่​ว่า ‘รัก​เพื่อน​บ้าน และ​เกลียดชัง​ศัตรู’</verse>
				<verse number="44">แต่​เรา​ขอ​บอก​คุณ​ว่า ให้​รัก​ศัตรู​ของ​คุณ และ​อธิษฐาน​เผื่อ​คน​ที่​ข่มเหง​คุณ</verse>
				<verse number="45">เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่างนี้ คุณ​ก็​จะ​เป็น​ลูก​ที่​แท้จริง​ของ​พระบิดา​ใน​สวรรค์ พระองค์​ทำ​ให้​ดวง​อาทิตย์​ส่อง​สว่าง​ให้​ทั้ง​คน​ดี​และ​คน​ชั่ว ให้​ฝน​ตก​กับ​ทั้ง​คน​ที่​ทำ​ถูก​และ​คน​ที่​ทำ​ผิด​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="46">ถ้า​คุณ​รัก​แต่​คน​ที่​รัก​คุณ แล้ว​มัน​มี​อะไร​พิเศษ​ตรง​ไหน แม้​แต่​คน​เก็บ​ภาษี ก็​ยัง​รัก​คน​ที่​รัก​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="47">ถ้า​ทักทาย​แต่​เพื่อน คุณ​ได้​ทำ​อะไร​พิเศษ​ไป​กว่า​คน​อื่นๆ​หรือ เพราะ​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="48">ดังนั้น​พระบิดา​ของ​พวก​คุณ​บน​สวรรค์​ดี​พร้อม​ขนาด​ไหน ก็​ให้​พวก​คุณ​ดีพร้อม​ขนาด​นั้น​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ทำ​ความดี​เพื่อ​อวด​คน​อื่น เพราะ​คุณ​จะ​ไม่​ได้รับ​รางวัล​จาก​พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์</verse>
				<verse number="2">เวลา​ที่​คุณ​ช่วยเหลือ​คน​จน ก็​อย่า​ไป​ทำ​เหมือน​กับ​พวก​หน้าซื่อ​ใจคด ที่​ชอบ​เป่า​แตร​ใน​ที่ประชุม หรือ​ตาม​ท้อง​ถนน​เพื่อ​ให้​คน​มา​ดู​และ​ชมเชย​เขา เพราะ​จริงๆ​แล้ว เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พวก​เขา​ก็​ได้รับ​คำ​ชม​นั้น​เป็น​รางวัล​ไป​เรียบร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="3">แต่​เมื่อ​ช่วยเหลือ​คน​จน ก็​อย่า​ให้​มือ​ซ้าย​รู้​ว่า​มือ​ขวา​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เมื่อ​คุณ​ช่วยเหลือ​คน​จน ก็​ให้​ทำ​เป็น​ความลับ และ​พระบิดา​ของ​คุณ​ผู้​เห็น​สิ่ง​ที่​คุณ​ทำ​เป็น​ความลับนี้ ก็​จะ​ให้​รางวัล​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="5">เวลา​ที่​คุณ​อธิษฐาน ก็​อย่า​ทำ​เหมือน​พวก​หน้าซื่อใจคด​พวก​นั้น ที่​ชอบ​ยืน​อธิษฐาน​ใน​ที่ประชุม หรือ​ตาม​ท้อง​ถนน​เพื่อ​อวด​ให้​คน​อื่น​เห็น เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พวก​เขา​ได้รับ​รางวัล​ไป​เรียบ​ร้อย​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ส่วน​คุณ เมื่อ​อธิษฐาน​ก็​ให้​เข้า​ไป​ใน​ห้อง ปิด​ประตู​และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระบิดา​ที่​มอง​ไม่​เห็น​ด้วย​ตา และ​พระองค์​จะ​มอง​เห็น​สิ่ง​ที่​คุณ​ทำ​เป็น​ความลับนี้ และ​ให้​รางวัล​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คุณ​อธิษฐาน ก็​อย่า​พูด​ซ้ำซาก​ไร้สาระ​เหมือน​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ทำ​กัน เพราะ​พวก​เขา​คิด​ว่า ถ้า​เขา​พูด​ซ้ำ​แล้ว​ซ้ำ​อีก พวก​เขา​จะ​ได้รับ​คำตอบ​จาก​การ​อธิษฐาน​นั้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​ทำ​เหมือน​คน​พวก​นั้น เพราะ​พระบิดา​รู้​ว่า​คุณ​ขาด​อะไร​ก่อน​ที่​คุณ​จะ​ขอ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="9">คุณ​ควร​จะ​อธิษฐาน​อย่างนี้​ว่า ‘พระบิดา​ของ​เรา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์ ขอ​ให้​ชื่อ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เคารพ​นับถือ​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="10">ขอ​ให้​อาณาจักร​ของ​พระองค์​มา​ตั้ง​อยู่​ใน​โลกนี้ ขอ​ให้​คน​ใน​โลกนี้​ทำ​ตามใจ​พระองค์ เหมือน​อย่าง​ที่​เป็น​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="11">โปรด​ให้​พวก​เรา​มี​อาหาร​กิน​ใน​ทุกๆ​วัน</verse>
				<verse number="12">และ​โปรด​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ของ​พวก​เรา เหมือน​กับ​ที่​พวก​เรา​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​อื่น​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​เรา</verse>
				<verse number="13">อย่า​ปล่อย​ให้​เรา​แพ้​ต่อ​การยั่วยวน แต่​ขอ​ช่วยเหลือ​พวก​เรา​ให้​พ้น​จาก​สิ่ง​ชั่วร้าย ’</verse>
				<verse number="14">ถ้า​คุณ​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​คุณ พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์ ก็​จะ​ยกโทษ​ให้​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​คุณ​ไม่​ยอม​ยกโทษ​ให้​คน​อื่น พระบิดา​ของ​คุณ​ก็​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​บาป​ของ​คุณ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คุณ​อด​อาหาร​ก็​ไม่​ต้อง​ทำ​หน้า​เศร้า​เหมือน​ไอ้​พวก​หน้าซื่อใจคด​ทำ​กัน เพื่อ​ให้​คน​เห็น​ว่า​เขา​อด​อาหาร​อยู่ เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พวก​เขา​ได้รับ​รางวัล​ของ​พวก​เขา​อย่าง​ครบถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="17">แต่​เมื่อ​คุณ​อด​อาหาร ขอ​ให้​ล้าง​หน้า​ล้าง​ตา​ให้​แจ่มใส และ​ใส่​น้ำมัน​ผม</verse>
				<verse number="18">จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​คุณ​กำลัง​อด​อาหาร​อยู่ แต่​พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​มนุษย์​มอง​ไม่​เห็น จะ​เห็น​คุณ​โดย​ที่​คุณ​ไม่​รู้​และ​ให้​รางวัล​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="19">อย่า​เก็บ​สะสม​ของ​มี​ค่า​ไว้​ใน​โลกนี้ ซึ่ง​สนิม​หรือ​แมลง​ทำลาย​ได้ หรือ​ที่​ขโมย​ลัก​ไป​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​ให้​เก็บ​สะสม​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​บน​สวรรค์ ที่​สนิม​และ​แมลง​ไม่​มี​วัน​ทำลาย​ได้ หรือ​ขโมย​ก็​ลัก​เอา​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คุณ​อยู่​ที่​ไหน ใจ​ของ​คุณ​ก็​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="22">ดวงตา​เป็น​ตะเกียง​ของ​ร่างกาย ถ้า​ดวงตา​ของ​คุณ​ดี ร่างกาย​ของ​คุณ​ก็​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​ดวงตา​ของ​คุณ​ไม่​ดี ร่างกาย​ของ​คุณ​ก็​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​มืด และ​ถ้า​แสงสว่าง​ใน​ร่างกาย​ของ​คุณ​กลาย​มา​เป็น​ความมืด ความมืด​นั้น​จะ​น่ากลัว​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="24">ไม่​มี​ใคร​รับใช้​นาย​สอง​นาย​ได้ เพราะ​เขา​จะ​เกลียด​นาย​คน​หนึ่ง และ​รัก​อีก​คน​หนึ่ง หรือ​ไม่​ก็​จะ​ทุ่มเท​ให้​กับ​นาย​คน​หนึ่ง และ​จะ​ดูถูก​นาย​อีก​คน​หนึ่ง คุณ​จะ​รับใช้​พระเจ้า​และ​เงินทอง​พร้อมๆ​กัน​ไม่​ได้​หรอก</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น​เรา​ขอ​บอก​คุณ​ว่า ไม่​ต้อง​กังวล​เกี่ยวกับ​ชีวิตนี้​ว่า​จะ​มี​อะไร​กิน​อะไร​ดื่ม​ไหม หรือ​เป็น​ห่วง​ร่างกาย​ว่า​จะ​มี​อะไร​สวมใส่​ไหม เพราะ​ชีวิต​นั้น​สำคัญ​ยิ่งกว่า​อาหาร​และ​ร่างกาย​สำคัญ​ยิ่งกว่า​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="26">ดู​นก​ที่​บิน​อยู่​ใน​อากาศ​สิ มัน​ไม่​ต้อง​หว่าน​หรือ​เก็บเกี่ยว หรือ​สะสม​เมล็ดพืช​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง แต่​พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​ยัง​เลี้ยงดู​พวก​มัน​เลย แล้ว​พวก​คุณ​มี​ค่า​มาก​กว่า​นก​พวก​นั้น​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="27">กังวล​ไป​ทำไม กังวล​แล้ว​ทำ​ให้​ชีวิต​คุณ​ยืด​ออก​ไป​ได้​อีก​สัก​ชั่วโมง​หรือ​เปล่า​ล่ะ</verse>
				<verse number="28">ถ้า​อย่าง​นั้น​จะ​ไป​กังวล​เรื่อง​เสื้อผ้า​ทำไม ดู​อย่าง​ดอกไม้ป่า​สิ​ว่า​มัน​โต​ได้​ยังไง มัน​ไม่​ได้​ทำงาน​และ​ไม่​ได้​ปั่น​ด้าย​เอง​แต่​ก็​ยัง​สวย​กว่า​กษัตริย์​ซาโลมอน​ใน​ชุด​เต็ม​ยศ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า แม้​แต่​กษัตริย์​ซาโลมอน​ที่​ร่ำรวย​ที่สุด ก็​ยัง​แต่งตัว​งดงาม​ไม่​เท่า​ดอกไม้​พวกนี้​สัก​ดอก</verse>
				<verse number="30">ดู​อย่าง​หญ้า​ใน​ทุ่ง​สิ มัน​อยู่​แค่​วันนี้ พรุ่งนี้​ก็​ถูก​เผา​ไฟ​แล้ว แต่​พระเจ้า​ยัง​ตกแต่ง​ให้​สวย​ถึง​ขนาดนี้ แล้ว​นับ​ประสา​อะไร​กับ​พวก​คุณ​เล่า พระองค์​จะ​ไม่​ยิ่ง​ตกแต่ง​ให้​มาก​กว่า​ทุ่งหญ้า​หรือ พวก​คุณ​นี่​ช่าง​มี​ความเชื่อ​น้อย​เสีย​จริงๆ</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​ไม่​ต้อง​กังวล​ว่า ‘จะ​มี​อะไร​กิน​ไหม’ หรือ ‘จะ​มี​อะไร​ดื่ม​ไหม’ หรือ ‘จะ​มี​อะไร​ใส่​ไหม’</verse>
				<verse number="32">พวก​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ก็​ดิ้นรน​หา​สิ่ง​เหล่านี้​กัน แต่​พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​สิ่ง​เหล่านี้​จำเป็น​สำหรับ​คุณ</verse>
				<verse number="33">แต่​ให้​ดิ้นรน​หา​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​และ​ชีวิต​ที่​ทำ​ตามใจ​พระองค์​ก่อน แล้ว​พระองค์​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​จำเป็น​ทั้งหมดนี้​กับ​พวก​คุณ​เอง</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​ไม่​ต้อง​กังวล​ถึง​วัน​พรุ่งนี้ เพราะ​พรุ่งนี้​ก็​มี​เรื่อง​กังวล​ของ​มัน​อยู่​แล้ว แต่​ละ​วัน​ก็​มี​ปัญหา​มาก​พอ​อยู่​แล้ว​สำหรับ​วัน​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">อย่า​ตัดสิน​คน​อื่น​แล้ว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ตัดสิน​คุณ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คุณ​ตัดสิน​คน​อื่น​อย่าง​ไร พระเจ้า​ก็​จะ​ตัดสิน​คุณ​อย่าง​นั้น คุณ​ใช้​วิธี​อะไร​ตัดสิน​คน​อื่น พระเจ้า​ก็​จะ​ใช้​วิธี​นั้น​ตัดสิน​คุณ</verse>
				<verse number="3">ทำไม​คุณ​ถึง​เห็น​ขี้ผง​ใน​ตา​ของ​พี่น้อง​คุณ แต่​กลับ​มอง​ไม่​เห็น​ไม้ซุง​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">คุณ​พูด​กับ​พี่น้อง​ออก​มา​ได้​ยังไง​ว่า ‘เดี๋ยว​ผม​จะ​เขี่ย​ขี้ผง​ออก​จาก​ตา​ให้’ ทั้งๆ​ที่​ยัง​มี​ไม้ซุง​ทั้ง​ท่อน​อยู่​ใน​ตา​ของ​คุณ​เอง</verse>
				<verse number="5">ไอ้หน้าซื่อใจคด เอา​ไม้ซุง​ออก​จาก​ตา​ของ​ตัวเอง​ก่อน จะ​ได้​มอง​เห็น​ชัดๆ​ตอน​เขี่ย​ขี้ผง​ออก​จาก​ตา​ของ​พี่น้อง</verse>
				<verse number="6">อย่า​เอา​ของ​วิเศษ​ให้​กับ​หมา อย่า​โยน​ไข่มุก​ให้​กับ​หมู เพราะ​มัน​จะ​เหยียบ​ย่ำ​ของ​เหล่า​นั้น และ​หัน​กลับ​มา​กัด​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ขอ​สิ​แล้ว​จะ​ได้ หา​สิ​แล้ว​จะ​พบ เคาะ​สิ​แล้ว​ประตู​จะ​เปิด​ให้</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ทุก​คน​ที่​ขอ​ก็​จะ​ได้ ทุก​คน​ที่​หา​ก็​จะ​พบ และ​ทุก​คน​ที่​เคาะ​ประตู​ก็​จะ​เปิด​ให้</verse>
				<verse number="9">มี​ใคร​บ้าง​ใน​พวก​คุณ ถ้า​ลูก​ขอ​ขนมปัง จะ​เอา​ก้อน​หิน​ให้</verse>
				<verse number="10">หรือ​ถ้า​ลูก​ขอ​ปลา จะ​เอา​งู​พิษ​ให้</verse>
				<verse number="11">ถ้า​คน​ชั่ว​อย่าง​พวก​คุณ​ยัง​รู้จัก​ให้​ของดีๆ​กับ​ลูก แล้ว​พระบิดา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​จะ​ไม่​ยิ่ง​พร้อม​ที่​จะ​ให้​ของดีๆ​กับ​คน​ที่​ขอ​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ให้​ทำ​กับ​คน​อื่น​เหมือน​กับ​ที่​คุณ​อยาก​ให้​คน​อื่น​ทำ​กับ​คุณ​ใน​ทุก​เรื่อง เพราะ​กฎปฏิบัติ​ของ​โมเสส และ​คำสอน​ของ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า ก็​สรุป​ได้​อย่างนี้​แหละ</verse>
				<verse number="13">เข้า​ไป​ทาง​ประตู​ที่​แคบ เพราะ​ประตู​กว้าง​และ​ถนน​หนทาง​ที่​เดิน​สบาย​จะ​นำ​ไป​ถึง​ความพินาศ และ​มี​คน​มากมาย​ที่​ผ่าน​เข้า​ไป​ทาง​ประตู​นั้น</verse>
				<verse number="14">ส่วน​ประตู​ที่​แคบ และ​ถนน​ที่​เดิน​ลำบาก​จะ​นำ​ไป​ถึง​ชีวิต​ที่​แท้จริง และ​มี​คน​น้อย​มาก​ที่​หา​ทางนี้​เจอ</verse>
				<verse number="15">ให้​ระวัง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ตัว​ปลอม ที่​มา​หา​คุณ​ใน​คราบ​ลูกแกะ​เชื่องๆ​แต่​ใจ​นั้น​ร้าย​เหมือน​หมาป่า</verse>
				<verse number="16">ผล​ของ​การกระทำ​ของ​เขา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​เขา​เป็น​คน​อย่างไร ไม่​มี​ใคร​เก็บ​องุ่น​จาก​ต้น​หนาม หรือ​เก็บ​ลูก​มะเดื่อ​จาก​พืช​ที่​มี​หนาม​หรอก</verse>
				<verse number="17">เหมือน​กับ​ที่​ต้นไม้​ดี​ย่อม​ออก​ผล​ดี และ​ต้นไม้​เลว​ก็​ย่อม​ออก​ผล​เลว</verse>
				<verse number="18">ต้นไม้​ดี​จะ​ออก​ผล​เลว​ไม่​ได้ และ​ต้นไม้​เลว​จะ​ออก​ผล​ดี​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="19">ต้นไม้​ทุก​ต้น​ที่​ไม่​ออก​ผล​ดี จะ​ถูก​ตัด​ทิ้ง​และ​โยน​เผา​ไฟ</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​จะ​รู้​ว่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั้น​เป็น​ตัว​ปลอม​หรือ​เปล่า ก็​ดู​จาก​ผล​ของ​การกระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="21">ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​เรียก​เรา​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต องค์​เจ้า​ชีวิต’ แล้ว​จะ​ได้​เข้า​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ แต่​คน​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระบิดา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​เท่า​นั้น ถึง​จะ​เข้า​ไป​ได้</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ถึง​วัน​พิพากษา​ก็​จะ​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​บอก​กับ​เรา​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต องค์​เจ้า​ชีวิต พวกเรา​ได้​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​เมื่อ​พูด​แทน​พระเจ้า เมื่อ​ขับ​ไล่​ผี​และ​เมื่อ​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​มากมาย’</verse>
				<verse number="23">แต่​เรา​จะ​บอก​พวก​เขา​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้จัก​พวก​แก​เลย ไป​ให้​พ้น​ไอ้​พวก​ทำ​ชั่ว’</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ได้ยิน​และ​ทำ​ตาม​คำสอนนี้​ของ​เรา ก็​เหมือน​กับ​คน​ฉลาด​ที่​สร้าง​บ้าน​อยู่​บน​ฐาน​ที่​เป็น​หิน</verse>
				<verse number="25">ถึง​แม้​ฝน​จะ​ตก​หนัก น้ำ​จะ​ไหล​เชี่ยว และ​มี​ลม​พายุ​แรง​พัด​ปะทะ​ตัว​บ้าน แต่​บ้าน​ก็​ไม่​พัง เพราะ​มี​รากฐาน​อยู่​บน​หิน​ที่​มั่นคง</verse>
				<verse number="26">แต่​คน​ที่​ได้​ฟัง​คำสอน​เหล่านี้​ของ​เรา แล้ว​ไม่​ทำ​ตาม เขา​ก็​เหมือน​กับ​คน​โง่​ที่​สร้าง​บ้าน​อยู่​บน​ทราย</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ฝน​ตก​หนัก น้ำ​ไหล​เชี่ยว และ​มี​ลม​พายุ​แรง​พัด​มา​ปะทะ​ตัว​บ้าน บ้าน​นั้น​ก็​พังทลาย​ลง​อย่าง​ราบคาบ”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระเยซู​พูด​จบ ชาว​บ้าน​ก็​ทึ่ง​ใน​คำสอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พระองค์​สอน​เด็ดขาด​อย่าง​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ไม่​เหมือน​กับ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​คน​อื่นๆ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​ลง​มา​จาก​ภูเขา​แล้ว ก็​มี​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ติดตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="2">มี​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง ได้​มา​คุก​เข่า​ลง​ต่อหน้า​พระองค์​และ​พูด​ว่า “นาย​ท่าน ถ้า​ท่าน​อยาก​ช่วย ท่าน​ก็​ทำ​ให้​ผม​หาย​ได้”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ยื่น​มือ​ออก​ไป​แตะ​ตัว​เขา และ​พูด​ว่า “เรา​อยาก​ช่วย หาย​เถิด” แล้ว​เขา​ก็​หาย​ทันที</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​จึง​บอก​เขา​ว่า “อย่า​ไป​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ใคร​ฟัง แต่​ไป​ให้​นักบวช​ตรวจ​ดู​และ​ให้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้ คน​อื่น​จะ​ได้​รู้​ว่า​เจ้า​หาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม มี​นายร้อย​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​หา เพื่อ​ขอ​ให้​พระองค์​ช่วย</verse>
				<verse number="6">เขา​พูด​ว่า “นาย​ท่าน คนใช้​ของ​ผม​นอน​เป็น​อัมพาต​อยู่​ที่​บ้าน ต้อง​ทน​ทุกข์​ทรมาน​มาก”</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​บอก​นายร้อย​ว่า “เรา​จะ​ไป​รักษา​ให้”</verse>
				<verse number="8">นายร้อย​จึง​บอก​พระองค์​ว่า “นาย​ท่าน ผม​ไม่​ดี​พอ​ที่​จะ​ให้​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ผม ท่าน​แค่​สั่ง​เท่า​นั้น คนใช้​ของ​ผม​ก็​จะ​หาย</verse>
				<verse number="9">ที่​ผม​รู้​ก็​เพราะ​ผม​เป็น​ทหาร มี​ทั้ง​หัวหน้า​ที่​สั่ง​ผม และ​มี​ลูกน้อง​ที่​ต้อง​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ผม เมื่อ​ผม​สั่ง​ให้ ‘ไป’ เขา​ก็​ไป สั่ง​ให้ ‘มา’ เขา​ก็​มา และ​ถ้า​สั่ง​ให้​ทาส​ของ​ผม ‘ทำ​สิ่ง​นั้น​สิ่งนี้’ เขา​ก็​ทำ”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​แปลกใจ​มาก และ​พูด​กับ​คน​ที่​ติดตาม​มา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ยัง​ไม่เคย​พบ​ใคร​ใน​อิสราเอล ที่​มี​ความเชื่อ​ยิ่งใหญ่​ขนาดนี้​มา​ก่อน​เลย</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า จะ​มี​คน​จำนวน​มาก​มา​จาก​ตะวันออก​และ​ตะวันตก เพื่อ​มา​ร่วม​ใน​งาน​เลี้ยง​เฉลิม​ฉลอง​กับ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="12">แต่​คน​ที่​น่า​จะ​ได้​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์​นั้น กลับ​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​ออก​ไป​อยู่​ใน​ที่​มืด ที่​มี​แต่​เสียง​ร้องไห้​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​นายร้อย​ว่า “กลับ​ไป​บ้าน​เถอะ มัน​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​คุณ​เชื่อ” และ​คนใช้​ของ​เขา​ก็​หาย​ทันที​ใน​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​บ้าน​ของ​เปโตร ก็​เห็น​แม่ยาย​ของ​เปโตร​นอน​ป่วย​เป็น​ไข้​อยู่​บน​เตียง</verse>
				<verse number="15">พอ​พระองค์​แตะ​มือ​เธอ เธอ​ก็​หาย​จาก​ไข้​ทันที และ​ลุก​ขึ้น​มา​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ใน​เย็น​นั้น มี​คน​พา​พวก​ที่​ถูก​ผี​สิง​มาหา​พระเยซู​เป็น​จำนวน​มาก พระองค์​ได้​สั่ง​ให้​ผี​เหล่า​นั้น​ออก​จาก​ร่าง​พวก​นั้น​ไป และ​ยัง​ได้​รักษา​คน​ป่วย​ทุก​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="17">สิ่งนี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ว่า “พระองค์​เอา​ความ​เจ็บป่วย​ของ​พวก​เรา​ไป​เสีย และ​แบก​รับ​เอา​โรคภัย​ของ​เรา​ไว้”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ฝูงชน​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​พระองค์ พระองค์​จึง​สั่ง​ให้​พวก​ศิษย์​ข้าม​ไป​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="19">ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​บอก​พระองค์​ว่า “อาจารย์ ไม่​ว่า​อาจารย์​จะ​ไป​ที่​ไหน ผม​จะ​ติดตาม​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​บอก​เขา​ว่า “หมา​จิ้งจอก​ยัง​มี​โพรง นก​ยัง​มี​รัง แต่​บุตร​มนุษย์​ไม่​มี​แม้​แต่​ที่​จะ​ซุก​หัวนอน”</verse>
				<verse number="21">ลูกศิษย์​คน​หนึ่ง​ของ​พระองค์​ได้​ขอ​พระองค์​ว่า “อาจารย์ ขอ​อนุญาต​ไป​ฝัง​ศพ​พ่อ​ก่อน​นะ​ครับ”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา ปล่อย​ให้​คน​ตาย​ฝัง​คน​ตาย​กัน​เอง​เถอะ”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระองค์​ลง​เรือ พวก​ศิษย์​ก็​ตาม​พระองค์​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ทันใด​นั้น​มี​พายุ​ใหญ่​เกิดขึ้น​ใน​ทะเลสาบ คลื่น​ซัด​จน​น้ำ​เข้า​เต็ม​เรือ แต่​พระเยซู​ยัง​นอน​หลับ​อยู่</verse>
				<verse number="25">พวก​ศิษย์​มา​ปลุก​พระองค์​และ​บอก​ว่า “อาจารย์​ช่วย​ด้วย เรา​กำลัง​จะ​จม​น้ำ​ตาย​กัน​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ทำไม​ขี้ขลาด​อย่างนี้ ช่าง​ไม่​มี​ความเชื่อ​เอา​เสีย​เลย” แล้ว​พระองค์​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​ห้าม​ลม​และ​คลื่น มัน​ก็​สงบ​ลง​อย่าง​ราบคาบ</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ก็​ประหลาดใจ พูด​กัน​ว่า “เขา​เป็น​ใคร​กัน แม้​แต่​ลม​และ​คลื่น​ยัง​เชื่อฟัง​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระเยซู​ข้าม​ฟาก​มา​ถึง​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ​ใน​เขตแดน​ของ​ชาว​กาดารา ก็​มี​ชาย​สอง​คน​ที่​ถูก​ผี​สิง เดิน​ออก​มา​จาก​หลุม​ฝังศพ​ตรง​เข้า​มา​หา​พระองค์ สอง​คนนี้​ดุร้าย​มาก​จน​ไม่​มี​ใคร​กล้า​เดิน​ผ่าน​ไป​แถว​นั้น</verse>
				<verse number="29">สอง​คน​นั้น​ตะโกน​ว่า “บุตร​ของ​พระเจ้า มา​ยุ่ง​กับ​พวก​เรา​ทำไม จะ​มา​ทรมาน​พวก​เรา​ก่อน​เวลา​ที่​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้​หรือ”</verse>
				<verse number="30">ห่าง​จาก​ที่​นั่น​ไป​ไม่​ไกล มี​หมู​ฝูง​ใหญ่​ถูก​ปล่อย​ทิ้ง​ไว้​ให้​หา​กิน​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="31">ผี​พวก​นั้น​ขอ​ร้อง​พระองค์​ว่า “ถ้า​จะ​ไล่​พวก​เรา​ออก​ไป ก็​ช่วย​ส่ง​พวก​เรา​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ฝูง​หมู​พวก​นั้น​ด้วย​เถอะ”</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​พูด​กับ​ผี​พวก​นั้น​ว่า “ออก​ไป” แล้ว​พวก​ผี​ก็​ออก​จาก​ชาย​สอง​คน​นั้น​ไป​เข้า​สิง​ใน​ฝูง​หมู​แทน และ​หมู​ทั้ง​ฝูง​ก็​วิ่ง​กรู​กัน​จาก​ไหล่​เขา​ที่​สูง​ชัน ลง​สู่​ทะเลสาบ แล้ว​จม​น้ำ​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="33">ส่วน​คน​เลี้ยง​หมู​ก็​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​เมือง และ​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​ทั้งหมด​ให้​คน​ใน​เมือง​ฟัง โดย​เฉพาะ​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ชาย​สอง​คน​นั้น​ที่​ถูก​ผี​สิง</verse>
				<verse number="34">คน​ทั้ง​เมือง​ก็​เลย​แห่​กัน​ออก​มา​หา​พระเยซู เมื่อ​เจอ​พระองค์ ต่าง​ก็​ขอร้อง​ให้​พระองค์​ไป​จาก​เขตแดน​ของ​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​พระเยซู​ได้​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​กลับ​ไป​เมือง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">มี​คน​หาม​คน​เป็น​อัมพาต​นอน​อยู่​บน​เปล​มา​หา​พระองค์ เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ความ​เชื่อ​ของ​พวก​เขา ก็​พูด​กับ​คน​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า “ลูกเอ๋ย สบายใจ​ได้​แล้ว เพราะ​บาป​ของ​ลูก​ได้รับ​การ​อภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="3">ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​บางคน​ก็​คิด​ใน​ใจ​ว่า “ไอ้​หมอ​นี่ พูดจา​ดู​หมิ่น​พระเจ้า​ชัดๆ”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​คิด​อะไร​อยู่ จึง​พูด​ขึ้น​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​คิด​ชั่วร้าย​อย่างนี้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="5">จะ​ให้​เรา​พูด​ว่า ‘ความบาป​ของ​คุณ​ได้รับ​การ​อภัย​แล้ว’ หรือ ‘ลุก​ขึ้น​เดิน​ซะ’ อัน​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน</verse>
				<verse number="6">เดี๋ยว​เรา​จะ​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า บุตรมนุษย์​มี​สิทธิอำนาจ​ใน​โลกนี้​ที่​จะ​อภัย​บาป​ได้” แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​คน​ง่อย​ว่า “ลุก​ขึ้น เก็บ​ที่​นอน แล้ว​กลับ​ไป​บ้าน​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">ชาย​คน​นั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​เดิน​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เห็น​อย่าง​นั้น ทุก​คน​ก็​ตกตะลึง และ​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า​ที่​ให้​มนุษย์​มี​สิทธิอำนาจ​ทำ​อย่าง​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระเยซู​ออก​มา​จาก​ที่​นั่น ก็​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มัทธิว นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​เก็บ​ภาษี พระองค์​บอก​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา” มัทธิว​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเยซู​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​มัทธิว มี​คน​เก็บ​ภาษี และ​คน​บาป​หลาย​คน​มา​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​เห็น​อย่าง​นั้น ก็​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ว่า “ทำไม​อาจารย์​ของ​คุณ​ถึง​กิน​อาหาร​กับ​พวก​คน​เก็บ​ภาษี​และ​พวก​คน​บาป”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน จึง​ตอบ​ว่า “คน​ที่​สบาย​ดี​ไม่​ต้องการ​หมอ แต่​คน​เจ็บ​ป่วย​ต่าง​หาก​ที่​ต้องการ</verse>
				<verse number="13">พวก​คุณ​ไป​ศึกษา​ดู​สิ​ว่า พระคัมภีร์​ข้อนี้​หมาย​ถึง​อะไร​ที่​ว่า ‘เรา​อยาก​จะ​เห็น​ความ​เมตตา ไม่​ใช่​เครื่อง​บูชา’ เพราะ​เรา​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​เรียก​คนดี แต่​มา​เพื่อ​เรียก​คน​บาป”</verse>
				<verse number="14">ลูกศิษย์​ของ​ยอห์น​ที่​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ เข้า​มา​ถาม​พระองค์​ว่า “พวก​เรา​และ​พวก​ฟาริสี​อด​อาหาร กัน​เป็น​ประจำ แต่​ทำไม​ลูกศิษย์​ของ​ท่าน​ถึง​ไม่​ทำ​บ้าง​ล่ะ”</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​ตอบ​ว่า “จะ​ให้​เพื่อน​เจ้าบ่าว​โศกเศร้า​ได้​อย่าง​ไร ใน​เมื่อ​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่ แต่​เมื่อ​ถึง​วัน​นั้น​ที่​เจ้าบ่าว​ถูก​พราก​ไป​จาก​พวก​เขา แล้ว​เมื่อ​นั้น​พวก​เขา​จะ​อด​อาหาร”</verse>
				<verse number="16">“ไม่​มี​ใคร​เอา​ผ้า​ที่​ยัง​ไม่​หด​ไป​ปะ​เข้า​กับ​เสื้อผ้า​เก่า​หรอก เพราะ​เมื่อ​ผ้า​นั้น​หด​ก็​จะ​ดึง​เสื้อผ้า​เก่า​ให้​ขาด​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="17">คง​ไม่​มี​ใคร​เอา​เหล้า​องุ่น​ใหม่​เท​ใส่​ใน​ถุง​หนัง ​เก่า​หรอก เพราะ​ถุง​หนัง​เก่า​จะ​แตก เหล้า​องุ่น​ก็​จะ​รั่ว​ไหล​ออก​มา​หมด และ​ถุง​หนัง​เก่า​ก็​จะ​เสีย​ด้วย แต่​ควร​จะ​เท​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ลง​ใน​ถุง​หนัง​ใหม่ เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​ทั้ง​เหล้า​องุ่น และ​ถุง​หนัง​นั้น​ไว้”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​พูด​เรื่องนี้​อยู่ ก็​มี​หัวหน้า​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​คุก​เข่า​ต่อ​หน้า​พระองค์​และ​พูด​ว่า “ลูกสาว​ของ​ผม​เพิ่ง​ตาย แต่​ถ้า​อาจารย์​ช่วย​ไป​วางมือ​บน​ตัว​เธอ เธอ​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ลุก​ขึ้น​ตาม​เขา​ไป ศิษย์​ของ​พระองค์​ก็​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ขณะ​นั้น​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ทน​ทุกข์ทรมาน​มาก​เพราะ​ตกเลือด​มา​สิบสอง​ปี​แล้ว เธอ​เบียด​คน​เข้า​มา​อยู่​ข้าง​หลัง​พระองค์​และ​แตะ​พู่​ที่​ชาย​เสื้อคลุม​พระองค์</verse>
				<verse number="21">เธอ​คิด​ใน​ใจ​ว่า “ขอ​แค่​ได้​แตะ​เสื้อคลุม​ของ​เขา ฉัน​ก็​จะ​หาย”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​หัน​มา​เห็น​เธอ แล้ว​พูด​ว่า “ลูก​เอ๋ย สบายใจ​ได้​แล้ว ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​หาย​แล้ว” แล้ว​เธอ​ก็​หาย​ทันที</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​บ้าน​ของ​หัวหน้า​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว ก็​เห็น​คน​เป่า​ปี่​และ​คน​มาก​มาย​กำลัง​ร้องไห้​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="24">พระองค์​บอก​ว่า “ออก​ไป​ให้​หมด เด็ก​คนนี้​ยัง​ไม่​ตาย​แต่​กำลัง​หลับ​อยู่” พวก​นั้น​ต่าง​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​คน​พวก​นั้น​ถูก​ไล่​ออก​ไป​หมด​แล้ว พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ของ​เด็ก จับ​มือ​เธอ แล้ว​เธอ​ก็​ลุก​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="26">เรื่องนี้​ได้​เลื่องลือ​กัน​ไป​ทั่ว​แคว้น​นั้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระเยซู​ออก​มา​จาก​ที่​นั่น มี​ชาย​ตาบอด​สอง​คน​เดิน​ตาม​มา​และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “บุตร​ดาวิด โปรด​สงสาร​พวก​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน ชาย​ตาบอด​ก็​เข้า​ไป​หา​พระองค์ พระเยซู​ถาม​พวก​เขา​ว่า “เชื่อ​ไหม​ว่า เรา​ทำ​ให้​คุณ​มอง​เห็น​ได้” ชาย​ตาบอด​ตอบ​ว่า “เชื่อ​ครับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​แตะ​ที่​ตา​ของ​พวก​เขา และ​พูด​ว่า “คุณ​เชื่อ​ยังไง ก็​ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​พวก​เขา​ก็​มอง​เห็น พระเยซู​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “อย่า​บอก​เรื่องนี้​ให้​ใคร​รู้​เป็น​อัน​ขาด”</verse>
				<verse number="31">แต่​พอ​พวก​เขา​ออก​มา ก็​ได้​กระจาย​ข่าว​ของ​พระเยซู​ไป​จน​ทั่ว​แคว้น​นั้น</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ชาย​สอง​คนนี้​ไป​แล้ว มี​คน​พา​ชาย​ที่​ถูก​ผี​สิง​จน​ทำ​ให้​พูด​ไม่​ได้ เข้า​มา​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระเยซู​ไล่​ผี​ออก​ไป​แล้ว ชาย​คน​นั้น​ก็​พูด​ได้ ทำ​ให้​ชาว​บ้าน​แปลกใจ​มาก​และ​พูด​ว่า “ไม่​เคย​เห็น​เรื่อง​อะไร​อย่างนี้​ใน​อิสราเอล​มา​ก่อน​เลย”</verse>
				<verse number="34">แต่​พวก​ฟาริสี​กลับ​พูด​ว่า “เขา​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​หัวหน้า​ผี​ขับ​ไล่​ผี​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​เดิน​ทาง​ไป​ทั่ว​ทุก​เมือง​และ​ทุก​หมู่บ้าน ไป​สั่งสอน​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว และ​ประกาศ​ข่าว​ดี​เกี่ยว​กับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า พร้อม​กับ​รักษา​โรคภัย​ไข้เจ็บ​ต่างๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​พระองค์​เห็น​คน​มาก​มาย พระองค์​ก็​รู้สึก​สงสาร เพราะ​พวก​เขา​มี​ปัญหา​และ​ไม่​มี​ที่​พึ่ง เหมือน​ฝูง​แกะ​ที่​ไม่​มี​คน​เลี้ยง</verse>
				<verse number="37">พระองค์​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “พืชผล​ที่​จะ​ให้​เก็บเกี่ยว​นั้น​มี​มาก​มาย แต่​คน​งาน​มี​น้อย</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น​ให้​อ้อนวอน​ขอ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​พืชผล ให้​ส่ง​คน​งาน​มา​ช่วย​เก็บเกี่ยว​พืชผล​ของ​พระองค์​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พระเยซู​เรียก​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​มา และ​ให้​สิทธิอำนาจ​กับ​พวก​เขา​เหนือ​วิญญาณ​ชั่ว เพื่อ​จะ​ขับ​พวก​มัน​และ​รักษา​โรคภัย​ไข้เจ็บ​ทุก​ชนิด​ได้</verse>
				<verse number="2">นี่​คือ​รายชื่อ​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​คือ ซีโมน หรือ​เรียก​กัน​ว่า เปโตร อันดรูว์​น้อง​ชาย​ของ​เขา ยากอบ​ลูก​ของ​เศเบดี ยอห์น​น้อง​ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="3">ฟีลิป บารโธโลมิว โธมัส มัทธิว​คน​เก็บ​ภาษี ยากอบ​ลูก​ของ​อัลเฟอัส ธัดเดอัส</verse>
				<verse number="4">ซีโมน ผู้​มี​ใจ​จดจ่อ​กับ​พระเจ้า และ​ยูดาส อิสคาริโอท คน​ที่​ต่อ​มา​ได้​หักหลัง​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ส่ง​สิบสอง​คนนี้​ออก​ไป พร้อม​กับ​สั่ง​ว่า “อย่า​ไป​หา​พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ชาว​ยิว อย่า​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ของ​พวก​ชาว​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="6">แต่​ให้​ไป​หา​คน​อิสราเอล แกะ​ของ​พระเจ้า​ที่​หลง​หาย</verse>
				<verse number="7">ไป​ประกาศ​ว่า ‘อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว’</verse>
				<verse number="8">และ​รักษา​คนป่วย​ให้​หาย ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น รักษา​คน​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ให้​หาย​สะอาด และ​ไล่​ผี​ออก​จาก​คน คุณ​ได้รับ​ฤทธิ์​อำนาจนี้​มา​เปล่าๆ​ก็​ให้​ช่วย​คน​อื่น​เปล่าๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เวลา​เดิน​ทาง ไม่​ต้อง​เอา​เงิน​ทอง​ติด​ตัว​ไป ไม่​ต้อง​เอา​กระเป๋า หรือ​เสื้อผ้า​สำรอง หรือ​รองเท้า​สาน หรือ​ไม้เท้า​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​คน​ทำงาน​ก็​สมควร​จะ​ได้รับ​การเลี้ยงดู​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​จำเป็น</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คุณ​เข้า​ไป​บ้าน​ไหน​เมือง​ไหน​ก็​ตาม ให้​หา​คน​ที่​เต็มใจ​ต้อนรับ​คุณ และ​พัก​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​คน​นั้น​ตลอด​จนกว่า​จะ​จาก​เมือง​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​คุณ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน ก็​ขอ​พระเจ้า​อวยพร​ให้​เขา​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="13">ถ้า​คน​ใน​บ้าน​นั้น​ยินดี​ต้อนรับ​คุณ พร​นั้น​ก็​จะ​ตก​อยู่​กับ​บ้าน​นั้น แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ต้อนรับ​คุณ พร​นั้น​ก็​จะ​กลับ​คืน​มา​หา​คุณ</verse>
				<verse number="14">และ​ถ้า​บ้าน​ไหน​เมือง​ไหน​ไม่​ต้อนรับ​คุณ และ​ไม่​ฟัง​สิ่ง​ที่​คุณ​พูด ก็​ออก​จาก​ที่​นั่น​เสีย และ​สะบัด​ฝุ่น​จาก​เท้า ​ออก​เสีย​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​วัน​พิพากษา ชาว​เมือง​นั้น​จะ​ได้รับ​โทษ​หนัก​กว่า​ชาว​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์ เสีย​อีก</verse>
				<verse number="16">ฟัง​ให้​ดี​นะ เรา​ส่ง​พวก​คุณ​ออก​ไป​เหมือน​ส่ง​แกะ​ไป​อยู่​ท่าม​กลาง​ฝูง​หมา​ป่า ดัง​นั้น​พวก​คุณ​ต้อง​ฉลาด​เหมือน​งู และ​ซื่อ​บริสุทธิ์​เหมือน​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="17">ระวัง​ให้​ดี​เพราะ​คน​พวก​นั้น​จะ​จับ​พวก​คุณ​ไป​ขึ้น​ศาล และ​เฆี่ยน​คุณ​ใน​ที่ประชุม</verse>
				<verse number="18">พวก​คุณ​จะ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​ยืน​ต่อ​หน้า​เจ้าเมือง​และ​กษัตริย์ เพราะ​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา พวก​คุณ​จะ​ต้อง​เป็น​พยาน​เล่า​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​กษัตริย์ เจ้าเมือง และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ชาว​ยิว​ฟัง</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​โดน​จับ ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ว่า​จะ​พูด​อะไร หรือ​จะ​พูด​อย่าง​ไร เพราะ​เมื่อ​ถึง​เวลา พระเจ้า​จะ​บอก​เอง​ว่า​จะ​ให้​คุณ​พูด​อะไร</verse>
				<verse number="20">จริงๆ​แล้ว คน​ที่​พูด​จะ​ไม่​ใช่​ตัว​พวก​คุณ แต่​เป็น​พระวิญญาณ​ของ​พระบิดา​พูด​ผ่าน​ทาง​คุณ</verse>
				<verse number="21">พี่น้อง​จะ​หักหลัง​กัน​เอง​ให้​ไป​ถูก​ฆ่า พ่อ​จะ​หักหลัง​ลูก​ให้​ไป​ถูก​ฆ่า ลูกๆ​จะ​ต่อต้าน​พ่อ​แม่ และ​ส่ง​พ่อ​แม่​ไป​ให้​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="22">ทุก​คน​จะ​เกลียด​พวก​คุณ เพราะ​พวก​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา แต่​ใคร​ที่​ทน​ได้​จน​ถึง​ที่​สุด​ก็​จะ​ได้รับ​ความรอด</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ข่มเหง​คุณ​ใน​เมือง​หนึ่ง ก็​ให้​หนี​ไป​เมือง​อื่น เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ถึง​ก่อน​ที่​พวก​คุณ​จะ​เดิน​ทาง​ไป​ทั่ว​ทุก​เมือง​ของ​อิสราเอล​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="24">ศิษย์​ไม่​เหนือ​กว่า​ครู และ​ทาส​ก็​ไม่​เหนือ​กว่า​เจ้านาย</verse>
				<verse number="25">ศิษย์​น่า​จะ​พอใจ​แล้ว ที่​เป็น​ได้​เหมือน​ครู และ​ทาส​ก็​น่า​จะ​พอใจ​แล้ว ที่​เป็น​ได้​เหมือน​เจ้านาย ถ้า​ขนาด​เจ้า​ของ​บ้าน​ยัง​ถูก​เรียก​ว่า​ซาตาน แล้ว​ลูกบ้าน​จะ​ไม่​ถูก​เรียก​ด้วย​ชื่อ​ที่​เลว​ร้าย​กว่า​นั้น​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น ไม่​ต้อง​กลัว​คน​พวก​นั้น เพราะ​ทุก​อย่าง​ที่​ปิดบัง​ไว้​ก็​จะ​ถูก​เปิดโปง​ออก​มา และ​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ความลับ​ก็​จะ​ถูก​เปิดเผย</verse>
				<verse number="27">สิ่ง​ที่​เรา​ได้​บอก​คุณ​ใน​ที่​มืด ก็​ขอ​ให้​ไป​พูด​ใน​ที่​สว่าง สิ่ง​ที่​เรา​กระซิบ​บอก​คุณ ก็​ให้​ไป​ประกาศ​จาก​บน​ดาดฟ้า</verse>
				<verse number="28">อย่า​กลัว​คน​พวก​นี้​ที่​ฆ่า​ได้​แต่​ร่างกาย แต่​ไม่​สามารถ​ฆ่า​วิญญาณ​ของ​คุณ​ได้ แต่​ให้​เกรง​กลัว​พระองค์​ผู้​ที่​สามารถ​ทำลาย​ได้​ทั้ง​ร่างกาย​และ​วิญญาณ​ของ​คุณ​ใน​นรก</verse>
				<verse number="29">ถ้า​พระบิดา​ของ​คุณ​ไม่​ยอม แม้​แต่​นก​กระจอก​ตัว​เล็กๆ​สอง​ตัว​ที่​มี​ค่า​แค่​บาท​เดียว​จะ​ตก​ลง​มา​บน​พื้น​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="30">แม้​แต่​เส้นผม​ทุก​เส้น​บน​หัว​คุณ พระองค์​ก็​นับ​ไว้​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="31">อย่า​กลัว​เลย เพราะ​พวก​คุณ​มี​ค่า​มาก​กว่า​นก​กระจอก​ทั้ง​ฝูง​มาก​นัก</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ใคร​ยอมรับ​เรา​ต่อ​หน้า​คน​ใน​โลกนี้ เรา​ก็​จะ​ยอมรับ​เขา​ต่อ​หน้า​พระบิดา​ของ​เรา​บน​สวรรค์​ด้วย</verse>
				<verse number="33">แต่​ถ้า​ใคร​ไม่​ยอมรับ​เรา​ต่อ​หน้า​คน​ใน​โลกนี้ เรา​ก็​จะ​ไม่​ยอมรับ​เขา​ต่อหน้า​พระบิดา​ของ​เรา​บน​สวรรค์​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="34">อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​เพื่อ​นำ​ความ​สงบสุข​มา​ให้​กับ​โลกนี้ เรา​ไม่​ได้​นำ​ความ​สงบสุข​มา แต่​เรา​นำ​ดาบ​มา​ให้</verse>
				<verse number="35">เพราะ​เรา​มา​เพื่อ​ทำ​ให้ ‘ลูกชาย​ต่อต้าน​พ่อ ลูกสาว​ต่อ​ต้าน​แม่ ลูกสะใภ้​ต่อต้าน​แม่​ผัว ศัตรู​ของ​เขา​ก็​คือ​คน​ใน​ครอบครัว​ของ​เขา​นั่น​เอง’</verse>
				<verse number="36"></verse>
				<verse number="37">คน​ที่รัก​พ่อ​หรือ​แม่​ของ​ตัวเอง​มาก​กว่า​เรา ก็​ไม่​เหมาะ​ที่​จะ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา คน​ที่รัก​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว​ของ​ตัวเอง​มาก​กว่า​เรา ก็​ไม่​เหมาะ​ที่​จะ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="38">คน​ที่​ไม่​ยอม​แบก​ไม้​กางเขน​ของ​ตัวเอง แล้ว​ตาม​เรา​มา ก็​ไม่​เหมาะ​ที่​จะ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="39">คน​ที่​พยายาม​เอา​ตัว​รอด จะ​ไม่​รอด แต่​คน​ที่​สละ​ตัวเอง​เพื่อ​เรา​จะ​ค้นพบ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="40">คน​ที่​ต้อนรับ​คุณ ก็​ต้อนรับ​เรา​ด้วย และ​คน​ที่​ต้อนรับ​เรา ก็​ได้​ต้อนรับ​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="41">คน​ที่​ต้อนรับ​ผู้พูดแทนพระเจ้า เพราะ​เขา​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล​แบบ​เดียว​กับ​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​นั้น​ได้รับ และ​คน​ที่​ต้อนรับ​คน​ที่​เชื่อฟัง​พระเจ้า​เพราะ​เขา​เชื่อฟัง​พระเจ้า ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล​แบบ​เดียว​กับ​คน​ที่​เชื่อฟัง​พระเจ้า​นั้น​ได้รับ</verse>
				<verse number="42">แม้​แต่​คน​ที่​ให้​แค่​น้ำเย็น​แก้ว​เดียว​กับ​ศิษย์​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​คน​หนึ่ง​ของ​เรา เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า คนๆ​นั้น​จะ​ได้รับ​รางวัล​ตอบแทน​อย่าง​แน่นอน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​สั่ง​พวก​ศิษย์​ทั้ง​สิบ​สอง​คน​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​จาก​ที่​นั่น​ไป​ประกาศ​สั่งสอน​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ใน​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="2">ยอห์น​ผู้​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ซึ่ง​อยู่​ใน​คุก ได้ยิน​ข่าว​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ที่​พระคริสต์​ทำ จึง​ให้​ลูกศิษย์​ของ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="3">ถาม​พระเยซู​ว่า “ท่าน​คือ​คนๆ​นั้น​ที่​กำลัง​จะ​มา หรือ​เรา​จะ​ต้อง​รอ​อีก​คน​หนึ่ง​ครับ”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “กลับ​ไป​บอก​ยอห์น​ถึง​สิ่ง​ที่​คุณ​ได้ยิน​และ​ได้​เห็น คือ</verse>
				<verse number="5">คน​ตาบอด​มองเห็น คนง่อย​เดิน​ได้ คน​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ก็​หาย คน​หูหนวก​ได้ยิน คน​ตาย​กลับ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​คนจน​ก็​ได้ยิน​ข่าวดี</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​ไม่​ทิ้ง​เรา​เพราะ​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ​เป็น​คน​ที่​มี​เกียรติ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ศิษย์​ของ​ยอห์น​กลับ​ไป​แล้ว พระเยซู​เริ่ม​พูด​ถึง​ยอห์น​กับ​ฝูงชน​ว่า “พวก​คุณ​ออก​ไป​ดู​อะไร​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​หรือ</verse>
				<verse number="8">ไป​ดู​ต้นอ้อ ลู่​ตาม​ลม​หรือ​อย่าง​ไร ถ้า​ไม่​ใช่ แล้ว​ออก​ไป​ดู​อะไร​กัน ไป​ดู​คน​แต่งตัว​หรูหรา​หรือ ไม่​ใช่​แน่ เพราะ​คน​ที่​แต่งตัว​หรูหรา​นั้น​อยู่​กัน​ใน​วัง</verse>
				<verse number="9">ถ้า​อย่าง​นั้น พวก​คุณ​ออก​ไป​ดู​อะไร​กัน ไป​ดู​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ใช่​ไหม ใช่​แล้ว และ​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ยอห์น​นั้น​เป็น​ยิ่ง​กว่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="10">เขา​เป็น​คน​ที่​พระคัมภีร์ ได้​เขียน​ไว้​ว่า ‘ดูสิ เรา​จะ​ส่ง​ผู้​ส่งข่าว​ของ​เรา​มา​ก่อน​หน้า​ท่าน เขา​จะ​ไป​เตรียม​หนทาง​ให้​กับ​ท่าน’</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​นั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​ทุกๆ​คน​ที่​เกิด​มา​จาก​ผู้หญิง แต่​คน​ที่​สำคัญ​น้อย​ที่​สุด​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ ก็​ยัง​ยิ่งใหญ่​กว่า​ยอห์น​อีก</verse>
				<verse number="12">นับ​ตั้งแต่​ยอห์น​ผู้​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​มา​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้ อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​ได้รับ​การ​ข่มเหง​อย่าง​หนัก​และ​พวก​ป่าเถื่อน​ก็​พยายาม​ที่​จะ​ปล้น​เอา​ไป</verse>
				<verse number="13">พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​รวม​ทั้ง​กฎ​ของ​โมเสส​จน​มา​ถึง​สมัย​ยอห์น ได้​บอก​ให้​รู้​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิดขึ้น​บ้าง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​คุณ​เชื่อ​พวก​เขา คุณ​จะ​ต้อง​เชื่อ​ว่า ยอห์น​ก็​คือ​เอลียาห์ คน​ที่​พวก​เขา​บอก​ว่า​จะ​มา</verse>
				<verse number="15">ใคร​ที่​มี​หู​ก็​ฟัง​เอา​ไว้​ให้​ดี</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​เปรียบ​คน​สมัยนี้​เหมือน​กับ​อะไร​ดี พวก​เขา​เป็น​เหมือน​เด็กๆ​ที่​นั่ง​อยู่​ที่​ตลาด และ​ร้อง​ตะโกน​ใส่​กัน​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘เรา​เป่า​ปี่​ให้​ฟัง แต่​เธอ​ก็​ไม่​เต้น​ตาม เรา​ร้องเพลง​งานศพ​ให้ แต่​เธอ​ก็​ไม่​ทำ​ตัว​เศร้าโศก’</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ยอห์น​มา เขา​ไม่​ได้​กิน​และ​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เหมือน​คน​อื่นๆ คน​ก็​ว่า​เขา ‘มี​ผี​สิง’</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​บุตรมนุษย์​มา ทั้ง​กิน​และ​ดื่ม คน​ก็​พูด​ว่า ‘ดู​ไอ้​หมอ​นั่น​สิ ทั้ง​ตะกละ​และ​ขี้เมา แถม​ยัง​เป็น​เพื่อน​กับ​คน​เก็บ​ภาษี และ​คน​บาป​อีก​ด้วย’ แต่​สติปัญญา​นั้น​ถูก​หรือ​ผิด ก็​ดู​ได้​จาก​ผล​ทั้งหลาย​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระเยซู​ก็​เริ่ม​ประณาม​เมือง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​การอัศจรรย์​ไว้​เป็น​ส่วน​ใหญ่ เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยอม​กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​พูด​ว่า “น่า​ละอาย​จริงๆ​เมือง​โคราซิน​และ​เมือง​เบธไซดา เพราะ​ถ้า​เรื่อง​อัศจรรย์​ที่​เกิดขึ้น​ใน​เมือง​ของ​เจ้านี้ ไป​เกิด​ที่​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน คน​ที่​นั่น​ก็​คง​กลับตัว​กลับใจ​ใส่​ผ้า​กระสอบ​และ​เอา​ขี้เถ้า​โรย​หัว​ไป​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="22">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​วัน​พิพากษา​นั้น โทษ​ของ​พวกเจ้า​ที่​อยู่​ใน​สอง​เมืองนี้​จะ​รุนแรง​กว่า​โทษ​ของ​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เจ้า เมือง​คาเปอรนาอุม เจ้า​คิด​ว่า​เจ้า​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น​สูง​เทียม​ฟ้า​หรือ ไม่​มี​ทาง เจ้า​จะ​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​แดน​คนตาย​ต่าง​หาก เพราะ​ถ้า​การ​อัศจรรย์​ที่​เรา​ได้​ทำ​ให้​เจ้า​เห็น​นี้ ไป​ทำ​ที่​เมือง​โสโดม เมือง​นั้น​ก็​คง​ยัง​อยู่​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​วัน​ตัดสิน​โทษ​นั้น โทษ​ของ​เมือง​โสโดม​ก็​จะ​เบา​กว่า​โทษ​ของ​เจ้า​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​ว่า “พระบิดา ลูก​ขอ​ขอบคุณ​พระองค์ ผู้​เป็น​เจ้า​ของ​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก เพราะ​พระองค์​ได้​ปิดบัง​เรื่อง​เหล่านี้​จาก​พวก​ที่​มี​การศึกษา​และ​พวก​เฉลียว​ฉลาด แต่​ได้​เปิดเผย​ให้​กับ​พวก​ที่​ไร้เดียงสา​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ</verse>
				<verse number="26">ใช่​แล้ว พระบิดา เพราะ​นั่นแหละ​เป็น​ไป​ตาม​ความพอใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระบิดา​ได้​ให้​เรา​มี​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบุตร​นอกจาก​พระบิดา และ​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบิดา​นอกจาก​พระบุตร และ​คน​ที่​พระบุตร​เลือก​ที่​จะ​บอก​ให้​รู้​เกี่ยวกับ​พระบิดา</verse>
				<verse number="28">เชิญ​มา​สิ ทุก​คน​ที่​รู้สึก​เหนื่อย​ใจ​และ​แบก​ภาระ​หนัก แล้ว​เรา​จะ​ให้​พวก​คุณ​หาย​เหนื่อย​ใจ</verse>
				<verse number="29">รับ​เรา​เป็น​ผู้นำ​ชีวิต และ​เรียนรู้​จาก​เรา เพราะ​เรา​อ่อนน้อม และ​ถ่อม​สุภาพ แล้ว​พวก​คุณ​จะ​ได้​หาย​เหนื่อย​ใจ</verse>
				<verse number="30">ชีวิต​ที่​มี​เรา​เป็น​ผู้นำ​นั้น​สบายๆ​และ​ภาระ​ที่​เรา​ให้​นี้​ก็​เบา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระเยซู​เดิน​ผ่าน​ทุ่ง​ข้าว​สาลี ซึ่ง​เป็น​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​พอดี พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​หิวจัด ก็​เลย​เด็ด​ยอด​รวงข้าว​สาลี​มา​ขยี้​เปลือก​ออก​แล้ว​กิน​กัน</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวก​ฟาริสี เห็น​ก็​บอก​พระเยซู​ว่า “ดู​นั่น​สิ พวก​ศิษย์​ของ​คุณ​กำลัง​ทำ​ผิด​กฎ​วัน​หยุด”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า​ดาวิด​ทำ​อะไร ตอน​ที่​เขา​และ​ลูกน้อง​ของ​เขา​หิวโหย</verse>
				<verse number="4">ดาวิด​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า แล้ว​ไป​เอา​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​มา​กิน​กัน​กับ​ลูกน้อง ซึ่ง​ตาม​กฎ​แล้ว​มี​แต่​พวก​นักบวช​เท่า​นั้น​ที่​กิน​ได้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​กฎ​ของ​โมเสส​หรือ​ว่า พวก​นักบวช​ที่​ทำงาน​อยู่​ใน​วิหาร บาง​ครั้ง​ก็​ทำงาน​ตรง​กับ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา ซึ่ง​ถือ​ว่า​ผิด​กฎ แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​มี​ความผิด</verse>
				<verse number="6">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มี​คน​หนึ่ง ที่​อยู่​ที่​นี่ ยิ่งใหญ่​กว่า​วิหาร​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="7">ถ้า​คุณ​เข้าใจ​ความหมาย​ของ​ข้อ​พระคัมภีร์​ที่​ว่า เรา​อยาก​เห็น​ความเมตตา ไม่​ใช่​เครื่อง​บูชา คุณ​คงจะ​ไม่​ประณาม​คน​เหล่านี้​ที่​ไม่​มี​ความผิด​แน่</verse>
				<verse number="8">เพราะ ‘บุตรมนุษย์​เป็น​นาย​เหนือ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา’”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​ออก​มา​จาก​ที่​นั่น และ​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="10">มี​ชาย​มือ​ลีบ​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​นั่น พวก​ยิว​บาง​คน​พยายาม​ที่​จะ​หา​เรื่อง​ใส่ร้าย​พระองค์ จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “มัน​ผิด​กฎ​หรือ​เปล่า ถ้า​จะ​รักษา​คน​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ตอบ​ว่า “ถ้า​พวก​คุณ​มี​แกะ​อยู่​ตัว​หนึ่ง แล้ว​มัน​ตก​ลง​ไป​ใน​บ่อ​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา คุณ​จะ​ไม่​ช่วย​ดึง​มัน​ขึ้น​มา​จาก​บ่อ​หรือ</verse>
				<verse number="12">มนุษย์​นั้น​มี​ค่า​มาก​กว่า​แกะ​เสีย​อีก ดังนั้น​การ​ทำ​ดี​ใน​วันหยุด​ทาง​ศาสนา​จึง​ไม่​ผิด​กฎ”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระเยซู​สั่ง​กับ​คน​มือ​ลีบ​ว่า “ยืด​มือ​ออก​มา” เขา​ก็​ทำ​ตาม แล้ว​มือ​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ​เหมือน​กับ​มือ​อีก​ข้าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="14">พวก​ฟาริสี​จึง​ออก​ไป​วางแผน​ฆ่า​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเยซู​รู้ตัว​เสีย​ก่อน​จึง​ไป​จาก​ที่​นั่น มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​ตาม​พระองค์​ไป และ​พระองค์​รักษา​พวก​เขา​ให้​หาย​ป่วย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="16">พระองค์​สั่ง​พวก​นั้น​ว่า ห้าม​บอก​คน​อื่น​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="17">เรื่อง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​อิสยาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="18">“นี่​คือ​ผู้​รับใช้​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้ เรา​รัก​เขา​และ​ภูมิใจ​เขา​มาก เรา​จะ​ให้​วิญญาณ​ของ​เรา​กับ​เขา เขา​จะ​ประกาศ​ความ​ยุติธรรม​ต่อ​ชน​ทุก​ชาติ</verse>
				<verse number="19">เขา​จะ​ไม่​ทะเลาะ​วิวาท และ​ไม่​มี​ปาก​มี​เสียง ไม่​มี​ใคร​จะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​เขา​ตาม​ท้องถนน</verse>
				<verse number="20">ต้นอ้อ​ที่​ช้ำ​แล้ว เขา​ก็​จะ​ไม่​หัก​ทิ้ง ไส้​ตะเกียง​ที่​ใกล้​มอด เขา​ก็​จะ​ไม่​ดับ จนกว่า​เขา​จะ​นำ​ความ​ยุติธรรม​มา​และ​ทำ​ให้​มัน​เกิดขึ้น​จริง</verse>
				<verse number="21">	เขา​จะ​เป็น​ความหวัง​ของ​คน​ทุก​ชาติ”</verse>
				<verse number="22">มี​คน​พา​ชาย​ที่​ถูก​ผีสิง​ที่​ตาบอด​และ​พูด​ไม่​ได้​มา​หา​พระเยซู พระองค์​รักษา​เขา​จน​มอง​เห็น​และ​พูด​ได้</verse>
				<verse number="23">ทำ​ให้​คน​ทั้งหมด​ประหลาดใจ​มาก และ​ถาม​กัน​ว่า “เป็น​ไป​ได้​ไหม ที่​เขา​จะ​เป็น​บุตร​ของ​ดาวิด”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ก็​พูด​ว่า “ที่​คนนี้​ไล่​ผี​ออก​ได้ ก็​เพราะ​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​เบเอลเซบูล หัวหน้า​ผี”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​รู้​ถึง​ความ​คิด​นั้น จึง​ตอบ​ไป​ว่า “อาณาจักร​ที่​แตกแยก​จะ​ถูก​ทำลาย เมือง​ไหน​หรือ​ครัว​เรือน​ไหน​ที่​แตก​แยก ก็​คง​จะ​ไป​ไม่​รอด</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​ถ้า​ซาตาน ขับไล่​ซาตาน มัน​ก็​ต่อสู้​กับ​ตัว​มัน​เอง แล้ว​อาณาจักร​ของ​มัน​จะ​ตั้ง​อยู่​ได้​อย่าง​ไร</verse>
				<verse number="27">และ​ถ้า​เรา​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​เบเอลเซบูล​ขับไล่​พวก​ผีชั่ว​นั้น แล้ว​พวก​ของ​คุณ​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​ใคร​ขับไล่​พวก​ผีชั่ว​นั้น​ล่ะ ดังนั้น พวก​ศิษย์​ของ​คุณ​เอง​จะ​พิสูจน์​ว่า สิ่ง​ที่​คุณ​พูด​เกี่ยว​กับ​เรา​นั้น​ผิด</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​เรา​ขับไล่​ผีชั่ว​ออก​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า ก็​แสดง​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​พวก​คุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="29">จริงๆ​แล้ว ใคร​จะ​บุก​เข้า​ไป​ปล้น​บ้าน​ของ​คน​ที่​แข็งแรง​ได้ นอก​จาก​จะ​มัด​เจ้า​ของ​บ้าน​ที่​แข็งแรง​นั้น​ไว้​ก่อน จึง​จะ​ปล้น​ข้าวของ​ใน​บ้าน​ได้</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ใคร​ไม่​ได้​อยู่​ฝ่าย​เรา ก็​เป็น​ศัตรู​กับ​เรา ใคร​ไม่​ได้​ช่วย​เรา​รวบรวม ก็​ทำ​ให้​คน​เหล่า​นั้น​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​เรา​จะ​บอก​คุณ​ว่า พระเจ้า​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ทุก​ชนิด และ​คำ​หมิ่นประมาท​ทุก​อย่าง แต่​พระเจ้า​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​ที่​หมิ่นประมาท​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​ที่​ใส่ร้าย​บุตรมนุษย์ แต่​พระเจ้า​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​คน​ที่​ใส่ร้าย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ทั้ง​เดี๋ยวนี้​และ​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="33">“ถ้า​อยาก​รู้​ชนิด​ของ​ต้นไม้ ก็​ให้​ดู​ที่​ผล​ของ​มัน ถ้า​ต้น​ดี​ผล​ก็​จะ​ออก​มา​ดี ถ้า​ต้น​เลว​ผล​ก็​จะ​ออก​มา​เลว</verse>
				<verse number="34">ไอ้​ชาติ​อสรพิษ คำพูด​ดีๆ​และ​ถูกต้อง​จะ​มา​จาก​ปาก​คน​ชั่วๆ​อย่าง​พวก​เจ้า​ได้​อย่าง​ไร​กัน ใน​เมื่อ​ใจ​เต็ม​ไป​ด้วย​อะไร ปาก​ก็​จะ​พูด​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="35">คนดี​ก็​จะ​พูด​แต่​สิ่ง​ดีๆ​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา แต่​คน​ชั่ว​ก็​จะ​พูด​แต่​สิ่ง​ชั่วๆ​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​วัน​ตัดสิน​โทษ​นั้น เจ้า​จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ใน​คำพูด​ที่​ไร้สาระ​ทุก​คำ​ที่​ได้​พูด​ออก​มา</verse>
				<verse number="37">คำพูด​ของ​เจ้า​นี่แหละ ที่​จะ​ชี้​ว่า​เจ้า​ถูก​หรือ​ผิด”</verse>
				<verse number="38">พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​บางคน​บอก​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​ให้​ดู​หน่อย พวก​เรา​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระเจ้า​อยู่​กับ​อาจารย์”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ตอบ​ว่า “มี​แต่​คน​ที่​ชั่ว​และ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า ที่​เรียกร้อง​ให้​ทำ​การอัศจรรย์​ให้​ดู แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ดู นอก​จาก​การอัศจรรย์​ของ​โยนาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="40">โยนาห์​อยู่​ใน​ท้อง​ปลา​ตัว​ใหญ่​ถึง​สาม​วัน​สาม​คืน บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​อยู่​ใน​ใจ​กลาง​โลก​เป็น​เวลา​สาม​วัน​สาม​คืน​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="41">ใน​วัน​พิพากษา​นั้น ชาว​เมือง​นีนะเวห์ จะ​ลุก​ขึ้น​มา​พร้อม​กับ​พวก​คุณ​ที่​อยู่​ใน​สมัยนี้ และ​จะ​ประณาม​พวก​คุณ เพราะ​ชาว​นีนะเวห์​ได้​กลับตัว​กลับใจ​เมื่อ​ได้ยิน​คำสอน​ของ​โยนาห์ แต่​พวก​คุณ​ไม่​ยอม ทั้งๆ​ที่​ตอนนี้​คน​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​โยนาห์​ก็​อยู่​ที่​นี่​แล้ว</verse>
				<verse number="42">ใน​วัน​พิพากษา​นั้น ราชินี​แห่ง​ทิศ​ใต้ ก็​เหมือน​กัน จะ​ลุก​ขึ้น​มา​พร้อม​กับ​พวก​คุณ​ที่​อยู่​ใน​สมัยนี้ และ​จะ​ประณาม​พวก​คุณ เพราะ​ท่าน​อุตส่าห์​เดิน​ทาง​มา​จาก​สุด​ปลาย​โลก เพื่อ​จะ​มา​ฟัง​คำสอน​ที่​ฉลาด​ปราดเปรื่อง​ของ​ซาโลมอน และ​ตอนนี้​คน​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​ซาโลมอน​ก็​อยู่​ที่​นี่​แล้ว แต่​พวก​คุณ​กลับ​ไม่​ยอม​ฟัง​เขา</verse>
				<verse number="43">ผี​ชั่ว​ตน​หนึ่ง เมื่อ​มัน​ออก​จาก​ร่าง​ของ​คน​หนึ่ง​ไป มัน​ได้​ร่อนเร่​ไป​ตาม​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​เพื่อ​หา​ที่​หยุดพัก แต่​ก็​หา​ไม่​พบ</verse>
				<verse number="44">มัน​จึง​พูด​ขึ้น​ว่า ‘กลับ​ไป​บ้าน​เก่า ที่​ออก​มา​ดี​กว่า’ เมื่อ​กลับ​มา​ถึง มัน​ก็​พบ​ว่า​บ้าน​เก่า​นั้น​ว่างเปล่า​อยู่ เก็บ​กวาด​สะอาด​เป็น​ระเบียบ​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="45">มัน​จึง​ไป​ชวน​ผี​ที่​ชั่วร้าย​กว่า​มัน​มา​อีก​เจ็ด​ตน เข้า​มา​รวม​กัน​อยู่​ที่​บ้าน​หลัง​นั้น สุดท้าย​สภาพ​ของ​คนๆ​นั้น ก็​เลว​ร้าย​ยิ่งกว่า​ใน​ตอน​แรก​เสีย​อีก คนชั่ว​ใน​สมัยนี้​ก็​จะ​มี​สภาพ​เหมือน​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​พูด​กับ​ฝูงชน​อยู่​นั้น แม่​และ​น้องๆ​ของ​พระองค์​ได้​มา​รอ​อยู่​ข้าง​นอก อยาก​ที่​จะ​พูด​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="47">มี​คน​มา​บอก​พระองค์​ว่า “แม่​และ​น้องๆ​ของ​อาจารย์​มา​ยืน​รอ​อยู่​ด้าน​นอก อยาก​จะ​พูด​คุย​กับ​อาจารย์​ครับ”</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​ถาม​เขา​ว่า “รู้​ไหม​ว่า ใคร​คือ​แม่​ของ​เรา​และ​ใคร​คือ​พี่น้อง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="49">แล้ว​พระองค์ ก็​ชี้​ไป​ที่​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์ และ​พูด​ว่า “พวก​คุณ​นี่​ไง ที่​เป็น​แม่​และ​พี่น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="50">คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระบิดา​ของ​เรา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์ คน​นั้น​แหละ​คือ​พี่น้อง​ชาย​หญิง​และ​แม่​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ใน​วัน​เดียว​กัน​นั้น​เอง พระเยซู​ออก​จาก​บ้าน​มา​นั่ง​อยู่​ที่​ริม​ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="2">คน​จำนวน​มาก​มา​ห้อมล้อม​พระองค์ พระองค์​จึง​ลง​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​เรือ​โดย​มี​คน​พวก​นั้น​ยืน​อยู่​ริม​ฝั่ง</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระองค์​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ต่างๆ​สอน​พวก​เขา​หลาย​อย่าง พระองค์​เล่า​ว่า “มี​ชาวนา​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หว่าน​เมล็ดพืช</verse>
				<verse number="4">ใน​ขณะ​ที่​กำลัง​หว่าน​อยู่​นั้น พืช​บาง​เมล็ด​ตก​บน​ทางเดิน นก​ก็​มา​จิก​กิน​หมด</verse>
				<verse number="5">บาง​เมล็ด​ตก​ลง​บน​ดิน​ที่​ชั้นล่าง​เป็น​หิน มี​ดิน​ไม่​มาก​นัก เมล็ด​พวก​นั้น​ก็​งอก​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว แต่​เนื่อง​จาก​ดิน​ไม่​ลึก</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น พืช​พวก​นั้น​ก็​ถูก​แดด​แผดเผา พวก​มัน​มี​ราก​ตื้นๆ​ก็​เลย​เหี่ยวแห้ง​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="7">บาง​เมล็ด​ตก​ลง​กลาง​พงหนาม หนาม​ก็​งอก​ขึ้น​มา​ปกคลุม​พืช​นั้น​หมด</verse>
				<verse number="8">บาง​เมล็ด​ตก​ลง​บน​ดิน​ดี จึง​งอกงาม​เกิด​ดอก​ออก​ผล​มากมาย ร้อย​เท่า​บ้าง หกสิบ​เท่า​บ้าง และ​สามสิบ​เท่า​บ้าง</verse>
				<verse number="9">ใคร​มี​หู ก็​ฟัง​ไว้​ให้​ดี”</verse>
				<verse number="10">พวก​ศิษย์​ต่าง​ถาม​พระเยซู​ว่า “ทำไม​อาจารย์​ถึง​ใช้​แต่​เรื่อง​เปรียบเทียบ​เล่า​ให้​คน​ฟัง”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​แต่​พวก​คุณ​เท่า​นั้น​ที่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ถึง​เรื่อง​ความลับ​ของ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ แต่​คน​อื่นๆ​เรา​จะ​ไม่​บอก</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​เข้าใจ​อยู่​แล้ว​ก็​จะ​เข้าใจ​มาก​ยิ่งขึ้น​จน​เหลือเฟือ ส่วน​คน​ที่​ไม่​เข้าใจ แล้ว​ยัง​ไม่​สนใจ​ฟัง​อีก แม้​สิ่ง​ที่​เขา​เข้าใจ​ก็​จะ​หาย​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="13">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​เล่า​ให้​พวก​เขา​ฟัง เพราะ​ถึง​เขา​จะ​เห็น ก็​เหมือน​กับ​ไม่​เห็น ถึง​จะ​ได้ยิน ก็​เหมือน​กับ​ไม่​ได้ยิน และ​ไม่​เข้าใจ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ซึ่ง​ก็​เป็น​จริง​ตาม​ที่​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​บอก​ไว้​ว่า ‘คุณ​จะ​ฟัง​แล้ว​ฟัง​อีก แต่​จะ​ไม่​เข้าใจ คุณ​จะ​ดู​แล้ว​ดู​อีก แต่​จะ​ไม่​เห็น</verse>
				<verse number="15">เพราะ​จิตใจ​ของ​คน​พวกนี้​ดื้อด้าน​ไป​เสีย​แล้ว พวก​เขา​ปิด​หู​ปิด​ตา จึง​ทำ​ให้​ตา​มอง​ไม่​เห็น หู​ก็​ไม่​ได้ยิน และ​จิตใจ​ก็​ไม่​เข้า​ใจ พวก​เขา​จึง​ไม่​ได้​หัน​กลับ​มา​หา​เรา​เพื่อ​ให้​เรา​รักษา’</verse>
				<verse number="16">พวก​คุณ​ที่​มี​ตา​มอง​เห็น​และ​มี​หู​ได้ยิน​นั้น ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มี​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​พวก​คน​ทั้งหลาย​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ใฝ่ฝัน​อยาก​เห็น อยาก​ได้ยิน​สิ่งที่​พวก​คุณ​เห็น​และ​ได้ยิน​นี้ แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​เห็น​และ​ก็​ไม่​ได้ยิน​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ฟัง​ให้​ดี นี่​คือ​ความหมาย​ของ​เรื่อง​ชาวนา​ที่​หว่าน​เมล็ดพืช</verse>
				<verse number="19">เมล็ดพืช​ที่​ตก​ตาม​ถนน​หนทาง คือ​คน​ที่​ฟัง​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​แต่​ไม่​เข้าใจ มารร้าย​ก็​มา​ฉกฉวย​เอา​พืช​ที่​หว่าน​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา​ไป</verse>
				<verse number="20">เมล็ดพืช​ที่​ตก​บน​ดิน​ตื้นๆ​ที่​มี​หิน​อยู่​ข้าง​ล่าง คือ​คน​ที่​เมื่อ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​แล้ว ก็​รีบ​รับ​ไว้​ทันที​และ​มี​ความสุข​ทีเดียว</verse>
				<verse number="21">แต่​ถ้อยคำ​ไม่​ได้​ฝัง​ลึก​เข้า​ไป​ใน​จิตใจ จึง​อยู่​ได้​ไม่​นาน เมื่อ​เกิด​เรื่อง​ทุกข์ร้อน​หรือ​ถูก​ข่มเหง​รังแก​เพราะ​ถ้อยคำ​นั้น ก็​รีบ​ทิ้ง​ถ้อยคำ​นั้น​ทันที</verse>
				<verse number="22">เมล็ดพืช​ที่​ตกลง​ใน​พงหนาม​นั้น คือ​คน​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ แต่​ยัง​เป็น​ห่วง​กังวล​เกี่ยว​กับ​ชีวิต​ใน​โลกนี้ และ​หลงไหล​ใน​ทรัพย์​สมบัติ สิ่ง​เหล่านี้​มา​คลุม​ถ้อยคำ​ไว้ เลย​ไม่​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="23">ส่วน​เมล็ดพืช​ที่​ตกลง​ใน​ดิน​ดี​นั้น คือ​คน​ที่​ได้​ฟัง​ถ้อยคำ​แล้ว​เข้าใจ จึง​เกิด​ผล​ร้อย​เท่า​บ้าง หกสิบ​เท่า​บ้าง สามสิบ​เท่า​บ้าง”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ให้​ฟัง​ว่า “อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ เปรียบ​เหมือน​กับ​คน​ที่​หว่าน​เมล็ด​พันธุ์​ดี​ใน​นา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="25">แต่​ใน​คืน​นั้น เมื่อ​ทุก​คน​หลับ​หมด ศัตรู​ของ​เขา​ได้​เข้า​มา​หว่าน​เมล็ด​วัชพืช​ลง​ไป​ใน​นา​ข้าว​สาลี แล้ว​ก็​ไป</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​ต้น​ข้าว​สาลี​ออก​รวง ต้น​วัชพืช​ก็​งอก​งาม​ขึ้น​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="27">พวก​คนใช้​มา​ถาม​เขา​ว่า ‘นาย​ครับ นาย​หว่าน​เมล็ด​พันธุ์​ดี​ลง​ไป​ใน​นา​นี่​ครับ แล้ว​ต้น​วัชพืช​โผล่​มา​ได้​อย่างไร​ครับ’</verse>
				<verse number="28">เขา​ตอบ​ไป​ว่า ‘เป็น​ฝีมือ​ของ​ศัตรู’ คนใช้​ถาม​ต่อว่า ‘นาย​จะ​ให้​พวก​เรา​ไป​ถอน​ต้น​วัชพืช​ทิ้ง​ไหม​ครับ’</verse>
				<verse number="29">เขา​ตอบ​ว่า ‘ไม่​ต้อง​หรอก เพราะ​กลัว​ว่า​จะ​ถอน​ข้าว​สาลี​ติด​ไป​กับ​ต้น​วัชพืช​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ปล่อย​ให้​มัน​เติบโต​ไป​ด้วย​กัน​จน​ถึง​ฤดู​เก็บเกี่ยว แล้ว​ข้า​จะ​สั่ง​ให้​คน​งาน​เก็บ​ต้น​วัชพืช​ก่อน แล้ว​มัด​เข้า​ด้วย​กัน เอา​ไป​เผา​ไฟ แล้ว​จึง​ค่อย​มา​เก็บ​ข้าว​สาลี​ไป​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง​ของ​ข้า’”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ยัง​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ให้​ฟัง​ว่า “อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​เมล็ด​มัสตาร์ด​เมล็ด​หนึ่ง ที่​ชาวนา​เอา​ไป​ปลูก​ไว้​ใน​ไร่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="32">มัน​เป็น​เมล็ด​ที่​เล็ก​ที่​สุด​ใน​จำนวน​เมล็ด​ทั้งหมด แต่​เมื่อ​มัน​โต​ขึ้น​มา มัน​กลับ​สูง​ใหญ่​กว่า​พืช​สวนครัว​ทั้งหมด​และ​กลาย​เป็น​ต้น​ที่​นก​มา​ทำ​รัง​ตาม​กิ่ง​ก้าน​ของ​มัน​ได้”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ให้​ฟัง​ว่า “อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​กับ​เชื้อฟู ที่​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ผสม​ลง​ไป​ใน​แป้ง​สามถัง แล้ว​มัน​ก็​ทำ​ให้​แป้ง​ทั้ง​ก้อน​ฟู​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​พวกนี้​ให้​ฟัง และ​ใช้​เรื่อง​เปรียบ​เทียบ​ทั้งหมด ไม่​มี​สัก​เรื่อง​เลย ที่​ไม่​ได้​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​เล่า</verse>
				<verse number="35">ซึ่ง​ก็​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พูด​ไว้​ว่า “เรา​จะ​พูด​ออก​มา​เป็น​เรื่อง​เปรียบเทียบ เรา​จะ​พูด​ถึง​ความลับ​ที่​ถูก​ปกปิด​ไว้​ตั้งแต่​สร้าง​โลก​มา”</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​จาก​ฝูงชน​มา แล้ว​เข้า​ไป​ใน​บ้าน พวก​ศิษย์​เข้า​มา​บอก​พระองค์​ว่า “ช่วย​อธิบาย​เรื่อง​ต้น​วัชพืช​ใน​นา​นั้น​ให้​หน่อย​ครับ”</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ตอบ​ว่า “คน​ที่​หว่าน​เมล็ด​พืชพันธุ์​ดี​คือ บุตรมนุษย์</verse>
				<verse number="38">ไร่นา​คือ​โลกนี้ เมล็ด​พืชพันธุ์​ดี​คือ​คน​ของ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ต้น​วัชพืช​คือ​คน​ของ​มารร้าย</verse>
				<verse number="39">ศัตรู​ที่​เข้า​มา​หว่าน​วัชพืช​คือ​มารร้าย ฤดู​เก็บเกี่ยว​คือ​วัน​สิ้น​ยุค และ​พวก​คน​งาน​ที่​เก็บเกี่ยว​ก็​คือ​พวก​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="40">ต้น​วัชพืช​ถูก​ถอน​ไป​เผา​ไฟ​อย่างไร เมื่อ​วัน​สิ้น​ยุค​มา​ถึง​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="41">บุตรมนุษย์​จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ออก​ไป​รวบรวม​ทุก​อย่าง​ที่​ทำ​ให้​คน​ทำ​บาป​และ​คน​ที่​ทำ​ชั่ว ให้​ออก​ไป​จาก​อาณาจักร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">ทูตสวรรค์​จะ​เอา​คน​พวกนี้ ไป​โยน​ลง​ใน​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรง ที่​มี​แต่​เสียง​ร้องไห้​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด</verse>
				<verse number="43">แล้ว​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ก็​จะ​ส่อง​สว่าง​เหมือน​กับ​ดวง​อาทิตย์​ใน​อาณาจักร​ของ​พระบิดา​ของ​พวก​เขา ใคร​มี​หู ก็​ฟัง​ไว้​ให้​ดี”</verse>
				<verse number="44">“อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เหมือน​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​ซ่อน​ไว้​ใน​ทุ่งนา เมื่อ​มี​คน​มา​พบ​เข้า​ก็​เอา​ไป​ซ่อน​ไว้​เหมือน​เดิม และ​ด้วย​ความ​ดีใจ​จึง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เขา​มี แล้ว​ไป​ซื้อ​ที่​นา​นั้น”</verse>
				<verse number="45">“อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เหมือน​พ่อค้า​ที่​ไป​หา​ไข่มุก​เม็ด​งาม</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​ได้​พบ​ไข่มุก​ที่​มี​ค่า​มหาศาล​เม็ด​หนึ่ง จึง​ไป​ขาย​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เขา​มี และ​ไป​ซื้อ​ไข่มุก​เม็ด​นั้น”</verse>
				<verse number="47">“อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เหมือน​อวน​ที่​ทอด​อยู่​ใน​ทะเลสาบ​และ​จับ​ปลา​ได้​หลาย​ชนิด</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​อวน​เต็ม ก็​ลาก​อวน​ขึ้น​ฝั่ง นั่ง​เลือก​แต่​ปลา​ที่​ดีๆ​ใส่​เข่ง และ​โยน​ปลา​ที่​ไม่​ดี​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="49">ใน​วัน​สิ้น​ยุค​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น เหล่า​ทูตสวรรค์​จะ​ออก​มา​แยก​พวก​คนชั่ว​ออก​จาก​พวก​คนดี</verse>
				<verse number="50">แล้ว​จะ​โยน​พวก​คนชั่ว​ลง​ใน​เตาไฟ​ที่​ร้อนแรง​ที่​มี​แต่​เสียง​ร้องไห้​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด”</verse>
				<verse number="51">“ทั้งหมด​ที่​เรา​พูด​มา​นี้ พวก​คุณ​เข้าใจ​แล้ว​หรือ​ยัง” พวก​ศิษย์​ตอบ​ว่า “เข้าใจ​แล้ว​ครับ”</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ทุก​คน ที่​ได้​เรียนรู้​ถึง​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​แล้ว ก็​เหมือน​เจ้าของ​บ้าน​คน​หนึ่ง ที่​ได้​เอา​สมบัติ​ทั้ง​เก่า​และ​ใหม่​ออก​มา​จาก​ห้อง​เก็บ​ของ”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​พวกนี้​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ได้​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="54">กลับ​ไป​ที่​บ้าน​เมือง​ของ​พระองค์ แล้ว​เริ่ม​สอน​คน​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว พวก​เขา​ก็​ทึ่ง​และ​ถาม​กัน​ว่า “ไอ้​หมอ​นี่​ไป​ได้​สติปัญญา​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ใน​การ​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์นี้​มา​จาก​ไหน​กัน</verse>
				<verse number="55">นี่​มัน​ลูก​ช่างไม้​ไม่​ใช่​หรือ มี​แม่​ชื่อ​มารีย์ มี​น้องชาย​ชื่อ​ยากอบ โยเซฟ ซีโมน และ​ยูดาส ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="56">น้องสาว​ทุก​คน​ของ​มัน​ก็​อยู่​เมือง​เดียว​กับ​พวก​เรา​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​มัน​ไป​ได้​สติปัญญา​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​อย่างนี้​มา​จาก​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="57">พวก​เขา​จึง​ขุ่นเคือง​พระองค์​มาก แต่​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้รับ​เกียรติ​ใน​ทุก​ที่ ยกเว้น​ใน​บ้านเมือง และ​ใน​ครอบครัว​ของ​ตนเอง​เท่า​นั้น”</verse>
				<verse number="58">พระเยซู​จึง​ไม่​ได้​ทำ​การอัศจรรย์​ที่​นั่น​มาก​นัก เพราะ​พวก​นั้น​ไม่​มี​ความ​เชื่อ​ใน​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">เมื่อ​กษัตริย์​เฮโรด ผู้​ปกครอง​แคว้น​กาลิลี​ได้ยิน​เรื่องราว​เกี่ยว​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">ก็​พูด​กับ​ที่​ปรึกษา​ของ​เขา​ว่า “ต้อง​เป็น​ยอห์น​คน​ที่​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แน่ๆ เขา​ถึง​ทำ​การอัศจรรย์​พวกนี้​ได้”</verse>
				<verse number="3">ก่อน​หน้า​นี้ เฮโรด​ได้​จับ​ยอห์น​ล่าม​โซ่​และ​ขัง​คุก​ไว้ เพราะ​เห็น​แก่​นาง​เฮโรเดียส​ภรรยา​ของ​ฟีลิป​น้องชาย​ของ​เฮโรด​เอง</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ยอห์น​บอก​เขา​เสมอ​ว่า “มัน​ผิด​ที่​ท่าน​เอา​เฮโรเดียส​มา​เป็น​ภรรยา”</verse>
				<verse number="5">เฮโรด​จึง​อยาก​จะ​ฆ่า​ยอห์น แต่​เขา​ก็​กลัว​ประชาชน เพราะ​ประชาชน​ถือ​ว่า​ยอห์น​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ใน​งาน​วันเกิด​ของ​เฮโรด ลูกสาว​ของ​เฮโรเดียส​ได้​ออก​มา​เต้นรำ​ให้​เฮโรด​และ​แขก​ของ​เขา​ดู เธอ​ทำ​ให้​เฮโรด​ถูกอก​ถูกใจ​มาก</verse>
				<verse number="7">เฮโรด​สาบาน​ที่​จะ​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เธอ​ขอ</verse>
				<verse number="8">เธอ​ขอ​เฮโรด​ตาม​ที่​แม่​ของ​เธอ​บอก​ให้​ขอ คือ “ดิฉัน​ขอ​หัว​ของ​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ใส่​ถาด​มา​ให้​ที่​นี่​ค่ะ”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​เฮโรด​เสียใจ​มาก แต่​เพราะ​เขา​ได้​สาบาน​ไว้​แล้ว​ต่อ​หน้า​แขก​ของ​เขา เฮโรด​จึง​สั่ง​ให้​ทำ​ตาม​ที่​เธอ​ต้องการ</verse>
				<verse number="10">เฮโรด​ใช้​ให้​คน​ไป​ตัด​หัว​ยอห์น​ใน​คุก</verse>
				<verse number="11">แล้ว​เอา​ใส่​ถาด​มา​ให้​เธอ แล้ว​เธอ​ก็​เอา​ไป​ให้​แม่​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="12">พวก​ศิษย์​ของ​ยอห์น​มา​เอา​ร่าง​ของ​ยอห์น​ไป​ฝัง และ​ไป​เล่า​เรื่องนี้​ให้​พระเยซู​ฟัง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ยอห์น พระองค์​ได้​ลง​เรือ​ไป​ยัง​ที่​เปลี่ยว​เพียง​คน​เดียว เมื่อ​ผู้คน​จาก​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ได้ยิน​เรื่องนี้ พวก​เขา​ก็​เดิน​เท้า​ติดตาม​พระองค์</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระองค์​มา​ถึง​ฝั่ง​ก็​เห็น​ฝูงชน​เป็น​จำนวน​มาก​รอ​อยู่​ก่อน​แล้ว พระองค์​รู้สึก​สงสาร​และ​ได้​รักษา​โรค​ให้​กับ​คนป่วย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​ตอนเย็น พวก​ศิษย์​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “ที่​นี่​ก็​เปลี่ยว​มาก​และ​นี่​ก็​เย็น​มาก​แล้ว ส่ง​ฝูงชน​พวกนี้​กลับ​ไป​เถอะ พวก​เขา​จะ​ได้​เข้า​ไป​ตาม​หมู่บ้าน​ต่างๆ​หา​ซื้อ​อาหาร​กิน​กัน”</verse>
				<verse number="16">แต่​พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​เขา​ไม่​ต้อง​ไป​ไหน​หรอก อยู่​นี่​แหละ พวก​คุณ​ไป​หา​อาหาร​มา​เลี้ยง​พวก​เขา​สิ”</verse>
				<verse number="17">พวก​ศิษย์​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ไม่​มี​อะไร​เลย​นอก​จาก​ขนมปัง​ห้า​ก้อน กับ​ปลา​สอง​ตัว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​บอก​ว่า “เอา​มา​นี่​สิ”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​สั่ง​ให้​ฝูงชน​นั่ง​ลง​บน​หญ้า แล้ว​พระองค์​หยิบ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​มา พระเยซู​มอง​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์ ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว​พระองค์​แบ่ง​ขนมปัง​ให้​กับ​พวก​ศิษย์ แล้ว​พวก​ศิษย์​ก็​แจก​ขนมปัง​ให้​ประชาชน</verse>
				<verse number="20">ทุก​คน​กิน​กัน​จน​อิ่ม และ​พวก​ศิษย์​ยัง​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​ได้​จน​เต็ม​สิบสอง​เข่ง</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​นั่น​มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ห้า​พัน​คน ไม่​นับ​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="22">ทันที​ที่​กิน​กัน​เสร็จ​แล้ว พระเยซู​ให้​พวก​ศิษย์​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​ก่อน​ล่วงหน้า ส่วน​พระองค์​รอ​ส่ง​ประชาชน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พระองค์​ส่ง​ประชาชน​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​ตาม​ลำพัง​เพื่อ​อธิษฐาน เมื่อ​ถึง​ตอน​ค่ำ พระองค์​ก็​ยัง​อยู่​ที่​นั่น​คน​เดียว</verse>
				<verse number="24">ส่วน​เรือ​ได้​ออก​ไป​ไกล​จาก​ฝั่ง​มาก​แล้ว และ​ถูก​คลื่น​ซัด​เพราะ​แล่น​ทวน​ลม​อยู่</verse>
				<verse number="25">ช่วง​ตี​สาม​ถึง​หก​โมง​เช้า พระเยซู​เดิน​บน​น้ำ​ไป​หา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​ศิษย์​เห็น​พระองค์​เดิน​อยู่​บน​น้ำ ก็​ตกใจกลัว ร้อง​กัน​เสียง​หลง​ว่า “ผี”</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ก็​รีบ​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “อย่า​ตกใจ เรา​เอง ไม่​ต้อง​กลัว”</verse>
				<verse number="28">เปโตร​ก็​เลย​พูด​ว่า “อาจารย์ ถ้า​เป็น​อาจารย์​จริงๆ​เรียก​ให้​ผม​เดิน​บน​น้ำ​ไปหา​หน่อย​สิ​ครับ”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “มา​สิ” เปโตร​ก็​ออก​มา​จาก​เรือ เดิน​บน​น้ำ​ไป​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="30">แต่​เมื่อ​เปโตร​เห็น​คลื่น​ลม​พัด​แรง​ก็​กลัว และ​เริ่ม​จม​ลง​ไป​ใน​น้ำ เขา​ร้อง​ตะโกน​ว่า “อาจารย์ ช่วยด้วย”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ยื่น​มือ​จับ​ตัว​เขา​ไว้​ทันที แล้ว​พูด​ว่า “ความ​เชื่อ​น้อย​จริงๆ จะ​ไป​สงสัย​ทำไม”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เปโตร​และ​พระเยซู​ขึ้น​มา​อยู่​บน​เรือ​แล้ว ลม​ก็​สงบ​ลง</verse>
				<verse number="33">พวก​ศิษย์​ที่​อยู่​ใน​เรือ​ต่าง​มา​กราบไหว้​พระองค์ และ​พูด​ว่า “อาจารย์​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​จริงๆ”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ข้าม​ฟาก​มา​ถึง​ฝั่ง​เยนเนซาเรท</verse>
				<verse number="35">ประชาชน​ที่​นั่น​จำ​พระเยซู​ได้ ก็​เลย​ส่ง​ข่าว​กัน​ไป​ทั่ว​บริเวณ​ที่​อยู่​ใกล้ๆ​นั้น​ว่า​พระเยซู​มา พวก​เขา​พา​พวก​คนป่วย​ทั้งหมด​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="36">พวก​คน​ป่วย​ต่าง​อ้อนวอน​ขอ​แค่​แตะ​พู่​ที่​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​พระองค์ และ​ทุก​คน​ที่​ได้​แตะ​ก็​หาย​ป่วย​กัน​หมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ได้​เดิน​ทาง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​มา​หา​พระองค์ และ​ถาม​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“ทำไม​ศิษย์​ของ​คุณ​ถึง​ไม่​ทำ​ตาม​ประเพณี​ที่​สืบทอด​กัน​มา​จาก​บรรพบุรุษ ทำไม​พวก​เขา​ถึง​ไม่​ล้าง​มือ​ก่อน​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​ว่า “แล้ว​ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ขัด​คำสั่ง​พระเจ้า​เพราะ​เห็นแก่​ประเพณี​ของ​พวก​คุณ​ล่ะ</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​บอก​ว่า ‘ให้​เคารพ​นับถือ​พ่อ​และ​แม่’ และ ‘ใคร​สาปแช่ง​พ่อแม่​จะ​มี​โทษ​ถึง​ตาย’</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​คุณ​กลับ​สอน​ว่า​ไม่​ผิด​ที่​จะ​บอก​พ่อแม่​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ลูก​จะ​เอา​มา​ช่วย​พ่อแม่​ได้​นั้น ลูก​ได้​ยก​ให้​กับ​พระเจ้า​ไป​หมด​แล้ว’</verse>
				<verse number="6">ด้วย​วิธีนี้ เขา​ก็​เลย​ไม่​ต้อง​เคารพ​พ่อ​ของ​เขา เพราะ​เห็นแก่​ประเพณี​ของ​คุณ คุณ​ยกเลิก​พระคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ไอ้​พวก​หน้าซื่อใจคด อิสยาห์​ได้​พูด​แทน​พระเจ้า​เกี่ยว​กับ​พวก​คุณ​ไว้​ถูกต้อง​เลย​ที่​ว่า</verse>
				<verse number="8">‘คน​พวกนี้​นับถือ​เรา​แต่​ปาก​เท่า​นั้น แต่​ใจ​ของ​เขา​ห่างไกล​จาก​เรา​มาก</verse>
				<verse number="9">จึง​ไม่​มี​ประโยชน์​ที่​เขา​จะ​บูชา​เรา เพราะ​สิ่ง​ที่​เขา​สอน​กัน​นั้น เป็น​แค่​กฎ​ที่​มนุษย์​ตั้ง​ขึ้น’”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​เรียก​ฝูงชน​เข้า​มา​และ​พูด​ว่า “ฟัง​ให้​เข้าใจ​นะ</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​เข้า​ไป​ใน​ปาก​ไม่​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า​หรอก แต่​สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​นั่น​แหละ ที่​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">พวก​ศิษย์​เข้า​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​รู้​หรือ​เปล่า ที่​อาจารย์​พูด​ไป​นั้น ทำ​ให้​พวก​ฟาริสี​โกรธ​แค้น​มาก”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ต้นไม้​ทุก​ต้น​ที่​พระบิดา​ของ​เรา​บน​สวรรค์​ไม่​ได้​ปลูก ก็​จะ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน​จน​หมด</verse>
				<verse number="14">ไม่​ต้อง​ไป​สนใจ​หรอก พวก​เขา​เป็น​คน​นำ​ทาง​ตาบอด ถ้า​คน​ตาบอด​นำทาง​คน​ตาบอด ทั้ง​สอง​คน​ก็​จะ​ตก​ลง​ไป​ใน​คู”</verse>
				<verse number="15">เปโตร​บอก​พระเยซู​ว่า “ช่วย​อธิบาย​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ที่​เพิ่ง​พูด​ไป​นั้น​ให้​ฟัง​หน่อย​ครับ”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​พูด​ว่า “อะไร​กัน ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="17">ไม่​เห็น​หรือ​ว่า ทุก​อย่าง​ที่​คน​กิน​เข้า​ไป​ใน​ปาก​จะ​ตก​ลง​ไป​ใน​ท้อง แล้ว​ถ่าย​ออก​มา</verse>
				<verse number="18">แต่​สิ่ง​ที่​พูด​ออก​มา​จาก​ปาก​นั้น มัน​มา​จาก​ใจ และ​สิ่งนี้​เอง​ที่​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะ​สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ใจ คือ​ความคิด​ชั่วร้าย การเข่นฆ่ากัน การมีชู้ ความผิดบาป​ทางเพศ​อื่นๆ การลักขโมย การโกหก การใส่ร้ายป้ายสีกัน</verse>
				<verse number="20">สิ่ง​เหล่านี้​แหละ​เป็น​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า แต่​การ​ที่​ไม่​ได้​ล้าง​มือ​ก่อน​กิน​อาหาร ไม่​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า​หรอก”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น และ​เข้า​ไป​ยัง​เขตแดน​เมือง​ไทระ และ​เมือง​ไซดอน</verse>
				<verse number="22">หญิง​ชาว​คานาอัน​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​แถว​นั้น ได้​เข้า​มา​ร้อง​บอก​พระองค์​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต บุตร​ของ​ดาวิด สงสาร​ฉัน​ด้วย​เถอะ ลูกสาว​ของ​ฉัน​ถูก​ผี​สิง เธอ​ทน​ทุกข์ทรมาน​มาก”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ไม่​ได้​ตอบ​เธอ​เลย​สัก​คำ พวก​ศิษย์​เข้า​มา​ยุ​พระองค์​ว่า “ไล่​เธอ​ไป​เถอะ​ครับ น่า​รำคาญ ร้อง​ตะโกน​ตาม​ตื๊อ​อยู่​ได้”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​ตอบ​ผู้หญิง​คน​นั้น​ว่า “พระเจ้า​ส่ง​เรา​มา​ช่วย​เฉพาะ​คน​อิสราเอล​ที่​เป็น​เหมือน​แกะ​ที่​หลง​ทาง​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="25">เธอ​จึง​เข้า​มา​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​พระเยซู และ​พูด​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วย​ฉัน​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “มัน​ไม่​ถูกต้อง​หรอก​นะ ที่​จะ​เอา​อาหาร​ของ​ลูกๆ​ไป​โยน​ให้​หมา​กิน”</verse>
				<verse number="27">หญิง​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ใช่​ค่ะ แต่​หมา​ก็​ยัง​ได้​กิน​เศษ​อาหาร​ที่​หล่น​จาก​โต๊ะ​ของ​นาย​มัน​นะ​คะ”</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เธอ​นี่​มี​ความเชื่อ​มาก​จริงๆ เธอ​ขอ​อะไร​ก็​ให้​เป็น​ไป​ตาม​นั้น” แล้ว​ลูกสาว​ของ​นาง​ก็​หาย​เป็น​ปกติ​ทันที</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ออก​จาก​ที่​นั่น เดิน​ไป​ตาม​ชาย​ฝั่ง​ทะเลสาบ​กาลิลี​และ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา แล้ว​นั่ง​พัก​อยู่​บน​นั้น</verse>
				<verse number="30">มี​ฝูงชน​จำนวน​มาก​มา​หา​พระเยซู พวก​เขา​พา​คน​ง่อย คน​ตาบอด คน​พิการ คน​ใบ้ และ​คน​ที่​เป็น​โรค​อื่นๆ​อีก​มากมาย​มา​ด้วย และ​เอา​มา​วาง​นอน​อยู่​ที่​เท้า​ของ​พระองค์ แล้ว​พระองค์​ได้​รักษา​ทุก​คน​จน​หาย​หมด</verse>
				<verse number="31">ผู้คน​ต่าง​ก็​พา​กัน​ประหลาดใจ เมื่อ​เห็น​คน​ใบ้​พูด​ได้ คน​พิการ​ก็​หาย คน​ขา​เป๋​เดิน​ได้ และ​คน​ตาบอด​ก็​มอง​เห็น ทุก​คน​ต่าง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​อิสราเอล</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​เรียก​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​มา แล้ว​พูด​ว่า “สงสาร​คน​พวกนี้​จริงๆ​เพราะ​เขา​อยู่​ที่​นี่​กับ​เรา​มา​สาม​วัน​แล้ว และ​ไม่​มี​อะไร​กิน​ด้วย ไม่​อยาก​จะ​ส่ง​พวก​เขา​กลับ​ไป​ทั้งๆ​ที่​ยัง​หิว​อยู่ อาจ​จะ​ไป​เป็น​ลม​กลาง​ทาง​ได้”</verse>
				<verse number="33">พวก​ศิษย์​จึง​พูด​ว่า “ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​อย่างนี้ จะ​ไป​เอา​อาหาร​ที่​ไหน​มา​เลี้ยง​คน​ตั้ง​มากมาย​ขนาดนี้​ได้​ล่ะ​ครับ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ถาม​ว่า “พวก​คุณ​มี​ขนมปัง​อยู่​กี่​ก้อน” พวก​ศิษย์​ตอบ​ว่า “เจ็ด​ก้อน​กับ​ปลา​ตัว​เล็กๆ​อีก​ไม่​กี่​ตัว”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​บอก​ให้​ฝูงชน​นั่ง​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="36">พระองค์​เอา​ขนมปัง​ทั้ง​เจ็ด​ก้อน​และ​ปลา​มา ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ขนมปัง​และ​ปลา​ส่ง​ให้​พวก​ศิษย์ พวก​ศิษย์​ก็​เอา​ไป​แจก​ให้​กับ​ฝูงชน​กิน​กัน</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​ทุก​คน​กิน​อิ่ม​แล้ว พวก​ศิษย์​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​ได้​เจ็ด​เข่ง​เต็มๆ</verse>
				<verse number="38">นับ​ผู้ชาย​ที่​กิน​อยู่​ที่​นั่น​ได้​สี่​พัน​คน ไม่​รวม​ผู้หญิง​และ​เด็ก</verse>
				<verse number="39">หลัง​จาก​ที่​พระเยซู​ส่ง​ทุก​คน​กลับ​บ้าน​หมด​แล้ว พระองค์​ก็​ลง​เรือ​ไป​แคว้น​มากาดาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พวก​ฟาริสี​และ​พวก​สะดูสี​เรียก​ให้​พระเยซู​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​ให้​ดู เพื่อ​ทดสอบ​ว่า​พระองค์​มา​จาก​พระเจ้า​จริง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เมื่อ​ท้องฟ้า​สี​แดง​ใน​ตอน​เย็น คุณ​บอก​ว่า​พรุ่งนี้​อากาศ​จะ​ดี</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ท้องฟ้า​สี​แดง​และ​มืด​ครึ้ม​ใน​ตอน​เช้า คุณ​บอก​ว่า​วันนี้​ฝน​จะ​ตก คุณ​รู้จัก​ที่​จะ​ตี​ความหมาย​ของ​ดิน​ฟ้า​อากาศ แต่​กลับ​ไม่​รู้จัก​ความหมาย​ของ​สิ่ง​เหล่านี้​ที่​เรา​ทำ</verse>
				<verse number="4">มี​แต่​คน​ที่​ชั่ว​และ​ไม่​สัตย์ซื่อ​ต่อ​พระเจ้า ที่​เรียกร้อง​ให้​ทำ​การ​อัศจรรย์​ให้​ดู แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​ให้​ดู​นอก​จาก​การ​อัศจรรย์​ของ​โยนาห์” แล้ว​พระเยซู​ก็​ไป​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​กำลัง​ข้าม​ทะเลสาบ​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง​นั้น ก็​ลืม​เอา​ขนมปัง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​ได้​เตือน​พวก​เขา​ว่า “ระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี​และ​พวก​สะดูสี​ให้​ดี​นะ”</verse>
				<verse number="7">พวก​ศิษย์​จึง​พูด​กัน​ว่า “ที่​อาจารย์​พูด​อย่างนี้ ต้อง​เป็น​เพราะ​พวก​เรา​ลืม​เอา​ขนมปัง​มา​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​กำลัง​พูด​เรื่อง​อะไร จึง​พูด​ว่า “พวก​คุณ​นี่​ช่าง​มี​ความเชื่อ​น้อย​จริงๆ ไป​พูด​กัน​ถึง​เรื่อง​ไม่​มี​ขนมปัง​ทำไม</verse>
				<verse number="9">นี่​พวก​คุณ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ จำ​ไม่​ได้​แล้ว​หรือ ตอน​ที่​เรา​แบ่ง​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​เลี้ยง​คน​ห้าพัน​คน พวก​คุณ​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​เข่ง</verse>
				<verse number="10">หรือ​ตอน​ที่​เรา​แบ่ง​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​เลี้ยง​คน​สี่​พัน​คน พวก​คุณ​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​เข่ง</verse>
				<verse number="11">ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ไม่​เข้าใจ​นะ​ว่า เรา​ไม่​ได้​พูด​ถึง​เรื่อง​ขนมปัง แต่​เรา​เตือน​ให้​พวก​คุณ​ระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี​และ​พวก​สะดูสี”</verse>
				<verse number="12">ใน​ที่​สุด​พวก​ศิษย์​ก็​เข้าใจ​แล้ว​ว่า พระองค์​ไม่​ได้​พูด​ถึง​เชื้อ​ที่​ใส่​ใน​ขนมปัง แต่​เตือน​ให้​ระวัง​เรื่อง​คำสอน​ของ​พวก​ฟาริสี​และ​สะดูสี</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​แคว้น​ซีซารียา​ฟีลิปปี พระองค์​ถาม​พวก​ศิษย์​ว่า “คน​เขา​พูด​กัน​ว่า​บุตร​มนุษย์​เป็น​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="14">พวก​ศิษย์​ตอบ​ว่า “บาง​คน​ว่า​เป็น​ยอห์น​คน​ที่​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ บาง​คน​ก็​ว่า​เป็น​เอลียาห์ บาง​คน​ก็​ว่า​เป็น​เยเรมียาห์​หรือ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า”</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​ถาม​พวก​ศิษย์​ว่า “แล้ว​พวก​คุณ​ล่ะ ว่า​เรา​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="16">ซีโมน เปโตร ตอบ​ว่า “พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ซีโมน​ลูก​ของ​โยนาห์ คุณ​นี่​ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ ใน​เรื่องนี้ พระบิดา​ของ​เรา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​เป็น​ผู้​เปิดเผย​ให้​คุณ​รู้​นะ ไม่​ใช่​มนุษย์​หรอก</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คุณ​คือ​เปโตร และ​บน​หิน​ก้อนนี้ เรา​จะ​สร้าง​หมู่​ประชุม​ของ​เรา​ขึ้น​มา และ​อำนาจ​ทั้งหมด​ของ​ความ​ตาย จะ​ไม่​สามารถ​เอา​ชนะ​หมู่​ประชุม​ของ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​ให้​กุญแจ​ของ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​กับ​คุณ อะไร​ก็​ตาม​ที่​คุณ​ห้าม​ไม่​ให้​ทำ​บน​โลกนี้ พระเจ้า​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​จะ​ห้าม​ไม่​ให้​ทำ​ด้วย ส่วน​อะไร​ก็​ตาม​ที่​คุณ​ให้​ทำ​บน​โลกนี้ พระเจ้า​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​จะ​ให้​ทำ​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระเยซู​ได้​สั่ง​พวก​ศิษย์ ห้าม​ไม่​ให้​บอก​ใคร​ว่า​พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="21">ตั้งแต่​นั้น​เป็น​ต้น​มา พระเยซู​เริ่ม​อธิบาย​ให้​พวก​ศิษย์​ฟัง​ว่า พระองค์​จะ​ต้อง​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​หลาย​อย่าง​จาก​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​ชาว​ยิว พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ พระองค์​จะ​ถูก​ฆ่า แต่​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​ใน​วัน​ที่​สาม</verse>
				<verse number="22">เปโตร​ดึง​พระองค์​มา​ข้างๆ​และ​ต่อว่า​พระองค์​ว่า “ไม่​มี​ทาง​หรอก​อาจารย์ มัน​จะ​ไม่​มี​วัน​เกิด​ขึ้น​อย่าง​นั้น​แน่”</verse>
				<verse number="23">พระองค์​หัน​มา​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ไป​ให้​พ้น ไอ้​ซาตาน แก​กำลัง​ขัดขวาง​เรา เพราะ​แก​ไม่​ได้​คิด​แบบ​พระเจ้า แต่​คิด​แบบ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “ถ้า​ใคร​อยาก​จะ​ติด​ตาม​เรา คน​นั้น​ต้อง​เลิก​ตาม​ใจ​ตัวเอง และ​แบก​กางเขน​ของ​ตัวเอง​ตาม​เรา​มา</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​อยาก​จะ​เอา​ตัว​รอด​จะ​ไม่​รอด แต่​คน​ที่​ยอม​สละ​ตัวเอง​เพื่อ​เรา​จะ​ค้นพบ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="26">มัน​จะ​ได้​กำไร​ตรง​ไหน ถ้า​ได้​โลก​ทั้งใบ แต่​ตัวเอง​ถูก​ทำลาย​ไป จะ​เอา​อะไร​ไป​แลก​เพื่อ​จะ​ได้​ตัวเอง​กลับ​คืน​มา​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="27">เพราะ​บุตร​มนุษย์​จะ​กลับ​มา​ด้วย​ความ​สง่างาม​ของ​พระบิดา​ของ​พระองค์ และ​มา​พร้อม​กับ​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ แล้ว​บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ตัดสิน​มนุษย์​ทุก​คน​ตาม​การกระทำ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มี​บางคน​ใน​พวก​คุณ​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นี่​จะ​ยัง​ไม่​ตาย จน​กว่า​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​มา​ใน​อาณาจักร​ของ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หก​วัน​ต่อมา​พระเยซู​พา​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น​น้อง​ของ​ยากอบ ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​กัน​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ลักษณะ​ของ​พระองค์​ก็​เปลี่ยน​ไป​ต่อ​หน้า​พวก​เขา ใบหน้า​ของ​พระองค์​ส่อง​สว่าง​จ้า​เหมือน​ดวง​อาทิตย์ เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​กลาย​เป็น​สีขาว​เปล่ง​ประกาย​แวววับ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พวก​เขา​ก็​เห็น​โมเสส​กับ​เอลียาห์ กำลัง​พูดคุย​อยู่​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="4">เปโตร​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต ดี​มาก​เลย​ที่​พวก​เรา​ได้​มา​อยู่​ที่​นี่ ถ้า​ท่าน​ต้องการ ผม​จะ​สร้าง​เพิง​ขึ้น​มา​สาม​หลัง ให้​ท่าน​หลัง​หนึ่ง โมเสส​หลัง​หนึ่ง และ​เอลียาห์​หลัง​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​เปโตร​ยัง​พูด​อยู่​นั้น ก็​มี​เมฆ​สว่างไสว​มา​ปกคลุม​พวก​เขา​ไว้ และ​มี​เสียง​พูด​ออก​มา​จาก​เมฆ​ว่า “ท่าน​ผู้นี้​คือ​ลูก​รัก​ของ​เรา เรา​ภูมิใจ​ใน​ตัว​ท่าน​มาก ให้​เชื่อฟัง​ท่าน”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​ศิษย์​ได้ยิน ก็​ก้ม​หน้า​กราบ​ลง​กับ​พื้น​ด้วย​ความ​ตกใจ​กลัว​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="7">แต่​พระเยซู​เดิน​มา​แตะ​ตัว​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น ไม่​ต้อง​กลัว”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พวก​เขา​เงย​หน้า​ขึ้น​มา ก็​ไม่​เห็น​ใคร​อีก​นอก​จาก​พระเยซู​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เดิน​ลง​มา​จาก​ภูเขา พระองค์​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “อย่า​บอก​ใคร​ว่า​พวก​คุณ​ได้​เห็น​อะไร จน​กว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย”</verse>
				<verse number="10">พวก​ศิษย์​ถาม​พระเยซู​ว่า “ทำไม​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ถึง​พูด​ว่า เอลียาห์​จะ​ต้อง​มา​ก่อน​พระคริสต์​ล่ะ​ครับ”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เอลียาห์​จะ​ต้อง​มา​ก่อน​เพื่อ​มา​เตรียม​ทุก​อย่าง​ให้​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="12">แต่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เอลียาห์​ได้​มา​แล้ว แต่​พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​เอลียาห์ จึง​ทำ​กับ​เขา​ตาม​ใจ​ชอบ และ​พวก​เขา​ก็​จะ​ทรมาน​บุตร​มนุษย์​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="13">พวก​ศิษย์​ถึง​รู้​ว่า พระเยซู​กำลัง​พูด​ถึง​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระเยซู​กับ​พวก​ศิษย์​ลง​มา​ถึง​ที่ๆ​ฝูงชน​อยู่​กัน มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​คุก​เข่า​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="15">และ​พูด​ว่า “อาจารย์ ได้​โปรด​สงสาร​ลูกชาย​ของ​ผม​ด้วย​เถิด เขา​เป็น​โรค​ลม​บ้าหมู ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​มาก ตก​ลง​ใน​ไฟ​หรือ​ตก​น้ำ​อยู่​บ่อยๆ</verse>
				<verse number="16">ผม​พา​เขา​มา​หา​พวก​ศิษย์​ของ​อาจารย์ แต่​พวก​เขา​ก็​รักษา​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบ​เขา​ว่า “พวก​ขาด​ความเชื่อ หัวดื้อ เรา​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน เรา​จะ​ต้อง​อดทน​กับ​พวก​คุณ​ไป​ถึง​ไหน พา​เด็ก​คนนั้น​มา​หา​เรา​ซิ”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พระเยซู​ตวาด​ไล่​มาร​ร้าย​ตน​นั้น​ให้​ออก​ไป มัน​ก็​ออก​ไป​จาก​เด็ก​คนนั้น​ทันที แล้ว​เด็ก​คนนั้น​ก็​หาย​เป็น​ปลิด​ทิ้ง</verse>
				<verse number="19">พวก​ศิษย์​เข้า​มา​หา​พระองค์​ตาม​ลำพัง และ​ถาม​ว่า “ทำไม​พวก​เรา​ถึง​ไล่​ผี​ชั่ว​ตน​นั้น​ไม่​ได้​ล่ะ​ครับ”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เพราะ​พวก​คุณ​มี​ความ​เชื่อ​น้อย​เกิน​ไป เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​นะ​ว่า แค่​คุณ​มี​ความ​เชื่อ​เท่า​เมล็ด​มัสตาร์ด คุณ​สั่ง​ภูเขา​ลูกนี้​ให้​เคลื่อน​จาก​ที่​นี่​ไป​ที่​โน่น มัน​ก็​เคลื่อน​ไป​แล้ว จะ​ไม่​มี​อะไร​ที่​คุณ​ทำ​ไม่​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​ที่​แคว้น​กาลิลี พระเยซู​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​จับ​ส่ง​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="23">และ​เขา​จะ​ถูก​ฆ่า แต่​เขา​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ใน​วันที่​สาม” พวก​ศิษย์​จึง​เศร้าเสียใจ​มาก</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พระเยซู​กับ​พวก​ศิษย์​มา​ถึง​เมือง​คาเปอรนาอุม คน​เก็บ​ภาษี​วิหาร มา​ถาม​เปโตร​ว่า “อาจารย์​ของ​คุณ​ไม่​เสีย​ภาษี​วิหาร​หรือ​อย่าง​ไร”</verse>
				<verse number="25">เปโตร​ตอบ​ว่า “เสีย​สิ” เมื่อ​เปโตร​เข้า​ไปหา​พระเยซู​ใน​บ้าน พระเยซู​ก็​พูด​ขึ้น​ก่อน​ว่า “ซีโมน คุณ​คิด​อย่าง​ไร กษัตริย์​ใน​โลกนี้​เก็บ​ภาษี​จาก​ลูกๆ​ของ​พระองค์ หรือ​จาก​คน​อื่นๆ”</verse>
				<verse number="26">เปโตร​ตอบ​ว่า “เก็บ​จาก​คน​อื่นๆ​ครับ” พระเยซู​บอก​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​ลูกๆ​ก็​ไม่​ต้อง​เสีย​ภาษี​นะ​สิ</verse>
				<verse number="27">แต่​เพื่อ​ไม่​ให้​คน​เก็บ​ภาษี​โกรธ คุณ​ไป​ตกเบ็ด​ที่​ทะเลสาบ เมื่อ​จับ​ได้​ปลา​ตัว​แรก ให้​ง้าง​ปาก​มัน แล้ว​คุณ​จะ​พบ​เหรียญ​หนึ่ง​เหรียญ ให้​เอา​เงิน​นั้น​ไป​เสีย​ภาษี​ของ​เรา​สอง​คน”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​พวก​ศิษย์​ได้​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “ใคร​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​ครับ”</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​เรียก​เด็ก​เล็กๆ​คน​หนึ่ง​ให้​มา​ยืน​อยู่​ท่าม​กลาง​พวก​ศิษย์</verse>
				<verse number="3">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​พวก​คุณ​ไม่​ยอม​เปลี่ยน​ตัวเอง​ให้​เป็น​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ คุณ​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เลย</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ทำ​ตัว​อ่อนน้อม​ถ่อมตน​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ​คนนี้ ก็​จะ​เป็น​ผู้ที่​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="5">ใคร​ก็​ตาม​ที่​ต้อนรับ​เด็ก​เล็กๆ​อย่างนี้​เพราะ​เห็น​แก่​เรา คน​นั้น​ก็​ได้​ต้อนรับ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ระหว่าง​การ​ทำ​ให้​คน​ที่​ต่ำต้อย​คน​หนึ่ง​ใน​พวกนี้​ที่​ไว้วางใจ​ใน​เรา​หลง​ไป​ทำ​บาป กับ​การ​ถูก​ถ่วง​น้ำ​โดย​มี​หิน​โม่​แป้ง ผูก​คอ​ไว้ อย่าง​หลัง​นี้​ก็​ยัง​จะ​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="7">โลกนี้​มัน​น่า​ละอาย​จริงๆ​เพราะ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​มา​ยั่วยุ​ให้​คน​ทำ​บาป เรื่อง​อย่าง​นี้​หนี​ไม่​พ้น​หรอก ต้อง​เกิด​ขึ้น​แน่ แต่​คน​ที่​ก่อ​เรื่อง​แบบนี้​ขึ้น​มา​น่า​ละอาย​จริงๆ</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ถ้า​มือ​หรือ​เท้า​ของ​คุณ​เอง​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป ตัด​มัน​ทิ้ง​เลย เพราะ​มือ​ด้วน​หรือ​เท้า​ด้วน แล้ว​มี​ชีวิต​แท้​ตลอด​ไป ยัง​ดี​กว่า​มี​มือ​หรือ​เท้า​ครบ​ทั้ง​สอง​ข้าง แต่​ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ​ที่​ไม่​มี​วัน​ดับ</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ตา​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป ควัก​มัน​ทิ้ง​เลย เพราะ​เหลือ​ตา​ข้าง​เดียว​แล้ว​มี​ชีวิต​แท้​ตลอด​ไป ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​ตา​ครบ​ทั้ง​สอง​ข้าง แต่​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ใน​ไฟ​นรก</verse>
				<verse number="10">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ดูถูก​คน​ที่​ต่ำต้อย​พวกนี้​ของ​เรา​แม้​แต่​คน​เดียว เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ที่​บน​สวรรค์​นั้น ทูต​ประจำ​ตัว​ของ​พวก​เขา​เฝ้า​อยู่​ต่อ​หน้า​พระบิดา​ของ​เรา​เสมอ</verse>
				<verse number="11"></verse>
				<verse number="12">พวก​คุณ​คิด​อย่างไร ถ้า​ชาย​คน​หนึ่ง​มี​แกะ​อยู่​ร้อย​ตัว แล้ว​มี​ตัว​หนึ่ง​หาย​ไป เขา​จะ​ไม่​ทิ้ง​แกะ​ทั้ง​เก้าสิบเก้า​ตัว​ไว้​บน​ภูเขา และ​ออก​ตาม​หา​แกะ​ที่​หาย​ไป​หรือ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​เขา​พบ​แกะ​ตัว​นั้น​แล้ว เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เขา​จะ​ดีใจ​ที่​ได้​พบ​แกะ​ตัว​นั้น​มาก​กว่า​ที่​มี​แกะ​เก้าสิบเก้า​ตัว​ที่​ไม่​ได้​หาย​ไป​ไหน</verse>
				<verse number="14">พระบิดา​ของ​พวก​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​เหมือน​กัน ไม่​อยาก​ให้​คน​ที่​ต่ำต้อย​พวกนี้​ของ​เรา​สัก​คน​หลง​หาย​ไป</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พี่น้อง​ทำ​บาป​ต่อ​คุณ ก็​ให้​ไป​ชี้แจง​ความ​ผิด​ของ​เขา​ตัว​ต่อ​ตัว ถ้า​เขา​ฟัง คุณ​ก็​ได้​เขา​กลับ​มา​เป็น​พี่น้อง​อีก</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เขา​ไม่​ยอมฟัง ก็​ให้​พา​อีก​คน​หรือ​สอง​คน​ไปหา​เขา​ด้วย​กัน เพื่อ​จะ​ได้​มี​พยาน​รู้เห็น​สอง​หรือ​สาม​คน</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​ยอม​ฟัง​อีก ก็​ให้​เอา​เรื่องนี้​ไป​บอก​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า และ​ถ้า​เขา​ยัง​ไม่​ฟัง​แม้​แต่​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า ก็​ให้​ทำ​กับ​เขา​เหมือน​กับ​เป็น​คน​นอก​ศาสนา​หรือ​คน​เก็บ​ภาษี</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า อะไร​ก็​ตาม​ที่​พวก​คุณ​ห้าม​ใน​โลกนี้ พระเจ้า​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​จะ​ห้าม​ด้วย และ​อะไร​ก็​ตาม​ที่​พวก​คุณ​ยอม​ใน​โลกนี้ พระเจ้า​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​จะ​ยอม​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​อีก​ว่า ถ้า​พวก​คุณ​ที่​อยู่​ใน​โลกนี้​สอง​คน​เห็น​ด้วย​กัน​ที่​จะ​ขอ​สิ่ง​ใด​สิ่ง​หนึ่ง พระบิดา​ของ​เรา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​จะ​ทำ​ให้</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ที่​ไหน​ก็​ตาม ที่​มี​สอง​หรือ​สาม​คน​มา​อยู่​รวม​กัน​เพราะ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา เรา​ก็​จะ​อยู่​กับ​พวก​เขา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="21">เปโตร​ก็​เข้า​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ครับ เมื่อ​พี่น้อง​ทำ​บาป​ต่อ​ผม ผม​ควร​จะ​อภัย​ให้​กี่​ครั้ง​ดี​ครับ ตั้ง​เจ็ด​ครั้ง​เลย จะ​ดี​ไหม​ครับ”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ใคร​บอก​ว่า​แค่​เจ็ด​ครั้ง ต้อง​เป็น​เจ็ด​สิบ​เจ็ด​ครั้ง”</verse>
				<verse number="23">“ดังนั้น​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​ถึง​เปรียบ​เหมือน​กับ​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง ที่​ต้องการ​จะ​สะสาง​หนี้​ที่​พวก​ทาส​ติดค้าง​อยู่</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เริ่ม​คิด​บัญชี ทาส​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​หนี้​กษัตริย์​อยู่​ห้าสิบ​ล้าน​เหรียญ​เงิน ก็​ถูก​พา​ตัว​เข้า​มา</verse>
				<verse number="25">แต่​เขา​ไม่​มี​เงิน​พอที่​จะ​จ่าย​หนี้ กษัตริย์​จึง​สั่ง​ให้​เอา​ตัว​ทาส​คนนี้ รวมทั้ง​ภรรยา​และ​ลูกๆ​ตลอด​จน​ข้าว​ของ​ทุก​อย่าง​ของ​เขา​ไป​ขาย เพื่อ​เอา​เงิน​มา​ใช้​หนี้</verse>
				<verse number="26">คนนั้น​จึง​คุก​เข่า​ลง​อ้อนวอน​กษัตริย์​ว่า ‘ขอ​เวลา​ผม​หน่อย​เถอะ​ครับ แล้ว​จะ​ใช้​หนี้​ให้​ทั้งหมด’</verse>
				<verse number="27">กษัตริย์​เกิด​ความ​สงสาร​เขา ก็​เลย​ยก​หนี้​ให้​และ​ปล่อย​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ทาส​คนนี้​ออก​ไป ก็​ไป​เจอ​เพื่อน​ทาส​ด้วย​กัน​ที่​เป็น​หนี้​เขา​อยู่​หนึ่งร้อย​เหรียญ​เงิน เขา​ก็​เข้า​ไป​บีบ​คอ​เพื่อน​ทาส​คน​นั้น​และ​สั่ง​ว่า ‘ใช้​หนี้​มา​เดี๋ยวนี้’</verse>
				<verse number="29">เพื่อน​ทาส​ที่​เป็น​ลูกหนี้​ได้​คุก​เข่า​ลง​อ้อนวอน​ว่า ‘ขอ​เวลา​ผม​อีก​สัก​หน่อย​เถอะ​ครับ แล้ว​จะ​ใช้​หนี้​ให้’</verse>
				<verse number="30">แต่​เขา​ไม่​ยอม กลับ​สั่ง​ให้​จับ​เพื่อน​ทาส​คน​นั้น​ไป​ขัง​คุก​จน​กว่า​จะ​ใช้​หนี้​ให้​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ทาส​คน​อื่นๆ​เห็น​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ก็​รู้สึก​สลดใจ จึง​ไป​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​กษัตริย์​ฟัง</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​เรียก​ทาส​คน​นั้น​มา​หา และ​พูด​ว่า ‘ไอ้​ทาส​ชาติชั่ว ข้า​ได้​ยก​หนี้​ให้​เอ็ง​ทั้งหมด​เพราะ​เอ็ง​อ้อนวอน​ข้า</verse>
				<verse number="33">เอ็ง​ก็​ควร​จะ​สงสาร​เพื่อน​ทาส​คน​อื่นๆ​ของ​เอ็ง เหมือน​อย่าง​ที่​ข้า​สงสาร​เอ็ง​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ’</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​โกรธ​มาก ก็​เลย​ส่ง​ทาส​คนนี้​เข้า​คุก​และ​ให้​ลงโทษ​จน​กว่า​เขา​จะ​ใช้​หนี้​หมด</verse>
				<verse number="35">พระบิดา​ของ​เรา​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​คุณ​เหมือน​กัน ถ้า​คุณ​ไม่​ยอม​ยกโทษ​ให้​กับ​พี่น้อง​ด้วย​ใจ​จริง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">หลังจาก​ที่​พระเยซู​พูด​เรื่อง​พวกนี้​แล้ว พระองค์​ก็​ออก​จาก​แคว้น​กาลิลี​ไป​ที่​แคว้น​ยูเดีย ที่​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="2">มี​คน​ตาม​พระองค์​ไป​เป็น​จำนวน​มาก และ​พระองค์​รักษา​คนป่วย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="3">พวก​ฟาริสี​บางคน​มา​หา​พระองค์​และ​ทดสอบ​พระองค์​โดย​ถาม​ว่า “มัน​ถูก​กฎ​หรือ​เปล่า​ที่​ผู้ชาย​จะ​หย่า​กับ​ภรรยา​ไม่ว่า​ด้วย​เหตุผล​ใด​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า ‘เมื่อ​เริ่ม​แรก​พระผู้สร้าง​ได้​สร้าง​มนุษย์​เป็น​ชาย​และ​หญิง’</verse>
				<verse number="5">พระองค์​พูด​ว่า ‘ผู้ชาย​จะ​แยก​จาก​พ่อ​แม่​ไป​อยู่​ร่วม​กัน​กับ​ภรรยา​ของ​เขา แล้ว​ทั้ง​สอง​จะ​กลาย​เป็น​คนๆ​เดียว​กัน’</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​จึง​ไม่​ใช่​สอง​คน​อีก​ต่อ​ไป แต่​เป็น​คนๆ​เดียว​กัน ดังนั้น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ผูกพัน​เข้า​ด้วย​กัน​แล้ว ก็​อย่า​ให้​ใคร​มา​แยก​ออก​จาก​กัน​เลย”</verse>
				<verse number="7">พวก​ฟาริสี​จึง​ถาม​อีก​ว่า “แล้ว​ทำไม​โมเสส​ถึง​สั่ง​ให้​ผู้ชาย​แค่​เขียน​ใบหย่า​ให้​กับ​ภรรยา แล้ว​ก็​หย่า​ได้”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “โมเสส​อนุญาต​ให้​พวก​คุณ​หย่า​กับ​ภรรยา​ได้ เพราะ​คุณ​ดื้อดึง​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สอน​ของ​พระเจ้า แต่​พระเจ้า​ไม่​ได้​ตั้งใจ​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​ตั้ง​แต่​แรก</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใคร​ก็​ตาม​ที่​หย่า​กับ​ภรรยา​แล้ว​ไป​แต่งงาน​ใหม่ ก็​ถือ​ว่า​มี​ชู้ นอก​จาก​เขา​จะ​หย่า​เพราะ​ภรรยา​ทำ​บาป​ทางเพศ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="10">พวก​ศิษย์​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “ถ้า​นั่น​เป็น​เหตุผล​เดียว​ที่​ผู้ชาย​จะ​หย่า​ภรรยา​ได้ ก็​อย่า​แต่งงาน​เสีย​เลย​จะ​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​ผู้ชาย​ทุก​คน​จะ​รับ​คำสอนนี้​ได้ แต่​มี​บางคน​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​รับ​ได้</verse>
				<verse number="12">มี​หลาย​เหตุผล​ที่​คน​ไม่​แต่งงาน บางคน​เกิด​มา​เป็น​ขันที บางคน​ถูก​จับ​ตอน และ​บาง​คน​ไม่​แต่งงาน​เพราะ​เห็นแก่​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ ถ้า​ใคร​สามารถ​อยู่​เป็น​โสด​ได้ ก็​ไม่​ควร​แต่ง”</verse>
				<verse number="13">มี​คน​พา​เด็ก​เล็กๆ​เข้า​มา เพื่อ​ให้​พระเยซู​วางมือ และ​อธิษฐาน​ให้ แต่​พวก​ศิษย์​ได้​ต่อว่า​คน​พวก​นั้น​ที่​พา​เด็กๆ​มา</verse>
				<verse number="14">แต่​พระเยซู​บอก​ว่า “ปล่อย​ให้​พวก​เด็ก​เล็กๆ​เข้า​มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​พวก​เขา เพราะ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เป็น​ของ​คน​ที่​เป็น​เหมือน​กับ​เด็ก​เล็กๆ​พวกนี้”</verse>
				<verse number="15">หลัง​จาก​ที่​พระองค์​วางมือ​บน​ตัว​เด็กๆ​แล้ว พระองค์​ก็​ไป​จาก​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="16">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​หา​พระเยซู และ​ถาม​ว่า “อาจารย์​ครับ ผม​จะ​ต้อง​ทำ​ความดี​อะไร​ถึง​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คุณ​ถาม​เรา​ทำไม​ว่า อะไร​ดี มี​แต่​พระเจ้า​เท่า​นั้น​ที่​ดี ถ้า​คุณ​อยาก​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป ก็​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎปฏิบัติ”</verse>
				<verse number="18">ชาย​หนุ่ม​จึง​ถาม​ว่า “กฎ​ข้อ​ไหน​ครับ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ข้อ​ที่​ว่า ‘อย่า​ฆ่า​คน อย่า​มี​ชู้ อย่า​ขโมย อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ</verse>
				<verse number="19">ให้​เคารพ​นับถือ​พ่อ​แม่ และ​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง’ ”</verse>
				<verse number="20">ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ผม​รักษา​กฎ​ทั้งหมด​นั้น​อยู่​แล้ว​ครับ ยัง​มี​อะไร​ที่​ผม​ต้อง​ทำ​อีก​ไหม​ครับ”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​จะ​ทำ​ให้​ครบ​ถ้วน ต้อง​ไป​ขาย​ทรัพย์​สมบัติ​ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​มี​อยู่ แล้ว​เอา​เงิน​ไป​แจกจ่าย​ให้​กับ​คน​ยากจน และ​คุณ​ก็​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อยู่​บน​สวรรค์ แล้ว​มา​ติดตาม​เรา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ชาย​หนุ่ม​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​จาก​ไป​ด้วย​ความ​เศร้า เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คนรวย​จะ​เข้า​ใน​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​นั้น​ยาก​มาก</verse>
				<verse number="24">ขอ​ย้ำ​อีก​ครั้ง​ว่า จะ​ให้​อูฐ​ลอด​รู​เข็ม ก็​ยัง​จะ​ง่าย​กว่า​ให้​คนรวย​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​ศิษย์​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​งง​มาก และ​พูด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​ใคร​จะ​ไป​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​มอง​พวก​ศิษย์​และ​พูด​ว่า “สำหรับ​มนุษย์ เป็น​ไป​ไม่​ได้​อยู่​แล้ว แต่​สำหรับ​พระเจ้า​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="27">เปโตร​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “พวก​เรา​ได้​สละ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง เพื่อ​มา​ติดตาม​อาจารย์ แล้ว​พวก​เรา​จะ​ได้รับ​อะไร​ครับ”</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เมื่อ​พระเจ้า​สร้าง​โลก​ใหม่​แล้ว บุตร​มนุษย์​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​อัน​สง่างาม และ​พวก​คุณ​ที่​ได้​ติดตาม​เรา ก็​จะ​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​สิบสอง​บัลลังก์ และ​ตัดสิน​คน​อิสราเอล​สิบสอง​เผ่า</verse>
				<verse number="29">ทุก​คน​ที่​สละ​บ้าน​เรือน หรือ​พี่น้อง​ชาย​หญิง หรือ​พ่อ หรือ​แม่ หรือ​ลูก หรือ​ไร่นา เพื่อ​มา​ติดตาม​เรา จะ​ได้รับ​มาก​กว่า​ที่​พวก​เขา​สละ​ไป​เป็น​ร้อย​เท่า และ​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="30">แต่​คน​ที่​เป็น​ใหญ่​เป็น​โต​ที่สุด​ใน​ตอนนี้​จะ​กลาย​เป็น​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด ส่วนคน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​ใน​ตอนนี้ จะ​กลาย​เป็น​คน​ใหญ่​คนโต​ที่​สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​กับ​เจ้า​ของ​สวน​คน​หนึ่ง ที่​ออก​จาก​บ้าน​ไป​แต่​เช้าตรู่ เพื่อ​ไป​จ้าง​คน​งาน​มา​ทำงาน​ใน​สวนองุ่น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="2">เขา​ตกลง​ที่​จะ​จ่าย​ค่าแรง​หนึ่ง​เหรียญ​เงิน ต่อ​วัน เขา​ก็​ส่ง​พวก​คน​งาน​เข้า​ไป​ทำงาน​ใน​สวนองุ่น</verse>
				<verse number="3">ประมาณ​เก้า​โมง​เช้า เจ้า​ของ​สวน​เข้า​ไป​ที่​ตลาด​อีก และ​เห็น​บางคน​ยืน​อยู่​เฉยๆ​ไม่​ได้​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="4">เขา​พูด​ว่า ‘ถ้า​พวก​เจ้า​ไป​ทำงาน​ใน​สวนองุ่น​ของ​ข้า ข้า​จะ​ให้​ค่าจ้าง​อย่าง​ยุติธรรม’</verse>
				<verse number="5">คน​พวก​นั้น​ตกลง​ไป และ​เจ้า​ของ​สวน​ได้​ออก​ไป​อีก​ตอน​ประมาณ​เที่ยง​และ​บ่าย​สาม​โมง แล้ว​ทำ​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="6">ประมาณ​ห้า​โมง​เย็น เจ้า​ของ​สวน​ออก​ไป​ตลาด​อีก​ครั้ง​หนึ่ง และ​เห็น​บางคน​ยืน​อยู่​เฉยๆ​ไม่​ได้​ทำ​อะไร เขา​เข้า​ไป​ถาม​ว่า ‘ทำไม​พวก​เจ้า​ถึง​ยืน​อยู่​เฉยๆ​ทั้ง​วัน​แบบนี้’</verse>
				<verse number="7">คน​เหล่า​นั้น​ตอบ​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​จ้าง​พวก​เรา’ เจ้า​ของ​สวน​ก็​เลย​ชวน​ว่า ‘ไป​ทำงาน​ที่​สวนองุ่น​ของ​ข้า​สิ’</verse>
				<verse number="8">เย็น​วัน​นั้น​เจ้า​ของ​สวน​สั่ง​หัวหน้า​คน​งาน​ว่า ‘ไป​เรียก​คน​งาน​มา แล้ว​จ่าย​ค่าแรง​ให้​พวก​เขา จ่าย​คน​ที่​เพิ่ง​มา​ทำ​ทีหลัง​นี้​ก่อน แล้ว​ค่อยๆ​จ่าย​ไป​จน​ถึง​คน​แรก’</verse>
				<verse number="9">คน​งาน​ที่​เพิ่ง​จ้าง​มา​ตอน​ห้า​โมง​เย็น​ได้​ค่าแรง​ไป​คนละ​หนึ่ง​เหรียญ​เงิน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พวก​คน​งาน​ที่​จ้าง​มา​ก่อน​ก็​เข้า​มา​รับ​ค่าแรง เขา​คิด​ว่า​จะ​ได้​มาก​กว่า​คน​อื่นๆ​แต่​กลับ​ได้​แค่​คนละ​หนึ่ง​เหรียญ​เงิน​เท่า​กัน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​รับ​ค่าแรง​แล้ว พวก​เขา​ก็​ไป​ต่อว่า​เจ้า​ของ​สวน​ว่า</verse>
				<verse number="12">‘พวก​นั้น​ทำงาน​แค่​ชั่วโมง​เดียว แต่​นาย​จ่าย​ค่าแรง​ให้​เท่า​กับ​พวก​เรา​ที่​ทำงาน​กลาง​แดด​ร้อนๆ​มา​ทั้ง​วัน’</verse>
				<verse number="13">เจ้า​ของ​ไร่​ตอบ​คน​หนึ่ง​ไป​ว่า ‘เพื่อน​เอ๋ย ข้า​ไม่​ได้​โกง​เจ้า​นะ เจ้า​ตกลง​ค่าแรง​ไว้​หนึ่ง​เหรียญ​เงิน​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="14">รับ​ค่าแรง​ของ​เจ้า​แล้ว​ไป​ซะ ข้า​พอใจ​จะ​จ่าย​คน​ที่​ข้า​จ้าง​มา​หลัง​สุด​เท่า​กับ​ที่​ข้า​จ่าย​เจ้า</verse>
				<verse number="15">ข้า​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ใช้​เงิน​ของ​ข้า​ตามใจ​ตัวเอง​หรือ​ยังไง เจ้า​อิจฉา​เพราะ​ข้า​ใจดี​หรือ’</verse>
				<verse number="16">อย่าง​นี้​แหละ คน​สุดท้าย​จะ​กลับ​เป็น​คน​แรก และ​คน​แรก​จะ​กลับ​เป็น​คน​สุดท้าย”</verse>
				<verse number="17">ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ทาง​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม พระองค์​พา​ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คน​ปลีก​ตัว​ออก​มา​อยู่​กัน​ตาม​ลำพัง และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ฟัง​นะ พวก​เรา​กำลัง​จะ​ขึ้น​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​จับ​ส่ง​ไป​ให้​กับ​พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ แล้ว​พวก​นั้น​จะ​ตัดสิน​ประหาร​ชีวิต​เขา</verse>
				<verse number="19">จาก​นั้น​ก็​จะ​ส่ง​มอบ​เขา​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ชาว​ยิว เพื่อ​พวก​นั้น​จะ​ได้​หัวเราะ​เยาะ​เขา เฆี่ยน​ตี​เขา และ​ตรึง​เขา​ที่​กางเขน แต่​เขา​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ใน​วันที่​สาม”</verse>
				<verse number="20">ภรรยา​ของ​เศเบดี พร้อม​กับ​ลูก​สอง​คน​มา​หา​พระเยซู นาง​กราบ​ลง​และ​ขอ​ให้​พระองค์​ทำ​สิ่ง​หนึ่ง​ให้​กับ​นาง</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ถาม​นาง​ว่า “มี​อะไร​หรือ” นาง​ตอบ​ว่า “เมื่อ​พระองค์​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์ ขอ​ให้​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​คนนี้​ของ​ฉัน​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​ของ​พระองค์​คน​หนึ่ง และ​นั่ง​อยู่​ทาง​ซ้าย​อีก​คน​หนึ่ง​ด้วย​เถิด​ค่ะ”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ขอ​อะไร​อยู่ คุณ​จะ​ดื่ม​จาก​จอก​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ความทุกข์ทรมาน​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ดื่ม​ได้​หรือ” ทั้ง​สอง​คน​ตอบ​ว่า “ได้​ครับ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​กับ​ทั้ง​สอง​คน​ว่า “พวก​คุณ​จะ​ได้​ดื่ม​แน่ แต่​จะ​ให้​ใคร​นั่ง​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย​ของ​เรา​นั้น เรา​ไม่​ได้​เป็น​คน​เลือก พระบิดา​ของ​เรา​จะ​เป็น​ผู้​เลือก​เอง”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ศิษย์​ที่​เหลือ​อีก​สิบ​คน​รู้​เรื่องนี้​เข้า ก็​โกรธ​สอง​คน​พี่น้อง​นั้น​มาก</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​ก็​เลย​เรียก​พวก​เขา​ทั้งหมด​เข้า​มา​และ​พูด​ว่า “พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า ผู้ครอบ​ครอง​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ชาว​ยิว​ชอบ​ทำ​ตัว​เป็น​เจ้า​เป็น​นาย​เหนือ​ประชาชน และ​พวก​ผู้นำ​ชอบ​วาง​อำนาจ​เหนือ​ประชาชน</verse>
				<verse number="26">แต่​สำหรับ​พวก​คุณ มัน​จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น ใน​หมู่​พวก​คุณ​ถ้า​คน​ไหน​อยาก​จะ​เป็น​ใหญ่ ก็​ให้​เขา​เป็น​ผู้รับใช้​คุณ</verse>
				<verse number="27">และ​ถ้า​คน​ไหน​อยาก​เป็น​คน​สำคัญ​ที่สุด ก็​ให้​เขา​เป็น​ทาส​รับใช้​ใน​หมู่​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="28">เหมือน​กับ​บุตร​มนุษย์ ที่​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​ให้​คน​อื่น​รับใช้ แต่​มา​เพื่อ​รับใช้​คน​อื่น และ​ยอม​สละ​ชีวิต​เพื่อ​ปลดปล่อย​ให้​คน​มาก​มาย​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​กำลัง​ออก​จาก​เมือง​เยริโค ก็​มี​ฝูงชน​เดิน​ตาม​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="30">มี​ชาย​ตาบอด​สอง​คน​นั่ง​อยู่​ริม​ถนน เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​กำลัง​ผ่าน​มา ก็​เริ่ม​ร้อง​ตะโกน​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต บุตร​ของ​ดาวิด สงสาร​พวก​เรา​ด้วย​เถอะ”</verse>
				<verse number="31">ฝูงชน​ต่อว่า​พวก​เขา​ให้​เงียบ แต่​เขา​ทั้ง​สอง​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​อีก​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต บุตร​ของ​ดาวิด สงสาร​พวก​เรา​ด้วย​เถอะ”</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​จึง​หยุด​และ​เรียก​พวก​เขา​เข้า​มาถาม​ว่า “อยาก​ให้​เรา​ช่วย​อะไร”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต พวก​เรา​อยาก​จะ​มอง​เห็น”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​รู้สึก​สงสาร​พวก​เขา จึง​แตะ​ดวงตา​พวก​เขา พวก​เขา​ก็​มอง​เห็น​ได้​ทันที แล้ว​ก็​ติดตาม​พระองค์​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ใกล้​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​มา​หยุด​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เบธฟายี​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ พระเยซู​ส่ง​ศิษย์​สอง​คน​ไป​ก่อน​ล่วง​หน้า</verse>
				<verse number="2">สั่ง​ว่า “เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​ข้าง​หน้า​นั้น ทันที​ที่​คุณ​ไป​ถึง คุณ​จะ​เห็น​แม่​ลา​ผูก​อยู่​กับ​ลูก​ของ​มัน ให้​แก้​มัด​ลา​ทั้ง​สอง​ตัว​แล้ว​จูง​มา​ให้​เรา</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​ว่า จะ​เอา​ลา​ไป​ไหน ให้​ตอบ​ว่า องค์​เจ้า​ชีวิต​ต้องการ​ใช้ เขา​ก็​จะ​ให้​คุณ​มา​ทันที”</verse>
				<verse number="4">สิ่งนี้​เกิดขึ้น เพื่อ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="5">“บอก​ชาว​เมือง​ศิโยน​ว่า ดู​นั่น​สิ กษัตริย์​ของ​พวก​คุณ​กำลัง​มาหา พระองค์​สุภาพ​อ่อน​โยน​และ​นั่ง​อยู่​บน​หลัง​ลา นั่ง​อยู่​บน​ลูก​ลา​น้อย​ตัวผู้​ตัว​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="6">ศิษย์​สอง​คน​นั้น​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน และ​ทำ​ตาม​ที่​พระเยซู​สั่ง</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จูง​แม่​ลา​และ​ลูก​ลา​มา​ให้​พระองค์ แล้ว​เอา​เสื้อคลุม​ของ​เขา​ปู​บน​หลัง​ลา​ให้​พระเยซู​นั่ง</verse>
				<verse number="8">ฝูงชน​เป็น​จำนวน​มาก​พา​กัน​เอา​เสื้อคลุม​ของ​ตน​ปู​บน​ถนน บางคน​ก็​ตัด​กิ่งไม้​มา​ปู​ตาม​ท้องถนน​ให้​พระองค์​ผ่าน</verse>
				<verse number="9">ฝูงชน​ที่​เดิน​นำ​หน้า​และ​ที่​เดิน​ตาม​หลัง​พระองค์ ต่าง​ก็​พา​กัน​โห่ร้อง​ว่า “ไชโย สำหรับ​บุตร​ของ​ดาวิด ขอ​พระเจ้า​อวยพร​คน​ที่​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ไชโย แด่​พระเจ้า​ผู้​ใหญ่​ยิ่ง​สูงสุด​ใน​สวรรค์”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม คน​ทั้ง​เมือง​ต่าง​แตก​ตื่น​ถาม​กัน​ว่า “ใคร​กัน​นี่”</verse>
				<verse number="11">ฝูงชน​ก็​ตอบ​ว่า “เยซู​ไง ผู้พูดแทนพระเจ้า คน​นั้น​ที่​มา​จาก​หมู่บ้าน​นาซาเร็ธ แคว้น​กาลิลี”</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​เขต​วิหาร และ​ไล่​คน​ที่​กำลัง​ซื้อ​และ​ขาย​ข้าวของ​กัน​อยู่​ที่​นั่น​ออก​ไป​จน​หมด พระองค์​คว่ำ​โต๊ะ​ของ​คน​รับแลก​เงิน และ​ที่​นั่ง​ของ​คน​ขาย​นก​พิราบ</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ร้อง​บอก​กับ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​ที่​นั่น​ว่า “พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​มี​ชื่อ​ว่า​เป็น​บ้าน​สำหรับ​อธิษฐาน’ แต่​พวก​เจ้า​กลับ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​รัง​โจร”</verse>
				<verse number="14">มี​คน​ตาบอด​และ​คน​ง่อย​เข้า​มาหา​พระองค์​ใน​วิหาร พระองค์​รักษา​พวก​เขา​จน​หาย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ เห็น​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​พระเยซู​ทำ และ​ได้ยิน​เสียง​เด็กๆ​โห่ร้อง​กัน​ใน​วิหาร​ว่า “ไชโย สำหรับ​บุตร​ของ​ดาวิด” พวก​เขา​ก็​โกรธ​แค้น​พระเยซู​มาก</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “ได้ยิน​ที่​เด็กๆ​พวก​นั้น​โห่ร้อง​กัน​อยู่​หรือ​เปล่า” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ได้ยิน​สิ พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​ใน​พระคัมภีร์​หรือ​ที่​ว่า ‘พระเจ้า​ได้​สอน​เด็กๆ​และ​ทารก​ให้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์’”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระเยซู​ก็​ออก​จาก​เมือง​ไป​พัก​ค้าง​คืน​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี</verse>
				<verse number="18">เช้าตรู่​วันรุ่งขึ้น ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​พระเยซู​กำลัง​เดิน​กลับ​เข้า​เมือง พระองค์​รู้สึก​หิว</verse>
				<verse number="19">พระองค์​มอง​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​อยู่​ริม​ทาง จึง​เดิน​เข้า​ไป​ใกล้​แต่​ไม่​เห็น​มี​ลูก มี​แต่​ใบ​เท่านั้น พระองค์​พูด​กับ​ต้น​มะเดื่อ​ว่า “อย่า​ได้​ออก​ลูก​อีก​เลย” และ​ต้น​มะเดื่อ​นั้น​ก็​เหี่ยวแห้ง​ตาย​ทันที</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​ศิษย์​เห็น​ก็​แปลกใจ จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “ทำไม​มัน​ถึง​เหี่ยวแห้ง​ตาย​เร็ว​จัง​ครับ”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้ ถ้า​คุณ​เชื่อ​โดย​ไม่​สงสัย​เลย คุณ​ก็​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ได้​เหมือน​กัน และ​จะ​ทำ​ได้​มาก​กว่า​นั้น​ด้วย แม้แต่​สั่ง​ให้​ภูเขา​ลูกนี้​ลอย​ลง​ไป​ใน​ทะเล มัน​ก็​จะ​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="22">ถ้า​คุณ​เชื่อ คุณ​จะ​ได้​ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​อธิษฐาน​ขอ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​วิหาร เมื่อ​พระองค์​กำลัง​สอน​อยู่​นั้น พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส เข้า​มา​ถาม​พระองค์​ว่า “แก​มี​สิทธิ์​อะไร​ไป​ไล่​พวก​พ่อค้า​นั้น ใคร​ให้​สิทธิ์นี้​กับ​แก”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​ขอ​ถาม​คุณ​เรื่อง​หนึ่ง​เหมือน​กัน ถ้า​คุณ​ตอบ​เรา แล้ว​เรา​จะ​บอก​ว่า​เรา​ใช้​สิทธิ์​ของ​ใคร​ทำ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="25">ตอบ​หน่อย​สิ​ว่า พิธีจุ่มน้ำ​ของ​ยอห์น​มา​จาก​สวรรค์​หรือ​มา​จาก​มนุษย์” พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ต่าง​ก็​ปรึกษา​กัน​ว่า “ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​สวรรค์’ มัน​ก็​จะ​ย้อน​ถาม​เรา​ว่า ‘แล้ว​ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ไม่​เชื่อ​ยอห์น​ละ’</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​มนุษย์’ เรา​ก็​กลัว​ฝูงชน​จะ​โกรธ เพราะ​พวก​นั้น​ต่าง​ก็​เชื่อ​ว่า ยอห์น​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า”</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​จึง​ตอบ​พระเยซู​ว่า “ไม่​รู้​สิ” พระเยซู​ก็​เลย​บอก​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​เหมือน​กัน ว่า​เรา​ใช้​สิทธิ์​ของ​ใคร​ใน​การ​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="28">“บอก​หน่อย​ว่า คุณ​คิด​อย่าง​ไร​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ ชาย​คน​หนึ่ง​มี​ลูก​สอง​คน เขา​บอก​ลูกชาย​คน​โต​ว่า ‘ลูก​พ่อ วันนี้​ไป​ทำงาน​ใน​ไร่​องุ่น​ของ​พ่อ​นะ’</verse>
				<verse number="29">เขา​ตอบ​ว่า ‘ไม่​ได้​ครับ’ แต่​ต่อมา​เขา​เปลี่ยน​ใจ แล้ว​ไป​ทำงาน​ใน​ไร่​องุ่น</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​พ่อ​ไป​บอก​ลูกชาย​อีก​คน​ว่า ‘ลูก​พ่อ วันนี้​ไป​ทำงาน​ใน​ไร่​องุ่น​ของ​พ่อ​นะ’ เขา​ตอบ​ว่า ‘ครับ​พ่อ ผม​จะ​ไป’ แต่​เขา​ก็​ไม่​ได้​ไป”</verse>
				<verse number="31">“ลูก​สอง​คนนี้ คน​ไหน​ที่​เชื่อฟัง​พ่อ​ของ​เขา” พวก​หัวหน้า​ชาว​ยิว​ตอบ​ว่า “ลูก​คน​แรก” พระเยซู​จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​เก็บ​ภาษี​และ​โสเภณี​กำลัง​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ก่อน​พวก​คุณ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="32">ยอห์น​ได้​มา​ชี้​ให้​เห็น​ว่า จะ​ใช้​ชีวิต​ที่​ถูกต้อง​กับ​พระเจ้า​ได้​อย่างไร พวก​คุณ​ก็​ไม่​ยอม​เชื่อ​เขา แต่​คน​เก็บ​ภาษี​และ​โสเภณี​กลับ​เชื่อ​ยอห์น ถึง​แม้​คุณ​เห็น​พวก​เขา​ทำ​อย่าง​นี้​แล้ว แต่​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​กลับตัว​กลับใจ​มา​เชื่อ​ยอห์น​เลย</verse>
				<verse number="33">ฟัง​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้​ให้​ดี เจ้าของ​ที่​แปลง​หนึ่ง​ได้​ทำ​สวนองุ่น​ไว้ ล้อม​รั้ว​ไว้​รอบ ขุด​บ่อย่ำ​องุ่น และ​สร้าง​หอคอย แล้ว​ให้​ชาว​สวน​มา​เช่า​สวนองุ่น​นั้น ส่วน​ตัว​เขา​เดิน​ทาง​ไป​ต่าง​ประเทศ</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ถึง​ฤดู​เก็บ​องุ่น เจ้าของ​สวน​ส่ง​พวก​ทาส​ของ​เขา​มา​รับ​ส่วน​แบ่ง​องุ่น​จาก​พวก​คน​เช่า</verse>
				<verse number="35">แต่​พวก​คน​เช่า​จับ​ทาส​ของ​เขา​ไว้ ทุบตี​คน​หนึ่ง ฆ่า​อีก​คน​หนึ่ง แล้ว​เอา​หิน​ขว้าง​อีก​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="36">เจ้าของ​สวน​จึง​ส่ง​พวก​ทาส​มา​มาก​กว่า​ครั้ง​แรก แต่​ก็​ถูก​พวก​คน​เช่า​สวน ทำ​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="37">สุดท้าย เจ้าของ​สวน​จึง​ส่ง​ลูกชาย​ของ​เขา​มา​เอง เขา​ว่า ‘พวก​นั้น​จะ​ต้อง​เคารพ​ยำเกรง​ลูกชาย​ของ​เรา​แน่ๆ’</verse>
				<verse number="38">แต่​เมื่อ​พวก​คน​เช่า​เห็น​ลูกชาย​ของ​เขา​มา ก็​พูด​กัน​ว่า ‘นี่​ไง ผู้​รับ​มรดก เร็วเข้า​พวก​เรา ฆ่า​มัน​ซะ สวนนี้​จะ​ได้​ตก​เป็น​ของ​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="39">พวก​คน​เช่า​สวน​จึง​จับ​ตัว​ลูกชาย​เจ้าของ​สวน​โยน​ออก​ไป​นอก​สวน​แล้ว​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​เจ้าของ​สวน​มา เขา​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​คน​เช่า​พวกนี้”</verse>
				<verse number="41">พวก​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส​ตอบ​ว่า “เขา​จะ​ต้อง​ฆ่า​คน​ชั่ว​พวก​นั้น​อย่าง​โหดเหี้ยม และ​ให้​ชาว​สวน​คนอื่น​ที่​ยอม​แบ่ง​องุ่น​ให้​กับ​เขา​เมื่อ​ถึง​ฤดู​เก็บเกี่ยว​มา​เช่า​ต่อ”</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​บอก​พวก​เขา​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​พระคัมภีร์​ข้อนี้​หรือ​ที่​ว่า ‘หิน​ก้อนนี้​ที่​ช่าง​ก่อ​สร้าง​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​มา​เป็น​หิน​ก้อน​ที่​สำคัญ​ที่สุด องค์​เจ้า​ชีวิต​ทำ​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น สำหรับ​เรา​แล้ว​นี่​เป็น​เรื่อง​ที่​เหลือ​เชื่อ​จริงๆ’</verse>
				<verse number="43">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​ถูก​ริบ​เอา​ไป​จาก​คุณ และ​ยก​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="44">คน​ที่​ล้มทับ​หินนี้ ร่างกาย​ก็​จะ​หัก​เป็น​ชิ้นๆ แต่​ถ้า​ถูก​หินนี้​ล้มทับ คน​นั้น​ก็​จะ​แหลก​ละเอียด”</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้ ก็​รู้​ทันที​ว่า​พระองค์​กำลัง​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คน​เช่า​ชั่วร้าย​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="46">พวก​เขา​จึง​หา​ทาง​ที่​จะ​จับ​พระเยซู แต่​ก็​กลัว​ฝูงชน เพราะ​พวก​นี้​เชื่อ​ว่า​พระองค์​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​พวก​เขา​ฟัง​อีก​ว่า</verse>
				<verse number="2">“อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​เปรียบ​เหมือน​กับ​กษัตริย์ ที่​ได้​เตรียม​งาน​แต่งงาน​ให้​กับ​ลูกชาย</verse>
				<verse number="3">แล้ว​กษัตริย์​ได้​เชิญ​แขก​เหรื่อ​มากมาย เมื่อ​เตรียม​งาน​เสร็จ​แล้ว กษัตริย์​ส่ง​ทาส​ไป​บอก​แขก​เหล่า​นั้น​ว่า มา​ได้​แล้ว แต่​กลับ​ไม่​มี​ใคร​มา</verse>
				<verse number="4">กษัตริย์​จึง​ส่ง​ทาส​คน​อื่น​ไป​อีก​ให้​ไป​บอก​พวก​แขก​เหรื่อ​นั้น​ว่า ‘เรา​ได้​ฆ่า​วัว​และ​ลูก​วัว​อ้วน​พี​ไว้​แล้ว ทุก​อย่าง​พร้อม​แล้ว มา​งาน​เลี้ยง​ได้​แล้ว’</verse>
				<verse number="5">แต่​ไม่​มี​ใคร​สนใจ ต่าง​ก็​ไป​ทำ​ธุระ​ของ​ตัวเอง คน​หนึ่ง​ไป​ทำ​สวน อีก​คน​หนึ่ง​ไป​ทำการค้า</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​เหลือ​ก็​จับ​พวก​ทาส​มา​ทุบตี​และ​ฆ่า​ทิ้ง</verse>
				<verse number="7">กษัตริย์​โกรธ​แค้น​มาก ก็​เลย​ส่ง​กองทัพ​มา​ทำลาย​คน​ที่​ฆ่า​พวก​ทาส​ของ​เขา และ​เผา​เมือง​ของ​พวก​นั้น​ทิ้ง​ไป</verse>
				<verse number="8">แล้ว​กษัตริย์​พูด​กับ​พวก​ทาส​ว่า ‘งาน​แต่งงาน​ก็​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว แต่​แขก​ที่​เรา​เชิญ​นั้น​ไม่​เหมาะสม​ที่​จะ​มา​งาน​นี้</verse>
				<verse number="9">ออก​ไป​ตาม​หัวถนน​ต่างๆ​เจอ​ใคร​ก็​เชิญ​มา​ให้​หมด’</verse>
				<verse number="10">พวก​ทาส​จึง​ออก​ไป​ตาม​ถนน​และ​เชิญ​ทุก​คน​ที่​พวก​เขา​เจอ​ทั้ง​ดี​และ​ชั่ว จน​มี​แขก​เต็ม​ห้องโถง</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​กษัตริย์​เข้า​มา​ดู​แขกเหรื่อ ก็​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​แต่งตัว​ไม่​เหมาะสม​กับ​งาน</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จึง​พูด​ว่า ‘เพื่อน​เอ๋ย เข้า​มา​ได้​อย่างไร ชุด​ใส่​สำหรับ​งาน​แต่ง​ก็​ไม่​มี’ ชาย​คนนั้น​ก็​ไม่​มี​คำ​แก้​ตัว</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จึง​สั่ง​พวก​ทาส​ว่า ‘มัด​มือ​มัด​เท้า​มัน แล้ว​โยน​ออก​ไป​ที่​มืด​ข้าง​นอก​ที่​มี​เสียง​คน​ร้องไห้​โหยหวน​อย่าง​เจ็บ​ปวด’</verse>
				<verse number="14">มี​หลาย​คน​ที่​ได้รับ​เชิญ​มา แต่​มี​น้อย​คน​ที่​ถูก​เลือก​ไว้”</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พวก​ฟาริสี​ก็​ออก​ไป​วางแผน​หา​ทาง​จับผิด​คำพูด​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​ส่ง​ลูกศิษย์​ของ​ตัวเอง กับ​พวก​ที่​สนับสนุน​กษัตริย์​เฮโรด​ไป​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ เรา​รู้​ว่า​อาจารย์​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​และ​สอน​ความจริง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​คน​ทำตาม อาจารย์​ไม่​กลัว​ว่า​คน​อื่น​จะ​คิด​อย่างไร เพราะ​อาจารย์​ไม่​เห็นแก่หน้า​ใคร​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="17">ถ้า​อย่าง​นั้น​ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า มัน​ถูกต้อง​ตามกฎ​หรือ​เปล่า​ที่​จะ​ต้อง​จ่าย​ภาษี​ให้​กับ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเยซู​รู้​ถึง​เจตนา​ที่​ชั่วร้าย​ของ​พวก​เขา พระองค์​ย้อน​ว่า “ไอ้​พวก​หน้าซื่อใจคด แก​พยายาม​หา​เรื่อง​จับผิด​เรา​ทำไม</verse>
				<verse number="19">เอา​เหรียญ​ที่​ใช้​เสีย​ภาษี​มา​ให้​ดู​หน่อย” พวก​เขา​ยื่น​เหรียญ​เงิน​ให้​พระองค์​เหรียญ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ถาม​ว่า “นี่​รูป​ใคร และ​มี​ชื่อ​ใคร​อยู่​บน​เหรียญนี้”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ซีซาร์” พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “ของๆ​ซีซาร์​ก็​ให้​กับ​ซีซาร์ ของๆ​พระเจ้า​ก็​ให้​กับ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ได้ยิน​อย่าง​นั้น พวก​เขา​ก็​ตะลึง​อึ้ง​ไป​เลย แล้ว​พา​กัน​จาก​ไป</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​เดียว​กัน​นั้น พวก​สะดูสี​ซึ่ง​เป็น​พวก​ที่​เชื่อ​ว่า​คน​ตาย​แล้ว​จะ​ไม่​ฟื้น ได้​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า</verse>
				<verse number="24">“อาจารย์ โมเสส​บอก​พวก​เรา​ว่า ‘ถ้า​ชาย​คน​ไหน​ตาย​และ​ยัง​ไม่​มี​ลูก น้อง​ชาย​ของ​เขา​ต้อง​แต่ง​กับ​หญิงม่าย​คน​นั้น จะ​ได้​มี​ลูก​ไว้​สืบ​สกุล​ให้​กับ​พี่ชาย​ของ​เขา’</verse>
				<verse number="25">ครั้ง​หนึ่ง มี​พี่น้อง​อยู่​เจ็ด​คน พี่ชาย​คน​โต​แต่งงาน​แล้ว​ตาย​ไป แต่​ยัง​ไม่​มี​ลูก เขา​ได้​ทิ้ง​ภรรยา​ของ​เขา​ไว้​ให้​กับ​น้อง​ชาย</verse>
				<verse number="26">แล้ว​น้อง​ชาย​คน​ที่​สอง​ก็​ตาย​และ​ไม่​มี​ลูก น้อง​ชายคน​ที่​สาม​ก็​เหมือน​กัน​ไป​จน​ถึง​คน​ที่​เจ็ด</verse>
				<verse number="27">ใน​ที่​สุด​หญิง​คน​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="28">ใน​วัน​ที่​ทุก​คน​ฟื้น​ขึ้น​มา​จาก​ความ​ตาย ที​นี้​เธอ​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร ใน​เมื่อ​ทั้ง​เจ็ด​คน​นั้น​ก็​เคย​เป็น​สามี​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​นี่​ผิด​ถนัด​เลย นี่​เป็น​เพราะ​พวก​คุณ​ไม่​เข้าใจ​พระคัมภีร์ และ​ไม่​รู้จัก​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​คน​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​นั้น ก็​จะ​ไม่​มี​การแต่งงาน หรือ​ยก​ให้​เป็น​ผัวเมีย​กัน​อีก​แล้ว แต่​พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="31">ใน​เรื่อง​การฟื้นขึ้น​จาก​ความ​ตาย​นั้น พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​เลย​หรือ ที่​พระเจ้า​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="32">‘เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ’ ดังนั้น​พระเจ้า​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​ที่​มี​ชีวิต ไม่​ใช่​ของ​คน​ตาย”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ฝูงชน​ได้ยิน​อย่างนี้ ต่าง​ก็​ทึ่ง​ใน​คำสอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​ทำ​ให้​พวก​สะดูสี​ถึง​กับ​อึ้ง​ไป​เลย พวก​เขา​ก็​มา​ชุมนุม​กัน</verse>
				<verse number="35">คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​ที่​คล่อง​กฎ​ของ​โมเสส​มาก ได้​มา​ทดสอบ​พระเยซู​ว่า</verse>
				<verse number="36">“อาจารย์ ใน​กฎ​ของ​โมเสส คำสั่ง​ข้อ​ไหน​สำคัญ​ที่สุด​ครับ”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “‘รัก​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​คุณ​อย่าง​สุดใจ สุดจิต และ​สิ้นสุด​ความคิด’</verse>
				<verse number="38">นี่​คือ​คำสั่ง​ข้อ​แรก​และ​ข้อ​สำคัญ​ที่สุด</verse>
				<verse number="39">ส่วน​คำสั่ง​ข้อ​สอง​ที่​สำคัญ​รอง​ลง​มา​คือ ‘รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง’</verse>
				<verse number="40">กฎปฏิบัติ​ทั้งหมด​และ​สิ่ง​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า เขียน​ไว้ ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​คำสั่ง​สอง​ข้อนี้”</verse>
				<verse number="41">ขณะ​ที่​พวก​ฟาริสี​ยัง​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่​นั่น พระเยซู​ได้​ถาม​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="42">“คิด​อย่างไร​เกี่ยวกับ​พระคริสต์ เขา​เป็น​ลูก​ของ​ใคร” พวก​ฟาริสี​ตอบ​ว่า “เป็น​ลูก​ของ​ดาวิด”</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​จึง​ถาม​ต่อว่า “แล้ว​ทำไม​ดาวิด ซึ่ง​พูด​โดย​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ถึง​เรียก​เขา​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต’ และ​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="44">‘พระเจ้า​พูด​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ผม​ผู้เป็น​พระคริสต์​ว่า “นั่ง​ลง​ทาง​ขวา​มือ​ของ​เรา จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​ท่าน​ถูก​เหยียบ​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​ท่าน”’</verse>
				<verse number="45">ถ้า​ดาวิด​เรียก​พระคริสต์​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต’ แล้ว​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ของ​ดาวิด​ได้​อย่างไร”</verse>
				<verse number="46">ไม่​มี​ใคร​ตอบ​พระเยซู​ได้​สัก​คน นับ​ตั้งแต่​วัน​นั้น​มา​ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​อะไร​พระองค์​อีก​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">พระเยซู​พูด​กับ​ฝูงชน และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​มี​อำนาจ​ใน​การสอน​พวก​คุณ​เรื่อง​กฎ​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="3">ให้​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​สอน​นั้น แต่​อย่า​ไป​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ​เลย เพราะ​เขา​สอน​อย่าง​หนึ่ง​แต่​ทำ​อีก​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">เขา​สร้าง​กฎ​ที่​เป็น​ภาระ​หนักอึ้ง​ให้​คน​อื่น​แบก​ไว้ แต่​ตัว​เขา​เอง​ไม่​ช่วย​ยก​แม้แต่​นิ้ว​เดียว</verse>
				<verse number="5">เขา​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​อวด​คน​เท่า​นั้น เขา​ทำ​กล่อง​ใส่​ข้อ​พระคัมภีร์ อัน​ใหญ่​กว่า​ธรรมดา​มา​ผูก​ที่​หน้าผาก​และ​ข้อมือ และ​เอา​พวก​พู่​ห้อย​ที่​ยาว​กว่า​ธรรมดา​มา​แขวน​ที่​ชาย​เสื้อ​คลุม</verse>
				<verse number="6">เขา​ชอบ​นั่ง​อยู่​หัว​โต๊ะ​ใน​งานเลี้ยง และ​นั่ง​ใน​ที่​สำคัญ​ที่สุด​ใน​ที่ประชุม</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ชอบ​ให้​คน​ทำ​ความ​เคารพ​เขา​ที่​กลาง​ตลาด และ​ชอบ​ให้​คน​เรียกว่า ‘อาจารย์’</verse>
				<verse number="8">อย่า​ยอม​ให้​ใคร​เรียก​คุณ​ว่า ‘อาจารย์’ เพราะ​คุณ​มี​อาจารย์​เพียง​คน​เดียว และ​พวก​คุณ​ก็​เป็น​พี่น้อง​กัน​หมด</verse>
				<verse number="9">อย่า​เรียก​ใคร​บน​โลกนี้​ว่า ‘บิดา’ เพราะ​คุณ​มี​พระบิดา​เพียง​องค์​เดียว​อยู่​บน​สวรรค์</verse>
				<verse number="10">และ​อย่า​ให้​ใคร​มา​เรียก​คุณ​ว่า ‘ครู’ เพราะ​คุณ​มี​ครู​เพียง​คน​เดียว​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ใน​หมู่​พวก​คุณ​ต้อง​เป็น​ผู้รับใช้</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​ยก​ตัวเอง​ให้​ใหญ่​กว่า​คน​อื่น จะ​ถูก​กด​ให้​ต่ำต้อย​ลง คน​ที่​ถ่อมตัว​ลง จะ​ถูก​เชิดชู​ให้​ยิ่งใหญ่​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">น่าละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​หน้าซื่อใจคด เจ้า​ปิด​หนทาง​คน​อื่น​ไม่​ให้​ไป​ถึง​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์ ตัว​เจ้า​เอง​ไม่​ยอม​เข้า​ไป แล้ว​ยัง​ไป​ขัดขวาง​ไม่​ให้​คน​อื่น​ที่​เขา​พยายาม​เข้า​ไป​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">น่าละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​หน้าซื่อใจคด พวก​เจ้า​อุตส่าห์​ข้าม​น้ำ​ข้าม​ทะเล เพื่อ​จะ​หา​คน​มา​นับถือ​ศาสนา​อย่าง​เจ้า แต่​พอ​เจ้า​ได้​เขา​มา​แล้ว เจ้า​กลับ​ทำ​ให้​เขา​สมควร​ที่​จะ​ตก​นรก​มาก​กว่า​เจ้า​เอง​ถึง​สอง​เท่า</verse>
				<verse number="16">น่าละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​คน​นำทาง​ตาบอด พวก​เจ้า​สอน​ว่า ‘ถ้า​ใคร​สาบาน​ต่อ​วิหาร ก็​ไม่​มี​ผล​อะไร​เลย แต่​ถ้า​ใคร​สาบาน​ต่อ​ทองคำ​ใน​วิหาร​นั้น เขา​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​นั้น’</verse>
				<verse number="17">เจ้า​คนโง่​ตาบอด อัน​ไหน​สำคัญ​กว่า​กัน ระหว่าง​ทองคำ​กับ​วิหาร​ที่​ทำ​ให้​ทองคำ​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="18">พวก​เจ้า​ยัง​พูด​อีก​ว่า ‘ถ้า​ใคร​สาบาน​ต่อ​แท่น​บูชา มัน​ไม่​มี​ผล​อะไร​เลย แต่​ถ้า​ใคร​สาบาน​ต่อ​เครื่อง​เซ่นไหว้​บน​แท่น​บูชา​นั้น เขา​ต้อง​ทำ​ตาม​คำ​สาบาน​นั้น’</verse>
				<verse number="19">เจ้า​มัน​ตาบอด​จริงๆ อะไร​สำคัญ​กว่า​กัน ระหว่าง​ของ​เซ่นไหว้​กับ​แท่น​บูชา​ที่​ทำ​ให้​ของ​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="20">ด้วย​เหตุนี้ คน​ที่​สาบาน​ต่อ​แท่น​บูชา ก็​สาบาน​ต่อ​แท่น​บูชา​รวม​ถึง​ทุก​สิ่ง​ที่​อยู่​บน​แท่น​บูชา​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​สาบาน​ต่อ​วิหาร ก็​สาบาน​ต่อ​วิหาร​รวม​ถึง​พระองค์​ผู้ที่​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​ได้​สาบาน​ต่อ​สวรรค์ ก็​สาบาน​ต่อ​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​รวม​ถึง​พระองค์​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="23">น่าละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​หน้าซื่อใจคด พวก​เจ้า​ได้​ให้​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน​ของ​ทุก​อย่าง​ที่​เจ้า​มี​กับ​พระเจ้า แม้แต่​สะระแหน่ ลูก​ผักชี และ​ยี่หร่า เจ้า​ก็​ให้ แต่​พวก​เจ้า​กลับ​มอง​ข้าม​เรื่อง​ที่​สำคัญ​กว่า​ใน​กฎ​ปฏิบัติ​นั้น คือ​ความ​ยุติธรรม ความ​เมตตา และ​ความซื่อสัตย์ การ​ให้​หนึ่ง​ใน​สิบ​ส่วน​นั้น​ก็ดี​อยู่​แล้ว แต่​ก็​ไม่​ควร​ทิ้ง​คำ​สอน​ที่​สำคัญ​กว่า​นี้​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="24">เจ้า​คน​นำทาง​ตาบอด พวก​เจ้า​กรอง​แมลง​ออก​จาก​น้ำ​ดื่ม แต่​กลับ​กลืน​อูฐ​เข้า​ไป​ทั้ง​ตัว</verse>
				<verse number="25">น่าละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​หน้าซื่อใจคด พวก​เจ้า​ได้​ล้าง​ถ้วย​ล้าง​จาน​แต่​เพียง​ภาย​นอก แต่​ภาย​ใน​มี​แต่​ความ​โลภ​และ​กิเลส​เต็ม​ไป​หมด</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ฟาริสี​ตาบอด ทำความ​สะอาด​ภาย​ใน​ถ้วย​ชาม​เสีย​ก่อน แล้ว​ภาย​นอก​ก็​จะ​สะอาด​ไป​เอง</verse>
				<verse number="27">น่า​ละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​หน้าซื่อใจคด พวก​เจ้า​เหมือน​กับ​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ที่​ทา​สีขาว ข้าง​นอก​ดู​สวยงาม แต่​ข้าง​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​กระดูก​คน​ตาย​และ​สิ่ง​สกปรก​สารพัด</verse>
				<verse number="28">เหมือน​กับ​พวก​เจ้า ที่​ภาย​นอก​คน​เห็น​ว่า​เป็น​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า แต่​ภาย​ใน​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หน้าซื่อใจคด​และ​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="29">น่าละอาย​จริงๆ​พวก​เจ้า​ที่​เป็น​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​หน้าซื่อใจคด พวก​เจ้า​ได้​สร้าง​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ให้​กับ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​ตก​แต่ง​อนุสาวรีย์​ให้​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">แล้ว​เจ้า​ก็​พูด​ว่า ‘ถ้า​เรา​อยู่​ใน​สมัย​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​นั้น เรา​จะ​ไม่​ยอม​ร่วม​มือ​กับ​เขา​ใน​การ​ฆ่า​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​พวกนี้​แน่’</verse>
				<verse number="31">นี่​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พวก​เจ้า​ยอมรับ​ว่า ตัวเอง​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​คน​พวก​นั้น​ที่​ฆ่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="32">ดังนั้น​ไป​ทำ​ความบาป​ที่​บรรพบุรุษ​เจ้า​ได้​เริ่ม​ไว้​ให้​เสร็จ​เสีย​สิ</verse>
				<verse number="33">เจ้า​พวก​งู​ร้าย พวก​อสรพิษ พวก​เจ้า​จะ​หนี​นรก​ไป​พ้น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="34">เรา​ส่ง​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า คน​ที่​มี​ปัญญา และ​ครู​มา​หา​เจ้า แล้ว​พวก​เจ้า​ก็​จับ​พวก​เขา​ไป​ฆ่า​บ้าง ไป​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน​บ้าง ไป​เฆี่ยน​ใน​ที่ประชุม​บ้าง และ​ไล่​ล่า​พวก​เขา​หนี​จาก​เมือง​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​เมือง​หนึ่ง​บ้าง</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น​เลือด​ของ​คน​ที่​ทำ​ตาม​ใจ​พระเจ้า​ที่​หลั่งไหล​ลง​บน​โลกนี้​จะ​ตก​ลง​บน​พวก​เจ้า ตั้งแต่​เลือด​ของ​อาเบล​จน​ถึง​เลือด​ของ​เศคาริยาห์ ลูก​ของ​เบเรคิยาห์​ที่​โดน​พวก​เจ้า​ฆ่า​ตาย​ระหว่าง​วิหาร​กับ​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="36">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ผล​กรรม​เหล่า​นั้น​จะ​ตก​อยู่​กับ​คน​ใน​สมัยนี้​อย่าง​แน่​นอน</verse>
				<verse number="37">เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม​เอ๋ย เจ้า​ได้​ฆ่า​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​เอา​หิน​ขว้าง​คน​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา​หา​เจ้า​จน​ตาย มี​หลาย​ครั้ง​ที่​เรา​อยาก​จะ​โอบ​ลูกๆ​ของ​เจ้า​เข้า​มา​เหมือน​แม่​ไก่​กก​ลูก​อยู่​ใต้​ปีก​ของ​มัน แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="38">ตอนนี้​บ้าน​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ถูก​ทิ้ง​ให้​รกร้าง</verse>
				<verse number="39">จาก​นี้​ไป พวก​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​เรา​อีก​จน​กว่า​พวก​เจ้า​จะ​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​พระเจ้า​อวยพร​ผู้​ที่​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต’ ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ออก​จาก​วิหาร พวก​ศิษย์​มา​ชี้​ให้​พระองค์​ดู​ตึก​ต่างๆ​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="2">พระองค์​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เห็น​ตึก​พวกนี้​ไหม เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ตึก​พวกนี้​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​หมด​สิ้น ไม่​เหลือ​แม้แต่​ซาก​หิน​เรียง​ซ้อน​ทับ​กัน​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="3">ใน​ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​นั่ง​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ พวก​ศิษย์​มา​หา​พระองค์​เป็น​การ​ส่วนตัว และ​พูด​ว่า “ช่วย​บอก​หน่อย​ครับ​ว่า สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เกิด​ขึ้น​เมื่อไหร่ แล้ววัน​ที่​อาจารย์​จะ​กลับ​มา​และ​วัน​สิ้นยุค​นั้น จะ​เกิด​ขึ้น​เมื่อ​ไหร่ แล้ว​จะ​มี​อะไร​บอก​เหตุ​ให้​รู้​ก่อน​ไหม​ครับ​ว่า​มัน​จะ​เกิด​ขึ้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ระวัง​อย่า​ให้​ใคร​หลอก​ได้​ล่ะ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​จะ​มี​หลาย​คน​มา​แอบ​อ้าง​ชื่อ​ของ​เรา เขา​จะ​บอก​ว่า​ตัวเขา​เป็น​พระคริสต์ และ​ทำ​ให้​หลาย​คน​หลง​เชื่อ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​คุณ​ได้ยิน​เสียง​สงคราม​เกิด​ขึ้น​ใกล้ๆ​และ​ได้​ข่าว​ว่า​มี​สงคราม​ที่​อื่น ไม่​ต้อง​ตกใจ เพราะ​มัน​จะ​ต้อง​เกิด​ขึ้น​อย่าง​แน่นอน แต่​นั่น​ยัง​ไม่​ใช่​วัน​สุดท้าย​ของ​โลก</verse>
				<verse number="7">ชนชาติ​หนึ่ง​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง อาณาจักรนี้​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​อาณาจักร​โน้น จะ​เกิด​การ​กันดารอาหาร และ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​หลาย​แห่ง</verse>
				<verse number="8">แต่​นี่​เป็น​แค่​จุด​เริ่มต้น​ของ​ปัญหา​เหมือน​เจ็บ​ท้อง​เตือน​ก่อน​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="9">พวก​คุณ​จะ​ถูก​จับ​ไป​ทรมาน​และ​ถูก​ฆ่า คน​ทุก​ประเทศ​จะ​เกลียด​คุณ เพราะ​พวก​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น จะ​มี​หลาย​คน​ทิ้ง​ความ​เชื่อ​ไป มี​การหักหลังกัน​และ​เกลียดชังกัน</verse>
				<verse number="11">จะ​มี​คน​มากมาย​มา​ปลอม​ตัว​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า และ​มา​หลอกลวง​คน​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="12">ความชั่ว​ที่​แพร่​ไป จะ​ทำ​ให้​ความรัก​ของ​หลาย​คน​มอด​ไป</verse>
				<verse number="13">แต่​คน​ที่​ทน​ได้​จน​ถึง​ที่สุด​จะ​ได้รับ​ความรอด</verse>
				<verse number="14">ข่าวดี​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​ถูก​ป่าว​ประกาศ​ไป​ทั่วโลก เพื่อ​ทุก​ชาติ​จะ​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​ข่าว​ดีนี้ แล้ว​ใน​ที่สุด​ก็​จะ​ถึง​วัน​สิ้น​ยุค</verse>
				<verse number="15">‘สิ่ง​ที่​น่า​ขยะแขยง’ ที่​ทำลาย​วิหาร​จน​ราบเรียบ​เป็น​หน้ากลอง ตาม​ที่​ดาเนียล​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​บอก​ไว้​นั้น คุณ​จะ​ได้​เห็น​ตั้ง​อยู่​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์” (คน​อ่าน​ต้อง​ทำ​ความ​เข้าใจ​กับ​สิ่งนี้​ให้​ดี)</verse>
				<verse number="16">“เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​แคว้น​ยูเดีย​วิ่ง​หนี​ไป​ที่​ภูเขา</verse>
				<verse number="17">อย่า​ให้​คน​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​กลับ​เข้า​ไป​เก็บ​ของ​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="18">อย่า​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ไร่นา กลับ​ไป​เอา​เสื้อคลุม</verse>
				<verse number="19">ใน​วัน​นั้น​จะ​น่ากลัว​มาก​สำหรับ​ผู้หญิง​ท้อง​และ​แม่​ลูกอ่อน​ที่​ให้​นม​ลูก</verse>
				<verse number="20">อธิษฐาน​ขอ​ให้​เวลา​ที่​จะ​ต้อง​หนี​นั้น​ไม่​ใช่​หน้า​หนาว​หรือ​วันหยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ใน​เวลา​นั้น​จะ​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก​อย่าง​ใหญ่​หลวง​ชนิด​ที่​ไม่​เคย​เกิด​ขึ้น​มา​ก่อน​นับ​ตั้งแต่​โลก​ได้​เกิด​ขึ้น​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้ และ​จะ​ไม่​มี​อะไร​ที่​แย่​ไป​กว่า​นี้​อีก​แล้ว​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="22">ยิ่ง​ไป​กว่า​นั้น ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ทำ​ให้​วัน​เวลา​เหล่า​นั้น​สั้น​ลง ก็​จะ​ไม่​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย แต่​เพราะ​พระองค์​เห็นแก่​คน​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้ พระองค์​จึง​ทำ​ให้​วัน​เวลา​เหล่า​นั้น​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="23">ใน​เวลา​นั้น​ถ้า​มี​ใคร​มา​บอก​ว่า ‘ดู​สิ นี่​ไง​พระคริสต์’ หรือ ‘โน่น​ไง​พระองค์’ ก็​อย่า​ไป​หลง​เชื่อ</verse>
				<verse number="24">เพราะ​จะ​มี​พวก​พระคริสต์​จอม​ปลอม​และ​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​เกิด​ขึ้น และ​พวก​เขา​ก็​จะ​ทำ​อิทธิฤทธิ์​ปาฏิหาริย์​กัน ถ้า​เป็น​ไป​ได้​พวก​เขา​ก็​จะ​หลอก​แม้​กระทั่ง​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="25">จำ​ไว้​นะ เรา​ได้​เตือน​พวก​คุณ​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น ถ้า​มี​ใคร​มา​บอก​ว่า ‘นั่น​ไง​พระคริสต์ อยู่​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว’ ก็​อย่า​ออก​ไป หรือ​ถ้า​คน​บอก​ว่า ‘พระคริสต์​อยู่​นี่​ไง ใน​ห้อง​ข้าง​ใน​นั้น’ ก็​อย่า​ไป​หลง​เชื่อ</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​ปรากฏ​ตัว จะ​เหมือน​กับ​ฟ้าแลบ​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ที่​สามารถ​มอง​เห็น​ได้​ใน​ทาง​ทิศตะวันตก</verse>
				<verse number="28">และ​ก็​เหมือน​กับ​ที่​ซาก​ศพ​อยู่​ที่​ไหน ก็​จะ​เห็น​ฝูง​แร้ง​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="29">‘ทันที​ที่​วัน​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​นั้น​สิ้นสุด​ลง ดวง​อาทิตย์​จะ​มืด​มิด ดวงจันทร์​จะ​ไม่​ส่อง​แสง ดวงดาว​จะ​ร่วง​หล่น​จาก​ท้องฟ้า พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​ฟ้า​สวรรค์​จะ​ถูก​สั่นคลอน’</verse>
				<verse number="30">ใน​เวลา​นั้น​จะ​มี​สัญญาณ​บน​ท้องฟ้า​บอก​ให้​รู้​ว่า​บุตร​มนุษย์​กำลัง​จะ​เสด็จ​มา ประชาชน​ทั้งหมด​บน​โลก​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ และ​จะ​มองเห็น​บุตร​มนุษย์​มา​บน​เมฆ​ใน​ท้องฟ้า มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​บารมี​อัน​เจิดจ้า</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระองค์​จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ออก​ไป​ด้วย​เสียง​แตร​อัน​ดัง พวก​ทูตสวรรค์​จะ​รวบรวม​คน​ที่​พระองค์​เลือก​ไว้​แล้ว จาก​ทั่ว​ทุก​ทิศ จาก​ขอบ​ฟ้า​ด้าน​หนึ่ง​ไป​สุด​ขอบ​ฟ้า​อีก​ด้าน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">ให้​เรียนรู้​จาก​ต้น​มะเดื่อ​กัน​เถอะ เมื่อ​ต้น​มะเดื่อ​เริ่ม​แตก​กิ่งก้าน​และ​ใบ​อ่อน พวก​คุณ​ก็​ว่า​ใกล้​ถึง​หน้า​ร้อน​แล้ว</verse>
				<verse number="33">เช่น​เดียว​กัน​เมื่อ​พวก​คุณ​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​เกิด​ขึ้น พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า​เวลา​นั้น​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว อยู่​ที่​หน้า​ประตู​นี่​เอง</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​จะ​เกิด​ขึ้น​ก่อน​ที่​คน​ใน​รุ่นนี้​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="35">สวรรค์​และ​โลก​จะ​สูญสิ้น​ไป แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​สูญหาย</verse>
				<verse number="36">แต่​ไม่​มี​ใคร​รู้​วัน​เวลา​นั้น​เลย แม้แต่​ทูตสวรรค์​หรือ​พระบุตร​ก็​ไม่​รู้ มี​แต่​พระบิดา​เท่า​นั้น​ที่​รู้</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​บุตร​มนุษย์​จะ​มา ก็​จะ​เหมือน​กับ​ใน​สมัย​ของ​โนอาห์</verse>
				<verse number="38">ใน​สมัย​นั้น​ก่อน​ที่​น้ำ​จะ​ท่วม ผู้คน​ได้​กิน​และ​ดื่ม​กัน แต่งงาน​กัน และ​ยก​ลูก​ให้​แต่งงาน​กัน จน​กระทั่ง​วัน​ที่​โนอาห์​เข้า​ไป​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="39">คน​พวกนี้​ไม่​รู้ตัว​เลย​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น จน​กระทั่ง​น้ำท่วม​และ​พัด​พา​คน​พวกนี้​ไป​หมด เมื่อ​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="40">ใน​เวลา​นั้น เมื่อ​ชาย​สอง​คน​กำลัง​ทำ​ไร่​อยู่ คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป อีก​คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​ผู้หญิง​สอง​คน​กำลัง​โม่​แป้ง​อยู่ คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป และ​อีก​คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="42">พวก​คุณ ระวัง​ตัว​ไว้​ให้​ดี เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​มา​เมื่อ​ไหร่</verse>
				<verse number="43">อย่า​ลืม​ว่า ถ้า​เจ้าของ​บ้าน​รู้ตัว​ว่า ขโมย​จะ​ขึ้น​บ้าน​ตอน​ไหน​ใน​เวลา​กลาง​คืน เขา​ก็​จะ​คอย​ระวัง ไม่​ปล่อย​ให้​ขโมย​งัด​เข้า​มา​ใน​บ้าน​แน่</verse>
				<verse number="44">พวก​คุณ​ก็​ต้อง​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​ด้วย เพราะ​บุตร​มนุษย์ จะ​มา​ใน​เวลา​ที่​พวก​คุณ​คาด​ไม่ถึง</verse>
				<verse number="45">ใคร​เป็น​ทาส​ที่​ซื่อสัตย์​และ​ฉลาด ที่​เจ้านาย​มอบ​หมาย​ให้​ดูแล​พวก​ทาส​คน​อื่นๆ​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​เขา และ​ให้​จัดหา​อาหาร​ให้​ทาส​พวก​นั้น​กิน​ตาม​เวลา</verse>
				<verse number="46">เมื่อ​นาย​กลับ​มา​เห็น​ทาส​คน​นั้น​ทำงาน​อย่าง​ดี ทาส​คน​นั้น​ก็​จะ​ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="47">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เจ้านาย​จะ​แต่งตั้ง​ให้​เขา​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="48">แต่​ถ้า​ทาส​คน​นั้น​ชั่วช้า และ​คิด​ว่า ‘นาย​ของ​ข้า​ยัง​ไม่​กลับ​มา​หรอก’</verse>
				<verse number="49">แล้ว​เขา​เริ่ม​ทุบ​ตี​พวก​ทาส​คน​อื่นๆ​และ​กิน​ดื่ม​กับ​พวก​ขี้เมา</verse>
				<verse number="50">นาย​ของ​เขา​จะ​กลับ​มา​ใน​วัน​เวลา​ที่​เขา​ไม่​คาดคิด​และ​ไม่ทัน​รู้ตัว</verse>
				<verse number="51">นาย​ของ​เขา​จะ​ตัด​เขา​ออก​เป็น​ชิ้นๆ​และ​ไล่​ให้​ไป​อยู่​กับ​พวก​คน​หน้าซื่อใจคด ซึ่ง​ที่​นั่น​จะ​มี​แต่​เสียง​ร้องไห้​โหยหวน​อย่าง​เจ็บปวด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​จะ​เปรียบ​เหมือน​กับ เพื่อน​เจ้าสาว​สิบ​คน​ที่​ถือ​ตะเกียง​ออก​มา​รอ​รับ​เจ้าบ่าว</verse>
				<verse number="2">ใน​พวก​เขา​มี​ห้า​คน​เป็น​หญิง​โง่ และ​อีก​ห้า​คน​เป็น​หญิง​ฉลาด</verse>
				<verse number="3">หญิง​โง่​ห้า​คน​นั้น​เอา​ตะเกียง​ไป แต่​ไม่​ได้​เอา​น้ำมัน​สำรอง​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="4">แต่​หญิง​ฉลาด​ห้า​คน​นั้น​เอา​น้ำมัน​สำรอง​ไป​พร้อม​กับ​ตะเกียง​ด้วย</verse>
				<verse number="5">เจ้าบ่าว​มา​ช้า หญิงสาว​ทั้งหมด​ก็​ง่วง​และ​หลับ​ไป</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ถึง​เที่ยงคืน ก็​มี​เสียง​ร้อง​เรียกว่า ‘เจ้าบ่าว​มา​แล้ว ออก​มา​ต้อนรับ​เร็ว​เข้า’</verse>
				<verse number="7">เพื่อน​เจ้าสาว​ทั้งหมด​ตื่น​ขึ้น และ​เตรียม​ตะเกียง​ของ​ตน​ให้​พร้อม</verse>
				<verse number="8">แล้ว​หญิง​โง่​ก็​พูด​กับ​หญิง​ฉลาด​ว่า ‘ขอ​แบ่ง​น้ำมัน​ของ​พวก​เธอ​ให้​กับ​พวก​เรา​บ้าง​สิ ตะเกียง​ของ​พวก​เรา​ใกล้​จะ​ดับ​อยู่​แล้ว’</verse>
				<verse number="9">หญิง​ฉลาด​ตอบ​ว่า ‘ไม่​ได้​หรอก เพราะ​น้ำมันนี้​มี​ไม่​พอ​สำหรับ​พวก​เรา​ทุก​คน พวก​เธอ​ไป​หา​ซื้อ​จาก​คน​ขาย​น้ำมัน​เอา​เอง​ก็​แล้ว​กัน’</verse>
				<verse number="10">ขณะ​ที่​หญิง​โง่​ออก​ไป​หา​ซื้อ​น้ำมัน เจ้าบ่าว​ก็​มา​ถึง เพื่อน​เจ้าสาว​ที่​พร้อม​อยู่​แล้ว​ก็​เข้า​ไป​ใน​งาน​แต่งงาน​กับ​เจ้าบ่าว แล้ว​ประตู​ก็​ถูก​ปิด​ลง</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​เมื่อ​หญิง​โง่​ห้า​คน​นั้น​กลับ​มา ก็​ร้อง​เรียกว่า ‘คุณ​คะ คุณ​คะ ช่วย​เปิด​ประตู​ให้​พวก​เรา​หน่อย​ค่ะ’</verse>
				<verse number="12">แต่​เจ้าบ่าว​ตอบ​ว่า ‘จะ​บอก​ให้ ผม​ไม่​รู้จัก​คุณ​สัก​หน่อย’</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ให้​พร้อม​อยู่​เสมอ เพราะ​พวก​คุณ​ไม่​รู้​ถึง​วัน​เวลา​ที่​เรา​จะ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="14">หรือ​เรา​อาจ​จะ​เปรียบ​อาณาจักร​นั้น​เหมือน​กับ​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เดินทาง​ไป​ต่าง​ประเทศ จึง​เรียก​พวก​ทาส​มา​และ​ฝาก​ทรัพย์สิน​ให้​พวก​เขา​ดูแล</verse>
				<verse number="15">เขา​ให้​เงิน​ห้า​ถุง​กับ​ทาส​คน​หนึ่ง ให้​เงิน​สอง​ถุง​กับ​ทาส​อีก​คน​หนึ่ง และ​ให้​เงิน​หนึ่ง​ถุง กับ​ทาส​คน​สุดท้าย โดย​ได้​แบ่ง​ให้​ตาม​ความ​สามารถ​ของ​แต่​ละ​คน แล้ว​เขา​ก็​ออก​เดิน​ทาง​ไป</verse>
				<verse number="16">ทาส​ที่​ได้รับ​เงิน​ห้า​ถุง เอา​เงิน​ไป​ค้าขาย​ทันที และ​ได้​กำไร​มา​อีก​ห้า​ถุง</verse>
				<verse number="17">ทาส​ที่​ได้​เงิน​สอง​ถุง เอา​เงิน​ไป​ค้าขาย​เหมือนกัน และ​ได้​กำไร​มา​อีก​สอง​ถุง</verse>
				<verse number="18">แต่​ทาส​ที่​ได้​เงิน​หนึ่ง​ถุง​ได้​ขุด​หลุม​ซ่อน​เงิน​ของ​เจ้านาย​ไว้​ใน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="19">หลัง​จาก​เวลา​ผ่าน​ไป​นาน เจ้า​นาย​กลับ​มา​และ​เรียก​พวก​เขา​มา​ถาม​ว่า​เอา​เงิน​ไป​ทำ​อะไร​กัน​บ้าง</verse>
				<verse number="20">ทาส​ที่​ได้​เงิน​ไป​ห้า​ถุง​ได้​นำ​เงิน​กำไร​อีก​ห้า​ถุง​มา​ให้​นาย และ​บอก​ว่า ‘เจ้านาย​ครับ ท่าน​ให้​ผม​ดูแล​เงิน​ห้า​ถุง และ​นี่​ผม​ได้​กำไร​มา​อีก​ห้า​ถุง’</verse>
				<verse number="21">นาย​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เยี่ยม​มาก เจ้า​เป็น​ทาส​ที่​ดี​และ​ซื่อสัตย์ เจ้า​ได้​ซื่อสัตย์​ใน​สิ่ง​เล็กๆ​น้อยๆ​เรา​จะ​ตั้ง​ให้​เจ้า​ดูแล​ของ​จำนวน​มาก มา​ร่วม​ฉลอง​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ทาส​ที่​ได้รับ​เงิน​สอง​ถุง​ก็​มา และ​พูด​ว่า ‘เจ้านาย​ครับ ท่าน​ให้​ผม​ดูแล​เงิน​สอง​ถุง ดู​สิ​ครับ ผม​ได้​กำไร​มา​อีก​สอง​ถุง’</verse>
				<verse number="23">นาย​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เจ้า​ทำ​ดี​มาก เจ้า​เป็น​ทาส​ที่​ดี​และ​ซื่อสัตย์ เจ้า​ซื่อสัตย์​ใน​สิ่ง​เล็กๆ​น้อยๆ เรา​จะ​ตั้ง​ให้​เจ้า​ดูแล​ของ​จำนวน​มาก มา​ร่วม​ฉลอง​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ทาส​ที่​ได้รับ​เงิน​ถุง​เดียว​ก็​มา และ​พูด​ว่า ‘เจ้านาย​ครับ ผม​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ที่​โหดร้าย​ทารุณ ท่าน​เก็บเกี่ยว​ใน​ที่ดิน​ซึ่ง​ท่าน​ไม่​ได้​ปลูก และ​เก็บ​พืชผล​ที่​ท่าน​ไม่​ได้​หว่าน</verse>
				<verse number="25">ผม​กลัว​ท่าน ก็​เลย​เอา​ถุง​เงิน​ไป​ฝัง​ดิน​ซ่อน​ไว้ นี่​ไง​ถุง​เงิน​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="26">นาย​จึง​ด่า​เขา​ว่า ‘ไอ้​ทาส​ชาติชั่ว​จอมขี้เกียจ ใน​เมื่อ​เจ้า​รู้​ว่า​ข้า​เก็บเกี่ยว​ใน​ที่ดิน​ซึ่ง​ข้า​ไม่​ได้​ปลูก และ​เก็บ​พืชผล​ที่​ข้า​ไม่​ได้​หว่าน</verse>
				<verse number="27">ถ้า​อย่าง​นั้น เจ้า​ก็​น่า​จะ​เอา​เงิน​ของ​ข้า​ไป​ฝาก​ธนาคาร​ไว้ เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ข้า​กลับ​มา ข้า​ก็​จะ​ได้​เงิน​กลับ​มา​พร้อม​ทั้ง​ดอกเบี้ย​ด้วย’</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เจ้านาย​ก็​บอก​ให้​เอา​ถุง​เงิน​จาก​เขา​ไป​ให้​คน​ที่​มี​ถุง​เงิน​สิบ​ถุง</verse>
				<verse number="29">เพราะ​คน​ที่​ทำ​ประโยชน์​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​อยู่ ก็​จะ​ได้รับ​เพิ่ม​มาก​ขึ้น​จน​เหลือ​เฟือ แต่​คน​ที่​ไม่​ได้​ทำ​ประโยชน์​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​อยู่ ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​จะ​ถูก​ริบ​ไป​จน​หมด​ด้วย</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​เขา​ก็​สั่ง​ให้​เอา​ตัว​ทาส​ที่​ไร้​ประโยชน์นี้​โยน​ออก​ไป​ที่​มืด​ข้างนอก ที่​นั่น​จะ​มี​เสียง​ร้องไห้​โหยหวน​ด้วย​ความเจ็บปวด</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​อย่าง​สง่างาม​พร้อม​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ พระองค์​จะ​นั่ง​บน​บัลลังก์​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="32">คน​ทุก​เชื้อชาติ​จะ​มา​รวม​กัน​ต่อหน้า​บุตร​มนุษย์ พระองค์​จะ​แยก​พวก​เขา​ออก​จาก​กัน เหมือน​กับ​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​แยก​แกะ​ออก​จาก​แพะ</verse>
				<verse number="33">พระองค์​จะ​แยก​แกะ​ไว้​ทาง​ขวา​มือ และ​แยก​แพะ​ไว้​ทาง​ซ้าย​มือ</verse>
				<verse number="34">กษัตริย์​จะ​พูด​กับ​พวก​ที่​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ว่า ‘พวก​เจ้า​ที่​ได้รับ​พร​จาก​พระบิดา​ของ​เรา มา​รับ​อาณาจักร​ที่​ได้​เตรียม​ไว้​สำหรับ​พวก​เจ้า​ตั้งแต่​เริ่ม​สร้าง​โลก</verse>
				<verse number="35">เพราะ​เมื่อ​เรา​หิว พวก​เจ้า​ก็​เลี้ยง​เรา เรา​กระหาย​น้ำ เจ้า​ก็​ให้​น้ำ​เรา​ดื่ม เรา​เป็น​คน​แปลกหน้า เจ้า​ก็​ต้อนรับ​เรา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="36">เรา​ไม่​มี​เสื้อผ้า​ใส่ เจ้า​ก็​หา​เสื้อผ้า​มา​ให้ เรา​ไม่​สบาย เจ้า​ก็​ดูแล เรา​ติด​คุก เจ้า​ก็​มา​เยี่ยม’</verse>
				<verse number="37">แล้ว​พวก​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ตอบ​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต พวก​เรา​เคย​เห็น​ท่าน​หิว​และ​เลี้ยง​ท่าน​ตั้งแต่​เมื่อไหร่ หรือ​เห็น​ท่าน​กระหาย​น้ำ แล้ว​ให้​น้ำ​ท่าน​ดื่ม​ตั้งแต่​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="38">แล้ว​พวก​เรา​เคย​เห็น​ท่าน​เป็น​คน​แปลกหน้า แล้ว​เชิญ​ท่าน​เข้า​มา​ใน​บ้าน หรือ​เห็น​ท่าน​ไม่​มี​เสื้อผ้า​ใส่ แล้ว​หา​เสื้อผ้า​มา​ให้​ใส่​ตั้งแต่​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="39">แล้ว​พวก​เรา​เห็น​ท่าน​ป่วย หรือ​อยู่​ใน​คุก แล้ว​ไป​เยี่ยม​ตั้งแต่​เมื่อไหร่​หรือ​ครับ​ท่าน’</verse>
				<verse number="40">กษัตริย์​จะ​ตอบ​พวก​เขา​ว่า ‘เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เมื่อไหร่​ก็​ตาม​ที่​พวก​เจ้า​ทำ​อะไร​ให้​กับ​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​คน​หนึ่ง​ใน​หมู่​พี่น้อง​ของ​เรา เจ้า​ก็​ได้​ทำ​ให้​กับ​เรา​ด้วย’</verse>
				<verse number="41">แล้ว​กษัตริย์​หัน​ไป​ตวาด​ใส่​พวก​ที่​อยู่​ทาง​ซ้าย​มือ​ว่า ‘ไป​ให้​พ้น พวก​ที่​ถูก​สาป​แช่ง ไป​ตกใน​กองไฟ​ที่​ไม่​มี​วัน​ดับ ซึ่ง​เตรียม​ไว้​สำหรับ​มาร​และ​พวก​ผู้ช่วย​ของ​มัน</verse>
				<verse number="42">เพราะ​เมื่อ​เรา​หิว เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ให้​อะไร​เรา​กิน เรา​กระหาย​น้ำ เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ให้​อะไร​เรา​ดื่ม</verse>
				<verse number="43">เรา​เป็น​คน​แปลกหน้า เจ้า​ก็​ไม่​ได้​เชิญ​เรา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน เรา​ไม่​มี​เสื้อผ้า​ใส่ เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ให้​เสื้อผ้า​เรา​ใส่ เรา​ไม่​สบาย​และ​อยู่​ใน​คุก เจ้า​ก็​ไม่​เคย​มา​ดูแล​เรา’</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​ตอบ​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต ตอน​ไหน​กัน​ที่​พวก​เรา​เห็น​ท่าน​หิว​หรือ​กระหาย​น้ำ หรือ​เป็น​คน​แปลกหน้า หรือ​ไม่​มี​เสื้อผ้า​ใส่ หรือ​ไม่​สบาย หรือ​ติด​คุก แล้ว​พวก​เรา​ไม่​ได้​ช่วยเหลือ​ท่าน’</verse>
				<verse number="45">กษัตริย์​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า​อะไร​ก็​ตาม​ที่​พวก​เจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ให้​กับ​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​คน​หนึ่ง​ใน​พวกนี้ เจ้า​ก็​ไม่​ได้​ทำ​กับ​เรา’</verse>
				<verse number="46">แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​ต้อง​ไป​รับ​โทษ​ตลอด​ไป แต่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​เข้า​สู่​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​พูด​เรื่อง​พวกนี้​เสร็จ​แล้ว พระองค์​บอก​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า</verse>
				<verse number="2">“พวก​คุณ​ก็​รู้​แล้ว​ว่า อีก​สอง​วัน​จะ​ถึง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย และ​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​ส่ง​มอบ​ไป​ให้​ศัตรู​เพื่อ​เอา​ไป​ตรึง​ที่​กางเขน”</verse>
				<verse number="3">พวก​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส​มา​ประชุม​กัน​ที่​บ้าน​ของ​คายาฟาส​นักบวช​สูงสุด</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​วางแผน​จับ​ตัว​พระเยซู​ไป​ฆ่า</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​เขา​ตกลง​กัน​ว่า “อย่า​เพิ่ง​ทำ​ใน​ช่วง​เทศกาล เพราะ​ประชาชน​จะ​ก่อ​การจลาจล​ขึ้น”</verse>
				<verse number="6">ใน​เมือง​เบธานี ขณะ​ที่​พระเยซู​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ซีโมน​ที่​เคย​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง</verse>
				<verse number="7">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ถือ​ขวด​ใส่​น้ำหอม​ราคา​แพง​มาก​มาหา​พระองค์ เธอ​ชโลม​น้ำหอม​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​พระองค์ ขณะ​ที่​พระองค์​กำลัง​กิน​อาหาร​อยู่</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พวก​ศิษย์​เห็น​อย่าง​นั้น​ก็​โกรธ ต่าง​พูด​กัน​ว่า “ทำไม​ถึง​ทำ​ให้​เสีย​ของ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="9">มัน​คง​ขาย​ได้​เงิน​มาก​ที​เดียว แล้ว​ก็​เอา​เงิน​นั้น​ไป​แจก​จ่าย​ให้​กับ​คน​จน”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน จึง​ห้าม​พวก​ศิษย์​ว่า “ไป​วุ่นวาย​กับ​เธอ​ทำไม เธอ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="11">พวก​คุณ​จะ​มี​คน​จน​อยู่​ด้วย​เสมอ แต่​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวก​คุณ​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="12">ที่​เธอ​เท​น้ำหอม​ลง​บน​ตัว​เรา​นั้น ก็​เพื่อ​เตรียม​เรา​ไว้​สำหรับ​การฝังศพ</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ไม่ว่า​ข่าวดีนี้​จะ​ประกาศ​ออก​ไป​ที่​ไหนๆ​ใน​โลกนี้ ก็​จะ​มี​คน​พูด​ถึง​เรื่อง​ที่​เธอ​ทำ​ให้​กับ​เรา​นี้​เสมอ เพื่อ​เป็น​การ​ระลึก​ถึง​เธอ”</verse>
				<verse number="14">ยูดาส อิสคาริโอท ศิษย์​เอก​คน​หนึ่ง​ใน​สิบสอง​คน​ของ​พระเยซู ได้​ไป​พบ​พวก​หัวหน้า​นักบวช</verse>
				<verse number="15">เขา​ถาม​ว่า “ถ้า​ผม​ส่ง​ตัว​พระเยซู​ให้ จะ​จ่าย​ให้​ผม​เท่าไหร่” แล้ว​พวก​เขา​ก็​ให้​เงิน​ยูดาส​สามสิบ​เหรียญ</verse>
				<verse number="16">ตั้งแต่นั้น​มา ยูดาส​ก็​คอย​จ้อง​หา​โอกาส​ที่​จะ​ส่ง​พระเยซู​ให้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">วัน​แรก​ของ​เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ พวก​ศิษย์​ได้​เข้า​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​จะ​ให้​พวก​เรา​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ให้​อาจารย์​ที่​ไหน​ครับ”</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ให้​เข้า​ไป​ใน​เมือง​หา​ชาย​คน​หนึ่ง แล้ว​บอก​เขา​ว่า ‘อาจารย์​บอก​ว่า เวลา​ของ​เรา​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว เรา​จะ​เลี้ยงฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​เรา​ที่​บ้าน​ของ​คุณ’”</verse>
				<verse number="19">พวก​ศิษย์​ทำ​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก และ​จัด​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ถึง​ตอน​เย็น พระเยซู​เอน​ตัว​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร พร้อม​กับ​ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="21">ขณะ​ที่​กำลัง​กิน​กัน​อยู่​นั้น พระเยซู​ได้​พูด​ขึ้น​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​หนึ่ง​ใน​พวก​คุณ​จะ​หักหลัง​เรา”</verse>
				<verse number="22">พวก​ศิษย์​ตระหนก​ตกใจ​มาก ต่าง​ถาม​พระองค์​ว่า “คง​ไม่​ใช่​ผม​นะ อาจารย์”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ที่​เอา​มือ​จิ้ม​ลง​ใน​ชาม​เดียว​กับ​เรา​จะ​เป็น​คน​ที่​หักหลัง​เรา</verse>
				<verse number="24">บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ตาย เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว แต่​คน​ที่​หักหลัง​บุตร​มนุษย์​นี้​น่าละอาย​จริงๆ ถ้า​เขา​ไม่​ได้​เกิด​มา ก็​คง​จะ​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="25">พอ​ยูดาส​คน​ที่​จะ​หักหลัง​พระองค์​ถาม​ว่า “คง​ไม่​ใช่​ผม​นะ อาจารย์” พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า “คุณ​นั่น​แหละ”</verse>
				<verse number="26">ขณะ​ที่​กำลัง​กิน​กัน​อยู่​นั้น พระเยซู​หยิบ​ขนมปัง​มา ขอบคุณ​พระเจ้า จาก​นั้น​หัก​ขนมปัง​ให้​พวก​ศิษย์​และ​พูด​ว่า “รับ​ไป​กิน​สิ นี่​คือ​ร่างกาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​หยิบ​ถ้วย​ขึ้น​มา ขอบคุณ​พระเจ้า ส่ง​ไป​ให้​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ให้​ทุก​คน​ดื่ม​จาก​ถ้วยนี้</verse>
				<verse number="28">เพราะ​นี่​คือ​เลือด​ของ​เรา พระเจ้า​ได้​ทำ​สัญญา​ขึ้น​มา​ด้วย​เลือดนี้ มัน​ได้​หลั่งไหล​ออก​มา​เพื่อ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ของ​คน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="29">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่นนี้​อีก จน​กว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​ที่​เรา​จะ​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ด้วย​กัน​กับ​พวก​คุณ​ใน​อาณาจักร​ของ​พระบิดา​เรา”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พวก​เขา​ได้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​แล้ว ก็​ออก​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​บอก​พวก​ศิษย์​ว่า “คืนนี้​พวก​คุณ​จะ​ทิ้ง​เรา​ไป​กัน​หมด​ทุก​คน เหมือน​กับ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​ว่า ‘เรา​จะ​ฆ่า​คน​เลี้ยง​แกะ และ​แกะ​ฝูง​นั้น​จะ​กระเจิด​กระเจิง​ไป’</verse>
				<verse number="32">แต่​เมื่อ​เรา​ฟื้น​ขึ้น​มา เรา​จะ​ล่วงหน้า​พวก​คุณ​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​ก่อน”</verse>
				<verse number="33">เปโตร​ตอบ​ว่า “ถึง​แม้​คน​อื่นๆ​จะ​ทิ้ง​อาจารย์​ไป​หมด แต่​ผม​จะ​ไม่​มี​วัน​ทำ​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​จึง​ตอบ​เปโตร​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คืนนี้​ก่อน​ไก่​ขัน คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="35">แต่​เปโตร​ยืนยัน​ว่า “ถึง​ผม​จะ​ต้อง​ตาย​กับ​อาจารย์ ผม​ก็​ไม่​มี​วัน​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​อาจารย์” และ​พวก​ศิษย์​ทั้งหมด​ก็​พูด​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="36">จาก​นั้น​พระเยซู​ก็​พา​ศิษย์​ไป​ที่​สวน​แห่ง​หนึ่ง​เรียกว่า เกทเสมนี และ​บอก​พวก​ศิษย์​ว่า “นั่ง​คอย​อยู่​ที่​นี่​นะ เรา​จะ​ไป​อธิษฐาน​ทาง​โน้น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์​พา​เปโตร​กับ​ลูก​ทั้ง​สอง​คน​ของ​เศเบดี​ไป​ด้วย พระองค์​รู้สึก​โศกเศร้า​และ​เป็น​ทุกข์​มาก</verse>
				<verse number="38">พระองค์​จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า “เรา​ทุกข์ใจ​มาก​จน​แทบ​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว ให้​ตื่น​และเฝ้า​ระวัง​อยู่​กับ​เรา​หน่อย”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​เดิน​ห่าง​ออก​ไป​นิด​หนึ่ง ก้ม​หน้า​ซบลง​กับ​พื้นดิน แล้ว​อธิษฐาน​ว่า “พระบิดา ถ้า​เป็น​ไป​ได้ ขอ​ให้​ถ้วย แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​นี้​ผ่าน​พ้น​ไป​จาก​ลูก​ด้วย​เถิด แต่​ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ความต้องการ​ของ​พระองค์​ไม่​ใช่​ของ​ลูก”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​พระองค์​ก็​เดิน​กลับ​มา​เห็น​พวกศิษย์​หลับ​อยู่ พระองค์​จึง​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “พวก​คุณ​ตื่น​อยู่​เป็น​เพื่อน​เรา​สัก​ชั่วโมง​ไม่​ได้​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="41">ให้​เฝ้า​ระวัง​และ​อธิษฐาน เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​แพ้​ต่อ​การยั่วยวน ถึง​แม้​จิตใจ​อยาก​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แต่​ร่างกาย​ยัง​อ่อนแอ​อยู่”</verse>
				<verse number="42">พระองค์​เดิน​กลับ​ไป และ​อธิษฐาน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า “พระบิดา ถ้า​ถ้วย​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​นี้​ผ่าน​พ้น​ลูก​ไป​ไม่​ได้ นอก​จาก​ลูก​จะ​ต้อง​ดื่ม​มัน ก็​ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ความต้องการ​ของ​พระองค์​เถิด”</verse>
				<verse number="43">จาก​นั้น​พระองค์​ก็​เดิน​กลับ​มา ก็​พบ​ว่า​พวก​ศิษย์​ยัง​หลับ​อยู่ เพราะ​เปลือก​ตา​เขา​หนัก​อึ้ง​จน​ลืม​ไม่​ขึ้น</verse>
				<verse number="44">พระองค์​จึง​เดิน​ไป​จาก​พวก​เขา และ​อธิษฐาน​เหมือน​เดิม​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม</verse>
				<verse number="45">พระองค์​เดิน​กลับ​มา​ที่​พวก​ศิษย์​อีก และ​พูด​ว่า “ยัง​นอน​หลับ​พักผ่อน​กัน​อยู่​อีก​หรือ ชั่วโมง​ที่​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​หักหลัง​ให้​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวก​คน​บาป​นั้น​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="46">ลุก​ขึ้น​ไป​กัน​เถอะ นั่น​ไง​คน​ที่​หักหลัง​เรา​มา​ถึง​แล้ว”</verse>
				<verse number="47">พระองค์​พูด​ยัง​ไม่ทัน​ขาดคำ ยูดาส​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ใน​สิบสอง​คน​ของ​พระองค์​ก็​มา​ถึง พร้อม​กับ​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ที่​ถือ​ทั้ง​ดาบ​และ​ไม้กระบอง คน​พวกนี้​ถูก​ส่ง​มา​จาก​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส</verse>
				<verse number="48">ยูดาส​ได้​ตกลง​กับ​พวก​นั้น​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว​ว่า “คน​ที่​ผม​จูบ​คือ​คนๆ​นั้น เข้า​ไป​จับ​กุม​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="49">ยูดาส​ก็​ตรง​เข้า​ไป​หา​พระเยซู​ทันที พร้อม​กับ​พูด​ว่า “สวัสดี​ครับ อาจารย์” และ​จูบ​พระองค์</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เพื่อน​เอ๋ย มา​ทำ​อะไร​ก็​รีบ​ทำ​ไป​เลย” แล้ว​คน​เหล่า​นั้น ก็​เข้า​มา​จับ​ตัว​พระองค์​และ​คุมตัว​ไว้</verse>
				<verse number="51">ศิษย์​คน​หนึ่ง​ที่​อยู่​กับ​พระเยซู​จึง​ชัก​ดาบ​ออก​มา​แล้ว​ก็​ฟัน​ถูก​หู​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ขาด​ไป</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “เก็บ​ดาบ​ใส่​ฝัก​เสีย เพราะ​คน​ที่​ใช้​ดาบ​จะ​ตาย​เพราะ​ดาบ</verse>
				<verse number="53">คุณ​คิด​ว่า เรา​จะ​ขอ​ความช่วยเหลือ​จาก​พระบิดา​เรา​ไม่​ได้​หรือ พระองค์​จะ​ส่ง​ทูตสวรรค์​มา​ให้​กับ​เรา​มาก​กว่า​สิบสอง​กอง ได้​ทัน​ที</verse>
				<verse number="54">แต่​ถ้า​เรา​ทำ​อย่าง​นั้น มัน​ก็​จะ​ไม่​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้”</verse>
				<verse number="55">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​คน​กลุ่ม​ใหญ่​นั้น​ว่า “เห็น​เรา​เป็น​โจร​หรือ​ยังไง ถึง​ได้​ถือ​ดาบ​และ​ไม้กระบอง​มา​จับ​เรา ตอน​ที่​เรา​นั่ง​สอน​อยู่​ใน​วิหาร​ทุก​วัน กลับ​ไม่​มา​จับ</verse>
				<verse number="56">แต่​ทั้งหมดนี้​เกิด​ขึ้น ก็​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​เขียน​ไว้” แล้ว​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ได้​ทิ้ง​พระองค์​และ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="57">พวก​นั้น​จับ​พระเยซู​ไป​ที่​บ้าน​ของ​คายาฟาส​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด ที่​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส​ได้​ประชุม​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="58">เปโตร​ตาม​พระองค์​มา​ห่างๆ​จน​ถึง​ลาน​บ้าน​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด แล้ว​เขา​เข้า​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​ลาน​บ้าน​กับ​พวก​ผู้คุม เพื่อ​ดู​ว่า​จะ​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="59">พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​สมาชิก​สภา​แซนฮีดริน​ทั้งหมด​พยายาม​หา​พยานเท็จ​มา​ปรักปรำ​พระเยซู เพื่อ​จะ​ได้​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="60">แต่​ก็​หา​ไม่​ได้​เลย ถึง​แม้ว่า​จะ​มี​พยาน​เท็จ​มา​ปรักปรำ​พระองค์​หลาย​คน พวก​เขา​ก็​ไม่​สามารถ​หา​หลักฐาน​ที่​ดี​พอที่​จะ​ตัดสิน​ฆ่า​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="61">ใน​ที่​สุด​ก็​มี​สอง​คน​ให้​การ​ว่า “ชาย​คนนี้​เคย​พูด​ว่า ‘เรา​สามารถ​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่​ภาย​ใน​สาม​วัน’”</verse>
				<verse number="62">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​จึง​ยืน​ขึ้น ถาม​พระเยซู​ว่า “แก​จะ​ไม่​แก้​ตัว​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​กล่าว​หา​แก​หรือ”</verse>
				<verse number="63">แต่​พระเยซู​ยัง​นิ่งเงียบ หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด จึง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “เรา​ขอ​สั่ง​แก​ใน​นาม​ของ​พระเจ้า​ที่​มี​ชีวิต​อยู่ บอก​พวก​เรา​มา​สิ​ว่า แก​คือ​พระคริสต์ พระบุตร​ของ​พระเจ้า​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="64">พระองค์​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “ท่าน​พูด​ถูก​แล้ว แต่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​อนาคต​ท่าน​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​ของ​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​เสด็จ​มา​บน​เมฆ​ใน​ท้องฟ้า”</verse>
				<verse number="65">แล้ว​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด ก็​ฉีกทึ้ง​เสื้อผ้า​ของ​ตัวเอง​และ​พูด​ว่า “มัน​พูด​หมิ่นประมาท​พระเจ้า​ชัดๆ เรา​ยัง​ต้องการ​พยาน​อะไร​อีก เห็น​ไหม พวก​คุณ​ก็​ได้ยิน​คำหมิ่นประมาท​แล้ว</verse>
				<verse number="66">พวก​คุณ​คิด​ว่า​อย่างไร” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “มัน​มี​ความ​ผิด มัน​สมควร​ตาย”</verse>
				<verse number="67">พวก​เขา​ถ่ม​น้ำลาย​รด​หน้า​พระองค์ และ​ชกต่อย​พระองค์ บางคน​ก็​ตบ​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="68">และ​พูด​ว่า “ทาย​มา​สิ ไอ้​คริสต์ ใคร​ตบ​หน้า​แก”</verse>
				<verse number="69">ใน​ขณะ​เดียว​กัน เปโตร​กำลัง​นั่ง​อยู่​ข้างนอก​ที่​ลาน​บ้าน และ​สาวใช้​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​ทัก​เขา​ว่า “แก​ก็​อยู่​กับ​เยซู​คน​กาลิลี​ด้วย​นี่​นา”</verse>
				<verse number="70">แต่​เปโตร​พูด​ต่อหน้า​ทุก​คน​ว่า “ผม​ไม่​รู้​ว่า​คุณ​พูด​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="71">แล้ว​เขา​ก็​เดิน​ออก​ไป​ที่​ประตู​บ้าน สาวใช้​อีก​คน​ที่​เห็น​เขา​ก็​บอก​กับ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ตรง​นั้น​ว่า “คนนี้​อยู่​กับ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​ด้วย”</verse>
				<verse number="72">เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “สาบาน​ได้​เลย ผม​ไม่​เคย​รู้จัก​ชาย​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="73">อีก​สักครู่​หนึ่ง คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ก็​เดิน​เข้า​มา​หา​เปโตร และ​พูด​ว่า “แก​เป็น​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​แน่ๆ สำเนียง​ของ​แก​มัน​ฟ้อง​อยู่​ชัดๆ”</verse>
				<verse number="74">เปโตร​ขอ​ให้​ตัวเอง​ถูก​สาปแช่ง​ถ้า​โกหก แล้ว​เขา​สาบาน​ว่า “ผม​ไม่​รู้จัก​ชาย​คนนี้” ทันใด​นั้น​ไก่​ก็​ขัน</verse>
				<verse number="75">เปโตร​จึง​นึก​ขึ้น​ได้​ถึง​คำพูด​ที่​พระเยซู​เคย​บอก​กับ​เขา​ว่า “ก่อน​ไก่​ขัน คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​สาม​ครั้ง” เปโตร​ออก​ไป​ข้างนอก แล้ว​ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">ตอน​เช้ามืด พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​ผู้​อาวุโส​ทั้งหมด​ได้​ตัดสิน​กัน​ว่า พระเยซู​สมควร​ตาย</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​มัด​พระองค์ แล้ว​นำ​ตัว​ไป​มอบ​ให้​กับ​ปีลาต ​เจ้าเมือง</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ยูดาส​คน​ที่​หักหลัง​พระเยซู​เห็น​ว่า​พระองค์​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​ถึง​ตาย ก็​รู้สึก​เสียใจ​มาก เขา​จึง​คืน​เงิน​สามสิบ​เหรียญ​ให้​กับ​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส</verse>
				<verse number="4">ยูดาส​คร่ำครวญ​ว่า “ผม​ทำ​บาป​ไป​แล้ว​ที่​หักหลัง​คน​ที่​บริสุทธิ์” พวก​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส​ตอบ​ว่า “แล้ว​มัน​เกี่ยว​อะไร​กับ​เรา​ด้วย นั่น​มัน​เรื่อง​ของ​แก”</verse>
				<verse number="5">ยูดาส​โยน​เงิน​ทิ้ง​ไป​ใน​วิหาร และ​เดิน​ออก​ไป​ผูก​คอ​ตาย</verse>
				<verse number="6">พวก​หัวหน้า​นักบวช​เก็บ​เงิน​นั้น​ขึ้น​มา​และ​พูด​ว่า “มัน​ผิด​กฎ ที่​จะ​เอา​เงิน​แบบนี้​เก็บ​รวม​กับ​เงิน​ของ​วิหาร เพราะ​เป็น​เงิน​เปื้อน​เลือด”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ตัดสิน​ใจ​เอา​เงินนี้​ไป​ซื้อ​ที่​นา​ของ​ช่าง​ปั้น​หม้อ เพื่อ​เอา​ไว้​เป็น​ที่​ฝังศพ​คน​ต่าง​บ้าน​ต่าง​เมือง</verse>
				<verse number="8">ที่​ตรง​นั้น​ถูก​เรียกว่า “ทุ่ง​เลือด” มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="9">เรื่องนี้​ก็​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เยเรมียาห์ ผู้พูดแทนพระเจ้า ได้​พูด​ไว้​ว่า “พวก​เขา​เอา​เงิน​สามสิบ​เหรียญ ซึ่ง​เป็น​ราคา​ค่าตัว​ของ​พระองค์​ที่​คน​อิสราเอล​ตั้ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="10">ไป​ซื้อ​ที่นา​ของ​ช่างปั้นหม้อ ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​สั่ง​ผม​ไว้”</verse>
				<verse number="11">เขา​ได้​นำ​พระเยซู​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้าเมือง​ปีลาต เจ้าเมือง​ได้​ถาม​พระองค์​ว่า “แก​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​หรือ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “ใช่ อย่าง​ที่​ท่าน​ว่า”</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส​กล่าวหา​พระองค์ พระองค์​ก็​ไม่​ได้​ตอบ​อะไร</verse>
				<verse number="13">แล้ว​ปีลาต​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “เจ้า​ไม่​ได้ยิน​ข้อ​กล่าวหา​มากมาย​ที่​เขา​ว่า​เจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ​ปีลาต​สัก​คำ ทำ​ให้​ปีลาต​แปลกใจ​มาก</verse>
				<verse number="15">ใน​ช่วง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​เป็น​ประเพณี​ของ​เจ้าเมือง​ที่​จะ​ให้​ประชาชน​เลือก​ปล่อย​นักโทษ​หนึ่ง​คน</verse>
				<verse number="16">ตอน​นั้น​มี​นักโทษ​อื้อฉาว​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บารับบัส</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ประชาชน​มา​ชุมนุม​กัน​แล้ว ปีลาต​ถาม​พวก​เขา​ว่า “อยาก​ให้​เรา​ปล่อย​ใคร บารับบัส​หรือ​เยซู​ที่​เรียก​กัน​ว่า​พระคริสต์”</verse>
				<verse number="18">ปีลาต​รู้​ดี​ว่า​ที่​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​จับ​พระเยซู​ส่ง​มา​ให้​กับ​เขา​นั้น​มัน​เกิด​จาก​ความอิจฉา</verse>
				<verse number="19">ขณะ​ที่​ปีลาต​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ตัดสิน​คดี ภรรยา​ของ​เขา​ได้​ส่ง​ข้อความ​มา​ให้​เขา​ว่า “อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​ผู้ชาย​ที่​บริสุทธิ์​คนนี้​เลย เพราะ​เมื่อ​คืน​ฉัน​ฝัน​ร้าย​ถึง​เขา ทำ​ให้​ฉัน​กลุ้ม​ทั้ง​วัน”</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และพวก​ผู้นำ​อาวุโส​ได้​ยุยง​ประชาชน​ให้​ขอ​ปีลาต​ปล่อย​บารับบัส และ​ให้​ฆ่า​พระเยซู</verse>
				<verse number="21">เจ้าเมือง​ถาม​ประชาชน​ว่า “จะ​ให้​ปล่อย​ใคร​ดี​ระหว่าง​สอง​คนนี้” ประชาชน​ตะโกน​ว่า “บารับบัส”</verse>
				<verse number="22">ปีลาต​ถาม​ว่า “แล้ว​จะ​ให้​ทำ​อะไร​กับ​เยซู​ที่​คน​เรียก​กัน​ว่า​พระคริสต์” พวก​เขา​ทุก​คน​ก็​ตะโกน​ว่า “ตรึง​มัน​ซะ”</verse>
				<verse number="23">ปีลาต​ถาม​ว่า “ทำไม เขา​ทำ​ผิด​อะไร​หรือ” แต่​ประชาชน​กลับ​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​ว่า “ตรึง​มัน​ซะ”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ปีลาต​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​อะไร​ไม่​ได้​มาก​กว่า​นี้ และ​เริ่ม​เกิด​ความ​วุ่นวาย​ขึ้น​แล้ว เขา​จึง​เอา​น้ำ​มา​ล้าง​มือ​ต่อหน้า​ประชาชน และ​พูด​ว่า “เรา​ไม่​เกี่ยวกับ​การตาย​ของ​ชาย​คนนี้ พวก​คุณ​รับผิดชอบ​กัน​เอา​เอง​ก็​แล้ว​กัน”</verse>
				<verse number="25">ประชาชน​ทั้งหมด​บอก​ว่า “พวก​เรา​และ​ลูกๆ​ของ​เรา​จะ​รับผิดชอบ​ต่อ​การตาย​ของ​เขา​เอง”</verse>
				<verse number="26">ปีลาต​ก็​เลย​ปล่อย​บารับบัส​ให้​พวก​เขา จาก​นั้น​เขา​สั่ง​ให้​เฆี่ยน​ตี​พระเยซู และ​ส่ง​ตัว​พระองค์​ไป​ให้​กับ​ทหาร​เพื่อ​เอา​ไป​ตรึง​ที่​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="27">ทหาร​ของ​ปีลาต​นำ​ตัว​พระเยซู​เข้า​ไป​ที่​ศูนย์​บัญชาการ​ใหญ่​ของ​พวก​เขา แล้ว​ให้​ทหาร​ทั้ง​กอง​เข้า​มา​รายล้อม​พระองค์​ไว้</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ถอด​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์ แล้ว​เอา​ชุด​สีแดง​มา​ใส่​ให้​แทน</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​เอา​กิ่ง​หนาม​มา​สาน​เป็น​มงกุฎ​สวม​หัว​ของ​พระองค์ และ​ให้​ถือ​ไม้​อ้อ​ไว้​ใน​มือ​ขวา จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​แกล้ง​ทำ​เป็น​คุก​เข่า​ลง​ต่อ​หน้า​พระองค์ ล้อเลียน​พระองค์​ว่า “กษัตริย์​ของ​ชาวยิว จงเจริญ”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​ก็​ถ่ม​น้ำลาย​รด​พระองค์ และ​เอา​ไม้​อ้อ​มา​ตี​หัว​พระองค์</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ล้อเลียน​จน​พอใจ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ถอด​ชุด​สีแดง ใส่​เสื้อผ้า​ชุด​เดิม​ให้ และ​นำ​ตัว​พระองค์​ไป​ตรึง​ที่​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="32">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เดิน​ออก​มา ก็​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ไซรีน​ชื่อ​ซีโมน พวก​เขา​จึง​ได้​บังคับ​ให้​ซีโมน​แบก​ไม้กางเขน​แทน​พระเยซู</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​มา​ถึง​สถานที่​ที่​เรียกว่า “กลโกธา” ซึ่ง​หมายถึง “เนิน​หัว​กระโหลก”</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​เอา​เหล้า​องุ่น​ผสม​กับ​ของ​ขม​มา​ให้​พระองค์ แต่​เมื่อ​พระองค์​ชิม​แล้ว​ก็​ไม่​ยอม​ดื่ม</verse>
				<verse number="35">หลัง​จาก​พวก​เขา​จับ​พระองค์​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน​แล้ว ก็​เอา​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มา​จับ​สลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="36">แล้ว​พวก​เขา​ก็​นั่ง​เฝ้า​พระองค์​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="37">เขา​เขียน​คำกล่าวหา​ติด​ไว้​เหนือ​หัว​พระองค์​ว่า “นี่​คือ​เยซู กษัตริย์​ของ​ชาวยิว”</verse>
				<verse number="38">มี​โจร​สอง​คน​ถูก​ตรึง​กางเขน​พร้อม​กับ​พระเยซู ทาง​ขวา​คน​หนึ่ง​และ​ทาง​ซ้าย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="39">คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา​ต่าง​ส่าย​หัว และ​พูด​เยาะเย้ย​ว่า</verse>
				<verse number="40">“อ้าว​ไหน​บอก​ว่า​จะ​ทำลาย​วิหาร แล้ว​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่​ภาย​ใน​สาม​วัน​ไง ถ้า​แก​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​จริง​ก็​ให้​ช่วย​ชีวิต​ตัวเอง แล้ว​ลง​มา​จาก​ไม้กางเขน​สิ”</verse>
				<verse number="41">นอก​จากนี้​พวก​หัวหน้า​นักบวช ครู​สอน​กฎปฏิบัติ และพวก​ผู้นำ​อาวุโส ต่าง​ก็​พา​กัน​พูด​เยาะเย้ย​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="42">“มัน​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้ แต่​ช่วย​ตัวเอง​ไม่​ได้ ถ้า​มัน​เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล​จริง ให้​มัน​ลง​มา​จาก​ไม้กางเขน​เดี๋ยวนี้ แล้ว​เรา​จะ​เชื่อ</verse>
				<verse number="43">มัน​วางใจ​ใน​พระเจ้า ถ้า​พระเจ้า​ต้องการ​ตัว​มัน ก็​ขอ​ให้​พระเจ้า​ช่วย​ชีวิต​มัน​เดี๋ยวนี้ เพราะ​มัน​พูด​ว่า ‘เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า’”</verse>
				<verse number="44">โจร​สอง​คน​ที่​ถูก​ตรึง​ไม้กางเขน​กับ​พระองค์​ก็​พูดจา​ดูถูก​พระองค์​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="45">ตั้งแต่​เที่ยงวัน มี​แต่​ความ​มืดมิด​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​จน​ถึง​บ่าย​สาม​โมง</verse>
				<verse number="46">ประมาณ​บ่าย​สาม​โมง พระเยซู​ร้อง​ออก​มา​เสียง​ดัง​ว่า “เอลี เอลี ลามา สะบัก​ธานี” แปล​ว่า “พระเจ้า​ของ​ลูก พระเจ้า​ของ​ลูก ทำไม​ถึง​ทอดทิ้ง​ลูก​ไป”</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​บางคน​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ได้ยิน พวก​เขา​ก็​พูด​กัน​ว่า “เขา​กำลัง​เรียก​เอลียาห์”</verse>
				<verse number="48">ทันใดนั้น คน​หนึ่ง​ใน​พวก​เขา​วิ่ง​ไป​เอา​ฟองน้ำ​มา​ชุบ​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว​มา​เสียบ​ที่​ปลาย​ไม้อ้อ แล้ว​ยื่นขึ้น​ไป​ให้​พระองค์​ดื่ม</verse>
				<verse number="49">แต่​พวก​ที่​เหลือ​พูด​ว่า “ให้​คอย​ดูซิ​ว่า​เอลียาห์​จะ​มา​ช่วย​ชีวิต​เขา​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​ออก​มา​อีก​ครั้ง แล้ว​ก็​สิ้นใจตาย</verse>
				<verse number="51">ใน​ขณะ​นั้น​เอง ม่าน​ภาย​ใน​วิหาร​ได้​ฉีก​ขาด​ออก​เป็น​สอง​ส่วน​จาก​บน​ลง​ล่าง เกิด​แผ่นดิน​ไหว และ​ก้อนหิน​แตก​เป็น​เสี่ยงๆ</verse>
				<verse number="52">พวก​อุโมงค์ฝังศพ​เปิด​ออก และ​ร่าง​ของ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า​หลาย​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​ก็​ฟื้นขึ้น​มา</verse>
				<verse number="53">หลังจาก​พระเยซู​ฟื้นขึ้น​มา พวก​เขา​ก็​ออก​มา​จาก​อุโมงค์​ฝัง​ศพ จาก​นั้น​พา​กัน​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​ปรากฏ​ตัว​ให้​ประชาชน​จำนวน​มาก​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​นายร้อย​และ​พวก​ทหาร​ที่​เฝ้า​พระเยซู​อยู่ เห็น​แผ่นดิน​ไหว​และ​เหตุการณ์​ทั้งหมด​ที่​เกิด​ขึ้น​ก็​กลัว​มาก ต่าง​ก็​พูด​ว่า “เขา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="55">มี​ผู้หญิง​หลาย​คน​ที่​ยืน​ดู​อยู่​ห่างๆ พวก​เธอ​เคย​ติด​ตาม​รับใช้​พระเยซู​มา​ตั้งแต่​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="56">ใน​พวก​นั้น​มี มารีย์​ชาว​มักดาลา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ​กับ​โยเซฟ และ​แม่​ของ​ยากอบ​กับ​ยอห์น​ที่​เป็น​ภรรยา​ของ​เศเบดี</verse>
				<verse number="57">มี​เศรษฐี​คน​หนึ่ง​จาก​เมือง​อาริมาเธีย​ชื่อ​โยเซฟ เขา​เป็น​ศิษย์​ของ​พระเยซู ใน​ตอน​เย็น</verse>
				<verse number="58">โยเซฟ​ได้​ไป​หา​ปีลาต​เพื่อ​ขอ​ศพ​พระเยซู ปีลาต​จึง​สั่ง​ให้​ทหาร​มอบ​ศพ​พระเยซู​ให้​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="59">โยเซฟ​ได้​นำ​ศพ​พระเยซู​ไป และ​เอา​ผ้า​ลินิน​สะอาด​พัน​ศพ​ไว้</verse>
				<verse number="60">เขา​นำ​ศพ​ไป​ไว้​ที่​อุโมงค์ฝังศพ​ใหม่​ของ​เขา​เอง ซึ่ง​เขา​ได้​ขุด​เข้า​ไป​ใน​หิน และ​ก่อน​จะ​จาก​ไป เขา​กลิ้ง​หิน​ก้อน​ใหญ่​มา​ปิด​ปาก​อุโมงค์​ไว้</verse>
				<verse number="61">ตอน​นั้น มารีย์​ชาว​เมือง​มักดาลา และ​มารีย์​อีก​คน​หนึ่ง ได้​มา​นั่ง​มอง​อยู่​ตรง​ข้าม​อุโมงค์​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="62">วันรุ่งขึ้น​ซึ่ง​ตรง​กับ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ฟาริสี มา​พบ​ปีลาต</verse>
				<verse number="63">และ​บอก​ว่า “พวก​เรา​จำ​ได้​ว่า เจ้าจอมหลอกลวง​คน​นั้น​เคย​พูด​ไว้​ตอน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​ว่า ‘หลัง​จาก​สาม​วัน เรา​จะ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย’</verse>
				<verse number="64">ช่วย​สั่ง​ให้​คน​ไป​เฝ้า​ที่​อุโมงค์ฝังศพ​ด้วย​เถอะ เพื่อ​เฝ้า​อย่าง​แน่นหนา​จน​ถึง​วันที่​สาม เพราะ​ไม่​แน่​พวก​ศิษย์​ของ​มัน​อาจ​จะ​มา​ขโมย​ศพ​ไป​ก็​ได้ แล้ว​ไป​บอก​กับ​ประชาชน​ทั้งหลาย​ว่า ‘เขา​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย’ การหลอกลวง​ครั้งนี้​จะ​เลวร้าย​ยิ่งกว่า​ครั้ง​แรก​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="65">ปีลาต​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เอา​ทหาร​ไป​เฝ้า​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ให้​แน่นหนา​เท่า​ที่​พวก​คุณ​จะ​ทำ​ได้”</verse>
				<verse number="66">ดังนั้น​พวก​เขา​ไป​ที่​อุโมงค์ฝังศพ จัดเวร​ยาม​ดูแล​อย่าง​แน่นหนา และ​ได้​ประทับตรา​ไว้​บน​หิน​ที่​ปิด​ปาก​ทาง​เข้า​อุโมงค์ฝังศพ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">หลังจาก​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​ผ่าน​ไป ตอน​เช้าตรู่​วัน​อาทิตย์ มารีย์​ชาว​เมือง​มักดาลา และ​มารีย์​อีก​คน​หนึ่ง​ได้​มา​ที่​อุโมงค์ฝังศพ</verse>
				<verse number="2">ใน​ขณะ​นั้น​เอง เกิด​แผ่นดิน​ไหว​อย่าง​รุนแรง เพราะ​ทูต​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ท่าน​ไป​ที่​อุโมงค์ฝังศพ​กลิ้ง​หิน​ที่​ปิด​ปาก​อุโมงค์​ออก​และ​นั่ง​บน​หิน​ก้อน​นั้น</verse>
				<verse number="3">ตัว​ของ​ทูตสวรรค์​สว่างจ้า​เหมือน​สายฟ้าแลบ เสื้อผ้า​ขาว​เหมือน​หิมะ</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​ทหาร​ยาม​เห็น​ทูตสวรรค์ ก็​กลัว​จน​ตัว​สั่น​และ​ล้มลง​เหมือน​คน​ตาย</verse>
				<verse number="5">ทูตสวรรค์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​หญิง​สอง​คน​นั้น​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​หรอก ผม​รู้​ว่า​พวก​คุณ​มาหา​พระเยซู​ที่​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่ เพราะ​พระองค์​ฟื้นขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้ มา​ดู​ที่​ที่​เขา​เคย​วาง​ร่าง​ของ​พระองค์​สิ</verse>
				<verse number="7">รีบ​ไป​บอก​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ว่า ‘พระองค์​ฟื้นขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว และ​พระองค์​ล่วงหน้า​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​ก่อน​แล้ว พวก​คุณ​จะ​พบ​พระองค์​ที่​นั่น’ นี่​เป็น​เรื่อง​ที่​เรา​เอา​มา​บอก​พวก​คุณ”</verse>
				<verse number="8">ผู้หญิง​ทั้ง​สอง​คน​รีบ​ออก​ไป​จาก​อุโมงค์ พวก​เธอ​รู้สึก​ทั้ง​หวาดกลัว​และ​ดีใจ เขา​รีบ​วิ่ง​ไป​บอก​ศิษย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="9">ทันใดนั้น​พระเยซู​ก็​มา​ยืน​อยู่​ข้างหน้า​หญิง​สอง​คนนี้ พระองค์​ทัก​ว่า “สวัสดี” ทั้ง​สอง​คน​จึง​เข้า​มา​กอด​เท้า​ของ​พระองค์​ไว้​และ​ก้มกราบ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​กับ​หญิง​ทั้ง​สอง​คน​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว ไป​บอก​พวก​พี่น้อง​ของ​เรา​ให้​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​เถอะ พวก​เขา​จะ​พบ​เรา​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​หญิง​ทั้ง​สอง​คน​กำลัง​เดิน​ทาง​ไป​นั้น ทหารยาม​บาง​ส่วน​เข้า​มา​ใน​เมือง และ​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ทั้งหมด​ให้​พวก​หัวหน้า​นักบวช​ฟัง</verse>
				<verse number="12">พวก​หัวหน้า​นักบวช​ไป​พบ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​แล้ว​วางแผน​กัน พวก​เขา​ให้​เงิน​พวกทหาร​ยาม​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="13">เขา​สั่ง​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​ต้อง​พูด​ว่า พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​แอบ​มา​ตอน​กลาง​คืน และ​ขโมย​ศพ​พระเยซู​ไป​ตอน​ที่​ทหารยาม​กำลัง​หลับ​อยู่</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เรื่องนี้​รู้​ไป​ถึง​หู​ของ​เจ้าเมือง พวก​ข้า​จะ​พูด​กับ​เขา​เอง เพื่อ​ไม่​ให้​พวก​เจ้า​เดือด​ร้อน”</verse>
				<verse number="15">พวก​ทหาร​รับ​เงิน​ไป และ​ทำ​ตาม​ที่​พวก​เขา​สั่ง ดังนั้น​จึง​มี​ข่าวลือ​เรื่องนี้​ใน​หมู่​ชาวยิว​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="16">พวก​ศิษย์​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน​เดิน​ทาง​ไป​แคว้น​กาลิลี​เพื่อ​ไป​ยัง​ภูเขา​ที่​พระเยซู​บอก​ให้​ไป</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​พระองค์​ก็​ก้ม​ลง​กราบ แต่​มี​บาง​คน​ที่​ยัง​สงสัย​อยู่</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​เข้า​มา​หา​พวก​เขา และ​พูด​ว่า “สิทธิอำนาจ​ทั้งหมด ทั้ง​ใน​สวรรค์​และ​บน​แผ่นดิน​โลก ได้​มอบ​ไว้​กับ​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ให้​ออก​ไป​ทำ​ให้​คน​ทุก​ชาติ​มา​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา ให้​เขา​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ เพื่อ​จะ​ได้​กลาย​เป็น​ของ​พระบิดา พระบุตร และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">สอน​พวก​เขา​ให้​เชื่อฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​สั่ง​ไว้ จำ​ไว้​ว่า เรา​จะ​อยู่​กับ​พวก​คุณ​เสมอ จนกว่า​จะ​สิ้นยุค”</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="41">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่​คือ​จุด​เริ่มต้น​ของ​ข่าวดี​เกี่ยว​กับ​พระเยซู​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เรื่องนี้ เป็น​ไป​ตาม​ที่​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​เขียน​ไว้​ว่า “ดูสิ เรา​จะ​ส่ง​ผู้​ส่งข่าว​ของ​เรา​นำ​หน้า​ท่าน​ไป​ก่อน เขา​จะ​ไป​เตรียม​หนทาง​ให้​กับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="3">“มี​เสียง​ร้อง​ตะโกน​ของ​คน​หนึ่ง​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ว่า ให้​เตรียม​ทาง​สำหรับ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ทำ​ทาง​เดิน​นั้น​ให้​ตรง​สำหรับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ มา​ปรากฏ​ตัว​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง และ​สั่งสอน​ว่า “ให้​กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่​และ​รับ​พิธีจุ่มน้ำ แล้ว​พระเจ้า​จะ​ยกโทษ​ความผิดบาป​ของ​พวก​คุณ”</verse>
				<verse number="5">คน​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​และ​คน​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้​มาหา​ยอห์น​และ​สารภาพ​ความบาป​ทั้งหลาย​ของ​พวก​เขา ยอห์น​จึง​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​กับ​พวก​เขา​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="6">ยอห์น​ใส่​เสื้อผ้า​ที่​ทำ​จาก​ขน​อูฐ ใช้​หนัง​สัตว์​คาด​เอว กิน​ตั๊กแตน​และ​น้ำผึ้งป่า​เป็น​อาหาร</verse>
				<verse number="7">ยอห์น​ประกาศ​ว่า “จะ​มี​คน​หนึ่ง​มา​ที​หลัง​ผม เขา​จะ​ยิ่งใหญ่​กว่า​ผม​มาก แม้แต่​เชือก​รองเท้า​ของ​เขา ผม​ยัง​ไม่​มี​ค่า​พอ​ที่​จะ​ก้มลง​ไป​แก้​ให้</verse>
				<verse number="8">ผม​ทำ​พิธีจุ่ม​ให้​พวก​คุณ​ด้วย​น้ำ แต่​เขา​คน​นั้น​จะ​จุ่ม​พวก​คุณ​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="9">ใน​เวลา​นั้น พระเยซู​เดิน​ทาง​จาก​เมือง​นาซาเร็ธ​ใน​แคว้น​กาลิลี​ไป​ให้​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​ใน​แม่น้ำ​จอร์แดน</verse>
				<verse number="10">ทันที​ที่​พระองค์​โผล่​พ้น​น้ำ​ขึ้น​มา ก็​เห็น​ท้องฟ้า​แหวก​ออก และ​เห็น​พระวิญญาณ​ที่​เหมือน​นก​พิราบ​ลง​มา​สถิต​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">มี​เสียง​จาก​สวรรค์​ว่า “ลูก​เป็น​ลูก​ที่รัก​ของ​พ่อ พ่อ​ภูมิใจ​ใน​ตัว​ลูก​มาก”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เสียง​นั้น​เงียบ​ลง พระวิญญาณ​ส่ง​พระเยซู​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="13">ถึง​สี่สิบ​วัน พระองค์​อยู่​ที่​นั่น​กับ​สัตว์ป่า ซาตาน​มา​ลองใจ​พระองค์ หลังจาก​นั้น​พวก​ทูตสวรรค์​ได้​มา​ดูแล​พระองค์</verse>
				<verse number="14">หลังจาก​ที่​ยอห์น​ถูก​จับ​ขัง​คุก พระเยซู​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​และ​เริ่ม​ประกาศ​ข่าวดี​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ประกาศ​ว่า “ถึง​เวลา​แล้ว อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่​และ​เชื่อ​ใน​ข่าวดีนี้​สิ”</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​พระเยซู​เดิน​อยู่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​กาลิลี พระองค์​เห็น​เปโตร กับ​อันดรูว์​น้องชาย​ของ​เขา​กำลัง​เหวี่ยง​แห​จับ​ปลา​กัน​อยู่ เพราะ​พวก​เขา​เป็น​ชาว​ประมง</verse>
				<verse number="17">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา​เถอะ แล้ว​เรา​จะ​สอน​ให้​จับ​คน​แทน​จับ​ปลา”</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จึง​ทิ้ง​แห​และ​ตาม​พระเยซู​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="19">พระองค์​เดิน​ต่อ​ไป​อีก​นิด​หนึ่ง ก็​เห็น​ยากอบ​ลูกชาย​ของ​เศเบดี​กับ​ยอห์น​น้องชาย​ของ​เขา​กำลัง​ซ่อมแซม​แห​อยู่</verse>
				<verse number="20">ทันใดนั้น​พระองค์​เรียก​พวก​เขา ทั้ง​สอง​ได้​ปล่อย​ให้​พ่อ​ของ​เขา​อยู่​ใน​เรือ​กับ​พวก​ลูกจ้าง แล้ว​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​กับ​พวก​ศิษย์​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม เมื่อ​ถึง​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว และ​เริ่ม​สั่งสอน</verse>
				<verse number="22">ผู้คน​ทึ่ง​ใน​คำสอน​ของ​พระองค์​มาก เพราะ​พระองค์​สอน​อย่าง​คน​ที่​มี​สิทธิอำนาจ ซึ่ง​ไม่​เหมือน​กับ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="23">แล้ว​จู่ๆ​ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ที่ประชุม​ที่​มี​ผีชั่ว​สิง​อยู่​ร้อง​ตะโกน​ขึ้น​มา​ว่า</verse>
				<verse number="24">“เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ มา​ยุ่ง​กับ​พวก​เรา​ทำไม จะ​มา​ทำลาย​พวก​เรา​เหรอ เรา​รู้​นะ​ว่า​ท่าน​เป็น​ใคร ท่าน​เป็น​องค์​พระ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​ด่า​มัน​ว่า “หุบ​ปาก แล้ว​ออก​มา​ซะ”</verse>
				<verse number="26">เจ้า​ผีชั่ว​จึง​ทำ​ให้​ชาย​ที่​มัน​สิง​อยู่ ชักดิ้น​ชักงอ​และ​กรีด​ร้อง​เสียง​ดัง แล้ว​ก็​ออก​จาก​ร่าง​เขา​ไป</verse>
				<verse number="27">ทุก​คน​ประหลาด​ใจ​มาก​ถาม​กัน​อื้ออึง​ไป​หมด​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น นี่​ต้อง​เป็น​คำสอน​ใหม่​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์เดช​แน่ๆ ขนาด​พวก​ผีชั่ว​ยัง​เชื่อฟัง​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​ก็​ดัง​กระฉ่อน​ไป​ทั่ว​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="29">ทันที​ที่​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ออก​จาก​ที่ประชุม​มา​แล้ว พวก​เขา​ก็​ตรง​ดิ่ง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​เปโตร​กับ​อันดรูว์ ยากอบ​กับ​ยอห์น​ก็​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="30">แม่ยาย​ของ​เปโตร​นอน​เป็น​ไข้​อยู่ พวก​เขา​รีบ​เล่า​อาการ​ของ​เธอ​ให้​พระองค์​ฟัง</verse>
				<verse number="31">พระองค์​เดิน​ไป​จับ​มือ​เธอ​พยุง​ขึ้น​มา เธอ​หาย​ไข้​ทันที แล้ว​ก็​มา​รับใช้​พระเยซู​กับ​พวก​ศิษย์</verse>
				<verse number="32">เย็น​นั้น​เมื่อ​ตะวันตก​ดิน​แล้ว ผู้คน​ต่าง​พา​คน​เจ็บไข้ได้ป่วย และ​คน​ที่​ถูก​ผีสิง​มาหา​พระองค์</verse>
				<verse number="33">คน​ทั้ง​เมือง​ได้​มา​ออ​กัน​อยู่​ที่​หน้า​ประตู</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ได้​รักษา​โรค​ต่างๆ​ให้​กับ​คน​มากมาย และ​ขับไล่​พวก​ผีชั่ว​ออก​ไป​หลาย​ตน​ด้วย แต่​พระองค์​ไม่​ยอม​ให้​พวก​ผีชั่ว​เหล่านี้​พูด เพราะ​พวก​มัน​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="35">วันรุ่งขึ้น พระเยซู​ตื่น​ออก​จาก​บ้าน​ไป​แต่​เช้ามืด เพื่อ​ไป​อธิษฐาน​ใน​ที่​เงียบสงบ</verse>
				<verse number="36">พอ​สาย​หน่อย เปโตร​และ​เพื่อนๆ​ก็​ออก​ตาม​หา​พระองค์​กัน</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เจอ​แล้ว​พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “ทุก​คน​กำลัง​ตาม​หา​อาจารย์​กัน​อยู่”</verse>
				<verse number="38">แต่​พระองค์​กลับ​ตอบ​ว่า “ให้​พวก​เรา​ไป​เมือง​อื่น​แถวๆ​นี้​กัน​เถอะ เรา​จะ​ได้​สั่งสอน​ที่​นั่น​ด้วย ที่​เรา​มา​ก็​เพื่อ​สั่งสอน​นี่​แหละ”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​เดิน​ทาง​ไป​ทั่ว​แคว้น​กาลิลี ประกาศ​สั่งสอน​ตาม​ที่​ประชุม​ชาวยิว และ​ขับผี​ชั่ว​หลาย​ตน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="40">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง เขา​มา​คุก​เข่า​อ้อนวอน​ต่อ​พระเยซู​ว่า “นายท่าน​ถ้า​ท่าน​อยาก​ช่วย ท่าน​ก็​ทำ​ให้​ผม​หาย​ได้”</verse>
				<verse number="41">พระองค์​รู้สึก​สงสาร พระองค์​จึง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​แตะ​ตัว​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “เรา​อยาก​ช่วย หาย​จาก​โรค​เถิด”</verse>
				<verse number="42">เขา​ก็​หาย ร่างกาย​สะอาด​เกลี้ยง​เกลา​ทันที</verse>
				<verse number="43">ก่อน​ที่​พระเยซู​จะ​ให้​เขา​ไป พระองค์​สั่ง​กำชับ​ว่า</verse>
				<verse number="44">“อย่า​ไป​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ใคร​ฟัง แต่​ไป​ให้​นักบวช​ตรวจ​ดู และ​ให้​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​โมเสส สั่ง​ด้วย เพื่อ​คน​อื่น​จะ​ได้​รู้​ว่า​คุณ​หาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="45">แต่​เมื่อ​ชาย​คนนี้​ออก​ไป เขา​ก็​ไป​เล่า​ให้​ใคร​ต่อ​ใคร​ฟัง​จน​รู้​กัน​ไป​ทั่ว ทำ​ให้​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​เมือง​อย่าง​เปิดเผย​ไม่​ได้​อีก​ต่อ​ไป พระองค์​จึง​ต้อง​อยู่​นอก​เมือง แต่​ก็​ยัง​มี​คน​มากมาย​จาก​ทุกหน​ทุกแห่ง​หลั่งไหล​มาหา​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ไม่​กี่​วัน​ต่อมา พระเยซู​ก็​เข้า​ไป​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม​อีก พอ​ชาวบ้าน​รู้​ข่าว​ว่า​พระองค์​กลับ​มา​อยู่​บ้าน​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ก็​พา​กัน​มา​เต็ม​บ้าน​จน​ล้น​ออก​มา​แออัด​ยัดเยียด​กัน​อยู่​หน้า​ประตู และ​พระเยซู​ก็​สั่งสอน​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">มี​ชาย​สี่​คน​หาม​คน​เป็น​อัมพาต​มา​บน​เปล</verse>
				<verse number="4">แต่​เข้า​ไป​ไม่​ถึง​พระเยซู​เพราะ​คน​แน่น​มาก พวก​เขา​จึง​รื้อ​หลังคา​ตรง​กับ​ที่​พระองค์​นั่ง​อยู่​ออก แล้ว​หย่อน​เปล​ที่​คน​เป็น​อัมพาต​นั้น​นอน​อยู่​ลง​ไป</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระองค์​เห็น​ความเชื่อ​ของ​พวก​เขา ก็​พูด​กับ​คน​เป็น​อัมพาต​ว่า “ลูก​รัก บาป​ของ​ลูก​ได้รับ​การอภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">มี​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​คน พวก​เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า</verse>
				<verse number="7">“เอ๊ะ มัน​พูด​อย่างนี้​ได้​ไง แบบนี้​ดูหมิ่น​พระเจ้า​ชัดๆ​เพราะ​มี​แต่​พระเจ้า​เท่านั้น​ที่​ให้อภัย​บาป​ได้”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​รู้​ทันที​ว่า​พวก​เขา​กำลัง​คิด​อะไร​อยู่​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​คิด​อย่างนี้</verse>
				<verse number="9">จะ​ให้​เรา​พูด​กับ​คน​เป็น​อัมพาต​คนนี้​ว่า ‘บาป​ของ​คุณ​ได้รับ​การอภัย​แล้ว’ หรือ​พูด​ว่า ‘ลุก​ขึ้น​พับ​เปล​แล้ว​เดิน​เถิด’ อัน​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน</verse>
				<verse number="10">แต่​เพื่อ​ให้​พวก​คุณ​รู้​ว่า​บุตร​มนุษย์​มี​สิทธิอำนาจ​ใน​โลก​ที่​จะ​ให้อภัย​บาป​ได้” พระองค์​จึง​พูด​กับ​คน​เป็น​อัมพาต​ว่า</verse>
				<verse number="11">“เรา​สั่ง​ให้​คุณ​ลุก​ขึ้น เก็บ​เปล​แล้ว​กลับ​บ้าน​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​ทันที เก็บ​เปล แล้ว​เดิน​ออก​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา​ทุก​คน​ที่​มอง​อยู่​ด้วย​ความ​งุนงง พวก​เขา​จึง​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​และ​พูด​กัน​ว่า “พวก​เรา​ไม่​เคย​เห็น​อะไร​แบบนี้​มา​ก่อน​เลย”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ไป​ที่​ทะเลสาบ​อีก มี​คน​มาหา​พระองค์​เยอะ​มาก พระองค์​ก็​สั่งสอน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">ขณะ​ที่​พระองค์​เดิน​มา​ตาม​ทาง​นั้น​ก็​เห็น​เลวี​ลูก​ของ​อัลเฟอัส​นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​เก็บ​ภาษี พระองค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา” เลวี​ก็​ลุก​ขึ้น​ตาม​พระองค์​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="15">เย็น​นั้น​เมื่อ​พระองค์​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​บ้าน​เลวี ก็​มี​พวก​คน​เก็บ​ภาษี และ​คน​บาป​จำนวน​มาก มา​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​พระองค์​และ​พวก​ศิษย์ มี​คน​พวกนี้​ที่​มา​ติด​ตาม​พระองค์​เยอะ​มาก</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​บางคน​ที่​เป็น​พวก​ฟาริสี​เห็น​เข้า ก็​ถาม​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ว่า “ทำไม​เขา​ถึง​กิน​อาหาร​กับ​พวก​คน​เก็บ​ภาษี​และ​พวก​คน​บาป”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระองค์​ได้ยิน​ก็​ตอบ​ว่า “คน​สบาย​ดี​ไม่​ต้องการ​หมอ​หรอก แต่​คน​ป่วย​ต้องการ​หมอ เรา​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​เรียก​คนดี แต่​มา​เพื่อ​เรียก​คนบาป”</verse>
				<verse number="18">เวลา​นั้น​ศิษย์​ของ​ยอห์น​และ​ของ​พวก​ฟาริสี​กำลัง​อด​อาหาร​กัน​อยู่ มี​บาง​คน​มา​ถาม​พระเยซู​ว่า “ทำไม​ศิษย์​ของ​ยอห์น​และ​ของ​พวก​ฟาริสี​อด​อาหาร​กัน แต่​ทำไม​ศิษย์​ของ​ท่าน​ถึง​ไม่​ทำ​บ้าง​ล่ะ”</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ตอบ​ว่า “เมื่อ​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่ เพื่อนๆ​ของ​เขา​จะ​อด​อาหาร​ได้​อย่าง​ไร เขา​จะ​ไม่​อด​อาหาร​ตอน​ที่​เจ้าบ่าว​ยัง​อยู่​หรอก</verse>
				<verse number="20">แต่​เมื่อ​ถึง​วัน​นั้น ที่​เจ้าบ่าว​ถูก​พราก​ไป​จาก​พวก​เขา แล้ว​พวก​เขา​ถึง​จะ​อด​อาหาร</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ใคร​เอา​ผ้า​ที่​ยัง​ไม่​หด​มา​ปะ​เข้า​กับ​ผ้า​เก่า​หรอก เพราะ​เมื่อ​ชิ้น​ผ้า​ใหม่​หด ก็​จะ​ดึง​ผ้า​เก่า​ให้​ขาด​มาก​กว่า​เดิม</verse>
				<verse number="22">ไม่​มี​ใคร​เอา​เหล้า​องุ่น​ใหม่​เท​ใส่​ถุง​หนัง​เก่า​กัน เพราะ​เหล้า​องุ่น​ใหม่​จะ​ทำ​ให้​ถุง​หนัง​เก่า​แตก เสีย​ทั้ง​เหล้า​องุ่น​และ​ถุง​หนัง​เก่า เขา​ถึง​ได้​เอา​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใส่​ใน​ถุง​หนัง​ใหม่​กัน”</verse>
				<verse number="23">มี​ครั้ง​หนึ่ง​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พระเยซู​เดิน​ผ่าน​ทุ่ง​ข้าวสาลี ระหว่าง​นั้น​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ก็​เด็ด​ยอด​รวงข้าว​มา​ขยี้​เปลือก​ออก​แล้ว​กิน​กัน</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​เห็น จึง​ถาม​พระเยซู​ว่า “ดู​นั่น​สิ พวก​ศิษย์​ของ​คุณ​กำลัง​ทำ​ผิด​กฎ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ก็​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า​กษัตริย์​ดาวิด​ทำ​อะไร​ตอน​ที่​เขา​และ​ลูกน้อง​อดอยาก​หิวโหย</verse>
				<verse number="26">เขา​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​อาบีอาธาร์​เป็น​นักบวช​สูงสุด​อยู่​ใน​ตอน​นั้น และ​กิน​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​ซึ่ง​ตาม​กฎ​แล้ว​มี​แต่​พวก​นักบวช​เท่านั้น​ที่​กิน​ได้ แล้ว​ยัง​แบ่ง​ให้​ลูกน้อง​กิน​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “พระเจ้า​ตั้ง​วัน​หยุด​ไว้​เพื่อ​ช่วย​มนุษย์ ไม่​ใช่​ให้​มนุษย์​ต้อง​มา​ลำบาก เพราะ​วัน​หยุด​นั้น</verse>
				<verse number="28">ยิ่งกว่า​นั้น บุตร​มนุษย์​ก็​เป็น​นาย​เหนือ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว​อีก มี​ชาย​มือ​ลีบ​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">มี​บางคน​คอย​จ้อง​จับผิด​พระองค์​อยู่ เขา​กำลัง​ดู​ว่า​พระองค์​จะ​รักษา​ชาย​มือ​ลีบ​คน​นั้น​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="3">พระองค์​พูด​กับ​คน​มือ​ลีบ​ว่า “มา​ข้าง​หน้า​นี้​หน่อย”</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระองค์​ก็​ถาม​พวก​เขา​ว่า “ตาม​กฎ​ของ​วัน​หยุด เรา​ควร​จะ​ทำ​ดี​หรือ​ทำ​ชั่ว ควร​ช่วย​ชีวิต​หรือ​ทำลาย​ชีวิต​ดี” แต่​พวก​เขา​เงียบ</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ทั้ง​โกรธ​และ​เสียใจ​มาก​ที่​พวก​เขา​มี​จิตใจ​ดื้อด้าน พระองค์​มอง​ไป​รอบๆ​แล้ว​พูด​กับ​คน​มือ​ลีบ​ว่า “ยืด​มือ​ออก​มา” ชาย​คน​นั้น​ยืด​มือ​ออก แล้ว​มือ​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​เห็น​อย่าง​นั้น​ก็​รีบ​ออก​ไป​ข้าง​นอก​เพื่อ​วางแผน​กับ​พรรคพวก​ของ​กษัตริย์​เฮโรด​หา​ทาง​ฆ่า​พระเยซู</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ไป​ที่​ทะเลสาบ​กาลิลี​กับ​พวก​ศิษย์ และ​มี​คน​มากมาย​ติดตาม​พระเยซู​มา ทั้ง​จาก​แคว้น​กาลิลี แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="8">เมือง​เยรูซาเล็ม เมือง​เอโดม แคว้น​ต่างๆ​ที่​อยู่​ฝั่ง​ตรง​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​จาก​บริเวณ​รอบๆ​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน เพราะ​ได้ยิน​ถึง​เรื่อง​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="9">เนื่อง​จาก​คน​เยอะ​มาก พระองค์​จึง​สั่ง​พวก​ศิษย์​ให้​เตรียม​เรือ​ให้​พระองค์​ลำ​หนึ่ง​เพื่อ​กัน​ฝูงชน​ไม่​ให้​มา​เบียดเสียด​พระองค์</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​เป็น​โรค​ต่างๆ​เบียดเสียด​กัน​เข้า​มา​เพื่อ​จับต้อง​พระองค์ เพราะ​พระองค์​ได้​รักษา​คน​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="11">เมื่อไร​ก็​ตาม​ที่​พวก​ผี​ชั่ว​เห็น​พระองค์ พวก​มัน​ก็​จะ​ก้ม​ลง​กราบ และ​ตะโกน​ว่า “ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">แต่​พระองค์​สั่ง​ห้าม​พวก​ผี​ชั่ว​อย่าง​เด็ดขาด​ห้าม​บอก​คน​อื่น​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​แห่ง​หนึ่ง และ​เรียก​คน​ที่​พระองค์​ต้องการ​ให้​มา​ติด​ตาม​พระองค์ แล้ว​พวก​เขา​ก็​มา</verse>
				<verse number="14">ทั้งหมด​มี​สิบสอง​คน พระองค์​แต่งตั้ง​ทั้ง​สิบสอง​คนนี้​ให้​เป็น​ศิษย์​เอก​เพื่อ​จะ​ได้​มา​อยู่​กับ​พระองค์ และ​พระองค์​ต้องการ​ที่​จะ​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​สั่งสอน​ด้วย</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ให้​พวก​เขา​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ขับไล่​ผี​ชั่ว​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คนนี้​มี​ชื่อ​ว่า ซีโมน คน​ที่​พระองค์​ตั้ง​ชื่อ​ใหม่​ให้​ว่า​เปโตร</verse>
				<verse number="17">ยากอบ​ลูก​ของ​เศเบดี​และ​ยอห์น​น้อง​ของ​ยากอบ ทั้ง​สอง​คนนี้​พระองค์​ได้​ให้​ชื่อ​ใหม่​ว่า โบอาเนอเย “ลูก​ฟ้าร้อง”</verse>
				<verse number="18">อันดรูว์ ฟีลิป บารโธโลมิว มัทธิว โธมัส ยากอบ ลูก​ของ​อัลเฟอัส ธัดเดอัส ซีโมน ผู้​มี​ใจ​จดจ่อ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">และ​ยูดาส​อิสคาริโอท ซึ่ง​คือ​คน​ที่​ตอนหลัง​ได้​หักหลัง​พระเยซู</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​พระองค์​กลับ​บ้าน และ​ฝูงชน​มา​ยืน​ออ​กัน​อยู่​ที่​นั่น​อีก จน​ทำ​ให้​พระเยซู​และ​ศิษย์เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​ไม่​มี​เวลา​แม้​แต่​จะ​กิน​ข้าว</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ครอบครัว​ของ​พระเยซู​ได้ยิน​ข่าวนี้ ก็​พา​กัน​มา​เพื่อ​จับ​ตัว​พระองค์​กลับ​บ้าน เพราะ​คิด​ว่า​พระองค์​เป็น​บ้า​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="22">มี​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ที่​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​พูด​กัน​ว่า “เขา​ถูก​เบเอลเซบูล หัวหน้า​ผี​เข้าสิง ก็​เลย​มี​ฤทธิ์​ขับไล่​ผี​อื่นๆ​ไป”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​จึง​เรียก​พวก​เขา​มา​ใกล้ๆ​แล้ว​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ฟัง​ว่า “ซาตาน​จะ​ขับ​ไล่​ตัว​มัน​เอง​ได้​เหรอ</verse>
				<verse number="24">ถ้า​อาณาจักร​ไหน​แตกแยก​กัน​เอง อาณาจักร​นั้น​ก็​จะ​ตั้ง​อยู่​ต่อ​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="25">หรือ​ถ้า​ครัวเรือน​ไหน​แตกแยก​กัน​เอง ครัวเรือน​นั้น​ก็​จะ​ตั้ง​อยู่​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="26">เช่น​เดียว​กัน ถ้า​ซาตาน​ต่อสู้​กับ​ตัว​มัน​เอง มัน​ก็​ตั้ง​อยู่​ไม่​ได้ แต่​ถึง​จุด​จบ​แล้ว</verse>
				<verse number="27">จริงๆ​แล้ว ไม่​มี​ใคร​บุก​เข้า​ไป​ปล้น​บ้าน​ของ​คน​ที่​แข็งแรง​ได้ นอก​จาก​จะ​มัด​เจ้า​ของ​บ้าน​ที่​แข็งแรง​นั้น​ไว้​ก่อน​จึง​จะ​ปล้น​ข้าวของ​ใน​บ้าน​ได้</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พระเจ้า​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ทุก​ชนิด​และ​คำหมิ่นประมาท​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="29">แต่​พระเจ้า​จะ​ไม่​มี​วัน​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​ที่​พูด​หมิ่น​ประมาท​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ คน​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น​จะ​ไม่​ได้รับ​การอภัย​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="30">ที่​พระองค์​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​มี​บาง​คน​กล่าว​หา​ว่า​พระองค์​มี​ผี​ชั่ว​สิง​อยู่</verse>
				<verse number="31">เวลา​นั้น​แม่​และ​น้องๆ​ของ​พระองค์​ก็​มา​ถึง​และ​ยืน​คอย​อยู่​ข้าง​นอก เขา​ส่ง​คน​เข้า​ไป​ตาม​พระเยซู​ออก​มา</verse>
				<verse number="32">ตอน​นั้น​มี​คน​นั่ง​ล้อมรอบ​พระองค์​อยู่​เต็ม​ไป​หมด มี​คน​มา​บอก​พระองค์​ว่า “แม่​กับ​พวก​น้องชาย​และ​น้องสาว​ของ​อาจารย์​ถาม​หา​อาจารย์​อยู่​ด้านนอก​ครับ”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ก็​ตอบ​ว่า “ใคร​เป็น​แม่​และ​พี่น้อง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระองค์​ก็​มอง​ไป​ยัง​คน​ที่​นั่ง​ล้อม​รอบ​พระองค์​อยู่​และ​พูด​ว่า “พวก​คุณ​นี่​ไง ที่​เป็น​แม่​และ​พี่น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="35">คน​ที่​ทำ​ตาม​ใจ​พระเจ้า​คน​นั้น​แหละ​คือ​พี่น้อง​ชาย​หญิง​และ​แม่​ของ​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระองค์​สั่งสอน​อยู่​ริม​ทะเลสาบ​อีก มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​มา​ห้อมล้อม​พระองค์ พระองค์​จึง​ลง​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​เรือ​แล้ว​ลอย​อยู่​ข้างๆ​ฝั่ง ส่วน​ประชาชน​ยืน​ฟัง​อยู่​ริม​ฝั่ง</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​สอน​พวก​เขา​หลาย​อย่าง พระองค์​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ฟัง​ให้​ดีๆ​มี​ชาว​นา​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หว่าน​เมล็ด​พืช</verse>
				<verse number="4">ขณะ​ที่​หว่าน​อยู่​นั้น บาง​เมล็ด​ก็​ตก​บน​ทาง​เดิน นก​ก็​มา​จิก​กิน​หมด</verse>
				<verse number="5">บาง​เมล็ด​ก็​ตก​บน​ดิน​ที่​ชั้น​ล่าง​เป็น​หิน มี​ดิน​ไม่​มาก เมล็ด​นั้น​ก็​งอก​ขึ้น​อย่าง​รวดเร็ว​แต่​เนื่อง​จาก​มี​ดิน​ไม่​ลึก</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น​พืช​นั้น​ถูก​แดด​แผดเผา​และ​เนื่อง​จาก​มี​ราก​ตื้นๆ​พืช​นั้น​ก็​เหี่ยวแห้ง​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="7">บาง​เมล็ด​ตก​ใน​พง​หนาม หนาม​ก็​งอก​ขึ้น​มา​ปกคลุม​พืช​นั้น​ไว้​จึง​ไม่​ออก​ดอก​ออก​ผล</verse>
				<verse number="8">และ​บาง​เมล็ด​ตก​ลง​ใน​ดิน​ดี​ก็​เจริญ​งอก​งาม​ขึ้น​มา​เกิด​ดอก​ออก​ผล​สามสิบ​เท่า​บ้าง หกสิบ​เท่า​บ้าง และ​หนึ่งร้อย​เท่า​บ้าง”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​ว่า “ใคร​มี​หู​ก็​ฟัง​ไว้​ให้​ดี”</verse>
				<verse number="10">ต่อมา​เมื่อ​พระเยซู​อยู่​คน​เดียว ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คน​พร้อม​กับ​คน​ที่​ติดตาม​ก็​มา​ถาม​ถึง​ความหมาย​ของ​เรื่อง​เปรียบเทียบ​พวก​นั้น</verse>
				<verse number="11">พระองค์​บอก​ว่า “มี​แต่​พวก​คุณ​เท่า​นั้น​ที่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้เรื่อง​ความลับ​ของ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​นี้ ส่วน​พวก​คน​นอก​นั้น​เรา​จะ​ใช้​แต่​เรื่อง​เปรียบเทียบ​สอน</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​ว่า ‘พวก​เขา​จะ​ดู​แล้ว​ดู​อีก แต่​ก็​จะ​ไม่​เห็น ฟัง​แล้ว​ฟัง​อีก แต่​ก็​จะ​ไม่​เข้าใจ เพราะ​ถ้า​เขา​เห็น​และ​เข้าใจ เขา​จะ​กลับ​มา​หา​พระเจ้า​และ​ได้รับ​การยกโทษ’”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “คุณ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​เรื่อง​เปรียบเทียบ​เรื่องนี้​อีก​หรือ แล้ว​คุณ​จะ​ไป​เข้าใจ​เรื่อง​เปรียบเทียบ​อื่นๆ​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="14">ชาวนา​คนนี้​หว่าน​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">เมล็ด​ที่​ตกลง​บน​ถนน​หนทาง​ก็​เหมือน​กับ​คน​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า แต่​ซาตาน​มา​แย่ง​เอา​ถ้อยคำ​ที่​ได้​หว่าน​ไว้​ใน​พวก​เขา​นั้น​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="16">ส่วน​เมล็ด​ที่​ตก​ลง​บน​ดิน​ตื้นๆ​ที่​มี​หิน​อยู่​ข้างล่าง ก็​เหมือน​กับ​คน​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ​นั้น แล้ว​รีบ​รับ​ไว้​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="17">แต่​ราก​ไม่​ลึก​จึง​ไม่​ทนทาน เมื่อ​เจอ​กับ​ความทุกข์​เดือด​ร้อน​หรือ​ถูก​ข่มเหง​เพราะ​เชื่อ​ใน​ถ้อยคำ​นั้น เขา​ก็​เลิก​เชื่อ​ทันที</verse>
				<verse number="18">เมล็ด​ที่​ตกลง​ใน​พง​หนาม​ก็​เหมือน​กับ​คน​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ​แล้ว</verse>
				<verse number="19">แต่​ยัง​เป็น​ห่วง​กังวล​เกี่ยวกับ​ชีวิต​ใน​โลกนี้ หลง​ไหล​อยู่​กับ​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ความโลภ​ที่​ไม่​สิ้นสุด สิ่ง​เหล่านี้​มา​คลุม​ถ้อยคำ​ไว้​เลย​ไม่​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="20">เมล็ด​ที่​ตกใน​ดิน​ดี ก็​เหมือน​กับ​คน​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ​แล้ว​รับ​ไว้ และ​ออกดอก​ออกผล สามสิบ​เท่า​บ้าง หกสิบ​เท่า​บ้าง และ​หนึ่งร้อย​เท่า​บ้าง”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “มี​ใคร​บ้าง​ที่​จุด​ตะเกียง​แล้ว​เอา​ไป​ไว้​ใต้​ถัง​หรือ​ใต้​เตียง เขา​จุด​ตะเกียง​เอา​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="22">สิง​ใด​ที่​แอบ​ซ่อน​อยู่​จะ​ถูก​เปิดโปง และ​ความลับ​ทุก​อย่าง​จะ​ถูก​เปิดเผย​หมด</verse>
				<verse number="23">ใคร​มี​หู​ก็​ฟัง​ไว้​ดีๆ”</verse>
				<verse number="24">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​อีก​ว่า “คิด​ให้​ดีๆ​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​ได้​ฟัง ยิ่ง​ทำ​อย่างนี้​มาก​เท่าไร ก็​จะ​ยิ่ง​เข้าใจ​มาก​ขึ้น​เท่านั้น และ​จะ​ได้​มาก​กว่า​นั้น​เสีย​ด้วย​ซ้ำ</verse>
				<verse number="25">คน​ที่​เข้าใจ​อยู่​แล้ว​ก็​จะ​เข้าใจ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น ส่วน​คน​ที่​ไม่​เข้าใจ​แล้ว​ยัง​ไม่​สนใจ​ฟัง​อีก แม้​สิ่ง​ที่​เขาเข้า​ใจ​ก็​จะ​หาย​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">พระองค์​พูด​ต่อว่า “อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เปรียบ​เหมือน​กับ​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​หว่าน​เมล็ด​พืช​ลง​ใน​ดิน</verse>
				<verse number="27">ไม่ว่า​ชาย​คน​นั้น​จะ​หลับ​หรือ​ตื่น พืช​นั้น​ก็​แตก​หน่อ​และ​เจริญ​งอก​งาม​ขึ้น​เรื่อยๆ​ทุก​วัน​ทุก​คืน โดย​ที่​ชาย​คนนี้​ไม่​รู้​ว่า​มัน​งอก​ขึ้น​มา​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ดิน​เป็น​ตัว​ที่​ทำ​ให้​เมล็ด​พืช​นั้น​งอก​ขึ้น​เป็น​ลำต้น เริ่ม​จาก​ต้น​อ่อน​ก่อน​แล้ว​ต่อมา​ก็​เป็น​รวง และ​มี​เมล็ด​เต็ม​รวง</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​เมล็ด​สุก​เหลือง​อร่าม​ชาวนา​ก็​รีบ​เอา​เคียว​มา​เกี่ยว​พืช​ทันที เพราะ​ถึง​ฤดู​เก็บเกี่ยว​แล้ว”</verse>
				<verse number="30">แล้ว​พระองค์​ก็​ถาม​ว่า “จะ​เปรียบเทียบ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​กับ​อะไร​ดี เปรียบเทียบ​กับ​เรื่อง​อะไร​ให้​ฟัง​ดี</verse>
				<verse number="31">เปรียบ​กับ​เมล็ด​มัสตาร์ด​ก็​แล้ว​กัน เมล็ด​ชนิดนี้​ตอน​ที่​ปลูก​ลง​ใน​ดิน​นั้น​มัน​เล็ก​มาก</verse>
				<verse number="32">แต่​พอ​โต​ขึ้น​มา​กลาย​เป็น​ต้น​ที่​ใหญ่​ที่สุด​ใน​พวก​พืช​สวนครัว​ทั้งหมด และ​ได้​แผ่​กิ่งก้าน​สาขา​จน​นก​มา​ทำ​รัง​ใต้​ร่ม​ไม้​ได้”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ใช้​เรื่อง​แบบนี้​อีก​หลาย​เรื่อง​สั่งสอน​ฝูงชน เกี่ยว​กับ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​เท่า​ที่​พวก​เขา​จะ​รับ​ไหว</verse>
				<verse number="34">พระองค์​เล่า​ทุก​เรื่อง​โดย​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​หมด และ​เมื่อ​อยู่​กัน​ตาม​ลำพัง​กับ​ศิษย์​พระองค์​ก็​จะ​อธิบาย​ให้​พวก​เขา​เข้าใจ​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="35">ใน​เย็น​วัน​นั้น​พระองค์​บอก​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “ข้าม​ไป​ฝั่ง​โน้น​กัน​เถอะ”</verse>
				<verse number="36">พวก​เขา​ก็​ทิ้ง​ฝูงชน​มา​ขึ้น​เรือ​ที่​พระเยซู​นั่ง​อยู่​ก่อน​แล้ว มี​เรือ​ลำ​อื่นๆ​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="37">มี​พายุ​ใหญ่​เกิด​ขึ้น ทำ​ให้​คลื่น​ซัด​น้ำ​เข้า​มา​จน​เกือบ​เต็ม​ลำ​เรือ</verse>
				<verse number="38">แต่​พระเยซู​ยัง​นอน​หนุน​หมอน​หลับ​อยู่​ท้าย​เรือ พวก​ศิษย์​จึง​มา​ปลุก​พระองค์​และ​บอก​ว่า “อาจารย์ ไม่​ห่วง​กัน​บ้าง​เลย​หรือ พวก​เรา​กำลัง​จะ​จมน้ำ​ตาย​กัน​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​จึง​ลุก​ขึ้น​สั่ง​ห้าม​ลม​และ​คลื่น​ว่า “เงียบ​สงบ​ซะ” และ​ทันใดนั้น​เอง ลม​ก็​หยุด​พัด​และ​คลื่น​ก็​สงบ​ลง</verse>
				<verse number="40">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “กลัว​อะไร​กัน ยัง​ไม่​ไว้​วางใจ​เรา​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="41">แต่​พวก​เขา​กลับ​กลัว​มาก​และ​พูด​กัน​ว่า “คนนี้​เป็น​ใคร​กัน​นะ ขนาด​ลม​และ​คลื่น​ยัง​ฟัง​เขา​เลย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พวก​เขา​มา​ถึง​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ ซึ่ง​เป็น​ที่​อยู่​ของ​ชาว​เมือง​เกราซา</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พระเยซู​ลง​จาก​เรือ​ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​อยู่​วิ่ง​จาก​อุโมงค์ฝังศพ​ตรง​เข้า​มาหา​พระองค์​ทันที</verse>
				<verse number="3">ชาย​คนนี้​อาศัย​อยู่​ตาม​อุโมงค์ฝังศพ ไม่​มี​ใคร​จับ​เขา​ไว้​ได้ แม้แต่​โซ่​ก็​ล่าม​ไม่​อยู่</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เขา​ถูก​ล่าม​โซ่​ที่​มือ​และ​เท้า​อยู่​บ่อยๆ​แต่​เขา​ก็​กระชาก​มัน​ขาด​ทุก​ครั้ง จน​ไม่​มี​ใคร​ควบคุม​เขา​ได้​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เขา​จะ​เดิน​ไป​เดิน​มา​ตาม​อุโมงค์ฝังศพ​และ​ตาม​ภูเขา​ต่างๆ​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ร้อง​ตะโกน​อย่าง​บ้าคลั่ง​และ​เอา​หิน​กรีด​ตาม​เนื้อตัว</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู​แต่​ไกล​ก็​วิ่ง​เข้า​มา​ก้มกราบ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ร้อง​ตะโกน​สุด​เสียง​ว่า “เยซู บุตร​ของ​พระเจ้า​สูงสุด มา​ยุ่ง​กับ​ข้า​ทำไม ช่วย​สัญญา​ต่อ​พระเจ้า​หน่อย​ว่า​จะ​ไม่​ทรมาน​ข้า”</verse>
				<verse number="8">ผี​พูด​อย่างนี้​เพราะ​พระเยซู​บอก​มัน​ว่า “ไอ้​ผี​ชั่ว ออก​จาก​คน​นั้น​ซะ”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​ถาม​มัน​ว่า “เอ็ง​ชื่อ​อะไร” มัน​ตอบ​ว่า “ชื่อ​กอง เพราะ​เรา​มี​กัน​หลาย​ตน​อยู่​ใน​ร่างนี้”</verse>
				<verse number="10">มัน​ได้​อ้อนวอน​พระองค์​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า ไม่​ให้​พระองค์​ไล่​มัน​ไป​จาก​บริเวณ​นั้น</verse>
				<verse number="11">มี​หมู​ฝูง​ใหญ่​ถูก​ปล่อย​ให้​หา​กิน​อยู่​ตาม​ไหล่​เขา​แถวๆ​นั้น</verse>
				<verse number="12">พวก​ผี​ชั่ว​ขอร้อง​พระเยซู​ว่า “ช่วย​ส่ง​เรา​เข้า​ไป​ใน​หมู​ฝูง​นั้น​เถอะ ขอ​ให้​เรา​ไป​สิง​พวก​มัน​แทน”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ก็​ยอม​ให้​พวก​มัน​ทำ​อย่าง​นั้น พวก​ผี​ชั่ว​จึง​ออก​จาก​ร่าง​ชาย​คนนี้​ไป​เข้า​สิง​ฝูง​หมู​แทน หมู​ทั้ง​ฝูง​ซึ่ง​มี​ประมาณ​สองพัน​ตัว​ก็​วิ่ง​กรู​กัน​จาก​ไหล่​เขา​สูงชัน​ลง​สู่​ทะเลสาบ​และ​จมน้ำ​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="14">พวก​คน​เลี้ยง​หมู​วิ่ง​เข้า​ไป​เล่า​เรื่องนี้​ให้​คน​ใน​เมือง​และ​ใน​ชนบท​ฟัง พวก​เขา​ออก​มา​ดู​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">เขา​พา​กัน​มา​หา​พระเยซู และ​เห็น​ชาย​คน​ที่​เคย​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น ใส่​เสื้อผ้า​เรียบร้อย​และ​สงบ​สติ​ดี พวก​เขา​ก็​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​ได้​เล่า​ให้​พวก​นั้น​ฟัง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​คน​ที่​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​และ​กับ​ฝูง​หมู</verse>
				<verse number="17">พวก​นั้น​จึง​ขอร้อง​ให้​พระองค์​ไป​จาก​เขต​เมือง​ของ​เขา</verse>
				<verse number="18">ใน​ขณะ​ที่​พระองค์​ลง​เรือ ชาย​คน​ที่​เคย​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​ก็​ขอ​ตาม​พระองค์​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ไม่​ยอม​ให้​เขา​ไป​ด้วย แต่​บอก​เขา​ว่า “กลับ​บ้าน​ไปหา​ครอบครัว​สิ แล้ว​เล่า​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ทำ​อะไร​ให้​คุณ​บ้าง และ​พระองค์​ดี​กับ​คุณ​ขนาด​ไหน”</verse>
				<verse number="20">ชาย​คน​นั้น​จาก​ไป และ​เริ่ม​เล่า​ให้​ใคร​ต่อ​ใคร​ใน​แคว้น​เดคาโปลิศ ฟัง​ว่า พระเยซู​ได้​ทำ​อะไร​ให้​กับ​เขา​บ้าง และ​คน​เหล่า​นั้น​ก็​ประหลาดใจ​อย่าง​มาก</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ลง​เรือ​ข้าม​กลับ​ไป​อีก​ฝั่ง​ของ​ทะเลสาบ ฝูงชน​จำนวน​มาก​มา​ห้อมล้อม​พระองค์​ที่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​นั้น</verse>
				<verse number="22">มี​หัวหน้า​ของ​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว​คน​หนึ่ง​ชื่อ ไยรัส เข้า​มา​กราบ​ที่​เท้า​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="23">อ้อนวอน​พระองค์​อย่าง​หนัก​ว่า “ลูกสาว​เล็กๆ​ของ​ผม​กำลัง​จะ​ตาย ช่วย​ไป​วางมือ​บน​เธอ​ด้วย​เถิด เธอ​จะ​ได้​หาย​และ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป”</verse>
				<verse number="24">พระองค์​จึง​ตาม​ไยรัส​ไป แล้ว​ผู้คน​ก็​เดิน​เบียดเสียด​ตาม​พระเยซู</verse>
				<verse number="25">ใน​ฝูงชน​นั้น​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ทนทุกข์​เพราะ​ตก​เลือด​มา​สิบสอง​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="26">เธอ​ทน​ทุกข์ทรมาน​มาก​จาก​การไปรักษา​กับ​หมอ​หลาย​คน และ​จ่าย​ค่า​รักษา​จน​หมดตัว แต่​ก็​ยัง​ไม่​ดี​ขึ้น ซ้ำ​ร้าย​กลับ​แย่​ลง​ไป​อีก</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เธอ​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พระเยซู เธอ​ก็​เบียด​คน​เข้า​มา​อยู่​หลัง​พระองค์ และ​แตะ​เสื้อคลุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เธอ​คิด​ใน​ใจ​ว่า “ถ้า​ฉัน​แค่​แตะ​เสื้อผ้า​ของ​เขา​เท่านั้น ฉัน​ก็​จะ​หาย​จาก​โรค”</verse>
				<verse number="29">เลือด​ที่​ไหล​อยู่​ก็​หยุด​ทันที และ​เธอ​ก็​รู้ตัว​ว่า​หาย​แล้ว</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​รู้​ทันที​ว่า​ฤทธิ์​ใน​ตัว​ของ​พระองค์​ได้​แผ่ซ่าน​ออก​ไป จึง​หัน​ไป​ถาม​ฝูงชน​ว่า “ใคร​แตะ​เสื้อ​เรา”</verse>
				<verse number="31">พวก​ศิษย์​ก็​ตอบ​ว่า “อาจารย์ ดู​สิ มี​คน​มาก​ขนาด​ไหน​ที่​เบียดเสียด​อาจารย์​อยู่ แล้ว​อาจารย์​ยัง​จะ​มา​ถาม​อีก​ว่า ‘ใคร​แตะ​ตัว​เรา’”</verse>
				<verse number="32">แต่​พระองค์​ยัง​คง​มอง​ไป​รอบๆ​เพื่อ​จะ​หา​คน​ทำ</verse>
				<verse number="33">ฝ่าย​หญิง​นั้น​ก็​กลัว​จน​ตัว​สั่น เพราะ​เธอ​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เธอ เธอ​จึง​ออก​มา​ก้มลง​กราบ​พระองค์​และ​เล่า​ความ​จริง​ที่​เกิด​ขึ้น​ทั้งหมด​ให้​พระองค์​ฟัง</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ลูก​เอ๋ย ความ​เชื่อ​ของ​เจ้า​ทำ​ให้​เจ้า​หาย​แล้ว ไป​เป็น​สุข​เถิด ไม่​ต้อง​ทรมาน​อีก​ต่อ​ไป”</verse>
				<verse number="35">ขณะ​ที่​พระองค์​ยัง​พูด​อยู่​นั้น​มี​คน​จาก​บ้าน​ของ​ไยรัส​มา​บอก​เขา​ว่า “ลูกสาว​ของ​ท่าน​ตาย​แล้ว ไม่ต้อง​รบกวน​อาจารย์​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​ได้ยิน​ที่​พวก​เขา​คุย​กัน​จึง​บอก​ไยรัส​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​หรอก ขอ​ให้​เชื่อ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="37">พระองค์​ไม่​ให้​คน​ตาม​พระองค์​ไป​นอกจาก​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น​น้อง​ชาย​ของ​ยากอบ</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​บ้าน​ของ​ไยรัส พระองค์​ก็​เห็น​ความ​ชุลมุน​วุ่นวาย​และ​ผู้คน​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ดังลั่น​ไป​หมด</verse>
				<verse number="39">พระองค์​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​และ​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ร้องห่ม​ร้องไห้​เสียงดัง​วุ่นวาย​กัน​ไป​หมด เด็ก​คน​นั้น​ยัง​ไม่​ตาย​แต่​กำลัง​นอนหลับ​อยู่”</verse>
				<verse number="40">แต่​พวก​เขา​กลับ​หัวเราะ​เยาะ​พระองค์ พระองค์​จึง​สั่ง​ให้​ทุก​คน​ออก​ไป แล้ว​พา​พ่อแม่​ของ​เด็ก​กับ​ศิษย์​ตาม​พระองค์​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ที่​เด็ก​คน​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="41">พระองค์​จับ​มือ​ของ​เด็ก​แล้ว​พูด​ว่า “ทาลิธา คูม” (แปล​ว่า “หนู​จ๋า เรา​บอก​ให้​หนู​ลุก​ขึ้น”)</verse>
				<verse number="42">เด็ก​หญิง​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​ทันที และ​เดิน​ไป​รอบๆ​ห้อง (เด็ก​หญิง​คนนี้​อายุ​สิบสอง​ปี) ทุก​คน​ต่าง​ตกตะลึง</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​สั่ง​พวก​เขา​ไม่​ให้​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ใคร​ฟัง และ​บอก​ให้​หา​อะไร​มา​ให้​เด็ก​กิน​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พระเยซู​ไป​จาก​ที่​นั่น​และ​กลับ​ไป​บ้าน​เดิม พวก​ศิษย์​ก็​ติดตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พระองค์​ก็​สั่งสอน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​ของ​ชาวยิว มี​คน​มากมาย​ที่​ทึ่ง​ใน​คำสอน​ของ​พระองค์ และ​พูด​กัน​ว่า “เขา​ไป​เอา​ความรู้​แบบนี้​มา​จาก​ไหน แล้ว​ทำ​การอัศจรรย์​เหล่านี้​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="3">เขา​เป็น​แค่​ช่างไม้ ลูก​ของ​มารีย์ พี่ชาย​ของ​ยากอบ โยเสส ยูดาส และ​ซีโมน และ​พวก​น้อง​สาว​ของ​เขา​ก็​อยู่​ใน​เมืองนี้​กับ​พวก​เรา​อีก​ด้วย” พวก​เขา​จึง​ขุ่นเคือง​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้รับ​เกียรติ​ใน​ทุก​ที่ ยกเว้น​ใน​บ้าน​เมือง ใน​หมู่​ญาติ​พี่น้อง และ​ใน​ครอบครัว​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อยู่​ที่​นั่น พระเยซู​จึง​ไม่​สามารถ​ทำ​การ​อัศจรรย์​ได้​นอก​จาก​วางมือ​รักษา​คน​ป่วย​ไม่​กี่​คน</verse>
				<verse number="6">พระองค์​แปลกใจ​ที่​พวก​เขา​ไม่​มี​ความเชื่อ​ใน​พระองค์ พระองค์​จึง​ไป​สอน​ที่​หมู่บ้าน​ใกล้เคียง​แถว​นั้น​แทน</verse>
				<verse number="7">พระองค์​เรียก​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​มา แล้ว​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​เป็น​คู่ๆ​พระองค์​ทำ​ให้​พวก​เขา​มี​สิทธิอำนาจ​เหนือ​วิญญาณ​ชั่ว​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="8">และ​สั่ง​ว่า “อย่า​เอา​อะไร​ติดตัว​ไป​เลย​นอก​จาก​ไม้เท้า ไม่​ต้อง​เอา​อาหาร ถุง​ย่าม​หรือ​เงิน​ติดตัว​ไป</verse>
				<verse number="9">ให้​ใส่​รองเท้า​ได้​แต่​ไม่​ต้อง​เอา​เสื้อผ้า​สำรอง​ไป”</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “บ้าน​ไหน​ที่​ต้อนรับ​คุณ ก็​ให้​อยู่​ที่​บ้าน​นั้น​ตลอด​จน​กว่า​จะ​จาก​เมือง​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="11">แต่​ถ้า​ที่​ไหน​ไม่​ต้อนรับ​หรือ​ไม่​ฟัง​พวก​คุณ ก็​ให้​ออก​ไป​จาก​ที่​นั่น และ​ให้​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า ด้วย เพื่อ​เป็น​การเตือน​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="12">พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ก็​ออก​ไป​สั่งสอน ให้​ผู้คน​กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ขับ​ผี​ชั่ว​ออก​ไป​หลาย​ตน ทา​น้ำมัน​มะกอก​ให้​กับ​คน​เจ็บป่วย​เป็น​จำนวน​มาก และ​รักษา​พวก​เขา​จน​หาย</verse>
				<verse number="14">กษัตริย์​เฮโรด ได้ยิน​ชื่อ​เสียง​ของ​พระเยซู​เพราะ​คน​พูด​กัน​ไป​ทั่ว บางคน​พูด​ว่า “เขา​ต้อง​เป็น​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ที่​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​แน่ๆ​ถึง​ทำ​การอัศจรรย์​พวกนี้​ได้”</verse>
				<verse number="15">บางคน​พูด​ว่า “เขา​คือ​เอลียาห์” และ​บางคน​พูด​ว่า “เขา​คือ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เหมือน​กับ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​อื่นๆ​ใน​สมัย​โบราณ​นั้น”</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เฮโรด​ได้ยิน​เรื่อง​พวกนี้ พระองค์​พูด​ว่า “ต้อง​เป็น​ยอห์น คน​ที่​เรา​สั่ง​ให้​ตัดหัว​ฟื้นขึ้น​จาก​ตาย​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="17">เพราะ​เฮโรด​เอง​ที่​เป็น​คน​สั่ง​ให้​จับ​ยอห์น​ล่าม​โซ่​และ​ขัง​คุก​ไว้ เพราะ​เห็น​แก่​นาง​เฮโรเดียส​ภรรยา​ของ​ฟีลิป​น้อง​ชาย​ของ​เฮโรด</verse>
				<verse number="18">เพราะ​ยอห์น​ได้​เตือน​กษัตริย์​เฮโรด​บ่อยๆ​ว่า “พระองค์​ทำ​ไม่​ถูก ที่​เอา​ภรรยา​น้อง​ชาย​มา​เป็น​ภรรยา​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="19">ทำ​ให้​เฮโรเดียส​แค้นใจ​อยาก​จะ​ฆ่า​ยอห์น แต่​ก็​ทำ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="20">เพราะ​กษัตริย์​เฮโรด​กลัว​ยอห์น พระองค์​รู้​ว่า​ยอห์น​เป็น​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า และ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​จริงๆ จึง​ปกป้อง​ยอห์น​ไว้ ทุก​ครั้ง​ที่​เฮโรด​ฟัง​ยอห์น​สอน​ก็​ลำบากใจ แต่​ก็​ยัง​ชอบ​ฟัง</verse>
				<verse number="21">แล้ว​โอกาส​ของ​นาง​เฮโรเดียส​ก็​มา​ถึง เมื่อ​เฮโรด​จัด​งาน​วันเกิด​ของ​พระองค์​ขึ้น พระองค์​เชิญ​พวก​ข้าราชการ​ชั้นสูง นายทหาร​ชั้น​ผู้ใหญ่ และ​คน​สำคัญๆ​ของ​แคว้น​กาลิลี​มา​ใน​งาน</verse>
				<verse number="22">ลูกสาว​ของ​นาง​เฮโรเดียส​เข้า​มา​เต้นรำ ทำ​ให้​เฮโรด​และ​บรรดา​แขกเหรื่อ​ถูกอก​ถูกใจ​มาก แล้ว​กษัตริย์​เฮโรด​จึง​บอก​กับ​หญิงสาว​นี้​ว่า “อยาก​ได้​รางวัล​อะไร​ก็​ขอ​มา​เลย เรา​จะ​ให้”</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ยัง​สัญญา​อีก​ว่า “เรา​จะ​ให้​ทุก​อย่าง​ที่​เจ้า​ขอ แม้​กระทั่ง​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​อาณาจักร​นี้”</verse>
				<verse number="24">เธอ​ก็​ออก​ไป​ถาม​แม่​ว่า “แม่ หนู​ขอ​อะไร​ดี​คะ” แม่​ตอบ​ว่า “ขอ​หัว​ของ​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​สิ”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​เธอ​ก็​รีบ​วิ่ง​เข้า​ไป​บอก​กษัตริย์​ว่า “ดิฉัน​ขอ​หัว​ของ​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ใส่​ถาด​มา​ให้​ที่​นี่​ค่ะ”</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​เฮโรด​เสียใจ​มาก แต่​เพราะ​เขา​ได้​สาบาน​ไว้​แล้ว​ต่อหน้า​แขก​เป็น​จำนวน​มาก เฮโรด​จึง​ไม่​กล้า​ที่​จะ​ผิด​คำพูด​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="27">เฮโรด​จึง​สั่ง​ให้​เพชฌฆาต​ไป​ตัดหัว​ของ​ยอห์น​ใน​คุก​ทันที</verse>
				<verse number="28">และ​เอา​ใส่​ถาด​มา​ให้​กับ​เธอ แล้ว​เธอ​ก็​เอา​ไป​ให้​แม่​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​ศิษย์​ของ​ยอห์น​รู้​เข้า​ก็​พา​กัน​มา​รับ​ร่าง​ของ​ยอห์น​ไป​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์</verse>
				<verse number="30">พวก​ศิษย์​ที่​พระเยซู​ส่ง​ออก​ไป ได้​กลับ​มา​หา​พระองค์ และ​เล่า​เรื่อง​ทุก​อย่าง​ที่​ได้​ทำ​และ​สอน​ให้​พระองค์​ฟัง แล้ว​พระเยซู​บอก​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="31">“พวก​เรา​ไป​หา​ที่​เงียบๆ​พักผ่อน​กัน​เถอะ” เพราะ​มี​ผู้คน​เป็น​จำนวน​มาก​มา​หา​พระองค์ จน​ไม่​มี​เวลา​แม้​แต่​จะ​กิน​อาหาร​กัน</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​จึง​ลง​เรือ​ไป​ยัง​ที่​เปลี่ยว​เพื่อ​อยู่​กัน​เฉพาะ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="33">แต่​ก็​มี​คน​จำนวน​มาก​เห็น​พวก​เขา​จาก​ไป​และ​จำ​เขา​ได้ จึง​มี​คน​มากมาย​จาก​หมู่บ้าน​ต่างๆ​รีบ​เดิน​ตาม​ไป​ที่​นั่น และ​ไป​ถึง​ก่อน​พวก​เขา</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระองค์​มา​ถึง​ฝั่ง​ก็​เห็น​ฝูงชน​เป็น​จำนวน​มาก​รอ​อยู่​ก่อน​แล้ว พระองค์​รู้สึก​สงสาร เพราะ​พวก​เขา​เหมือน​ฝูงแกะ​ที่​ไม่​มี​ผู้เลี้ยง พระองค์​จึง​เริ่ม​สั่งสอน​พวก​เขา​หลาย​เรื่อง</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​มัน​เริ่ม​เย็น​มาก พวก​ศิษย์​มา​บอก​พระองค์​ว่า “ที่​นี่​เปลี่ยว​มาก และ​นี่​ก็​เย็น​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="36">ส่ง​พวกนี้​กลับ​ไป​เถอะ พวก​เขา​จะ​ได้​เข้า​ไป​ตาม​ชนบท ตาม​หมู่บ้าน​แถวๆ​นี้ และ​ไป​หา​ซื้อ​อะไร​กิน​กัน”</verse>
				<verse number="37">แต่​พระองค์​กลับ​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​หา​อะไร​ให้​พวก​เขา​กิน​สิ” พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ต้อง​ใช้​ถึง​สองร้อย​เหรียญ​เงิน​ที​เดียว​นะ​ครับ ถึง​จะ​พอ​ซื้อ​อาหาร​มา​เลี้ยง​คน​พวกนี้”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ไป​ดู​สิ​ว่า​คุณ​มี​ขนมปัง​อยู่​กี่​ก้อน” เมื่อ​พวก​เขา​รู้​ก็​กลับ​มา​บอก​ว่า “มี​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​ครับ”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​จึง​สั่ง​ให้​พวก​เขา​ไป​จัดการ​ให้​ชาวบ้าน​นั่ง​กัน​เป็น​กลุ่มๆ​บน​พื้นที่​มี​หญ้า​ขึ้น​เขียว​ชอุ่ม​แถว​นั้น</verse>
				<verse number="40">พวก​ชาว​บ้าน​นั่ง​กัน​เป็น​กลุ่มๆ กลุ่ม​ละ​หนึ่งร้อย​บ้าง ห้าสิบ​บ้าง</verse>
				<verse number="41">แล้ว​พระองค์​หยิบ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​และ​ปลา​สอง​ตัว​ขึ้น​มา มอง​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์​ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​กับ​พวก​ศิษย์​ไป​แจก​ชาว​บ้าน และ​พระองค์​แบ่ง​ปลา​สอง​ตัว​นั้น​แจก​พวก​เขา​ทุก​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="42">ทุก​คน​กิน​กัน​จน​อิ่ม</verse>
				<verse number="43">แล้ว​พวก​ศิษย์​เก็บ​เศษ​ขนมปัง​และ​ปลา​ที่​เหลือ​ได้​สิบสอง​เข่ง​เต็มๆ</verse>
				<verse number="44">นับ​เฉพาะ​ผู้ชาย​ที่​มา​กิน​ได้​ถึง​ห้า​พัน​คน</verse>
				<verse number="45">ทันที​หลัง​จาก​ที่​กิน​เสร็จ พระองค์​ให้​พวก​ศิษย์​ลง​เรือ​ข้าม​ฟาก​ไป​ก่อน​ล่วงหน้า ไป​ยัง​เมือง​เบธไซดา ส่วน​พระองค์​ยัง​รอ​ส่ง​ชาว​บ้าน​อยู่</verse>
				<verse number="46">หลัง​จาก​ชาว​บ้าน​กลับ​หมด​แล้ว​พระองค์​ขึ้น​ไป​อธิษฐาน​ที่​บน​ภูเขา</verse>
				<verse number="47">ใน​คืน​นั้น​เรือ​ของ​พวก​ศิษย์​ยัง​ลอย​อยู่​กลาง​ทะเลสาบ ส่วน​พระองค์​อยู่​บน​ฝั่ง​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="48">พระองค์​เห็น​พวก​ศิษย์​กำลัง​พาย​เรือ​อยู่​ด้วย​ความยาก​ลำบาก​เพราะ​มี​ลม​แรง​มาก​ต้าน​เรือ​ไว้ ระหว่าง​ตี​สาม​ถึง​หก​โมง​เช้า​นั้น​พระองค์​เดิน​บน​น้ำ​มา​หา​พวก​เขา และ​ทำ​ท่า​เหมือน​จะ​เดิน​ผ่าน​ไป</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​พวก​ศิษย์​เห็น​พระองค์​เดิน​อยู่​บน​น้ำ ก็​คิด​ว่า​เป็น​ผี เลย​ร้อง​ตะโกน​กัน​ลั่น</verse>
				<verse number="50">เพราะ​ตกใจ​กลัว​มาก แต่​ใน​ทันใดนั้น พระองค์​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ไม่​ต้อง​ตกใจ เรา​เอง ไม่​ต้อง​กลัว”</verse>
				<verse number="51">จาก​นั้น​พระองค์​ก็​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​เรือ​กับ​พวก​เขา แล้ว​ลม​ก็​สงบลง พวก​เขา​ประหลาดใจ​มาก</verse>
				<verse number="52">เพราะ​พวก​เขา​ยัง​มี​ใจ​ที่​แข็งกระด้าง​อยู่ จึง​ยัง​ไม่​เข้าใจ​ถึง​การอัศจรรย์​ที่​พระองค์​เพิ่ง​ทำ​ไป​กับ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​นั้น</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​ข้าม​ฟาก​มา​ก็​มา​ถึง​ฝั่ง​เมือง​เยนเนซาเรท พวก​ศิษย์​ก็​ผูก​เรือ​ไว้</verse>
				<verse number="54">พอ​ลง​จาก​เรือ ชาว​บ้าน​ก็​จำ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="55">พวก​เขา​วิ่ง​ไป​บอก​คน​อื่นๆ​ทั่ว​บริเวณ​นั้น และ​หาม​คน​ป่วย​ใส่​แคร่​มา​หา​พระองค์ ไม่​ว่า​พระองค์​จะ​อยู่​ที่​ไหน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="56">ไม่ว่า​พระองค์​จะ​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน หรือ​ใน​เมือง หรือ​ใน​ชนบท ชาว​บ้าน​ก็​จะ​นำ​คน​ป่วย​มา​วาง​ไว้​ที่​ตลาด และ​พวก​คน​ป่วย​ต่าง​อ้อนวอน​ขอ​แค่​แตะ​พู่​ที่​ชาย​เสื้อคลุม​ของ​พระองค์ และ​ทุก​คน​ที่​ได้​แตะ​ก็​หาย​กัน​หมด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พวก​ฟาริสี กับ​พวก​ครู​ผู้สอน​กฎปฏิบัติ​บาง​คน​ที่​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม พา​กัน​มา​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​เห็น​ศิษย์​บาง​คน​ของ​พระเยซู กิน​อาหาร​โดย​ไม่​ได้​ล้าง​มือ</verse>
				<verse number="3">(พวก​ฟาริสี และ​คนยิว​ทุก​คน​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​จน​กว่า​จะ​ได้​ล้าง​มือ​ตาม​ประเพณี​ที่​บรรพบุรุษ​ทำ​มา</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​กลับ​มา​จาก​ตลาด​พวก​เขา​ก็​ต้อง​ทำ​พิธีจุ่ม​ตัวเอง​ก่อน​ที่​จะ​กิน​ข้าว นอก​จากนี้ ยัง​รักษา​ประเพณี​อื่นๆ​อีก​มาก​มาย​เช่น การ​ล้าง​ถ้วย เหยือก หม้อ​ทอง​สัมฤทธิ์ และ​เก้าอี้​เอน​สำหรับ​กิน​ข้าว)</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​พวก​ฟาริสี​และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​พวกนี้​ถาม​พระเยซู​ว่า “ทำไม​ศิษย์​ของ​คุณ​ถึง​ไม่​ทำ​ตาม​ประเพณี​ที่​สืบทอด​กัน​มา​จาก​บรรพบุรุษ ทำไม​พวก​เขา​ถึง​ไม่​ล้าง​มือ​ก่อน​กิน​อาหาร”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า “อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า พูด​ไว้​ถูกต้อง​เลย​เกี่ยวกับ​พวก​หน้าซื่อใจคด​อย่าง​พวก​คุณ​ที่​ว่า ‘คน​พวกนี้​นับถือ​เรา​แต่​ปาก​เท่า​นั้น แต่​ใจ​ของ​พวก​เขา​ห่าง​ไกล​จาก​เรา​มาก</verse>
				<verse number="7">จึง​ไม่​มี​ประโยชน์​ที่​เขา​จะ​บูชา​เรา เพราะ​สิ่ง​ที่​เขา​สอน​กัน​นั้น​เป็น​แค่​กฎ​ที่​มนุษย์​ตั้ง​ขึ้น’</verse>
				<verse number="8">พวก​คุณ​ละเลย​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า เพื่อ​จะ​ได้​ไป​ทำ​ตาม​ประเพณี​ที่​มนุษย์​สอน​ต่อๆ​กัน​มา”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “พวก​คุณ​นี่​เหลี่ยม​จัด​นะ เข้าใจ​หลีก​เลี่ยง​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า เพื่อ​จะ​ได้​ไป​ทำ​ตาม​ประเพณี​ที่​สืบทอด​กัน​มา</verse>
				<verse number="10">อย่าง​เช่น โมเสส​สอน​ว่า ‘ให้​เคารพ​นับถือ​พ่อ​แม่​ของ​ตน’ และ ‘คน​ที่​สาป​แช่ง​พ่อ​แม่​ต้อง​ตาย’</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​คุณ​กลับ​สอน​ว่า​ไม่​ผิด​ที่​จะ​บอก​พ่อ​แม่​ว่า ‘สิ่ง​ที่​ลูก​จะ​เอา​มา​ช่วย​พ่อ​แม่​ได้​นั้น ลูก​ได้​ยก​ให้​กับ​พระเจ้า​ไป​หมด​แล้ว’</verse>
				<verse number="12">ทำ​อย่างนี้​เท่า​กับ​ว่า​พวก​คุณ​สอน​เขา​ไม่​ให้​ช่วยเหลือ​อะไร​พ่อ​แม่​เลย</verse>
				<verse number="13">แบบนี้​พวก​คุณ​ก็​เลย​ยกเลิก​พระคำ​ของ​พระเจ้า แต่​ไป​ทำ​ตาม​ประเพณี​ที่​สืบทอด​กัน​มา และ​พวก​คุณ​ยัง​ทำ​อย่างนี้​กับ​อีก​หลายๆ​เรื่อง​ด้วย”</verse>
				<verse number="14">พระองค์​เรียก​ฝูงชน​เข้า​มา และ​พูด​ว่า “ฟัง​ให้​ดีๆ​และ​เข้า​ใจ​ซะ​ด้วย​ว่า</verse>
				<verse number="15">ไม่​มี​อะไร​เลย​ที่​คน​กิน​เข้า​ไป​แล้ว ทำ​ให้​เขา​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า มี​แต่​สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ข้าง​ใน​ตัว​เขา​เท่า​นั้น ที่​จะ​ทำ​ให้​เขา​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="16"></verse>
				<verse number="17">หลังจาก​ที่​พระเยซู​แยก​กับ​ชาว​บ้าน​แล้ว พระองค์​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน พวก​ศิษย์​ก็​เข้า​มา​ถาม​เกี่ยวกับ​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้</verse>
				<verse number="18">พระองค์​บอก​ว่า “พวก​คุณ​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​เหรอ ไม่​มี​อะไร​หรอก​ที่​คน​กิน​เข้า​ไป​แล้ว​จะ​ทำ​ให้​เขา​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เพราะ​มัน​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​จิตใจ แต่​มัน​ตก​ลง​ไป​ใน​ท้อง แล้ว​ก็​ถ่าย​ออก​มา” (ที่​พระองค์​พูด​อย่างนี้ ก็​แสดง​ว่า​อาหาร​ทุก​ชนิด​สะอาด​กิน​ได้​หมด)</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ก็​พูด​ต่อว่า “สิ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ตัว​คน​นั่น​แหละ​ที่​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ที่​ออก​มา​จาก​ตัว​ก็​ออก​มา​จาก​จิตใจ และ​ใจ​นี่​เอง​เป็น​ที่​มา​ของ​ความคิด​ชั่วร้าย ความผิดบาป​ทางเพศ การลักขโมย การฆ่ากัน</verse>
				<verse number="22">การมีชู้ ความโลภ ความชั่ว​ต่างๆ การหลอกลวง ราคะตัณหา การอิจฉา​ริษยา การนินทาว่าร้าย ความเย่อหยิ่งจองหอง และ ความโง่เขลา</verse>
				<verse number="23">สิ่ง​ชั่ว​ร้าย​ทั้งหมดนี้​ออก​มา​จาก​ข้าง​ใน​และ​ทำ​ให้​คน​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​จาก​ที่​นั่น​เข้า​ไป​ยัง​เขตแดน​เมือง​ไทระ แล้ว​พระองค์​เข้า​ไป​อยู่​ใน​บ้าน​หลัง​หนึ่ง ไม่​ต้องการ​ให้​คน​รู้ แต่​ก็​ไม่​สามารถ​ซ่อน​ตัว​ได้</verse>
				<verse number="25">พอ​หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​มี​ลูกสาว​ที่​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​อยู่​รู้​ว่า​พระองค์​มา เธอ​จึง​มา​กราบ​แทบ​เท้า​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="26">หญิง​คนนี้​เป็น​คน​กรีก เกิด​ที่​แคว้น​ฟีนีเซีย​ใน​ประเทศ​ซีเรีย เธอ​มา​ขอร้อง​ให้​พระเยซู​ช่วย​ขับไล่​ผี​ชั่ว​ที่​สิง​ลูกสาว​ของ​เธอ​อยู่</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “มัน​ไม่​ถูกต้อง​ที่​จะ​เอา​อาหาร​ของ​ลูกๆ​ไป​โยน​ให้​หมา​กิน ต้อง​ให้​ลูกๆ​กิน​อิ่ม​เสีย​ก่อน”</verse>
				<verse number="28">แต่​เธอ​ตอบ​ว่า “ใช่​ค่ะ​ท่าน แต่​หมา​ก็​ยัง​ได้​กิน​เศษ​อาหาร​ของ​เด็กๆ​ที่​ตก​อยู่​ใต้​โต๊ะ​เลย”</verse>
				<verse number="29">พระองค์​พูด​ว่า “ตอบ​ได้​ดี​มาก กลับ​ไป​บ้าน​เถอะ เพราะ​ผี​ชั่ว​ได้​ออก​จาก​ลูกสาว​คุณ​แล้ว”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​เธอ​กลับ​ถึง​บ้าน ก็​เห็น​ลูกสาว​นอน​อยู่​บน​เตียง และ​ผี​ชั่ว​ได้​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ออก​จาก​เขตแดน​ของ​เมือง​ไทระ และ​เดิน​ผ่าน​เมือง​ไซดอน เพื่อ​จะ​ไป​ที่​ทะเลสาบ​กาลิลี โดย​ผ่าน​ทาง​แคว้น​เดคาโปลิศ</verse>
				<verse number="32">มี​คน​พา​ชาย​หูหนวก​คน​หนึ่ง​ที่​พูด​ไม่​ค่อย​ได้​มาหา​พระเยซู พวก​เขา​ขอร้อง​ให้​พระองค์​วางมือ​บน​ชาย​คนนี้</verse>
				<verse number="33">พระองค์​พา​ชาย​คนนี้​หลีก​ห่าง​ไป​จาก​ผู้คน พระองค์​เอา​นิ้ว​แยง​เข้า​ไป​ใน​หู​ของ​เขา แล้ว​เอา​น้ำลาย​ที่​พระองค์​บ้วน​ออก​มา​ไป​แตะ​ที่​ลิ้น​ของ​เขา</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระองค์​เงย​หน้า​มอง​ท้องฟ้า จาก​นั้น​ถอนใจ​ยาว แล้ว​พูด​กับ​ชาย​คน​นั้น​ว่า “เอฟฟาธา” แปล​ว่า “เปิด​สิ”</verse>
				<verse number="35">หู​ของ​เขา​ก็​ได้ยิน​ทันที และ​ลิ้น​ของ​เขา​ก็​ไม่​ขัด​และ​พูด​ได้​คล่อง​ชัดเจน</verse>
				<verse number="36">พระองค์​สั่ง​พวก​เขา​ไม่​ให้​เล่า​เรื่อง​พวกนี้​ให้​ใคร​ฟัง แต่​ยิ่ง​พระองค์​สั่ง​ห้าม​มาก​เท่าไร พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​ร่ำลือ​กัน​มาก​ขึ้น​เท่านั้น</verse>
				<verse number="37">คน​ที่​ได้ยิน​ก็​ประหลาดใจ​มาก​และ​พูด​ว่า “ทุก​อย่าง​ที่​เขา​ทำ​นั้น​ยอดเยี่ยม​จริงๆ​ขนาด​คน​หูหนวก​ยัง​ทำ​ให้​ได้ยิน และ​คน​ใบ้​ยัง​ทำ​ให้​พูด​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">มี​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​ชาวบ้าน​มากมาย​มา​อยู่​กับ​พระเยซู พวก​เขา​ไม่​มี​อาหาร​กิน พระเยซู​จึง​เรียก​พวก​ศิษย์​มา​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="2">“สงสาร​คน​พวกนี้​จริงๆ​เพราะ​เขา​อยู่​ที่​นี่​กับ​เรา​มา​สาม​วัน​แล้ว และ​ไม่​มี​อะไร​กิน​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​ส่ง​พวก​เขา​กลับ​บ้าน​ไป​ทั้งๆ​ที่​ยัง​หิว​อยู่ พวก​เขา​จะ​ต้อง​เป็น​ลม​กลางทาง​แน่ๆ​และ​บางคน​ก็​มา​ไกล​มาก​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">พวก​ศิษย์​บอก​ว่า “ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​อย่างนี้ จะ​ไป​หา​อาหาร​ที่​ไหน​มา​เลี้ยง​คน​ตั้ง​เยอะแยะ​ขนาดนี้​ล่ะ​ครับ”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​เลย​ถาม​ว่า “พวก​คุณ​มี​ขนมปัง​กี่​ก้อน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เจ็ด​ก้อน​ครับ”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จึง​สั่ง​ให้​ฝูงชน​นั่ง​ลง​กับ​พื้น แล้ว​พระองค์​เอา​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​มา ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​กับ​พวก​ศิษย์​เอา​ไป​แบ่ง​ให้​กับ​ฝูงชน​กิน​กัน</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​มี​ปลา​ตัว​เล็กๆ​อยู่​ไม่​กี่​ตัว พระองค์​ก็​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ปลา​เหล่า​นั้น และ​บอก​ให้​พวก​ศิษย์​เอา​ไป​แจก</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​กิน​กัน​จน​อิ่ม และ​พวก​ศิษย์​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​ได้​ถึง​เจ็ด​เข่ง​เต็มๆ</verse>
				<verse number="9">มี​ประมาณ​สี่พัน​คน​ที่​อยู่​ที่​นั่น หลังจาก​กิน​เสร็จ พระองค์​ส่ง​พวก​เขา​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​กับ​พวก​ศิษย์​พา​กัน​ลง​เรือ​ไป​แคว้น​ดาลมานูธา</verse>
				<verse number="11">พวก​ฟาริสี​ได้​มา​โต้เถียง​พระองค์​และ​ท้า​ให้​พระองค์​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​ให้​ดู​เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​พระองค์​มา​จาก​พระเจ้า​จริง</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​ถอนใจ​ยาว​และ​พูด​ว่า “ทำไม​คน​สมัยนี้​ชอบ​เรียก​ให้​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​กัน​นัก เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า​จะ​ไม่​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​อะไร​ให้​ดู​ทั้งนั้น”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พระองค์​ก็​ลง​เรือ​ข้าม​ทะเลสาบ​ไป​อีก​ฝั่ง</verse>
				<verse number="14">พวก​ศิษย์​ลืม​เอา​ขนมปัง​มา​ด้วย เลย​มี​ขนมปัง​อยู่​แค่​ก้อน​เดียว​ใน​เรือ</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​เตือน​พวก​เขา​ว่า “ระวัง​เชื้อ ของ​พวก​ฟาริสี​และ​ของ​เฮโรด​ไว้​ให้​ดี”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “ที่​อาจารย์​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พวก​เรา​ไม่​มี​ขนมปัง​ไง”</verse>
				<verse number="17">พระองค์​รู้​ว่า​พวก​เขา​กำลัง​พูด​เรื่อง​อะไร​กัน จึง​พูด​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​พูด​กัน​แต่​เรื่อง​ไม่​มี​ขนมปัง ยัง​ไม่​เห็น​หรือ​เข้าใจ​กัน​อีก​เหรอ ใจ​แข็งกระด้าง​มาก​ขนาดนั้น​เชียว​หรือ</verse>
				<verse number="18">มี​ตา​ก็​มอง​ไม่​เห็น มี​หู​ก็​ไม่​ได้ยิน จำ​ไม่​ได้​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="19">ตอน​ที่​เรา​เลี้ยง​คน​ห้าพัน​คน​ด้วย​ขนมปัง​ห้า​ก้อน พวก​คุณ​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​เข่ง” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “สิบสอง​เข่ง​ครับ”</verse>
				<verse number="20">“แล้ว​ตอน​ที่​เรา​เลี้ยง​คน​สี่พัน​คน​ด้วย​ขนมปัง​เจ็ด​ก้อน​ล่ะ พวก​คุณ​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​ได้​กี่​เข่ง” พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “เจ็ด​เข่ง​ครับ”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระองค์​จึง​พูด​ว่า “ขนาด​ทำ​ให้​ดู​อย่างนี้​แล้ว​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​เบธไซดา มี​คน​พา​คน​ตาบอด​มาหา​พระองค์ อ้อนวอน​ให้​พระองค์​แตะต้อง​เขา</verse>
				<verse number="23">พระองค์​ก็​จูง​มือ​คน​ตาบอด​ออก​มา​นอก​หมู่บ้าน พระองค์​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​ตา​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​คน​ตาบอด​นั้น และ​วางมือ​บน​ตัว​เขา​แล้ว​ถาม​ว่า “มอง​เห็น​หรือ​ยัง”</verse>
				<verse number="24">คน​ตาบอด​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​ดู​และ​บอก​ว่า “เห็น​คน​ครับ แต่​เหมือน​ต้นไม้​เดิน​ไป​เดิน​มา”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ก็​เลย​วางมือ​บน​ตา​ของ​เขา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง คน​ตาบอด​ก็​ได้​เพ่งดู ตา​ของ​เขา​ก็​หายสนิท มองเห็น​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ชัดเจน</verse>
				<verse number="26">พระองค์​บอก​ให้​เขา​กลับ​บ้าน​โดย​บอก​ว่า “อย่า​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​นั้น”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​เดิน​ทาง​ไป​ที่​หมู่บ้าน​ใกล้ๆ​เมือง​ซีซารียา​แคว้น​ฟีลิปปี ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น​พระองค์​ถาม​พวก​ศิษย์​ว่า “คน​อื่นๆ​เขา​ว่า​เรา​เป็น​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “บางคน​ว่า เป็น​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ บางคน​ว่า เป็น​เอลียาห์ และ​มี​บางคน​ว่า เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระองค์​ถาม​ว่า “แล้ว​พวก​คุณ​ล่ะ คิด​ว่า​เรา​เป็น​ใคร” เปโตร​ตอบ​ว่า “เป็น​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น”</verse>
				<verse number="30">พระองค์​จึง​เตือน​พวก​ศิษย์​ไม่​ให้​บอก​คน​อื่น​ว่า​พระองค์​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="31">แล้ว​พระเยซู​เริ่ม​สอน​ให้​พวก​เขา​รู้​ว่า “บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ทนทุกข์ทรมาน​หลาย​อย่าง พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​จะ​ไม่​ยอมรับ​เขา และ​เขา​จะ​ต้อง​ถูกฆ่า แต่​เขา​จะ​ฟื้นขึ้น​มา​อีก​ใน​วันที่​สาม”</verse>
				<verse number="32">พระองค์​เล่า​เรื่องนี้​ให้​พวก​เขา​ฟัง​อย่าง​ชัดเจน เปโตร​จึง​ดึง​พระองค์​ไป​ข้างๆ​แล้ว​ต่อว่า​พระองค์​ที่​พูด​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="33">พระองค์​ก็​หัน​ไป​ดู​พวก​ศิษย์​แล้ว​ดุ​เปโตร​ว่า “ไป​ให้​พ้น ไอ้​ซาตาน เพราะ​แก​ไม่​ได้​คิด​แบบ​พระเจ้า แต่​คิด​แบบ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="34">พระองค์​เรียก​ชาวบ้าน​กับ​ศิษย์​เข้า​มา​แล้ว​พูด​ว่า “ถ้า​ใคร​อยาก​จะ​ติดตาม​เรา คน​นั้น​ต้อง​เลิก​ตามใจ​ตัวเอง และ​แบก​ไม้กางเขน​ของ​ตัวเอง​ตาม​เรา​มา</verse>
				<verse number="35">คน​ที่​อยาก​จะ​เอา​ตัว​รอด​จะ​ไม่​รอด แต่​คน​ที่​ยอม​สละ​ตัวเอง​เพื่อ​เรา​และ​ข่าวดี​นั้น​จะ​รอด</verse>
				<verse number="36">มัน​จะ​ได้​กำไร​ตรง​ไหน ถ้า​ได้​โลก​ทั้งใบ แต่​ตัวเอง​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="37">เขา​จะ​เอา​อะไร​ไป​แลก​เพื่อ​จะ​ได้​ตัวเอง​กลับ​คืน​มา​หรือ</verse>
				<verse number="38">ใน​ยุค​ชั่วร้ายนี้ ถ้า​คน​ไหน​อับอาย​ที่​จะ​ยอมรับ​เรา​และ​ถ้อยคำ​ของ​เรา บุตร​มนุษย์ ก็​จะ​อับอาย​ที่​จะ​ยอมรับ​คน​นั้น​ด้วย​เหมือน​กัน​ใน​วัน​ที่​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​กลับ​มา​พร้อม​กับ​สง่าราศี​ของ​พระบิดา​และ​พร้อม​กับ​เหล่า​ทูตสวรรค์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มี​บางคน​ใน​ที่​นี้​จะ​ยัง​ไม่​ตาย จน​กว่า​จะ​ได้​เห็น​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​พร้อม​กับ​ฤทธิ์เดช​เสีย​ก่อน”</verse>
				<verse number="2">หก​วัน​ต่อมา​พระเยซู​ได้​พา​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​สูง​กัน แล้ว​ลักษณะ​ของ​พระเยซู​ก็​เปลี่ยน​ไป​ต่อ​หน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​กลาย​เป็น​สีขาว​เปล่ง​ประกาย​แวววับ ขาว​กว่า​ที่​คน​ฟอก​ผ้า​ใน​โลกนี้​จะ​ฟอก​ให้​ขาว​ขนาดนี้​ได้</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พวก​เขา​ก็​เห็น​เอลียาห์​กับ​โมเสส กำลัง​คุย​อยู่​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="5">เปโตร​บอก​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ครับ ดี​มาก​เลย​ที่​พวก​เรา​อยู่​ที่​นี่ พวก​เรา​จะ​ได้​สร้าง​เพิง ขึ้น​มา​สาม​หลัง ให้​อาจารย์​หลัง​หนึ่ง ให้​โมเสส​หลัง​หนึ่ง และ​ให้​เอลียาห์​อีก​หลัง​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="6">(เปโตร​ไม่​รู้​ว่า​จะ​พูด​อะไร​ดี เพราะ​พวก​เขา​กำลัง​ตกใจ​กลัว​มาก)</verse>
				<verse number="7">จาก​นั้น​ก็​มี​เมฆ​ลอย​มา​ปกคลุม​พวก​เขา​ไว้ และ​มี​เสียง​พูด​ก้อง​ออก​มา​จาก​เมฆ​ว่า “ท่าน​ผู้นี้​คือ​ลูก​รัก​ของ​เรา ให้​เชื่อฟัง​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​ก็​หัน​ไป​ดู​รอบๆ​แต่​ไม่​เห็น​ใคร​เลย​นอก​จาก​พระเยซู</verse>
				<verse number="9">ขณะ​ที่​เดิน​ลง​มา​จาก​ภูเขา พระเยซู​สั่ง​ห้าม​พวก​เขา​ไม่​ให้​เล่า​เรื่อง​ที่​เห็น​นี้​ให้​ใคร​ฟัง จน​กว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ก็​ทำ​ตาม​ที่​พระเยซู​สั่ง แต่​ก็​ถาม​กัน​เอง​ว่า​ที่​พระองค์​พูด​ว่า “ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย” หมายถึง​อะไร</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “ทำไม​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ถึง​บอก​ว่า เอลียาห์​ต้อง​มา​ก่อน ”</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถูก​แล้ว เอลียาห์​ต้อง​มา​ก่อน เพื่อ​มา​เตรียม​ทุก​อย่าง​ให้​เรียบร้อย แต่​ทำไม​ถึง​ได้​มี​คำ​เขียน​ว่า บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​อย่าง​แสนสาหัส​และ​ถูก​ทำ​ให้​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="13">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เอลียาห์​ก็​ได้​มา​แล้ว และ​พวก​เขา​ก็​ทำ​กับ​เอลียาห์​ตาม​ใจ​ชอบ​ของ​พวก​เขา เหมือน​กับ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวก​เขา​ลง​มา​ถึง​ที่ๆ​พวก​ศิษย์​คน​อื่นๆ​อยู่ ก็​เห็น​ฝูงชน​จำนวน​มาก​รุม​ล้อม​พวก​ศิษย์​เหล่า​นั้น พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​กำลัง​เถียง​กับ​ศิษย์​พวก​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ฝูงชน​เห็น​พระเยซู ก็​รู้สึก​แปลกใจ​มาก แล้ว​พา​กัน​วิ่ง​มา​ต้อนรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ถาม​ว่า “กำลัง​เถียง​กัน​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="17">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ฝูงชน​ตอบ​ว่า “อาจารย์​ครับ ผม​พา​ลูกชาย​มาหา​ท่าน เขา​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​ทำ​ให้​พูด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="18">ทุก​ครั้ง​ที่​มัน​แผลงฤทธิ์​ออก​มา เด็ก​จะ​ล้มลง น้ำลาย​ฟูม​ปาก กัด​ฟัน​แน่น ตัว​แข็ง​ทื่อ​ไป​หมด ผม​ขอ​ให้​พวก​ศิษย์​ของ​ท่าน​ขับ​ผี​ชั่ว​ออก​ให้ แต่​พวก​เขา​ก็​ทำ​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระเยซู​พูด​ว่า “พวก​ขาด​ความ​เชื่อ เรา​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน เรา​จะ​ต้อง​อดทน​กับ​พวก​คุณ​ไป​ถึง​ไหน พา​เด็ก​นั้น​มา​นี่​ซิ”</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​ก็​พา​เด็ก​มา เมื่อ​ผี​ชั่ว​ใน​เด็ก​เห็น​พระเยซู มัน​ก็​ทำ​ให้​เด็ก​ชัก​กระตุก​อย่าง​แรง ล้มลง​กลิ้งไป​กลิ้งมา​บน​พื้น น้ำลาย​ฟูม​ปาก</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​ก็​ถาม​พ่อ​ของ​เด็ก​ว่า “เป็น​อย่างนี้​มา​นาน​แล้ว​หรือ​ยัง” พ่อ​เด็ก​ตอบ​ว่า “เป็น​ตั้งแต่​เล็กๆ​เลย​ครับ</verse>
				<verse number="22">ไอ้​ผี​ชั่ว​จะ​ฆ่า​เขา​หลาย​ครั้ง​แล้ว ทำ​ให้​ตก​ลง​ไป​ใน​ไฟ​บ้าง หรือ​ตก​น้ำ​บ้าง ถ้า​อาจารย์​ช่วย​ได้​ก็​โปรด​สงสาร​ช่วย​พวก​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “ทำไม​ถึง​พูด​ว่า ‘ถ้า​อาจารย์​ช่วย​ได้’ ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​คน​ที่​เชื่อ”</verse>
				<verse number="24">พ่อ​ของ​เด็ก​จึง​รีบ​ร้อง​บอก​ทันที​ว่า “ผม​เชื่อ​ครับ ช่วย​ทำ​ให้​ผม​เชื่อ​มาก​ขึ้น​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พระองค์​เห็น​ว่า​คน​เริ่ม​มา​มุง​ดู​มาก​ขึ้น พระองค์​ตวาด​ผี​ชั่ว​ว่า “ไอ้​ผี​ชั่ว​ที่​ทำ​ให้​คน​หูหนวก​และ​เป็น​ใบ้ เรา​สั่ง​ให้​แก​ออก​มา​จาก​เด็ก​คน​นั้น และ​อย่า​ได้​เข้า​สิง​เขา​อีก​เป็น​อันขาด”</verse>
				<verse number="26">ผี​ชั่ว​ก็​กรีดร้อง​เสียง​ดัง มัน​ทำ​ให้​เด็ก​ชัก​กระตุก​อย่าง​แรง แล้ว​ออก​จาก​ร่าง​เด็ก​ไป เด็ก​นั้น​ก็​แน่นิ่ง​เหมือน​ตาย​แล้ว มี​เสียง​บ่น​กัน​พึมพำ​ว่า “เขา​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเยซู​จับ​มือ​ของ​เด็ก​และ​พยุง​เขา​ขึ้น​มา เด็ก​ก็​ลุก​ขึ้น​ยืน</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บ้าน พวก​ศิษย์​มา​ถาม​พระองค์​ส่วน​ตัว​ว่า “อาจารย์ ทำไม​พวก​เรา​ถึง​ไล่​ผี​ชั่ว​ตัว​นั้น​ไม่​ได้​ล่ะ​ครับ”</verse>
				<verse number="29">พระองค์​บอก​ว่า “มี​ทาง​เดียว​ที่​จะ​ไล่​ผี​ชั่ว​ชนิดนี้​ออก​ได้ คือ​ต้อง​อธิษฐาน”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ก็​เดิน​ทาง​ต่อ​โดย​ผ่าน​แคว้น​กาลิลี พระเยซู​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​รู้​ว่า​พระองค์​อยู่​ที่​ไหน เพราะ​กำลัง​สอน​พวก​ศิษย์​อยู่ พระองค์​บอก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="31">“บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​จับ​ส่ง​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​มนุษย์ และ​เขา​จะ​ถูก​ฆ่า และ​หลังจาก​นั้น​สาม​วัน​เขา​จะ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย”</verse>
				<verse number="32">พวก​ศิษย์​ไม่​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​กำลัง​พูด​ถึง​เรื่อง​อะไร แต่​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​คาเปอรนาอุม ขณะ​ที่​อยู่​ใน​บ้าน พระองค์​ถาม​พวก​ศิษย์​ว่า “ใน​ระหว่าง​ทาง​พวก​คุณ​เถียงกัน​เรื่อง​อะไร”</verse>
				<verse number="34">ทุก​คน​เงียบ​หมด เพราะ​ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น​พวก​เขา​เถียง​กัน​เรื่อง​ที่​ว่า​ใคร​ใหญ่​ที่สุด</verse>
				<verse number="35">พระองค์​จึง​นั่ง​ลง​เรียก​ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คน​เข้า​มา แล้ว​พูด​ว่า “ถ้า​ใคร​อยาก​จะ​เป็น​ใหญ่ เขา​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​และ​ยอม​รับใช้​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​เอา​เด็ก​เล็กๆ​คน​หนึ่ง​มา​ยืน​อยู่​ข้างหน้า​พวก​เขา พระองค์​โอบ​เด็ก​นั้น​ไว้ แล้ว​สอน​ว่า</verse>
				<verse number="37">“คน​ที่​ต้อนรับ​เด็ก​เล็กๆ​อย่างนี้​เพราะ​เห็นแก่​เรา ก็​เท่ากับ​คน​นั้น​ได้​ต้อนรับ​เรา​ด้วย และ​คน​ที่​ต้อนรับ​เรา​ก็​ไม่​ได้​ต้อนรับ​แต่​เรา​เท่านั้น แต่​ยัง​ได้​ต้อนรับ​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="38">ยอห์น​เล่า​ให้​พระเยซู​ฟัง​ว่า “อาจารย์​ครับ พวก​เรา​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ขับ​ผี​ชั่ว​ออก โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​อาจารย์ พวก​เรา​ก็​เลย​พยายาม​ห้าม​เขา เพราะ​เขา​ไม่​ใช่​พวก​เดียว​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="39">แต่​พระเยซู​บอก​ว่า “อย่า​ไป​ห้าม​เขา​เลย เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ที่​อ้าง​ชื่อ​เรา​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์ แล้ว​อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​ก็​มา​ใส่ร้าย​เรา</verse>
				<verse number="40">คน​ที่​ไม่​ได้​ต่อต้าน​เรา​ก็​เป็น​พวก​เรา</verse>
				<verse number="41">ใคร​ก็​ตาม​ที่​ให้​น้ำ​พวก​คุณ​ดื่ม​เพราะ​พวก​คุณ​เป็น​คน​ของ​พระคริสต์ เรา​รับรอง​ว่า เขา​จะ​ได้รับ​รางวัล​ตอบแทน​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="42">ระหว่าง​การทำให้​คน​ที่​ต่ำต้อย​คน​หนึ่ง​ใน​พวกนี้​ที่​ไว้วางใจ​ใน​เรา​หลง​ไป​ทำ​บาป กับ​การ​ถูก​ถ่วง​น้ำ​โดย​มี​หิน​โม่​แป้ง แขวน​คอ​ไว้ อย่าง​หลัง​นี้​ก็​ยัง​จะ​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="43">ถ้า​มือ​ข้าง​หนึ่ง​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป ตัด​มัน​ทิ้ง​ซะ เพราะ​มือ​ด้วน​ข้าง​หนึ่ง​แล้ว​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระเจ้า ก็ดี​กว่า​มี​มือ​ครบ​ทั้ง​สอง​ข้าง แต่​ต้อง​ตก​นรก​ใน​ไฟ​ที่​ไม่​มี​วัน​ดับ</verse>
				<verse number="44"></verse>
				<verse number="45">ถ้า​เท้า​ข้าง​หนึ่ง​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป ก็​ตัด​มัน​ทิ้ง​ซะ เพราะ​เท้า​ข้าง​หนึ่ง​ด้วน​แล้ว​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระเจ้า ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​เท้า​ครบ​ทั้ง​สอง​ข้าง​แต่​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​นรก</verse>
				<verse number="46"></verse>
				<verse number="47">ถ้า​ตา​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​ทำ​บาป​ก็​ควัก​ทิ้ง​ซะ เพราะ​เหลือ​ตา​ข้าง​เดียว​แล้ว​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ก็​ยัง​ดี​กว่า​มี​ตา​สอง​ข้าง​แล้ว​ถูก​โยน​ลงไป​ใน​นรก</verse>
				<verse number="48">ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ตัว​หนอน​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย​และ​ไฟ​ที่​ไม่​มี​วัน​ดับ</verse>
				<verse number="49">ทุก​คน​จะ​ต้อง​ถูก​ชำระ​ล้าง ​ด้วย​ไฟ​แห่ง​ความ​ทุกข์”</verse>
				<verse number="50">“เกลือ​นั้น​ดี แต่​ถ้า​เกลือ​หมด​รส​เค็ม​แล้ว​พวก​คุณ​จะ​ทำ​ให้​มัน​กลับ​มา​เค็ม​อีก​ได้​อย่าง​ไร ขอ​ให้​พวก​คุณ​มี​เกลือ อยู่​ใน​ตัว คือ​อยู่​ด้วย​กัน​อย่าง​สงบสุข”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">แล้ว​พระเยซู​ก็​ไป​จาก​ที่​นั่น พระองค์​เข้า​ไป​ที่​แคว้น​ยูเดีย ที่​อยู่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน มี​ชาวบ้าน​มากมาย​มา​หา​พระองค์ พระองค์​ก็​สั่งสอน​เขา​เหมือน​เคย</verse>
				<verse number="2">มี​ฟาริสี​บางคน​มา​ทดสอบ​พระองค์ โดย​ถาม​ว่า “มัน​ถูก​กฎ​หรือ​เปล่า​ที่​ผู้ชาย​จะ​หย่า​กับ​ภรรยา”</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ย้อน​ถาม​ว่า “แล้ว​โมเสส​สั่ง​ว่า​อย่าง​ไร​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้”</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “โมเสส​ยอม​ให้​ผู้ชาย​เขียน​ใบ​หย่า​ให้​กับ​ภรรยา แล้ว​ก็​หย่า​ได้”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จึง​พูด​ว่า “ที่​โมเสส​เขียน​อย่าง​นั้น​ให้ ก็​เพราะ​จิตใจ​ของ​พวก​คุณ​มัน​ดื้อ​ด้าน</verse>
				<verse number="6">แต่​อันที่จริง ตั้ง​แต่​เริ่ม​สร้าง​โลก​มา​แล้ว ‘พระเจ้า​สร้าง​มนุษย์​ให้​เป็น​ชาย​และ​หญิง’</verse>
				<verse number="7">ผู้ชาย​ถึง​ได้​แยก​จาก​พ่อ​แม่​ไป​อยู่​ร่วม​กัน​กับ​ภรรยา​ของ​เขา</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​กลาย​เป็น​คนๆ​เดียว​กัน พวก​เขา​ไม่​ใช่​สอง​คน​อีก​ต่อ​ไป​แต่​เป็น​คนๆ​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ผูกพัน​เข้า​ด้วย​กัน​แล้ว​ก็​อย่า​ให้​ใคร​มา​แยก​ออก​จาก​กัน​เลย”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​เขา​อยู่​กัน​ตาม​ลำพัง​ใน​บ้าน พวก​ศิษย์​ก็​ถาม​พระเยซู​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ตอบ​ว่า “ใคร​ก็​ตาม​ที่​หย่า​กับ​ภรรยา​แล้ว​ไป​แต่งงาน​ใหม่ ก็​ถือ​ว่า​มี​ชู้</verse>
				<verse number="12">และ​ถ้า​หญิง​ที่​หย่า​กับ​สามี​แล้ว​ไป​แต่งงาน​ใหม่ ก็​ถือ​ว่า​นาง​มี​ชู้​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="13">ผู้คน​ต่าง​พา​เด็ก​เล็กๆ​มา​ให้​พระองค์​แตะต้อง​ตัว แต่​พวก​ศิษย์​ได้​ต่อว่า​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พระองค์​เห็น​ก็​ไม่​พอใจ จึง​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “ปล่อย​ให้​พวก​เด็ก​เล็กๆ​เข้า​มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​พวก​เขา เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ของ​คน​ที่​เป็น​เหมือน​กับ​เด็ก​เล็กๆ​พวกนี้</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​คน​ไหน​ไม่​ยอมรับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​กับ​ที่​เด็ก​เล็กๆ​พวกนี้​ยอมรับ คน​นั้น​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​ก็​โอบ​เด็กๆ​ไว้​ใน​อ้อมแขน​และ​วางมือ​อวยพร​ให้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">ใน​ขณะ​ที่​พระองค์​เริ่ม​ออก​เดิน​ทาง​นั้น​ก็​มี​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​วิ่ง​เข้า​มา​คุกเข่า​ลง​ต่อหน้า​พระองค์ แล้ว​ถาม​ว่า “อาจารย์​ผู้​ประเสริฐ ผม​จะ​ต้อง​ทำ​ยังไง​ถึง​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป​ครับ”</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คุณ​เรียก​เรา​ว่า​ผู้​ประเสริฐ​ทำไม ไม่​มี​ใคร​ประเสริฐ​หรอก นอก​จาก​พระเจ้า​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="19">คุณ​ก็​รู้​กฎปฏิบัติ​ดี​อยู่​แล้ว​นี่ ที่​ว่า​อย่า​ฆ่า​คน อย่า​มี​ชู้ อย่า​ขโมย อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ อย่า​โกง และ​ให้​เคารพ​นับถือ​พ่อ​แม่”</verse>
				<verse number="20">คน​หนุ่ม​คน​นั้น​ก็​ว่า “อาจารย์​ครับ ผม​รักษา​กฎ​ทุก​ข้อนี้​มา​ตั้ง​แต่​เด็ก​แล้ว​ครับ”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​มอง​เขา​ด้วย​ความรัก​และ​พูด​ว่า “แต่​คุณ​ยัง​ขาด​อยู่​อีก​อย่าง​หนึ่ง คือ​ให้​ไป​ขาย​ทรัพย์​สมบัติ​ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​มี แล้ว​เอา​เงิน​ไป​แจก​จ่าย​ให้​กับ​คน​ยากจน คุณ​ก็​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อยู่​ใน​สวรรค์ แล้ว​มา​ติดตาม​เรา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​ได้ยิน​พระเยซู​พูด​อย่างนี้ เขา​ก็​เดิน​จาก​ไป​ด้วย​ความเศร้า เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​มอง​ไป​รอบๆ​และ​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “มัน​ยาก​มาก​ที่​คน​รวย​จะ​ได้​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="24">พวก​ศิษย์​ต่าง​ก็​งง​ที่​ได้ยิน​พระองค์​พูด​อย่าง​นั้น แต่​พระเยซู​พูด​ต่อว่า “ลูกๆ​เอ๋ย​รู้​ไหม​ว่า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​นี่​เข้า​ยาก​จริงๆ</verse>
				<verse number="25">จะ​ให้​อูฐ​ลอด​รูเข็ม ก็​ยัง​จะ​ง่าย​กว่า​ที่​จะ​ให้​คน​รวย​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">พวก​ศิษย์​ก็​ยิ่ง​งง​กัน​ไป​ใหญ่​และ​พูด​กัน​เอง​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น​ใคร​จะ​ไป​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​มอง​ดู​พวก​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “สำหรับ​มนุษย์​ก็​เป็น​ไป​ไม่​ได้​เลย แต่​สำหรับ​พระเจ้า​ก็​เป็น​ไป​ได้ เพราะ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="28">เปโตร​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ดู​สิ​ครับ พวก​เรา​ได้​สละ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​เพื่อ​มา​ติดตาม​อาจารย์”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ได้​สละ​บ้าน​เรือน พี่น้อง​ชาย​หญิง พ่อ​แม่ ลูกๆ​หรือ​ไร่นา​เพื่อ​มา​ติด​ตาม​เรา​และ​ข่าวดี​ของ​เรา</verse>
				<verse number="30">คนๆ​นั้น​จะ​ได้รับ​ผล​ตอบแทน​คืน​เป็น​ร้อย​เท่า​ของ​สิ่ง​ที่​เขา​มี​ใน​โลกนี้ ทั้ง​บ้าน​เรือน พี่น้อง​ชาย​หญิง พ่อ​แม่ ลูกๆ​และ​ไร่นา รวม​ถึง​ว่า​พวก​เขา​จะ​ต้อง​ถูกกดขี่​ข่มเหง​ด้วย แต่​พวก​เขา​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป​ใน​โลก​หน้าที่​จะ​มา​ถึง</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​เป็น​ใหญ่​เป็น​โต​ที่สุด​ใน​ตอนนี้​จะ​กลาย​เป็น​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด ส่วน​คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​ใน​ตอนนี้​จะ​ได้​กลาย​เป็น​ใหญ่​เป็น​โต​ที่สุด”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​มุ่ง​หน้า​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม พระเยซู​เดิน​นำ​หน้า พวก​ศิษย์​ต่าง​ก็​แปลกใจ ส่วน​พวก​ที่​ติดตาม​มา​ก็​หวาดกลัว พระองค์​พา​ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คน​ปลีกตัว​ออก​มา​ข้างๆ​และ​เริ่ม​เล่า​เรื่อง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​พระองค์​ให้​พวก​เขา​ฟัง​อีก​ครั้ง</verse>
				<verse number="33">พระองค์​บอก​ว่า “ฟัง​นะ พวก​เรา​กำลัง​จะ​ขึ้น​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​จับ​ส่ง​ตัว​ไป​ให้​พวก​ผู้นำ​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ พวก​เขา​จะ​ตัดสิน​ประหาร​ชีวิต​เขา และ​พวก​นั้น​จะ​จับ​เขา​ส่ง​ไป​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ชาวยิว</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พวก​นั้น​ก็​จะ​หัวเราะ​เยาะ ถ่ม​น้ำลาย​ใส่ เฆี่ยน​ตี และ​ใน​ที่​สุด​ก็​จะ​ฆ่า​เขา แต่​เขา​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ใน​วันที่​สาม”</verse>
				<verse number="35">ยากอบ​และ​ยอห์น ลูก​ของ​เศเบดี​เข้า​มา​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ครับ ช่วย​พวก​เรา​สัก​เรื่อง​ได้​ไหม​ครับ”</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​ถาม​ว่า “จะ​ให้​ทำ​อะไร​ล่ะ”</verse>
				<verse number="37">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พอ​อาจารย์​ได้รับ​เกียรติยศ​อัน​สูงส่ง​อย่าง​กษัตริย์​แล้ว ขอ​ให้​เรา​ได้​นั่ง​ข้าง​ขวา​อาจารย์​คน​หนึ่ง​และ​ข้าง​ซ้าย​อีก​คน​หนึ่ง​นะ​ครับ”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​กำลัง​ขอ​อะไร​อยู่ พวก​คุณ​จะ​ดื่ม​จาก​จอก ​ที่​เรา​ต้อง​ดื่ม​นี้​ได้​หรือ ความทรมาน​นี้ ​ที่​เรา​ต้อง​รับ คุณ​จะ​รับ​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ได้​ครับ” พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “จริงอยู่​ที่​คุณ​จะ​ดื่ม​จาก​จอก​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ดื่ม และ​คุณ​จะ​ทน​ทุกข์ทรมาน​แบบ​เดียว​กับ​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ทน</verse>
				<verse number="40">แต่​จะ​ให้​ใคร​นั่ง​ทาง​ขวา​หรือ​ทาง​ซ้าย​ของ​เรา​นั้น เรา​ไม่​ได้​เป็น​คน​เลือก พระเจ้า​จะ​เป็น​ผู้​เลือก​เอง”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​ศิษย์​อีก​สิบ​คน​รู้​เรื่องนี้ ก็​โกรธ​ยากอบ​และ​ยอห์น</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​เลย​เรียก​พวก​เขา​เข้า​มาหา​และ​พูด​ว่า “พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า​กษัตริย์​ของ​พวก​คน​ต่าง​ชาติ​ทำตัว​เป็นเจ้า​เป็นนาย​เหนือ​ประชาชน และ​พวก​ข้าราชการ​ระดับ​สูง​ก็​ชอบ​ใช้​อำนาจ​ต่อ​ประชาชน</verse>
				<verse number="43">แต่​ใน​พวก​คุณ​มัน​จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น คน​ไหน​ที่​อยาก​จะ​เป็น​ใหญ่ ก็​ให้​เขา​เป็น​ผู้​รับใช้​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="44">และ​คน​ไหน​อยาก​เป็น​คน​สำคัญ​ที่สุด ก็​ให้​เขา​เป็น​ทาส​รับใช้​ทุก​คน</verse>
				<verse number="45">เพราะ​แม้แต่​บุตร​มนุษย์ ก็​ยัง​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​จะ​ให้​คน​อื่น​รับใช้ แต่​มา​เพื่อ​จะ​รับใช้​คน​อื่น และ​ยอม​สละ​ชีวิต​เพื่อ​ปลดปล่อย​ให้​คน​มากมาย​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="46">พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​เดินทาง​มา​ถึง​เมือง​เยริโค และ​ใน​ระหว่าง​ที่​พระองค์​และ​พวก​ศิษย์​กำลัง​เดินทาง​ออก​จาก​เมือง​เยริโค​พร้อม​กับ​ชาว​บ้าน​นั้น ก็​มี​คน​ตา​บอด​คน​หนึ่ง​ชื่อ​บารทิเมอัส​ซึ่ง​เป็น​ลูกชาย​ของ​ทิเมอัส นั่ง​ขอ​ทาน​อยู่​ริม​ถนน</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​เขา​รู้​ว่า​เป็น​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ เขา​ก็​ร้อง​ตะโกน​ว่า “เยซู บุตร​ดาวิด สงสาร​ผม​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="48">หลาย​คน​ตวาด​ให้​เขา​เงียบ แต่​เขา​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น “เยซู​บุตร​ดาวิด​สงสาร​ผม​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="49">พระเยซู​จึง​หยุด และ​พูด​ว่า “เรียก​เขา​มา​สิ” พวก​เขา​ก็​เลย​เรียก​คน​ตาบอด​นั้น และ​บอก​เขา​ว่า “ดีใจ​ได้​แล้ว ลุก​ขึ้น​สิ อาจารย์​เรียก​แก​ไป​หา​แล้ว”</verse>
				<verse number="50">คน​ตาบอด​นั้น​ก็​โยน​เสื้อคลุม​ทิ้ง​ไป​ข้างๆ​แล้ว​กระโดด​ลุกขึ้น​มา​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="51">พระองค์​ถาม​เขา​ว่า “อยาก​ให้​เรา​ช่วย​อะไร” คน​ตาบอด​ตอบ​ว่า “ผม​อยาก​มอง​เห็น​ครับ​อาจารย์”</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ไป​เถอะ ความเชื่อ​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​หาย​แล้ว” เขา​ก็​มองเห็น​ทันที และ​ติดตาม​พระองค์​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ใกล้​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม ก็​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​เบธฟายี และ​หมู่บ้าน​เบธานี ที่​อยู่​ตรง​เชิงเขา​มะกอกเทศ พระองค์​ส่ง​ศิษย์​สอง​คน​ไป​ก่อน​ล่วงหน้า</verse>
				<verse number="2">พร้อม​กับ​สั่ง​ว่า “ให้​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​ข้าง​หน้า​นั้น ทันที​ที่​คุณ​ไป​ถึง​คุณ​จะ​เห็น​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่ ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ขี่​มัน​มา​ก่อน ให้​แก้​มัด​มัน​แล้ว​จูง​มา​ให้​เรา​ที่​นี่</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​ว่า ‘แก้​มัด​มัน​ทำไม’ ให้​ตอบ​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต​ต้องการ​ใช้​มัน แล้ว​จะ​รีบ​เอา​มา​คืน​ให้’”</verse>
				<verse number="4">ศิษย์​ทั้ง​สอง​ก็​ไป และ​พบ​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่​หน้า​ประตู​ข้าง​ถนน พวก​เขา​แก้​เชือก​ออก</verse>
				<verse number="5">มี​บางคน​ที่​ยืน​อยู่​แถว​นั้น​ถาม​ว่า “แก้​เชือก​มัน​ทำไม”</verse>
				<verse number="6">ศิษย์​ทั้ง​สอง​ก็​ตอบ​ตาม​ที่​พระเยซู​สั่ง​มา พวก​เขา​จึง​ยอม​ให้​เอา​ลูก​ลา​ไป</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ศิษย์​ทั้งสอง​จูง​ลูก​ลา​มา​ให้​พระเยซู พวก​เขา​ก็​เอา​เสื้อคลุม​ของ​ตัวเอง​ปู​บน​หลัง​ลา​ให้​พระองค์​ขี่​ไป</verse>
				<verse number="8">ชาวบ้าน​มากมาย​เอา​เสื้อคลุม​มา​ปู​ตาม​ทาง บางคน​เอา​กิ่งไม้​ที่​ตัด​จาก​ทุ่ง​มา​ปู​ให้​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ทั้ง​พวก​ที่​เดิน​นำ​หน้า​และ​พวก​ที่​เดิน​ตาม​หลัง ก็​ส่งเสียง​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ไชโย พระเจ้า​ยิ่งใหญ่ ขอ​พระเจ้า​อวยพร​คน​ที่​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="10">“ขอ​พระเจ้า​อวยพร​อาณาจักร​ของ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เรา คือ​อาณาจักร​ที่​กำลัง​จะ​มา ไชโย แด่​พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​สูงสุด​ใน​สวรรค์”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระเยซู​ก็​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม พระองค์​ไป​ที่​วิหาร เดิน​ดู​รอบๆ​จน​ทั่ว แต่​เพราะ​เป็น​เวลา​เย็น​มาก​แล้ว พระองค์​ก็เลย​กลับ​ไป​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี​กับ​พวก​ศิษย์​ทั้ง​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="12">วันรุ่งขึ้น​ขณะ​ที่​ออก​มา​จาก​หมู่บ้าน​เบธานี พระเยซู​รู้สึก​หิว</verse>
				<verse number="13">พระองค์​มอง​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​อยู่​แต่​ไกล มี​ใบ​อยู่​เต็ม​ต้น พระองค์​ก็​เดิน​เข้า​ไป​ใกล้ๆ​เพื่อ​มอง​หา​ลูก​ของ​มัน แต่​เมื่อ​มา​ถึง​กลับ​พบ​ว่า​ไม่​มี​ลูก​เลย​สัก​ลูก มี​แต่​ใบ​เต็ม​ไป​หมด​เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​ฤดู​ออก​ลูก</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จึง​พูด​กับ​ต้น​มะเดื่อ​นั้น​ว่า “อย่า​ให้​ใคร​ได้​กิน​ลูก​จาก​เจ้า​อีก​เลย” และ​พวก​ศิษย์​ได้ยิน​คำ​พูดนี้​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม พระเยซู​ได้​เข้า​ไป​ใน​เขต​วิหาร และ​ขับไล่​พวก​ที่​มา​ซื้อ​มา​ขาย​ข้าวของ​กัน​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น พระองค์​คว่ำ​โต๊ะ​คนรับแลกเงิน และ​ม้านั่ง​ของ​พวก​ที่​ขาย​นกพิราบ</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ห้าม​ไม่​ให้​คน​แบก​ของ​ผ่าน​ไป​มา​ใน​เขต​วิหาร</verse>
				<verse number="17">แล้ว​สั่งสอน​พวก​เขา​ว่า “พระคัมภีร์​ไม่​ได้​เขียน​ไว้​หรือ​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​มี​ชื่อ​ว่า บ้าน​อธิษฐาน​สำหรับ​ชน​ทุก​ชาติ แต่​พวก​เจ้า​กลับ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​รัง​โจร’”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​ผู้นำ​นักบวช​และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​รู้​เรื่องนี้ ก็​หา​ทาง​ที่​จะ​ฆ่า​พระองค์ แต่​พวก​เขา​กลัว​พระองค์​เพราะ​มี​ชาวบ้าน​มาก​มาย​ที่​ตื่นเต้น​กับ​คำสอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">เย็น​วัน​นั้น​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ก็​ออก​นอก​เมือง​ไป</verse>
				<verse number="20">วันรุ่งขึ้น​เมื่อ​พระเยซู และ​พวก​ศิษย์​เดิน​ผ่าน​ต้นมะเดื่อ​ต้น​เดิม พวก​ศิษย์​เห็น​ต้นมะเดื่อ​เหี่ยวแห้ง​ตาย​ตั้งแต่​ยอด​ถึง​โคน</verse>
				<verse number="21">เปโตร​ก็​นึกขึ้น​ได้​ว่า​เมื่อวาน​พระเยซู​สาป​มัน​ไว้ เขา​จึง​บอก​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ ดู​นั่น​สิ​ครับ ต้นมะเดื่อ​ที่​อาจารย์​สาปแช่ง​ไว้​แห้ง​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​บอก​พวก​ศิษย์​ว่า “เชื่อ​ใน​พระเจ้า​สิ</verse>
				<verse number="23">เรา​รับรอง​ว่า ถ้า​คุณ​เชื่อ​โดย​ไม่​สงสัย​เลย แม้​คุณ​สั่ง​ให้​ภูเขานี้​ลอย​ลงไป​ใน​ทะเล มัน​ก็​จะ​เป็น​ไป​ตาม​นั้น</verse>
				<verse number="24">ถ้า​คุณ​เชื่อ คุณ​จะ​ได้​ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​อธิษฐาน​ขอ​นั้น</verse>
				<verse number="25">ตอน​ที่​คุณ​อธิษฐาน ถ้า​โกรธ​ใคร​อยู่​ก็​ต้อง​ยกโทษ​ให้​กับ​เขา​ก่อน แล้ว​พระบิดา​ของ​คุณ​ที่​อยู่​บน​สวรรค์​ก็​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ของ​คุณ​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="26"></verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​อีก​ครั้ง​หนึ่ง ใน​ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​เดิน​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น พวก​หัวหน้า​นักบวช พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ และ​พวก​ผู้อาวุโส​เดิน​เข้า​มา​ถาม​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="28">“แก​มี​สิทธิ์​อะไร​ไป​ไล่​พ่อค้า​พวก​นั้น ใคร​ให้​สิทธิ์นี้​กับ​แก​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นั้น”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​ขอ​ถาม​ท่าน​เรื่อง​หนึ่ง ตอบ​เรา​มา แล้ว​เรา​จะ​บอก​ว่า​เรา​ใช้​สิทธิ์​ของ​ใคร​ทำ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="30">ช่วย​ตอบ​หน่อย​ว่า​พิธีจุ่มน้ำ​ของ​ยอห์น​มา​จาก​สวรรค์​หรือ​มา​จาก​มนุษย์”</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ก็​ปรึกษา​กัน​ว่า “ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​สวรรค์’ มัน​ก็​จะ​ย้อน​ถาม​เรา​ว่า ‘แล้ว​ทำไม​ไม่​เชื่อ​ยอห์น​ล่ะ’</verse>
				<verse number="32">แต่​ถ้า​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​มนุษย์’ ก็​กลัว​ฝูงชน เพราะ​พวก​นั้น​เชื่อ​ว่า ยอห์น​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​อย่างแน่​นอน”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​จึง​ตอบ​พระเยซู​ว่า “ไม่​รู้​สิ” พระเยซู​ก็​เลย​บอก​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​เหมือน​กัน​ว่า​เรา​ใช้​สิทธิ์​ของ​ใคร​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ฟัง​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ทำ​สวนองุ่น​ไว้ เขา​ล้อม​รั้ว​ไว้​รอบ ขุด​บ่อย่ำ​องุ่น และ​สร้าง​หอคอย เขา​ให้​ชาวสวน​มา​เช่า​สวนองุ่น​นั้น ส่วน​ตัว​เขา​เดิน​ทาง​ไป​ต่างประเทศ</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ถึง​เวลา​เก็บเกี่ยว​ผล​องุ่น​เขา​ก็​ส่ง​ทาส​คน​หนึ่ง​มา​รับ​ส่วนแบ่ง​จาก​ผล​องุ่น​นั้น</verse>
				<verse number="3">แต่​พวก​คน​เช่า​กลับ​จับ​ทาส​คน​นั้น​ทุบตี​และ​ไล่​กลับ​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="4">เจ้าของ​สวน​ส่ง​ทาส​คน​ใหม่​มา​อีก แต่​คราวนี้​พวก​คน​เช่า​ก็​ได้​รุม​กัน​ทุบหัว​เขา​และ​แกล้ง​เขา​จน​อับอาย</verse>
				<verse number="5">เจ้าของ​สวน​ส่ง​อีก​คน​หนึ่ง​มา​แต่​ก็​ถูก​ฆ่า แล้ว​เขา​ก็​ยัง​ส่ง​คน​มา​อีก​เรื่อยๆ คน​ที่​เขา​ส่ง​มา​ก็​ถูก​ตี​บ้าง ถูก​ฆ่า​บ้าง</verse>
				<verse number="6">สุดท้าย​เจ้าของ​สวน​เหลือ​คน​เพียง​คน​เดียว คือ​ลูกชาย​สุด​ที่รัก​ของ​เขา เขา​จึง​ส่ง​ลูกชาย​มา เขา​คิด​ว่า ‘พวก​นั้น​จะ​ต้อง​เคารพ​ยำเกรง​ลูกชาย​ของ​เรา​แน่ๆ’</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​คน​เช่า​กลับ​พูด​กัน​ว่า ‘นี่​ไง ผู้​รับ​มรดก มา​เร็ว​เข้า ฆ่า​มัน​เลย สวนนี้​จะ​ได้​ตก​เป็น​ของ​เรา’</verse>
				<verse number="8">พวก​คน​เช่า​จึง​จับ​เขา​ไป​ฆ่า แล้ว​โยน​ศพ​ทิ้ง​ออก​ไป​นอก​สวนองุ่น</verse>
				<verse number="9">พวก​คุณ​คิด​ว่า​เจ้าของ​สวน​จะ​ทำ​ยังไง เขา​จะ​มา​ฆ่า​พวก​ชาว​สวน​นั้น แล้ว​เอา​สวนองุ่น​นั้น​ไป​ให้​ชาว​สวน​คน​อื่น​เช่า​ต่อ</verse>
				<verse number="10">พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​พระคัมภีร์​ข้อนี้​หรือ ที่​ว่า ‘หิน​ก้อนนี้​ที่​ช่าง​ก่อสร้าง​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​เป็น​หิน​ก้อน​ที่​สำคัญ​ที่สุด</verse>
				<verse number="11">องค์​เจ้า​ชีวิต​ทำ​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น สำหรับ​เรา​แล้ว​นี่​เป็น​เรื่อง​เหลือเชื่อ​จริงๆ’”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว​รู้ตัว​ว่า​พระองค์​กำลัง​เปรียบ​พวก​เขา​ว่า​เป็น​คน​เช่าสวน​พวก​นั้น พวก​เขา​จึง​หา​ทาง​ที่​จะ​จับ​พระองค์ แต่​ก็​ไม่​กล้า​เพราะ​กลัว​ฝูงชน พวก​เขา​จึง​พา​กัน​จาก​ไป</verse>
				<verse number="13">พวก​ผู้นำ​ยิว​ส่ง​พวก​ฟาริสี และ​พวกที่​สนับสนุน​กษัตริย์​เฮโรด มา​เพื่อ​จับผิด​คำพูด​พระเยซู</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์​ครับ เรา​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​คน​ซื่อสัตย์ ไม่​กลัว​ว่า​คน​อื่น​จะ​คิด​อย่างไร ไม่​เห็นแก่​หน้าใคร และ​สอน​ความจริง​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​มนุษย์​ทำ ช่วย​บอก​หน่อย​สิ​ครับ​ว่า​มัน​ถูกต้อง​ตามกฎ​หรือ​เปล่า​ที่​จะ​เสีย​ภาษี​ให้​กับ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="15">พระองค์​รู้​ว่า​พวก​เขา​มา​หลอก​ถาม​ก็​เลย​พูด​ว่า “พวก​คุณ​มา​หลอก​จับผิด​เรา​ทำไม ส่ง​เหรียญ​เงิน​มา​อัน​หนึ่ง​สิ”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​จึง​ส่ง​เหรียญ​ให้​พระองค์ แล้ว​พระองค์​ถาม​พวก​เขา​ว่า “นี่​เป็น​รูป​และ​ชื่อ​ใคร” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ซีซาร์”</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​เลย​ตอบ​ว่า “ของๆ​ซีซาร์​ก็​ให้​กับ​ซีซาร์ และ​ของๆ​พระเจ้า​ก็​ให้​กับ​พระเจ้า” พวก​เขา​ก็​ทึ่ง​ใน​คำตอบ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">พวก​สะดูสี​มา​หา​พระองค์ (พวกนี้​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​การ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย) พวก​เขา​ถาม​ว่า</verse>
				<verse number="19">“อาจารย์​ครับ โมเสส​ได้​เขียน​สั่ง​พวก​เรา​ว่า ถ้า​ชาย​คน​ไหน​ตาย​และ​ทิ้ง​ภรรยา​ไว้​โดย​ยัง​ไม่​มี​ลูก ก็​ให้​น้องชาย​ของ​คน​ตาย​นั้น​แต่งงาน​กับ​หญิงม่าย​คนนี้ จะ​ได้​มี​ลูก​ไว้​สืบสกุล​ของ​พี่ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="20">ครั้งหนึ่ง​มี​พี่น้อง​อยู่​เจ็ด​คน พี่ชาย​คน​โต​แต่งงาน​แล้ว​ตาย​ไป​แต่​ยัง​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="21">น้อง​คน​ที่​สอง​ก็​มา​แต่งงาน​กับ​แม่ม่าย​ของ​พี่ชาย และ​เขา​ก็​ตาย​ไป​โดย​ยัง​ไม่​มี​ลูก น้อง​คน​ที่​สาม​ก็​มา​ทำ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="22">ทำ​อย่างนี้​จน​ครบ​ทั้ง​เจ็ด​คน​โดย​ไม่​มี​ใคร​มี​ลูก​เลย แล้ว​สุดท้าย​หญิง​คนนี้​ก็​ตาย</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​ที่​ทุก​คน​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​นั้น ผู้หญิง​คนนี้​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร ใน​เมื่อ​ทั้ง​เจ็ด​คน​นั้น​ก็​เคย​เป็น​สามี​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="24">พระเยซู​ว่า “พวก​คุณ​เข้าใจ​ผิด​แล้ว นี่​เพราะ​พวก​คุณ​ไม่​เข้าใจ​พระคัมภีร์ และ​ไม่​รู้จัก​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​คน​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​นั้น จะ​ไม่​มี​การแต่งงาน​หรือ​ยก​ให้​เป็น​ผัว​เมีย​กัน​อีก​แล้ว แต่​พวก​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="26">พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​ใน​หนังสือ​ของ​โมเสส​หรือ ใน​ตอน​ที่​พุ่มไม้​ติด​ไฟ​แต่​ไม่​ไหม้ พระเจ้า​พูด​กับ​โมเสส​ว่า ‘เรา​เป็น​พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ’</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​ไม่​ได้​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​ตาย แต่​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​มี​ชีวิต พวก​คุณ​เข้าใจ​เรื่องนี้​ผิด​หมด​เลย”</verse>
				<verse number="28">มี​ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ​คน​หนึ่ง​ที่​ยืน​ฟัง​พวก​เขา​ถาม​ตอบ​กัน​อยู่​ที่​นั่น เขา​เห็น​ว่า​พระเยซู​ตอบ​ได้​ดี​มาก​ที​เดียว จึง​เข้า​ไป​ถาม​พระองค์​ว่า “กฎ​ทั้งหมด ข้อ​ไหน​สำคัญ​ที่สุด”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ข้อ​ที่​สำคัญ​ที่สุด​คือ ‘พวก​อิสราเอล​ฟัง​ไว้​ให้​ดี องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​เรา​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​แต่​เพียง​ผู้​เดียว</verse>
				<verse number="30">ให้​รัก​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​เจ้า​อย่าง​สุดใจ สุดจิต สุดความคิด และ​สุด​กำลัง​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="31">ข้อ​ที่​สำคัญ​รอง​ลง​มา​คือ ‘ให้​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง’ ไม่​มี​กฎ​ข้อ​ไหน​ที่​ยิ่งใหญ่​ไป​กว่า​สอง​ข้อนี้​อีก​แล้ว”</verse>
				<verse number="32">ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ​คนนี้​ก็​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​พูด​ถูกต้อง​เลย​ที่​ว่า​มี​พระเจ้า​เพียง​องค์​เดียว ไม่​มี​พระ​อะไร​อีก​แล้ว​นอก​จาก​พระองค์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="33">และ​การรัก​พระองค์​สุดใจ สุด​ความคิด สุด​กำลัง และ​การ​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​การ​นำ​เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่องเซ่นไหว้​ต่างๆ​มา​ถวาย​ตาม​กฎ​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​เขา​ตอบ​ได้​อย่าง​เฉลียว​ฉลาด พระองค์​ก็​พูด​ว่า “คุณ​อยู่​ไม่​ไกล​จาก​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​แล้ว” หลังจาก​นั้น​ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​พระองค์​อีก​เลย</verse>
				<verse number="35">ระหว่าง​ที่​พระเยซู​กำลัง​สอน​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น พระองค์​ได้​ถาม​ว่า “เป็น​ไป​ได้​อย่าง​ไร ที่​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​บอก​ว่า​พระคริสต์​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ดาวิด</verse>
				<verse number="36">ใน​เมื่อ​ดาวิด​เอง​ได้​พูด​ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ดลใจ​ว่า ‘พระเจ้า​พูด​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ผม​ผู้เป็น​พระคริสต์​ว่า นั่ง​ลง​ทาง​ขวามือ​ของ​เรา จน​กว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​ท่าน​ถูก​เหยียบ​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="37">แม้แต่​ดาวิด​เอง​ยัง​เรียก​พระคริสต์​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต’ เลย แล้ว​พระคริสต์​จะ​เป็น​ลูก​ของ​ดาวิด​ได้​อย่าง​ไร” มี​คน​มากมาย​ตั้งอก​ตั้งใจ​ฟัง​พระองค์​สอน</verse>
				<verse number="38">พระองค์​สอน​ว่า “ระวัง​พวก​ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ​ให้​ดี พวกนี้​ชอบ​ใส่​เสื้อคลุม​ยาวๆ​เดิน​ไป​มา​ให้​คน​คำนับ​ตาม​ท้องตลาด</verse>
				<verse number="39">พวกนี้​ชอบ​นั่ง​ใน​ที่​สำคัญ​ที่สุด​ใน​ที่ประชุม และ​ชอบ​นั่ง​หัว​โต๊ะ​ใน​งาน​เลี้ยง​ต่างๆ</verse>
				<verse number="40">พวกนี้​โกง​เอา​บ้าน​ของ​พวก​แม่ม่าย​ไป และ​แกล้ง​ทำ​เป็น​อธิษฐาน​เสีย​ยืดยาว​เพื่อ​อวด​คน คน​พวกนี้​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​หนัก​กว่า​คน​อื่น​ที่​ไม่​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​พระเยซู​นั่ง​อยู่​หน้า​กล่อง​รับ​เงิน​ใน​วิหาร​นั้น พระองค์​นั่ง​ดู​คน​ใส่​เงิน​ใน​กล่อง​กัน คน​รวยๆ​ก็​ใส่​เงิน​เข้า​ไป​มาก</verse>
				<verse number="42">มี​หญิงม่าย​ยากจน​คน​หนึ่ง ได้​ใส่​เหรียญ​ทองแดง​เล็กๆ​สอง​เหรียญ ลง​ไป</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​จึง​เรียก​พวก​ศิษย์​เข้า​มา​และ​บอก​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​หญิงม่าย​จนๆ​คนนี้​ได้​ใส่​เงิน​เข้า​ไป​ใน​กล่อง​รับ​เงิน​นั้น​มาก​กว่า​ทุกๆ​คน​ที่​เอา​เงิน​มา​ใส่</verse>
				<verse number="44">เพราะ​คน​อื่นๆ​เอา​เงิน​ที่​เหลือกิน​เหลือใช้​มา​ให้ แต่​หญิงม่าย​จนๆคนนี้​เอา​เงิน​เลี้ยงชีพ​ทั้งหมด​ของ​เธอ​มา​ให้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ออก​จาก​วิหาร ศิษย์​คน​หนึ่ง​พูด​ขึ้น​ว่า “อาจารย์ ดู​ตึก​พวกนี้​สิ​ครับ สวย​จริงๆ​สร้าง​จาก​หิน​ก้อน​ใหญ่ๆ​ทั้ง​นั้น”</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​ตอบ​เขา​ว่า “เห็น​ตึก​ใหญ่โต​พวกนี้​กัน​แล้ว​ใช่​ไหม มัน​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​หมด​สิ้น ไม่​เหลือ​แม้แต่​ซาก​หิน​เรียง​ซ้อน​ทับ​กัน​อีก​เลย”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พระเยซู​นั่ง​อยู่​บน​ภูเขา​มะกอกเทศ ที่​อยู่​ตรง​ข้าม​กับ​วิหาร​นั้น เปโตร ยากอบ ยอห์น และ​อันดรูว์ มา​ถาม​พระองค์​เป็น​การส่วนตัว​ว่า</verse>
				<verse number="4">“สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​จะ​เกิด​ขึ้น​เมื่อไหร่​ครับ แล้ว​จะ​มี​อะไร​บอก​เหตุ​ให้​รู้​ก่อน​ไหม​ครับ​ว่า​มัน​จะ​เกิด​ขึ้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ก็​ตอบ​ว่า “ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​ใคร​หลอก​เอา​ล่ะ</verse>
				<verse number="6">เพราะ​จะ​มี​หลาย​คน​มา​แอบอ้าง​ชื่อ​ของ​เรา​ว่า​พวก​เขา​เป็น​พระคริสต์ และ​จะ​มี​หลาย​คน​หลงเชื่อ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​คุณ​ได้ยิน​เสียง​สงคราม หรือ​ได้ยิน​ข่าวลือ​ว่า​เกิด​สงคราม​ก็​ไม่​ต้อง​ตกใจ เพราะ​มัน​ต้อง​เกิด​ขึ้น​อย่าง​แน่นอน แต่​นั่น​ยัง​ไม่​ใช่​วัน​สุด​ท้าย</verse>
				<verse number="8">ชนชาติ​หนึ่ง​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​อีก​ชนชาติ​หนึ่ง อาณาจักร​นี้​จะ​ลุกฮือ​ขึ้น​ต่อสู้​กับ​อาณาจักร​โน้น จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ไป​ทั่ว และ​จะ​เกิด​กันดาร​อาหาร นี่​เป็น​แค่​จุด​เริ่มต้น​เอง เหมือน​เจ็บ​ท้อง​เตือน​ก่อน​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="9">ระวัง​ตัว​ให้​ดี พวก​คุณ​จะ​ถูก​จับ​ไป​ขึ้นศาล จะ​ถูก​เฆี่ยน​ใน​ที่ประชุม​ของ​ชาวยิว และ​พวก​คุณ​จะ​ต้อง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​เจ้าเมือง​และ​กษัตริย์​เพราะ​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา คุณ​จะ​ต้อง​เป็น​พยาน​เล่า​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​พวก​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="10">แต่​ก่อน​ที่​วัน​สุดท้าย​จะ​มา​ถึง ข่าวดี​จะ​ต้อง​ได้​ประกาศ​ออก​ไป​ทั่ว​ทุก​ชนชาติ​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="11">ตอน​ที่​พวก​คุณ​ถูก​นำตัว​ไป​ขึ้นศาล ไม่​ต้อง​ห่วง​ว่า​จะ​พูด​แก้ตัว​อย่างไร ให้​พูด​ไป​ตาม​ที่​พระเจ้า​บอก​ใน​เวลา​นั้น เพราะ​คน​ที่​พูด​นั้น​ไม่​ใช่​ตัว​คุณ​เอง แต่​เป็น​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="12">พี่น้อง​จะ​หักหลัง​กัน​เอง​ให้​ไป​ถูก​ฆ่า พ่อ​จะ​หักหลัง​ลูก​ให้​ไป​ถูก​ฆ่า ลูกๆ​จะ​ต่อต้าน​พ่อแม่ และ​ส่ง​พ่อแม่​ให้​ไป​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="13">ทุก​คน​จะ​เกลียด​พวก​คุณ เพราะ​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา แต่​ใคร​ที่​ทน​ได้​จน​ถึง​ที่สุด​ก็​จะ​ได้รับ​ความรอด</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวก​คุณ​เห็น​สิ่ง​ที่​น่า​ขยะแขยง ที่​เป็น​ต้นเหตุ​ของ​ความหายนะ อยู่​ใน​ที่​ที่​ไม่​ควร​จะ​อยู่ (ผู้​อ่าน​น่า​จะ​รู้​ว่า​หมายถึง​อะไร) ก็​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​แคว้น​ยูเดีย​หนี​ไป​ที่​ภูเขา</verse>
				<verse number="15">อย่า​ให้​คน​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​บ้าน​กลับ​เข้า​ไป​เก็บ​ของ​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="16">อย่า​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ไร่นา​กลับ​ไป​เอา​เสื้อคลุม</verse>
				<verse number="17">ใน​วัน​นั้น​จะ​น่ากลัว​มาก​สำหรับ​ผู้หญิง​ท้อง​และ​แม่​ลูก​อ่อน​ที่​ให้​นม​ลูก</verse>
				<verse number="18">อธิษฐาน​ขอ​อย่า​ให้​เรื่อง​น่ากลัวนี้​เกิด​ขึ้น​ใน​หน้าหนาว​เลย</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ใน​เวลา​นั้น​จะ​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก​อย่าง​ใหญ่​หลวง​ชนิด​ที่​ไม่​เคย​เกิด​ขึ้น​มา​ก่อน​นับ​ตั้งแต่​พระเจ้า​สร้าง​โลก​มา​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้ จะ​ไม่​มี​อะไร​ที่​แย่​ไป​กว่า​นี้​อีก​แล้ว​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="20">ถ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไม่​ทำ​ให้​วัน​นั้น​สั้น​ลง​ก็​จะ​ไม่​มี​ใคร​รอด​ชีวิต​เลย แต่​เพราะ​เห็นแก่​คน​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้ พระองค์​ก็​เลย​ทำ​ให้​วันเวลา​เหล่า​นั้น​สั้น​ลง</verse>
				<verse number="21">ถ้า​มี​ใคร​มา​บอก​ว่า ‘นี่ไง พระคริสต์’ หรือ ‘โน่น​ไง พระองค์’ ก็​อย่า​ไป​หลง​เชื่อ</verse>
				<verse number="22">เพราะ​จะ​มี​พวก​พระคริสต์​จอม​ปลอม​และ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม​เกิดขึ้น และ​พวกนี้​จะ​ทำ​อิทธิฤทธิ์​ปาฏิหาริย์ ถ้า​เป็น​ไป​ได้​พวกนี้​ก็​จะ​หลอก​แม้แต่​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="23">ระวัง​ตัว​ให้​ดี เพราะ​เรา​ได้​เตือน​คุณ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ไว้​ล่วงหน้า​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="24">ต่อ​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​นั้น ‘ดวง​อาทิตย์​จะ​มืดมิด​ไป ดวงจันทร์​จะ​ไม่​ส่อง​แสง</verse>
				<verse number="25">ดวงดาว​จะ​ร่วง​หล่น​จาก​ท้องฟ้า และ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​บน​ฟ้าสวรรค์​จะ​ถูก​สั่นคลอน’</verse>
				<verse number="26">แล้ว​ผู้คน​ก็​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​ใน​หมู่​เมฆ​พร้อม​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​เต็ม​ไป​ด้วย​สง่าราศี</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​จะ​ส่ง​หมู่​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​มา​รวบรวม​ผู้ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้​แล้ว​จาก​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​โลก จาก​ขอบ​โลก​ด้าน​หนึ่ง​ไป​ถึง​สุด​ขอบ​ฟ้า​อีก​ด้าน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="28">ให้​เรียนรู้​จาก​ต้นมะเดื่อ​กัน​เถอะ เมื่อ​ต้นมะเดื่อ​เริ่ม​แตก​กิ่งก้าน​และ​ผลิ​ใบ​อ่อน พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า​ใกล้​ถึง​หน้าร้อน​แล้ว</verse>
				<verse number="29">เช่น​เดียว​กัน เมื่อ​พวก​คุณ​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​เกิด​ขึ้น พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า​เวลา นั้น​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว เวลา​นั้น​อยู่​ที่​หน้า​ประตู​นี่​เอง</verse>
				<verse number="30">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​จะ​เกิดขึ้น​ก่อน​ที่​คน​ใน​รุ่นนี้​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="31">สวรรค์​และ​โลก​จะ​สูญ​สิ้น​ไป แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​สูญหาย​ไป</verse>
				<verse number="32">ไม่​มี​ใคร​รู้​วัน​เวลา​นั้น แม้แต่​หมู่​ทูตสวรรค์​หรือ​พระบุตร​เอง​ก็​ไม่​รู้ มี​แต่​พระบิดา​เท่านั้น​ที่​รู้</verse>
				<verse number="33">พวก​คุณ​ไม่​รู้​ว่า​เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง​เมื่อไหร่ ดังนั้น​ให้​ระวัง​ตัว​อยู่​เสมอ อย่า​ประมาท</verse>
				<verse number="34">เหมือน​กับ​ที่​ชาย​คน​หนึ่ง​กำลัง​จะ​เดิน​ทาง​ไป​ที่​อื่น​พร้อม​กับ​สั่ง​งาน​ให้​ทาส​แต่​ละ​คน​ใน​บ้าน​ทำ และ​ได้​สั่ง​ยาม​ให้​เฝ้า​ประตู​บ้าน​ดีๆ</verse>
				<verse number="35">พวก​คุณ​ก็​ต้อง​พร้อม​อยู่​เสมอ เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​เจ้าของ​บ้าน​จะ​กลับ​มา​เมื่อไหร่ อาจ​จะ​เป็น​ตอน​เย็น ตอน​เที่ยงคืน ตอน​ไก่​ขัน​เช้ามืด หรือ​ตอน​สายๆ</verse>
				<verse number="36">เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เขา​กลับ​มา​อย่าง​กระทันหัน เขา​จะ​ได้​ไม่​พบ​ว่า​พวก​คุณ​กำลัง​นอนหลับ​อยู่</verse>
				<verse number="37">สิ่ง​ที่​เรา​สั่ง​พวก​คุณ​ไว้​เรา​ก็​ได้​สั่ง​กับ​ทุกๆ​คน​ด้วย คือ ‘ให้​ระวัง​อยู่​เสมอ’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">อีก​สอง​วัน​จะ​ถึง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย และ​เทศกาล​ขนมปังไร้​เชื้อ พวก​ผู้นำ​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ ก็​หา​ทาง​ที่​จะ​แอบ​จับ​พระเยซู​เพื่อ​เอา​ไป​ฆ่า</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ตกลง​กัน​ว่า “อย่า​เพิ่ง​ทำ​ใน​ช่วง​เทศกาล เพราะ​ประชาชน​จะ​ก่อ​การจลาจล​ขึ้น”</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​พระเยซู​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี ขณะ​ที่​กำลัง​กิน​อาหาร​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​ซีโมน​คน​ที่​เคย​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง ก็​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ถือ​ขวด น้ำมัน​หอม​นาระดา ซึ่ง​มี​ราคา​แพง​มาก​เข้า​มา นาง​ทุบ​ปาก​ขวด​ให้​แตก​และ​ชโลม​น้ำมัน​หอม​นั้น​ลง​บน​ศีรษะ​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="4">ทำ​ให้​บางคน​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ไม่​พอใจ​และ​บ่น​กัน​ว่า “ทำไม​ถึง​ทำ​เสีย​ของ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เอา​น้ำหอมนี้​ไป​ขาย​คง​ได้​เงิน​ถึง​สามร้อย​เหรียญ​เงิน จะ​ได้​เอา​ไป​แจกจ่าย​ให้​กับ​คน​จน” แล้ว​พวก​เขา​ก็​ต่อว่า​เธอ​เป็น​การใหญ่</verse>
				<verse number="6">แต่​พระเยซู​บอก​ว่า “อย่า​ยุ่ง​กับ​เธอ​เลย ไป​วุ่นวาย​กับ​เธอ​ทำไม เธอ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ดีงาม​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="7">พวก​คุณ​จะ​มี​คน​จน​อยู่​ด้วย​เสมอ อยาก​ช่วย​เวลา​ไหน​ก็​ช่วย​ได้ แต่​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวก​คุณ​เสมอ​ไป</verse>
				<verse number="8">และ​นี่​เป็น​สิ่ง​เดียว​ที่​เธอ​จะ​ทำ​ให้​กับ​เรา​ได้ ก็​คือ​การ​เท​น้ำมัน​หอม​บน​ตัว​เรา​เพื่อ​เตรียม​ร่าง​ของ​เรา​ล่วงหน้า​ก่อน​การ​ฝัง</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ไม่ว่า​ข่าวดีนี้​จะ​ประกาศ​ไปที่​ไหนๆ​ใน​โลกนี้ ก็​จะ​มี​คน​พูด​ถึง​เรื่อง​ที่​เธอ​ทำ​ให้​กับ​เรา​นี้​เสมอ เพื่อ​เป็น​การระลึกถึง​เธอ”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ยูดาส​อิสคาริโอท ศิษย์​คน​หนึ่ง​ใน​สิบ​สอง​คน​ของ​พระเยซู​ก็​ได้​ไป​หา​พวก​หัวหน้า​นักบวช เพื่อ​เสนอตัว​ที่​จะ​ช่วย​จับ​พระเยซู​ให้</verse>
				<verse number="11">พวก​เขา​ดีใจ​มาก​ที่​ได้ยิน​อย่าง​นั้น และ​สัญญา​ว่า​จะ​จ่าย​เงิน​ให้​เป็น​ค่า​ตอบแทน ดังนั้น​ยูดาส​จึง​เริ่ม​หา​โอกาส​เหมาะ​ที่​จะ​ส่ง​มอบ​พระเยซู​ให้​กับ​พวก​หัวหน้า​นักบวช</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​แรก​ของ​เทศกาล​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ ซึ่ง​เป็น​วัน​ที่​พวก​ยิว​จะ​ฆ่า​ลูกแกะ​ถวาย​พระเจ้า สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย ด้วย พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ได้​ถาม​พระองค์​ว่า “จะ​ให้​พวก​เรา​ไป​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​ให้​กับ​อาจารย์​ที่​ไหน​ดี​ครับ”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​ส่ง​ศิษย์​สอง​คน​ไป พระองค์​สั่ง​ว่า “เข้า​ไป​ใน​เมือง​แล้ว​จะ​เจอ​ผู้ชาย​ที่​แบก​เหยือก​น้ำ ให้​ตาม​เขา​ไป</verse>
				<verse number="14">ให้​พูด​กับ​เจ้าของ​บ้าน​ที่​ชาย​คน​นั้น​เข้า​ไป​ว่า ‘อาจารย์​ให้​ถาม​ว่า​ห้อง​ที่​เรา​จะ​ใช้​กิน​อาหาร​ใน​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​กับ​พวก​ศิษย์​นั้น​อยู่​ที่​ไหน’</verse>
				<verse number="15">แล้ว​เขา​จะ​พา​คุณ​ไป​ดู​ห้อง​ใหญ่​ชั้น​บน​ที่​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว ให้​จัด​อาหาร​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ศิษย์​ทั้ง​สอง​ก็​เข้า​ไป​ใน​เมือง และ​มัน​ก็​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก​ทุก​อย่าง พวก​เขา​จึง​จัด​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ถึง​ตอนเย็น พระเยซู​มา​ถึง​บ้าน​หลัง​นั้น​พร้อม​กับ​พวก​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="18">ใน​ขณะ​ที่​กำลัง​กิน​อยู่​นั้น พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​หนึ่ง​ใน​พวก​คุณ​จะ​หักหลัง​เรา และ​เขา​ก็​นั่ง​กิน​อยู่​กับ​เรา​ที่​นี่​ด้วย”</verse>
				<verse number="19">พวก​ศิษย์​รู้สึก​เป็น​ทุกข์​มาก ต่าง​คน​ต่าง​ก็​ถาม​พระองค์​ว่า “คง​ไม่​ใช่​ผมนะ​อาจารย์”</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “คน​หนึ่ง​ใน​พวก​คุณ​สิบ​สอง​คน​นี่​แหละ คน​ที่​จุ่ม​ขนมปัง​ใน​ชาม​เดียว​กับ​เรา</verse>
				<verse number="21">บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ตาย​เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์ ได้​เขียน​ไว้​แล้ว แต่​คน​ที่​ได้​หักหลัง​บุตร​มนุษย์​นั้น​น่า​ละอาย​จริงๆ ถ้า​เขา​ไม่​ได้​เกิด​มา​ก็​คง​จะ​ดี​กว่า”</verse>
				<verse number="22">ขณะ​ที่​กำลัง​กิน​อาหาร​อยู่​นั้น พระเยซู​ได้​หยิบ​ขนมปัง​ขึ้น​มา​ขอบคุณ​พระเจ้า จาก​นั้น​ก็​หัก​แบ่ง​ให้​พวก​ศิษย์​แล้ว​พูด​ว่า “รับ​ไป​กิน​สิ นี่​คือ​ร่างกาย​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระองค์​หยิบ​ถ้วย​ขึ้น​มา​ขอบคุณ​พระเจ้า​และ​ยื่น​ให้​กับ​พวก​ศิษย์ พวก​เขา​ก็​ได้​ดื่ม​จาก​ถ้วย​นั้น​ทุก​คน</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “นี่​คือ​เลือด​ของ​เรา พระเจ้า​ทำ​สัญญา​ขึ้น​มา​ด้วย​เลือดนี้ มัน​ได้​หลั่งไหล​ออก​มา​เพื่อ​คน​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​อีก​เลย​จน​กว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​ที่​เรา​จะ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ใหม่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พวก​เขา​ได้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า​แล้ว ก็​ออก​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “พวก​คุณ​จะ​ทิ้ง​เรา​ไป​กัน​หมด​ทุก​คน เพราะ​มี​คำ​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า ‘เรา​จะ​ฆ่า​คน​เลี้ยง​แกะ และ​แกะ​นั้น​ก็​จะ​กระเจิด​กระเจิง​ไป’</verse>
				<verse number="28">แต่​เมื่อ​เรา​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย เรา​จะ​ล่วงหน้า​พวก​คุณ​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​ก่อน”</verse>
				<verse number="29">แต่​เปโตร​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ถึง​คน​อื่น​จะ​ทิ้ง​อาจารย์​ไป​หมด ผม​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ทิ้ง​อาจารย์​ไป​อย่าง​เด็ดขาด”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​ว่า คืนนี้​แหละ​ก่อน​ไก่​ขัน​ครั้ง​ที่​สอง คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="31">แต่​เปโตร​ก็​ยัง​ยืนยัน​เสียงแข็ง​ว่า “ถึง​ผมจะ​ต้อง​ตาย​กับ​อาจารย์ ผม​ก็​ไม่​มี​วัน​พูด​ไม่​รู้จัก​อาจารย์” และ​พวก​ศิษย์​ทั้งหมด ก็​พูด​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​มา​ถึง​สถานที่​แห่ง​หนึ่ง​เรียกว่า เกทเสมนี พระเยซู​บอก​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “นั่ง​คอย​อยู่​ที่​นี่​นะ เรา​จะ​ไป​อธิษฐาน”</verse>
				<verse number="33">พระองค์​พา​เปโตร ยากอบ และ​ยอห์น​ไป​ด้วย แล้ว​พระองค์​ก็​เริ่ม​โศกเศร้า​เสียใจ​และ​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="34">จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า “เรา​ทุกข์ใจ​มาก​จน​แทบ​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว ให้​ตื่น​และ​เฝ้า​ระวัง​อยู่”</verse>
				<verse number="35">พระองค์​เดิน​ห่าง​ออก​ไป​อีก​หน่อย​หนึ่ง แล้ว​ซบ​หน้า​ลง​กับ​พื้นดิน อธิษฐาน​ว่า ถ้า​เป็น​ไป​ได้​ขอ​ให้​เวลา​แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​นี้​ผ่าน​พ้น​ไป​จาก​พระองค์</verse>
				<verse number="36">พระองค์​พูด​ว่า “อับบา พระบิดา ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ได้​สำหรับ​พระองค์ ขอ​ช่วย​เอา​ถ้วย แห่ง​ความ​ทุกข์ยาก​นี้​พ้น​ไป​จาก​ลูก​ด้วย​เถิด แต่​ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ใจ​พระบิดา ไม่​ใช่​ตาม​ใจ​ลูก”</verse>
				<verse number="37">แล้ว​พระองค์​ก็​เดิน​กลับ​มา เห็น​พวก​ศิษย์​นอนหลับ​อยู่ พระองค์​จึง​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ซีโมน ยัง​จะ​หลับ​อยู่​อีก​หรือ คุณ​จะ​ตื่น​เป็น​เพื่อน​เรา​สัก​ชั่วโมง​ไม่​ได้​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="38">พวก​คุณ​ต้อง​เฝ้า​ระวัง​และ​อธิษฐาน จะ​ได้​ไม่​แพ้​ต่อ​การยั่วยวน ถึง​แม้​จิตใจ​อยาก​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แต่​ร่างกาย​ก็​ยัง​อ่อนแอ​อยู่”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​เดิน​ไป​อธิษฐาน​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​และ​พูด​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="40">พอ​เดิน​กลับ​มา ก็​เจอ​พวก​ศิษย์​ยัง​นอนหลับ​อยู่ เปลือกตา​เขา​หนัก​อึ้ง​ลืม​ไม่​ขึ้น เขา​ไม่​รู้​จะ​พูด​อะไร​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="41">ต่อมา​พระองค์​ก็​เดิน​กลับ​มา​ดู​พวก​เขา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม และ​พูด​ว่า “ยัง​นอน​หลับ​พักผ่อน​กัน​อยู่​อีก​เหรอ นอน​พอ​แล้ว ชั่วโมง​ที่​บุตร​มนุษย์​จะ​ถูก​หักหลัง​ให้​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​พวก​คน​บาปนั้น​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="42">ลุก​ขึ้น​ไป​กัน​เถอะ นั่นไง คน​ที่​หักหลัง​เรา​มา​ถึง​แล้ว”</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​พูด​ยัง​ไม่ทัน​ขาดคำ ยูดาส ศิษย์​คน​หนึ่ง​ใน​สิบสอง​คน​ก็​มา​ถึง​พร้อม​กับ​คน​กลุ่ม​ใหญ่​ที่​ถือ​ดาบ​และ​ไม้กระบอง คน​พวกนี้​ถูก​ส่ง​มา​จาก​พวก​หัวหน้า​นักบวช พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ และ​พวก​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="44">ยูดาส​ได้​ตกลง​กับ​พวก​นั้น​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว​ว่า “คน​ที่​ผม​จูบ​คือ​คนๆ​นั้น เข้า​ไป​จับกุม​และ​ควบคุม​ตัว​ไป​เลย”</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ยูดาส​มา​ถึง​ก็​เดิน​เข้า​ไป​หา​พระเยซู​และ​พูด​ว่า “อาจารย์​ครับ” แล้ว​จูบ​พระองค์</verse>
				<verse number="46">พวก​นั้น​ก็​เข้า​มา​จับ​ตัว​พระองค์​และ​คุมตัว​ไว้</verse>
				<verse number="47">คน​หนึ่ง​ใน​พวก​พระเยซู​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้ๆ​นั้น ได้​ชัก​ดาบ​ออก​มา แล้ว​ก็​ฟัน​ถูก​หู​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​นักบวช​สูงสุด​ขาด​ไป</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​นั้น​ว่า “เห็น​เรา​เป็น​โจร​หรือ​ยังไง ถึง​ได้​ถือ​ดาบ​และ​ไม้​กระบอง​มา​จับ​เรา</verse>
				<verse number="49">เรา​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ทุก​วัน สอน​อยู่​ใน​วิหาร แต่​พวก​คุณ​ก็​ไม่​จับ แต่​ทุก​อย่าง​ก็​ต้อง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​พระคัมภีร์”</verse>
				<verse number="50">ส่วน​พวก​ศิษย์​วิ่งหนี​ทิ้ง​พระองค์​ไป​กัน​จน​หมด</verse>
				<verse number="51">มี​ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ที่​ติดตาม​พระองค์​มา ไม่​ได้​สวม​ใส่​อะไร​เลย นอก​จาก​ห่ม​ผ้า​ป่าน​ผืน​หนึ่ง เมื่อ​พวก​นั้น​พยายาม​จะ​จับ​เขา</verse>
				<verse number="52">เขา​ก็​ได้​สลัด​ผ้า​ป่าน​ทิ้ง​แล้ว​เปลือยกาย​วิ่งหนี​ไป</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​นำ​ตัว​พระเยซู​ไป​พบ​นักบวช​สูงสุด พวก​หัวหน้า​นักบวช พวก​ผู้นำ​ชาวยิว และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ได้​อยู่​ชุมนุม​กัน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="54">เปโตร​ตาม​พระเยซู​มา​ห่างๆ​เข้า​ไป​ยัง​ลาน​บ้าน​ของ​นักบวช​สูงสุด​ด้วย เขา​ไป​นั่ง​ผิง​ไฟ​ให้​ตัว​อุ่น​อยู่​กับ​พวก​ผู้​คุม</verse>
				<verse number="55">พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​สมาชิก​สภา​แซนฮีดริน​ทั้งหมด​พยายาม​หา​พยานเท็จ​มา​ปรักปรำ​พระเยซู เพื่อ​จะ​ได้​ฆ่า​พระองค์ แต่​ก็​หา​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="56">ถึง​แม้​จะ​มี​พยาน​เท็จ​หลาย​คน แต่​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พูด​ก็​ไม่​ตรง​กัน</verse>
				<verse number="57">ใน​ที่​สุด​มี​บางคน​ยืน​ขึ้น​เป็น​พยาน​เท็จ​กล่าว​หา​พระเยซู​ว่า</verse>
				<verse number="58">“พวก​เรา​ได้ยิน​เขา​พูด​ว่า ‘เรา​จะ​ทำลาย​วิหารนี้ ที่​สร้าง​ขึ้น​มา​ด้วย​มือ​มนุษย์ และ​ภาย​ใน​สาม​วัน เรา​จะ​สร้าง​วิหาร​อีก​แห่ง​หนึ่ง​ขึ้น​มา​ใหม่​ที่​ไม่​ได้​สร้าง​ด้วย​มือ​มนุษย์’”</verse>
				<verse number="59">แต่​คำ​พยาน​ใน​เรื่องนี้​ก็​ไม่​ตรง​กัน​อีก</verse>
				<verse number="60">นักบวช​สูงสุด​จึง​ยืน​ขึ้น​ต่อหน้า​คน​ทั้งหลาย และ​ถาม​พระเยซู​ว่า “แก​จะ​ไม่​แก้​ตัว​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​กล่าว​หา​แก​หรือ”</verse>
				<verse number="61">แต่​พระเยซู​ก็​ยัง​คง​เงียบ​ไม่​ตอบ​อะไร แล้ว​นักบวช​สูงสุด​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “แก​เป็น​พระคริสต์ บุตร​ของ​พระเจ้า​หรือ”</verse>
				<verse number="62">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “ใช่ เรา​เป็น และ​พวก​คุณ​จะ​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​เสด็จ​มา​กับ​เมฆ​ใน​ท้องฟ้า”</verse>
				<verse number="63">นักบวช​สูงสุด​ก็​ฉีกทึ้ง​เสื้อผ้า​ของ​ตน และ​พูด​ว่า “เรา​ยัง​ต้องการ​พยาน​อะไร​อีก</verse>
				<verse number="64">พวก​คุณ​ก็​ได้ยิน​คำหมิ่นประมาท​ของ​มัน​แล้ว พวก​คุณ​คิด​ว่า​ยังไง” พวก​เขา​ทุก​คน​ตัดสิน​ว่า พระองค์​มี​ความ​ผิด​และ​สมควร​ตาย</verse>
				<verse number="65">บางคน​ถ่ม​น้ำลาย​ใส่​พระองค์ บางคน​ปิด​หน้า​พระองค์ ชก​หน้า​พระองค์ แล้ว​ถาม​พระองค์​ว่า “ผู้พูดแทนพระเจ้า ทาย​สิ​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ทำ” และ​พวก​ผู้​คุม​ก็​พา​พระองค์​ไป​ทุบตี</verse>
				<verse number="66">เปโตร​ยัง​อยู่​ที่​ลาน​บ้าน​ข้าง​ล่าง​นั้น สาวใช้​คน​หนึ่ง​ใน​บ้าน​เดิน​ผ่าน​มา</verse>
				<verse number="67">เธอ​เห็น​เปโตร​ผิง​ไฟ​อยู่ แล้ว​ก็​เข้า​มา​ดู​ใกล้ๆ​และ​พูด​ว่า “แก​ก็​อยู่​กับ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​นี่​นา”</verse>
				<verse number="68">แต่​เปโตร​ก็​ได้​ปฏิเสธ​ว่า “ผม​ไม่​รู้​ไม่​เข้า​ใจ​ว่า​คุณ​พูด​ถึง​เรื่อง​อะไร” แล้ว​เปโตร​ก็​เดิน​ไป​ทาง​ประตู​เข้า​บ้าน และ​ไก่​ก็​ขัน</verse>
				<verse number="69">เมื่อ​สาวใช้​เห็น​เปโตร​ที่​นั่น​อีก เธอ​บอก​กับ​คน​ที่​ยืน​อยู่​แถวๆ​นั้น​ว่า “เขา​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น”</verse>
				<verse number="70">เปโตร​ปฏิเสธ​อีก และ​อีก​สัก​พัก​หนึ่ง​หลังจาก​นั้น พวก​คน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ก็​ได้​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “แก​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​นั้น​แน่ เพราะ​แก​ก็​เป็น​ชาว​กาลิลี​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="71">แต่​เปโตร​ก็​เริ่ม​สบถ โดย​พูด​ว่า “สาบาน​ได้​เลย ว่า​ผม​ไม่​เคย​รู้จัก​ชาย​คน​ที่​พวก​คุณ​พูด​ถึง”</verse>
				<verse number="72">ทันใดนั้น ไก่​ก็​ขัน​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง แล้ว​เปโตร​ก็​นึกถึง​คำพูด​ของ​พระเยซู​ได้​ว่า “ก่อน​ไก่​ขัน​ครั้ง​ที่​สอง คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​สาม​ครั้ง” แล้ว​เขา​ก็​ร้องไห้​โฮ​ออก​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พอ​รุ่งเช้า​พวก​หัวหน้า​นักบวช พวก​ผู้​อาวุโส​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​สมาชิก​สภา แซนฮีดริน ก็​วางแผน​กัน​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​กับ​พระเยซู​ดี พวก​เขา​มัด​พระเยซู​แล้ว​นำ​ตัว​ไป​มอบ​ให้​กับ​ปีลาต</verse>
				<verse number="2">ปีลาต​ถาม​พระองค์​ว่า “แก​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​หรือ” พระเยซู​ก็​ตอบ​ว่า “ใช่​อย่าง​ที่​ท่าน​ว่า”</verse>
				<verse number="3">พวก​หัวหน้า​นักบวช​กล่าว​หา​พระองค์​ใน​หลายๆ​เรื่อง</verse>
				<verse number="4">ปีลาต​ถาม​พระองค์​อีก​ว่า “แก​จะ​ไม่​แก้ตัว​เลย​หรือ เห็น​หรือ​เปล่า​ว่า​พวก​เขา​กล่าวหา​แก​ตั้ง​หลาย​เรื่อง”</verse>
				<verse number="5">แต่​พระเยซู​ก็​ไม่​ตอบ ซึ่ง​ทำ​ให้​ปีลาต​แปลกใจ​มาก</verse>
				<verse number="6">ตาม​ปกติ​ใน​ช่วง​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​เป็น​ประเพณี​ที่​ปีลาต​จะ​ยอม​ปล่อย​นักโทษ​คน​หนึ่ง​ตาม​ที่​พวก​เขา​ขอ</verse>
				<verse number="7">ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ บารับบัส ติด​คุก​อยู่​กับ​พวกก่อการจลาจล เพราะ​พวก​เขา​ได้​ก่อการจลาจล​และ​ฆ่า​คน​ใน​ครั้ง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="8">คน​ก็​มา​ทวง​ปีลาต​ให้​ปล่อย​นักโทษ​ตาม​ธรรมเนียม​ที่​เคย​ทำ​มา</verse>
				<verse number="9">ปีลาต​จึง​ถาม​พวก​เขา​ไป​ว่า “พวก​เจ้า​อยาก​ให้​เรา​ปล่อย​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="10">ที่​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​ปีลาต​รู้​ดี​ว่า ที่​พวก​หัวหน้า​นักบวช​จับ​พระเยซู​ส่ง​มา​ให้​กับ​เขา​นั้น​มัน​เกิด​จาก​ความอิจฉา</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​หัวหน้า​นักบวช​นั้น​ยุแหย่​ให้​พวก​ชาว​บ้าน​ขอ​ให้​ปีลาต​ปล่อย​บารับบัส​แทน​พระเยซู</verse>
				<verse number="12">ปีลาต​ก็​ถาม​พวก​เขา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า “แล้ว​พวก​เจ้า​จะ​ให้​เรา​ทำ​ยังไง​กับ​คน​ที่​พวก​เจ้า​เรียกว่า กษัตริย์​ของ​พวกยิว”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ตะโกน​กลับ​มา​ว่า “ตรึง​มัน”</verse>
				<verse number="14">แต่​ปีลาต​ถาม​ว่า “ทำไม​ล่ะ เขา​ทำ​ผิด​อะไร” แต่​พวก​เขา​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้นๆ​ว่า “ตรึง​มัน”</verse>
				<verse number="15">ปีลาต​อยาก​จะ​เอา​ใจ​ชาวบ้าน จึง​ปล่อย​บารับบัส​ให้​กับ​พวก​เขา จาก​นั้น​เขา​สั่ง​ให้​เฆี่ยน​ตี​พระเยซู และ​ส่ง​ตัว​พระองค์​ไป​ให้​กับ​ทหาร​เพื่อ​เอา​ไป​ตรึง​ที่​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="16">พวก​ทหาร​พา​พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​ศูนย์​บัญชาการ​ใหญ่ (ที่​เรียกว่า ศาล​ปรีโทเรียม) และ​เรียก​ทหาร​ทั้ง​กอง​มา</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​เอา​เสื้อ​คลุม​สี​ม่วง มา​ใส่​ให้​พระองค์ และ​เอา​หนาม​มา​สาน​เป็น​มงกุฎ​สวม​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​เขา​ก็​แกล้ง​ทำ​เป็น​คำนับ​เพื่อ​ล้อเลียน​พระองค์ และ​พูด​ว่า “กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​จง​เจริญ”</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​เอา​ไม้อ้อ​ตี​ศีรษะ​พระองค์ ถ่ม​น้ำลาย​ใส่ และ​แกล้ง​ทำ​เป็น​คุก​เข่า​ลง​กราบไหว้​พระองค์</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​ล้อเลียน​กัน​จน​พอใจ​แล้ว พวก​เขา​ก็​ถอด​เสื้อคลุม​สีม่วง​ออก​แล้ว​ใส่​เสื้อผ้า​ชุด​เดิม​ให้​กับ​พระองค์ แล้ว​นำ​พระองค์​ไป​ตรึง​ที่​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="21">ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​แห่​พระเยซู​ไป​นั้น​พวก​เขา​ได้​บังคับ​ให้​ซีโมน​ชาว​ไซรีน​ที่​เพิ่ง​มา​จาก​ชนบท​แบก​ไม้กางเขน​แทน​พระเยซู ซีโมน​เป็น​พ่อ​ของ​อเล็กซานเดอร์​และ​รูฟัส</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​พา​พระเยซู​มา​ถึง​สถานที่​หนึ่ง​ชื่อ กลโกธา (แปล​ว่า “เนิน​หัว​กระโหลก”)</verse>
				<verse number="23">เขา​เอา​เหล้าองุ่น​ผสม​กับ​มดยอบ มา​ให้​พระองค์​ดื่ม แต่​พระองค์​ไม่​ยอม​ดื่ม</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​ตรึง​พระองค์​ที่​ไม้​กางเขน ส่วน​พวก​ทหาร​ก็​เอา​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มา​จับ​สลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="25">ตอน​ที่​พวก​เขา​ตรึง​พระเยซู​นั้น​เป็น​เวลา​เก้า​โมง​เช้า</verse>
				<verse number="26">มี​ป้าย​เขียน​คำ​กล่าว​หา​พระองค์​ว่า “กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว”</verse>
				<verse number="27">และ​เขา​ก็​ตรึง​โจร​สอง​คน​ไว้​ที่​ไม้กางเขน​ข้างๆ​พระองค์ ทาง​ขวา​คน​หนึ่ง​และ​ทาง​ซ้าย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="28"></verse>
				<verse number="29">คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา​พา​กัน​ส่ายหัว และ​พูด​เยาะ​ว่า “อ้าว ไหน​บอก​ว่า​จะ​ทำลาย​วิหาร​แล้ว​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่​ใน​สาม​วัน​ไง</verse>
				<verse number="30">ตอนนี้​ช่วย​ตัวเอง​ลง​มา​จาก​ไม้กางเขน​สิ”</verse>
				<verse number="31">พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ก็​พูด​เยาะเย้ย​พระเยซู เขา​พูด​กัน​ว่า “มัน​ช่วย​คน​อื่น​ให้​รอด​ได้ แต่​ช่วย​ตัวเอง​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="32">ให้​พระคริสต์ กษัตริย์​ของ​ชาว​อิสราเอล​คนนี้​ลง​มา​จาก​ไม้กางเขน​เสีย​ก่อน เรา​จะ​ได้​เห็น​และ​เชื่อ” และ​คน​ที่​ถูก​ตรึง​อยู่​ข้างๆ​พระเยซู​ก็​พูด​ดูถูก​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="33">ใน​ตอน​เที่ยง มี​แต่​ความ​มืดมิด​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​จน​ถึง​บ่าย​สาม​โมง</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​ถึง​บ่าย​สาม​โมง​แล้ว พระเยซู​ก็​ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “เอโลอี เอโลอี ลามา สะบักธานี” ซึ่ง​แปล​ว่า “พระเจ้า​ของ​ลูก พระเจ้า​ของ​ลูก ทำไม​ถึง​ทอดทิ้ง​ลูก​ไป”</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​บางคน​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ได้ยิน พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “ฟัง​สิ​เขา​กำลัง​เรียก​เอลียาห์”</verse>
				<verse number="36">มี​คน​หนึ่ง​รีบ​วิ่ง​เอา​ฟองน้ำ​ไป​จุ่ม​เหล้าองุ่น​เปรี้ยว​มา​เสียบ​ที่​ปลาย​ไม้อ้อ​แล้ว​ยื่น​ขึ้น​ไป​ให้​พระองค์​ดื่ม ชาย​คน​นั้น​พูด​ว่า “ให้​คอย​ดูซิ​ว่า​เอลียาห์​จะ​มา​เอา​เขา​ลง​จาก​ไม้กางเขน​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระเยซู​ร้อง​เสียง​ดัง​แล้ว พระองค์​ก็​สิ้นใจ​ตาย</verse>
				<verse number="38">ผ้าม่าน​ใน​วิหาร ก็​ขาด​ออก​เป็น​สอง​ส่วน​จาก​บน​ลง​ล่าง</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​นายร้อย​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้ๆ​นั้น เห็น​การตาย​ของ​พระองค์​อย่างนี้ เขา​ก็​พูด​ว่า “คนนี้​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="40">มี​ผู้หญิง​บางคน​ยืน​ดู​อยู่​ห่างๆ ใน​กลุ่ม​นั้น​มี มารีย์​ชาว​มักดาลา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบน้อย​กับ​โยเสส และ​สะโลเม</verse>
				<verse number="41">ผู้หญิง​พวกนี้​เป็น​คน​ที่​ได้​ติดตาม​ดูแล​พระเยซู​ตั้งแต่​พระองค์​อยู่​ที่​แคว้น​กาลิลี และ​ยัง​มี​ผู้หญิง​คน​อื่นๆ​อีก​หลาย​คน​ที่​ติดตาม​พระองค์​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​ถึง​เวลา​เย็น​ของ​วัน​จัดเตรียม (เป็น​วัน​ก่อน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​หนึ่ง​วัน)</verse>
				<verse number="43">โยเซฟ​จาก​เมือง​อาริมาเธีย​เป็น​สมาชิก​สภา​แซนฮีดริน​คน​หนึ่ง​ที่​คน​ให้​ความ​เคารพ​นับถือ เขา​กำลัง​คอย​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​อยู่ เขา​กล้า​ที่​จะ​เข้า​ไป​หา​ปีลาต​เพื่อ​ขอ​ศพ​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="44">ปีลาต​ก็​รู้สึก​แปลกใจ​ที่​พระเยซู​ตาย​แล้ว จึง​เรียก​นายร้อย​เข้า​มา​ถาม​ว่า​พระเยซู​ตาย​นาน​แล้ว​หรือ​ยัง</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​เขา​ฟัง​รายงาน​แล้ว เขา​ก็​อนุญาต​ให้​โยเซฟ​ไป​เอา​ศพ​ได้</verse>
				<verse number="46">โยเซฟ​ซื้อ​ผ้า​ลินิน และ​เอา​ศพ​พระเยซู​ลง​มา​จาก​ไม้กางเขน พัน​พระองค์​ไว้​ด้วย​ผ้า​ลินิน​นั้น และ​ฝัง​พระองค์​ไว้​ใน​อุโมงค์​ที่​เจาะ​เข้า​ไป​ใน​หิน จาก​นั้น​ก็​กลิ้ง​หิน​ก้อน​ใหญ่​มา​ปิด​ปาก​อุโมงค์​ไว้</verse>
				<verse number="47">มารีย์​ชาว​มักดาลา และ​มารีย์​แม่​ของ​โยเสส ก็​เห็น​ว่า​พระองค์​ถูก​นำ​ไป​ฝัง​ไว้​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">หลัง​จาก​วันหยุดทางศาสนา​ผ่าน​พ้น​ไป​แล้ว มารีย์​ชาว​มักดาลา สะโลเม และ​มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ ก็​ซื้อ​เครื่อง​หอม​เพื่อ​จะ​เอา​ไป​อาบ​ศพ​พระเยซู</verse>
				<verse number="2">เช้าตรู่​วัน​อาทิตย์ ดวง​อาทิตย์​เพิ่ง​จะ​ขึ้น พวก​เขา​ก็​พา​กัน​ไป​ที่​อุโมงค์​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="3">ใน​ระหว่าง​ทาง​พวก​เขา​คุย​กัน​ว่า “แล้ว​ใคร​จะ​กลิ้ง​หิน​ใหญ่​ที่​ปิด​ปาก​อุโมงค์​ออก​ให้​เรา​ล่ะ”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​มา​ถึง พวก​เขา​มอง​ไป​ที่​อุโมงค์ และ​เห็น​หิน​ก้อน​ใหญ่​มาก​นั้น​ถูก​กลิ้ง​ออก​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์​กัน​และ​เห็น​ชาย​หนุ่ม คน​หนึ่ง​สวม​เสื้อคลุม​สีขาว​นั่ง​อยู่​ข้าง​ขวา พวก​เขา​ก็​สะดุ้ง​ตกใจ</verse>
				<verse number="6">ชาย​หนุ่ม​คน​นั้น​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​ตกใจ พวก​คุณ​มอง​หา​เยซู ชาว​นาซาเร็ธ​ที่​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน​หรือ พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่ พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​แล้ว ตรงนี้​ไง​ที่​เขา​วาง​ศพ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ไป​บอก​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​และ​เปโตร​ด้วย​ว่า ‘พระองค์​ล่วงหน้า​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี​ก่อน​แล้ว พวก​คุณ​จะ​พบ​พระองค์​ที่​นั่น​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​บอก​ไว้​แล้ว’”</verse>
				<verse number="8">พวก​เขา​จึง​รีบ​วิ่ง​ไป​จาก​อุโมงค์​นั้น​ด้วย​ความงุนงง​และ​สั่นเทิ้ม​ไป​ทั้ง​ตัว พวก​เขา​กลัว​มาก​จน​ไม่​กล้า​เล่า​ให้​ใคร​ฟัง</verse>
				<verse number="9">เช้าตรู่​ของ​วัน​อาทิตย์​นั้น หลังจาก​ที่​พระเยซู​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย คน​แรก​ที่​พระองค์​ได้​ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​คือ​มารีย์​ชาวมักดาลา คน​ที่​พระองค์​เคย​ขับ​ผี​ชั่ว​เจ็ด​ตน​ออก​ให้</verse>
				<verse number="10">แล้ว​นาง​ไป​บอก​ให้​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ฟัง​ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ร้องไห้​เศร้าโศก​เสียใจ​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="11">แต่​เมื่อ​นาง​บอก​ว่า​พระองค์​ฟื้นขึ้น​มา​แล้ว​และ​นาง​ได้​เห็น​พระองค์ พวก​เขา​กลับ​ไม่​เชื่อ​ที่​นาง​บอก</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​นั้น​พระเยซู​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ใน​อีก​รูปแบบ​หนึ่ง​ให้​ศิษย์​สอง​คน​เห็น ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​เดิน​ทาง​ออก​ไป​ที่​ชาน​เมือง</verse>
				<verse number="13">แล้ว​พวก​เขา​ก็​รีบ​กลับ​มา​บอก​พวก​ที่​เหลือ แต่​พวก​นั้น​ไม่​ยอม​เชื่อ</verse>
				<verse number="14">ใน​เวลา​ต่อมา​พระเยซู​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ศิษย์​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน​เห็น ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​กิน​อาหาร​กัน​อยู่ พระองค์​ต่อว่า​พวก​เขา​ว่า​เป็น​คน​ดื้อดึง​ที่​ไม่​ยอม​เชื่อ​คน​พวก​นั้น​ที่​ได้​เห็น​พระองค์​หลัง​จาก​ที่​ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="15">พระองค์​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “ให้​ออก​ไป​ทั่ว​โลก​และ​ประกาศ​ข่าว​ดีนี้​ให้​กับ​ทุก​คน​ใน​ทุก​แห่ง</verse>
				<verse number="16">ทุก​คน​ที่​เชื่อ​และ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ก็​จะ​รอด แต่​ทุก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​จะ​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​เชื่อ​จะ​มี​ฤทธิ์​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ได้ คือ​จะ​ไล่​ผี​ชั่ว​ออก​ได้​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​เรา จะ​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้ จะ​จับ​งู​ได้​ด้วย​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="18">หรือ​ถ้า​ดื่ม​ยา​พิษ​เข้า​ไป ก็​จะ​ไม่​เป็น​อันตราย​เลย และ​พวก​เขา​จะ​สามารถ​วางมือ​บน​คนป่วย​แล้ว​ทำ​ให้​พวก​คนป่วย​หาย​ได้”</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​ที่​องค์​พระเยซู​เจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​ถูก​รับขึ้น​ไป​บน​สวรรค์ และ​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ตั้ง​แต่​นั้น​เป็น​ต้น​มา พวก​ศิษย์​ได้​ออก​ไป​ประกาศ​ทุก​หน​ทุก​แห่ง องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ทำงาน​ร่วม​กับ​พวก​เขา​ด้วย และ​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​พวก​เขา​ที่​จะ​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​ได้ เพื่อ​รับรอง​ว่า​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พูด​นั้น​เป็น​ความจริง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="42">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ท่าน​เธโอฟีลัส​ที่​เคารพ​อย่าง​สูง มี​หลาย​คน​พยายาม​รวบรวม​เรื่องราว​ต่างๆ​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​หมู่​พวก​เรา</verse>
				<verse number="2">คือ​เหตุการณ์​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​จาก​คน​พวก​นั้น​ที่​ได้​เห็น​ด้วย​ตา​ของ​พวก​เขา​เอง​ตั้งแต่​ตอน​เริ่มต้น และ​เป็น​พวก​ที่​รับใช้​พระเจ้า​ใน​การ​บอก​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​แก่​ผู้​อื่น</verse>
				<verse number="3">ผม​ติด​ตาม​เรื่องนี้​อย่าง​ละเอียด​ตั้งแต่​แรก ผม​ถึง​ตัดสิน​ใจ​เขียน​ลำดับ​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น​ทั้งหมดนี้​ลง​ใน​หนังสือ​ให้​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้รับ​การอบรม​สั่งสอน​มา​นั้น มัน​เชื่อ​ถือ​ได้​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="5">ใน​สมัย​ที่​เฮโรด เป็น​กษัตริย์​ของ​แคว้น​ยูเดีย​นั้น มี​นักบวช​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เศคาริยาห์ เขา​อยู่​ใน​กลุ่ม​เวร​ของ​นักบวช​อาบียาห์ เมีย​ของ​เขา​ชื่อ​เอลีซาเบธ สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อาโรน</verse>
				<verse number="6">ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​ทั้ง​สอง​คนนี้​เป็น​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระองค์ และ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​และ​กฎ​ต่างๆ​ของ​พระองค์​อย่าง​ไม่​มี​ที่​ติ</verse>
				<verse number="7">แต่​เขา​ทั้ง​สอง​ไม่​มี​ลูก เพราะ​เอลีซาเบธ​เป็น​หมัน​และ​ทั้ง​คู่​ก็​แก่​มาก​แล้ว</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ถึง​เวร​ที่​กลุ่ม​ของ​นักบวช​เศคาริยาห์​จะ​ต้อง​เข้า​ไป​รับใช้​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​ก็​จับ​สลาก​กัน​ตาม​ประเพณี​ของ​นักบวช เพื่อ​เลือก​คน​ที่​จะ​เข้า​ไป​เผา​เครื่อง​หอมบูชา ใน​วิหาร​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เศคาริยาห์​ถูก​เลือก​ใน​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="10">ใน​ระหว่าง​ที่​เผา​เครื่อง​หอม​อยู่​นั้น ฝูงชน​จำนวน​มาก​ต่าง​พา​กัน​อธิษฐาน​อยู่​ข้าง​นอก</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต มา​ยืน​อยู่​ทาง​ขวา​ของ​แท่น​เผา​เครื่อง​หอม</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เศคาริยาห์​เห็น​ก็​ตกใจ​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="13">แต่​ทูตสวรรค์​นั้น​บอก​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว เศคาริยาห์ พระเจ้า​ได้ยิน​คำ​ร้องขอ​ของ​เจ้า​แล้ว เอลีซาเบธ​เมีย​ของ​เจ้า​จะ​มี​ลูกชาย ให้​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​ยอห์น</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​นำ​ความ​สุข​ความ​ยินดี​มา​ให้​เจ้า และ​คน​มากมาย​จะ​ดีใจ​เมื่อ​เขา​เกิด​มา</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เขา​จะ​เป็น​คน​สำคัญ​ใน​สายตา​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​หรือ​ของ​มึนเมา​เลย และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​อยู่​กับ​เด็ก​คนนี้​ตั้งแต่​เขา​ยัง​อยู่​ใน​ท้อง​แม่</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​ทำ​ให้​คน​อิสราเอล​จำนวน​มาก​หัน​กลับ​มา​หา​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="17">เขา​จะ​นำ​หน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต เขา​จะ​มี​พระวิญญาณ และ​ฤทธิ์​อำนาจ​เหมือน​กับ​เอลียาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า เขา​จะ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​พ่อ​หัน​กลับ​มา​หา​ลูกๆ และ​ทำ​ให้​คน​ที่​ดื้อรั้น​หัน​กลับ​มา​เชื่อฟัง​อย่าง​ที่​ควร​จะ​เป็น เพื่อ​เตรียม​ประชาชน​ให้​พร้อม​สำหรับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="18">แล้ว​เศคาริยาห์​ก็​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​ว่า “ผม​จะ​รู้​ได้​ยังไง​ว่า​สิ่ง​ที่​ท่าน​พูด​มา​นี้​จะ​เป็น​จริง เพราะ​ผม​กับ​เมีย​ก็​แก่​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">ทูตสวรรค์​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​คือ​กาเบรียล​ที่​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า พระองค์​ส่ง​เรา​มา บอก​ข่าว​ดีนี้​กับ​เจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​เพราะ​เจ้า​ไม่​เชื่อ​คำ​พูด​ของ​เรา เจ้า​จะ​กลาย​เป็น​ใบ้​จน​กว่า​ลูก​ของ​เจ้า​จะ​เกิด เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​เหมาะสม ทุก​อย่าง​จะ​เป็น​ไป​ตาม​ที่​เรา​บอก​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​กำลัง​คอย​เศคาริยาห์​อยู่​ข้าง​นอก​ก็​สงสัย​ว่า ทำไม​เขา​ถึง​อยู่​ใน​วิหาร​นาน​นัก</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​เขา​เดิน​ออก​มา​ก็​พูด​ไม่​ได้ คน​เหล่านี้​จึง​รู้​ว่า​เขา​ได้​เห็น​นิมิต​ภายใน​วิหาร​นั้น เขา​ได้​ทำไม้​ทำมือ​บอก​กับ​ประชาชน แต่​ยัง​พูด​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​หมด​หน้าที่​แล้ว​ก็​กลับ​บ้าน</verse>
				<verse number="24">หลังจาก​นั้น​ไม่​นาน เอลีซาเบธ​เมีย​ของ​เขา​ก็​ตั้งท้อง และ​เก็บ​ตัว​เงียบ​อยู่​ใน​บ้าน​นาน​ถึง​ห้า​เดือน นาง​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="25">“ดูสิ องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ช่วย​ฉัน​อย่างนี้ ทำ​ให้​ฉัน​ไม่​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า ชาว​บ้าน​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เอลีซาเบธ​ตั้ง​ท้อง​ได้​ห้า​เดือน​ย่าง​เข้า​เดือน​ที่​หก พระเจ้า​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​กาเบรียล​ไป​ที่​เมือง​นาซาเร็ธ​ใน​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​มา​หา​หญิง​พรหมจรรย์​ชื่อ​มารีย์ เธอ​เป็น​คู่หมั้น​ของ​โยเซฟ​คน​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="28">ทูตสวรรค์​มาหา​นาง และ​พูด​ว่า “สวัสดี หญิง​เอ๋ย พระเจ้า​ได้​อวยพร​เจ้า​จริงๆ​และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​กับ​เจ้า​เป็น​พิเศษ”</verse>
				<verse number="29">นาง​ก็​งง​มาก สงสัย​ว่า​ที่​ทูตสวรรค์​พูด​หมายถึง​อะไร</verse>
				<verse number="30">ทูตสวรรค์​จึง​บอก​นาง​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว​มารีย์ เพราะ​พระเจ้า​ชื่นชอบ​ใน​ตัว​เจ้า​มาก</verse>
				<verse number="31">ฟัง​นะ เจ้า​จะ​ตั้ง​ท้อง​และ​คลอด​ลูกชาย ให้​ตั้งชื่อ​เขา​ว่า​เยซู</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ยิ่งใหญ่ และ​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด พระเจ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ทำ​ให้​เขา​เป็น​กษัตริย์​เหมือน​กับ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="33">เขา​จะ​ปกครอง​บรรดา​ลูกหลาน​ของ​ยาโคบ​ตลอดไป และ​อาณาจักร​ของ​เขา​จะ​ไม่​มี​วัน​เสื่อมสลาย”</verse>
				<verse number="34">แล้ว​มารีย์​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​ว่า “จะ​เป็น​ไป​ได้​ยังไง ดิฉัน​เป็น​หญิง​พรหมจารี​นะ​คะ”</verse>
				<verse number="35">ทูตสวรรค์​ตอบ​ว่า “พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​ลง​มา​ที่​เจ้า และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า​ผู้สูงสุด​จะ​ปกคลุม​เจ้า​ไว้ ดัง​นั้น​เด็ก​ที่​เกิด​มา​จาก​เจ้า​จะ​เป็น​ของ​พระเจ้า​โดย​เฉพาะ และ​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="36">ฟัง​นะ ตอนนี้​เอลีซาเบธ​ญาติ​ของ​เจ้า​ก็​ตั้ง​ท้อง​ได้​หก​เดือน​แล้ว นาง​จะ​มี​ลูกชาย​ถึง​แม้​จะ​มี​อายุ​มาก​แล้ว​และ​คน​ก็​ยัง​เคย​ว่า​นาง​เป็น​หมัน​ด้วย</verse>
				<verse number="37">เพราะ​สำหรับ​พระเจ้า​แล้ว​ไม่​มี​อะไร​ที่​พระองค์​ทำ​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="38">มารีย์ พูด​ว่า “ดิฉัน​เป็น​ทาส​รับใช้​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ท่าน​พูด​เถิด” แล้ว​ทูตสวรรค์​ก็​จาก​ไป</verse>
				<verse number="39">ใน​เวลา​นั้น​มารีย์​เตรียม​ตัว​และ​รีบ​เดินทาง​ไป​เมือง​หนึ่ง​ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​แถบ​ภูเขา​ยูเดีย</verse>
				<verse number="40">นาง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​เศคาริยาห์ และ​ทักทาย​เอลีซาเบธ</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เอลีซาเบธ​ได้ยิน​เสียง​ทักทาย​ของ​มารีย์ เด็ก​ใน​ท้อง​ของ​เอลีซาเบธ​ก็​ดิ้น​และ​ตัว​นาง​ก็​เต็ม​เปี่ยม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="42">เอลีซาเบธ​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ใน​จำนวน​ผู้หญิง​ทั้งหมด พระเจ้า​อวยพร​หลาน​มาก​ที่สุด และ​พระเจ้า​อวยพร​เด็ก​ที่​หลาน​จะ​คลอด​ออก​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="43">ป้า​รู้สึก​เป็น​เกียรติ​จริงๆ​ที่​แม่​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ป้า​มา​เยี่ยม</verse>
				<verse number="44">พอ​ป้า​ได้ยิน​เสียง​ทักทาย​ของ​หลาน เด็ก​ใน​ท้อง​ป้า​ก็​ดิ้น​เพราะ​ดีใจ</verse>
				<verse number="45">หลาน​มี​เกียรติ​จริงๆ​เพราะ​หลาน​เชื่อ​ว่า​มัน​จะ​เกิด​ขึ้น​จริง​ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​บอก”</verse>
				<verse number="46">แล้ว​มารีย์​พูด​ว่า “ดิฉัน​โอ้อวด​ใน​ความยิ่งใหญ่​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​สุด​หัวใจ</verse>
				<verse number="47">ดิฉัน​ปลาบปลื้มยินดี​ใน​พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="48">เพราะ​พระองค์ แสดง​ความห่วงใย​ดิฉัน ทาส​ที่​ต่ำต้อย​ของ​พระองค์ ดูสิ ต่อ​จาก​นี้​ไป คน​ทุก​ยุค​ทุก​สมัย​ก็​จะ​ให้​เกียรติ​กับ​ดิฉัน</verse>
				<verse number="49">เพราะ​พระเจ้า​ผู้​มี​อำนาจ​ทั้งสิ้น​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​มหาศาล​ให้​กับ​ดิฉัน ชื่อ​ของ​พระองค์​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="50">พระองค์​มี​เมตตากรุณา​กับ​คน​ทุกยุค​ทุกสมัย​ที่​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="51">พระองค์​ใช้​แขน​ที่​เข้มแข็ง​ทำ​สิ่ง​ยิ่งใหญ่​จริงๆ พระองค์​ทำ​ให้​พวก​คน​หยิ่งผยอง​แตกกระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="52">พระองค์​ปลด​พวก​ผู้ปกครอง​ที่​เข้มแข็ง​จาก​บัลลังก์ และ​ชู​ผู้​ต่ำต้อย​ขึ้น</verse>
				<verse number="53">พระองค์​มอบ​สิ่ง​ดีๆ​ให้​กับ​คน​ที่​หิวโหย และ​ทำ​ให้​คน​ร่ำรวย​ไป​ตัว​เปล่า</verse>
				<verse number="54">พระองค์​มา​เพื่อ​ช่วย​อิสราเอล ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ไม่​เคย​ลืม​ที่​จะ​เมตตา​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="55">พระองค์​ทำ​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="56">มารีย์​อยู่​กับ​เอลีซาเบธ​เป็น​เวลา​สาม​เดือน แล้ว​จึง​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="57">เมื่อ​ครบ​กำหนด​คลอด เอลีซาเบธ​คลอด​ลูกชาย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="58">เมื่อ​เพื่อน​บ้าน​และ​ญาติ​พี่น้อง​รู้​ข่าว​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​เมตตากรุณา​กับ​นาง​อย่าง​ใหญ่หลวง พวก​เขา​ต่าง​ก็​พา​กัน​ดีใจ​กับ​นาง​ด้วย</verse>
				<verse number="59">เมื่อ​เด็ก​เกิด​มา​ได้​แปด​วัน พวก​เขา​ก็​ทำ​พิธีขลิบ​ให้ แต่​ระหว่าง​ที่​กำลัง​จะ​ตั้งชื่อ​เด็ก​ว่า เศคาริยาห์​ตาม​ชื่อ​พ่อ​ของ​เด็ก​นั้น</verse>
				<verse number="60">แม่​ของ​เด็ก​ก็​ค้าน​ว่า “ไม่​ได้ เขา​จะ​ต้อง​ชื่อ​ยอห์น”</verse>
				<verse number="61">พวก​เขา​จึง​พูด​กับ​นาง​ว่า “เธอ​ไม่​มี​ญาติ​สัก​คน​ที่​ชื่อนี้​เลย​นะ”</verse>
				<verse number="62">แล้ว​พวก​เขา​ก็​หัน​ไป​ทำ​ท่า​กับ​พ่อ​เด็ก เพื่อ​ถาม​ว่า​จะ​ให้​ลูก​ชื่อ​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="63">เศคาริยาห์​จึง​ขอ​กระดาน​มา​เขียน​ว่า “เขา​ชื่อ​ยอห์น” ทุก​คน​ก็​แปลกใจ​กัน</verse>
				<verse number="64">จู่ๆ​เศคาริยาห์​ก็​พูด​ได้​อีก​ครั้ง แล้ว​เขา​ก็​ขอบคุณ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="65">เพื่อน​บ้าน​ทั้งหมด​ต่าง​พา​กัน​เกรง​กลัว และ​ชาวบ้าน​ที่​อาศัย​อยู่​ตาม​เทือก​เขา​ของ​ยูเดีย​ก็​พูด​กัน​ถึง​สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​นี้</verse>
				<verse number="66">ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่องนี้​ต่าง​สงสัย​ว่า “เด็ก​คนนี้​เมื่อ​โต​ขึ้น​จะ​เป็น​ยังไง” เพราะ​พวก​เขา​รู้​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​กับ​เด็ก​คนนี้​เป็น​พิเศษ</verse>
				<verse number="67">แล้ว​เศคาริยาห์​พ่อ​ของ​เด็ก ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​พูด​แทน​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="68">“สรรเสริญ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​พวก​อิสราเอล เพราะ​พระองค์​มา​เยี่ยมเยียน​คน​ของ​พระองค์​และ​ได้​ปลดปล่อย​ให้​พวก​เขา​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="69">พระองค์​ได้​ส่ง​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ที่​มี​พลัง​อัน​แข็งแกร่ง​มา​ให้​เรา โดย​ให้​เกิด​ใน​ตระกูล​ดาวิด​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="70">ทุก​อย่าง​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ ผ่าน​ทาง​พวก​ที่​พระเจ้า​แต่งตั้ง​เป็นพิเศษ​ให้พูดแทนพระองค์​ใน​สมัย​โบราณ</verse>
				<verse number="71">พระองค์​สัญญา​ว่า​จะ​ช่วย​ให้​พวก​เรา​ปลอดภัย​จาก​ศัตรู และ​จาก​คน​ทั้งหมด​ที่​เกลียดชัง​พวก​เรา</verse>
				<verse number="72">พระองค์​สัญญา​ว่า​จะ​เมตตา​ต่อ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเรา และ​รักษา​คำ​สัญญา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="73">พระองค์​เลย​สาบาน​ไว้​กับ​อับราฮัม บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="74">ว่า​พระองค์​จะ​ช่วยเหลือ​ให้​พวก​เรา​พ้น​จาก​ศัตรู​ของ​พวก​เรา และ​พวก​เรา​จะ​ได้​รับใช้​พระองค์​อย่าง​ไม่​ต้อง​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="75">จะ​ได้​รับใช้​ด้วย​ความบริสุทธิ์ และ​ด้วย​ชีวิต​ที่​พระองค์​ชอบใจ​ต่อหน้า​พระองค์​จน​ตลอด​ชีวิต</verse>
				<verse number="76">ลูกน้อย​เอ๋ย เจ้า​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​สูงสุด เพราะ​เจ้า​จะ​นำ​หน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต เพื่อ​เตรียม​ทาง​ให้​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="77">เพื่อ​จะ​บอก​คน​ของ​พระเจ้า​ว่า​พวก​เขา​จะ​รอด ทาง​ที่​จะ​รอด​นั้น​ก็​คือ​พระเจ้า​ยกโทษ​บาป​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="78">เพราะ​ความ​เมตตา​สงสาร​ของ​พระเจ้า แสง​จาก​สวรรค์​ใกล้​จะ​ส่อง​ลง​มา​ถึง​พวก​เรา​แล้ว เหมือน​แสง​ของ​วันใหม่</verse>
				<verse number="79">ส่อง​ลง​มา​ถึง​คน​ที่​อยู่​ใน​ความมืด​และ​อยู่​ใน​เงา​ของ​ความตาย เพื่อ​นำ​พวก​เรา​ไป​บน​หนทาง​ของ​ความสงบสุข”</verse>
				<verse number="80">ฝ่าย​ทารก​นั้น​ก็​ได้​เติบโต​ขึ้น และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ให้​พลัง​อัน​ยิ่งใหญ่​กับ​เขา เขา​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง จน​ถึง​เวลา​ที่​เขา​ออก​ไป​ประกาศ​กับ​ชนชาติ​อิสราเอล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​จักรพรรดิ ​ออกัสตัส ออก​คำสั่ง​ให้​ประชาชน​ทุก​คน​ทั่ว​ทั้ง​อาณาจักร​โรมัน​กลับ​ไป​บ้าน​เกิด​ของ​ตน​เพื่อ​จด​ทะเบียน​สำมะโน​ครัว</verse>
				<verse number="2">ครั้งนี้​เป็น​การจด​ทะเบียน​สำมะโน​ครัว​ครั้งแรก เกิด​ขึ้น​ใน​สมัย​คีรินิอัส​เป็น​เจ้าเมือง​ซีเรีย</verse>
				<verse number="3">ทุก​คน​จึง​กลับ​ไป​ที่​บ้านเกิด​ของ​ตน</verse>
				<verse number="4">โยเซฟ​ซึ่ง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​กษัตริย์​ดาวิด จึง​ต้อง​ออก​เดิน​ทาง​จาก​เมือง​นาซาเร็ธ ใน​แคว้น​กาลิลี ไป​เมือง​เบธเลเฮม​ใน​แคว้น​ยูเดีย ซึ่ง​เป็น​บ้านเกิด​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="5">เขา​พา​มารีย์​คู่หมั้น​ของ​เขา​ซึ่ง​ตั้ง​ท้อง​อยู่​ไป​ด้วย เพื่อ​ไป​จด​ทะเบียน​สำมะโน​ครัว​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="6">ใน​ระหว่าง​ที่​พวก​เขา​อยู่​ที่​นั่น​ก็​ถึง​กำหนด​ที่​มารีย์​จะ​คลอด​ลูก</verse>
				<verse number="7">มารีย์​คลอด​ลูก​เป็น​ผู้ชาย นาง​จึง​เอา​ผ้าอ้อม​พัน​เด็ก​ทารก​นั้น​วาง​ไว้​บน​รางหญ้า เพราะ​ไม่​มี​ที่​ไหน​ว่าง​ให้​พวก​เขา​พัก​เลย</verse>
				<verse number="8">ที่​ทุ่ง​หญ้า​นอก​หมู่บ้าน​มี​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​กำลัง​ดูแล​ฝูง​แกะ​อยู่​ใน​ตอน​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="9">ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​พวก​เขา​เห็น และ​รัศมี​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ส่อง​สว่าง​ล้อมรอบ​พวก​เขา พวก​เขา​ตกใจ​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="10">แต่​ทูตสวรรค์​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว เรา​มี​ข่าวดี​มา​บอก เป็น​ข่าว​ที่​จะ​ทำ​ให้​ทุก​คน​ยินดีร่าเริง</verse>
				<verse number="11">เพราะ​วันนี้​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​มา​เกิด​แล้ว​ที่​เมือง​ของ​ดาวิด พระองค์​คือ​พระคริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">สิ่ง​ที่​จะ​บอก​ให้​เจ้า​รู้​ว่า​เป็น​พระองค์​คือ เจ้า​จะ​พบ​เด็ก​ทารก​ที่​นอน​อยู่​ใน​ราง​หญ้า​และ​มี​ผ้า​อ้อม​ห่อ​ตัว​ไว้”</verse>
				<verse number="13">ใน​ทันใด​นั้น​ก็​มี​ทูตสวรรค์​หมู่​ใหญ่​ลง​มา​จาก​สวรรค์ มา​รวม​กับ​ทูตสวรรค์​องค์​แรก​นั้น และ​พา​กัน​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="14">“สรรเสริญ​พระเจ้า​บน​สวรรค์​สูงสุด และ​ขอ​ให้​คน​ที่​พระเจ้า​ภูมิใจ​ได้รับ​สันติสุข​ใน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ทูตสวรรค์​กลับ​สู่​สวรรค์​แล้ว คน​เลี้ยง​แกะ​ก็​พูด​กัน​ว่า “ไป​เมือง​เบธเลเฮม​กัน​เถอะ จะ​ได้​ไป​ดู​สิ่ง​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​บอก​กับ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​รีบ​ไป และ​ได้​พบ​มารีย์​กับ​โยเซฟ​พร้อม​กับ​เด็ก​ทารก​นอน​อยู่​ใน​รางหญ้า</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เห็น​เด็ก​ทารก​แล้ว พวก​เขา​ก็​เล่า​ให้​คน​ที่​อยู่​ที่​นั่นฟัง​ว่า​ทูตสวรรค์​พูด​อะไร​เกี่ยวกับ​เด็ก​คนนี้</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​ประหลาดใจ​มาก</verse>
				<verse number="19">แต่​มารีย์​ก็​เก็บ​เรื่องนี้​ไว้​ใน​ใจ​และ​นึก​ถึง​เรื่องนี้​อยู่​เสมอๆ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​คน​เลี้ยง​แกะ​กลับ​ไป​แล้ว พวก​เขา​ก็​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​สำหรับ​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ได้ยิน​และ​ได้​เห็น​มา ซึ่ง​เกิด​ขึ้น​จริง​ตาม​ที่​ทูตสวรรค์​ได้​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เด็ก​เกิด​มา​ครบ​แปด​วัน​ก็​ได้​เข้า​พิธีขลิบ และ​ได้​ชื่อ​ว่า “เยซู” ซึ่ง​เป็น​ชื่อ​ที่​ทูตสวรรค์​บอก​มารีย์​ไว้​ก่อน​ที่​จะ​ตั้ง​ท้อง</verse>
				<verse number="22">ตาม​กฎ​ของ​โมเสส​คน​ที่​เพิ่ง​คลอด​ลูก​จะ​มี​เวลา​สี่สิบ​วัน​สำหรับ​ชำระ​ตัว​ให้​สะอาด​ตาม​หลัก​ศาสนา เมื่อ​ครบ​กำหนดนี้​แล้ว พวก​เขา​ก็​ได้​พา​พระเยซู​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ถวาย​พระเยซู​ให้​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="23">เพราะ​กฎ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​บอก​ว่า “ถ้า​ลูก​คน​แรก​เป็น​ผู้ชาย จะ​ต้อง​ยก​เด็ก​คน​นั้น​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​กฎ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​คือ นกเขา​สอง​ตัว​หรือ​นกพิราบ​หนุ่ม​สอง​ตัว</verse>
				<verse number="25">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​สิเมโอน​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​เป็น​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​และ​เคร่ง​ศาสนา เขา​เฝ้า​รอ​คอย​ว่า​เมื่อ​ไร​พระเจ้า​จะ​มา​ช่วยเหลือ​ชาว​อิสราเอล พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="26">พระองค์​บอก​เขา​ว่า เขา​จะ​ได้​เห็น​พระคริสต์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก่อน​ที่​เขา​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="27">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​พา​เขา​มา​ที่​วิหาร​ใน​วัน​เดียว​กับ​ที่​มารีย์​และ​โยเซฟ​พา​ลูก​น้อย​เยซู​มา​ทำ​พิธี​ต่างๆ​ตาม​กฏ​ที่​โมเสส​สั่ง​ให้​ทำ​กับ​เด็ก​แรก​เกิด</verse>
				<verse number="28">สิเมโอน​ก็​อุ้ม​ทารก​น้อย​ไว้​ใน​อ้อม​แขน แล้ว​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="29">“ข้า​แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ตอนนี้​ขอ​ให้​ปลดปล่อย​ทาส​คนนี้​ให้​ไป​เป็น​สุข​ได้​แล้ว ตาม​ที่​พระองค์​ได้​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="30">	เพราะ​ดวง​ตา​ของ​ข้าพเจ้า​ได้​เห็น​ความรอด</verse>
				<verse number="31">ที่​พระองค์​เตรียม​ไว้​แล้ว​ให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="32">พระองค์​เป็น​แสงสว่าง​ที่​ส่อง​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เห็น​ทาง​ของ​พระองค์ และ​นำ​เกียรติ​อัน​ยิ่งใหญ่​มา​ให้​กับ​คน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="33">โยเซฟ​กับ​มารีย์​งุนงง​มาก​ที่​สิเมโอน​พูด​อย่าง​นั้น​เกี่ยว​กับ​ทารก​น้อย</verse>
				<verse number="34">แล้ว​สิเมโอน​อวยพร​พวก​เขา และ​พูด​กับ​นาง​มารีย์​แม่​ของ​ทารก​น้อย​ว่า “พระเจ้า​กำหนด​ไว้​แล้ว​ว่า​เด็ก​คนนี้​จะ​เป็น​เหตุ​ให้​คน​อิสราเอล​มากมาย​ต้อง​ล้มลง​หรือ​ลุกขึ้น เด็ก​คนนี้​จะ​เป็น​สัญญาณ​เตือน​จาก​พระเจ้า​ให้​รู้​ถึง​ความต้องการ​ของ​พระองค์ แต่​คน​จำนวน​มาก​จะ​ต่อต้าน​เขา</verse>
				<verse number="35">สิ่งนี้​เลย​เปิดโปง​ความคิด​ใน​ใจ​ของ​คน​พวกนี้ เรื่องนี้​จะ​ทำ​ให้​คุณ​ทุกข์ใจ​มาก​เหมือน​มี​ดาบ​ทิ่ม​เข้า​ไป​ใน​ใจ​ของ​คุณ”</verse>
				<verse number="36">อันนา​ซึ่ง​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​หนึ่ง เป็น​ลูกสาว​ของ​ฟานูเอล​จาก​เผ่า​อาเชอร์ นาง​แก่​มาก​แล้ว หลัง​จาก​อยู่​กิน​กับ​สามี​ได้​เพียง​เจ็ด​ปี</verse>
				<verse number="37">สามี​ก็​ตาย และ​นาง​ก็​อยู่​เป็น​ม่าย​มา​จน​ถึง​อายุ​แปดสิบสี่​ปี นาง​ไม่​เคย​ออก​ไป​จาก​วิหาร​เลย นาง​นมัสการ​พระเจ้า​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​ด้วย​การอธิษฐาน​และ​ถือ​ศีล​อด​อาหาร</verse>
				<verse number="38">นาง​ได้​เข้า​มา​หา​พวก​เขา เริ่ม​สรรเสริญ​พระเจ้า และ​เล่า​เรื่อง​เด็ก​ทารก​คนนี้​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​รอ​คอย​เวลา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​จะ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​ทุก​อย่าง​ตาม​กฎ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​แล้ว พวก​เขา​ก็​เดิน​ทาง​กลับ​ไป​เมือง​นาซาเร็ธ​ใน​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เด็ก​น้อย​ก็​ได้​เติบโต มี​ร่างกาย​สมบูรณ์​แข็งแรง มี​ความเฉลียว​ฉลาด​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ​และ​พระเจ้า​อวยพร​เขา</verse>
				<verse number="41">ทุกๆ​ปี พ่อ​แม่​ของ​พระเยซู​จะ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ร่วม​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​พระเยซู​อายุ​สิบสอง​ปี พวก​เขา​ได้​ไป​ร่วม​ฉลอง​เทศกาล​เหมือน​ทุก​ปี</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​หมด​เทศกาล​แล้ว พวก​เขา​ก็​เดิน​ทาง​กลับ​บ้าน แต่​เด็ก​น้อย​เยซู​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม โดย​ที่​พ่อ​กับ​แม่​ไม่​รู้</verse>
				<verse number="44">เพราะ​คิด​ว่า​พระองค์​อยู่​กับ​กลุ่ม​คน​ที่​เดิน​ทาง​มา​ด้วย​กัน เมื่อ​ผ่าน​ไป​หนึ่ง​วัน​แล้ว พวก​เขา​เริ่ม​หา​เด็ก​น้อย​เยซู​ใน​กลุ่ม​ญาติ​พี่น้อง​และ​เพื่อน​ฝูง</verse>
				<verse number="45">แต่​ก็​หา​ไม่​พบ จึง​กลับ​ไป​ตาม​หา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="46">สาม​วัน​ต่อมา​พวกเขา​ก็​มา​พบ​พระเยซู​กำลัง​นั่ง​อยู่​กับ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ใน​วิหาร พระองค์​กำลัง​ตั้ง​คำถาม​กับ​พวก​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="47">คน​ที่​ได้ยิน​พระองค์​พูด ก็​ทึ่ง​ใน​ความเข้าใจ​และ​คำตอบ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​พ่อ​แม่​เห็น​พระองค์​ก็​แปลกใจ แม่​ของ​พระองค์​ก็​พูด​ว่า “ลูก ทำไม​ทำ​กับ​พ่อ​แม่​อย่างนี้ พ่อ​แม่​เป็น​ห่วง​แทบ​แย่ เที่ยว​ตาม​หา​ลูก​ไป​จน​ทั่ว​ทุก​ที่”</verse>
				<verse number="49">พระเยซู​ก็​ตอบ​ว่า “ตาม​หา​ลูก​ทำไม​ครับ แม่​ไม่​รู้​หรือ​ครับ​ว่า​ลูก​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​บ้าน​พ่อ”</verse>
				<verse number="50">แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​พูด​เรื่อง​อะไร</verse>
				<verse number="51">พระเยซู​กลับ​ไป​เมือง​นาซาเร็ธ และ​อยู่​ใน​โอวาท​ของ​พ่อ​แม่ แม่​ของ​พระองค์​ก็​เก็บ​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​ไว้​ใน​ใจ</verse>
				<verse number="52">พระเยซู​เจริญ​เติบโต​ขึ้น​ทาง​ด้าน​สติปัญญา​และ​ร่างกาย ทั้ง​ยัง​เป็น​ที่​ชื่นชอบ​ของ​พระเจ้า​และ​ต่อ​คน​ทั่ว​ไป​มาก​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">จักรพรรดิ​ทิเบริอัส ปกครอง​บ้าน​เมือง​มา​เป็น​เวลา​สิบ​ห้า​ปี​แล้ว ขณะ​นั้น​ปอนทัส ปีลาต เป็น​ผู้ว่า​แคว้น​ยูเดีย เฮโรด ปกครอง​แคว้น​กาลิลี ส่วน​ฟีลิป น้อง​ชาย​ของ​เฮโรด ปกครอง​แคว้น​อิทูเรีย​กับ​แคว้น​ตราโคนิติส และ​ลีซาเนียส​ปก​ครอง​แคว้น​อาบีเลน</verse>
				<verse number="2">ใน​ช่วง​ที่​อันนาส​กับ​คายาฟาส ​เป็น​นักบวช​สูงสุด พระเจ้า​ให้​ถ้อยคำ​กับ​ยอห์น ลูกชาย​ของ​เศคาริยาห์ ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="3">ยอห์น​จึง​ออก​ไป​ประกาศ​ทั่ว​บริเวณ​ลุ่ม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ว่า “กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่ และ​เข้า​พิธีจุ่มน้ำ แล้ว​พระเจ้า​จะ​ยกโทษ​ความผิดบาป​ของ​พวก​คุณ”</verse>
				<verse number="4">เรื่องนี้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​ของ​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​ว่า “มี​คน​หนึ่ง​ร้องตะโกน​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ว่า เตรียม​ทาง​ให้​เรียบร้อย​สำหรับ​องค์​เจ้า​ชีวิต ทำ​ทาง​ให้​ตรง​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">หุบเขา​ทุก​แห่ง​ต้อง​ถม​ให้​เต็ม ภูเขา​และ​เนิน​เขา​ทุก​ลูก​ต้อง​ดัน​ให้ราบ ทาง​ที่​คด​เคี้ยว​ต้อง​ทำ​ให้​ตรง ทาง​ที่​ขรุขระ​ต้อง​ปรับ​ให้​เรียบ</verse>
				<verse number="6">	แล้ว​คน​ทั้งหลาย​จะ​ได้​เห็น​ความรอด​จาก​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="7">ฝูงชน​มากมาย​หลั่งไหล​กัน​มา​ให้​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้ ยอห์น​ต่อว่า​พวก​เขา​ว่า “พวก​ชาติ​อสรพิษ มี​ใคร​เตือน​เจ้า​ให้​หลบหนี​จาก​การลงโทษ​ที่​พระเจ้า​กำลัง​จะ​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="8">ทำ​ตัว​ให้​สม​กับ​ที่​ได้​กลับตัว​กลับใจ​ด้วย อย่า​แม้แต่​จะ​คิด​เลย​ว่า ‘เรา​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม’ เพราะ​พระเจ้า​สามารถ​ที่​จะ​เสก​ก้อน​หิน​เหล่านี้​ให้​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม​ก็​ได้</verse>
				<verse number="9">พระองค์​ได้​เตรียม​ขวาน​ไว้​พร้อม​แล้ว และ​ต้นไม้​ทุก​ต้น​ที่​ไม่​เกิด​ผลดี จะ​ถูก​โค่น​และ​โยน​ทิ้ง​ลง​ใน​ไฟ”</verse>
				<verse number="10">คน​จึง​ถาม​ว่า “แล้ว​พวก​เรา​จะ​ต้อง​ทำ​ยังไง”</verse>
				<verse number="11">เขา​ตอบ​ว่า “คน​ที่​มี​เสื้อ​สอง​ตัว​ก็​แบ่ง​ตัว​หนึ่ง​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​มี​เสื้อ​ใส่ และ​คน​ที่​มี​อาหาร​ก็​ให้​ทำ​แบบ​เดียว​กัน”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวก​คน​เก็บ​ภาษี​มา​เข้า​พิธีจุ่มน้ำ พวก​เขา​ถาม​ยอห์น​ว่า “อาจารย์ พวก​เรา​จะ​ต้อง​ทำ​ยังไง”</verse>
				<verse number="13">ยอห์น​ตอบ​ว่า “อย่า​เก็บ​ภาษี​เกิน​อัตรา”</verse>
				<verse number="14">พวก​ทหาร​บางคน​ถาม​ยอห์น​ว่า “แล้ว​พวก​เรา​ล่ะ​จะ​ต้อง​ทำ​ยังไง” ยอห์น​ตอบ​ว่า “อย่า​รีดไถ หรือ​ใส่ร้าย​ใคร และ​ให้​พอใจ​กับ​ค่าจ้าง​ของ​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="15">ทุก​คน​กำลัง​รอ​คอย​ให้​พระคริสต์​มา พวก​เขา​จึง​สงสัย​ว่า ยอห์น​อาจ​จะ​เป็น​พระคริสต์​ก็​ได้</verse>
				<verse number="16">ยอห์น​จึง​ตอบ​ทุก​คน​ว่า “ผม​ทำ​พิธีจุ่ม​ให้​กับ​พวกคุณ​ด้วย​น้ำ แต่​จะ​มี​คนๆ​หนึ่ง​ที่​กำลัง​จะ​มา เขา​ยิ่งใหญ่​กว่า​ผม​อีก ตัว​ผม​เอง​ก็​ยัง​ไม่​ดี​พอ​แม้แต่​จะ​แก้​เชือก​รองเท้า​ให้​กับ​เขา​เลย เขา​จะ​มา​ทำ​พิธีจุ่ม​ให้​กับ​พวก​คุณ​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="17">เขา​ถือ​พลั่ว​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​แยก​แกลบ​ออก​จาก​ข้าว แล้ว​ทำ​ความสะอาด​ลานข้าว​ด้วย​การเก็บรวบรวม​เมล็ด​ข้าวสาลี​ไว้​ใน​ยุ้งฉาง​ของ​เขา ส่วน​แกลบ​ก็​เอา​ไป​เผา​ด้วย​ไฟ​ที่​ไม่​มี​วัน​ดับ”</verse>
				<verse number="18">ใน​ขณะ​ที่​ประกาศ​ข่าว​ดีนี้ ยอห์น​พูด​อีก​หลาย​อย่าง เพื่อ​ชักชวน​ให้​คน​พวกนี้​กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่</verse>
				<verse number="19">ยอห์น​ต่อว่า​เฮโรด​ผู้​ครอง​แคว้น เพราะ​เขา​ไป​เอา​นาง​เฮโรเดียส​เมีย​ของ​น้อง​ชาย​มา​เป็น​เมีย​ตัวเอง และ​เพราะ​เขา​ทำ​เรื่อง​ชั่วร้าย​อื่นๆ</verse>
				<verse number="20">เฮโรด​ก็​เลย​ทำ​ชั่ว​เพิ่ม​ขึ้น​อีก​หนึ่ง​เรื่อง​คือ​จับ​ยอห์น​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="21">ใน​ช่วง​ที่​ทุก​คน​มา​เข้า​พิธีจุ่มน้ำ​นั้น พระเยซู​ก็​เข้า​พิธีจุ่มน้ำ​ด้วย เมื่อ​พระองค์​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​นั้น ท้องฟ้า​ก็​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="22">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​มี​รูปร่าง​เหมือน​นกพิราบ​ได้​ลง​มา​อยู่​กับ​พระองค์ จาก​นั้น​มี​เสียง​หนึ่ง​ดัง​มา​จาก​สวรรค์​ว่า “ลูก​เป็น​ลูก​ที่รัก​ของ​พ่อ พ่อ​ภูมิใจ​ใน​ตัว​ลูก​มาก”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​เริ่ม​งาน​ของ​พระองค์​เมื่อ​อายุ​ได้​ประมาณ​สามสิบ​ปี คน​ทั่ว​ไป​คิด​ว่า​พระองค์​เป็น​ลูก​ของ​โยเซฟ โยเซฟ​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮลี</verse>
				<verse number="24">เฮลี​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัทธัต มัทธัต​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี เลวี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมลคี เมลคี​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยันนาย ยันนาย​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="25">โยเซฟ​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัทธาธีอัส มัทธาธีอัส​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาโมส อาโมส​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาฮูม นาฮูม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอสลี เอสลี​เป็น​ลูกชาย​ของ​นักกาย</verse>
				<verse number="26">นักกาย​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาอาท มาอาท​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัทธาธีอัส มัทธาธิอัส​เป็น​ลูกชาย​ของ​เสเมอิน เสเมอิน​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเสค โยเสค​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยดา</verse>
				<verse number="27">โยดา​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยอานัน โยอานัน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรซา เรซา​เป็น​ลูกชาย​ของ​เศรุบบาเบล เศรุบบาเบล​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชอัลทิเอล เชอัลทิเอล​เป็น​ลูกชาย​ของ​เนรี</verse>
				<verse number="28">เนรี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมลคี เมลคี​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัดดี อัดดี​เป็น​ลูกชาย​ของ​โคสัม โคสัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลมาดัม เอลมาดัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอร์</verse>
				<verse number="29">เอร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยชูวา โยชูวา​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลีเยเซอร์ เอลีเยเซอร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยริม โยริม​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัทธัต มัทธัต​เป็น​ลูกชาย​ของ​เลวี</verse>
				<verse number="30">เลวี​เป็น​ลูกชาย​ของ​สิเมโอน สิเมโอน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยูดาห์ ยูดาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยเซฟ โยเซฟ​เป็น​ลูกชาย​ของ​โยนาม โยนาม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอลียาคิม</verse>
				<verse number="31">เอลียาคิม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมเลอา เมเลอา​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมนนา เมนนา​เป็น​ลูกชาย​ของ​มัทตะธา มัทตะธา​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาธัน นาธัน​เป็น​ลูกชาย​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="32">ดาวิด​เป็น​ลูกชาย​ของ​เจสซี เจสซี​เป็น​ลูกชาย​ของ​โอเบด โอเบด​เป็น​ลูกชาย​ของ​โบอาส โบอาส​เป็น​ลูกชาย​ของ​สัลโมน สัลโมน​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาโชน</verse>
				<verse number="33">นาโชน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัมมีนาดับ อัมมีนาดับ​เป็น​ลูกชาย​ของ​อัดมิน อัดมิน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อารนี อารนี​เป็น​ลูกชาย​ของ​เฮสโรน เฮสโรน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เปเรศ เปเรศ​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยูดาห์</verse>
				<verse number="34">ยูดาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาโคบ ยาโคบ​เป็น​ลูกชาย​ของ​อิสอัค อิสอัค​เป็น​ลูกชาย​ของ​อับราฮัม อับราฮัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​เทราห์ เทราห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​นาโฮร์</verse>
				<verse number="35">นาโฮร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เสรุก เสรุก​เป็น​ลูกชาย​ของ​เรอู เรอู​เป็น​ลูกชาย​ของ​เปเลก เปเลก​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอเบอร์ เอเบอร์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชลาห์</verse>
				<verse number="36">เชลาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ไคนาน ไคนาน​เป็น​ลูกชาย​ของ​อารฟาซัด อารฟาซัด​เป็น​ลูกชาย​ของ​เชม เชม​เป็น​ลูกชาย​ของ​โนอาห์ โนอาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​ลาเมค</verse>
				<verse number="37">ลาเมค​เป็น​ลูกชาย​ของ​เมธูเสลาห์ เมธูเสลาห์​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอโนค เอโนค​เป็น​ลูกชาย​ของ​ยาเรด ยาเรด​เป็น​ลูกชาย​ของ​มาหะลาเลล มาหะลาเลล​เป็น​ลูกชาย​ของ​ไคนาน</verse>
				<verse number="38">ไคนาน​เป็น​ลูกชาย​ของ​เอโนช เอโนช​เป็น​ลูกชาย​ของ​เสท เสท​เป็น​ลูกชาย​ของ​อาดัม และ​อาดัม​เป็น​ลูกชาย​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระเยซู​เต็ม​เปี่ยม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ พระองค์​กลับ​จาก​แม่น้ำ​จอร์แดน และ​พระวิญญาณ​นำ​พระองค์​ไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="2">มารร้าย​มา​ลองใจ​พระองค์​ถึง​สี่สิบ​วัน ใน​ช่วง​นั้น​พระองค์​ไม่​ได้​กิน​อะไร​เลย เมื่อ​ครบ​สี่สิบ​วัน​แล้ว พระเยซู​ก็​หิว​จัด</verse>
				<verse number="3">มารร้าย​ท้าทาย​กับ​พระองค์​ว่า “ถ้า​เป็น​ลูก​พระเจ้า ก็​เสก​หิน​ก้อนนี้​ให้​กลาย​เป็น​ขนมปัง​สิ”</verse>
				<verse number="4">แต่​พระเยซู​ตอบ​ว่า “พระคัมภีร์ เขียน​ไว้​ว่า ‘ชีวิต​ที่​เที่ยงแท้​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​ขนมปัง​เพียง​อย่าง​เดียว’”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มารร้าย​ก็​นำ​พระเยซู​ขึ้น​ไป​บน​ที่​สูง แล้ว​แสดง​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลก​ให้​พระองค์​เห็น​ใน​ชั่ว​พริบตา​เดียว</verse>
				<verse number="6">มัน​พูด​ว่า “เรา​จะ​ยก​อำนาจ​และ​ความรุ่งเรือง​ทั้งหมดนี้​ให้ เพราะ​มัน​ถูก​มอบ​ให้​กับ​เรา​แล้ว และ​เรา​อยาก​จะ​ให้​กับ​ใคร​ก็​ให้​ได้</verse>
				<verse number="7">ถ้า​ท่าน​กราบไหว้บูชา​เรา แผ่นดิน​ทั้งหมดนี้​ก็​จะ​เป็น​ของ​ท่าน”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พระคัมภีร์​ได้​เขียน​ไว้​ว่า ‘ให้​กราบไหว้บูชา​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​เจ้า และ​ให้​รับใช้​พระองค์​แต่​เพียง​ผู้​เดียว’”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​มารร้าย​ก็​นำ​พระเยซู​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม ให้​พระองค์​ไป​ยืน​บน​จุด​ที่​สูง​ที่สุด​ของ​วิหาร มัน​พูด​ว่า “ถ้า​ท่าน​เป็น​ลูก​พระเจ้า​จริง​ก็​กระโดด​ลง​ไป​เลย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระเจ้า​จะ​สั่ง​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ มา​ปกป้อง​คุ้มครอง​ท่าน</verse>
				<verse number="11">เหล่า​ทูตสวรรค์​ก็​จะ​รับ​ท่าน​ไว้ เพื่อ​ไม่​ให้​เท้า​ของ​ท่าน​กระแทก​หิน’”</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเยซู​ตอบ​ว่า “พระคัมภีร์​ยัง​บอก​อีก​ว่า ‘อย่า​ได้​ลองดี​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มารร้าย​ได้​ลองใจ​พระองค์​ครบ​ทุก​อย่าง​แล้ว มัน​ก็​จาก​ไป​เพื่อ​คอย​หา​โอกาส​เหมาะ​อีก</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​กลับ​ไป​แคว้น​กาลิลี พระองค์​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ ชื่อเสียง​ของ​พระองค์​แพร่กระจาย​ไป​ทั่ว​แถบ​นั้น</verse>
				<verse number="15">พระองค์​สอน​อยู่​ตาม​ที่ประชุม​ต่างๆ และ​ทุก​คน​ต่าง​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระเยซู​ก็​ไป​เมือง​นาซาเร็ธ ซึ่ง​เป็น​เมือง​ที่​พระองค์​เติบโต​มา เมื่อ​ถึง​วันหยุดทางศาสนา พระองค์​ก็​ไป​ที่ประชุม​เหมือน​ที่​ทำ​เป็น​ประจำ พระองค์​ยืน​ขึ้น​เพื่อ​อ่าน​ข้อความ​จาก​พระคัมภีร์</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ได้รับ​ม้วน​หนังสือ​มา เป็น​หนังสือ​อิสยาห์​ซึ่ง​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​หนึ่ง แล้ว​คลี่​ม้วน​หนังสือ​นั้น​ออก​เพื่อ​หา​ข้อความ​ที่​เขียน​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="18">“พระวิญญาณ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​กับ​เรา เพราะ​พระองค์​แต่งตั้ง​ให้​เรา​ประกาศ​ข่าว​ดี​กับ​คน​จน พระองค์​ส่ง​เรา​มา​บอก​นักโทษ​ว่า​จะ​ได้​เป็น​อิสระ บอก​คน​ตาบอด​ว่า​จะ​มอง​เห็น บอก​คน​ที่​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​ว่า​จะ​ได้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="19">	และ​บอก​ว่า​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​พระเจ้า​จะ​มา​ช่วย​คน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="20">จาก​นั้น​พระองค์​ม้วน​หนังสือ​ส่ง​คืน​ให้​กับ​เจ้าหน้าที่​ผู้ดูแล แล้ว​นั่ง​ลง แล้ว​ทุก​สายตา​ใน​ที่​นั้น​ก็​จ้อง​เขม็ง​มา​ที่​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​เริ่ม​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ใน​วันนี้​เรื่อง​ใน​พระคัมภีร์​ที่​คุณ​เพิ่ง​ได้ยิน​เรา​อ่าน​ไป​นั้น​ได้​เป็น​จริง​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">ทุก​คน​ก็​ได้​พูด​เยินยอ​พระองค์ และ​แปลกใจ​ใน​คำพูด​น่าทึ่ง​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​พระองค์ พวก​เขา​ถาม​กัน​ว่า “นี่​ลูก​โยเซฟ​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “พวก​คุณ​จะ​ต้อง​ยก​คำ​สุภาษิตนี้​มา​อ้าง​กับ​เรา​แน่ ที่​ว่า ‘หมอ​เอ๋ย รักษา​ตัวเอง​เสีย​ก่อน​เถอะ’ แล้ว​พวก​คุณ​คง​อยาก​จะ​พูด​ว่า ‘ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​ที่​นี่​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​เจ้าสิ อย่าง​ที่​เรา​ได้ยิน​ว่า​เจ้า​ทำ​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม’</verse>
				<verse number="24">แต่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​นะ​ว่า ไม่​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​ไหน​ที่​ได้รับ​การยอมรับ​ใน​บ้านเมือง​ของ​ตัวเอง​หรอก</verse>
				<verse number="25">ดู​อย่าง​สมัย​ของ​เอลียาห์​สิ เมื่อ​เกิด​ฝน​แล้ง​เป็น​เวลา​ถึง​สาม​ปี​ครึ่ง จน​เกิด​ความ​อด​อยาก​ไป​ทั่ว มี​แม่ม่าย​มาก​มาย​ใน​หมู่​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="26">แต่​พระเจ้า​ก็​ไม่​ได้​ส่ง​เอลียาห์​ไป​หา​แม่ม่าย​ชาว​อิสราเอล​พวก​นั้น แต่​กลับ​ส่ง​ไป​หา​แม่ม่าย​คน​หนึ่ง​ที่​ไม่​ใช่​คน​ยิว​ที่​เมือง​ศาเรฟัท​ใน​เขต​แดน​ไซดอน</verse>
				<verse number="27">ก็​เหมือน​กับ​ใน​สมัย​ของ​เอลีชา ที่​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า มี​คน​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​มากมาย​ใน​อิสราเอล แต่​ไม่​มี​ใคร​ได้รับ​การชำระ​ให้​สะอาด​เลย ยกเว้น​แต่​คน​ที่​ชื่อ​นาอามาน​เพียง​คน​เดียว และ​เขา​เป็น​คน​ซีเรีย​ไม่​ใช่​คน​ยิว”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​โกรธ​แค้น​มาก</verse>
				<verse number="29">เขา​ลุกฮือ​กัน​ขึ้น บังคับ​ให้​พระเยซู​ออก​ไป​นอก​เมือง ไป​ที่​หน้าผา​บน​เขา​ที่​เมือง​นั้น​ตั้ง​อยู่ หวัง​จะ​ผลัก​พระองค์​ลง​ไป</verse>
				<verse number="30">แต่​พระองค์​ก็​ฝ่า​วง​ล้อม​ของ​พวก​เขา​ไป​ได้</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ไป​เมือง​คาเปอรนาอุม​ใน​แคว้น​กาลิลี และ​พระองค์​สั่งสอน​ประชาชน​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ต่าง​ก็​ทึ่ง​ใน​คำสอน​ของ​พระองค์ เพราะ​พระองค์​สอน​อย่าง​คน​ที่​มี​สิทธิอำนาจ</verse>
				<verse number="33">ใน​ที่ประชุม​นั้น​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ถูก​ผีชั่ว​สิง​อยู่​ร้อง​ตะโกน​ว่า</verse>
				<verse number="34">“อย่า​มา​ยุ่ง​กับ​เรา​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ มา​ยุ่ง​กับ​พวก​เรา​ทำไม จะ​มา​ทำลาย​พวก​เรา​หรือ เรา​รู้​นะ​ว่า​ท่าน​เป็น​ใคร ท่าน​เป็น​พระ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​จึง​ด่า​มัน​ว่า “หุบ​ปาก ออก​มา​ซะ​เดี๋ยวนี้” แล้ว​ผีชั่ว​ก็​ทำ​ให้​ชาย​คน​นั้น​ล้ม​ลง​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง และ​มัน​ก็​ออก​จาก​ร่าง​ไป ไม่​ได้​ทำ​อันตราย​อะไร​เขา​เลย</verse>
				<verse number="36">ทุก​คน​ประหลาด​ใจ​มาก พูด​กัน​ว่า “นี่​เป็น​คำสอน​แบบ​ไหน​กัน เขา​สั่ง​ผี​ชั่ว​ด้วย​ฤทธิ์เดช แล้ว​มัน​ก็​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="37">แล้ว​ข่าว​เกี่ยว​กับ​พระเยซู​ก็​แพร่​กระจาย​ออก​ไป​จน​ทั่ว​แถบ​นั้น</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​ออก​จาก​ที่​ประชุม​ชาวยิว​และ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ซีโมน แม่ยาย​ของ​ซีโมน​กำลัง​ป่วย​มี​ไข้​สูง​มาก พวก​เขา​ขอ​ร้อง​ให้​พระเยซู​ช่วย​รักษา​นาง</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​จึง​มา​ยืน​อยู่​ข้าง​นาง​และ​สั่ง​ให้​ไข้​ออก​จาก​ตัว​นาง นาง​ก็​หาย​ไข้​ทัน​ที แล้ว​ลุก​ขึ้น​มา​ดูแล​รับใช้​พระเยซู​กับ​ศิษย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ใกล้​จะ​ตก​ดิน มี​ชาว​บ้าน​จำนวน​มาก​นำ​คน​ที่​เจ็บไข้ได้ป่วย​ด้วย​โรค​ต่างๆ​มาหา​พระเยซู พระองค์​วางมือ​รักษา​พวก​เขา​จน​หาย​หมด</verse>
				<verse number="41">พวก​ผีชั่ว​ก็​ออก​จาก​คน​เหล่า​นั้น และ​ร้อง​ว่า “ท่าน​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า” แต่​พระองค์​ก็​ห้าม​พวก​มัน​ไม่​ให้​พูด เพราะ​พวก​มัน​รู้​ว่า​พระองค์​เป็น​พระคริสต์</verse>
				<verse number="42">ตอน​รุ่งเช้า​พระองค์​ไป​ใน​ที่​ที่​เงียบ​สงบ แต่​พวก​ชาวบ้าน​ก็​ออก​ตาม​หา​พระองค์​จน​พบ และ​ไม่​ยอม​ให้​พระองค์​ไป​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="43">แต่​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​จะ​ต้อง​ไป​ประกาศ​ข่าว​ดี​เกี่ยวกับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​เมือง​อื่นๆ​ด้วย เพราะ​เรา​ถูก​ส่ง​มา​ให้​ทำ​งานนี้”</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พระองค์​ก็​ประกาศ​สั่งสอน​ใน​ที่ประชุม​หลาย​แห่ง​ใน​แคว้น​ยูเดีย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​พระเยซู​ยืน​อยู่​ที่​ริม​ฝั่ง​ทะเลสาบ​เยนเนซาเรท มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​เบียดเสียด​พระองค์ เพื่อ​ฟัง​คำสอน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เห็น​เรือ​สอง​ลำ​ที่​ชาวประมง​จอด​ทิ้ง​ไว้​บน​ฝั่ง​เพื่อ​ล้าง​อวน</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​จึง​ขึ้น​ไป​บน​เรือ​ลำ​หนึ่ง​ที่​เป็น​ของ​ซีโมน และ​ขอ​ให้​เขา​เอา​เรือ​ออก​ห่าง​จาก​ฝั่ง​เล็กน้อย แล้ว​พระองค์​ก็​นั่ง​ลง​สอน​คน​จาก​เรือ​ลำ​นั้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระองค์​สอน​เสร็จ​แล้ว​ก็​พูด​กับ​ซีโมน​ว่า “ออก​ไป​ที่​น้ำ​ลึก​หน่อย จะ​ได้​หย่อน​อวน​ลง​จับ​ปลา”</verse>
				<verse number="5">แต่​ซีโมน​ตอบ​ว่า “อาจารย์​ครับ พวก​เรา​ตรากตรำ​ลาก​อวน​กัน​มา​ทั้ง​คืน​แล้ว ก็​ยัง​จับ​ไม่​ได้​อะไร​เลย แต่​ถ้า​อาจารย์​บอก​ให้​ทำ ผม​ก็​จะ​ลอง​ใหม่”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก ก็​จับ​ปลา​ได้​เยอะ​มาก​จน​อวน​เกือบ​ขาด</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ก็​เลย​ต้อง​ส่ง​สัญญาณ​เรียก​เพื่อน​ร่วม​งาน​ใน​เรือ​อีก​ลำ​หนึ่ง​ให้​มา​ช่วย ปรากฏ​ว่า​พวก​เขา​ได้​ปลา​มา​เต็ม​สอง​ลำ​เรือ​จน​เรือ​เกือบ​จะ​จม</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ซีโมน​เห็น​อย่าง​นั้น​จึง​ก้ม​ลง​กราบ​ที่​เข่า​ของ​พระเยซู​และ​พูด​ว่า “อาจารย์ ไป​ให้​ห่าง​จาก​ผม​เถิด เพราะ​ผม​มัน​คน​บาป”</verse>
				<verse number="9">ที่​พูด​อย่าง​นั้น​เพราะ​ตัว​เขา​และ​เพื่อนๆ​รู้สึก​ตกตะลึง​ที่​จับ​ปลา​ได้​มาก​ขนาด​นั้น</verse>
				<verse number="10">ยากอบ​และ​ยอห์น ลูกชาย​ของ​เศเบดี​ที่​เป็น​เพื่อนร่วมงาน​กับ​ซีโมน​เอง​ก็​ตกตะลึง​เหมือน​กัน แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​ซีโมน​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว ต่อ​ไป​นี้​คุณ​จะ​จับ​คน​แทน​ปลา”</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​เขา​ลาก​เรือ​มา​ถึง​ฝั่ง พวก​เขา​ก็​ละทิ้ง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​แล้ว​ติดตาม​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​อยู่​ใน​เมืองๆ​หนึ่ง มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ทั่ว​ทั้ง​ตัว เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู ก็​มา​ก้มกราบ​อ้อนวอน​ว่า “นาย​ท่าน ถ้า​ท่าน​อยาก​ช่วย ท่าน​ก็​ทำ​ให้​ผม​หาย​ได้”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​จึง​ยื่น​มือ​ออก​ไป​แตะ​ตัว​เขา​แล้ว​พูด​ว่า “เรา​อยาก​ช่วย หาย​จาก​โรค​เถิด” เขา​ก็​หาย​จาก​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ทันที</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระเยซู​สั่ง​ว่า “อย่า​ไป​เล่า​ให้​ใคร​ฟัง แต่​ไป​ให้​นักบวช​ตรวจ​ดู และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ตาม​ที่​โมเสส​สั่ง​ไว้​ให้​คน​ที่​หาย​จาก​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ต้อง​ทำ​เพื่อ​คน​อื่น​จะ​ได้​รู้​ว่า​คุณ​หาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="15">ถึง​แม้ว่า​พระองค์​จะ​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​เขา​พูด แต่​ข่าว​เกี่ยว​กับ​พระองค์​ก็​ยิ่ง​แพร่กระจาย​ออก​ไป​มาก​ขึ้น ดังนั้น​ชาวบ้าน​มากมาย​จึง​พา​กัน​มา​ฟัง​พระองค์​สั่งสอน และ​มา​รับ​การรักษา​ให้​หาย​จาก​โรค​ต่างๆ</verse>
				<verse number="16">แต่​บ่อย​ครั้ง​ที่​พระเยซู​หลบ​ไป​ที่​สงบเงียบ​เพื่อ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="17">อยู่​มา​วัน​หนึ่ง​ใน​ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​สอน​อยู่ มี​พวก​ฟาริสี​และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ที่​เดินทาง​มา​จาก​ทุก​หมู่บ้าน​ใน​แคว้น​กาลิลี แคว้น​ยูเดีย และ​เมือง​เยรูซาเล็ม​นั่ง​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​พระเยซู​เพื่อ​จะ​รักษา​โรค​ได้</verse>
				<verse number="18">มี​บางคน​หาม​คน​เป็น​อัมพาต​ที่​นอน​อยู่​บน​เปล​มา และ​พยายาม​ที่​จะ​พา​เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​เพื่อ​วาง​ไว้​ต่อหน้า​พระเยซู</verse>
				<verse number="19">แต่​ก็​ไม่​สำเร็จ​เพราะ​คน​แน่น​มาก พวก​เขา​จึง​พา​กัน​ขึ้น​ไป​บน​หลังคา​บ้าน รื้อ​หลังคา​ออก​เป็น​ช่อง แล้ว​หย่อน​ชาย​ที่​นอน​บน​เปล​นั้น​ลง​ไป​กลาง​ฝูงชน​ตรงหน้า​พระเยซู</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ความเชื่อ​ของ​พวก​เขา พระองค์​ก็​พูด​ว่า “เพื่อน​เอ๋ย บาป​ของ​คุณ​ได้รับ​การอภัย​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​ก็​คิด​ใน​ใจ​ว่า “คนนี้​เป็น​ใคร​กัน บังอาจ​พูดจา​ดูหมิ่น​พระเจ้า มี​แต่​พระเจ้า​เท่า​นั้น​ที่​ให้​อภัย​บาป​ได้”</verse>
				<verse number="22">แต่​พระเยซู​รู้​ถึง​ความคิด​เหล่า​นั้น ก็​เลย​ตอบ​พวก​เขา​ไป​ว่า “ทำไม​คุณ​ถึง​คิด​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="23">ระหว่าง​พูด​ว่า ‘บาป​ของ​คุณ​ได้รับ​การอภัย​แล้ว’ หรือ​พูด​ว่า ‘ลุก​ขึ้น​เดิน’ อย่าง​ไหน​จะ​ง่าย​กว่า​กัน</verse>
				<verse number="24">แต่​เพื่อ​จะ​ให้​พวก​คุณ​รู้​ว่า ใน​โลกนี้​บุตร​มนุษย์​มี​สิทธิอำนาจ​ที่​จะ​ให้​อภัย​บาป​ได้” แล้ว​พระองค์​จึง​พูด​กับ​ชาย​ที่​เป็น​อัมพาต​ว่า “เรา​ขอ​สั่ง​คุณ​ให้​ลุก​ขึ้น เก็บ​เปล​แล้ว​กลับ​บ้าน​ไป​เถอะ”</verse>
				<verse number="25">ชาย​คน​นั้น​ก็​ลุก​ขึ้น​ทันที​ต่อหน้า​คน​ทั้งหมด เขา​ยก​เปล​ที่​เขา​เคย​นอน​กลับ​ไป​บ้าน​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="26">คน​ทั้งหลาย​ต่าง​ประหลาดใจ​และ​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า พวก​เขา​รู้สึก​เกรง​กลัว​และ​พา​กัน​พูด​ว่า “วันนี้​พวก​เรา​ได้​เห็น​สิ่ง​มหัศจรรย์​จริงๆ”</verse>
				<verse number="27">หลังจาก​นั้น​พระเยซู​ก็​เดิน​ออก​ไป และ​พบ​คน​เก็บ​ภาษี ชื่อ​เลวี นั่ง​อยู่​ที่​ด่าน​เก็บ​ภาษี พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="28">เลวี​จึง​ทิ้ง​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง และ​ตาม​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="29">แล้ว​เลวี​ก็​จัด​งานเลี้ยง​ใหญ่​ให้​กับ​พระเยซู​ที่​บ้าน​ของ​เขา มี​พวก​คน​เก็บ​ภาษี​เป็น​จำนวน​มาก และ​คน​อื่นๆ​มา​ร่วม​งาน​ด้วย</verse>
				<verse number="30">พวก​ฟาริสี​และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​บ่น​กับ​ลูกศิษย์​ของ​พระองค์​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​กิน​และ​ดื่ม​กับ​พวก​คน​เก็บ​ภาษี และ​พวก​คน​บาป​แบบนี้”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ก็​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า “คน​ที่​สบาย​ดี​ไม่​ต้องการ​หมอ แต่​คน​เจ็บ​ป่วย​ต้องการ​หมอ</verse>
				<verse number="32">เรา​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​เรียก​คน​ดี แต่​มา​เพื่อ​เรียก​คน​บาป​ให้​กลับตัว​กลับใจ”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ลูกศิษย์​ของ​ยอห์น​ถือ​ศีล​อดอาหาร​และ​อธิษฐาน​บ่อยๆ ลูกศิษย์​ของ​พวก​ฟาริสี​ก็​เหมือน​กัน แต่​ทำไม​ลูกศิษย์​ของ​อาจารย์​ถึง​ทั้ง​กิน​ทั้ง​ดื่ม​อยู่​เรื่อย”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​เหล่า​นั้น​ว่า “เพื่อน​เจ้าบ่าว​จะ​อดอาหาร​ตอน​ที่​เลี้ยง​ฉลอง​อยู่​กับ​เจ้าบ่าว​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="35">แต่​เมื่อ​ถึง​วัน​นั้น​ที่​เจ้าบ่าว​ถูก​พราก​ไป​จาก​พวก​เขา ใน​วันนั้น​แหละ​พวก​เขา​จะ​อดอาหาร”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบนี้​ให้​ฟัง “คง​ไม่​มี​ใคร​ฉีก​ผ้า​จาก​เสื้อ​ใหม่​ไป​ปะ​รู​เสื้อ​เก่า​หรอก เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น เสื้อ​ใหม่​ก็​จะ​ฉีก​ขาด​และ​ชิ้น​ผ้า​ใหม่​ก็​ไม่​เข้า​กับ​เสื้อ​เก่า</verse>
				<verse number="37">แล้ว​คง​ไม่​มี​ใคร​เอา​เหล้าองุ่น​ใหม่​ไป​ใส่​ไว้​ใน​ถุง​หนัง​เก่า​หรอก ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น​เหล้าองุ่น​ใหม่​จะ​ทำ​ให้​ถุง​หนัง​นั้น​แตก เหล้า​ก็​จะ​ไหล​ออก​มา​หมด และ​ถุง​หนัง​ก็​จะ​พัง​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="38">แต่​เหล้าองุ่น​ใหม่​ต้อง​ใส่​ใน​ถุง​หนัง​ใหม่</verse>
				<verse number="39">ไม่​มี​ใคร​ที่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​เก่า​แล้ว​ยัง​อยาก​ดื่ม​เหล้าองุ่น​ใหม่​อีก เพราะ​เขา​จะ​บอก​ว่า ‘เหล้าองุ่น​เก่า​ดี​กว่า’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​วันหยุดทางศาสนา​วัน​หนึ่ง ขณะ​ที่​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ผ่าน​ทุ่ง​ข้าวสาลี ลูกศิษย์​ของ​พระองค์​ได้​เด็ด​ยอด​รวงข้าว​สาลี​มา​ขยี้​เปลือก​ออก​แล้ว​กิน​กัน</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟาริสี​บางคน​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ทำ​ผิด​กฎ​ของ​วันหยุดทางศาสนา”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​เคย​อ่าน​หรือ​ว่า​ดาวิด​ทำ​อะไร​ตอน​ที่​เขา​กับ​ลูกน้อง​ของ​เขา​หิวโหย</verse>
				<verse number="4">เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พระเจ้า หยิบ​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธ์​มา​กิน​ซึ่ง​ตาม​กฎ​แล้ว​มี​แต่​พวก​นักบวช​เท่า​นั้น​ที่​กิน​ได้ และ​ยัง​ส่ง​ให้​กับ​ลูกน้อง​กิน​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​บอก​พวก​ฟาริสี​ว่า “บุตร​มนุษย์​เป็น​นาย​เหนือ​วันหยุดทางศาสนา”</verse>
				<verse number="6">ครั้ง​หนึ่ง​ใน​วันหยุดทางศาสนา พระเยซู​สั่งสอน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​ชาวยิว มี​ชาย​คน​หนึ่ง​อยู่​ที่​นั่น มือ​ขวา​ของ​เขา​ลีบ</verse>
				<verse number="7">พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​จับตา​ดู​ว่า พระเยซู​จะ​รักษา​ใคร​หรือ​เปล่า จะ​ได้​มี​เรื่อง​กล่าว​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​คิด​อะไร​อยู่ จึง​พูดกับ​ชาย​มือ​ลีบ​ว่า “มา​ยืน​ข้าง​หน้า​นี้​สิ” เขา​ลุก​ขึ้น​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ขอ​ถาม​หน่อย ตาม​กฎ​แล้ว​ใน​วันหยุดทางศาสนา​ควร​จะ​ทำ​ดี​หรือ​ทำ​ชั่ว ควร​จะ​ช่วย​ชีวิต​หรือ​ทำลาย​ชีวิต”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​มอง​ไป​รอบๆ​พวก​เขา แล้ว​พูด​กับ​ชาย​มือ​ลีบ​ว่า “ยืด​มือ​ออก​สิ” เขา​ก็​ทำ​ตาม แล้ว​มือ​ของ​เขา​ก็​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="11">พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​กับ​พวก​ฟาริสี​โกรธ​แค้น​มาก ก็​เลย​ปรึกษา​กัน​ว่า​จะ​จัดการ​กับ​พระเยซู​อย่าง​ไร​ดี</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​นั้น​ไม่​นาน พระเยซู​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​อธิษฐาน และ​พระองค์​อธิษฐาน​ถึง​พระเจ้า​ตลอด​ทั้ง​คืน</verse>
				<verse number="13">พอ​ถึง​ตอน​เช้า​พระองค์​เรียก​พวก​ศิษย์​เข้า​มาหา และ​เลือก​สิบ​สอง​คน​ออก​มา​เพื่อ​ตั้ง​ให้​เป็น​ศิษย์​เอก</verse>
				<verse number="14">มี​ซีโมน ที่​พระองค์​เรียกว่า เปโตร อันดรูว์​น้อง​ชาย​เปโตร ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บารโธโลมิว</verse>
				<verse number="15">มัทธิว โธมัส ยากอบ​ลูกชาย​ของ​อัลเฟอัส ซีโมน​ผู้​มี​ใจ​จดจ่อ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">ยูดาส​ลูก​ของ​ยากอบ และ​ยูดาส​อิสคาริโอท ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​ต่อมา​ภายหลัง​ได้​หักหลัง​พระเยซู</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ลง​มา​จาก​ภูเขา​กับ​พวก​ศิษย์​เอก​เหล่า​นั้น เมื่อ​มา​ถึง​ที่ราบ​แห่ง​หนึ่ง ก็​ได้​พบ​กับ​ลูกศิษย์​อีก​มากมาย​ที่​มา​จาก​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย เมือง​เยรูซาเล็ม และ​จาก​ชาย​ฝั่ง​ทะเล​ใน​เขต​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​เดินทาง​มา​เพื่อ​ฟัง​พระองค์​สอน​และ​เพื่อ​ให้​พระองค์​รักษา​โรค​ให้ คน​ที่​ทนทุกข์​เพราะ​ถูก​ผีชั่ว​เข้าสิง​ก็​ได้รับ​การรักษา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ทุก​คน​พยายาม​จะ​แตะต้อง​ตัว​พระองค์ เพราะ​ฤทธิ์​ที่​แผ่​ออก​มา​จาก​พระองค์​นั้น​รักษา​พวก​เขา​ให้​หาย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​มองดู​พวก​ลูกศิษย์​แล้ว​ก็​พูด​ว่า “พวก​คุณ​คน​จน​นี่ ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="21">พวก​คุณ​ที่​อดอยาก​หิวโหย​ตอนนี้ ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​คุณ​อิ่ม​หนำ​สำราญ พวก​คุณ​ที่​ร้องไห้​เสียใจ ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​คุณ​หัวเราะ​อย่าง​มี​ความ​สุข</verse>
				<verse number="22">ให้​ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ​เมื่อ​คน​เกลียด​คุณ ขับ​ไล่​คุณ ดูถูก​คุณ​และ​กล่าวหา​ว่า​คุณ​เป็น​คน​เลว เพราะ​คุณ​ติดตาม​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​ขอ​ให้​ดีใจ​และ​กระโดด​โลดเต้น​ด้วย​ความสุข เพราะ​พระเจ้า​เก็บ​รางวัล​อัน​ยิ่งใหญ่​ไว้​ให้​กับ​พวก​คุณ​แล้ว​ที่​สวรรค์ อย่า​ลืม​ว่า แต่​ก่อน​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ก็​ทำ​แบบนี้​กับ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="24">น่า​อับอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​ร่ำรวย เพราะ​พวก​คุณ​ได้รับ​ความสะดวกสบาย​จน​ครบ​แล้ว</verse>
				<verse number="25">น่า​อับอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​อิ่มหนำสำราญ​ตอนนี้ เพราะ​คุณ​จะ​อด​อยาก น่า​อับอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​กำลัง​หัวเราะ​ใน​ตอนนี้ เพราะ​คุณ​จะ​ต้อง​เป็น​ทุกข์​และ​ร้องไห้</verse>
				<verse number="26">น่า​อับอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​ทุก​คน​ยกย่อง​เยินยอ เพราะ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา​ก็​เคย​ยกย่อง​เยินยอ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​จอม​ปลอม อย่าง​นั้น​มา​แล้ว​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​จะ​บอก​พวก​คุณ​ที่​กำลัง​ฟัง​อยู่​ว่า ให้​รัก​ศัตรู​และ​ทำ​ดี​กับ​คน​ที่​เกลียด​คุณ</verse>
				<verse number="28">อวยพร​ให้​กับ​คน​ที่​สาปแช่ง​คุณ อธิษฐาน​ให้​กับ​คน​ที่​โหด​ร้าย​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="29">ถ้า​มี​ใคร​ตบ​แก้ม​คุณ​ข้าง​หนึ่ง ก็​หัน​อีก​ข้าง​หนึ่ง​ให้​เขา​ตบ​ด้วย ถ้า​มี​ใคร​แย่ง​เสื้อคลุม​ของ​คุณ​ไป ก็​ให้​แถม​เสื้อ​ตัว​ข้าง​ใน​กับ​เขา​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ถ้า​มี​ใคร​มา​ขอ​อะไร​จาก​คุณ​ก็​ให้​เขา​ไป และ​ถ้า​มี​ใคร​เอา​ของๆ​คุณ​ไป ก็​อย่า​ทวง​คืน</verse>
				<verse number="31">ให้​ทำ​กับ​คน​อื่น​เหมือน​กับ​ที่​คุณ​อยาก​ให้​คน​อื่น​ทำ​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="32">ถ้า​คุณ​รัก​แต่​เฉพาะ​คน​ที่​รัก​คุณ มี​อะไร​พิเศษ​ตรง​ไหน เพราะ​คน​บาป​ก็​ยัง​รู้จัก​รัก​คน​ที่​รัก​พวก​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="33">ถ้า​คุณ​ดี​กับ​เฉพาะ​คน​ที่​ดี​กับ​คุณ​เท่า​นั้น มี​อะไร​พิเศษ​ตรง​ไหน เพราะ​แม้แต่​คน​บาป​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="34">หาก​คุณ​ให้​ยืม​เฉพาะ​คน​ที่​คุณ​หวัง​จะ​ได้รับ​คืน​จาก​เขา​เท่านั้น มี​อะไร​พิเศษ​ตรง​ไหน​หรือ เพราะ​แม้แต่​คน​บาป​ก็​ยัง​ให้​คน​บาป​ยืม​โดย​หวัง​ว่า​จะ​ได้​คืน​ทั้งหมด​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="35">พวก​คุณ​ต้อง​รัก​ศัตรู​ของ​คุณ ทำ​ดี​กับ​พวก​เขา​ด้วย และ​ให้​พวก​เขา​ยืม​โดย​ไม่​ต้อง​หวัง​ว่า​จะ​ได้​คืน แล้ว​คุณ​จะ​ได้รับ​รางวัล​มากมาย และ​เป็น​ลูก​ที่​แท้​จริง​ของ​พระเจ้า​สูงสุด เพราะ​พระเจ้า​ดี​กับ​คน​เนรคุณ​และ​คน​ชั่ว</verse>
				<verse number="36">ขอ​ให้​คุณ​แสดง​ความ​เมตตา​เหมือน​กับ​ที่​พระบิดา​แสดง​ความเมตตา</verse>
				<verse number="37">อย่า​ตัดสิน​คน​อื่น แล้ว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ตัดสิน​คุณ อย่า​ประณาม​คน​อื่น แล้ว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ประณาม​คุณ ยกโทษ​ให้​คน​อื่น แล้ว​พระเจ้า​จะ​ยก​โทษ​ให้​คุณ</verse>
				<verse number="38">ถ้า​คุณ​ให้​คน​อื่น พระเจ้า​ก็​จะ​ให้​กับ​คุณ พระองค์​จะ​ใช้​ถ้วยตวง​ที่​อัด​แน่น​จน​ล้น​ออก​มา​เท​ลง​บน​ตัก​ของ​คุณ สรุป​แล้ว​คุณ​ทำ​กับ​คน​อื่น​แบบ​ไหน คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​ผล​แบบ​นั้น”</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ยัง​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ฟัง​อีก​ว่า “คน​ตาบอด​จะ​จูง​คน​ตาบอด​ได้​หรือ ทั้ง​สอง​คน​จะ​ไม่​ตก​คู​หรือ</verse>
				<verse number="40">ลูกศิษย์​จะ​เหนือ​ครู​หรือ แต่​เมื่อ​เขา​ได้รับ​การอบรม​ครบ​ถ้วน​แล้ว เขา​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​กับ​ครู</verse>
				<verse number="41">ทำไม​คุณ​ถึง​เห็น​ขี้ผง​ใน​ตา​ของ​พี่น้องคุณ แต่​กลับ​มอง​ไม่​เห็น​ไม้​ซุง​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ของ​ตัว​คุณ​เอง</verse>
				<verse number="42">แล้ว​คุณ​พูด​กับ​พี่น้อง​ออก​มา​ได้​ยังไง​ว่า ‘เดี๋ยว​ผม​จะ​เขี่ย​ขี้ผง​ใน​ตา​ให้​นะ’ ทั้งๆที่​ซุง​ทั้ง​ท่อน​ใน​ตา​ตัวเอง​ก็​ยัง​มอง​ไม่​เห็น ไอ้​หน้าซื่อใจคด เอา​ท่อน​ซุง​ออก​จาก​ตา​ของ​ตัวเอง​ก่อน แล้ว​จะ​ได้​มอง​เห็น​ชัดๆ​ตอน​เขี่ย​ขี้ผง​ออก​จาก​ตา​ของ​พี่น้อง</verse>
				<verse number="43">ต้น​ไม้​ดี​จะ​ออก​ผล​เลวๆ​ไม่​ได้ และ​ต้น​ไม้​เลว​ก็​จะ​ออก​ผล​ดีๆ​ไม่​ได้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="44">อยาก​รู้​ว่า​ต้น​อะไร​ก็​ให้​ดู​ที่​ผล​ของ​มัน คุณ​คงจะ​ไม่​ไป​หา​ลูก​มะเดื่อ​จาก​พุ่มไม้​หนาม หรือ​ลูก​องุ่น​จาก​กอ​หนาม​แน่</verse>
				<verse number="45">คนดี​ก็​จะ​ทำ​ดี​เพราะ​จิตใจ​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ที่​ดีๆ คน​ชั่ว​ก็​จะ​ทำ​ชั่ว​เพราะ​จิตใจ​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​ชั่วๆ ใจ​เต็ม​ไป​ด้วย​อะไร​ปาก​ก็​จะ​พูด​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="46">ใน​เมื่อ​คุณ​ไม่​ทำ​ตาม​ที่​เรา​บอก จะ​มา​เรียก​เรา​ว่า องค์​เจ้า​ชีวิต องค์​เจ้า​ชีวิต ทำไม</verse>
				<verse number="47">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​คน​ที่​มา​หา​เรา​และ​ทำ​ตาม​คำสอน​ของ​เรา​นั้น</verse>
				<verse number="48">ก็​เปรียบ​เหมือน​คน​สร้าง​บ้าน ที่​ขุด​ดิน​ลง​ไป​ลึก และ​วาง​รากฐาน​ไว้​บน​หิน เมื่อ​น้ำท่วม กระแส​น้ำ​ไหล​เชี่ยว​มา​พัด​บ้าน บ้าน​ก็​ไม่​สั่นคลอน เพราะ​สร้าง​ไว้​อย่าง​มั่นคง</verse>
				<verse number="49">แต่​คน​ที่​ได้​ฟัง แล้ว​ไม่​ทำ​ตาม ก็​เปรียบ​เหมือน​กับ​คน​ที่​สร้าง​บ้าน​ไว้​บน​ดิน ไม่​มี​รากฐาน เมื่อ​กระแส​น้ำ​ไหล​เชี่ยว​มา​พัด​บ้าน บ้าน​ก็​พัง​ราบคาบ เสียหาย​ยับเยิน​ทันที”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พอ​พระเยซู​สอน​ชาวบ้าน​ที่​มา​ฟัง​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​เข้า​ไป​ยัง​เมือง​คาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="2">มี​ทาส​ของ​นายร้อย​ทหาร​โรมัน​คน​หนึ่ง​ป่วย​หนัก​ใกล้​จะ​ตาย นายร้อย​คนนี้​รัก​ทาส​ของ​เขา​มาก</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เขา​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พระเยซู เขา​ก็​ส่ง​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ชาวยิว​ไป​ขอร้อง​พระองค์ ให้​มา​ช่วย​รักษา​ทาส​ของ​เขา</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​มา​พบ​พระเยซู​แล้ว ก็​ขอร้อง​อ้อนวอน​พระองค์​ว่า “อาจารย์ ช่วย​นายร้อย​คนนี้​ด้วย​เถิด เขา​เป็น​คนดี​มาก</verse>
				<verse number="5">เขา​รัก​คน​ของ​เรา​และ​สร้าง​ที่ประชุม​ให้​กับ​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​จึง​ไป​กับ​พวก​เขา และ​เมื่อ​ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน​เขา นายร้อย​ก็​ส่ง​พวก​เพื่อน​ให้​มา​บอก​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ครับ อย่า​ต้อง​ลำบาก​เลย​ครับ เพราะ​ผม​ไม่​ดี​พอ​ที่​จะ​ให้​ท่าน​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ผม</verse>
				<verse number="7">ตัว​ผม​เอง​จึง​ไม่​กล้า​ที่​จะ​มา​พบ​อาจารย์ ขอ​แค่​อาจารย์​สั่ง​เท่านั้น ทาส​ของ​ผม​ก็​จะ​หาย​ดี</verse>
				<verse number="8">ที่​ผม​รู้​ก็​เพราะ​ผม​เป็น​ทหาร มี​ทั้ง​หัวหน้า​ที่​สั่ง​ผม และ​มี​ลูกน้อง​ที่​ต้อง​เชื่อฟัง​คำสั่ง​ผม​ด้วย เมื่อ​ผม​สั่ง​ให้ ‘ไป’ เขา​ก็​ไป สั่ง​ให้ ‘มา’ เขา​ก็​มา แล้ว​ถ้า​สั่ง​ให้​ทาส​ของ​ผม ‘ทำ​สิ่ง​นั้น​สิ่งนี้’ เขา​ก็​ทำ”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​แบบ​นั้น พระองค์​ก็​แปลกใจ​มาก จึง​หัน​ไป​พูด​กับ​ชาว​บ้าน​ที่​ติดตาม​พระองค์​มา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ยัง​ไม่​เคย​พบ​ใคร​ที่​มี​ความ​เชื่อ​ยิ่งใหญ่​ขนาดนี้​มา​ก่อน​แม้​แต่​ใน​อิสราเอล​เอง​ก็​ตาม”</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​เพื่อน​ของ​นายร้อย​กลับ​ไป​ถึง​บ้าน ก็​พบ​ว่า​ทาส​คน​นั้น​หาย​ดี​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​พระเยซู​กับ​พวก​ศิษย์​ไป​เมือง​นาอิน และ​มี​ชาวบ้าน​มากมาย​ติดตาม​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระองค์​เดิน​มา​ใกล้​ประตู​เมือง ก็​สวน​กับ​ขบวน​แห่​ศพ​ของ​คนๆ​หนึ่ง เขา​เป็น​ลูกชาย​เพียง​คน​เดียว​ของ​หญิงม่าย​คน​หนึ่ง มี​ชาวบ้าน​เป็น​จำนวน​มาก​เดิน​มา​กับ​ขบวน​พร้อม​กับ​หญิงม่าย​คน​นั้น</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​นาง ก็​รู้สึก​สงสาร และ​พูด​ว่า “อย่า​ร้องไห้​เลย”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พระองค์​เดิน​เข้า​ไป​แตะ​โลง​ศพ พวก​คน​ที่​หาม​โลง​ก็​หยุด แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “พ่อ​หนุ่ม เรา​สั่ง​ให้​ลุก​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="15">คน​ตาย​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​นั่ง​และ​เริ่ม​พูด พระเยซู​จึง​มอบ​ชาย​คน​นั้น​ให้​กับ​แม่​ของ​เขา</verse>
				<verse number="16">ชาวบ้าน​ต่าง​เกิด​ความเกรง​กลัว​และ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า “ผู้พูดแทนพระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​ได้​เกิด​ใน​หมู่​พวก​เรา​แล้ว” และ​พูด​ว่า “พระเจ้า​มา​ช่วยเหลือ​คน​ของ​พระองค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ชื่อเสียง​ของ​พระเยซู ก็​ร่ำลือ​ไป​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​และ​บริเวณ​รอบๆ​นั้น</verse>
				<verse number="18">มี​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ของ​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ยอห์น​ฟัง ยอห์น​จึง​สั่ง​ศิษย์​สอง​คน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="19">ให้​ไป​ถาม​องค์​เจ้า​ชีวิต​ว่า “ท่าน​คือ​คนๆ​นั้น​ที่​จะ​มา หรือ​พวก​เรา​จะ​ต้อง​รอ​อีก​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="20">ศิษย์​สอง​คน​นั้น​ไป​พบ​พระเยซู และ​พูด​ว่า “ยอห์น​ผู้​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ส่ง​พวก​เรา​มา​ถาม​ท่าน​ว่า ‘ท่าน​คือ​คนๆ​นั้น​ที่​จะ​มา หรือ​พวก​เรา​ยัง​ต้อง​รอ​อีก​คน​หนึ่ง’”</verse>
				<verse number="21">ใน​เวลา​นั้น​พระเยซู​ได้​รักษา​คน​ที่​เจ็บป่วย​ด้วย​โรค​ต่างๆ​ให้​หาย ขับไล่​ผีชั่ว และ​ช่วย​ให้​คน​ตาบอด​หลาย​คน​มองเห็น</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​บอก​กับ​สอง​คน​นั้น​ว่า “ไป​บอก​ยอห์น​ถึง​สิ่ง​ที่​คุณ​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน ว่า​คน​ตาบอด​มอง​เห็น คน​ง่อย​เดิน​ได้ คน​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง​ก็​หาย คน​หูหนวก​ก็​ได้ยิน คน​ตาย​กลับ​ฟื้นคืนชีพ และ​คน​จน​ก็​ได้ยิน​เรื่อง​ข่าว​ดี</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ไม่​ทิ้ง​เรา เพราะ​สิ่ง​ที่​เรา​ทำ ก็​เป็น​คน​ที่​มี​เกียรติ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="24">พอ​ศิษย์​ทั้ง​สอง​ของ​ยอห์น​กลับ​ไป​แล้ว พระเยซู​ก็​พูด​ถึง​ยอห์น​ให้​ชาวบ้าน​ฟัง​ว่า “พวก​คุณ​ออก​ไป​ดู​อะไร​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ไป​ดู​ต้นอ้อ ลู่​ตาม​ลม​หรือ</verse>
				<verse number="25">ไม่​ใช่​แน่ แล้ว​คุณ​ออก​ไป​ดู​อะไร​ล่ะ ไป​ดู​คน​ใส่​เสื้อผ้า​สวย​หรู​ราคา​แพง​หรือ ไม่​ใช่​หรอก เพราะ​คน​ที่​ใส่​เสื้อผ้า​สวย​หรู​ราคา​แพง​นั้น​อยู่​ใน​วัง</verse>
				<verse number="26">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​คุณ​ออก​ไป​ดู​อะไร​ล่ะ ออก​ไป​ดู​ผู้พูดแทนพระเจ้า​หรือ ใช่​แล้ว เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า​เขา​เป็น​ยิ่ง​กว่า​ผู้พูดแทนพระเจ้า​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="27">เพราะ​เขา​เป็น​คน​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ถึง​ว่า ‘ดูสิ เรา​จะ​ส่ง​ผู้​ส่งข่าว​ของ​เรา​นำ​หน้า​ท่าน​ไป​ก่อน เขา​จะ​ไป​เตรียม​หนทาง​ให้​กับ​ท่าน’</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ยอห์น​นั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​ทุกๆ​คน​ที่​เกิด​มา​จาก​ผู้หญิง แต่​คน​ที่​สำคัญ​น้อย​ที่สุด​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ก็​ยัง​ยิ่งใหญ่​กว่า​ยอห์น​อีก”</verse>
				<verse number="29">ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​พระเยซู​พูด รวมทั้ง​คน​เก็บ​ภาษี​ก็​เชื่อ​ว่า​ทาง​ของ​พระเจ้า​นั้น​ถูกต้อง เพราะ​พวก​เขา​เคย​ให้​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้</verse>
				<verse number="30">แต่​พวก​ฟาริสี​และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ไม่​ยอมรับ​ทาง​ที่​พระเจ้า​มี​สำหรับ​พวก​เขา เพราะ​พวกนี้​ไม่​ได้​ให้​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​พูด​ต่อ ว่า “เรา​จะ​เปรียบเทียบ​คน​ใน​สมัยนี้​กับ​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​เป็น​เหมือน​เด็กๆ​ที่​นั่ง​อยู่​ที่​ตลาด​ร้อง​ตะโกน​ใส่​กัน​ว่า ‘พวก​เรา​เป่า​ปี่​ให้​ฟัง แต่​พวก​เธอ​ก็​ไม่​ยอม​เต้น​ตาม พวก​เรา​ร้องเพลง​เศร้า แต่​พวก​เธอ​ก็​ไม่​ยอม​ร้องไห้’</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​มา เขา​ไม่​ได้​กิน​ขนมปัง​หรือ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น พวก​คุณ​ก็​ว่า ‘เขา​มี​ผี​ชั่ว​สิง​อยู่’</verse>
				<verse number="34">แต่​พอ​บุตร​มนุษย์​มา ทั้ง​กิน​และ​ดื่ม พวก​คุณ​ก็​หา​ว่า ‘ดู​ไอ้​หมอ​นั่น​สิ ทั้ง​ตะกละ​และ​ขี้เมา แถม​ยัง​เป็น​เพื่อน​กับ​คน​เก็บ​ภาษี​และ​คน​บาป​อีก​ด้วย’</verse>
				<verse number="35">แต่​อย่างไรก็ตาม​สติปัญญา​นั้น​ถูก​หรือ​ผิด ก็​ดู​ได้​จาก​ผล​ทั้งหลาย​ของ​มัน”</verse>
				<verse number="36">มี​ฟาริสี​คน​หนึ่ง​เชิญ​พระเยซู​มา​กิน​อาหาร​กับ​เขา พระองค์​ก็​เลย​มา​ที่​บ้าน​ของ​เขา​และ​นั่ง​เอน​กาย​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร</verse>
				<verse number="37">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​ที่​รู้​กัน​ไป​ทั่ว​ใน​เมือง​นั้น​ว่า​เป็น​คน​บาป นาง​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​กำลัง​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ฟาริสี​คน​นั้น นาง​ก็​ถือ​น้ำหอม​ใน​ขวด​สวยหรู​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="38">นาง​เข้า​ไป​ยืน​อยู่​ข้างหลัง​ใกล้​เท้า​ของ​พระเยซู แล้ว​ร้องไห้​จน​เท้า​ของ​พระองค์​เปียก​ชุ่ม​ไป​ด้วย​น้ำตา แล้ว​เอา​ผม​ของ​นาง​เช็ด และ​ก้ม​ลง​จูบ​เท้า​ของ​พระองค์ พร้อม​ทั้ง​เท​น้ำหอม​ลง​บน​เท้า​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​ฟาริสี​คน​ที่​เชิญ​พระเยซู​เห็น​ก็​คิด​ใน​ใจ​ว่า “ถ้า​ชาย​คนนี้​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จริง เขา​จะ​ต้อง​รู้​ว่า หญิง​ที่​แตะ​ต้อง​ตัว​เขา​นี้​เป็น​ใคร และ​เป็น​หญิง​ประเภท​ไหน เขา​จะ​ต้อง​รู้​ว่า​นาง​เป็น​คน​บาป”</verse>
				<verse number="40">พระเยซู​พูด​ว่า “ซีโมน เรา​จะ​บอก​อะไร​ให้​นะ” และ​ซีโมน​ก็​ตอบ​ว่า “ว่า​มา​เลย​ครับ อาจารย์”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​พูด​ว่า “มี​คน​ปล่อย​เงิน​กู้​คน​หนึ่ง มี​ลูกหนี้​อยู่​สอง​คน คน​หนึ่ง​เป็น​หนี้​อยู่​ห้าร้อย​เหรียญ​เงิน และ​อีก​คน​หนึ่ง​เป็น​หนี้​อยู่​ห้าสิบ​เหรียญ​เงิน</verse>
				<verse number="42">แต่​ทั้ง​สอง​ไม่​มี​เงิน​ใช้​หนี้ เจ้าหนี้​ก็​เลย​ยก​หนี้​ให้​ทั้ง​สอง​คน คุณ​คิด​ว่า​คน​ไหน​จะ​รัก​เจ้าหนี้​คนนี้​มาก​กว่า​กัน”</verse>
				<verse number="43">ซีโมน​ตอบ​ว่า “คน​แรก​ที่​มี​หนี้​มาก​กว่า​ครับ” พระองค์​ก็​ตอบ​ว่า “ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พระเยซู​หัน​ไป​มอง​หญิง​คน​นั้น และ​พูด​กับ​ซีโมน​ว่า “เห็น​หญิง​คนนี้​ไหม เรา​มา​บ้าน​คุณ คุณ​ก็​ไม่​ได้​เอา​น้ำ​มา​ล้าง​เท้า​เรา แต่​เธอ​กลับ​ใช้​น้ำตา​ล้าง​เท้า​เรา และ​เอา​ผม​ของ​เธอ​เช็ด​จน​แห้ง</verse>
				<verse number="45">คุณ​ไม่​ได้​จูบ​ต้อนรับ​เรา แต่​เธอ​ไม่​ได้​หยุด​จูบ​เท้า​เรา​เลย​ตั้งแต่​เข้า​มา</verse>
				<verse number="46">คุณ​ไม่​ได้​เอา​น้ำมัน​ใส่​หัว​ของ​เรา แต่​เธอ​เอา​น้ำหอม​เท​ใส่​เท้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="47">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ที่​เธอ​แสดง​ความ​รัก​มาก​ขนาดนี้ ก็​เพราะ​เธอ​ได้รับ​การ​ยกโทษ​จาก​บาป​มากมาย​นั่น​เอง ส่วน​คน​อื่น​ที่​ได้รับ​การยกโทษ​น้อย ก็​มี​ความรัก​น้อย”</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​พูด​กับ​นาง​ว่า “บาป​ของ​คุณ​ได้รับ​การยกโทษ​แล้ว” คน​ที่​นั่ง​ดื่ม​กิน​กับ​พระองค์​ก็​พูด​กัน​ว่า</verse>
				<verse number="49">“คนนี้​คิด​ว่า​เขา​เป็น​ใคร​กัน ถึง​ได้​เที่ยว​ยกโทษ​บาป​ให้​ใคร​ต่อ​ใคร”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​พูด​กับ​หญิง​คนนี้​ว่า “ความเชื่อ​ของ​คุณ​ทำ​ให้​คุณ​รอด​แล้ว ไป​เป็น​สุข​เถิด”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ต่อมา​พระเยซู​เดินทาง​ไป​ตาม​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ เพื่อ​ประกาศ​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า พวก​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​ก็​อยู่​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ยัง​มี​พวก​ผู้หญิง​บางคน​ติดตาม​มา​ด้วย ที่​พระองค์​เคย​ขับ​ผี​ชั่ว​และ​รักษา​โรค​ต่างๆ​ให้ คือ มารีย์​ชาว​มักดาลา​ที่​พระเยซู​เคย​ขับ​ผี​ชั่ว​ทั้ง​เจ็ด​ออก​ให้</verse>
				<verse number="3">นาง​โยอันนา​เมีย​ของ​คูซา​ผู้จัดการ​ทรัพย์สิน​ส่วนตัว​ของ​กษัตริย์​เฮโรด และ​นาง​สูสันนา​กับ​ผู้หญิง​คน​อื่นๆ​ที่​ใช้​ทรัพย์สิน​ส่วนตัว​ของ​พวก​นาง​เอง​คอย​ช่วยเหลือ​พระเยซู​กับ​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระองค์​นั้น</verse>
				<verse number="4">มี​ชาว​บ้าน​มากมาย​จาก​เมือง​ต่างๆ​มาหา​พระเยซู พระองค์​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ว่า</verse>
				<verse number="5">“มี​ชาวนา​คน​หนึ่ง​ออก​ไป​หว่าน​เมล็ดพืช ขณะ​ที่​หว่าน​อยู่​นั้น พืช​บาง​เมล็ด​ตก​ตาม​ถนนหนทาง ถูก​เหยียบย่ำ และ​ถูก​นก​มา​จิก​กิน</verse>
				<verse number="6">บาง​เมล็ด​ก็​ตกลง​ใน​ดิน​ที่​ชั้น​ล่าง​เป็น​หิน หลัง​จาก​ที่​งอก​แล้ว​ก็​เหี่ยว​แห้ง​ไป เพราะ​ราก​ตื้น​จึง​ขาด​ความชุ่มชื้น</verse>
				<verse number="7">บาง​เมล็ด​ก็​ตก​อยู่​ใน​พง​หนาม เมื่อ​งอก​ขึ้น​มา​ก็​ถูก​พง​หนาม​ปกคลุม​จน​ทำ​ให้​ไม่​เจริญเติบโต</verse>
				<verse number="8">บาง​เมล็ด​ตกใน​ที่ดิน​ดี เมื่อ​งอก​ขึ้น​มา​ก็​เกิด​ผล​เป็น​ร้อย​เท่า​ของ​ที่​หว่าน​ไว้” เมื่อ​พระองค์​เล่า​เสร็จ​แล้ว ก็​พูด​ว่า “ใคร​มี​หู ก็​ฟัง​ไว้​ให้​ดี”</verse>
				<verse number="9">พวก​ศิษย์​ถาม​พระองค์​ว่า “เรื่อง​ที่​เล่า​ให้​ฟัง​นี้ หมายถึง​อะไร​ครับ”</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตอบ​ว่า “มี​แต่​พวก​คุณ​เท่า​นั้น​ที่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ถึง​เรื่อง​ความลับ​ของ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า แต่​สำหรับ​คน​อื่น เรา​จะ​พูด​เป็น​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ฟัง เพื่อ​ว่า ‘แม้​พวก​เขา​มองดู ก็​จะ​ไม่​เห็น แม้​พวก​เขา​ได้ยิน ก็​จะ​ไม่​เข้าใจ’”</verse>
				<verse number="11">นี่​คือ​ความหมาย​ของ​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นั้น “เมล็ด​พืช​ก็​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">เมล็ดพืช​ที่​ตก​ตาม​ถนนหนทาง​ก็​คือ คน​ที่​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า แต่​ถูก​มารร้าย​มา​แย่ง​เอา​ถ้อยคำ​นั้น​ไป​จาก​ใจ​ของ​เขา ทำ​ให้​เขา​ไม่​เชื่อ ก็​เลย​ไม่​รอด</verse>
				<verse number="13">เมล็ดพืช​ที่​ตกใน​ดิน​ที่​ชั้นล่าง​เป็น​หิน​ก็​คือ คน​ที่​ได้ยิน​ถ้อย​คำ และ​รับ​ไว้​ทันที​ด้วย​ความ​ดีใจ​แต่​มี​ราก​ที่​ไม่​ลึก จึง​เหมือน​คน​ที่​เชื่อ​ประเดี๋ยวเดียว เมื่อ​เกิด​ความ​ทุกข์ยาก​ใน​ชีวิต​ก็​เลิก​เชื่อ</verse>
				<verse number="14">เมล็ดพืช​ที่​ตก​อยู่​กลาง​พงหนาม ก็​คือ​คน​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​และ​รับ​ไว้ แต่​เพราะ​ความ​กังวลใจ หรือ​การ​เห็น​แก่​ความ​ร่ำรวย หรือ​ความสนุก​สนาน​ใน​ชีวิต ทำ​ให้​ไม่​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="15">เมล็ดพืช​ที่​ตกใน​ดิน​ดี ก็​คือ​คน​ที่​มี​จิตใจ​ดี​และ​ซื่อสัตย์ เมื่อ​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ก็​เก็บ​รักษา​ไว้ และ​เกิด​ผล​มาก​ด้วย​ความมานะ​อดทน”</verse>
				<verse number="16">“คง​ไม่​มี​ใคร​จุด​ตะเกียง​แล้ว​เอา​ถัง​มา​ครอบ​ไว้​หรือ​วาง​ไว้​ใต้​เตียง​หรอก แต่​เขา​จะ​วาง​ไว้​บน​เชิงตะเกียง จะ​ได้​ส่อง​สว่าง​ให้​กับ​คน​ที่​เข้า​มา​ใน​บ้าน</verse>
				<verse number="17">ทุก​อย่าง​ที่​ซ่อน​ไว้​เดี๋ยวนี้ ก็​จะ​ถูก​ค้น​พบ ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ความลับ​เดี๋ยวนี้ ก็​จะ​ถูก​เปิดเผย</verse>
				<verse number="18">ถ้า​อย่าง​นั้น ระวัง​ให้​ดี​ว่า​คุณ​จะ​เป็น​ผู้​ฟัง​แบบ​ไหน คน​ที่​เข้าใจ​ดี​อยู่​แล้ว ก็​จะ​เข้าใจ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น ส่วน​คน​ที่​ไม่​เข้าใจ​แล้ว​ยัง​ไม่​สนใจ​ฟัง​อีก แม้แต่​เรื่อง​ที่​เขา​คิด​ว่า​เข้าใจ​ก็​จะ​หาย​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​แม่​กับ​น้องๆ​ของ​พระเยซู​มาหา ก็​เข้า​ไป​ไม่​ถึง​พระองค์​เพราะ​คน​แน่น​มาก</verse>
				<verse number="20">มี​คน​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ แม่​กับ​พวก​น้องๆ​ของ​อาจารย์ มา​ยืน​รอ​พบ​อาจารย์​อยู่​ด้าน​นอก​ครับ”</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ตอบ​ไป​ว่า “แม่​และ​น้องๆ​ของ​เรา​ก็​คือ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า แล้ว​ทำ​ตาม”</verse>
				<verse number="22">วัน​หนึ่ง​ที่​ทะเลสาบ​พระเยซู​ลง​เรือ​พร้อม​กับ​พวก​ศิษย์ พระองค์​ออก​ปาก​ชวน​ว่า “พวก​เรา​ข้าม​ไป​ฝั่ง​โน้น​กัน​เถอะ” พวก​เขา​จึง​ออก​เรือ</verse>
				<verse number="23">ขณะ​ที่​เรือ​แล่น​ไป​พระเยซู​ก็​นอนหลับ เกิด​พายุ​ใหญ่​ขึ้น​กลาง​ทะเลสาบ น้ำ​ซัด​เข้า​เรือ​จน​เกือบ​จะ​จม​อยู่​แล้ว ทุก​คน​ตก​อยู่​ใน​อันตราย</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​จึง​พา​กัน​ไป​ปลุก​พระเยซู ตะโกน​ว่า “อาจารย์ อาจารย์ พวก​เรา​กำลัง​จะ​จม​อยู่​แล้ว” พระองค์​ก็​ตื่น​ขึ้น​มา และ​สั่ง​ลม​และ​คลื่น​ให้​สงบ พายุ​ก็​หยุด ทุก​อย่าง​สงบ​นิ่ง</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ความเชื่อ​ของ​พวก​คุณ​หาย​ไป​ไหน​หมด” พวก​เขา​ก็​เกรง​กลัว​และ​ประหลาดใจ เขา​พูด​กัน​ว่า “คนนี้​เป็น​ใคร​กัน แม้แต่​ลม​และ​คลื่น​ก็​ยัง​สั่ง​ได้ และ​พวกมัน​ก็​เชื่อฟัง​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​แล่น​เรือ​ข้าม​มา​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ​กาลิลี​ถึง​เขตแดน​ของ​ชาว​เกราซา</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระเยซู​ขึ้น​มา​บน​ฝั่ง ก็​เจอ​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​มา​จาก​เมือง​นั้น เขา​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​อยู่ เขา​แก้​ผ้า​และ​ไม่​ได้​อยู่​บ้าน​มา​นาน​แล้ว แต่​อยู่​ตาม​อุโมงค์​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู ก็​ล้มลง​ต่อหน้า​พระองค์​และ​ร้องตะโกน​สุด​เสียง​ว่า “เยซู บุตร​ของ​พระเจ้า​สูงสุด มา​ยุ่ง​กับ​ข้า​ทำไม ขอ​ร้องละ​อย่า​ได้​ทรมาน​ข้า​เลย”</verse>
				<verse number="29">ที่​มัน​พูด​อย่างนี้ ก็​เพราะ​พระเยซู​สั่ง​ให้​มัน​ออก​จาก​ร่าง​ของ​ชาย​คน​นั้น มัน​ชอบ​เข้าสิง​ชาย​คนนี้​อยู่​เรื่อย ขนาด​เอา​โซ่​ล่าม​มือ​และ​เท้า​ทั้ง​สอง​ข้าง​และ​คุมขัง​เอา​ไว้ เขา​ก็​ยัง​ทำลาย​โซ่​ตรวน​เหล่า​นั้น​ได้ และ​ผีชั่ว​ก็​บังคับ​ให้​ชาย​คนนี้​เข้า​ไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ถาม​มัน​ว่า “เอ็ง​ชื่อ​อะไร” มัน​ตอบ​ว่า “ชื่อ​กอง” ที่​มัน​ตอบ​อย่างนี้ ก็​เพราะ​มี​พวก​มัน​หลาย​ตน​สิง​อยู่​ใน​ชาย​คนนี้</verse>
				<verse number="31">พวก​มัน​ต่าง​ก็​อ้อนวอน​พระเยซู​ไม่​ให้​ส่ง​พวก​มัน​ไป​ลง​นรก​อเวจี</verse>
				<verse number="32">มี​หมู​ฝูง​ใหญ่​ถูก​ปล่อย​ให้​หา​กิน​อยู่​ตาม​ไหล่​เขา​แถวๆ​นั้น พวก​ผี​ชั่ว​จึง​ขอ​ร้อง​พระเยซู ให้​พวก​มัน​เข้า​ไป​สิง​อยู่​ใน​หมู​ฝูง​นั้น​แทน พระเยซู​ก็​ยอม</verse>
				<verse number="33">พวก​มัน​จึง​พา​กัน​ออก​จาก​ร่าง​ชาย​คนนี้ และ​เข้า​ไป​สิง​หมู​ฝูง​นั้น​แทน หมู​ทั้ง​ฝูง​ก็​พา​กัน​วิ่ง​กรู​กัน​จาก​ไหล่​เขา​สูง​ชัน​ลง​สู่​ทะเลสาบ จม​น้ำ​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​คน​เลี้ยง​หมู​เห็น​อย่าง​นั้น ก็​พา​กัน​วิ่ง​ไป​และ​เล่า​เรื่องนี้​ไป​ทั่ว​ทั้ง​ใน​เมือง​และ​ใน​ชนบท</verse>
				<verse number="35">ชาวบ้าน​ก็​แห่​กัน​ออก​มา​ดู​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น พวก​เขา​มา​หา​พระเยซู และ​ได้​พบ​กับ​ชาย​คน​ที่​ผี​ชั่ว​ออก​ไป​จาก​เขา​แล้ว นั่ง​อยู่​ที่​เท้า​ของ​พระเยซู สวม​เสื้อผ้า​เรียบร้อย​และ​สงบสติ​ดี พวก​เขา​ก็​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="36">ส่วน​คน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​ก็​เล่า​ว่า​ชาย​ที่​ถูก​ผีสิง​คนนี้​หาย​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ที่​อยู่​แถวๆ​นั้น​ขอ​ร้อง​ให้​พระเยซู​ไป​จาก​เขตแดน​ของ​พวก​เขา เพราะ​พวก​เขา​กลัว​กัน​มาก พระเยซู​ก็​เลย​ลง​เรือ​จาก​ไป</verse>
				<verse number="38">ชาย​คน​ที่​เคย​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​ขอ​ตาม​พระองค์​ไป​ด้วย แต่​พระองค์​ส่ง​เขา​กลับ​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="39">“กลับ​บ้าน​ไป​เถอะ แล้ว​ไป​เล่า​ให้​ทุก​คน​ฟัง​ว่า​พระเจ้า​ได้​ทำ​อะไร​ให้​กับ​คุณ​บ้าง” ชาย​คน​นั้น​ก็​กลับ​ไป และ​เล่า​เรื่อง​ทุก​อย่าง​ที่​พระเยซู​ทำ​ให้​กับ​เขา​ไป​ทั่ว​ทั้ง​เมือง</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พระเยซู​กลับ​มา​ถึง​กาลิลี มี​ชาวบ้าน​มา​คอย​ต้อนรับ​พระองค์​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="41">ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ไยรัส เป็น​หัวหน้า​ของ​ที่​ประชุม​ชาวยิว เขา​ได้​มา​ก้มกราบ​แทบ​เท้า​พระเยซู อ้อนวอน​พระองค์​ให้​ไป​บ้าน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="42">เพราะ​ลูกสาว​คน​เดียว​ของ​เขา ที่​มี​อายุ​เพียง​สิบสอง​ปี​กำลัง​จะ​ตาย ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​พระเยซู​ไป​นั้น ก็​มี​ชาวบ้าน​เบียดเสียด​พระองค์​รอบ​ด้าน</verse>
				<verse number="43">ใน​กลุ่ม​คนนี้​มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ทน​ทุกข์ทรมาน​มาก​เพราะ​ตก​เลือด​มา​สิบสอง​ปี​แล้ว นาง​เสีย​เงิน​เสีย​ทอง​ไป​กับ​การรักษา​จน​หมดเนื้อ​หมดตัว แต่​ก็​ยัง​ไม่​หาย</verse>
				<verse number="44">นาง​จึง​เข้า​มา​ทาง​ข้างหลัง​พระองค์ และ​แตะ​พู่​ที่​ชาย​เสื้อ​คลุม​พระองค์ เลือด​ที่​ไหล​อยู่​ก็​หยุด​ทันที</verse>
				<verse number="45">พระเยซู​ถาม​ขึ้น​ว่า “ใคร​แตะ​ตัว​เรา” พวก​เขา​ต่าง​ปฏิเสธ เปโตร​พูด​ว่า “อาจารย์​ครับ มี​คน​เบียดเสียด​พระองค์​แน่น​ไป​หมด”</verse>
				<verse number="46">แต่​พระองค์​ก็​พูด​ว่า “มี​คน​แตะ​ตัว​เรา​แน่ เพราะ​เรา​รู้สึก​ว่า​มี​พลัง​แผ่ซ่าน​ออก​จาก​ตัว”</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​หญิง​คน​นั้น​เห็น​ว่า นาง​หลบ​ไม่​พ้น​แล้ว ก็​ออก​มา​ก้มกราบ​ลง​ต่อหน้า​พระเยซู ด้วย​ความกลัว​จน​ตัว​สั่น​ต่อหน้า​คน​ทั้งหลาย นาง​อธิบาย​ว่า ทำไม​นาง​ถึง​ไป​แตะ​ต้อง​ตัว​พระองค์ ซึ่ง​ทำ​ให้​นาง​หาย​จาก​โรค​ทันที</verse>
				<verse number="48">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​หญิง​คน​นั้น​ว่า “ลูก​เอ๋ย ความเชื่อ​ของ​คุณ ได้​ทำ​ให้​คุณ​หาย​แล้ว ไป​เป็น​สุข​เถิด”</verse>
				<verse number="49">ขณะ​ที่​พระองค์​ยัง​พูด​อยู่​นั้น​มี​คน​จาก​บ้าน​ของ​ไยรัส​มา​บอก​เขา​ว่า “ลูกสาว​ของ​ท่าน​ตาย​แล้ว ไม่​ต้อง​รบกวน​อาจารย์​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="50">แต่​พระเยซู​ได้ยิน​เรื่องนี้ ก็​เลย​พูด​กับ​ไยรัส​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว ขอ​ให้​เชื่อ​เท่านั้น แล้ว​ลูกสาว​ของ​คุณ​จะ​หาย”</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​พระเยซู​ไป​ถึง​บ้าน​ไยรัส พระองค์​ไม่​อนุญาต​ให้​ใคร​เข้า​ไป​กับ​พระองค์​เลย นอก​จาก​เปโตร ยอห์น ยากอบ และ​พ่อแม่​ของ​เด็ก​เท่านั้น</verse>
				<verse number="52">คน​ทั้งหลาย​ต่าง​พา​กัน​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ให้​กับ​เด็ก​สาว พระเยซู​พูด​ว่า “หยุด​ร้องไห้​ได้​แล้ว เด็ก​คนนี้​ยัง​ไม่​ตาย แค่​นอน​หลับ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="53">พวก​เขา​หัวเราะ​เยาะ​พระองค์ เพราะ​รู้​ว่า​เด็ก​คน​นั้น​ตาย​แล้ว​จริงๆ</verse>
				<verse number="54">ฝ่าย​พระเยซู​ก็​จับ​มือ​เด็ก​และ​เรียก​เธอ​ว่า “หนู​น้อย​จ๋า ลุก​ขึ้น​เถิด”</verse>
				<verse number="55">แล้ว​วิญญาณ​ของ​เธอ​ก็​กลับ​เข้า​สู่​ร่าง​อีก​ครั้ง และ​เธอ​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​ทันที พระเยซู​จึง​บอก​พวก​เขา​ให้​เอา​อาหาร​มา​ให้​เธอ​กิน</verse>
				<verse number="56">พ่อแม่​ของ​เธอ​ต่าง​ก็​ประหลาดใจ​มาก แต่​พระองค์​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ใคร​ฟัง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">พระเยซู​เรียก​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​มา แล้ว​พระองค์​ก็​ให้​พวก​เขา​มี​ฤทธิ์​และสิทธิอำนาจ​เหนือ​ผี​ชั่ว​ทั้งหมด และ​รักษา​โรค​ภัย​ไข้​เจ็บ​ได้</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระองค์​ก็​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​ประกาศ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​ให้​รักษา​คน​เจ็บป่วย</verse>
				<verse number="3">พระองค์​สั่ง​ว่า “ไม่​ต้อง​เอา​อะไร​ติดตัว​ไป​เลย ไม่ว่า​จะ​เป็น​ไม้เท้า ถุงย่าม อาหาร เงิน​หรือ​เสื้อผ้า​สำรอง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เข้า​ไป​อยู่​ใน​บ้าน​หลัง​ไหน​แล้ว ก็​ให้​อยู่​ที่​นั่น​ตลอด​จน​กว่า​จะ​ออก​จาก​เมือง​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="5">ถ้า​เมือง​ไหน​ไม่​ต้อนรับ ก็​ให้​ออก​จาก​เมือง​นั้น​ไป แล้ว​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า ด้วย เพื่อ​เป็น​การเตือน​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ก็​ได้​ไป​ประกาศข่าว​ดีนี้ ทั่ว​ทุก​หมู่บ้าน​และ​รักษา​คน​เจ็บป่วย​ด้วย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เฮโรด ผู้ปกครอง​แคว้น​กาลิลี ได้ยิน​เรื่อง​ต่างๆ​ที่​เกิด​ขึ้น​นี้ ก็​มึนงง​สงสัย เพราะ​มี​คน​บอก​เขา​ว่า​พระเยซู “เป็น​ยอห์น​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย”</verse>
				<verse number="8">บางคน​ก็​บอก​ว่า “เป็น​เอลียาห์​ที่​มา​ปรากฏ​ให้​เห็น” แล้ว​บางคน​ก็​บอก​ว่า​เป็น “ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​จาก​สมัย​ก่อน​ที่​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่”</verse>
				<verse number="9">แต่​เฮโรด​พูด​ว่า “เรา​ตัด​หัว​ยอห์น​ไป​แล้ว แล้ว​คนนี้​ที่​เรา​ได้ยิน​คน​พูด​ถึง เป็น​ใคร​กัน​แน่” พระองค์​ก็​เลย​อยาก​จะ​เจอ​พระเยซู</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​พวก​ศิษย์​เอก​กลับ​มา ก็​เล่า​เรื่อง​ทุก​อย่าง​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ​และ​สอน ให้​กับ​พระเยซู​ฟัง แล้ว​พระองค์​จึง​พา​พวก​เขา​ปลีก​ตัว​ออก​ไป​ที่​เมือง​เบธไซดา</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พวก​ชาวบ้าน​รู้​เข้า ก็​ตาม​พระองค์​ไป พระองค์​ก็​ต้อนรับ​พวก​เขา พร้อม​กับ​เล่า​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ให้​ฟัง และ​ยัง​ได้​รักษา​คน​ที่​เจ็บไข้ได้ป่วย​ด้วย</verse>
				<verse number="12">พอ​ตก​เย็น ศิษย์เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​พา​กัน​มา​หา​พระเยซู พูด​ว่า “ส่ง​ชาวบ้าน​พวกนี้​กลับ​ไป​เถอะ พวก​เขา​จะ​ได้​ไปหา​อาหาร​กิน​และ​หา​ที่​พัก​ตาม​หมู่บ้าน​หรือ​ไร่นา​ใกล้ๆนี้​ใน​คืนนี้ เพราะ​ที่​นี่​เปลี่ยว​มาก”</verse>
				<verse number="13">แต่​พระเยซู​กลับ​บอก​ว่า “พวก​คุณ​หา​อะไร​มา​เลี้ยง​พวก​เขา​สิ” พวก​ศิษย์​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​มี​แค่​ขนมปัง​ห้า​ก้อน​กับ​ปลา​สอง​ตัว​เท่า​นั้น ถ้า​จะ​ให้​มี​อาหาร​พอ​ก็​ต้อง​ไป​ซื้อ​มา​เลี้ยง​พวก​เขา​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="14">ขณะ​นั้น​มี​ผู้ชาย​อยู่​ประมาณ​ห้าพัน​คน แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “ถ้า​งั้น​ไป​บอก​ให้​พวก​เขา​นั่ง​กัน​เป็น​กลุ่มๆ กลุ่ม​ละ​ประมาณ​ห้าสิบ​คน”</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ก็​ไป​ทำ​ตาม ทุก​คน​นั่ง​ลง​เป็น​กลุ่มๆ</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​หยิบ​ขนมปัง​ห้า​ก้อน และ​ปลา​สอง​ตัว​ขึ้น​มา พร้อม​แหงน​หน้า​ขึ้น​มอง​ท้องฟ้า ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​อาหาร แล้ว​หัก​ขนมปัง​ส่ง​ให้​กับ​พวก​ศิษย์ เพื่อ​เอา​ไป​แบ่ง​ให้​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">พวก​ชาวบ้าน​ต่าง​กิน​กัน​จน​อิ่ม และ​พวก​ศิษย์​ก็​เก็บ​เศษ​อาหาร​ที่​เหลือ​กิน​ได้​อีก​สิบสอง​เข่ง​เต็มๆ</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระเยซู​อธิษฐาน​อยู่​คน​เดียว พวก​ศิษย์​ก็​พา​กัน​มา​หา​พระองค์ พระองค์​จึง​ถาม​ว่า “ชาวบ้าน​พูด​ว่า​เรา​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “บางคน​ว่า​เป็น​ยอห์น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ บางคน​ก็​ว่า​เป็น​เอลียาห์ แต่​บางคน​ว่า​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​หนึ่ง​ใน​สมัย​ก่อน​ที่​ฟื้นขึ้น​มา​ใหม่”</verse>
				<verse number="20">พระองค์​จึง​ถาม​พวก​เขา​ว่า “แล้ว​พวก​คุณ​ล่ะ​ว่า​เรา​เป็น​ใคร” เปโตร​ตอบ​ว่า “เป็น​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​เตือน​พวก​เขา​ว่า​อย่า​บอก​ให้​ใคร​รู้</verse>
				<verse number="22">พระองค์​พูด​ว่า “บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​หลาย​อย่าง พวก​ผู้นำ​ชาวยิว พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ก็​จะ​ไม่​ยอมรับ​พระองค์ และ​พระองค์​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า แต่​พระองค์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​ใน​วันที่​สาม”</verse>
				<verse number="23">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​ทุก​คน​ว่า “ถ้า​ใคร​อยาก​จะ​ติดตาม​เรา ต้อง​เลิก​ตามใจ​ตัวเอง แล้ว​แบก​ไม้กางเขน​ของ​ตัวเอง​ตาม​เรา​ทุกๆ​วัน</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​อยาก​จะ​เอา​ตัว​รอด​จะ​ไม่​รอด แต่​คน​ที่​ยอม​สละ​ตัวเอง​เพื่อ​เรา​จะ​รอด</verse>
				<verse number="25">มัน​จะ​ได้​กำไร​ตรง​ไหน ถ้า​ได้​โลก​ทั้งใบ แต่​เสีย​ตัวตน​หรือ​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="26">คน​ไหน​ที่​อับอาย​ที่​จะ​ยอมรับ​เรา​และ​ถ้อย​คำ​ของ​เรา บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​อับอาย​ที่​จะรับ​คน​นั้น​ด้วย​เหมือน​กัน​ใน​วัน​ที่​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​พร้อม​กับ​สง่าราศี​ของ​พระองค์ สง่าราศี​ของ​พระบิดา และ​ของ​พวก​ทูตสวรรค์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="27">แต่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มี​บางคน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นี่​จะ​ยัง​ไม่​ตาย​จน​กว่า​จะ​ได้​เห็น​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เสีย​ก่อน”</verse>
				<verse number="28">หลัง​จาก​นั้น​ประมาณ​แปด​วัน​พระองค์​พา​เปโตร ยอห์น และ​ยากอบ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพื่อ​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="29">ใน​ขณะ​ที่​อธิษฐาน ใบหน้า​ของ​พระองค์​ก็​เปลี่ยน​ไป เสื้อผ้า​พระองค์​เปลี่ยน​เป็น​สีขาว​เปล่งประกาย​แวววาว</verse>
				<verse number="30">อยู่ๆ​ก็​มี​ชาย​สอง​คน คือ​โมเสส​กับ​เอลียาห์ มา​พูด​คุย​อยู่​กับ​พระองค์​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="31">ทั้ง​สอง​เปล่ง​รัศมี​เจิดจ้า พวก​เขา​กำลัง​พูด​ถึง​การตาย​ของ​พระเยซู​ที่​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="32">ส่วน​เปโตร​กับ​เพื่อน​อีก​สอง​คน​นั้น​ง่วง​มาก แต่​เมื่อ​พวก​เขา​ตื่น​เต็มที่ ก็​เห็น​รัศมี​อัน​เจิดจ้า​ของ​พระเยซู และ​เห็น​ชาย​สอง​คน​ยืน​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​ชาย​สอง​คน​นั้น​กำลัง​จะ​ไป เปโตร​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ครับ ดี​จัง​เลย​ที่​พวก​เรา​อยู่​ที่​นี่ เรา​จะ​ได้​สร้าง​เพิง​ขึ้น​สาม​หลัง สำหรับ​พระองค์​หนึ่ง​หลัง โมเสส​หนึ่ง​หลัง และ​เอลียาห์​อีก​หนึ่ง​หลัง” แต่​เปโตร​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​ตัวเอง​กำลัง​พูด​อะไร​ออก​ไป</verse>
				<verse number="34">ขณะ​ที่​เปโตร​กำลัง​พูด​อยู่​นั้น ก็​มี​เมฆ​ลอย​มา​ปกคลุม​พวก​เขา​ไว้ พวก​เขา​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="35">มี​เสียง​หนึ่ง​ดัง​ออก​มา​จาก​เมฆ​ว่า “ท่าน​ผู้นี้​คือ​ลูก​ของ​เรา​ที่​เรา​เลือก​ไว้ ให้​เชื่อฟัง​ท่าน”</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เสียง​นั้น​เงียบ​ลง พวก​เขา​ก็​เห็น​แต่​พระเยซู​เท่านั้น แล้ว​พวก​ศิษย์​ก็​เก็บ​เรื่อง​ที่​ได้​เห็น​นี้​ไว้​ใน​ใจ ไม่​ได้​เล่า​ให้​ใคร​ฟัง​เลย​ใน​ตอน​นั้น</verse>
				<verse number="37">วัน​ต่อมา เมื่อ​พวก​เขา​เดิน​ลง​มา​จาก​ภูเขา ชาวบ้าน​กลุ่ม​ใหญ่​มา​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="38">ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​ฝูงชน​นั้น​ร้อง​ขึ้น​ว่า “อาจารย์​ครับ ช่วย​ลูก​ผม​ด้วย ผม​มี​ลูกชาย​เพียง​คน​เดียว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="39">ผี​ชั่ว​ชอบ​เข้า​สิง​เขา เขา​ก็​จะ​กรีดร้อง​ทันที บาง​ครั้ง​มัน​ก็​ทำ​ให้​เด็ก​ล้ม​ชักดิ้น​ชักงอ น้ำลาย​ฟูม​ปาก มัน​แทบ​จะ​ไม่​เคย​ออก​จาก​ตัว​เขา​เลย และ​ชอบ​ทำร้าย​เขา​อยู่​เรื่อย</verse>
				<verse number="40">ผม​ได้​ขอร้อง​ให้​พวก​ศิษย์​ของ​ท่าน​ขับ​มัน​ออก​ไป แต่​พวก​เขา​ก็​ทำ​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “พวก​ขาด​ความเชื่อ​และ​หัวดื้อ เรา​จะ​ต้อง​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน เรา​จะ​ต้อง​อดทน​กับ​พวก​คุณ​ไป​ถึง​ไหน พา​ลูก​คุณ​มา​นี่​ซิ”</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​เด็ก​นั้น​กำลัง​เดิน​เข้า​มา ผีชั่ว​ก็​ทำ​ให้​เขา​ล้มลง​ชักดิ้น​ชักงอ​กับ​พื้น พระเยซู​ได้​ตวาด​ไล่​ผีชั่ว​นั้น​ออก​ไป และ​รักษา​เด็ก​คน​นั้น แล้ว​ส่ง​คืน​ให้​กับ​พ่อ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="43">ทุก​คน​ต่าง​พา​กัน​ประหลาดใจ​มาก​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า ใน​ขณะ​ที่​ทุก​คน​กำลัง​ประหลาดใจ​กับ​สิ่ง​ที่​พระเยซู​ทำ​นั้น พระองค์​ก็​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า</verse>
				<verse number="44">“ตั้งใจ​ฟัง​ให้​ดี​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​จะ​บอก บุตร​มนุษย์ จะ​ต้อง​ถูก​จับ​ส่ง​ไป​อยู่​ใน​มือ​ของ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="45">แต่​พวก​ศิษย์​ไม่​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​พูด​ถึง​เรื่อง​อะไร เพราะ​ความหมาย​ถูกซ่อน​ไป​จาก​ใจ​ของ​พวก​เขา ก็​เลย​ไม่​เข้าใจ แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม</verse>
				<verse number="46">พวก​เขา​เริ่ม​เถียง​กัน​ว่า ใน​กลุ่ม​พวก​เขา​ใคร​จะ​ได้​เป็น​ใหญ่​ที่สุด</verse>
				<verse number="47">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​คิด​อะไร​อยู่​ใน​ใจ พระองค์​จึง​พา​เด็ก​คน​หนึ่ง​มา​ยืน​อยู่​ข้างๆ​พระองค์</verse>
				<verse number="48">แล้ว​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “คน​ที่​ต้อนรับ​เด็ก​เล็ก​อย่างนี้​เพราะ​เห็นแก่​เรา คน​นั้น​ก็​ต้อนรับ​เรา และ​คน​ที่​ต้อนรับ​เรา​ก็​ต้อนรับ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ด้วย คน​ที่​ต่ำต้อย​ที่สุด​ใน​หมู่​พวก​คุณ​นั่น​ล่ะ​คือ​คน​ที่​สำคัญ​ที่สุด”</verse>
				<verse number="49">ยอห์น​พูด​ว่า “อาจารย์​ครับ พวก​เรา​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ขับ​ผีชั่ว​ออก​โดย​อ้าง​ชื่อ​ของ​อาจารย์ พวก​เรา​ก็​เลย​พยายาม​ห้าม​เขา เพราะ​เขา​ไม่​ใช่​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​พูด​กับ​ยอห์น​ว่า “อย่า​ไป​ห้าม​เขา​เลย เพราะ​คน​ที่​ไม่​ได้​ต่อต้าน​คุณ​ก็​เป็น​พวก​คุณ​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="51">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​พระเยซู​จะ​ถูก​รับขึ้น​ไป​บน​สวรรค์ พระองค์​ตัดสินใจ​แน่วแน่​ที่​จะ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="52">พระองค์​จึง​ส่ง​ศิษย์​บาง​คน​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน พวก​เขา​เข้า​ไป​ที่​หมู่บ้าน​ของ​ชาวสะมาเรีย เพื่อ​จัดเตรียม​สิ่ง​ต่างๆ​ให้​พร้อม​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="53">แต่​คน​ที่​นั่น​ไม่​ต้อนรับ​พระองค์ เพราะ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​พระองค์​ตั้งใจ​จะ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ยากอบ​และ​ยอห์น ศิษย์​ของ​พระองค์​เห็น​อย่าง​นั้น ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “อาจารย์ จะ​ให้​เรา​สั่ง​ไฟ​จาก​สวรรค์​ลง​มา​เผาผลาญ​คน​พวกนี้​ให้​สิ้น​ซาก​ไป​เลย​ดี​ไหม​ครับ”</verse>
				<verse number="55">แต่​พระเยซู​หัน​มา​ต่อว่า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="56">แล้ว​ออก​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป​ยัง​หมู่บ้าน​อื่น</verse>
				<verse number="57">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เดิน​ไป​ตาม​ถนน มี​ชาย​คน​หนึ่ง​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “ไม่ว่า​อาจารย์​จะ​ไป​ที่​ไหน ผม​จะ​ติด​ตาม​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="58">พระเยซู​จึง​ตอบ​ไป​ว่า “หมา​จิ้งจอก​ยัง​มี​โพรง นก​ยัง​มี​รัง แต่​บุตร​มนุษย์​ไม่​มี​แม้แต่​ที่​จะ​ซุก​หัว​นอน”</verse>
				<verse number="59">พระองค์​พูด​กับ​อีก​คน​หนึ่ง​ว่า “ตาม​เรา​มา” แต่​ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ขอ​อนุญาต​ไป​ฝังศพ​พ่อ​ก่อน​นะ​ครับ”</verse>
				<verse number="60">พระเยซู​จึง​บอก​ว่า “ปล่อย​ให้​คน​ตาย​ฝัง​คน​ตาย​กัน​เอง​เถอะ ส่วน​คุณ​ให้​ไป​ประกาศ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เถอะ”</verse>
				<verse number="61">ชาย​อีก​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “ผม​จะ​ตาม​พระองค์​ไป​แน่ แต่​ขอ​กลับ​ไป​ร่ำลา​คน​ที่​บ้าน​ก่อน​นะ​ครับ”</verse>
				<verse number="62">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “ถ้า​คน​ที่​จับ​คันไถ​แล้ว​ยัง​ห่วง​หน้า​พะวง​หลัง​อยู่ คน​นั้น​ก็​ไม่​เหมาะสม​กับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ต่อมา​พระเยซู​เลือก​ศิษย์​อีก​เจ็ดสิบสอง​คน แล้ว​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​เป็น​คู่ๆ​ล่วงหน้า​พระองค์​ไป​ตาม​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​พระองค์​กำลัง​จะ​ไป</verse>
				<verse number="2">พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “พืชผล​ที่​จะ​ให้​เก็บเกี่ยว​นั้น​มี​มากมาย​แต่​คน​งาน​มี​น้อย ดังนั้น​ให้​อ้อนวอน​ขอ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​เป็น​เจ้าของ​พืชผล ให้​ส่ง​คนงาน​มา​ช่วย​เก็บเกี่ยว​พืชผล​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ไป​เถอะ แต่​อย่า​ลืม​นะ​ว่า​เรา​กำลัง​ส่ง​พวก​คุณ​ออก​ไป​เหมือน​พวก​ลูกแกะ​ไป​อยู่​ท่ามกลาง​ฝูง​หมาป่า</verse>
				<verse number="4">ไม่​ต้อง​เอา​ถุง​เงิน ถุง​ย่าม หรือ​รองเท้า​ติดตัว​ไป และ​ไม่​ต้อง​หยุด​ทักทาย​ใคร​ใน​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เข้า​บ้าน​ไหน​ก็​ให้​อวยพร​ก่อน​ว่า ‘ขอ​ให้​บ้านนี้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข’</verse>
				<verse number="6">ถ้า​บ้าน​นั้น​มี​คน​ที่รัก​ความสงบสุข​อยู่ พร​นั้น​ก็​จะ​ตก​เป็น​ของ​เขา แต่​ถ้า​ไม่​มี พร​นั้น​ก็​จะ​กลับ​มา​อยู่​กับ​คุณ​อีก</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​อยู่​บ้าน​ไหน​ก็​ให้​อยู่​บ้าน​นั้น​ตลอด อย่า​ย้าย​ไป​ย้าย​มา เมื่อ​เขา​เอา​อะไร​มา​ให้​กิน​และ​ดื่ม ก็​กิน​เลย เพราะ​คน​งาน​ก็​สมควร​จะ​ได้รับ​ค่าจ้าง</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ไหน เขา​เลี้ยง​อะไร​ก็​ให้​กิน​สิ่ง​นั้น</verse>
				<verse number="9">รักษา​คน​ที่​ไม่​สบาย​ใน​เมือง​นั้น และ​บอก​เขา​ว่า ‘อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว’</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​เมือง​ไหน​ไม่​ต้อนรับ​คุณ ก็​ให้​ไป​ยืน​อยู่​ที่​ถนน​แล้ว​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="11">‘แม้แต่​ฝุ่น​ใน​เมืองนี้​ที่​ติด​เท้า​เรา เรา​ก็​จะ​ปัด​ออก​ให้​หมด’ เพื่อ​เป็น​การ​เตือน​พวก​คุณ แต่​ให้​รู้​เอา​ไว้​ว่า ‘อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว’</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​วัน​พิพากษา โทษ​ของ​เมือง​นั้น​จะ​รุนแรง​กว่า​โทษ​ของ​เมือง​โสโดม​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="13">“น่า​ละอาย​จริงๆ​เมือง​โคราซิน​และ​เมือง​เบธไซดา เพราะ​ถ้า​เรื่อง​อัศจรรย์​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​เมือง​ของ​เจ้า​นี้​ไป​เกิด​ที่​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน แล้ว​ละ​ก็ คน​ที่​นั่น​ก็​คง​กลับตัว​กลับใจ ใส่​ผ้า​กระสอบ​และ​เอา​ขี้เถ้า​โรย​หัว​ไป​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="14">ใน​วัน​พิพากษา​นั้น โทษ​ของ​เมืองนี้​จะ​รุนแรง​กว่า​โทษ​ของ​เมือง​ไทระ​และ​เมือง​ไซดอน​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="15">ส่วน​เจ้า เมือง​คาเปอรนาอุม เจ้า​คิด​ว่า เจ้า​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น​สูง​เทียมฟ้า​หรือ ไม่​มี​ทาง เจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​แดน​คน​ตาย​ต่าง​หาก”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​ก็​บอก​กับ​ศิษย์​ว่า “คน​ที่​ยอมรับ​ถ้อยคำ​ของ​พวก​คุณ ก็​เท่า​กับ​ยอมรับ​เรา​ด้วย และ​คน​ที่​ไม่​ยอมรับ​พวกคุณ ก็​เท่า​กับ​ไม่​ยอมรับ​เรา​ด้วย แล้ว​คน​ที่​ไม่​ยอมรับ​เรา ก็​เท่า​กับ​ไม่​ยอมรับ​พระเจ้า​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="17">ศิษย์​ทั้ง​เจ็ดสิบสอง​คน​กลับ​มา​รายงาน​พระเยซู​ด้วย​ความดีใจ​ว่า “อาจารย์​ครับ ตอน​ที่​เรา​อ้าง​ชื่อ​ของ​อาจารย์ แม้แต่​พวก​ผี​ชั่ว ยัง​เชื่อฟัง​เรา​เลย”</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​เห็น​ซาตาน​ตกลง​มา​จาก​ฟ้า​เหมือน​ฟ้าแลบ</verse>
				<verse number="19">เรา​ให้​อำนาจ​พวก​คุณ ที่​จะ​เหยียบย่ำ​งู​ร้าย​และ​แมงป่อง และ​เรา​ให้​อำนาจ​เหนือ​ศัตรู​ทั้งหมด ไม่​มี​อะไร​ทำร้าย​พวก​คุณ​ได้</verse>
				<verse number="20">แต่​ทั้งนี้ทั้งนั้น​อย่า​ดีใจ​เพราะ​พวก​ผี​ชั่ว​เชื่อฟัง​คุณ แต่​ให้​ดีใจ​เพราะ​มี​ชื่อ​ของ​พวก​คุณ​จด​ไว้​บน​สวรรค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">ใน​เวลา​นั้น​พระเยซู​เต็ม​ไป​ด้วย​ความสุข​ใน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ พระองค์​พูด​ว่า “ลูก​ขอ​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ฟ้าสวรรค์​และ​แผ่นดินโลก เพราะ​พระองค์​ได้​ปิดบัง​เรื่อง​เหล่านี้​จาก​พวก​ที่​มี​การศึกษา​และ​พวก​เฉลียว​ฉลาด แต่​เปิดเผย​ให้​กับ​คน​ที่​ไร้เดียงสา​เหมือน​เด็ก​เล็กๆ​ได้​รู้ ใช่​แล้ว พระบิดา เพราะ​นั้นแหละ​เป็น​ไป​ตาม​ความพอใจ​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="22">“พระบิดา​ได้​ให้​เรา​มี​สิทธิอำนาจ​เหนือ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบุตร นอก​จาก​พระบิดา และ​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​พระบิดา นอก​จาก​พระบุตร และ​คน​ที่​พระบุตร​เลือก​ที่​จะ​บอก​ให้​รู้​เกี่ยวกับ​พระบิดา”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​หัน​มา​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​เป็น​การส่วนตัว​ว่า “เป็น​เกียรติ​จริงๆ​สำหรับ​พวก​คุณ​ที่​ได้​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มี​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า และ​พวก​กษัตริย์​อยาก​เห็น​อยาก​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​พวก​คุณ​เห็น​และ​ได้ยิน​นี้ แต่​พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​เห็น​และ​ก็​ไม่​ได้ยิน​ด้วย”</verse>
				<verse number="25">มี​คน​ที่​เก่ง​กฎ​ของ​โมเสส​คน​หนึ่ง ลุก​ขึ้น​ทดสอบ​พระเยซู เขา​ถาม​ว่า “อาจารย์​ครับ ผม​จะ​ต้อง​ทำ​ยังไง​ถึง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​ตอบ​ว่า “กฎ​เขียน​ไว้​ว่า​อะไร แล้ว​คุณ​ตีความ​ว่า​ยังไง”</verse>
				<verse number="27">เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ให้​รัก​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​คุณ ด้วย​สุดใจ สุดจิต สุด​กำลัง และ​สุดความคิด และ​ให้​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง”</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​พูด​ว่า “ถูกต้อง​แล้ว ไป​ทำ​ตาม​นั้น​เถอะ แล้ว​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="29">แต่​เขา​อยาก​จะ​อวด​ว่า เขา​ทำ​ถูก​แล้ว​ที่​ถาม​คำถาม​อย่างนี้ เขา​จึง​ถาม​ต่อว่า “แล้ว​ใคร​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​ผม​ล่ะ​ครับ”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ตอบ​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เดินทาง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไป​เมือง​เยริโค ใน​ระหว่าง​ทาง​เขา​ถูก​โจร​ปล้น​และ​ทำร้าย พวก​โจร​ถอด​เอา​เสื้อผ้า​เขา​ไป ทุบตี​เขา​แล้ว​หนี​ไป ทิ้ง​เขา​ให้​นอน​บาดเจ็บ​ปาง​ตาย​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="31">บังเอิญ​มี​นักบวช​คน​หนึ่ง​เดิน​ผ่าน​มา​ทาง​นั้น​พอดี แต่​พอ​เขา​เห็น​ชาย​คน​นั้น​เขา​ก็​หลีก​ข้าม​ไป​เดิน​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="32">ผู้ช่วย​ใน​วิหาร​คน​หนึ่ง​ก็​เหมือน​กัน เมื่อ​เดิน​มา​พบ​ชาย​คน​นั้น เขา​ก็​หลีก​เดิน​ข้าม​ไป​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​ถนน</verse>
				<verse number="33">แต่​มี​ชาว​สะมาเรีย​คน​หนึ่ง​เดิน​ผ่าน​มา เมื่อ​เห็น​ชาย​คน​นั้น เขา​ก็​สงสาร</verse>
				<verse number="34">รีบ​เข้า​ไป​ช่วย เอา​เหล้า​องุ่น​และ​น้ำมัน​มะกอก เทลง​บน​บาดแผล และ​พัน​ผ้า​ไว้ แล้ว​ก็​ยก​ขึ้น​หลัง​ลา​ของ​เขา พา​ไป​ที่​โรงแรม ดูแล​พยาบาล​เขา</verse>
				<verse number="35">วัน​ต่อมา​ชาว​สะมาเรีย​คนนี้​ก็​ให้​เงิน​สอง​เหรียญ​กับ​เจ้าของ​โรงแรม​และ​บอก​ว่า ‘ช่วย​ดูแล​เขา​ให้​ดี​ด้วย​นะ​ส่วน​ที่​เกิน​จาก​นี้ ผม​จะ​จ่าย​คืน​ให้​ตอน​ขา​กลับ’”</verse>
				<verse number="36">“คุณ​คิด​ว่า ใน​สาม​คนนี้ ใคร​ทำ​ตัว​เป็น​เพื่อน​บ้าน​ของ​ชาย​ที่​ถูก​โจร​ปล้น​นี้”</verse>
				<verse number="37">คน​ที่​เก่ง​กฎ​ของ​โมเสส​คนนี้​ก็​ตอบ​ว่า “คน​ที่​แสดง​ความเมตตา​กับ​เขา​นะ​สิ​ครับ” พระเยซู​ก็​พูด​กับ​เขา​ว่า “คุณ​ก็​ทำ​อย่าง​เขา​บ้าง​สิ”</verse>
				<verse number="38">ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง ที่​นั่น​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ชื่อ​มารธา นาง​เชิญ​พระองค์​พัก​ที่​บ้าน​ของ​นาง</verse>
				<verse number="39">มารีย์​ซึ่ง​เป็น​น้องสาว​ของ​มารธา มา​นั่ง​อยู่​ที่​เท้า​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ฟัง​พระองค์​พูด​อย่าง​ตั้งใจ</verse>
				<verse number="40">ส่วน​มารธา​นั้น​กำลัง​ยุ่ง​อยู่​กับ​การจัดเตรียม​ต่างๆ นาง​ก็​มา​ตัดพ้อ​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ ไม่​สนใจ​เลย​หรือ​ที่​น้องสาว​ปล่อย​ให้​ดิฉัน​ทำงาน​อยู่​คน​เดียว สั่ง​ให้​เธอ​มา​ช่วย​หน่อย​ได้​ไหม”</verse>
				<verse number="41">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ตอบ​นาง​ไป​ว่า “มารธา มารธา​เอ๋ย เธอ​กำลัง​กังวล​และ​วุ่นวาย​กับ​หลาย​เรื่อง​นัก</verse>
				<verse number="42">แต่​มี​สิ่ง​เดียว​เท่านั้น​ที่​จำเป็น และ​มารีย์​ก็​เลือก​เอา​สิ่ง​นั้น​ที่​ดี​กว่า​ไว้​แล้ว และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​แย่ง​สิ่ง​นั้น​ไป​จาก​เธอ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">มี​ครั้ง​หนึ่ง​ที่​พระเยซู​อธิษฐาน​อยู่​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง เมื่อ​อธิษฐาน​เสร็จ​แล้ว​ลูกศิษย์​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​บอก​ว่า “อาจารย์​ช่วย​สอน​พวก​เรา​อธิษฐาน​หน่อย​ครับ เหมือน​กับ​ที่​ยอห์น​สอน​ศิษย์​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​บอก​ว่า “เมื่อ​พวก​คุณ​อธิษฐาน ให้​พูด​อย่างนี้​ว่า ‘พระบิดา ขอ​ให้​ชื่อ​ของ​พระองค์​เป็น​ที่​เคารพ​นับถือ​เสมอ ขอ​ให้​อาณาจักร​ของ​พระองค์​มา​ตั้ง​อยู่​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="3">ขอ​ช่วย​ให้​เรา​มี​อาหาร​กิน​ใน​ทุกๆ​วัน</verse>
				<verse number="4">ขอ​ช่วย​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ของ​พวก​เรา เหมือน​กับ​ที่​เรา​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​อื่น​ที่​ทำ​บาป​ต่อ​เรา แล้ว​ขอ​อย่า​ปล่อย​ให้​เรา​แพ้​ต่อ​การ​ยั่วยวน’”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระเยซู​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “สมมุติ​ว่า​มี​เพื่อน​มา​เยี่ยม​คุณ​ตอน​เที่ยงคืน แต่​บ้าน​คุณ​ไม่​มี​อะไร​จะ​ให้​เขา​กิน​สัก​อย่าง คุณ​ก็​เลย​ไปหา​เพื่อน​อีก​คน​หนึ่ง และ​ร้อง​เรียกว่า ‘นี่ เพื่อน​ขอ​ยืม​ขนมปัง​สัก​สาม​ก้อน​สิ</verse>
				<verse number="6">พอดี​มี​เพื่อน​มา​เยี่ยม แต่​ที่​บ้าน​ไม่​มี​อะไร​จะ​ให้​เขา​กิน​เลย’</verse>
				<verse number="7">เพื่อน​คน​นั้น​ที่​อยู่​ใน​บ้าน​ร้อง​ตอบ​ว่า ‘อย่า​ยุ่ง​น่า ประตู​ก็​ลง​กลอน​แล้ว ฉัน​กับ​ลูกๆ​ก็​นอน​กัน​อยู่​บน​เตียงนี้​หมด​แล้ว จะ​ลุก​ไป​หยิบ​อะไร​ให้​ไม่​ได้​แล้ว’</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถึง​แม้​เขา​จะ​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​หยิบ​ให้​เพราะ​ความเป็นเพื่อน​กัน แต่​เขา​จะลุก​ขึ้น​มา​หยิบ​ให้​เท่า​ที่​คุณ​อยาก​ได้ เพราะ​ทน​การตื๊อ​แบบ​หน้าด้านๆ​ของ​คุณ​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="9">เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า ขอ​สิ​แล้ว​จะ​ได้ หา​สิ​แล้ว​จะ​พบ เคาะ​สิ​แล้ว​ประตู​จะ​เปิด​ให้</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ทุก​คน​ที่​ขอ​ก็​จะ​ได้ ทุก​คน​ที่​หา​ก็​จะ​พบ และ​ทุก​คน​ที่​เคาะ ประตู​ก็​จะ​เปิด​ให้</verse>
				<verse number="11">มี​ใคร​บ้าง​ใน​พวก​คุณ ถ้า​ลูก​ขอ​ปลา แล้ว​จะ​ให้​งู​พิษ​แทน</verse>
				<verse number="12">หรือ​เมื่อ​ลูก​ขอ​ไข่​แล้ว​จะ​ส่ง​แมงป่อง​ให้​แทน</verse>
				<verse number="13">แม้แต่​พวก​คุณ​ที่​เป็น​คน​ชั่ว ยัง​รู้จัก​ให้​ของดีๆ​กับ​ลูก​ของ​คุณ​เลย แล้ว​พระบิดา​บน​สวรรค์​ล่ะ จะ​ไม่​ยิ่ง​พร้อม​ที่​จะ​ให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ กับ​คน​ที่​ขอ​จาก​พระองค์​หรือ”</verse>
				<verse number="14">วัน​หนึ่ง​พระเยซู​ไล่​ผี​ชั่ว​ออก​จาก​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​เป็น​ใบ้ เมื่อ​ผี​ออก​ไป​แล้ว ชาย​คน​นั้น​ก็​พูด​ได้ ทำ​ให้​ชาวบ้าน​ประหลาดใจ​มาก</verse>
				<verse number="15">แต่​บางคน​พูด​ว่า “เขา​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ เบเอลเซบูล​หัวหน้า​ผี ขับ​ไล่​ผี​ชั่ว​พวก​นั้น​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="16">บางคน​ก็​เรียก​ให้​พระองค์​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​ให้​ดู เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​พระองค์​มา​จาก​พระเจ้า​จริง</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​รู้​ถึง​ความคิด​นั้น จึง​ตอบ​ไป​ว่า “อาณาจักร​ที่​แตกแยก​กัน​จะ​ถูก​ทำลาย และ​บ้าน​ไหน​ที่​ทะเลาะ​กัน​เอง​ก็​จะ​พัง​พินาศ</verse>
				<verse number="18">ถ้า​ซาตาน​ต่อสู้​กับ​ตัว​มัน​เอง แล้ว​อาณาจักร​ของ​มัน​จะ​ตั้ง​อยู่​ได้​อย่างไร คุณ​หา​ว่า​เรา​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​เบเอลเซบูล ขับไล่​พวก​ผี​ชั่วนั้น</verse>
				<verse number="19">และ​ถ้า​เรา​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​เบเอลเซบูล​ขับ​ไล่​พวก​ผีชั่ว​นั้น แล้ว​พวก​ของ​คุณ​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​ใคร​ขับไล่​พวก​ผีชั่วนั้น​ล่ะ ดังนั้น พวก​ศิษย์​ของ​คุณ​เอง​จะ​พิสูจน์​ว่า​สิ่ง​ที่​คุณ​พูด​เกี่ยวกับ​เรา​นั้น​ผิด</verse>
				<verse number="20">แต่​ถ้า​เรา​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า​ขับ​ผี​ชั่ว ก็​แสดง​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​พวก​คุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​มี​เจ้าของ​บ้าน​ที่​แข็งแรง​และ​มี​อาวุธ​ครบ​มือ​เฝ้า​บ้าน​อยู่ ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ก็​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​มี​คน​ที่​แข็งแรง​กว่า​บุก​เข้า​มา​เอา​ชนะ​เขา และ​ยึด​เอา​อาวุธ​ที่​เขา​ใช้​ป้องกัน​ตัว​ไป เมื่อ​ถึง​ตอน​นั้น ก็​ปล้น​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​ไป​แบ่งปัน​กัน​ได้</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​ไม่​ได้​อยู่​ฝ่าย​เรา ก็​ต่อต้าน​เรา และ​คน​ที่​ไม่​ช่วย​เรา​รวบรวม​ฝูง​แกะ ก็​เป็น​คน​ที่​ทำ​ให้​ฝูง​แกะ​กระจัด​กระจาย​ไป</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ผี​ชั่ว​ออก​มา​จาก​ร่าง​ของ​คน​หนึ่ง​แล้ว มัน​ก็​ร่อนเร่​ไป​ตาม​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เพื่อ​หา​ที่​หยุดพัก แต่​ก็​หา​ไม่​พบ มัน​จึง​พูด​ว่า ‘กลับ​ไป​บ้าน​เก่า​ที่​ออก​มา​ดี​กว่า’</verse>
				<verse number="25">แล้ว​มัน​ก็​กลับ​ไป พบ​ว่า​บ้าน​หลัง​นั้น​ถูก​เก็บ​กวาด​สะอาด​เรียบร้อย</verse>
				<verse number="26">มัน​จึง​ไป​ชวน​ผี​ที่​ชั่วร้าย​กว่า​มัน​มา​อีก​เจ็ด​ตัว เข้า​มา​รวม​กัน​อยู่​ที่​บ้าน​หลัง​นั้น สุด​ท้าย​สภาพ​ของ​คนๆ​นั้น​ก็​เลวร้าย​ยิ่ง​กว่า​ใน​ตอนแรก​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​พระเยซู​เล่า​เรื่องนี้​อยู่ ก็​มี​หญิง​คน​หนึ่ง​ใน​ฝูงชน​ร้อง​ขึ้น​มา​ว่า “คน​ที่​คลอด​ท่าน​มา​และ​ให้​ท่าน​ดูด​นม ถือ​ว่า​มี​เกียรติ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="28">แต่​พระองค์​พูด​ว่า “ใช่ แต่​คน​ที่​ฟัง​และ​ทำตาม​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ก็​มี​เกียรติ​ยิ่งกว่า”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​มี​ชาวบ้าน​มา​มาก​ขึ้น พระเยซู​ก็​พูด​ว่า “คน​สมัยนี้​ชั่วร้าย​เรียกร้อง​ให้​ทำ​การอัศจรรย์​ให้​ดู แต่​เรา​จะ​ไม่​ทำ​ให้​ดู นอก​จาก​การอัศจรรย์​ของ​โยนาห์</verse>
				<verse number="30">สิ่ง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​โยนาห์​เป็น​เรื่อง​อัศจรรย์​ที่​พิสูจน์​ให้​ชาว​นีนะเวห์​รู้​ว่า พระเจ้า​ส่ง​โยนาห์​มา และ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​เรา ก็​จะ​เป็น​เรื่อง​อัศจรรย์​ที่​พิสูจน์​ให้​คน​ใน​สมัยนี้​รู้​ว่า พระเจ้า​ส่ง​บุตร​มนุษย์​มา</verse>
				<verse number="31">ราชินี​แห่ง​ทิศใต้ ​ก็​เหมือน​กัน ใน​วัน​ตัดสิน​โทษ​พระนาง​จะ​ลุก​ขึ้น​มา​พร้อม​กับ​พวกคุณ​ที่​อยู่​ใน​สมัยนี้​และ​ประณาม​พวกคุณ เพราะ​นาง​อุตส่าห์​เดิน​ทาง​มา​จาก​สุดปลาย​โลก เพื่อ​มา​ฟัง​คำสอน​ที่​ฉลาด​ปราดเปรื่อง​ของ​กษัตริย์​ซาโลมอน แต่​ตอนนี้ สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​กษัตริย์​ซาโลมอน​ก็​อยู่​ที่​นี่​แล้ว</verse>
				<verse number="32">ใน​วัน​ตัดสิน​โทษ ชาว​เมือง​นีนะเวห์​ก็​จะ​มา​ทำ​ให้​เห็น​ว่า​คน​สมัยนี้​ผิด​เหมือน​กัน เพราะ​ชาว​เมือง​นีนะเวห์​นั้น​ได้​กลับตัว​กลับใจ​เมื่อ​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​โยนาห์ และ​ตอนนี้ สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​โยนาห์​ก็​อยู่​ที่​นี่​แล้ว</verse>
				<verse number="33">ไม่​มี​ใคร​หรอก​ที่​จุด​ตะเกียง​แล้ว​จะ​เอา​ไป​ซ่อน​ไว้ หรือ​เอา​ถัง​ครอบ​ไว้ มี​แต่​จะ​เอา​ไป​ตั้ง​ไว้​บน​เชิง​ตะเกียง เพื่อ​จะ​ได้​ส่อง​สว่าง​ให้​กับ​คน​ที่​เข้า​มา​ใน​ห้อง</verse>
				<verse number="34">ดวงตา​ของ​คุณ​ก็​คือ​ตะเกียง​ของ​ร่างกาย​คุณ ถ้า​ดวงตา​ดี ทั้ง​ร่าง​ก็​จะ​เต็ม​ไป​ด้วย​แสงสว่าง แต่​ถ้า​ดวงตา​ไม่​ดี ทั้ง​ร่าง​กาย​ก็​จะ​มืดมน​ไป</verse>
				<verse number="35">ระวัง​ตัว​ไว้​ให้​ดี อย่า​ให้​แสงสว่าง​ใน​ตัว​คุณ​กลับ​มืด​ไป</verse>
				<verse number="36">ถ้า​ทั้ง​ร่าง​ของ​คุณ​มี​ความสว่าง​เต็ม​ไป​หมด ก็​จะ​ไม่​มี​ส่วน​ไหน​มืด​เลย คุณ​ก็​จะ​สว่าง​จ้า​ไป​ทั้ง​ตัว เหมือน​กับ​มี​แสง​ตะเกียง​ส่อง​มา​ที่​คุณ”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระเยซู​พูด​จบ​แล้ว ฟาริสี​คน​หนึ่ง ก็​ชวน​พระองค์​ไป​กิน​อาหาร​ที่​บ้าน​ของ​เขา เมื่อ​ไป​ถึง พระองค์​ก็​ไป​นั่ง​ที่​โต๊ะ​อาหาร​ทันที</verse>
				<verse number="38">ส่วน​ฟาริสี​คน​นั้น​ก็​แปลกใจ​ที่​พระเยซู​ไม่​ได้​ล้าง​มือ ตาม​พิธี​ก่อน​กิน​อาหาร</verse>
				<verse number="39">พระองค์​ก็​บอก​ว่า “พวก​คุณ​ฟาริสี ล้าง​ถ้วยชาม​แต่​เพียง​ภายนอก​เท่านั้น แต่​ภายใน​นั้น​มี​แต่​ความโลภ และ​ความชั่วร้าย​เต็มไปหมด</verse>
				<verse number="40">ช่าง​โง่​เสีย​จริง พระเจ้า​สร้าง​ด้านนอก​และ​ด้านใน​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="41">ถ้า​งั้น​ก็​ให้​กับ​คน​จน​ด้วย​ใจ แล้ว​ทุก​อย่าง​ก็​จะ​สะอาด​บริสุทธิ์​สำหรับ​คุณ</verse>
				<verse number="42">น่า​ละอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​เป็น​ฟาริสี คุณ​เคร่งครัด​มาก​ใน​เรื่อง​การถวาย​หนึ่ง​ใน​สิบ ​ให้​กับ​พระเจ้า แม้แต่​ใบ​สะระแหน่ ต้น​รู และ​สมุนไพร ก็​ให้​จน​ครบ​ถ้วน แต่​พวก​คุณ​กลับ​ไม่​มี​ความยุติธรรม และ​ไม่​มี​ความรัก​ให้​กับ​พระเจ้า คุณ​ควร​จะ​ทำ​สิ่งนี้​ไป​พร้อมๆ​กับ​การถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="43">น่า​ละอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​เป็น​ฟาริสี คุณ​ชอบ​นั่ง​ใน​ที่​อัน​มี​เกียรติ​ใน​ที่ประชุม และ​ชอบ​ให้​คน​ยก​มือ​ไหว้​ที่​ตลาด</verse>
				<verse number="44">น่า​ละอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​เป็น​เหมือน​หลุมศพ​ที่​ไม่​ได้​ทำ​เครื่อง​หมาย​ไว้ ที่​คน​เดิน​เหยียบย่ำ​ไป​มา​โดย​ไม่​รู้ตัว”</verse>
				<verse number="45">คน​ที่​เก่ง​กฎ​ปฏิบัติ​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “อาจารย์​พูด​อย่างนี้ ก็​เท่า​กับ​ดูถูก​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="46">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “ใช่​แล้ว พวก​คุณ​ที่​เก่ง​กฎปฏิบัติ ก็​น่า​ละอาย​จริงๆ​เพราะ​พวก​คุณ​ออก​กฎ​ที่​เป็น​ภาระ​หนัก​อึ้ง​ให้​คน​อื่น​แบก​ไว้ แต่​ตัวเอง​ไม่​คิด​ที่​จะ​ช่วย​แบก​แม้แต่​นิ้ว​เดียว</verse>
				<verse number="47">น่า​ละอาย​จริงๆ​เพราะ​คุณ​สร้าง​อนุสาวรีย์​สำหรับ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​คุณ​เป็น​คน​ฆ่า</verse>
				<verse number="48">แสดง​ว่า​พวก​คุณ​เห็นดี​ด้วย​กับ​สิ่ง​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​คุณ​ได้​ทำ​ไป พวก​เขา​ฆ่า พวก​คุณ​ก็​สร้าง​อนุสาวรีย์​ให้</verse>
				<verse number="49">เพราะ​อย่างนี้ จึง​มี​สติปัญญา​ของ​พระเจ้า​บอก​ไว้​ว่า ‘เรา​จะ​ส่ง​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า และ​พวก​ทูต​พิเศษ ไป​ให้​พวก​เขา ซึ่ง​บางคน​ก็​จะ​ถูก​พวก​เขา​ฆ่า และ​บางคน​ก็​จะ​ถูก​ข่มเหง’</verse>
				<verse number="50">คน​สมัยนี้​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​สำหรับ​เลือด​ของ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ทุก​คน ที่​ถูก​ฆ่า​ตั้งแต่​เริ่ม​สร้าง​โลก​มา</verse>
				<verse number="51">นับ​จาก​เลือด​ของ​อาเบล จน​ถึง​เลือด​ของ​เศคาริยาห์ ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​ระหว่าง​แท่น​บูชา​กับ​วิหาร​ของ​พระเจ้า ใช่​แล้ว เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ใน​สมัยนี้​นี่​แหละ​ที่​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​สำหรับ​เลือด​ของ​คน​พวก​นั้น​ทุก​คน</verse>
				<verse number="52">น่า​ละอาย​จริงๆ​พวก​คุณ​ที่​เก่ง​กฎปฏิบัติ เพราะ​คุณ​เอา​กุญแจ​ที่​จะ​ไข​ความรู้​ไป แต่​ตัวเอง​ไม่​ยอม​เข้า​ไป แล้ว​ยัง​ขัดขวาง​คน​อื่น​ที่​กำลัง​จะ​เข้า​ไป​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="53">เมื่อ​พระเยซู​ออก​ไป​แล้ว พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี ก็​เริ่ม​ต่อต้าน​พระองค์​อย่าง​หนัก และ​ซักถาม​หลายๆ​เรื่อง​อย่าง​ไม่​หวัง​ดี</verse>
				<verse number="54">เพื่อ​คอย​จับผิด​คำพูด​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">มี​ชาว​บ้าน​หลาย​พัน​คน​ได้​มา​ยืน​เบียดเสียด​กัน​อยู่ พระเยซู​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ก่อน​ว่า “ระวัง​เชื้อ​ของ​พวก​ฟาริสี​ไว้​ให้​ดี นั่น​คือ​ความ​หน้าซื่อใจคด ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="2">ทุก​อย่าง​ที่​ปิดบัง​ไว้​ก็จะ​ถูก​เปิดโปง​ออก​มา และ​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​ความลับ​ก็​จะ​ถูก​เปิดเผย</verse>
				<verse number="3">สิ่ง​ที่​พวก​คุณ​แอบ​พูด​กัน​ใน​ที่​มืด​จะ​ได้ยิน​ใน​ที่​แจ้ง และ​สิ่ง​ที่​คุณ​กระซิบ​ข้าง​หู​ใน​ห้อง​ส่วน​ตัว ก็​จะ​ถูก​ประกาศ​จาก​บน​ดาดฟ้า”</verse>
				<verse number="4">“เพื่อน​รัก อย่า​กลัว​มนุษย์​เลย เพราะ​เขา​ฆ่า​ได้​แต่​เพียง​ร่างกาย​เท่านั้น หลังจาก​นั้น​เขา​ก็​ทำ​อะไร​คุณ​ไม่​ได้​อีก​แล้ว</verse>
				<verse number="5">แต่​ให้​เกรง​กลัว​พระองค์ ผู้​ที่​มี​อำนาจ​ที่​นอกจาก​จะ​ฆ่า​แล้ว​ยัง​โยน​ลง​ไปใน​นรก​ได้​อีก​ด้วย ใช่​แล้ว เรา​บอก​ให้​เกรง​กลัว​ผู้นี้​แหละ</verse>
				<verse number="6">ขนาด​นก​กระจอก​ห้า​ตัว ขาย​แค่​สอง​บาท พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​เคย​ลืม​พวก​มัน​สัก​ตัว</verse>
				<verse number="7">ขนาด​ผม​ทุก​เส้น​บน​หัว​คุณ พระองค์​ก็​นับ​ไว้​หมด​แล้ว อย่า​กลัว​เลย เพราะ​คุณ​มี​ค่า​มาก​กว่า​นก​กระจอก​ทั้ง​ฝูง​มาก​นัก”</verse>
				<verse number="8">“เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ยอมรับ​เรา​ต่อหน้า​มนุษย์ บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​ยอมรับ​เขา​ต่อหน้า​ทูตของ​พระเจ้า​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="9">แต่​คน​ที่​ไม่​ยอมรับ​เรา​ต่อหน้า​มนุษย์ เรา​ก็​จะ​ไม่​ยอมรับ​เขา​ต่อหน้า​พวกทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​คน​ที่​ใส่ร้าย​บุตร​มนุษย์ แต่​พระเจ้า​จะ​ไม่​ยกโทษ​ให้​คน​ที่​พูด​หมิ่นประมาท​ต่อ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​คุณ​ถูก​นำ​ตัว​ไป​สอบสวน​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว และ​ต้อง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พวก​ผู้ปกครองบ้านเมือง​และ​ผู้มีอำนาจ ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ว่า​จะ​พูด​แก้​ตัว​ยังไง​ดี</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​สอน​คุณ​ว่า​จะ​ต้อง​พูด​อะไร​ใน​เวลา​นั้น”</verse>
				<verse number="13">มี​ชาว​บ้าน​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “อาจารย์​ครับ ช่วย​บอก​ให้​พี่ชาย​ผม​แบ่ง​มรดก​ให้​ผม​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="14">แต่​พระเยซู​ตอบ​ว่า “พ่อ​หนุ่ม ใคร​เป็น​คน​ตั้ง​ให้​เรา​เป็น​ผู้แบ่งมรดก​ระหว่าง​คุณ​สอง​คน”</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “ระวัง​ความโลภ​ทุก​ชนิด เพราะ​ชีวิต​ที่​แท้​จริง​นั้น​ไม่​ได้​อยู่​ที่​การมี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้​ให้​ฟัง​ว่า “มี​ชาย​ที่​ร่ำรวย​คน​หนึ่ง ไร่นา​ของ​เขา​ให้​พืชผล​ดี​มาก</verse>
				<verse number="17">เขา​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘ข้า​จะ​ทำ​ยังไง​ดี ไม่​มี​ที่​จะ​เก็บ​พืชผล​พวกนี้​ของ​ข้า​แล้ว’</verse>
				<verse number="18">เขา​จึง​คิด​ว่า ‘อ๋อ รู้​แล้ว ข้า​จะ​รื้อ​ยุ้งฉาง​พวกนี้​ของ​ข้า​ทิ้ง​แล้ว​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ให้​ใหญ่​กว่า​เดิม เพื่อ​จะ​ได้​เก็บ​พืชผล​และ​สิ่งของ​ทั้งหมด​ของ​ข้า​ไว้​ที่​นั่น’</verse>
				<verse number="19">แล้ว​จะ​บอก​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘ข้า​ได้​เก็บ​สะสม​ของดีๆ​ไว้​ตั้ง​มากมาย​แล้ว มี​พอ​สำหรับ​หลาย​ปี ไป​กิน ดื่ม​และ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​สนุก​สนาน​ดี​กว่า’</verse>
				<verse number="20">แต่​พระเจ้า​บอก​กับ​เขา​ว่า ‘ไอ้​โง่ คืนนี้​เจ้า​ก็​จะ​ตาย​แล้ว แล้ว​ของ​ที่​เจ้า​สะสม​ไว้​จะ​ตก​ไป​เป็น​ของ​ใคร​กัน’</verse>
				<verse number="21">มัน​ก็​จะ​เป็น​อย่างนี้​แหละ สำหรับ​คน​ที่​ชอบ​สะสม​ความ​ร่ำรวย​ให้​กับ​ตัวเอง แต่​ไม่​ร่ำรวย​ใน​สายตา​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “เพราะ​อย่างนี้ เรา​ถึง​ขอ​บอก​พวก​คุณ​ว่า ไม่​ต้อง​กังวล​เกี่ยวกับ​ชีวิตนี้ ว่า​จะ​มี​อะไร​กิน หรือ​เป็น​ห่วง​ร่างกาย​ว่า​จะ​มี​อะไร​สวมใส่​ไหม</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ชีวิต​นั้น​สำคัญ​ยิ่ง​กว่า​อาหาร และ​ร่างกาย​สำคัญ​ยิ่งกว่า​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="24">ดู​อย่าง​อีกา​สิ มัน​ไม่​ต้อง​หว่าน​หรือ​เก็บเกี่ยว ไม่​มี​ห้องเก็บของ​หรือ​ยุ้งฉาง แต่​พระเจ้า​ก็​เลี้ยงดู​พวก​มัน พวก​คุณ​มี​ค่า​มาก​กว่า​นก​หลาย​เท่า​นัก</verse>
				<verse number="25">กังวล​ไป​ทำไม กังวล​แล้ว​ทำ​ให้​ชีวิต​คุณ​ยืด​ออก​ไป​ได้​อีก​สัก​ชั่วโมง​หรือ​เปล่า​ล่ะ</verse>
				<verse number="26">ถ้า​แม้​แต่​เรื่อง​เล็ก​แค่นี้ ยัง​ทำ​ไม่​ได้​เลย แล้ว​ยัง​จะ​ไป​กังวล​เกี่ยวกับ​เรื่อง​นั้น​เรื่องนี้​อีก​ทำไม</verse>
				<verse number="27">ดู​อย่าง​ดอกไม้ป่า​สิ​ว่า​มัน​โต​ได้​ยังไง มัน​ไม่​ได้​ทำงาน และ​ไม่​ได้​ปั่น​ด้าย​เอง แต่​ก็​ยัง​สวย​กว่า​กษัตริย์​ซาโลมอน​ใน​ชุด​เต็ม​ยศ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="28">ขนาด​หญ้า​ใน​ทุ่ง​ซึ่ง​อยู่​แค่​วันนี้ แล้ว​พรุ่งนี้​ถูก​เผา พระเจ้า​ยัง​รู้จัก​ที่​จะ​ตกแต่ง​ให้​สวย​แบบนี้ แล้ว​นับประสา​อะไร​กับ​พวก​คุณ​เล่า พระองค์​จะ​ไม่​ยิ่ง​ตกแต่ง​ให้​มาก​กว่า​ทุ่งหญ้า​หรือ พวก​คุณ​นี่​ช่าง​มี​ความ​เชื่อ​น้อย​เสีย​จริงๆ</verse>
				<verse number="29">เลิก​กังวล​เกี่ยวกับ​อาหาร​ได้​แล้ว ว่า​จะ​มี​อะไร​กิน​หรือ​ดื่ม</verse>
				<verse number="30">ชนชาติ​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ก็​ดิ้นรน​หา​สิ่ง​เหล่านี้​กัน แต่​พระบิดา​ของ​คุณ​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​สิ่ง​เหล่านี้​จำเป็น​สำหรับ​คุณ</verse>
				<verse number="31">แต่​ให้​ดิ้นรน​หา​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​แทน แล้ว​พระองค์​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​จำเป็น​ทั้งหมดนี้​กับ​คุณ”</verse>
				<verse number="32">“ฝูง​แกะ​เล็กๆ​เอ๋ย ไม่​ต้อง​กลัว​นะ เพราะ​พระบิดา​ของ​คุณ​ยินดี​ที่​จะ​มอบ​อาณาจักร​ให้​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="33">ให้​ไป​ขาย​ทรัพย์​สมบัติ​ที่​มี​อยู่ เอา​เงิน​ไป​แจก​ให้​กับ​คน​จน แล้ว​จัดหา​ถุงเงิน​ที่​ไม่​มี​วัน​เก่า​หรือ​ขาด​ให้​กับ​ตัวเอง คือ​ทรัพย์​สมบัติ​บน​สวรรค์​ที่​ไม่​มี​วัน​หมด ขโมย​ก็​ลัก​เอา​ไป​ไม่​ได้ และ​ตัว​มอด​ก็​กัดกิน​ไม่​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คุณ​อยู่​ที่​ไหน ใจ​ของ​คุณ​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย”</verse>
				<verse number="35">“แต่งตัว​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​รับใช้​อยู่​เสมอ และ​จุด​ตะเกียง​ให้​ส่อง​สว่าง​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="36">เหมือน​กับ​คน​ที่​กำลัง​คอย​เจ้านาย​ของ​ตน​กลับ​มา​จาก​งานแต่งงาน เมื่อ​เขา​มา​เคาะ​ประตู​เรียก ก็​จะ​ได้​เปิด​ให้​ทันที</verse>
				<verse number="37">พวก​คนใช้​ที่​เจ้านาย​กลับ​มา​พบ​ว่า​ยัง​คง​ตื่น​คอย​เขา​อยู่ ก็​ถือ​ว่า​มี​เกียรติ​จริงๆ เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า นาย​คน​นั้น​จะ​พา​พวก​คนใช้​ไป​นั่ง​ที่​โต๊ะ และ​เขา​ก็​จะ​ใส่​ผ้า​กัน​เปื้อน มา​คอย​ให้​บริการ​พวก​คนใช้​ที่​นั่ง​กิน​อยู่</verse>
				<verse number="38">ถ้า​นาย​กลับ​มา​ตอน​เที่ยงคืน​หรือ​ดึก​กว่า​นั้น แล้ว​พบ​ว่า​คนใช้​ยัง​อยู่​เตรียม​พร้อม​อย่าง​นั้น พวก​เขา​ก็​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="39">แต่​ให้​รู้​นะ​ว่า ถ้า​เจ้าของ​บ้าน​รู้ตัว​ว่า ขโมย​จะ​มา​เวลา​ไหน เขา​คง​ไม่​ปล่อย​ให้​ขโมย​งัด​เข้า​มา​ใน​บ้าน​แน่</verse>
				<verse number="40">พวก​คุณ​ก็​เหมือน​กัน ให้​เตรียม​พร้อม​อยู่​เสมอ เพราะ​บุตร​มนุษย์​จะ​มา​ตอน​ที่​คุณ​คาด​ไม่​ถึง”</verse>
				<verse number="41">เปโตร​ได้​ถาม​ว่า “อาจารย์​ครับ เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้ อาจารย์​เล่า​ให้​แต่​พวก​เรา​ฟัง​เท่า​นั้น หรือ​เล่า​ให้​กับ​ทุก​คน​ฟัง”</verse>
				<verse number="42">องค์​เจ้า​ชีวิต​จึง​ตอบ​ว่า “ใคร​คือ​พ่อบ้าน​ที่​ซื่อสัตย์​และ​ฉลาด ที่​เจ้านาย​มอบ​หมาย​ให้​ดูแล​และ​จัดหา​อาหาร​ให้​กับ​ทาส​อื่นๆ​ตาม​เวลา</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​นาย​กลับ​มา​เห็น​ทาส​คน​นั้น​ทำงาน​อย่าง​ดี ทาส​คน​นั้น​ก็​จะ​ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="44">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เจ้านาย​จะ​แต่งตั้ง​ทาส​คน​นั้น​ให้​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เขา</verse>
				<verse number="45">แต่​ถ้า​ทาส​คน​นั้น​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘นาย​ของ​ข้า​ยัง​ไม่​กลับ​มา​หรอก’ ก็​เลย​เริ่ม​ทุบตี​พวก​ทาส​ชาย​หญิง​คน​อื่นๆ​และ​กิน​ดื่ม​จน​เมามาย</verse>
				<verse number="46">เจ้านาย​จะ​กลับ​มา​ใน​วัน​และ​เวลา​ที่​เขา​ไม่​คาดคิด แล้ว​เขา​ก็​จะ​ถูก​ตัด​เป็น​ชิ้นๆ​พร้อม​กับ​ทาส​คน​อื่นๆ​ที่​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="47">ทาส​ที่​ไม่​ยอม​เตรียม​ตัว หรือ​ไม่​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​เจ้านาย​สั่ง​ให้​ทำ จะ​ถูก​เฆี่ยน​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="48">แต่​ถ้า​ทาส​ไม่​รู้​ว่า​เจ้านาย​สั่ง​ให้​ทำ​อะไร ก็​จะ​ถูก​เฆี่ยน​น้อย​หน่อย​เมื่อ​ทำ​ผิด พระเจ้า​ให้​พระพร​กับ​ใคร​มาก คน​นั้น​ก็​ต้อง​คืน​มาก พระเจ้า​ฝาก​ความรับผิดชอบ​ให้​กับ​ใคร​มาก พระองค์​ก็​จะ​คาด​หวัง​มาก​จาก​คนนั้น”</verse>
				<verse number="49">“เรา​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​โลกนี้​ลุก​เป็น​ไฟ เรา​อยาก​ให้​มัน​ลุก​เป็น​ไฟ​เดี๋ยวนี้​เลย</verse>
				<verse number="50">แต่​เรา​ต้อง​ได้รับ​การจุ่ม​ลง​ไป​ใน​ความทุกข์​เสีย​ก่อน เรา​เอง​ก็​รู้สึก​ทุกข์ใจ​มาก​จน​กว่า​มัน​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="51">อย่า​คิด​ว่า​เรา​มา​เพื่อ​นำ​ความ​สงบสุข​มา​ให้​กับ​โลกนี้ แต่​เรา​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​เกิด​การแตกแยก​ต่าง​หาก</verse>
				<verse number="52">ต่อไปนี้​ครอบครัว​ที่​มี​ห้า​คน​จะ​แตกแยก​กัน​เป็น​สอง​ฝ่าย สาม​ต่อ​สอง หรือ​สอง​ต่อ​สาม</verse>
				<verse number="53">จะ​เกิด​การ​แตกแยก​กัน​ระหว่าง​พ่อ​กับ​ลูกชาย แม่​กับ​ลูกสาว และ​แม่ผัว​กับ​ลูกสะใภ้”</verse>
				<verse number="54">แล้ว​พระเยซู​หัน​ไป​พูด​กับ​ชาวบ้าน​ว่า “เมื่อ​คุณ​เห็น​ก้อน​เมฆ​มืด​ครึ้ม​ลอย​มา​จาก​ทิศ​ตะวันตก คุณ​ก็​พูด​ว่า ‘ฝน​จะ​ตก​แล้ว’ แล้ว​มัน​ก็​ตก​จริงๆ</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​คุณ​เห็น​ลม​พัด​มา​จาก​ทิศ​ใต้ คุณ​ก็​บอก​ว่า ‘อากาศ​จะ​ร้อน​แน่ๆ’ และ​มัน​ก็​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="56">ไอ้​พวก​หน้าซื่อใจคด พวก​คุณ​รู้จัก​ที่​จะ​ตีความหมาย​ของ​ดิน​ฟ้า​อากาศ แต่​กลับ​ไม่​รู้จัก​ความหมาย​ของ​สิ่ง​ที่​กำลัง​เกิด​ขึ้น​ใน​ขณะนี้</verse>
				<verse number="57">คุณ​ตัดสินใจ​เอา​เอง​ไม่​ได้​หรือ ว่า​คุณ​ควร​จะ​ทำ​ยังไง</verse>
				<verse number="58">เมื่อ​คุณ​กำลัง​ไป​ศาล​กับ​คน​ที่​ฟ้องร้อง​คุณ พยายาม​ไกล่​เกลี่ย​กับ​เขา​ซะ​ใน​ระหว่าง​ทาง ไม่​อย่าง​นั้น​เขา​จะ​ลาก​ตัว​คุณ​ไป​พบ​ผู้พิพากษา และ​ผู้พิพากษา​ก็​จะ​ส่ง​ตัว​คุณ​ให้​กับ​ผู้คุม​เพื่อ​จับ​เข้า​คุก</verse>
				<verse number="59">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​คุณ​จะ​ถูก​ขัง​จน​กว่า​จะ​ใช้​หนี้​ครบ​ทุก​บาท​ทุก​สตางค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ตอน​นั้น​มี​บางคน​มา​เล่า​ให้​พระเยซู​ฟัง​ว่า มี​ชาว​กาลิลี​ซึ่ง​ถูก​ปีลาต​ฆ่า​ตาย ใน​ขณะ​ที่​กำลัง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​คิด​ว่า​สิ่งนี้​เกิด​ขึ้น​กับ​พวก​เขา เพราะ​พวก​เขา​บาป​หนา​กว่า​ชาว​กาลิลี​คน​อื่นๆ​หรือ</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​ไม่​ใช่​เลย แต่​ถ้า​พวก​คุณ​ไม่​ยอม​กลับตัว​กลับใจ พวก​คุณ​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="4">หรือ​อย่าง​คน​สิบแปด​คน​ที่​ถูก​หอคอย​สิโลอัม​พัง​ลง​มา​ทับ​ตาย​นั้น คุณ​คิด​ว่า พวก​เขา​เป็น​คน​บาป​หนา​กว่า​คน​ทั้ง​หมด​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​หรือ</verse>
				<verse number="5">ไม่​ใช่​เลย เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​คุณ​ไม่​กลับตัว​กลับใจ พวก​คุณ​ทั้งหมด​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​เหมือน​กับ​พวก​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ฟัง​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ปลูก​ต้น​มะเดื่อ​ไว้​ที่​สวน​ของ​ตน เขา​มา​เฝ้า​ดู​ลูก​ของ​มัน แต่​ก็​ไม่​เคย​เจอ​เลย</verse>
				<verse number="7">ชาย​คน​นั้น​จึง​พูด​กับ​คน​สวน​ว่า ‘ผม​มา​หา​ลูก​มะเดื่อ​เป็น​เวลา​สาม​ปี​แล้ว แต่​ก็​ไม่​เคย​เจอ​เลย โค่น​ทิ้ง​เถอะ​ปลูก​ไว้​ก็​เปลือง​เนื้อ​ที่​เปล่าๆ’</verse>
				<verse number="8">คน​เฝ้า​สวน​ตอบ​ว่า ‘นาย​ครับ ขอ​เวลา​อีก​ปี​เถอะ แล้ว​ผม​จะ​พรวน​ดิน​ใส่​ปุ๋ย​ให้​มัน</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ถ้า​ปี​หน้า​มัน​ออก​ลูก​ก็​ดี​ไป แต่​ถ้า​ยัง​ไม่​ออก​ลูก​อีก ก็​ค่อย​โค่น​มัน​ทิ้ง’”</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พระเยซู​กำลัง​สั่งสอน​อยู่​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="11">ใน​ที่​นั้น มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ผี​ชั่ว​เข้า​สิง​จน​พิการ​มา​เป็น​เวลา​สิบแปด​ปี​แล้ว นาง​หลังค่อม​และ​ยืด​ตัว​ตรง​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​นาง ก็​เรียก​นาง​เข้า​มา​พบ​และ​พูด​ว่า “หญิง​เอ๋ย เธอ​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​จาก​โรค​แล้ว”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ก็​วางมือ​ลง​บน​ตัว​นาง หญิง​คน​นั้น​ก็​ยืด​ตัว​ตรง​ขึ้น​ทันที และ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">แต่​ผู้นำ​ที่​ประชุม​ชาวยิว​โกรธ​มาก ที่​พระเยซู​รักษา​โรค​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา เขา​จึง​บอก​กับ​ประชาชน​ว่า “ใน​แต่​ละ​อาทิตย์ มี​เวลา​ทำงาน​ตั้ง​หก​วัน ให้​ไป​รักษา​กัน​ใน​วัน​เหล่า​นั้น อย่า​มา​รักษา​ใน​วัน​หยุด”</verse>
				<verse number="15">องค์​เจ้า​ชีวิต​จึง​ตอบ​เขา​ไป​ว่า “ไอ้​พวก​หน้าซื่อใจคด จริงๆ​แล้ว​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พวก​คุณ​แต่​ละ​คน​ก็​ได้​แก้​เชือก​วัว​หรือ​ลา เพื่อ​จูง​ออก​ไป​กิน​น้ำ​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="16">แล้ว​หญิง​คนนี้​ที่​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม ถูก​ซาตาน​ผูก​มัด​มา​เป็น​เวลา​สิบแปด​ปี​แล้ว มัน​ไม่​ถูกต้อง​หรือ​ที่​จะ​ปลดปล่อย​ให้​เธอ​เป็น​อิสระ​ใน​วันหยุดทางศาสนา”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระองค์​พูด​อย่างนี้ ก็​ทำ​ให้​คน​ที่​ต่อต้าน​พระองค์​อับอายขายหน้า แต่​คน​อื่นๆ​ก็​ชื่นชม​ยินดี​ใน​สิ่ง​ยอดเยี่ยม​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ทำ</verse>
				<verse number="18">พระเยซู​พูด​ว่า “อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​กับ​อะไร จะ​เปรียบเทียบ​กับ​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="19">มัน​เปรียบ​เหมือน​กับ​เมล็ด​มัสตาร์ด​ที่​มี​คน​นำ​ไป​ปลูก​ไว้​ใน​สวน เมื่อ​เมล็ด​นั้น​เติบโต​ขึ้น​ก็​กลาย​เป็น​ต้นไม้​ใหญ่ ที่​มี​นก​มา​ทำ​รัง​ตาม​กิ่งก้าน​ของ​มัน​ได้”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​อีก​ว่า “จะ​เปรียบ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​กับ​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="21">มัน​ก็​เหมือน เชื้อฟู​ที่​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ผสม​ลง​ไป​ใน​แป้ง​สาม​ถัง แล้ว​มัน​ทำ​ให้​แป้ง​ทั้ง​ก้อน​ฟู​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ก็​สั่งสอน​ไป​เรื่อยๆ​ตาม​เมือง​และ​หมู่บ้าน​ต่างๆ​ที่​พระองค์​ผ่าน​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">มี​คน​หนึ่ง​ถาม​ว่า “อาจารย์ คน​ที่​จะ​รอด​นั้น​มี​อยู่​นิด​เดียว​หรือ” พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า</verse>
				<verse number="24">“คุณ​ต้อง​พยายาม​สุดความสามารถ​ที่​จะ​ผ่าน​ประตู​ที่​แคบ​นั้น​เข้า​ไป​ให้​ได้ เพราะ​จะ​มี​หลาย​คน​ที่​พยายาม แต่​ก็​เข้า​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เจ้าของ​บ้าน​ลุก​ขึ้น​มา​ปิด​ประตู พวก​คุณ​ก็​จะ​ยืน​อยู่​ข้างนอก​เคาะ​ประตู และ​อ้อนวอน​ว่า ‘ท่าน ช่วย​เปิด​ประตู​ให้​พวก​เรา​หน่อย​ครับ’ แต่​เจ้า​ของ​บ้าน​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​เป็น​ใคร หรือ​มา​จาก​ไหน’</verse>
				<verse number="26">คุณ​จะ​ตอบ​ว่า ‘พวก​เรา​เคย​กิน​และ​ดื่ม​ด้วย​กัน​กับ​ท่าน​ไง และ​ท่าน​ยัง​เคย​สั่งสอน​พวก​เรา​ตาม​ท้องถนน​ใน​เมือง’</verse>
				<verse number="27">เจ้า​ของ​บ้าน​จะ​ตอบ​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้​ว่า​เจ้า​เป็น​ใคร หรือ​มา​จาก​ไหน ไป​ให้​พ้น ไอ้​พวก​ทำ​ชั่ว’</verse>
				<verse number="28">พวก​คุณ​จะ​ยืน​ร้องไห้​ขบเขี้ยว​เคี้ยวฟัน​อย่าง​เจ็บปวด​อยู่​ที่​นั่น เมื่อ​เห็น​อับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ทั้งหมด​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า แต่​พวก​คุณ​กลับ​ถูก​โยน​ออก​มา​ข้างนอก</verse>
				<verse number="29">จะ​มี​คน​มา​จาก​ตะวันออก ตะวันตก จาก​เหนือ​และ​ใต้​มา​ร่วม​ใน​งานเลี้ยง​ที่​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">แล้ว​คุณ​จะ​เห็น​ว่า​พวก​ที่​เคย​อยู่​ท้ายๆ​จะ​กลาย​มา​เป็น​พวก​แรกๆ​และ​พวก​ที่​เคย​อยู่​แรกๆ​จะ​กลาย​มา​เป็น​พวก​ท้ายๆ”</verse>
				<verse number="31">ใน​เวลา​นั้น​มี​พวก​ฟาริสี​มา​บอก​พระเยซู​ว่า “ไป​จาก​ที่​นี่​เร็ว​เพราะ​เฮโรด​อยาก​จะ​ฆ่า​อาจารย์”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​พระเยซู​ก็​ตอบ​ว่า “ไป​บอก ไอ้​หมา​จิ้งจอก นั้น​ด้วย​ว่า เรา​จะ​ขับ​ผี​ชั่ว และ​รักษา​โรค​ต่อ​ไป​ใน​วันนี้ พรุ่งนี้ แล้ว​ใน​วันที่​สาม​เรา​ก็​จะ​ทำงาน​จน​เสร็จ​หมด</verse>
				<verse number="33">แต่​เรา​จะ​ต้อง​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป ใน​วันนี้ พรุ่งนี้ และ​มะรืนนี้ เพราะ​ผู้พูดแทนพระเจ้า​จะ​โดน​ฆ่า​ตาย​นอก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="34">เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม เจ้า​ได้​ฆ่า​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​และ​เอา​หิน​ขว้าง​คน​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา​หา​เจ้า​จน​ตาย มี​หลาย​ครั้ง​ที่​เรา​อยาก​จะ​โอบ​ลูกๆ​ของ​เจ้า​เข้า​มา เหมือน​แม่​ไก่​กก​ลูก​อยู่​ใต้​ปีก​ของ​มัน แต่​เจ้า​ก็​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="35">ตอนนี้​บ้าน​ของ​พวก​เจ้า​จะ​ถูก​ทอดทิ้ง​ให้​รกร้าง เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​พวก​เจ้า​จะ​ไม่​ได้​เห็น​เรา​อีก จน​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​พวก​เจ้า​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​พระเจ้า​อวยพร​คน​ที่​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ครั้งหนึ่ง​ใน​วันหยุดทางศาสนา พระเยซู​ไป​กิน​อาหาร​ที่​บ้าน​ของ​ผู้นำ​ฟาริสี​คน​หนึ่ง พวก​ฟาริสี​ก็​จับตา​มอง​พระองค์​อย่าง​ใกล้ชิด</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​แขน​ขา​บวม​มาก​มา​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​จึง​ถาม​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ และ​พวก​ฟาริสี​ว่า “ผิด​กฎปฏิบัติ​หรือ​เปล่า​ที่​จะ​รักษา​โรค​ใน​วัน​หยุด”</verse>
				<verse number="4">แต่​พวก​เขา​ไม่​ตอบ พระเยซู​จึง​จับ​ต้อง​ตัว​ชาย​คน​นั้น และ​รักษา​เขา​แล้ว​ส่ง​เขา​กลับ​ไป</verse>
				<verse number="5">พระองค์​หัน​มา​ถาม​พวก​นั้น​ว่า “ถ้า​ลูก​ของ​คุณ​หรือ​วัว​ของ​คุณ​ตก​บ่อ​ใน​วันหยุด พวก​คุณ​จะ​ไม่​รีบ​ช่วย​ดึง​ขึ้น​มา​หรือ”</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ก็​เงียบ ไม่​รู้​จะ​ตอบ​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ว่า​แขก​ที่​มา​ใน​งาน​ชอบ​เลือก​นั่ง​ใน​ที่​ที่​มี​เกียรติ พระองค์​ก็​เลย​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​สอน​ว่า</verse>
				<verse number="8">“เมื่อ​มี​คน​เชิญ​คุณ​ไป​งาน​แต่งงาน อย่า​ไป​เลือก​นั่ง​ใน​ที่​ที่​มี​เกียรติ เพราะ​เจ้าภาพ​อาจ​จะ​เชิญ​แขก​ที่​สำคัญ​กว่า​คุณ​มา</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เจ้าภาพ​จะ​มา​บอก​กับ​คุณ​ว่า ‘ช่วย​ลุก​ให้​แขก​คนนี้​นั่ง​หน่อย’ คุณ​ก็​จะ​เสียหน้า และ​ต้อง​เลื่อน​ไป​นั่ง​ที่​ที่​ไม่​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="10">ทำ​อย่างนี้​สิ เวลา​ไป​งานเลี้ยง​ให้​ไป​นั่ง​ใน​ที่​ที่​ไม่​มี​เกียรติ ซึ่ง​เมื่อ​เจ้าภาพ​เห็น​ก็​จะ​มา​บอก​กับ​คุณ​ว่า ‘เพื่อน​รัก ย้าย​ขึ้น​มา​นั่ง​ใน​ที่​ที่​มี​เกียรติ​นี้​เถิด’ คุณ​ก็​จะ​ได้หน้า​ต่อ​หน้า​แขก​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="11">เพราะ​คน​ที่​ยก​ตัวเอง​จะ​ต้อง​ถูก​กด​ลง และ​คน​ที่​ถ่อมตัว​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระเยซู​ก็​หัน​มา​พูด​กับ​เจ้าของ​บ้าน​ว่า “เมื่อ​คุณ​จัด​งานเลี้ยง​มื้อ​กลาง​วัน หรือ​มื้อ​เย็น​ก็​ตาม อย่า​เชิญ​เพื่อนฝูง ญาติพี่น้อง​หรือ​เพื่อน​บ้าน​ที่​มี​อัน​จะ​กิน​มา เพราะ​คน​พวกนี้​จะ​เลี้ยง​ตอบแทน</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​คุณ​จัด​งานเลี้ยง ให้​เชิญ​คนยากจน คนพิการ คนขาเป๋ คนตาบอด</verse>
				<verse number="14">เพราะ​คน​พวกนี้​ไม่​สามารถ​จ่าย​คืน​ได้ แต่​พระเจ้า​จะ​ให้​เกียรติ และ​ให้​รางวัล​กับ​คุณ ใน​วัน​ที่​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​จะ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย”</verse>
				<verse number="15">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​กิน​อยู่​ที่​นั่น เมื่อ​ได้ยิน​เรื่องนี้​ก็​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ​สำหรับ​คน​ที่​ได้​กิน​อาหาร​ที่​งานเลี้ยง​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ก็​ตอบ​เป็น​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​จัด​งานเลี้ยง​ใหญ่โต และ​เชิญ​แขก​มา​มากมาย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เตรียม​ทุก​อย่าง​เรียบร้อย​แล้ว เขา​ก็​ส่ง​คนใช้​ออก​ไป​บอก​กับ​แขก​ทั้งหลาย​ว่า ‘มา​ได้​แล้ว​ครับ ทุก​อย่าง​พร้อม​แล้ว’</verse>
				<verse number="18">แต่​แขก​แต่​ละ​คน​ก็​แก้​ตัว​กัน​ต่างๆ​นานา คน​แรก​บอก​ว่า ‘ขอโทษ​ที ไป​ไม่​ได้ ต้อง​ไป​ดูแล​นา​ที่​เพิ่ง​ซื้อ​มา​ใหม่’</verse>
				<verse number="19">อีก​คน​หนึ่ง​ก็​บอก​ว่า ‘ขอโทษ​ที​ไป​ไม่​ได้ เพิ่ง​ซื้อ​วัว​มา​ห้า​คู่ ต้อง​ไป​ทด​สอบ​มัน​ดู​หน่อย’</verse>
				<verse number="20">อีก​คน​หนึ่ง​ก็​บอก​ว่า ‘เพิ่ง​แต่งงาน ไป​ไม่​ได้​หรอก’</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​คนใช้​กลับ​มา​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​เจ้านาย​ฟัง เจ้านาย​ก็​โกรธ​มาก จึง​สั่ง​คนใช้​ว่า ‘รีบ​ไป​ที่​ถนน​ตาม​ตรอก​ซอกซอย​ใน​เมืองนี้ และ​พา​คนยากจน คนพิการ คนขาเป๋​และ​คนตาบอด​มา​ที่​นี่’</verse>
				<verse number="22">ต่อมา​คนใช้​นั้น​มา​รายงาน​เจ้านาย​ว่า ‘ผม​ทำ​ตาม​ที่​ท่าน​สั่ง​แล้ว แต่​ก็​ยัง​มี​ที่​ว่าง​เหลือ​อยู่​อีก’</verse>
				<verse number="23">เจ้านาย​จึง​สั่ง​ว่า ‘ถ้า​งั้น ให้​ออก​ไป​ถนน​นอก​เมือง​และ​ตาม​ถนน​ใน​ชนบท ไป​เร่งเร้า​พวก​เขา​มา ให้​บ้าน​ของ​เรา​เต็ม​ให้​ได้</verse>
				<verse number="24">เรา​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า พวก​นั้น​ที่​เรา​ได้​เชิญ​ใน​ตอน​แรก​จะ​ไม่​มี​ใคร​ได้​ชิม​อาหาร​ใน​งานเลี้ยง​ของ​เรา​เลย’”</verse>
				<verse number="25">ผู้คน​มากมาย​เดิน​ตาม​พระเยซู​ไป พระองค์​หัน​มา​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="26">“ถ้า​พวก​คุณ​อยาก​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา คุณ​ต้อง​เกลียด พ่อ​แม่ เมีย ลูกๆ​รวมทั้ง​พี่น้อง​และ​ชีวิต​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="27">คน​ที่​ไม่​ได้​แบก​ไม้กางเขน​ของ​ตัวเอง​ตาม​เรา​มา ก็​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="28">สมมุติ​ว่า คุณ​ต้องการ​จะ​สร้าง​หอคอย สิ่ง​แรก​ที่​คุณ​ต้อง​ทำ​คือ ต้อง​คิด​ราคา​ค่า​ก่อสร้าง​ก่อน ดู​ว่า​มี​เงิน​พอ​หรือ​เปล่า</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ไม่​อย่าง​นั้น เมื่อ​คุณ​ลง​ฐาน​แล้ว​เกิด​เงิน​หมด​ก็​ต้อง​หยุด​สร้าง คน​อื่น​เห็น​ก็​จะ​หัวเราะ​เยาะ​เอา​ได้</verse>
				<verse number="30">ว่า ‘คนนี้​ลงมือ​สร้าง แต่​ไม่​มี​ปัญญา​สร้าง​ให้​เสร็จ’</verse>
				<verse number="31">หรือ​สมมุติ​ว่า​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง​จะ​ออก​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​กษัตริย์​อีก​องค์​หนึ่ง เขา​จะ​ไม่​นั่ง​ลง​วางแผน​ก่อน​หรือ ว่า​ทหาร​หนึ่ง​หมื่น​คน​ของ​เขา​จะ​ไป​สู้​ชนะ​ทหาร​สอง​หมื่น​คน​ที่​ยกทัพ​มา​ได้​หรือ​เปล่า</verse>
				<verse number="32">ถ้า​เขา​คิด​ว่า​สู้​ไม่​ได้ เขา​จะ​ต้อง​รีบ​ส่ง​คน​ไป​เจรจา​ขอ​สงบศึก ใน​ขณะ​ที่​กองทัพ​นั้น​ยัง​อยู่​อีก​ไกล</verse>
				<verse number="33">ก็​เหมือน​กัน ถ้า​คุณ​ไม่​ยอม​สละ​ทุก​สิ่ง​ที่​คุณ​มี​อยู่ คุณ​ก็​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="34">“เกลือ​เป็น​สิ่ง​ดี แต่​ถ้า​เกลือ​นั้น​หมด​รส​เค็ม​แล้ว ก็​จะ​ทำ​ให้​มัน​เค็ม​อีก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="35">จะ​เอา​ไป​ใส่​ดิน​หรือ​ผสม​กับ​ปุ๋ย​ก็​ไม่​ได้ มี​แต่​ต้อง​โยน​ทิ้ง​ไป​เท่า​นั้น คน​ที่​มี​หู​ก็​ฟัง​เอา​ไว้​ให้​ดี”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">ใน​เวลา​นั้น​มี​พวก​เก็บภาษี และ​พวก​คน​บาป​ทั้งหลาย ต่าง​ก็​รุม​ล้อม​กัน​เข้า​มา​ฟัง​พระเยซู​สั่งสอน</verse>
				<verse number="2">พวก​ฟาริสี​และ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ก็​บ่น​กัน​ว่า “คนนี้​ยอม​ต้อนรับ​คน​บาป​และ​ยัง​กิน​อาหาร​กับ​พวก​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​จึง​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้​ให้​ฟัง​ว่า</verse>
				<verse number="4">“สมมุติ​ว่า พวก​คุณ​คน​หนึ่ง​มี​แกะ​อยู่​หนึ่งร้อย​ตัว แล้ว​ตัว​หนึ่ง​หลงหาย​ไป เขา​จะ​ไม่​ทิ้ง​แกะ​เก้าสิบเก้า​ตัว​ไว้​ใน​ทุ่งหญ้า​แล้ว​ออก​ไป​ตาม​หา​แกะ​ตัว​ที่​หาย​ไป​จน​กว่า​จะ​พบ​หรือ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พบ​แกะ​ตัว​นั้น​แล้ว​เขา​ก็ดี​ใจ​มาก แบก​มัน</verse>
				<verse number="6">กลับ​มา​บ้าน แล้ว​เรียก​เพื่อน​บ้าน​เพื่อนฝูง​มา​พร้อมหน้า​กัน​และ​บอก​ว่า ‘มา​ร่วม​ฉลอง​กัน​หน่อย เพราะ​ฉัน​พบ​แกะ​ที่​หลงหาย​ไป​แล้ว’</verse>
				<verse number="7">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​สวรรค์​ก็​เหมือน​กัน เมื่อ​มี​คน​บาป​คน​หนึ่ง​กลับตัว​กลับใจ ก็​จะ​เป็น​เรื่อง​ที่​น่า​ยินดี​มาก​กว่า​มี​คนดี​เก้าสิบเก้า​คน​ที่​ไม่​ต้อง​กลับตัว​กลับใจ”</verse>
				<verse number="8">“สมมุติ​ว่า​หญิง​คน​หนึ่ง​มี​เหรียญ​เงิน อยู่​สิบ​เหรียญ แล้ว​ทำ​ตก​หาย​ไป​หนึ่ง​เหรียญ นาง​จะ​ไม่​จุด​ตะเกียง​และ​กวาด​บ้าน ค้นหา​ทุก​ซอก​ทุก​มุม​จน​กว่า​จะ​พบ​หรือ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​หา​เหรียญ​นั้น​เจอ​แล้ว นาง​ก็​เชิญ​เพื่อน​บ้าน​เพื่อน​ฝูง​มา​พร้อม​หน้า และ​พูด​ว่า ‘มา​ร่วม​ฉลอง​กัน​หน่อย เพราะ​ฉัน​พบ​เหรียญ​ที่​หล่น​หาย​ไป​แล้ว’</verse>
				<verse number="10">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พระเจ้า​ก็​ชื่นชม​ยินดี​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน​ต่อหน้า​พวก​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์ เมื่อ​มี​คน​บาป​คน​หนึ่ง​กลับตัว​กลับใจ”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​พูด​ว่า “ชาย​คน​หนึ่ง​มี​ลูกชาย​สอง​คน</verse>
				<verse number="12">ลูก​คน​เล็ก​พูด​ว่า ‘พ่อ​ครับ ช่วย​แบ่ง​สมบัติ​ส่วน​ที่​เป็น​ของ​ลูก​ให้​ด้วย’ พ่อ​จึง​แบ่ง​สมบัติ​ให้​กับ​ลูกชาย​ทั้ง​สอง​ไป</verse>
				<verse number="13">หลัง​จาก​นั้น​ไม่​นาน ลูก​คน​เล็ก​ก็​รวบรวม​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​เขา เดินทาง​ไป​เมือง​ไกล และ​เขา​ก็​ใช้​จ่าย​เงินทอง​อย่าง​สุรุ่ยสุร่าย</verse>
				<verse number="14">จน​หมด​เนื้อ​หมดตัว พอ​เกิด​กันดารอาหาร​อย่าง​รุนแรง​ทั่ว​แผ่นดิน​นั้น เขา​ก็​เริ่ม​ไม่​มี​อะไร​จะ​กิน</verse>
				<verse number="15">เขา​ก็​เลย​ไป​รับจ้าง​ทำงาน​กับ​ชาว​เมือง​นั้น​คน​หนึ่ง เขา​ถูก​ส่ง​ให้​ไป​เลี้ยง​หมู​ใน​ทุ่ง​นา</verse>
				<verse number="16">เขา​หิว​มาก อยาก​จะ​กิน​อาหาร​ที่​หมู​กิน แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​ให้​อะไร​เขา​กิน​เลย</verse>
				<verse number="17">ในที่สุด เขา​ก็​สำนึกตัว​ได้​และ​พูด​ว่า ‘ลูกจ้าง​ของ​พ่อ​เรา​มี​อาหาร​กิน​อย่าง​เหลือเฟือ แต่​ดู​เรา​สิ กำลัง​จะ​อด​ตาย​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​กลับ​ไปหา​พ่อ​และ​พูด​กับ​พ่อ​ว่า “พ่อ​ครับ ลูก​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระเจ้า​และ​ต่อ​ตัว​พ่อ</verse>
				<verse number="19">ลูก​ไม่​สมควร​ที่​จะ​เป็น​ลูก​ของ​พ่อ​อีก​ต่อ​ไป ให้​ลูก​เป็น​ลูกจ้าง​คน​หนึ่ง​ของ​พ่อ​เถอะ​ครับ”’</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​เขา​จึง​ลุก​ขึ้น​กลับ​ไป​หา​พ่อ​ของ​เขา ขณะ​ที่​เขา​ยัง​อยู่​แต่​ไกล พ่อ​ของ​เขา​ก็​มองเห็น​และ​เวทนาสงสาร วิ่ง​ออก​ไป​สวมกอด​และ​จูบ​เขา</verse>
				<verse number="21">ลูกชาย​จึง​พูด​ว่า ‘พ่อ​ครับ ลูก​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พระเจ้า​และ​ต่อ​พ่อ ลูก​ไม่​สมควร​ที่​จะ​เป็น​ลูก​ของ​พ่อ​อีก​ต่อ​ไป’</verse>
				<verse number="22">แต่​พ่อ​หัน​ไป​สั่ง​คน​ใช้​ว่า ‘เร็วๆ​เข้า​ไป​เอา​เสื้อผ้า​ที่​ดี​ที่​สุด​มา​ใส่​ให้​เขา เอา​แหวน​มา​สวม​นิ้ว​เขา​และ​เอา​รองเท้า​มา​ใส่​ให้​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ไป​ฆ่า​ลูก​วัว​ตัว​อ้วน​พี​มา​เลี้ยง​ฉลอง​กัน</verse>
				<verse number="24">เพราะ​ลูก​ข้า​คนนี้ ได้​ตาย​ไป​แล้ว​แต่​ฟื้นขึ้น​มา​ใหม่ เคย​หลงหาย​ไป​แต่​ตอนนี้​พบ​แล้ว’ แล้ว​พวก​เขา​ก็​เลี้ยงฉลอง​กัน</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ลูกชาย​คนโต​ที่​ทำงาน​อยู่​ใน​ทุ่ง​กลับ​มา​ใกล้​จะ​ถึง​บ้าน เขา​ได้ยิน​เสียง​ร้องรำ​ทำเพลง​กัน</verse>
				<verse number="26">จึง​เรียก​คนใช้​เข้า​ไป​ถาม​ว่า ‘เกิด​อะไร​ขึ้น’</verse>
				<verse number="27">คนใช้​จึง​ตอบ​ว่า ‘น้องชาย​ของ​ท่าน​กลับ​มา​บ้าน​ด้วย​ความปลอดภัย พ่อ​ของ​ท่าน​ก็​เลย​ให้​ฆ่า​ลูก​วัว​ตัว​อ้วน​พี​เลี้ยง​ฉลอง​กัน’</verse>
				<verse number="28">พี่ชาย​โกรธ​มาก​และ​ไม่​ยอม​เข้า​ไป​ใน​งานเลี้ยง พ่อ​เขา​จึง​ออก​มา​ขอร้อง​ให้​เข้า​ไป​ข้าง​ใน</verse>
				<verse number="29">แต่​เขา​ตอบ​พ่อ​ไป​ว่า ‘ดู​เอา​เถอะ ผม​รับใช้​พ่อ​มา​หลาย​ปี และ​ไม่​เคย​ขัด​คำสั่ง​พ่อ​เลย แต่​พ่อ​ยัง​ไม่​เคย​ให้​อะไร​ผม​เลย แม้แต่​แพะ​สัก​ตัว​เพื่อ​เลี้ยงฉลอง​กับ​เพื่อน​ฝูง​ก็​ไม่​มี</verse>
				<verse number="30">แต่​พอ​ไอ้ลูก​ของ​พ่อ​คนนี้​กลับ​มา หลัง​จาก​ที่​ผลาญ​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​พ่อ​ไป​กับ​หญิง​โสเภณี​จน​หมดเกลี้ยง พ่อ​ก็​ฆ่า​ลูกวัว​ตัว​อ้วนพี​ฉลอง​ให้​กับ​มัน’</verse>
				<verse number="31">พ่อ​จึง​พูด​ว่า ‘ลูกรัก ลูก​อยู่​กับ​พ่อ​ตลอด​เวลา ทรัพย์​สมบัติ​ทุก​อย่าง​ของ​พ่อ​ก็​เป็น​ของ​ลูก​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="32">แต่​พวก​เรา​ควร​จะ​ดีใจ​และ​เฉลิม​ฉลอง​กัน เพราะ​น้อง​ตาย​ไป​แล้ว​แต่​ฟื้นขึ้น​มา​ใหม่ หลงหาย​ไป​แล้ว​แต่​กลับ​พบ​กัน​อีก’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “เศรษฐี​คน​หนึ่ง​ได้​จ้าง​ผู้จัดการ​มา​ดูแล​กิจการ​ของ​เขา ต่อมา​มี​คน​มา​ฟ้อง​ว่า ผู้จัดการ​คนนี้​ใช้จ่าย​เงินทอง​ของ​เศรษฐี​อย่าง​สุรุ่ย​สุร่าย</verse>
				<verse number="2">เศรษฐี​จึง​เรียก​ผู้จัดการ​คน​นั้น​มา​ถาม​ว่า ‘เจ้า​จะ​แก้​ตัว​ว่า​ยังไง​ใน​เรื่อง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​นี้ ไป​เอา​บัญชี​ที่​เจ้า​จัดการ​อยู่​คืน​มา เรา​ไล่​เจ้า​ออก​แล้ว’</verse>
				<verse number="3">ผู้จัดการ​คนนี้ จึง​คิด​ใน​ใจ​ว่า ‘ทำ​ยังไง​ดี นาย​กำลัง​จะ​ไล่​ออก จะ​ไป​ขุด​ดิน​ก็​ไม่​มี​แรง จะ​ไป​ขอ​ทาน​ก็​อาย​เขา</verse>
				<verse number="4">อ๋อ รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​ยังไง​ดี จะ​ได้​มี​คน​ต้อนรับ​เข้า​บ้าน​เขา​ตอน​ที่​ตก​งาน’</verse>
				<verse number="5">เขา​จึง​เรียก​ลูกหนี้​ของ​นาย​มา​ถาม​ที​ละ​คน เขา​ถาม​คน​แรก​ว่า ‘คุณ​เป็น​หนี้​นาย​ผม​อยู่​เท่าไหร่’</verse>
				<verse number="6">เขา​ตอบ​ว่า ‘น้ำมัน​มะกอก​ร้อย​ถัง’ ผู้จัดการ​จึง​บอก​เขา​ว่า ‘นี่​ใบ​กู้​ยืม​ของ​คุณ รีบ​นั่ง​ลง​แก้​เป็น​ห้าสิบ​ถัง​เร็ว​เข้า’</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เขา​ก็​ถาม​คน​ที่​สอง​ว่า ‘คุณ​เป็น​หนี้​อยู่​เท่าไหร่’ เขา​ก็​ตอบ​ว่า ‘ข้าว​สาลี​หนึ่ง​ร้อย​ถัง’ ผู้จัดการ​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘เอา​ใบ​กู้​ยืม​นี้​ไป​แก้​เป็น​แปดสิบ​ถัง’</verse>
				<verse number="8">เศรษฐี​ก็​ชม​ผู้จัดการ​ขี้โกง​คนนี้​ว่า​เอา​ตัว​รอด​เก่ง ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​คน​ของ​โลกนี้​เอา​ตัว​รอด​ใน​เรื่อง​แบบนี้​เก่ง​กว่า​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ให้​ใช้​เงินทอง​ที่​มี​อยู่​ใน​โลกนี้​คบหา​เพื่อน​ไว้ เพราะ​เมื่อ​เงินทอง​หมด​ไป เพื่อนๆ​ก็​จะ​ได้​ต้อนรับ​คุณ​เข้า​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​ถาวร​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ไว้ใจ​ได้​ใน​เรื่อง​เล็กๆ​ก็​จะ​ไว้ใจ​ได้​ใน​เรื่อง​ใหญ่ๆ​ด้วย แต่​คน​ที่​ไว้ใจ​ไม่​ได้​แม้แต่​ใน​เรื่อง​เล็กๆ​ก็​จะ​ไว้ใจ​ไม่​ได้​ใน​เรื่อง​ใหญ่ๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ขนาด​ทรัพย์​สมบัติ​ใน​โลกนี้ ยัง​ไว้ใจ​คุณ​ไม่​ได้​เลย แล้ว​จะ​ไว้ใจ​ให้​คุณ​ดูแล​ทรัพย์​สมบัติ​เที่ยงแท้​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ของ​ของ​คน​อื่น ยัง​ไว้ใจ​คุณ​ไม่​ได้​เลย แล้ว​ใคร​จะ​กล้า​ให้​คุณ​เป็น​เจ้าของ​อะไร​เล่า</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ทาส​คน​ไหน​รับใช้​นาย​สอง​นาย​ได้ เพราะ​เขา​จะ​เกลียด​นาย​คน​หนึ่ง และ​รัก​อีก​คน​หนึ่ง หรือ​ไม่​ก็​จะ​ทุ่มเท​ให้​กับ​คน​หนึ่ง และ​จะ​ดูถูก​อีก​คน​หนึ่ง พวก​คุณ​จะ​รับใช้​พระเจ้า และ​เงิน​ทอง​พร้อมๆ​กัน​ไม่​ได้​หรอก”</verse>
				<verse number="14">ฝ่าย​พวก​ฟาริสี​ที่​เห็น​แก่​เงิน เมื่อ​ได้ยิน​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​ก็​หัวเราะ​เยาะ​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">พระองค์​จึง​พูด​ว่า “พวก​คุณ​พยายาม​จะ​ให้​คน​มอง​ว่า​คุณ​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า แต่​พระเจ้า​รู้​ว่า​จิตใจ​ของ​พวก​คุณ​ชั่วร้าย สิ่ง​ที่​มนุษย์​เห็น​ว่า​สุดยอด พระเจ้า​กลับ​เห็น​ว่า​น่าขยะแขยง</verse>
				<verse number="16">แต่​ก่อน​นั้น​พระเจ้า​ให้​กฎ​ต่างๆ​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส และ​ให้​คำพูด​ต่างๆ​ผ่าน​มา​ทาง​ผู้พูดแทนพระเจ้า จน​กระทั่ง​มา​ถึง​สมัย​ของ​ยอห์น​คน​ที่​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​นั้น นับ​ตั้งแต่​สมัย​ของ​ยอห์น​เป็น​ต้นมา ข่าวดี​เกี่ยวกับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​ประกาศ​ออก​ไป ทำ​ให้​ทุกคน​ตอบ​สนอง​ต่อ​ข่าวดีนี้​อย่าง​เอา​เป็น​เอา​ตาย</verse>
				<verse number="17">ให้​ฟ้า​และ​ดิน​หาย​ไป ยัง​ง่าย​กว่า ที่​จะ​ให้​จุด​หนึ่ง​หรือ​ตัว​อักษร​หนึ่ง​ใน​กฎปฏิบัติ หมด​ผลบังคับ​ไป</verse>
				<verse number="18">ผู้ชาย​ที่​หย่า​กับ​ภรรยา​ของ​ตน​แล้ว​ไป​แต่งงาน​ใหม่ ก็​ถือ​ว่า​มี​ชู้ และ​ผู้ชาย​ที่​มา​แต่งงาน​กับ​หญิง​ที่​หย่าร้าง​นี้ ก็​ถือ​ว่า​มี​ชู้​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ครั้ง​หนึ่ง​มี​เศรษฐี​คน​หนึ่ง เขา​แต่งกาย​ด้วย​ชุด​สีม่วง​ราคา​แพง และ​ผ้า​ป่าน​เนื้อ​ดี และ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​หรูหรา​ทุก​วัน</verse>
				<verse number="20">มี​ขอทาน​คน​หนึ่ง​ชื่อ ลาซารัส มี​แผล​เต็มตัว​ไปหมด นอน​อยู่​หน้า​ประตู​บ้าน​เศรษฐี</verse>
				<verse number="21">เขา​อยาก​จะ​กิน​แค่​อาหาร​ที่​ตก​จาก​โต๊ะ​ของ​เศรษฐี หมา​ก็​มา​เลีย​แผล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">ต่อมา​เมื่อ​ขอ​ทาน​นั้น​ตาย เหล่า​ทูตสวรรค์​ก็​มา​รับ​เขา​ไป​อยู่​กับ​อับราฮัม เศรษฐี​ก็​ตาย​เหมือน​กัน และ​ถูก​ฝัง​ไว้</verse>
				<verse number="23">เศรษฐี​ไป​อยู่​ใน​แดน​คน​ตาย และ​ได้รับ​ความทุกข์ทรมาน​มาก เขา​มอง​เห็น​อับราฮัม​อยู่​แต่​ไกล และ​เห็น​ลาซารัส​อยู่​ข้างๆ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="24">เศรษฐี​จึง​ร้อง​ตะโกน​ว่า ‘คุณ​พ่อ​อับราฮัม สงสาร​ผม​ด้วย​เถิด​ครับ ช่วย​ส่ง​ลาซารัส​มา​นี่​หน่อย เพื่อ​เอา​ปลาย​นิ้ว​จุ่ม​น้ำ​มา​แตะ​ลิ้น​ของ​ผม​ให้​เย็น​ลง เพราะ​ผม​เจ็บปวด​ทรมาน​เหลือ​เกิน​ใน​เปลว​ไฟนี้’</verse>
				<verse number="25">แต่​อับราฮัม​พูด​ว่า ‘ลูก​เอ๋ย จำ​ได้​ไหม​ตอน​ที่​เจ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​นั้น เจ้า​ได้รับ​แต่​สิ่ง​ดีๆ​แต่​ลาซารัส​นั้น​ได้รับ​แต่​สิ่ง​ที่​ไม่​ดี ตอนนี้​เขา​มี​ความสุข​อยู่​ที่​นี่ ส่วน​เจ้า​ได้รับ​ความทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="26">นอก​จาก​นั้น​ก็​มี​เหว​กว้าง​ใหญ่​ขวางกั้น​พวก​เรา​อยู่ เพื่อ​ไม่​ให้​ไป​มา​หา​สู่​กัน​ได้’</verse>
				<verse number="27">เศรษฐี​จึง​พูด​ว่า ‘ถ้า​อย่าง​นั้น ขอ​ร้อง​คุณ​พ่อ​อับราฮัม​ให้​ช่วย​ส่ง​ลาซารัส​ไป​ที่​บ้าน​พ่อ​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ผม​มี​พี่น้อง​อยู่​ห้า​คน ลาซารัส​จะ​ได้​ไป​เตือน​พวก​เขา เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​ทน​ทุกข์ทรมาน​เหมือน​กับ​ผม​ใน​ที่นี้’</verse>
				<verse number="29">แต่​อับราฮัม​ตอบ​ไป​ว่า ‘พวก​เขา​มี​โมเสส และ​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คอย​เตือน​อยู่​แล้ว ให้​เขา​ฟัง​คน​เหล่า​นั้น​เถิด’</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​เศรษฐี​จึง​พูด​ว่า ‘แต่​นั่น​ไม่​พอ​หรอก คุณ​พ่อ​อับราฮัม ถ้า​มี​คน​ที่​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​ไป​เตือน​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่’</verse>
				<verse number="31">อับราฮัม​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘ถ้า​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​โมเสส และ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า ถึง​จะ​มี​คน​ที่​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย เขา​ก็​จะ​ไม่​ฟัง​อยู่​ดี’”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “จะ​มี​สิ่ง​ที่​มา​ยั่วยวน​ให้​คน​ทำ​บาป​เสมอ แต่​คน​ที่​มา​ยั่วยวน นั้น​ช่าง​น่า​อาย​จริงๆ</verse>
				<verse number="2">ระหว่าง​การชักชวน​คน​ที่​ต่ำต้อย​คน​หนึ่ง​ใน​พวกนี้​ให้​ทำ​บาป กับ​การถูกจับโยน​ลง​ไป​ใน​ทะเล​พร้อม​กับ​มี​หิน​โม่​แป้ง ​ล่าม​คอ​อยู่ อย่างหลัง​นี้​ก็​ยัง​จะ​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="3">ระวัง​ตัว​ไว้​ให้​ดี ให้​ตักเตือน​พี่น้อง​ที่​ทำ​บาป และ​อภัย​ให้​เขา​เมื่อ​เขา​กลับตัว​กลับใจ</verse>
				<verse number="4">ถึง​แม้​เขา​จะ​ทำ​ผิด​บาป​ต่อ​คุณ​ถึง​วัน​ละ​เจ็ด​ครั้ง​ก็​ตาม แต่​ถ้า​ทุก​ครั้ง​เขา​บอก​คุณ​ว่า ‘ผม​กลับตัว​กลับใจ​แล้ว​ครับ’ ก็​ให้​ยกโทษ​เขา”</verse>
				<verse number="5">ฝ่าย​พวก​ศิษย์​เอก ก็​พูด​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น ช่วย​เพิ่ม​ความเชื่อ​ให้​กับ​เรา​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​ตอบ​ว่า “แค่​คุณ​มี​ความเชื่อ​เล็ก​เท่า​เมล็ด​มัสตาร์ดนี้ คุณ​ก็​สั่ง​ให้​ต้น​หม่อน​ทั้ง​ต้น​ถอนราก​ถอนโคน​ไป​ปลูก​อยู่​ใน​ทะเล​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="7">“สมมุติ​ว่า​คุณ​มี​ทาส​คน​หนึ่ง เมื่อ​เขา​กลับ​มา​จาก​ไถนา​หรือ​เลี้ยง​แกะ คุณ​จะ​พูด​กับ​เขา​ไหม​ว่า ‘รีบๆ​ไป​หา​อะ​ไร​กิน​เร็ว’</verse>
				<verse number="8">หรือ​คุณ​จะ​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘ไป​เตรียม​อาหาร​มา​สิ แล้ว​คอย​รับใช้​อยู่​นี่​แหละ จน​กว่า​เรา​จะ​กิน​และ​ดื่ม​เสร็จ แล้ว​เจ้า​ถึง​ค่อย​ไป​กิน’</verse>
				<verse number="9">นาย​ต้อง​ขอบใจ​ทาส​ที่​เขา​ทำ​ตาม​คำ​สั่ง​หรือ</verse>
				<verse number="10">พวก​คุณ​ก็​เหมือน​กัน เมื่อ​ทำงาน​ที่​นาย​สั่ง​มา​เสร็จ​แล้ว ก็​ควร​พูด​ว่า ‘พวก​เรา​เป็น​แค่​ทาส​ที่​ทำ​ตาม​หน้าที่​เท่านั้น ไม่​สมควร​ที่​เจ้านาย​จะ​ขอบใจ​หรอก’”</verse>
				<verse number="11">ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม พระเยซู​ผ่าน​ไป​ตาม​เขตแดน​ของ​แคว้น​กาลิลี​กับ​แคว้น​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="12">ที่​หมู่บ้าน​แห่ง​หนึ่ง มี​ชาย​สิบ​คน​ที่​เป็น​โรค​ผิวหนัง​ร้ายแรง เข้า​มาหา​พระองค์ แต่​ยืน​อยู่​ห่างๆ</verse>
				<verse number="13">และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “เยซู นายท่าน สงสาร​พวก​เรา​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ก็​มอง​พวก​เขา แล้ว​พูด​ว่า “ไป​แสดง​ตัว​ให้​พวก​นักบวช ดู​สิ” ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​ไป​นั้น พวก​เขา​ก็​หาย​จาก​โรค</verse>
				<verse number="15">คน​หนึ่ง​ใน​นั้น เมื่อ​เห็น​ว่า​หาย​แล้ว ก็​กลับ​มา​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​เสียง​ดัง</verse>
				<verse number="16">เขา​ก้ม​ลง​กราบ​ขอบคุณ​อยู่​ที่​เท้า​ของ​พระเยซู เขา​เป็น​ชาวสะมาเรีย</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​ถาม​ว่า “มี​สิบ​คน​ที่​หาย​จาก​โรค​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​อีก​เก้า​คน​อยู่​ที่​ไหน</verse>
				<verse number="18">ทำไม​มี​แต่​คน​ต่าง​ชาติ​คนนี้​เท่านั้น​หรือ ที่​กลับ​มา​สรรเสริญ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="19">แล้ว​พระเยซู​ก็​บอก​เขา​ว่า “ลุก​ขึ้น​กลับ​ไป​ได้​แล้ว ความเชื่อ​ของ​คุณ​ทำ​ให้​หาย​จาก​โรค​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">วัน​หนึ่ง​พวก​ฟาริสี​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​มา​ถึง​เมื่อไหร่” พระองค์​ก็​ตอบ​ว่า “เมื่อ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​กำลัง​มา จะ​ไม่​มี​อะไร​เป็น​ลางบอกเหตุ​ให้​คุณ​รู้​หรอก</verse>
				<verse number="21">จะ​ไม่​มี​ใคร​บอก​ได้​หรอก​ว่า ‘อยู่​นี่​ไง’ หรือ ‘อยู่​โน่น​ไง’ เพราะ​ดู​สิ อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​หมู่​พวก​คุณ​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">แต่​พระองค์​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า “วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง เมื่อ​พวก​คุณ​อยาก​จะ​ได้​เห็น​วัน​เวลา​ของ​บุตร​มนุษย์​สัก​วัน​หนึ่ง แต่​คุณ​จะ​ไม่​มี​โอกาส​ได้​เห็น</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​มี​คน​มา​บอก​ว่า ‘พระองค์​อยู่​โน่น​ไง หรือ อยู่​นี่​ไง’ ก็​ไม่​ต้อง​ออก​ไป​เที่ยว​ตามหา​หรอก”</verse>
				<verse number="24">“เพราะ​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​มา​นั้น จะ​เห็น​ชัด​เหมือน​กับ​สายฟ้า​แลบ​จาก​ท้องฟ้า​ฟาก​หนึ่ง​ไป​ยัง​อีก​ฟาก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="25">แต่​พระองค์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​หลาย​อย่าง​เสีย​ก่อน และ​คน​ใน​ยุคนี้​จะ​ไม่​ยอมรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="26">วัน​ที่​พระองค์​กลับ​มา​นั้น จะ​เหมือน​กับ​สมัย​ของ​โนอาห์</verse>
				<verse number="27">ที่​คน​ดื่ม​กิน​กัน​อยู่​อย่าง​สนุก​สนาน แต่งงาน​กัน​และ​ยก​ลูก​ให้​แต่งงาน​กัน จน​กระทั่ง​วันที่​โนอาห์​เข้า​ไป​ใน​เรือ แล้ว​น้ำ​ก็​ท่วม​จน​พวก​เขา​จม​น้ำ​ตาย​กัน​หมด</verse>
				<verse number="28">ใน​สมัย​ของ​โลท​ก็​เหมือน​กัน คน​กิน​ดื่ม​กัน​อยู่ ซื้อ​ขาย​กัน เพาะ​ปลูก​กัน ก่อ​สร้าง​กัน</verse>
				<verse number="29">จน​กระทั่ง​ถึง​วัน​ที่​โลท​ออก​จาก​เมือง​โสโดม ก็​มี​ไฟ และ​กำมะถัน​ตกลง​มา​จาก​ท้องฟ้า เผาผลาญ​ทำลาย​ชีวิต​ผู้คน​ใน​เมือง​นั้น​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="30">ใน​วัน​ที่​บุตร​มนุษย์​กลับ​มา มัน​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="31">ใน​วัน​นั้น คน​ที่​อยู่​บน​ดาดฟ้า​บ้าน​ก็​อย่า​เข้า​ไป​เก็บ​ข้าวของ​ใน​บ้าน​เลย หรือ​คน​ที่​อยู่​ใน​ทุ่งนา​ก็​อย่า​กลับ​ไป​บ้าน​เอา​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="32">จำ​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​เมีย​ของ​โลท ไว้​ให้​ดี</verse>
				<verse number="33">คน​ที่​อยาก​จะ​รักษา​ชีวิต​เก่า​ไว้​จะ​เสีย​ชีวิต แต่​คน​ที่​ยอม​สละ​ชีวิต​เก่า จะ​รักษา​ชีวิต​ไว้</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ใน​คืน​นั้น​เอง สอง​คน​ที่​นอน​อยู่​บน​เตียง​เดียว​กัน คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​รับ​ไป และ​อีก​คน​หนึ่ง​จะ​ถูก​ทิ้ง​ไว้</verse>
				<verse number="35">หญิง​สอง​คน​ที่​กำลัง​โม่​แป้ง​อยู่​ด้วย​กัน จะ​ถูก​รับ​ไปคน​หนึ่ง และ​ถูก​ทิ้ง​ไว้​คน​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="36"></verse>
				<verse number="37">พวก​ศิษย์​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์ มัน​จะ​เกิด​ขึ้น​ที่​ไหน​ครับ” พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า “ซาก​ศพ​อยู่​ที่​ไหน ฝูง​แร้ง​ก็​จะ​อยู่​ที่​นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">พระเยซู​ได้​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ศิษย์​ของ​พระองค์​ฟัง เพื่อ​สอน​ให้​พวก​เขา​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ และ​ไม่​สิ้น​หวัง</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เล่า​ว่า “ใน​เมือง​หนึ่ง มี​ผู้พิพากษา​คน​หนึ่ง​ที่​ไม่​เกรง​กลัว​พระเจ้า และ​ไม่​เคย​เคารพ​นับถือ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="3">ใน​เมืองนี้​มี​หญิงม่าย​คน​หนึ่ง ที่​เฝ้า​วนเวียน​มา​อ้อน​วอน​ผู้พิพากษา​คนนี้​ว่า ‘ช่วย​ตัดสิน​คดี​ของ​ฉัน​อย่าง​ยุติธรรม​ด้วย​เถิด’</verse>
				<verse number="4">ตอน​แรก​ผู้พิพากษา​ไม่​ได้​สนใจ​นาง​เลย แต่​ใน​ที่​สุด​ผู้พิพากษา​ก็​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘ถึง​แม้​เรา​จะ​ไม่​เกรง​กลัว​พระเจ้า และ​ไม่​กลัว​มนุษย์​หน้า​ไหน​ทั้ง​นั้น</verse>
				<verse number="5">แต่​เรา​คง​ต้อง​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​เธอ เพราะ​เธอ​เซ้าซี้​กวน​ใจ​เหลือ​เกิน จะ​ได้​เลิก​มา​ยุ่ง​วุ่นวาย​กับ​เรา​เสีย​ที ไม่​งั้น​เรา​คง​จะ​บ้า​ตาย​แน่’”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​ต่อว่า “เห็น​หรือ​เปล่า​ว่า ผู้พิพากษา​ขี้​โกง​คนนี้​พูด​ว่า​อะไร</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระเจ้า​จะ​ไม่​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​คน​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้​ที่​ร้องขอ​ความ​ช่วย​เหลือ​ต่อ​พระองค์​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน​หรือ พระองค์​จะ​ผลัด​ไป​เรื่อยๆ​หรือ</verse>
				<verse number="8">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พระองค์​จะ​รีบ​ให้​ความ​ยุติธรรม​กับ​เขา ว่า​แต่​เมื่อ​บุตร​มนุษย์​มา​ถึง พระองค์​จะ​เจอ​คน​ที่​มี​ความ​เชื่อ​หลง​เหลือ​อยู่​ใน​โลกนี้​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้ เพื่อ​สอน​คน​ที่​เชื่อ​มั่น​ใน​ตัวเอง​เหลือเกิน​ว่า​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า และ​ชอบ​ดูถูก​คน​อื่น พระองค์​เล่า​ว่า</verse>
				<verse number="10">“มี​ชาย​สอง​คน​ขึ้น​ไป​อธิษฐาน​ที่​วิหาร คน​หนึ่ง​เป็น​พวก​ฟาริสี ส่วน​อีก​คน​หนึ่ง​เป็น​คนเก็บภาษี</verse>
				<verse number="11">ฟาริสี​คน​นั้น​ยืน​อยู่​ตาม​ลำพัง​และ​อธิษฐาน​ว่า ‘พระเจ้า ขอบคุณ​ที่​ข้าพเจ้า​ไม่​เป็น​เหมือน​มนุษย์​คน​อื่นๆ​เช่น​พวกขโมย พวกขี้โกง พวกมีชู้ หรือ​แม้แต่​คนเก็บภาษี​คนนี้</verse>
				<verse number="12">ข้าพเจ้า​อดอาหาร​อาทิตย์​ละ​สอง​ครั้ง และ​ถวาย​หนึ่ง​ใน​สิบ ของ​ของ​ทุก​อย่าง​ที่​ได้​มา’</verse>
				<verse number="13">แต่​คนเก็บภาษี​นั้น ยืน​อยู่​แต่​ไกล​ใน​ขณะ​ที่​อธิษฐาน ไม่​กล้า​แม้แต่​จะ​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ท้องฟ้า ได้​แต่​ทุบ​อก​ตัวเอง​คร่ำครวญ​ว่า ‘ข้า​แต่​พระเจ้า ขอ​โปรด​เมตตา​ข้าพเจ้า​ที่​เป็น​คน​บาป’</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เมื่อ​กลับ​บ้าน​ไป คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​คือ​คนเก็บภาษี ไม่​ใช่​ฟาริสี เพราะ​ทุก​คน​ที่​ยก​ตัวเอง​ขึ้น​จะ​ต้อง​ถูก​กด​ลง แต่​ทุก​คน​ที่​ถ่อมตัว​ลง​จะ​ถูก​ยก​ขึ้น”</verse>
				<verse number="15">มี​คน​อุ้ม​ลูก​เล็กๆ​มา​ให้​พระเยซู​จับ​ตัว​และ​อวยพร​ให้ เมื่อ​พวก​ศิษย์​เห็น ก็​ต่อว่า​พวก​เขา​ไม่​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​พระเยซู​กลับ​เรียก​เด็กๆ​พวก​นั้น​เข้า​มา​หา​แล้ว​พูด​ว่า “ปล่อย​ให้​พวก​เด็ก​เล็กๆ​เข้า​มา​หา​เรา อย่า​ห้าม​พวก​เขา เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​ของ​คน​ที่​เป็น​เหมือน​กับ​เด็ก​เล็กๆ​พวกนี้</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​ใคร​ไม่​ยอมรับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เหมือน​อย่าง​ที่​เด็ก​เล็กๆ​พวกนี้​ยอมรับ คน​นั้น​จะ​ไม่​ได้​เข้า​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="18">มี​ผู้นำ​ชาวยิว​คน​หนึ่ง​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ผู้ประเสริฐ​ผม​จะ​ต้อง​ทำ​อย่าง​ไร​ถึง​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​จึง​ถาม​ว่า “คุณ​เรียก​เรา​ว่า​ผู้ประเสริฐ​ทำไม ไม่​มี​ใคร​ประเสริฐ​หรอก​นอก​จาก​พระเจ้า​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">คุณ​ก็​รู้​กฎปฏิบัติ​แล้ว​นี่ ที่​ว่า ‘อย่า​มี​ชู้ อย่า​ฆ่า​คน อย่า​ขโมย อย่า​เป็น​พยาน​เท็จ และ​ให้​เคารพ​นับถือ​พ่อ​แม่’”</verse>
				<verse number="21">ผู้นำ​คน​นั้น​ก็​พูด​ว่า “ผม​รักษา​กฎ​ทั้งหมด​นั้น​มา​ตั้งแต่​เด็ก​แล้ว​ครับ”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระองค์​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​พูด​ต่อ​ไป​ว่า “คุณ​ยัง​ขาด​อยู่​อีก​อย่าง​หนึ่ง คือ​ให้​ไป​ขาย​ทรัพย์​สมบัติ​ทุก​อย่าง​ที่​คุณ​มี แล้ว​เอา​เงิน​ไป​แจก​จ่าย​ให้​กับ​คน​ยากจน และ​คุณ​ก็​จะ​มี​ทรัพย์​สมบัติ​อยู่​ใน​สวรรค์ แล้ว​มา​ติด​ตาม​เรา”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​เสียใจ​อย่าง​หนัก​เพราะ​เขา​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​ว่า​เขา​เสียใจ​มาก จึง​พูด​ขึ้น​ว่า “มัน​ยาก​มาก​ที่​คน​รวย​จะ​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ความจริง​แล้ว ให้​อูฐ​ลอด​รูเข็ม​ยัง​จะ​ง่าย​กว่า​ที่​จะ​ให้​คนรวย​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">คน​ที่​ได้ยิน​เรื่องนี้ ก็​พูด​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น ใคร​จะ​ไป​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="27">พระเยซู​พูด​ว่า “สำหรับ​มนุษย์ เป็น​ไป​ไม่​ได้​หรอก แต่​สำหรับ​พระเจ้า​ก็​เป็น​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เปโตร​ก็​พูด​ว่า “พวก​เรา​ได้​สละ​สิ่ง​ที่​เป็น​ของ​เรา เพื่อ​มา​ติดตาม​พระองค์”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ไหน​ที่​ได้​สละ​บ้าน​เรือน​หรือ​เมีย หรือ​พี่น้อง​หรือ​พ่อแม่ หรือ​ลูก เพราะ​เห็นแก่​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​แล้ว​ละ​ก็</verse>
				<verse number="30">เขา​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ตอบแทน​หลาย​เท่า​ใน​ชีวิตนี้ และ​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป​ใน​โลก​หน้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​พา​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​ปลีกตัว​ออก​มา​ข้างๆ​และ​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ฟัง​ให้​ดี​นะ พวก​เรา​จะ​ขึ้น​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม ทุก​อย่าง​ที่​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​เขียน​ไว้​เกี่ยว​กับ​บุตร​มนุษย์​จะ​เกิด​ขึ้น​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="32">เขา​จะ​ถูก​ส่ง​ตัว​ให้​กับ​พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว พวก​นั้น​จะ​หัวเราะ​เยาะ ดูถูก และ​ถ่ม​น้ำลาย​รด​เขา</verse>
				<verse number="33">คน​เหล่า​นั้น​จะ​เฆี่ยน​ตี​และ​ฆ่า​เขา แต่​ใน​วันที่​สาม เขา​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย”</verse>
				<verse number="34">แต่​พวก​ศิษย์​ไม่​เข้า​ใจ​สิ่ง​เหล่านี้​ที่​พระองค์​พูด เพราะ​ความหมาย​ของ​มัน​ถูก​แอบ​ซ่อน​ไป​จาก​พวก​เขา พวก​เขา​ก็​เลย​ไม่​รู้​ว่า​พระองค์​พูด​ถึง​เรื่อง​อะไร</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​พระเยซู​มา​ใกล้​ถึง​เมือง​เยริโค มี​ขอ​ทาน​ตาบอด​คน​หนึ่ง​นั่ง​ขอ​ทาน​อยู่​ข้าง​ถนน</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​ได้ยิน​ฝูงชน​จำนวน​มาก​เดิน​ผ่าน​มา เขา​ก็​ถาม​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น”</verse>
				<verse number="37">คน​เหล่า​นั้น​บอก​ว่า “เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​กำลัง​ผ่าน​มา​ทางนี้”</verse>
				<verse number="38">คน​ตาบอด​ก็​ตะโกน​ว่า “เยซู บุตร​ดาวิด สงสาร​ผม​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="39">คน​ที่​เดิน​นำ​หน้า ต่าง​ก็​สั่ง​กำชับ​ให้​เขา​เงียบ แต่​เขา​กลับ​ยิ่ง​ตะโกน​ดัง​ขึ้น​ว่า “บุตร​ดาวิด สงสาร​ผม​ด้วย​ครับ”</verse>
				<verse number="40">พระเยซู​ก็​เลย​หยุด สั่ง​ให้​คน​พา​เขา​เข้า​มา แล้ว​พระองค์​ถาม​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="41">“อยาก​ให้​เรา​ช่วย​อะไร” เขา​จึง​ตอบ​ว่า “ผม​อยาก​มองเห็น​ครับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “มอง​สิ​แล้ว​จะ​เห็น ความ​เชื่อ​ของ​คุณ​ช่วย​ให้​คุณ​หาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="43">เขา​มอง​เห็น​ทันที จึง​ติดตาม​พระเยซู​ไป และ​สรรเสริญ​พระเจ้า เมื่อ​ชาวบ้าน​เห็น​อย่าง​นั้น ทุก​คน​ก็​พา​กัน​ยกย่อง​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">พระเยซู​เดิน​เข้า​ไป​ใน​เมือง​เยริโค</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ศักเคียส เป็น​หัวหน้า​คนเก็บภาษี ที่​ร่ำรวย​มาก</verse>
				<verse number="3">เขา​อยาก​จะ​ดู​ว่า​พระเยซู​เป็น​ใคร แต่​เขา​มอง​ไม่​เห็น เพราะ​ตัว​เตี้ย​และ​คน​แน่น​มาก</verse>
				<verse number="4">เขา​จึง​วิ่ง​ไป​ข้าง​หน้า​พระเยซู แล้ว​ปีน​ขึ้น​ไป​ดักคอย​พระองค์​อยู่​บน​ต้น​มะเดื่อ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระเยซู​เดิน​มา​ถึง พระองค์​ก็​เงย​ขึ้น​ไป​พูด​กับ​ศักเคียส​ว่า “ศักเคียส รีบ​ลง​มา​เร็ว เรา​ต้อง​ไป​พัก​ที่​บ้าน​คุณ​วันนี้”</verse>
				<verse number="6">เขา​รีบ​ลง​มา และ​พา​พระองค์​ไป​บ้าน​ของ​เขา​ด้วย​ความดีใจ</verse>
				<verse number="7">ทุก​คน​ที่​เห็น​อย่าง​นั้น ก็​บ่น​กัน​ว่า “เขา​ไป​เป็น​แขก​ใน​บ้าน​ของ​คน​บาป​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="8">ใน​วัน​นั้น​ศักเคียส​ลุก​ขึ้น​บอก​องค์​เจ้า​ชีวิต​ว่า “อาจารย์ ผม​จะ​บริจาค​ทรัพย์​สมบัติ​ครึ่ง​หนึ่ง​ของ​ผม​ให้​กับ​คน​จน และ​ถ้า​ผม​ได้​โกง​ใคร​มา ผม​ยินดี​จะ​คืน​ให้​เขา​ถึงสี่​เท่า”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​จึง​พูด​ถึง​เขา​ว่า “วันนี้​ความรอด​มา​ถึง​ครอบครัวนี้​แล้ว เพราะ​เขา​ก็​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="10">บุตร​มนุษย์ มา​ก็​เพื่อ​เรื่องนี้​แหละ​คือ​เพื่อ​ค้นหา​และ​ช่วย​คน​ที่​หลงหาย​ให้​รอด”</verse>
				<verse number="11">ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ฟัง​เรื่อง​ต่างๆ​นี้ พระเยซู​ก็​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​อีก​เรื่อง​หนึ่ง​ให้​ฟัง เพราะ​เกือบ​จะ​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม​แล้ว​และ​พวก​ชาว​บ้าน​คิด​ว่า อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​ปรากฏ​ให้​เห็น​ใน​เร็วๆนี้</verse>
				<verse number="12">พระองค์​เล่า​ว่า “มี​เชื้อ​พระวงศ์​องค์​หนึ่ง​กำลัง​จะ​เดินทาง​ไป​แดน​ไกล​เพื่อ​ไป​รับ​การแต่งตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์ แล้ว​เขา​จะ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="13">ก่อน​ไป เขา​ก็​เรียก​ทาส​มา​สิบ​คน มอบ​เงิน​ให้​สิบ​มินา และ​สั่ง​ว่า ‘เอา​ไป​ทำการค้า​จน​กว่า​เรา​จะ​กลับ​มา’</verse>
				<verse number="14">แต่​คน​เมือง​นั้น​เกลียด​เขา จึง​ส่ง​ตัวแทน​ตาม​หลัง​เขา​ไป​เพื่อ​บอก​ว่า ‘เรา​ไม่​อยาก​ได้​คนนี้​มา​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="15">แต่​สุดท้าย​เขา​ก็​ได้รับ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​กษัตริย์ และ​ได้​เดินทาง​กลับ​มา เขา​เรียก​พวก​ทาส​ที่​เขา​ฝาก​เงิน​มา​พบ เพราะ​อยาก​รู้​ว่า​พวก​เขา​ทำ​กำไร​ได้​เท่าไหร่</verse>
				<verse number="16">คน​แรก​มา​ถึง​และ​บอก​ว่า ‘เจ้านาย​ครับ เงิน​หนึ่ง​มินา​ของ​ท่าน ผม​เอา​ไป​ทำ​กำไร ได้​สิบ​มินา​ครับ’</verse>
				<verse number="17">เจ้านาย​ชม​เขา​ว่า ‘เยี่ยม​มาก เจ้า​เป็น​ทาส​ที่​ดี ไว้ใจ​ได้​แม้​แต่​เรื่อง​เล็กๆ​เรา​จะ​ให้​เจ้า​ดูแล​เมือง​สิบ​เมือง’</verse>
				<verse number="18">ทาส​คน​ที่​สอง​ก็​เข้า​มา​หา​และ​บอก​ว่า ‘เจ้านาย​ครับ เงิน​หนึ่ง​มินา​ของ​ท่าน ผม​เอา​ไป​ทำ​กำไร​ได้​ห้า​มินา’</verse>
				<verse number="19">เขา​ก็​บอก​ทาส​คน​นั้น​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​เจ้า​ดูแล​ห้า​เมือง’</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ทาส​อีก​คน​หนึ่ง​ก็​เข้า​มา​พบ​และ​บอก​ว่า ‘เจ้า​นาย​ครับ นี่​เงิน​หนึ่ง​มินา​ของ​ท่าน ผม​ได้​เอา​ผ้า​ห่อ​เก็บ​ไว้​ใน​ที่​ที่​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="21">เพราะ​กลัว​ที่​ท่าน​เป็น​คน​ที่​โหดร้ายทารุณ ชอบ​ยึด​เอา​ของ​คน​อื่น​มา​เป็น​ของ​ตน​เอง และ​ชอบ​เอา​เปรียบ​คน​อื่น​โดย​เก็บ​เกี่ยว​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​เอง​ไม่​ได้​หว่าน’</verse>
				<verse number="22">นาย​ผู้​นั้น​จึง​ด่า​ว่า ‘ไอ้​ทาส​ชาติชั่ว เรา​จะ​ลงโทษ​เจ้า ตาม​คำ​พูด​ของ​เจ้า ถ้า​เจ้า​รู้​ว่า เรา​เป็น​คน​เข้มงวด ชอบ​ยึด​ของ​ของ​คน​อื่น​และ​ชอบ​เอา​เปรียบ</verse>
				<verse number="23">แล้ว​ทำไม​ถึง​ไม่​เอา​เงิน​ไป​ฝาก​ธนาคาร เมื่อ​เรา​กลับ​มา​จะ​ได้รับ​ทั้ง​เงิน​ต้น​พร้อม​ดอก​เบี้ย’</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เขา​ก็​สั่ง​พวก​ทาส​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ว่า ‘เอา​เงิน​ที่​เขา​มี ไป​ให้​คน​ที่​มี​สิบ​มินา​นั่น’</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​จึง​พูด​ว่า ‘เจ้านาย เขา​มี​ตั้ง​สิบ​มินา​แล้ว​นะ’</verse>
				<verse number="26">เจ้านาย​ตอบ​ว่า ‘เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า “คน​ที่​ทำ​ประโยชน์​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​อยู่​ก็​จะ​ได้รับ​เพิ่ม​มาก​ขึ้น แต่​คน​ที่​ไม่​ได้​ทำ​ประโยชน์​จาก​สิ่งที่​เขา​มี​อยู่ ทุก​สิ่ง​ที่​เขา​มี​ก็​จะ​ถูก​ริบ​ไป​จน​หมด​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​ไป​จับ​พวก​ที่​เป็น​ศัตรู​ของ​เรา​ที่​ไม่​อยาก​ให้​เรา​เป็น​กษัตริย์​มา​ฆ่า​ต่อ​หน้า​เรา​ที่​นี่’”</verse>
				<verse number="28">หลัง​จาก​ที่​เล่า​เรื่อง​เสร็จ​แล้ว พระองค์​เดิน​นำ​หน้า​พวก​เขา​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พระองค์​เดินทาง​มา​ใกล้​หมู่บ้าน​เบธฟายี​และ​หมู่บ้าน​เบธานี​ใกล้​ภูเขา​มะกอกเทศ พระองค์​ก็​ได้​ส่ง​ศิษย์​สอง​คน​ไป​ก่อน​ล่วงหน้า</verse>
				<verse number="30">พระองค์​สั่ง​เขา​ว่า “ให้​เข้า​ไป​ใน​หมู่บ้าน​ข้างหน้า​นั้น เมื่อ​ไป​ถึง คุณ​จะ​เห็น​ลูก​ลา​ตัว​หนึ่ง​ผูก​อยู่ ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ขี่​มัน​มา​ก่อน ให้​แก้​มัด​มัน​แล้ว​จูง​มา​ที่​นี่</verse>
				<verse number="31">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​ว่า ‘แก้​มัด​มัน​ทำไม’ ให้​ตอบ​เขา​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต​ต้องการ​ใช้’”</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​ก็​ไป​และ​พบ​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="33">ขณะ​ที่​แก้​มัด​ลูก​ลา​อยู่​นั้น เจ้า​ของ​ลา​ก็​ถาม​ว่า “แก้​มัด​มัน​ทำไม”</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​จึง​ตอบ​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​ต้องการ​ใช้​มัน”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​พวก​ศิษย์​ก็​จูง​ลา​มา​ให้​พระเยซู พวก​เขา​จัดแจง​เอา​เสื้อคลุม​ของ​ตน​ปู​บน​หลัง​ลา และ​ช่วย​พระเยซู​ขึ้น​ขี่​ลา​นั้น</verse>
				<verse number="36">ระหว่าง​ทาง​ที่​พระเยซู​ขี่​ลา​ผ่าน​ไป ชาว​บ้าน​มาก​มาย​เอา​เสื้อคลุม​มา​ปู​ตาม​ท้องถนน</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​พระเยซู​มา​ถึง​สุด​ทาง​ที่​จะ​นำ​ลง​มา​จาก​ภูเขา​มะกอกเทศ พวก​ศิษย์​จำนวน​มาก​ต่าง​ก็​พา​กัน​โห่​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ด้วย​ความยินดี​ใน​สิ่ง​มหัศจรรย์​ที่​พวก​เขา​ได้​เห็น​มา</verse>
				<verse number="38">	พวก​เขา​โห่ร้อง​ว่า “‘ขอ​พระเจ้า​อวยพร​กษัตริย์​ผู้​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต’ สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​ที่​ให้​สันติสุข​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="39">ส่วน​พวก​ฟาริสี​บางคน​ใน​ฝูงชน​ก็​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อาจารย์​ห้าม​ลูกศิษย์​ด้วย อย่า​ให้​เขา​พูด​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถึง​แม้​พวก​เขา​จะ​หยุด​ร้อง หิน​พวกนี้​ก็​จะ​โห่ร้อง​ออก​มา​แทน”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​พระเยซู​มา​ใกล้​และ​มองเห็น​เมือง​เยรูซาเล็ม พระองค์​ก็​ร้องไห้​ให้​กับ​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="42">แล้ว​พูด​ว่า “เรา​เคย​หวัง​เหลือเกิน​ว่า วันนี้​เจ้า​จะ​รู้​ว่า​อะไร​จะ​นำ​สันติสุข​มา​ให้​กับ​เจ้า แต่​ตอนนี้​สิ่ง​นั้น​ถูก​ปิดซ่อน​ไป​จาก​เจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="43">อีก​ไม่​ช้า​ศัตรู​ของ​เจ้า​จะ​สร้าง​เนินดิน​บุก​ขึ้น​กำแพง​ของ​เจ้า เจ้า​จะ​ถูก​ล้อม​ไว้​ทุก​ด้าน</verse>
				<verse number="44">เจ้า​และ​คน​ของ​เจ้า​จะ​ถูก​บุก​ทำลาย​ลง​อย่าง​ราบคาบ ไม่​เหลือ​แม้แต่​ซากหิน​ซ้อน​ทับ​กัน​ให้​เห็น​อีก​เลย เพราะ​เจ้า​ยัง​ไม่​รู้ตัว​เลย​ว่า พระเจ้า​ได้​มา​ช่วย​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="45">พระเยซู​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​วิหาร และ​เริ่ม​ขับไล่​คน​ที่​ขาย​ของ​กัน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="46">พระองค์​พูด​ว่า “พระคัมภีร์ เขียน​ไว้​ว่า ‘บ้าน​ของ​เรา​จะ​เป็น​บ้าน​สำหรับ​อธิษฐาน แต่​พวก​เจ้า​เปลี่ยน​ให้​มัน​เป็น​รัง​โจร’”</verse>
				<verse number="47">พระเยซู​สั่งสอน​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร​ทุก​วัน พวกหัวหน้านักบวช พวกครูสอนกฎปฏิบัติ กับ​พวกผู้นำ​ชาวยิว​พยายาม​หา​ทาง​ที่​จะ​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="48">แต่​ยัง​หา​โอกาส​ไม่​ได้ เพราะ​ประชาชน​ทุก​คน​ต่าง​ติดอก​ติดใจ​ใน​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​เป็น​อย่าง​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​สั่งสอน​และ​ประกาศ​เรื่อง​ข่าวดี​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร พวก​หัวหน้านักบวช พวกครูสอน​กฎปฏิบัติ และ​พวกผู้นำอาวุโส​มา​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​ถาม​ว่า “ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า​แก​มี​สิทธิ์​อะไร​ไป​ขับไล่​พวก​คนขายของ​นั้น ใคร​ให้​สิทธิ์นี้​กับ​แก”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​ไป​ว่า “ตอบ​เรา​มา​ก่อน​ว่า</verse>
				<verse number="4">พิธีจุ่มน้ำ​ของ​ยอห์น มา​จาก​สวรรค์​หรือ​มา​จาก​มนุษย์”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ปรึกษา​กัน​ว่า “ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​สวรรค์’ เขา​ก็​จะ​ถาม​ว่า ‘แล้ว​ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ไม่​เชื่อ​ยอห์น​ล่ะ’</verse>
				<verse number="6">แต่​ถ้า​เรา​ตอบ​ว่า ‘มา​จาก​มนุษย์’ คน​ก็​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​เรา เพราะ​ชาว​บ้าน​พวกนี้​เชื่อ​ว่า ยอห์น​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ก็​เลย​ตอบ​พระองค์​ว่า “เรา​ไม่​รู้​ว่า​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ก็​เลย​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น เรา​ก็​จะ​ไม่​บอก​เหมือนกัน​ว่า​เรา​ใช้​สิทธิ์​ของ​ใคร​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​คน​ฟัง​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ทำ​สวนองุ่น แล้ว​ให้​ชาวสวน​เช่า แล้ว​เขา​ก็​ไป​อยู่​ต่าง​ประเทศ​เป็น​เวลา​นาน</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ถึง​เวลา​เก็บเกี่ยว เขา​ส่ง​ทาส​คน​หนึ่ง​มา​รับ​ส่วนแบ่ง​จาก​ผลองุ่น แต่​พวก​คน​เช่า​กลับ​ทำร้าย​ทุบตี​ทาส​คน​นั้น และ​ไล่​กลับ​ไป​มือ​เปล่า</verse>
				<verse number="11">เจ้าของ​สวนองุ่น​ก็​เลย​ส่ง​ทาส​อีก​คน​หนึ่ง​ไป พวก​คน​เช่า​ก็​ทำร้าย​ทุบตี​เขา​และ​ทำ​ให้​เขา​อับอายขายหน้า แล้ว​ไล่​กลับ​ไป​มือ​เปล่า​อีก</verse>
				<verse number="12">เจ้าของ​สวน​ก็​ส่ง​คน​ที่​สามไป​อีก พวก​คน​เช่า​ก็​ทำ​เหมือน​เดิม ทำ​เขา​จน​บาดเจ็บ​สาหัส​แล้ว​โยน​ออก​ไป​นอก​สวน</verse>
				<verse number="13">เจ้าของ​สวนองุ่น​พูด​กับ​ตัวเอง​ว่า ‘จะ​ทำ​ยังไง​ดี รู้​แล้ว เรา​จะ​ส่ง​ลูกชาย​สุด​ที่รัก​ของ​เรา​ไป พวก​นั้น​จะ​ต้อง​เคารพ​ยำเกรง​ลูกชาย​เรา​แน่ๆ’</verse>
				<verse number="14">แต่​พอ​พวก​คน​เช่า​เห็น​ลูกชาย​ของ​เขา ก็​ปรึกษา​กัน​ว่า ‘นี่ไง​ผู้รับมรดก ให้​พวก​เรา​ฆ่า​มัน​เลย สวนนี้​จะ​ได้​ตก​เป็น​ของ​พวก​เรา’</verse>
				<verse number="15">พวก​เขา​ก็​เลย​จับ​ลูกชาย​เจ้าของ​สวน​โยน​ออก​ไป​นอก​สวน​และ​ฆ่า​เขา พวก​คุณ​คิด​ว่า เจ้าของ​สวน​จะ​ทำ​ยังไง​กับ​พวก​คน​เช่า​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="16">เขา​จะ​กลับ​ไป​ฆ่า​พวก​คน​เช่า​สวน​เหล่า​นั้น และ​ยก​สวนองุ่น​ให้​กับ​คน​อื่นๆ” เมื่อ​ผู้คน​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย”</verse>
				<verse number="17">แต่​พระเยซู​ก็​จ้องมอง​เขา​และ​พูด​ว่า “ถ้า​งั้น ข้อ​ความนี้​ใน​พระคัมภีร์​หมายถึง​อะไร ‘หิน​ก้อนนี้​ที่​ช่าง​ก่อ​สร้าง​ทิ้ง​แล้ว กลับ​กลาย​มา​เป็น​หิน​ก้อน​ที่​สำคัญ​ที่สุด’</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ล้ม​ทับ​หิน​ก้อน​นั้น ร่าง​กาย​ก็​จะ​หัก​เป็น​ท่อนๆ แต่​ถ้า​ถูก​หินนี้​ล้ม​ทับ คน​นั้น​ก็​จะ​แหลก​ละเอียด”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ และ​พวกหัวหน้า​นักบวช​รู้ตัว​ว่า​พระเยซู​กำลัง​เปรียบ​พวก​เขา​ว่า​เป็น​คนเช่าสวน​พวก​นั้น พวก​เขา​ก็​เลย​หา​ทาง​ที่​จะ​จับ​พระเยซู​ตอน​นั้น​เลย แต่​ก็​ไม่​กล้า​เพราะ​กลัว​ประชาชน</verse>
				<verse number="20">พวก​เขา​จึง​เฝ้า​ดู​พระเยซู​อย่าง​ใกล้​ชิด และ​ส่ง​พวก​สอดแนม​ที่​แกล้ง​ทำ​เป็น​คนดี​เพื่อ​ไป​จับผิด​คำพูด​ของ​พระองค์ เพื่อ​จะ​ได้​จับตัว​พระองค์​ส่ง​ไป​ให้​ผู้​พิพากษา​และ​เจ้าเมือง​โรม</verse>
				<verse number="21">พวก​สอดแนม​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​ครับ พวก​เรา​รู้​ว่า​คำพูด​และ​คำสอน​ของ​ท่าน​นั้น​ถูก​ต้อง​และ​ท่าน​ก็​ไม่​กลัว​ว่า​คน​อื่น​จะ​คิด​อย่างไร และ​สอน​ความ​จริง​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ต้อง​การ​ให้​ทำ</verse>
				<verse number="22">อาจารย์​ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า มัน​ถูกต้อง​ตาม​กฎ​หรือ​เปล่า​ที่​จ่าย​ภาษี​ให้​กับ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​รู้​ถึง​อุบาย​ของ​พวก​เขา จึง​บอก​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="24">“ไหน ส่ง​เหรียญ​อัน​หนึ่ง​มา​ให้​ดู​สิ นี่​รูป​ใคร แล้ว​มี​ชื่อ​ใคร​สลัก​อยู่” พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ซีซาร์”</verse>
				<verse number="25">พระองค์​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ของๆ​ซีซาร์​ก็​ให้​ซีซาร์ ของๆ​พระเจ้า​ก็​ให้​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​ไม่​สามารถ​จะ​จับผิด​คำพูด​ของ​พระองค์​ต่อหน้า​ผู้คน​ได้ ได้​แต่​ตะลึง​ใน​คำตอบ​จน​ถึง​กับ​พูด​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="27">มี​พวก​สะดูสี​บางคน​มา​หา​พระเยซู พวกนี้​ไม่​เชื่อ​ว่า​คน​ตาย​แล้ว​จะ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย เขา​ถาม​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="28">“อาจารย์​ครับ โมเสส​เขียน​สั่ง​ไว้​ว่า ถ้า​ชายคน​ไหน​ตาย​และ​ทิ้ง​เมีย​ไว้​โดย​ยัง​ไม่​มี​ลูก ก็​ให้​น้องชาย​ของ​คน​ตาย​แต่ง​กับ​หญิงม่าย​คน​นั้น จะ​ได้​มี​ลูก​ไว้​สืบ​สกุล​ให้​กับ​พี่ชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="29">ครั้งหนึ่ง​มี​พี่น้อง​อยู่​เจ็ด​คน พี่ชาย​คน​โต​แต่งงาน แล้ว​ตาย​ไป​แต่​ยัง​ไม่​มี​ลูก</verse>
				<verse number="30">น้อง​คน​ที่​สอง​ก็​ได้​แต่ง​กับ​หญิงม่าย​นั้น แต่​เขา​ก็​ตาย​ไป​และ​ยัง​ไม่​มี​ลูก​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="31">น้อง​คน​ที่​สาม​ก็​ทำ​แบบ​เดียว​กัน และ​ใน​ที่​สุด พี่น้อง​ทั้ง​เจ็ด​คนนี้​ก็​ได้​แต่งงาน​กับ​หญิง​นั้น แล้ว​พวก​เขา​ก็​ตาย​โดย​ไม่​มี​ลูก​สัก​คน</verse>
				<verse number="32">ต่อมา​หญิง​คน​นั้น​ก็​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="33">ช่วย​บอก​หน่อย​สิ​ว่า ใน​วัน​ที่​ทุก​คน​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​นั้น ผู้หญิง​คนนี้​จะ​เป็น​ภรรยา​ของ​ใคร ใน​เมื่อ​ทั้ง​เจ็ด​คน​นั้น​ก็​เคย​เป็น​สามี​ของ​เธอ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​จึง​ตอบ​ว่า “คน​ใน​โลกนี้​เท่านั้น​ที่​แต่งงาน​กัน และ​ยก​ให้​เป็น​ผัว​เมีย​กัน</verse>
				<verse number="35">ส่วน​ใน​โลก​หน้า คน​ที่​เหมาะ​สม​ที่​จะ​ได้​อยู่​ที่​นั่น​และ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​แล้ว จะ​ไม่​แต่งงาน​กัน หรือ​ยก​ให้​เป็น​ผัว​เมีย​กัน​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="36">เป็น​ไป​ไม่​ได้​ที่​พวก​เขา​จะ​ตาย​อีก​ครั้ง แต่​เขา​จะ​เป็น​เหมือน​ทูตสวรรค์​และ​จะ​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า เพราะ​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​เขา​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="37">เรื่อง​การฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​นี้ ขนาด​โมเสส​ก็​ยัง​พูด​ถึง​เลย ตอน​ที่​เขา​เขียน​เรื่อง​พุ่มไม้​ที่​ลุก​เป็น​ไฟ เขา​ได้​เรียก​องค์​เจ้า​ชีวิต​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​อับราฮัม พระเจ้า​ของ​อิสอัค และ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ’</verse>
				<verse number="38">พระเจ้า​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​มี​ชีวิต ไม่​ใช่​ของ​คนตาย เพราะ​สำหรับ​พระเจ้า​แล้ว​ทุก​คน​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="39">พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​บางคน​ชม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ พูด​ได้​เยี่ยม​มาก​เลย​ครับ”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​อะไร​พระเยซู​อีก​เลย</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​ถาม​ว่า “คุณ​พูด​ได้​ยังไง​ว่า พระคริสต์​เป็น​ลูก​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="42">ทั้งๆ​ที่​ตัว​ดาวิด​เอง​พูด​ใน​หนังสือ​สดุดี​ว่า ‘พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ผม​ผู้เป็น​พระคริสต์​ว่า นั่ง​ลง​ทาง​ขวา​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="43">	จน​กว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​ท่าน​เป็นที่​วาง​เท้า​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="44">แม้แต่​ดาวิด​ยัง​เรียก​พระคริสต์​ว่า​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​เลย แล้ว​พระคริสต์​จะ​เป็น​ลูก​ของ​ดาวิด​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="45">ขณะ​ที่​ฝูงชน​กำลัง​ฟัง​อยู่​นั้น พระเยซู​ก็​หัน​ไป​พูด​กับ​พวก​ศิษย์​ว่า</verse>
				<verse number="46">“ระวัง​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ให้​ดี พวกนี้​ชอบ​ใส่​เสื้อคลุม​ยาวๆ​เดิน​ไป​มา​ให้​คน​คำนับ​ตาม​ท้องตลาด และ​ชอบ​นั่ง​ใน​ที่​สำคัญๆ​ใน​ที่ประชุม และ​ชอบ​นั่ง​ที่​หัว​โต๊ะ​ใน​งาน​เลี้ยง​ต่างๆ</verse>
				<verse number="47">พวก​เขา​มัก​จะ​โกง​เอา​บ้าน​ของ​หญิงม่าย และ​แกล้ง​อธิษฐาน​ซะ​ยืดยาว​เพื่อ​อวด​คน คน​พวกนี้​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​หนัก​กว่า​คน​ที่​ไม่​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">พระเยซู​เงย​หน้า​มอง เห็น​พวก​คน​รวย​เอา​เงิน​มา​ใส่​ใน​ตู้บริจาค​ของ​วิหาร</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พระองค์​ได้​เห็น​หญิงม่าย​จนๆ​คน​หนึ่ง​เอา​เหรียญ​ทองแดง เล็กๆ​สอง​เหรียญ​ใส่​ลง​ใน​กล่อง​ด้วย</verse>
				<verse number="3">พระองค์​จึง​พูด​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า หญิงม่าย​จนๆ​คนนี้​ได้​ใส่​เงิน​มาก​กว่า​ทุกๆ​คน</verse>
				<verse number="4">เพราะ​คน​อื่น​เอา​เงิน​ที่​เหลือกิน​เหลือใช้​มา​ให้ แต่​หญิงม่าย​จนๆ​คนนี้​เอา​เงิน​เลี้ยง​ชีพ​ทั้ง​หมด​ของ​เธอ​มา​ให้”</verse>
				<verse number="5">ศิษย์​บางคน​ได้​พูด​ถึง​ความสวยงาม​ของ​วิหาร พูด​ถึง​หิน​แต่​ละ​ก้อน​และ​ของ​ถวาย​แต่​ละ​ชิ้น ว่า​ช่าง​สวยงาม​เหลือเกิน พระเยซู​จึง​พูด​ขึ้น​มา​ว่า</verse>
				<verse number="6">“ทั้งหมด​ที่​คุณ​เห็น​นี้ วัน​หนึ่ง​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​หมด​สิ้น ไม่​เหลือ​แม้แต่​ซาก​หิน​วาง​ซ้อน​ทับ​กัน​เลย”</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ก็​เลย​ถาม​ว่า “อาจารย์ เรื่อง​พวกนี้​จะ​เกิด​ขึ้น​เมื่อไหร่ แล้ว​จะ​มี​อะไร​บอก​เหตุ​ไหม​ครับ​ว่า​มัน​จะ​เกิด​ขึ้น​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ระวัง​ตัว​ให้​ดี อย่า​ให้​ใคร​มา​หลอก​เอา​ได้ เพราะ​จะ​มี​หลาย​คน​มา​แอบ​อ้าง​ว่า​เป็น​เรา และ​ยัง​บอก​อีก​ว่า ‘เวลา​นั้น​มา​ถึง​แล้ว’ อย่า​ไป​หลง​เชื่อ​เขา</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พวก​คุณ​ได้ยิน​ว่า​เกิด​สงคราม และ​เกิด​จลาจล​วุ่นวาย ก็​ไม่​ต้อง​ตกใจ​กลัว เพราะ​เรื่อง​พวกนี้​จะ​ต้อง​เกิด​ขึ้น​ก่อน แต่​วัน​สุดท้าย​นั้น​จะ​ยัง​ไม่​มา​ถึง​ทันที​หรอก”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​ว่า “ชนชาติ​ต่างๆ​และ​แผ่นดิน​ต่างๆ​จะ​ลุก​ขึ้น​มา​ต่อสู้​กัน</verse>
				<verse number="11">จะ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​อย่าง​รุนแรง​ใน​ที่​ต่างๆ เกิด​กันดารอาหาร เกิด​โรคระบาด​ร้ายแรง​ขึ้น จะ​มี​เรื่อง​ที่​น่ากลัว​และ​สิ่ง​แปลก​ประหลาด​มากมาย​จะ​เกิด​ขึ้น​บน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="12">แต่​ก่อน​ที่​สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เกิด​ขึ้น พวก​คุณ​จะ​ถูก​จับ​ไป​ทรมาน ถูก​นำ​ตัว​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว​และ​ถูก​จับ​ขัง​คุก และ​จะ​ถูก​สอบสวน​อยู่​ต่อหน้า​กษัตริย์​และ​เจ้าเมือง เพราะ​พวก​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="13">นี่​จะ​เป็น​โอกาส​ดี​ของ​คุณ​ที่​จะ​ได้​พูด​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​พวก​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="14">พวก​คุณ​ไม่​ต้อง​กังวล​ล่วงหน้า​ว่า​จะ​พูด​แก้ตัว​ยังไง</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​จะ​ให้​สติปัญญา​และ​คำพูด​ที่​เฉียบคม​กับ​คุณ เมื่อ​ศัตรู​ของ​คุณ​ฟัง​แล้ว จะ​ไม่​มี​ทาง​คัดค้าน​หรือ​โต้แย้ง​ได้​เลย</verse>
				<verse number="16">แม้แต่​คน​ที่​ใกล้ชิด​กับ​คุณ ทั้ง​พ่อ​แม่ พี่น้อง ญาติๆ​และ​เพื่อนฝูง ก็​จะ​หักหลัง​คุณ และ​พวก​คุณ​บางคน​ก็​จะ​ถูก​ฆ่า​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ทุก​คน​จะ​เกลียด​พวก​คุณ เพราะ​พวก​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">แต่​ไม่​ต้อง​กลัว เพราะ​แม้แต่​ผม​สัก​เส้น​บน​หัว​ของ​พวก​คุณ​ก็​จะ​ไม่​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="19">ให้​อดทน​ไว้​จน​ถึง​ที่สุด แล้ว​คุณ​จะ​ได้รับ​ความรอด”</verse>
				<verse number="20">“เมื่อ​พวก​คุณ​เห็น​กองทัพ​มา​ล้อม​เมือง​เยรูซาเล็ม ก็​ให้​รู้​ว่า​เมืองนี้​ใกล้​จะ​ถูก​ทำลาย​แล้ว</verse>
				<verse number="21">ถ้า​ตอน​นั้น​คุณ​อยู่​ใน​แคว้น​ยูเดีย ก็​ให้​รีบ​หนี​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา ถ้า​คุณ​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ก็​ให้​รีบ​หนี​ออก​ไป​นอก​เมือง คน​ที่​อยู่​นอก​เมือง ก็​อย่า​ได้​เข้า​มา​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="22">เพราะ​วัน​นั้น​จะ​เป็น​วัน​ของ​การลงโทษ​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ทุก​อย่าง​จะ​ได้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="23">ใน​วันนั้น​จะ​น่ากลัว​มาก​สำหรับ​คน​ท้อง​และ​แม่​ลูก​อ่อน​ที่​ให้​นม​ลูก เพราะ​จะ​เกิด​ภัยพิบัติ​ใน​แผ่นดิน​ยูเดีย และ​พระเจ้า​จะ​ลงโทษ​ชนชาติ​อิสราเอล​เหล่านี้</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​จะ​ถูก​ฆ่า​ฟัน และ​จะ​ถูก​จับ​ไป​เป็น​เชลย​ของ​ชนชาติ​อื่นๆ คน​ต่าง​ชาติ​จะ​บุกรุก​ย่ำยี​เมือง​เยรูซาเล็ม ไป​จน​กว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​พระเจ้า​กำหนด​ไว้”</verse>
				<verse number="25">“จะ​มี​สิ่ง​แปลก​ประหลาด​เกิด​ขึ้น​กับ​ดวง​อาทิตย์ ดวงจันทร์ และ​ดวงดาว​ต่างๆ ส่วน​ใน​โลกนี้ ชนชาติ​ต่างๆ​ก็​จะ​หวาดกลัว และ​สับสน​วุ่นวาย​กับ​เสียง​ร้อง​กึกก้อง​ของ​คลื่น​ใน​ทะเล</verse>
				<verse number="26">คน​จะ​เป็น​ลมล้ม​พับ​ไป​เพราะ​กลัว​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​โลกนี้ พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​ฟ้า​สวรรค์​ก็​จะ​ถูก​สั่นคลอน</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พวก​เขา​จะ​เห็น​บุตร​มนุษย์​เสด็จ​มา​ใน​หมู่​เมฆ เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​สง่าราศี​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​สิ่ง​เหล่านี้​เริ่ม​เกิด​ขึ้น ขอ​ให้​ลุก​ขึ้น​ด้วย​ความมั่นใจ เพราะ​ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​พวก​คุณ​เป็น​อิสระ​แล้ว”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระองค์​ก็​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​ฟัง​ว่า “เมื่อ​พวก​คุณ​เห็น​ต้น​มะเดื่อ​หรือ​ต้น​ไม้​อื่นๆ</verse>
				<verse number="30">แตก​ใบอ่อน​ออก​มา คุณ​ก็​รู้​ว่า​ใกล้​ถึง​ฤดู​ร้อน​แล้ว</verse>
				<verse number="31">ก็​เหมือน​กัน เมื่อ​คุณ​เห็น​สิ่ง​เหล่านี้​ที่​เรา​พูด​ไว้​เกิด​ขึ้น คุณ​บอก​ได้​เลย​ว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ใกล้​เข้า​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="32">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​จะ​เกิด​ขึ้น​ก่อน​ที่​คน​รุ่นนี้​จะ​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="33">สวรรค์​และ​โลก​จะ​สูญสิ้น​ไป แต่​ถ้อยคำ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​สูญหาย​ไป</verse>
				<verse number="34">ระวัง​ตัว​ให้​ดี อย่า​ให้​ใจ​หมกมุ่น​อยู่​แต่​เรื่อง​การดื่มกิน​กัน​หรือ​เมาเหล้า​กัน หรือ​มัว​แต่​ห่วงกังวล​เกี่ยวกับ​ชีวิตนี้ เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่าง​นั้น วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​โดย​ไม่ทัน​ตั้งตัว​เหมือน​กับ​ดัก</verse>
				<verse number="35">เพราะ​วัน​นั้น​จะ​มา​ถึง​ทุก​คน​ที่​อยู่​บน​โลกนี้</verse>
				<verse number="36">คุณ​ต้อง​ระวัง​ตัว​ทุก​เวลา และ​อธิษฐาน​ให้​ผ่านพ้น​ไป​อย่าง​ปลอดภัย​จาก​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น และ​จะ​ได้​สามารถ​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​บุตร​มนุษย์”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู สั่งสอน​อยู่​ใน​วิหาร​ทุก​วัน และ​กลับ​ไป​นอน​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ​ทุก​คืน</verse>
				<verse number="38">ทุก​คน​จะ​ตื่น​แต่​เช้า​มา​ฟัง​พระองค์​สอน​ที่​วิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เทศกาลกินขนมปังไร้เชื้อ​ที่​เรียกว่า​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย</verse>
				<verse number="2">พวก​ผู้นำ​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​ต่าง​พยายาม​หา​ทาง​ที่​จะ​ฆ่า​พระเยซู แต่​พวก​เขา​ก็​กลัว​ชาว​บ้าน</verse>
				<verse number="3">ซาตาน​ได้​เข้า​สิง​ยูดาส อิสคาริโอท​ซึ่ง​เป็น​ศิษย์​เอก​คน​หนึ่ง​ใน​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="4">ยูดาส​ไป​หา​พวก​ผู้นำ​นักบวช​และ​พวก​ทหาร​เฝ้า​วิหาร เพื่อ​เสนอ​ตัว​ที่​จะ​ช่วย​จับ​พระเยซู​ให้</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ดีใจ​มาก และ​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​เงิน​กับ​ยูดาส</verse>
				<verse number="6">ยูดาส​ตกลง​และ​เริ่ม​หา​โอกาส​ที่​จะ​ส่ง​ตัว​พระเยซู​ไป​ให้​พวก​เขา​ตอน​ที่​ไม่​มี​ฝูงชน​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ถึง​เทศกาล​วัน​กิน​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ ซึ่ง​เป็น​วัน​ที่​พวก​ยิว​จะ​ฆ่า​ลูกแกะ​ถวาย​พระเจ้า​สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​ด้วย</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​บอก​เปโตร​กับ​ยอห์น​ว่า “ไป​เตรียม​อาหาร​สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​ให้​พวก​เรา​กิน​กัน”</verse>
				<verse number="9">พวก​เขา​จึง​ถาม​ว่า “จะ​ให้​ไป​เตรียม​ที่​ไหน​ดี​ครับ”</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตอบ​ว่า “ให้​เข้า​ไป​ใน​เมือง แล้ว​จะ​เจอ​ผู้ชาย​ที่​แบก​เหยือก​น้ำ ให้​ตาม​เขา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​หลัง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="11">ให้​พูด​กับ​เจ้าของ​บ้าน​นั้น​ว่า ‘อาจารย์​ถาม​ว่า ห้อง​ที่​เรา​จะ​ใช้​กิน​อาหาร​ใน​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​กับ​พวก​ศิษย์​อยู่​ที่​ไหน’</verse>
				<verse number="12">เขา​ก็​จะ​พา​คุณ​ขึ้น​ไป​ดู​ห้อง​ใหญ่​ชั้น​บน​ที่​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว ก็​ให้​จัดเตรียม​อาหาร​ที่​นั่น”</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ก็​ไป​และ​มัน​ก็​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระเยซู​บอก​ทุก​อย่าง พวก​เขา​จึง​จัดเตรียม​อาหาร​สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​เวลา​กิน​อาหาร​สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย พระเยซู​นั่ง​เอน​ตัว​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร​กับ​พวก​ศิษย์เอก</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พูด​ว่า “เรา​อยาก​จะ​กิน​อาหาร​สำหรับ​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​มื้อนี้​กับ​พวก​คุณ​มาก ก่อน​ที่​เรา​จะ​ถูก​ทรมาน</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เรา​จะ​ไม่​กิน​อาหาร​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​นี้​อีก จน​กว่า​ความหมาย​ที่​แท้​จริง​ของ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​นี้​จะ​สำเร็จ​ครบถ้วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​ก็​ยก​ถ้วย​ขึ้น​มา​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า พร้อม​กับ​พูด​ว่า “รับ​ถ้วยนี้​ไป​แบ่ง​กัน​ดื่ม</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เรา​จะ​ไม่​ดื่ม​เหล้าองุ่น​อีก​จน​กว่า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​จะ​มา​ถึง”</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​นั้น​พระองค์​ก็​หยิบ​ขนมปัง​ขึ้น​มา ขอบคุณ​พระเจ้า พร้อม​หัก​ส่ง​ให้​พวก​เขา พระองค์​พูด​ว่า “นี่​คือ​ร่างกาย​ของ​เรา​ที่​ให้​กับ​พวก​คุณ ให้​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​เป็น​การระลึกถึง​เรา”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​เขา​กิน​อาหาร​เย็น​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ก็​หยิบ​ถ้วย​ขึ้น​มา​ทำ​เหมือน​เดิม แล้ว​พูด​ว่า “นี่​เป็น​เลือด​ของ​เรา​ที่​ได้​หลั่งไหล​ออก​มา​เพื่อ​คุณ พระเจ้า​ได้​ทำ​สัญญา​ขึ้น​ใหม่​กับ​พวก​คุณ​ด้วย​เลือดนี้”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​พูด​ว่า “คน​ที่​จะ​หักหลัง​เรา ก็​นั่ง​อยู่​ที่​โต๊ะนี้​กับ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="22">บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ตาย​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้​แล้ว​ล่วงหน้า แต่​คน​ที่​หักหลัง​พระองค์​นี้​น่า​ละอาย​ที่สุด”</verse>
				<verse number="23">พวก​ศิษย์​เอก​เหล่า​นั้น​ถาม​กัน​ใหญ่​ว่า​ใคร​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="24">พวก​ศิษย์​เอก​ต่าง​เถียง​กัน​ว่า พวก​เขา​คน​ไหน​ใหญ่​ที่สุด</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​บอก​ว่า “พวก​กษัตริย์​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​ชอบ​ออก​คำสั่ง​ประชาชน​ของ​เขา​ไป​ทั่ว ส่วน​พวก​นั้น​ที่​มี​อำนาจ ก็​ชอบ​ให้​คน​เรียกว่า ‘ผู้​ทำ​ประโยชน์​เพื่อ​สังคม’</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​คุณ​ต้อง​ไม่​เป็น​อย่าง​นั้น ใน​พวก​คุณ คน​ที่​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​ควร​จะ​เป็น​เหมือน​เด็ก​ที่สุด คน​ที่​เป็น​หัวหน้า​ควร​จะ​เป็น​เหมือน​คน​รับใช้</verse>
				<verse number="27">ใคร​ใหญ่​กว่า​กัน คน​ที่​นั่ง​โต๊ะ​หรือ​คน​ที่​ยืน​รับใช้ คน​นั่ง​ไม่​ใช่​หรือ แต่​เรา​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​คุณ​เหมือน​กับ​คนรับใช้</verse>
				<verse number="28">ตลอด​เวลา​ที่​ผ่าน​มา เมื่อ​เรา​ถูก​ข่มเหง พวก​คุณ​ยืน​เคียง​ข้าง​เรา​เสมอ</verse>
				<verse number="29">เรา​ก็​จะ​ให้​พวก​คุณ​ปกครอง​เป็น​กษัตริย์ เหมือน​กับ​ที่​พระบิดา​ของ​เรา​ให้​เรา​เป็น​กษัตริย์</verse>
				<verse number="30">เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ได้​ดื่มกิน​กับ​เรา​ใน​อาณาจักร​ของ​เรา และ​พวก​คุณ​จะ​ได้​นั่ง​บน​บัลลังก์​ตัดสิน​ชนชาติ​อิสราเอล​สิบสอง​เผ่า”</verse>
				<verse number="31">“เปโตร​เอ๋ย เปโตร ฟัง​ให้​ดี ซาตาน​ได้​ขอ​นำ​พวก​คุณ​แต่​ละ​คน ไป​ฝัด​ร่อน​เหมือน​ข้าว​เปลือก</verse>
				<verse number="32">แต่ เปโตร เรา​ได้​อธิษฐาน​ให้​คุณ​มี​ความ​เชื่อ​ที่​มั่นคง และ​เมื่อ​คุณ​หันกลับ​มาหา​เรา​แล้ว ก็​ให้​ช่วยเหลือ​พี่น้อง​คน​อื่นๆ​ให้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความเชื่อ​ด้วย”</verse>
				<verse number="33">เปโตร​บอก​ว่า “ผม​พร้อม​ที่​จะ​ติด​คุก​และ​ตาย​พร้อม​กับ​อาจารย์​ครับ”</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ตอบ​ว่า “เปโตร เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คืนนี้​ก่อน​ไก่​ขัน คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​ถาม​พวก​ศิษย์​เอก​ว่า “แล้ว​ตอน​ที่​เรา​ส่ง​พวก​คุณ​ออก​ไป โดย​ไม่​มี​กระเป๋าเงิน ถุงย่าม และ​รองเท้า พวก​คุณ​ขาดแคลน​อะไร​กัน​หรือ​เปล่า” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​ขาดแคลน​อะไร​เลย​ครับ”</verse>
				<verse number="36">พระองค์​พูด​ว่า “แต่​ตอนนี้ คน​ที่​มี​กระเป๋าเงิน​หรือ​ถุงย่าม ก็​ให้​เอา​ติดตัว​ไป​ด้วย และ​ถ้า​ใคร​ไม่​มี​ดาบ ก็​ให้​เอา​เสื้อผ้า​ไป​ขาย แล้ว​ไป​ซื้อ​ดาบ​ซะ</verse>
				<verse number="37">ที่​เรา​บอก​ให้​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพราะ​ว่า มี​ข้อ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘เขา​ถูก​นับเป็น​อาชญากร​คน​หนึ่ง​ด้วย’ ซึ่ง​หมายถึง​ตัว​เรา​เอง และ​มัน​ก็​จะ​เป็น​จริง​ตาม​นั้น”</verse>
				<verse number="38">พวก​เขา​จึง​บอก​ว่า “อาจารย์​ครับ นี่​ไง ดาบ​สอง​เล่ม” แต่​พระองค์​บอก​ว่า “เลิก​พูด​เรื่องนี้​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​ออก​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ​อีก​ตาม​เคย พวก​ศิษย์​ก็​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ไป​ถึง พระองค์​พูด​ว่า “ให้​อธิษฐาน ขอ​อย่า​ให้​ตัวเอง​แพ้​ต่อ​การยั่วยวน”</verse>
				<verse number="41">พระองค์​ปลีก​ตัว​ออก​ไป​ใกล้ๆ​แค่​ระยะ​ขว้าง​หิน​ตก แล้ว​พระองค์​ก็​คุก​เข่า​ลง​อธิษฐาน​ว่า</verse>
				<verse number="42">“พระบิดา ถ้า​พระองค์​พอใจ ช่วย​เอา​ถ้วย แห่ง​ความทุกข์​นี้​ไป​จาก​ลูก​ด้วย​เถิด แต่​ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตามใจ​ของ​พระบิดา ไม่​ใช่​ตามใจ​ตัว​ลูก​เอง”</verse>
				<verse number="43">แล้ว​ก็​มี​ทูตสวรรค์​ลง​มา​ให้​กำลัง​ใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="44">พระองค์​ต่อสู้​ดิ้นรน​อย่าง​หนัก​ใน​การอธิษฐาน จน​เหงื่อไหล​เหมือน​หยด​เลือด​ตก​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​อธิษฐาน​แล้ว พระองค์​ลุก​ขึ้น​เดิน​กลับ​ไป แต่​เห็น​พวก​ศิษย์​นอน​หลับ​กัน​หมด เพราะ​เสียใจ​จน​หมด​แรง</verse>
				<verse number="46">พระองค์​จึง​พูด​ว่า “ทำไม​ยัง​นอน​กัน​อยู่​อีก ลุก​ขึ้น​มา​อธิษฐาน​สิ จะ​ได้​ไม่​แพ้​ต่อ​การยั่วยวน”</verse>
				<verse number="47">พระเยซู​พูด​ยัง​ไม่​ทัน​ขาดคำ ยูดาส​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ใน​สิบ​สอง​คน​ของ​พระองค์ ก็​นำ​คน​กลุ่ม​หนึ่ง​เข้า​มา ยูดาส​ทำ​ท่า​จะ​เข้า​มา​จูบ​ทักทาย​พระองค์</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​ถาม​ยูดาส​ว่า “ยูดาส จะ​หักหลัง​บุตร​มนุษย์​ด้วย​การจูบ​หรือ”</verse>
				<verse number="49">เมื่อ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​เห็น​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์ เอา​ดาบ​ลุย​มัน​เลย​ดี​ไหม”</verse>
				<verse number="50">ศิษย์​คน​หนึ่ง​ของ​พระองค์​ได้​ชัก​ดาบ​ออก​มา แล้ว​ก็​ฟัน​ถูก​หู​ขวา​ของ​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ขาด​ไป</verse>
				<verse number="51">พระเยซู​ห้าม​ว่า “พอ​แล้ว” แล้ว​พระองค์​ก็​จับ​หู​คน​นั้น​และ​รักษา​ให้​เหมือน​เดิม</verse>
				<verse number="52">แล้ว​พระเยซู​หัน​ไป​พูด​กับ​พวก​หัวหน้า​นักบวช พวก​นาย​ทหาร​รักษา​วิหาร และ​พวก​ผู้นำ​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​ทั้งหลาย​ที่​มา​จับ​พระองค์​ว่า “เห็น​เรา​เป็น​โจร​หรือ​ยังไง ถึง​ได้​ถือ​ดาบ​และ​ไม้​กระบอง​มา</verse>
				<verse number="53">เรา​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ทุก​วัน​ใน​วิหาร ก็​ไม่​เห็น​คุณ​จับ​เรา​เลย แต่​ตอนนี้​เป็น​เวลา​ของ​คุณ​แล้ว เป็น​เวลา​ที่​ความมืด​ครอบ​ครอง”</verse>
				<verse number="54">พวก​เขา​จับ​พระองค์ และ​นำ​ตัว​ไป​ที่​บ้าน​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด เปโตร​ได้​ตาม​ไป​ห่างๆ</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​พวก​เขา​ก่อ​กองไฟ​ขึ้น​กลาง​ลาน​บ้าน และ​นั่ง​ล้อม​วง​กัน เปโตร​ก็​เข้า​ไป​นั่ง​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="56">มี​สาวใช้​คน​หนึ่ง​เห็น​เปโตร​นั่ง​อยู่​ใกล้​แสง​ไฟ นาง​ก็​จ้อง​มอง​ดู​เขา​ใกล้ๆ​และ​พูด​ขึ้น​ว่า “ชาย​คนนี้​อยู่​กับ​เยซู​ด้วย”</verse>
				<verse number="57">แต่​เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “แม่​นาง ผม​ไม่​รู้จัก​เขา​เลย”</verse>
				<verse number="58">ต่อมา​ไม่​นาน​อีก​คน​หนึ่ง​ก็​เห็น​เปโตร​และ​พูด​ขึ้น​ว่า “แก​ก็​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​มัน​ด้วย​นี่” แต่​เปโตร​ปฏิเสธ​ว่า “พ่อ​หนุ่ม ไม่​ใช่​ผม​นะ”</verse>
				<verse number="59">ประมาณ​หนึ่ง​ชั่วโมง​ต่อมา ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ยืนยัน​ว่า “ไอ้​คนนี้ ต้อง​อยู่​กับ​เยซู​แน่ๆ​เพราะ​มัน​เป็น​ชาว​กาลิลี​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="60">แต่​เปโตร​พูด​ว่า “พ่อ​หนุ่ม ผม​ไม่​รู้​ว่า​คุณ​พูด​เรื่อง​อะไร” และ​เมื่อ​เปโตร​พูด​ยัง​ไม่ทัน​ขาดคำ​ก็​มี​เสียง​ไก่​ขัน​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="61">พระเยซู​หัน​มา​มอง​เปโตร ทำ​ให้​เขา​นึก​ขึ้น​ได้​ถึง​คำพูด​ของ​พระองค์​ที่​บอก​ว่า “คืนนี้​ก่อน​ไก่​ขัน คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
				<verse number="62">แล้ว​เปโตร​ก็​ออก​ไป​ร้องไห้​อย่าง​ขมขื่น</verse>
				<verse number="63">พวก​ที่​ควบคุม​ตัว​พระเยซู​พา​กัน​เยาะเย้ย​และ​ทุบตี​พระองค์</verse>
				<verse number="64">พวก​เขา​เอา​ผ้า​มา​ปิด​ตา​พระองค์ และ​ถาม​ว่า “ทาย​ดูซิ​ว่า​ใคร​เป็น​คน​ตี​แก”</verse>
				<verse number="65">แล้ว​พวก​เขา​ก็​พูด​ดูถูก เหยียด​หยาม​พระองค์​อีก​มากมาย</verse>
				<verse number="66">เมื่อ​ถึง​ตอนเช้า พวก​ผู้นำ​อาวุโส พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พวก​ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ พา​กัน​มา​ประชุม และ​เอา​ตัว​พระเยซู​เข้า​มา​ใน​ศาลสูง​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="67">พวก​เขา​พูด​ขึ้น​ว่า “บอก​พวก​เรา​มา​ซิ​ว่า แก​เป็น​พระคริสต์​หรือ​เปล่า” พระเยซู​จึง​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ถึง​เรา​บอก คุณ​ก็​ไม่​เชื่อ​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="68">ถ้า​เรา​ถาม​อะไร​คุณ คุณ​ก็​ไม่​ตอบ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="69">แต่​ว่า​นับ​จาก​นี้​ไป บุตร​มนุษย์​จะ​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​ของ​พระเจ้า​ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="70">พวก​เขา​ทั้งหมด​จึง​ถาม​พระองค์​ว่า “ถ้า​งั้น แก​ก็​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า​สิ” พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า “ใช่ อย่าง​ที่​ท่าน​ว่า”</verse>
				<verse number="71">แล้ว​พวก​เขา​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “เรา​ยัง​ต้อง​การ​พยาน​อีก​ทำไม ใน​เมื่อ​เรา​ก็​ได้ยิน​จาก​ปาก​ของ​มัน​เอง​แล้ว​นี่”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">ทุก​คน​ใน​ที่ประชุม​ลุก​ขึ้น พา​พระเยซู​ไป​หา​เจ้าเมือง​ปีลาต</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​เริ่ม​กล่าวหา​พระองค์ ว่า “เรา​ได้​พบ​ว่า ชาย​คนนี้​พยายาม​ปลุก​ปั่น​ประชาชน​ให้​กระด้างกระเดื่อง เขา​ยุยง​ให้​พวก​ประชาชน​เลิก​จ่าย​ภาษี​ให้​แก่​ซีซาร์ แถม​ยัง​อ้าง​ตัวเอง​เป็น​พระคริสต์ กษัตริย์​ของ​พวก​เรา​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">ปีลาต​จึง​ถาม​พระเยซู​ว่า “แก​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​หรือ” พระเยซู​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “ใช่ อย่าง​ที่​ท่าน​ว่า”</verse>
				<verse number="4">ปีลาต​จึง​พูด​กับ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​ฝูงชน​ว่า “เรา​ไม่​เห็น​เขา​ผิด​อะไร”</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​เขา​ยืนกราน​เสียงแข็ง​ว่า “แต่​เขา​ก็​ได้​สอน​และ​ปลุกปั่น​ประชาชน​ไป​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย เริ่ม​จาก​แถว​กาลิลี​เรื่อย​มา​จน​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็มนี้”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ปีลาต​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​สอบถาม​จน​รู้​ว่า​พระเยซู​เป็น​ชาวกาลิลี</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​อยู่​ใน​การปกครอง​ของ​กษัตริย์เฮโรด เขา​จึง​ส่ง​ตัว​พระเยซู​ไป​ให้​กับ​กษัตริย์​เฮโรด ซึ่ง​ตอน​นั้น​อยู่​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​พอดี</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​กษัตริย์เฮโรด​พบ​พระเยซู​ก็ดีใจ​มาก เพราะ​อยาก​พบ​มา​นาน​แล้ว เขา​ได้ยิน​ชื่อเสียง​ของ​พระองค์ และ​เขา​หวัง​ว่า​พระเยซู​จะ​แสดง​อิทธิฤทธิ์​ให้​ดู​บ้าง</verse>
				<verse number="9">เฮโรด​ถาม​พระเยซู​หลาย​อย่าง แต่​พระองค์​ก็​ไม่​ได้​ตอบ​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="10">พวกหัวหน้านักบวช และ​พวกครูสอน​กฎปฏิบัติ​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ก็​พา​กัน​กล่าวหา​พระองค์​อย่าง​ดุเดือด</verse>
				<verse number="11">เฮโรด​กับ​พวก​ทหาร​ของ​เขา​ต่าง​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ และ​ดูถูก​เหยียด​หยาม​พระองค์ พวก​เขา​ให้​พระองค์​แต่ง​ชุด​ของ​กษัตริย์ แล้ว​ส่ง​ตัว​กลับ​ไป​หา​ปีลาต</verse>
				<verse number="12">ใน​วัน​นั้น​เอง ทั้ง​เฮโรด​และ​ปีลาต​ได้​กลาย​มา​เป็น​เพื่อน​กัน ก่อน​หน้านี้ พวก​เขา​เป็น​ศัตรู​กัน</verse>
				<verse number="13">ปีลาต​เรียก​พวกหัวหน้านักบวช พวกผู้นำ​และ​ประชาชน​มา​ชุมนุม​กัน</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ปีลาต​บอก​ว่า “พวก​คุณ​นำ​ชาย​คนนี้​มาหา​เรา และ​กล่าวหา​เขา​ว่า​ปลุกปั่น​ยุยง​ประชาชน​ให้​กระด้างกระเดื่อง​นั้น หลังจาก​ที่​เรา​ได้​สอบสวน​เขา​ต่อหน้า​พวก​คุณ​แล้ว ก็​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​อะไร​ตาม​ที่​พวก​คุณ​กล่าว​หา</verse>
				<verse number="15">ส่วน​กษัตริย์​เฮโรด ก็​คิด​อย่างนี้​เหมือน​กัน พระองค์​ก็​เลย​ส่ง​ชาย​คนนี้​กลับ​มาหา​เรา เขา​ไม่​ได้​ทำ​ผิด​อะไร​ที่​สมควร​ตาย</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​สั่ง​เฆี่ยน​เขา​แล้ว​ปล่อย​ตัว​ไป”</verse>
				<verse number="17"></verse>
				<verse number="18">แต่​ฝูงชน​ร้อง​ตะโกน​เป็น​เสียงเดียวกัน​ว่า “ฆ่า​มัน​ซะ แล้ว​ปล่อย​บารับบัส​ให้​เรา”</verse>
				<verse number="19">บารับบัส​ถูก​ขัง​อยู่​ใน​คุก เพราะ​ได้​ก่อการจลาจล​ขึ้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ฆ่า​คน​ตาย</verse>
				<verse number="20">ปีลาต​จึง​เกลี้ยกล่อม​พวก​เขา​อีก เพราะ​อยาก​ปล่อย​พระเยซู</verse>
				<verse number="21">แต่​พวก​เขา​กลับ​ตะโกน​ว่า “ตรึง​มัน​ที่​กางเขน ตรึง​มัน​ที่​กางเขน”</verse>
				<verse number="22">ปีลาต​ถาม​พวก​เขา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า “ทำไม เขา​ทำ​ผิด​อะไร เรา​ไม่​เห็น​เขา​ทำ​ผิด​อะไร​ที่​สมควร​ตาย เรา​จะ​สั่ง​ให้​เฆี่ยน​เขา แล้ว​ก็​ปล่อย​ตัว​ไป”</verse>
				<verse number="23">แต่​พวก​เขา​ก็​ร้อง​ตะโกน​ดัง​ขึ้นๆ​ให้​ตรึง​พระเยซู​ที่​กางเขน และ​ใน​ที่​สุด​เสียง​นั้น​ก็​ชนะ</verse>
				<verse number="24">ปีลาต​ตัดสิน​ใจ​ทำ​ตาม​ที่​พวก​นั้น​ขอ</verse>
				<verse number="25">คือ​ปล่อย​ตัว​บารับบาส​ที่​ติด​คุก​เพราะ​ก่อการจลาจล​และ​ฆ่า​คน และ​ให้​ทำ​กับ​พระเยซู​อย่าง​ที่​พวก​เขา​ต้องการ</verse>
				<verse number="26">ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​นำ​ตัว​พระเยซู​ไป​นั้น พวก​เขา​ก็​จับ​ตัว​ซีโมน​ชาวไซรีน ที่​เพิ่ง​มา​จาก​ชนบท บังคับ​ให้​เขา​แบก​ไม้กางเขน​เดิน​ตามหลัง​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="27">ฝูงชน​จำนวน​มาก​เดิน​ตาม​ไป รวม​ทั้ง​ผู้หญิง​หลาย​คน​ที่​ร้องห่มร้องไห้ คร่ำครวญ​สงสาร​พระเยซู</verse>
				<verse number="28">พระเยซู​ก็​ได้​หัน​ไป​บอก​พวก​นาง​ว่า “หญิง​ชาว​เยรูซาเล็ม​เอ๋ย อย่า​ร้องไห้​ให้​กับ​เรา​เลย แต่​ร้องไห้​ให้​กับ​ตัวเอง​และ​ลูกๆ​ของ​คุณ​เอง​ดี​กว่า</verse>
				<verse number="29">เวลา​นั้น​จะ​มา​ถึง ที่​คน​จะ​พูด​ว่า ‘หญิง​ที่​เป็น​หมัน ไม่​เคย​คลอด​ลูก และ​ไม่​เคย​เลี้ยง​นม​ลูก ก็​ได้​เปรียบ​จริงๆ’</verse>
				<verse number="30">แล้ว​พวก​เขา​ก็​จะ​ขอ​ร้อง​กับ​ภูเขา​ว่า ‘ช่วย​พัง​ลง​มา​ทับ​เรา​ด้วย’ และ​อ้อนวอน​กับ​เนิน​เขา​ว่า ‘ช่วย​ฝัง​เรา​หน่อย’</verse>
				<verse number="31">เพราะ​ถ้า​พวก​เขา​ทำ​อย่างนี้​กับ​คน​ที่​บริสุทธิ์ แล้ว​มัน​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​คน​ที่​ทำ​ผิด”</verse>
				<verse number="32">ยัง​มี​ผู้ร้าย​อีก​สอง​คน​ที่​ถูก​นำ​ตัว​มา​ฆ่า​พร้อมๆ​กับ​พระเยซู​ด้วย</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​เขา​มา​ถึง​สถานที่​ที่​เรียกว่า “หัวกะโหลก” พวก​เขา​ก็​ตรึง​พระเยซู​บน​ไม้กางเขน​ระหว่าง​ผู้ร้าย​สอง​คน​นั้น ทาง​ขวา​คน​หนึ่ง​และ​ทาง​ซ้าย​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="34">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​ว่า “พระบิดา ช่วย​ยกโทษ​ให้​กับ​พวกเขา​ด้วย เพราะ​พวก​เขา​ไม่​รู้ตัว​หรอก​ว่า​กำลัง​ทำ​อะไร​ลง​ไป” แล้ว​พวก​เขา​เอา​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มา​จับสลาก​แบ่ง​กัน</verse>
				<verse number="35">ประชาชน​ก็​ยืน​ดู​อยู่ ส่วน​พวก​ผู้นำ​ชาวยิว​ต่าง​พา​กัน​หัวเราะ​เยาะ​และ​พูด​ถากถาง​ว่า “ใน​เมื่อ​เขา​ช่วย​คน​อื่น​ได้ ก็​ให้​เขา​ช่วย​ตัวเอง​ด้วย​สิ ถ้า​เขา​เป็น​พระคริสต์​ผู้ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​จริง”</verse>
				<verse number="36">พวก​ทหาร​ก็​พา​กัน​มา​ล้อเลียน พวกเขา​เอา​เหล้า​องุ่น​เปรี้ยว​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="37">พวกเขา​พูด​ว่า “ถ้า​แก​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​จริง ก็​ช่วย​ตัวเอง​สิ”</verse>
				<verse number="38">เหนือ​ตัว​พระองค์​ขึ้น​ไป​มี​ป้าย​เขียน​ไว้​ว่า “นี่​คือ​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว”</verse>
				<verse number="39">ผู้ร้าย​คน​หนึ่ง​ที่​ถูก​ตรึง​อยู่​พูด​เสียดสี​ว่า “แก​เป็น​พระคริสต์​ไม่​ใช่​หรือ ช่วย​ตัว​แก​เอง​และ​พวก​เรา​ด้วย​สิ”</verse>
				<verse number="40">แต่​ผู้ร้าย​อีก​คน​หนึ่ง​ห้าม​เขา และ​พูด​ขึ้น​ว่า “แก​ก็​มี​โทษ​ถึง​ตาย​เหมือน​กับ​เขา แก​ไม่​กลัว​พระเจ้า​หรือ​ยังไง</verse>
				<verse number="41">พวก​เรา​มัน​สมควร​ตาย​อยู่​แล้ว แต่​ชาย​คนนี้​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​เลย”</verse>
				<verse number="42">แล้ว​เขา​ก็​พูด​ว่า “เยซู อย่า​ลืม​ผม​นะ​ครับ เมื่อ​พระองค์​เข้า​สู่​อาณาจักร​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="43">พระองค์​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า วันนี้​คุณ​จะ​ได้​อยู่​กับ​เรา​ใน​สวน​สวรรค์​อย่าง​แน่​นอน”</verse>
				<verse number="44">ประมาณ​เที่ยง มี​แต่​ความ​มืดมิด​ปกคลุม​ไป​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​จน​ถึง​บ่าย​สาม​โมง</verse>
				<verse number="45">เพราะ​ดวง​อาทิตย์​หยุด​ส่อง​แสง​และ​ม่าน​ใน​วิหาร ก็​ขาด​กลาง​ออก​เป็น​สอง​ท่อน</verse>
				<verse number="46">พระเยซู​ร้อง​ตะโกน​ว่า “พระบิดา ลูก​ขอ​มอบ​จิต​วิญญาณ​ของ​ลูก​ไว้​ใน​มือ​พระองค์” เมื่อ​พูด​จบ​พระองค์​ก็​สิ้นใจ​ตาย</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​นายร้อย​คน​หนึ่ง​เห็น​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เขา​ก็​สรรเสริญ​พระเจ้า​และ​พูด​ว่า “เขา​เป็น​คน​บริสุทธิ์​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="48">ส่วน​ฝูงชน​ที่​ได้​พา​กัน​มา​มุง​ดู​เหตุการณ์​ที่​น่า​ตื่นเต้น​นี้ เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ต่าง​ก็​กลับ​บ้าน​และ​ทุบอก​ตัวเอง​ด้วย​ความเสียอก​เสียใจ</verse>
				<verse number="49">ส่วน​เพื่อน​สนิท​ทั้งหมด​ของ​พระเยซู และ​พวก​ผู้หญิง​ที่​ติดตาม​พระองค์​มา​จาก​แคว้น​กาลิลี​นั้น ยัง​คง​ยืน​ดู​อยู่​ห่างๆ</verse>
				<verse number="50">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า โยเซฟ เป็น​สมาชิก​สภาสูง​ของ​ชาวยิว เขา​เป็น​คน​ซื่อสัตย์​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="51">เขา​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​การตัดสินใจ​และ​การกระทำ​ของ​พวกผู้นำ​ชาวยิว​คน​อื่นๆ​เกี่ยวกับ​พระเยซู เขา​มา​จาก​เมือง​อาริมาเธีย​ใน​แคว้น​ยูเดีย และ​เฝ้าคอย​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="52">เขา​ไป​หา​ปีลาต​เพื่อ​ขอ​ศพ​พระเยซู</verse>
				<verse number="53">แล้ว​จึง​เอา​ศพ​ของ​พระองค์​ลง​มา​จาก​ไม้กางเขน และ​พัน​ด้วย​ผ้า​ลินิน แล้ว​นำ​ไป​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ ซึ่ง​เจาะ​ไว้​ใน​หิน และ​ยัง​ไม่​เคย​ใช้​วาง​ศพ​ใคร​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="54">วัน​นั้น​เป็น​วัน​ศุกร์ ซึ่ง​เป็น​วันจัดเตรียม​และ​วันหยุดทางศาสนา ก็​ใกล้​จะ​เริ่มต้น​แล้ว</verse>
				<verse number="55">ส่วน​พวก​ผู้หญิง​ที่​ติดตาม​พระเยซู​มา​จาก​แคว้น​กาลิลี​ก็​ตาม​โยเซฟ​ไป​ที่​อุโมงค์ และ​เห็น​ว่า​เขา​วาง​ศพ​ไว้​ที่นั่น</verse>
				<verse number="56">หลังจากนั้น​พวก​เขา​ก็​กลับ​บ้าน​ไป​เตรียม​เครื่อง​หอม​กับ​น้ำมันหอม​ไว้​อาบ​ศพ​พระองค์ แล้ว​ใน​วันหยุดทางศาสนา​พวก​เขา​ก็​หยุด​พักผ่อน​ตาม​ที่​กฎ​ของ​โมเสส​สั่ง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ตอน​เช้าตรู่​ของ​วันอาทิตย์ พวกผู้หญิง​ก็​พา​กัน​เอา​เครื่อง​หอม​ที่​ได้​เตรียม​ไว้​ไป​ที่​อุโมงค์</verse>
				<verse number="2">แล้ว​พบ​ว่า​หิน​ที่​ปิด​ปาก​อุโมงค์​นั้น​ถูก​กลิ้ง​เปิด​ออก​แล้ว</verse>
				<verse number="3">พวกนาง​จึง​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์ แต่​ก็​ไม่​พบ​ศพ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="4">พวกนาง​ก็​งง​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น ทันใดนั้น​ก็​มี​ชาย​สอง​คน​ใส่​เสื้อผ้า​สีขาว​เป็น​ประกาย​มา​ยืน​อยู่​ข้างๆ</verse>
				<verse number="5">พวกนาง​ก็​ตกใจกลัว​ซบหน้า​ลง​กับ​พื้นดิน ชาย​ทั้ง​สอง​ก็​พูด​ว่า “พวก​เธอ​มาหา​คน​ที่​มี​ชีวิต​ใน​ที่​ของ​คน​ตาย​ทำไม</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นี่​แล้ว พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว จำ​ได้​หรือ​เปล่า​ตอน​ที่​อยู่​แคว้น​กาลิลี พระองค์​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="7">บุตร​มนุษย์​จะ​ต้อง​ถูก​มอบ​ไป​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​คน​บาป และ​จะ​ถูก​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน แล้ว​พระองค์​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​ใน​วัน​ที่​สาม”</verse>
				<verse number="8">พวกผู้หญิง​ก็​เลย​จำ​ได้​ว่า​พระองค์​เคย​พูด​ถึง​สิ่ง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="9">พวก​นาง​รีบ​กลับ​ไป​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​ให้​พวก​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบ​เอ็ด​คน​และ​พวก​ศิษย์​คน​อื่นๆ​ของ​พระเยซู​ฟัง</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้หญิง​ที่​มา​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ฟัง​ก็​มี มารีย์​ชาว​มักดาลา โยอันนา มารีย์​แม่​ของ​ยากอบ และ​รวม​ทั้ง​หญิง​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="11">แต่​พวก​ศิษย์​เอก​ไม่​เชื่อ และ​หา​ว่า​เป็น​เรื่อง​เหลวไหล</verse>
				<verse number="12">แต่​เปโตร​วิ่ง​ไป​ดู​ที่​อุโมงค์ เมื่อ​เขา​ก้มลง​ไป​ดู​ก็​เห็น​แต่​ผ้าลินิน​ที่​ห่อ​ศพ​ของ​พระเยซู​วาง​อยู่ แล้ว​เขา​ก็​จาก​ไป​ด้วย​ความสงสัย​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">ใน​วัน​นั้น​ศิษย์​สอง​คน​ของ​พระเยซู​กำลัง​เดิน​ทาง​ไป​ที่​หมู่บ้าน​เอมมาอูส ซึ่ง​อยู่​ห่าง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ราวๆ​สิบเอ็ด​กิโลเมตร</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​พูด​คุย​กัน​ถึง​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​ก็​เข้า​มา​ใกล้ และ​เดิน​ไป​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">แต่​พระเจ้า​ทำ​ให้​พวกเขา จำ​พระองค์​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​จึง​ถาม​ว่า “พวกคุณ​กำลัง​เดิน​คุย​กัน​เรื่อง​อะไร​หรือ” พวก​เขา​ก็​หยุด​เดิน ทำ​หน้าตา​เศร้า​หมอง</verse>
				<verse number="18">ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เคลโอปัส​ก็​ตอบ​ว่า “ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม สงสัย​จะ​มี​แต่​คุณ​เท่านั้น ที่​ไม่​รู้เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ที่​นั่น​เมื่อ​สอง​สาม​วัน​มา​นี้”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เกิด​อะไร​ขึ้น​หรือ” พวกเขา​ตอบ​ว่า “ก็​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​ไง เขา​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า​และ​คน​ทั้งปวง​เห็น​ว่า​เยซู​เป็น​คน​ที่​มี​ฤทธิ์เดช​มาก ทั้ง​ใน​ด้าน​คำพูด​และ​การกระทำ</verse>
				<verse number="20">แต่​พวก​หัวหน้านักบวช​และ​พวกผู้นำของเรา ส่ง​เขา​ไป​ให้​ผู้​มี​อำนาจ​ของ​โรม​ตัดสิน​ประหารชีวิต แล้ว​เขา​ก็​ถูก​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="21">พวก​เรา​เคย​หวัง​ไว้​ว่า เขา​จะมา​ปลดปล่อย​ชนชาติ​อิสราเอล​ให้​เป็น​อิสระ เรื่องนี้​ก็​ได้​เกิด​ขึ้น​สาม​วัน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​เช้าตรู่​วันนี้​เอง มี​ผู้หญิง​บางคน​ใน​พวก​เรา​ไป​ที่​อุโมงค์ แล้ว​มา​พูด​ให้​เรา​ประหลาดใจ​ว่า</verse>
				<verse number="23">พวกนาง​หา​เขา​ไม่​เจอ และ​ยัง​บอก​อีก​ว่า​ได้​เห็น​ทูตสวรรค์​สอง​องค์​ใน​นิมิต​มา​บอก​ว่า เยซู​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="24">พวกเรา​บางคน​วิ่ง​ไป​ดู​ที่​อุโมงค์ ก็​ไม่​พบ​ศพ​จริงๆ​เหมือน​กับ​ที่​ผู้หญิง​กลุ่ม​นั้น​บอก”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​ว่า “ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ได้​โง่​อย่างนี้ ไม่​ยอม​เชื่อ​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้พูดแทนพระเจ้า​บอก</verse>
				<verse number="26">ก่อน​ที่​พระคริสต์​จะ​ได้รับ​สง่าราศี​นั้น พระองค์​จะ​ต้อง​ทนทุกข์ทรมาน​ก่อน​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระเยซู​ก็​เริ่ม​อธิบาย​ข้อ​พระคัมภีร์​ต่างๆ​ที่​พูด​ถึง​พระองค์​จน​หมด​เกลี้ยง เริ่ม​ตั้งแต่​โมเสส​ตลอด​ไป​จน​ถึง​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​เกือบ​จะ​ถึง​หมู่บ้าน​เอมมาอูส พระเยซู​ทำ​ท่า​เหมือน​จะ​เดิน​เลย​ไป</verse>
				<verse number="29">พวกเขา​ก็​คะยั้นคะยอ​ให้​พระองค์​อยู่ และ​บอก​ว่า “นี่​ก็​เย็น​มาก​แล้ว ใกล้​มืด​แล้ว​ด้วย ไป​พัก​กับ​พวก​เรา​ก่อน​เถอะ” พระเยซู​จึง​เข้า​ไป​พัก​อยู่​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พวกเขา​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร​นั้น พระองค์​หยิบ​ขนมปัง​ขึ้น​มา​ขอบคุณ​พระเจ้า แล้ว​ก็​หัก​ขนมปัง​แบ่ง​ให้​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">แล้ว​ตา​ของ​พวก​เขา​ก็​สว่าง​ขึ้น จำ​พระเยซู​ได้ แล้ว​พระองค์​ก็​หาย​วับ​ไป​กับ​ตา</verse>
				<verse number="32">พวก​เขา​จึง​พูด​กัน​ว่า “มิ​น่า​ล่ะ ใจ​ของ​เรา​ถึง​ได้​ร้อนรุ่ม​น่า​ดู​เลย ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​พระองค์​พูด​และ​อธิบาย​ข้อพระคัมภีร์​ให้​ฟัง”</verse>
				<verse number="33">ทั้ง​สอง​จึง​รีบ​ลุก​ขึ้น​กลับ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม​ทันที และ​พบ​กับ​พวกศิษย์เอก​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน​ที่​ชุมนุม​กัน​อยู่​กับ​ศิษย์​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="34">กลุ่ม​ที่​ชุมนุม​นั้น​ก็​บอก​กับ​สอง​คนนี้​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต ฟื้น​ขึ้น​มา​แล้ว​จริงๆ​พระองค์​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ซีโมน​เห็น”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ทั้ง​สอง ก็​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ใน​ระหว่าง​ทาง และ​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า​พวก​เขา​จำ​พระเยซู​ได้​ตอน​ที่​พระองค์​หัก​ขนมปัง​ให้</verse>
				<verse number="36">ขณะ​ที่​ทั้งสอง​ยัง​เล่า​เรื่องนี้​อยู่​นั้น พระเยซู​มา​ยืน​อยู่​กับ​พวก​เขา และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข”</verse>
				<verse number="37">พวก​เขา​ก็​สะดุ้ง​ตกใจกลัว คิด​ว่า​เจอ​ผี</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ตกใจ​ทำไม ทำไม​ถึง​ขี้สงสัย​อย่างนี้</verse>
				<verse number="39">ดู​มือ​และ​เท้า​ของ​เรา​สิ นี่​เป็น​ตัว​เรา​จริงๆ ไม่​เชื่อ​ลอง​จับ​ดู จะ​ได้​รู้​ว่า​ไม่​ใช่​ผี เพราะ​ผี​ไม่​มี​เนื้อ​ไม่​มี​กระดูก​อย่าง​ที่​คุณ​เห็น​เรา​มี​หรอก”</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​พูด​เสร็จ พระองค์​ก็​ยื่น​มือ​และ​เท้า​ให้​พวก​เขา​ดู</verse>
				<verse number="41">พวกศิษย์​ดีใจ​และ​แปลกใจ​มาก ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่า​เป็น​จริง แล้ว​พระเยซู​ก็​ถาม​ขึ้น​ว่า “มี​อะไร​กิน​บ้าง”</verse>
				<verse number="42">พวก​เขา​จึง​เอา​ปลา​ย่าง​ชิ้น​หนึ่ง​มา​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="43">พระองค์​ก็​เอา​มา​กิน​ต่อ​หน้า​พวก​เขา</verse>
				<verse number="44">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เมื่อ​ก่อน​ตอน​ที่​เรา​อยู่​กับ​พวก​คุณ เรา​ได้​บอก​แล้ว​ว่า ทุก​เรื่อง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​เกี่ยวกับ​เรา​ใน​กฎปฏิบัติ​ของ​โมเสส ใน​หนังสือ​ของ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า และ​ใน​หนังสือ​สดุดี จะ​ต้อง​เกิด​ขึ้น​ตาม​นั้น”</verse>
				<verse number="45">แล้ว​พระองค์​เปิดใจ​พวก​เขา​ให้​เข้าใจ​พระคัมภีร์</verse>
				<verse number="46">พระองค์​บอก​พวก​เขา​ว่า “พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า พระคริสต์​จะ​ต้อง​ทนทุกข์ทรมาน และ​จะ​ฟื้นขึ้นมา​จาก​ความตาย​ใน​วันที่​สาม</verse>
				<verse number="47">แล้ว​เรื่อง​การกลับตัว​กลับใจ​เพื่อ​จะ​ได้รับ​การอภัยโทษ​จาก​บาป​จะ​ต้อง​ถูกประกาศ​ไป​ใน​นาม​ของ​เรา​ให้​คน​ทุก​ชาติ​รู้ เริ่ม​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก่อน</verse>
				<verse number="48">พวก​คุณ​จะ​ต้อง​เป็น​พยาน​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​ที่​คุณ​เห็น</verse>
				<verse number="49">แล้ว​เรา​จะ​ส่ง​พระวิญญาณ​มา​ให้ เป็น​พระวิญญาณ​ที่​พระบิดา​ของ​เรา​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​พวก​คุณ แต่​พวก​คุณ​ต้อง​คอย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก่อน จน​กว่า​จะ​ได้รับ​ฤทธิ์​อำนาจ​นั้น​จาก​สวรรค์”</verse>
				<verse number="50">จาก​นั้น​พระเยซู​ก็​นำ​พวกเขา​ไป​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี และ​ยก​มือ​ขึ้น​อวยพร​พวกเขา</verse>
				<verse number="51">ขณะ​ที่​ยัง​อวยพร​อยู่​นั้น พระองค์​ก็​จาก​พวก​เขา​ไป โดย​ถูก​รับขึ้น​ไป​บน​สวรรค์</verse>
				<verse number="52">พวก​เขา​กราบไหว้​พระองค์ และ​กลับ​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย​ความปลาบปลื้มใจ</verse>
				<verse number="53">แล้ว​พวก​เขา​ก็​อยู่​ใน​วิหาร​เป็น​ประจำ​เพื่อ​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="43">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ตอน​เริ่มต้น​ก่อน​ที่​โลกนี้​จะ​เกิด​ขึ้น​ก็​มี​พระคำ​อยู่​แล้ว พระคำนี้​อยู่​กับ​พระเจ้า และ​เป็น​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="2">พระคำ​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตั้งแต่​เริ่มต้น​ก่อน​ที่​โลกนี้​จะ​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่​นี้​เกิด​มา​จาก​พระคำ​ทั้งนั้น ไม่​มี​อะไร​เลย​ที่​ไม่​ได้​เกิด​มา​จาก​พระคำ</verse>
				<verse number="4">พระคำ​เป็น​แหล่ง​ของ​ชีวิต​ที่​เที่ยงแท้ ชีวิต​นั้น​ได้​นำ​ความ​สว่าง​มา​ให้​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">ความสว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ความมืด​อยู่ แต่​ความมืด​ไม่​สามารถ​เอา​ชนะ ความสว่าง​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ได้​ส่ง​ชาย​ชื่อ​ยอห์น มา​เป็น​ผู้​ส่งข่าว​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เขา​มา​บอก​ผู้คน​เกี่ยวกับ​ความสว่าง เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ได้​เชื่อ​ใน​เรื่อง​ที่​เขา​บอก</verse>
				<verse number="8">ตัว​ยอห์น​เอง​ไม่​ใช่​ความสว่าง​นั้น แต่​เขา​มา​เพื่อ​เล่า​เรื่อง​ความสว่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">ความสว่าง​เที่ยงแท้ ที่​ให้​ความสว่าง​กับ​มนุษย์​ทุก​คน​กำลัง​เข้า​มา​ใน​โลก</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ได้​อยู่​ใน​โลกนี้ แต่​โลกนี้​กลับ​ไม่​รู้จัก​พระองค์ ทั้งๆที่​โลกนี้​ถูก​สร้าง​ผ่าน​ทาง​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​พระองค์​มา​ถึง​บ้านเมือง​ของ​พระองค์​เอง คน​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​ไม่​ยอมรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">แต่​ส่วน​คน​ที่​ยอมรับ​และ​ไว้วางใจ​พระองค์ พระองค์​ให้​สิทธิ์​พวก​เขา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ลูก​ของ​พระเจ้านี้​ไม่​ใช่​ลูก​ที่​เกิด​มา​จาก​เลือดเนื้อ​หรือ​จาก​ความต้องการ​ของ​มนุษย์ หรือ​จาก​ความตั้งใจ​ของ​พ่อ แต่​เกิด​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">พระคำ​ได้​กลาย​มา​เป็น​มนุษย์ และ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเรา พระคำ​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​ความจริง พวก​เรา​ได้​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ ซึ่ง​เป็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระบุตร​เพียง​องค์​เดียว​ของ​พระบิดา</verse>
				<verse number="15">ยอห์น​ร้อง​ตะโกน​บอก​ผู้คน​เกี่ยวกับ​พระองค์​ว่า “คน​ที่​มา​ภายหลัง​ผม​นั้น ยิ่งใหญ่​กว่า​ผม​อีก เพราะ​เขา​เป็น​อยู่​นาน​แล้ว​ก่อน​ที่​ผม​จะ​เกิด​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="16">พระองค์​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา พวก​เรา​ทุก​คน​ก็​เลย​ได้รับ​พระพร​จาก​พระองค์​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ได้​ให้​กฎปฏิบัติ​ที่​เป็น​ข้อบังคับ​ผ่าน​มา​ทาง​โมเสส แต่​พระเจ้า​ได้​แสดง​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​ความจริง​ผ่าน​มา​ทาง​พระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="18">ไม่​เคย​มี​ใคร​เห็น​พระเจ้า มี​แต่​พระบุตร​เพียง​องค์​เดียว​ของ​พระองค์ ผู้ที่​เป็น​พระเจ้า​เอง ​และ​อยู่​ใกล้​ชิด​กับ​พระบิดา​ด้วย ได้​เปิดเผย​พระเจ้า​ให้​เรา​รู้จัก</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​ยอห์น​บอก เมื่อ​พวกยิว​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ส่ง​พวก​นักบวช และ​พวกเลวี มา​ถาม​ยอห์น​ว่า “คุณ​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="20">ยอห์น​ไม่​ได้​ปิดบัง​ความจริง เขา​ตอบ​ไป​อย่าง​เปิดเผย​และ​ชัดเจน​ว่า “ผม​ไม่​ใช่​พระคริสต์”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ก็​เลย​ถาม​อีก​ว่า “ถ้าอย่างนั้น​คุณ​เป็น​ใคร เป็น​เอลียาห์​หรือ” ยอห์น​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่” “หรือ​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​นั้น” ยอห์น​ก็​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่”</verse>
				<verse number="22">พวกเขา​ถาม​ยอห์น​ว่า “แล้ว​คุณ​เป็น​ใคร​กัน​แน่ ช่วย​บอก​หน่อย เรา​จะ​ได้​ไป​บอก​คน​ที่​ส่ง​เรา​มา ว่า​ไง คุณ​ว่า​คุณ​เป็น​ใคร​กัน​ล่ะ”</verse>
				<verse number="23">ยอห์น​ตอบ​โดย​ยก​เอา​คำ​ของ​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า ที่​ว่า “ผม​เป็น​เสียง​ของ​คน​ที่​ร้องตะโกน​อยู่​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ว่า ทำ​ทาง​ให้​ตรง​สำหรับ​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="24">ส่วน​คน​ที่​พวก​ฟาริสี​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="25">ได้​ถาม​ยอห์น​ว่า “ถ้า​คุณ​ไม่​ใช่​พระคริสต์ ไม่​ใช่​เอลียาห์ แล้ว​ก็​ไม่​ใช่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​นั้น แล้ว​ทำไม​คุณ​ถึง​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​ชาวบ้าน​ล่ะ”</verse>
				<verse number="26">ยอห์น​จึง​ตอบ​ว่า “ผม​ทำ​พิธีจุ่ม​ด้วย​น้ำ แต่​มี​คน​หนึ่ง​ใน​ท่ามกลาง​พวกคุณ​ที่​พวกคุณ​เอง​ก็​ไม่​รู้จัก</verse>
				<verse number="27">คนๆนี้​แหละ​ที่​มา​ภายหลัง​ผม ขนาด​สายรัด​รองเท้า​ของ​เขา​ผม​ยัง​ไม่​มี​ค่า​พอที่​จะ​แก้​ให้​เลย”</verse>
				<verse number="28">เรื่อง​ทั้งหมดนี้​เกิด​ขึ้น​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี ทาง​ฝั่ง​ตะวันออก​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​ยอห์น​กำลัง​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​ผู้​คน​อยู่</verse>
				<verse number="29">ใน​วัน​ต่อมา ยอห์น​เห็น​พระเยซู​เดิน​ตรง​มาหา​เขา แล้ว​ยอห์น​ป่าว​ประกาศ​ว่า “นี่ไง ลูกแกะ​ของ​พระเจ้า ที่​จะ​มา​เอา​ความผิด​บาป​ของ​โลก​ไป</verse>
				<verse number="30">คนนี้​ไง​ที่​ผม​พูด​ถึง​ว่า ‘จะ​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​ภายหลัง​ผม เป็น​ผู้ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​ผม เพราะ​เขา​เป็น​อยู่​นาน​แล้ว​ก่อน​ที่​ผม​จะ​เกิด​เสีย​อีก’</verse>
				<verse number="31">ตัว​ผม​เอง​ก็​ไม่​รู้​มา​ก่อน​หรอก​ว่า​คน​ที่​จะ​มา​ภายหลัง​นั้น​จะ​เป็น​ใคร แต่​ผม​มา​ทำ​พิธีจุ่ม​ด้วย​น้ำ​ก็​เพื่อ​จะ​ได้​เปิดเผย​ตัว​เขา​ให้​คนอิสราเอล​ได้​รู้จัก”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ยอห์น​ก็​บอก​ว่า “ผม​ได้​เห็น​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ลง​มา​จาก​สวรรค์​เหมือน​นกพิราบ และ​มา​อยู่​บน​ชาย​คนนี้</verse>
				<verse number="33">ตัว​ผม​เอง​ก็​ไม่​รู้​มา​ก่อน​ว่า​คน​ที่​จะ​มา​ภายหลัง​นั้น​จะ​เป็น​ใคร แต่​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​ผม​มา​ให้​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​บอก​ว่า ‘เมื่อ​เจ้า​เห็น​พระวิญญาณ​ลง​มา​อยู่​บน​ใคร คน​นั้น​แหละ​คือ​คน​ที่​จะ​ทำ​พิธีจุ่ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="34">ผม​เห็น​เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น​กับ​ตา และ​ผม​เป็น​พยาน​ได้​ว่า ‘ชาย​คนนี้​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า’”</verse>
				<verse number="35">วัน​ต่อมา ยอห์น​ยืน​อยู่​กับ​ศิษย์​ของ​เขา​สอง​คน</verse>
				<verse number="36">เมื่อ​เขา​เห็น​พระเยซู​เดิน​ผ่าน​ไป ยอห์น​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “นั่น​ไง ลูกแกะ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="37">พอ​ศิษย์​สอง​คน​นั้น​ได้ยิน​อย่าง​นั้น เขา​ก็​เดิน​ตาม​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="38">เมื่อ​พระองค์​หัน​ไป​เห็น​พวก​เขา​เดิน​ตาม​หลัง​มา ก็​ถาม​ว่า “มี​อะไร​หรือ” พวก​เขา​ถาม​ไป​ว่า “ราบีครับ ท่าน​พัก​อยู่​ที่​ไหน​ครับ” (ราบี​แปล​ว่า​อาจารย์)</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตาม​มา​ดู​สิ” พวก​เขา​ก็​ได้​ตาม​ไป​ยัง​ที่พัก​ของ​พระองค์ ตอน​นั้น​เป็น​เวลา​สี่​โมง​เย็น​แล้ว พวก​เขา​จึง​พัก​อยู่​กับ​พระองค์​ตลอด​วัน​นั้น</verse>
				<verse number="40">อันดรูว์​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​สอง​คน​นั้น​ที่​เดิน​ตาม​พระเยซู​ไป เขา​มี​พี่ชาย​ชื่อ​ซีโมน​เปโตร หลังจาก​ได้ยิน​ยอห์น​พูด</verse>
				<verse number="41">สิ่ง​แรก​ที่​อันดรูว์​ทำ คือ​ไป​หา​ซีโมน​พี่ชาย​ของ​เขา​และ​บอก​ซีโมน​ว่า “พวก​เรา​ได้​พบ​พระเมสสิยาห์ (หมายถึง พระคริสต์) แล้ว”</verse>
				<verse number="42">อันดรูว์​พา​ซีโมน​ไป​หา​พระเยซู เมื่อ​พระองค์​เห็น​เขา​ก็​พูด​ว่า “คุณ​คือ​ซีโมน ลูก​ของ​ยอห์น​สิ​นะ คน​จะ​เรียก​คุณ​ว่า เคฟาส” (เหมือน​กับ เปโตร ซึ่ง​แปล​ว่า “หิน”)</verse>
				<verse number="43">วัน​ต่อมา พระเยซู​ตัดสินใจ​ไป​แคว้น​กาลิลี พระองค์​พบ​ฟีลิป​และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="44">ฟีลิป​มา​จาก​เมือง​เบธไซดา​เหมือน​กับ​อันดรูว์​และ​เปโตร</verse>
				<verse number="45">ฟีลิป​พบ​นาธานาเอล และ​บอก​เขา​ว่า “พวกเรา​พบ​คน​ที่​โมเสส​และ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​เขียน​ถึง​แล้ว เขา​คือ​เยซู​ชาว​เมือง​นาซาเร็ธ ลูก​ของ​โยเซฟ”</verse>
				<verse number="46">นาธานาเอล​ย้อน​ถาม​ฟีลิป​ว่า “นาซาเร็ธ​น่ะ​หรือ จะ​มี​ของดี​อะไร​มา​จาก​เมือง​นั้น​ได้” ฟีลิป​ตอบ​ว่า “ตาม​มา​ดู​สิ”</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​นาธานาเอล​เดิน​เข้า​มาหา พระองค์​ก็​พูด​ถึง​เขา​ว่า “นี่ไง คน​อิสราเอล​ขนาน​แท้​ที่​ไม่​มี​เล่ห์เหลี่ยม”</verse>
				<verse number="48">นาธานาเอล​ถาม​พระองค์​ว่า “ท่าน​รู้จัก​ผม​ได้​ยังไง” พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​เห็น​คุณ​ตั้งแต่​อยู่​ใต้​ต้นมะเดื่อ​แล้ว​ก่อน​ที่​ฟีลิป​จะ​เรียก​คุณ​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="49">นาธานาเอล​ตอบ​ว่า “อาจารย์ ท่าน​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า เป็น​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​ก็​พูด​ว่า “ที่​คุณ​เชื่อ​เรา​ก็​เพราะ​เรา​บอก​ว่า ได้​เห็น​คุณ​อยู่​ใต้​ต้นมะเดื่อ ใช่​ไหม​ล่ะ คุณ​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​นี้​อีก”</verse>
				<verse number="51">แล้ว​พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พวก​คุณ​จะ​ได้​เห็น​สวรรค์​เปิด​ออก​เป็น​ช่อง และ​พวก​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ก็​จะ​ขึ้นๆ​ลงๆ​อยู่​เหนือ​บุตร​มนุษย์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ใน​วันที่​สาม มี​งานแต่งงาน​ที่​หมู่บ้าน​คานา​ใน​แคว้น​กาลิลี แม่​ของ​พระเยซู​ก็​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​และ​ศิษย์​ของ​พระองค์​ก็​ได้รับ​เชิญ​มา​ใน​งานนี้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เหล้า​องุ่น​หมด แม่​ของ​พระเยซู​มา​บอก​พระองค์​ว่า “เหล้า​องุ่น​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​พูด​ว่า “แม่ครับ มา​บอก​ลูก​ทำไม ตอนนี้​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​ลูก”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​แม่​ของ​พระเยซู​ก็​ไป​บอก​กับ​พวก​คนใช้​ว่า “เขา​สั่ง​อะไร ก็​ให้​ทำ​ตาม​นั้น”</verse>
				<verse number="6">มี​โอ่ง​ใส่​น้ำ​ตั้ง​อยู่​ที่​นั่น​หก​ใบ​เพื่อ​ใช้​ใน​พิธี​ชำระ​ล้าง โอ่ง​แต่​ละ​ใบ​ใส่​น้ำ​ได้​ประมาณ​แปดสิบ​ถึง​หนึ่งร้อย​ยี่สิบ​ลิตร</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ได้​สั่ง​พวก​คนใช้​ว่า “ไป​ตัก​น้ำ​ใส่​โอ่ง​พวก​นั้น​ให้​เต็ม” พวก​เขา​ก็​ตัก​น้ำ​ใส่​จน​เต็ม​ถึง​ปาก​โอ่ง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระองค์​สั่ง​อีก​ว่า “ตัก​น้ำนี้​ไป​ให้​ผู้ดูแลงานเลี้ยง​สิ” พวก​คนใช้​ก็​ตัก​น้ำ​ไป​ให้​ผู้ดูแลงานเลี้ยง</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ผู้ดูแลงานเลี้ยง​ได้​ชิม​น้ำ​ที่​กลาย​เป็น​เหล้าองุ่น​แล้ว (โดย​ที่​เขา​ไม่​รู้​ว่า เหล้าองุ่น​นั้น​มา​จาก​ไหน มี​แต่​พวก​คน​ใช้​ที่​ตัก​น้ำ​นั้น​มา​เท่านั้น​ที่​รู้) ผู้ดูแลงานเลี้ยง​ก็​เรียก​เจ้าบ่าว​มา​บอก​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ใครๆ​เขา​ก็​เอา​เหล้าองุ่น​ดีๆ​ออก​มา​ให้​แขก​ดื่ม​ก่อน พอ​ดื่ม​จน​เมา​ได้​ที่​แล้ว​ถึง​จะ​เอา​เหล้าองุ่น​ถูกๆ​มา​วาง แต่​คุณ​กลับ​เก็บ​เหล้า​องุ่น​ที่​ดี​ที่สุด​ไว้​จน​ถึง​ตอนนี้”</verse>
				<verse number="11">นี่​เป็น​เรื่อง​อัศจรรย์​ครั้ง​แรก​ที่​พระเยซู​ได้​ทำ ตอน​ที่​พระองค์​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​คานา ใน​แคว้น​กาลิลี พวกศิษย์​ต่าง​ก็​พา​กัน​ไว้วางใจ​พระองค์​เพราะ​ได้​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">หลัง​จาก​นั้น​พระเยซู​ไป​เมือง​คาเปอรนาอุม​พร้อม​กับ​แม่ น้องๆ และ​พวกศิษย์​ของ​พระองค์ แต่​ก็​พัก​อยู่​ที่​นั่น​เพียง​ไม่​กี่​วัน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ใกล้​จะ​ถึง​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย พระเยซู​เดิน​ทาง​ขึ้น​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">ใน​บริเวณ​วิหาร​นั้น พระองค์​เห็น​คนขายวัว แกะ และ​นกพิราบ สำหรับ​ใช้​เป็น​เครื่อง​บูชา และ​ยัง​เห็น​พวกรับแลกเงิน นั่ง​อยู่​ที่​โต๊ะ​ของ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">พระเยซู​เอา​เชือก​มา​ทำ​เป็น​แส้​แล้ว​หวดไล่​คน​พวก​นั้น รวม​ทั้ง​แกะ​และ​วัว​ออก​ไป​จาก​บริเวณ​วิหาร พระองค์​ยัง​เท​เหรียญ​และ​คว่ำ​โต๊ะ​ของ​พวกรับแลกเงิน​ด้วย</verse>
				<verse number="16">พระองค์​บอก​พวก​คน​ขาย​นก​พิราบ​ว่า “ขน​ออก​ไป​ให้​หมด อย่า​มา​ทำ​ให้​บ้าน​ของ​พระบิดา​เรา​กลาย​เป็น​ตลาด”</verse>
				<verse number="17">พวก​ศิษย์​นึก​ขึ้น​มา​ได้​ถึง​ข้อความ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์ ว่า “การที่เราทุ่มเทใจ​ให้​กับ​บ้าน​ของ​พระเจ้า จะ​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​เรา​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="18">พวกยิว​ทักท้วง​กับ​พระเยซู​ว่า “แก​มี​สิทธิ์​อะไร​ไป​ทำ​อย่าง​นั้น ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​พิสูจน์​ตัวเอง​สิ”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ทำลาย​วิหารนี้​ลง​มา​สิ แล้ว​เรา​จะ​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่​ภาย​ใน​สาม​วัน”</verse>
				<verse number="20">พวกยิว​พูด​ว่า “วิหารนี้​กว่า​จะ​สร้าง​เสร็จ​ต้อง​ใช้​เวลา​ถึง​สี่สิบหก​ปี แล้ว​แก​คิด​ว่า​แก​จะ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ได้​ภาย​ใน​สาม​วัน​หรือ”</verse>
				<verse number="21">แต่​วิหาร​ที่​พระองค์​กำลัง​พูด​ถึง​นั้น หมายถึง​ร่างกาย​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระเยซู​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย​แล้ว ศิษย์​ของ​พระองค์​ถึง​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า พระองค์​เคย​พูด​อย่างนี้ พวก​เขา​ก็​เลย​เชื่อ​พระคัมภีร์ และ​เชื่อ​คำพูด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">ช่วง​ที่​พระเยซู​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เป็น​ช่วง​ฉลอง​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย พระองค์​ได้​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​มากมาย ทำ​ให้​มี​คน​จำนวน​มาก​มา​ไว้วางใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="24">แต่​พระเยซู​ก็​ไม่​ได้​ไว้​ใจ​พวก​เขา เพราะ​พระองค์​รู้จัก​มนุษย์​ทุก​คน​ดี</verse>
				<verse number="25">ไม่​จำ​เป็น​ต้อง​ให้​ใคร​มา​บอก​พระองค์​ว่า​มนุษย์​เป็น​อย่าง​ไร​เพราะ​พระองค์​รู้จัก​ความคิด​ของ​มนุษย์​ดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​พวก​ฟาริสี ชื่อ​นิโคเดมัส เป็น​ผู้นำ​ชาวยิว​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">เขา​มาหา​พระเยซู​ตอน​กลางคืน และ​พูด​ว่า “อาจารย์ครับ พวก​เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ส่ง​อาจารย์​มา​สอน​พวก​เรา เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​อย่าง​ที่​อาจารย์​ทำ​ได้ นอก​จาก​จะ​มี​พระเจ้า​อยู่​ด้วย​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​บอก​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ไม่​ได้​เกิด​ใหม่ ​ก็​จะ​ไม่​เห็น​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="4">นิโคเดมัส​ถาม​พระเยซู​ว่า “คน​แก่​แล้ว​จะ​เกิด​ใหม่​ได้​ยังไง​ครับ จะ​ให้​เข้า​ไป​ใน​ท้อง​แม่​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง แล้ว​เกิด​ออก​มา​ใหม่​ได้​หรือ”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ไม่​ได้​เกิด​จาก​น้ำ​และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จะ​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="6">พ่อ​แม่​ให้​เรา​เกิด​มา​เป็น​ได้​แค่​ลูก​ของ​มนุษย์ แต่​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เรา​เกิด​มา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ไม่​ต้อง​แปลกใจ​หรอก​ที่​เรา​บอก​ว่า ‘พวก​คุณ​จะ​ต้อง​เกิด​ใหม่’</verse>
				<verse number="8">ลม อยาก​พัด​ไป​ทาง​ไหน​มัน​ก็​พัด​ไป คุณ​ได้ยิน​เสียง​ลม แต่​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​พัด​มา​จาก​ไหน​หรือ​จะ​พัด​ไป​ไหน คน​ที่​เกิด​จาก​พระวิญญาณ​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="9">นิโคเดมัส​ถาม​ว่า “มัน​จะ​เป็น​ไป​ได้​ยังไง​ครับ​อาจารย์”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คุณ​เป็น​อาจารย์​ที่​นับหน้า​ถือตา​ของ​คน​อิสราเอล แต่​ยัง​ไม่​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่านี้​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พวก​เรา​เล่า​เรื่อง​ที่​พวก​เรา​ได้รู้​ได้เห็น​มา แต่​พวก​คุณ​ไม่​ยอม​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​พวก​เรา​บอก</verse>
				<verse number="12">นี่​ขนาด​เรา​เล่า​เรื่อง​บน​โลกนี้​ให้​ฟัง พวก​คุณ​ยัง​ไม่​ยอม​เชื่อ​เรา​เลย แล้ว​ถ้า​เรา​เล่า​เรื่อง​บน​สวรรค์​ให้​ฟัง คุณ​จะ​เชื่อ​เรา​หรือ</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ใคร​เคย​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์ นอก​จาก​ผู้ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ซึ่ง​ก็​คือ บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="14">โมเสส​เคย​ยก​งู​ขึ้น​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง บุตร​มนุษย์​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​บุตร​มนุษย์​นั้น​จะ​ได้​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ว่า​พระเจ้า​รัก​ผูกพัน​กับ​มนุษย์​ใน​โลกนี้​มาก จน​ถึง​ขนาด​ยอม​สละ​พระบุตร​เพียง​องค์​เดียว​ของ​พระองค์ เพื่อ​ว่า​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระบุตร​นั้น​จะ​ไม่​สูญ​สิ้น แต่​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ไม่​ได้​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ใน​โลกนี้ เพื่อ​ตัดสิน​ลงโทษ​โลกนี้ แต่​เพื่อ​ช่วย​โลกนี้​ให้​รอดพ้น</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​ไว้วางใจ​พระบุตร​จะ​ไม่​ถูก​ตัดสินลงโทษ แต่​คน​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​ก็​ได้​ถูก​ตัดสินลงโทษ​ไป​แล้ว เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ไว้​วางใจ​พระบุตร​เพียง​องค์​เดียว​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">นี่​คือ​วิธี​ที่​พระเจ้า​ตัดสิน​ว่า​ใคร​ผิด​หรือ​ใคร​ถูก ความ​สว่าง​ได้​เข้า​มา​ใน​โลกนี้ แต่​คน​รัก​ความมืด​มาก​กว่า​ความสว่าง​เพราะ​พวก​เขา​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="20">ทุก​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​ก็​เกลียด​ความสว่าง และ​จะ​ไม่​เข้า​มา​อยู่​ใน​ความสว่าง กลัว​ว่า​ความสว่าง​จะ​เปิดเผย​ความชั่ว​ที่​เขา​ทำ​ออก​มา​ให้​เห็น</verse>
				<verse number="21">แต่​คน​ที่​ทำ​ดี​จะ​เข้า​มา​อยู่​ใน​ความสว่าง เพื่อ​ว่า​ความสว่าง​จะ​ทำ​ให้​ทุก​คน​เห็น​ว่า​ที่​เขา​ทำ​ดี​ได้​นั้น​เป็น​เพราะ​พึ่ง​อำนาจ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​นั้น​พระเยซู​และ​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​เดิน​ทาง​ไป​ใน​เขตแดน​ของ​แคว้น​ยูเดีย พระองค์​พัก​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พวกศิษย์ และ​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="23">ส่วน​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​อยู่​ที่​อายโนน​ใกล้​หมู่บ้าน​สาลิม เพราะ​ที่​นั่น​มี​น้ำ​มาก คน​จึง​มา​ให้​ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​กัน</verse>
				<verse number="24">(เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น​ก่อน​ที่​ยอห์น​จะ​ติด​คุก)</verse>
				<verse number="25">วัน​หนึ่ง​พวก​ศิษย์​ของ​ยอห์น​ได้​เถียง​กับ​ชาวยิว​คน​หนึ่ง​เรื่อง​พิธีชำระ​ล้าง</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​จึง​พา​กัน​มา​หา​ยอห์น และ​บอก​กับ​ยอห์น​ว่า “อาจารย์​ครับ คน​ที่​อาจารย์​พูด​ถึง​และ​เคย​อยู่​กับ​อาจารย์​ที่​ฝั่ง​โน้น​ของ​แม่น้ำ​จอร์แดน กำลัง​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​อยู่ และ​คน​ก็​แห่​กัน​ไป​หา​เขา​กัน​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="27">ยอห์น​ตอบ​ว่า “คน​เรา​เป็น​ได้​แค่​ที่​พระเจ้า​ให้​เป็น​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="28">พวก​คุณ​ก็​เป็น​พยาน​ได้​ว่า​ผม​บอก​ว่า ‘ผม​ไม่​ใช่​พระคริสต์ แต่​ถูก​ส่ง​มา​ล่วงหน้า​เพื่อ​เตรียม​ทาง​ให้​กับ​พระองค์’”</verse>
				<verse number="29">“เจ้าสาว​เป็น​ของ​เจ้าบ่าว แต่​เพื่อนเจ้าบ่าว​ที่​ยืน​รอ​อยู่​ก็ดีใจ​ที่​ได้ยิน​เสียง​เจ้าบ่าว​มี​ความ​สุข​กับ​เจ้าสาว ก็​เหมือน​กับ​ผม​ที่​ดีใจ​ที่สุด​เมื่อ​ได้ยิน​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​ต้อง​ยิ่งใหญ่​ขึ้น และ​ตัว​ผม​เอง​ต้อง​ด้อยลง”</verse>
				<verse number="31">พระองค์​ผู้ที่​ลง​มา​จาก​เบื้องบน​นั้น​ใหญ่​เหนือ​ทุก​คน คน​ที่​มา​จาก​โลก​ก็​เหมือน​กับ​คนทั่ว​ไป​ใน​โลกนี้​ที่​พูด​แต่​เรื่อง​ของ​โลก แต่​พระองค์​ผู้​ลง​มา​จาก​สวรรค์​นั้น​เป็น​ใหญ่​เหนือ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="32">พระองค์​เล่า​เรื่อง​ที่​พระองค์​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน​มา แต่​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​บอก</verse>
				<verse number="33">ส่วน​คน​ที่​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​บอก​นั้น​ก็​แสดง​ว่า​เขา​เชื่อ​ว่า พระเจ้า​พูด​ความจริง​ด้วย</verse>
				<verse number="34">เพราะ​ผู้ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา​นั้น​พูด​ตาม​ที่​พระเจ้า​พูด เพราะ​พระเจ้า​ให้​พระองค์​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณบริสุทธิ์​อย่าง​เต็มที่​ไม่​จำกัด​เลย</verse>
				<verse number="35">พระบิดา​รัก​พระบุตร และ​ให้​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​กับ​พระบุตร</verse>
				<verse number="36">คน​ที่​ไว้วางใจ​พระบุตร​นั้น​ก็​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป แต่​คน​ที่​ไม่​ยอม​เชื่อ​ฟัง​พระบุตร​นั้น​ก็​จะ​ไม่​พบ​กับ​ชีวิต​นั้น และ​ยัง​ต้อง​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​การลงโทษ​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​รู้​เรื่อง​ที่​พวก​ฟาริสี​ได้​ข่าว​ว่า พระองค์​มี​ศิษย์​มาก​กว่า​ยอห์น และ​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​ให้​กับ​ผู้คน​อยู่</verse>
				<verse number="2">(ความจริง​พระเยซู​ไม่​ได้​เป็น​คน​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ​เอง แต่​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​เป็น​คน​ทำ​ให้)</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ก็​เลย​ออก​จาก​แคว้น​ยูเดีย กลับ​ไป​แคว้น​กาลิลี​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="4">ซึ่ง​จะ​ต้อง​ผ่าน​แคว้น​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="5">ใน​แคว้น​สะมาเรีย พระองค์​เดินทาง​มา​ถึง​เมือง​สิคาร์​ที่​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​ที่ดิน​ที่​ยาโคบ​ได้​ยกให้​กับ​โยเซฟ​ลูกชาย​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">บ่อน้ำ​ของ​ยาโคบ​ตั้ง​อยู่​ที่​นั่น พระเยซู​นั่ง​พัก​เหนื่อย​อยู่​ข้างๆ​บ่อน้ำ​นั้น​เพราะ​เดินทาง​มา​ไกล ตอน​นั้น​เป็น​เวลา​เที่ยงวัน</verse>
				<verse number="7">มี​หญิง​ชาวสะมาเรีย คน​หนึ่ง​มา​ตัก​น้ำ​ที่​บ่อ พระเยซู​พูด​กับ​เธอ​ว่า “ขอ​น้ำ​ดื่ม​หน่อย”</verse>
				<verse number="8">(พระเยซู​อยู่​คน​เดียว เพราะ​พวก​ศิษย์​ไปหา​ซื้อ​อาหาร​ใน​เมือง)</verse>
				<verse number="9">หญิง​ชาวสะมาเรีย​พูด​ว่า “คุณ​มา​ขอ​น้ำ​ฉัน​ดื่ม​ได้​ยังไง​กัน คุณ​เป็น​คนยิว ฉัน​เป็น​หญิง​สะมาเรีย” (ปกติ​แล้ว​คน​ยิว​จะ​ไม่​ยุ่งเกี่ยว กับ​คน​สะมาเรีย)</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ตอบ​หญิง​นั้น​ว่า “นี่​ถ้า​คุณ​รู้​ว่า​พระเจ้า​อยาก​ให้​อะไร​กับ​คุณ และ​รู้​ว่า​เรา​ที่​ขอ​น้ำ​คุณ​ดื่ม​อยู่นี้​เป็น​ใคร คุณ​ก็​คงจะ​ขอ​จาก​เรา และ​เรา​ก็​จะ​ให้​น้ำ​ที่​ให้​ชีวิต กับ​คุณ”</verse>
				<verse number="11">หญิง​คน​นั้น​พูด​ว่า “คุณ​คะ แล้ว​คุณ​จะ​ไป​เอา​น้ำ​ที่​ให้​ชีวิต​นั้น​มา​จาก​ไหน​ล่ะ ใน​เมื่อ​ถังตักน้ำ​ก็​ไม่​มี แถม​บ่อนี้​ก็​ลึก</verse>
				<verse number="12">คุณ​คง​ไม่​ได้​ยิ่งใหญ่​ไป​กว่า​ยาโคบ บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ที่​ให้​บ่อน้ำนี้​มา​หรอก​นะ ตัว​ยาโคบ​เอง​กับ​ลูกๆ​และ​ฝูง​สัตว์เลี้ยง​ของ​เขา​ก็​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อนี้​กัน​ทั้งนั้น​แหละ”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ตอบ​ว่า “ทุก​คน​ที่​ดื่ม​น้ำ​จาก​บ่อนี้​ก็​จะ​หิว​น้ำ​อีก</verse>
				<verse number="14">แต่​คน​ที่​ดื่ม​น้ำ​ที่​เรา​ให้​จะ​ไม่​หิว​น้ำ​อีก​เลย เพราะ​น้ำ​ที่​เรา​ให้​เขา​ดื่ม​จะ​กลาย​เป็น​น้ำพุ​ที่​ไหล​ไม่​หยุด​อยู่​ใน​ตัว​เขา​และ​นำ​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป​มา​ให้”</verse>
				<verse number="15">หญิง​คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า “คุณ​คะ ขอ​น้ำ​นั้น​ให้​ฉัน​ดื่ม​บ้าง​สิ​คะ จะ​ได้​ไม่​หิว​น้ำ​อีก​และ​ไม่​ต้อง​กลับ​มา​ตัก​น้ำ​อีก”</verse>
				<verse number="16">พระองค์​จึง​บอก​เธอ​ว่า “ไป​เรียก​สามี​ของ​คุณ​มา​ที่​นี่​หน่อย”</verse>
				<verse number="17">เธอ​ตอบ​ว่า “ฉัน​ไม่​มี​สามี​ค่ะ” พระองค์​บอก​ว่า “เออ ก็​จริง​ของ​คุณ​ที่​บอก​ว่า​ไม่​มี​สามี</verse>
				<verse number="18">เพราะ​คุณ​มี​สามี​มา​ห้า​คน​แล้ว และ​คน​ที่​อยู่​ด้วย​ตอนนี้​ก็​ไม่​ใช่​สามี​ของ​คุณ มัน​ก็​จริง​อย่าง​ที่​คุณ​บอก”</verse>
				<verse number="19">เธอ​ร้อง​ว่า “คุณ​คะ ฉัน​เชื่อ​แล้ว​ว่า​คุณ​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า</verse>
				<verse number="20">บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​กราบไหว้บูชา​พระเจ้า​ที่​ภูเขานี้ แต่​พวก​คุณ​ชาวยิว​กลับ​พูด​ว่า​จะ​ต้อง​ไป​กราบไหว้บูชา​พระเจ้า​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​เท่า​นั้น”</verse>
				<verse number="21">พระองค์​ตอบ​ว่า “เชื่อ​เรา​สิ ใกล้​จะ​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​มัน​จะ​ไม่​สำคัญ​อีก​ต่อ​ไป​ว่า​จะ​กราบไหว้บูชาพระเจ้า​พระบิดา​ที่​ภูเขานี้​หรือ​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="22">จริงๆ​แล้ว​พวก​คุณ​ชาวสะมาเรีย​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ที่​พวก​คุณ​กราบไหว้บูชา​อยู่ แต่​พวก​เรา​ชาวยิว​รู้จัก​พระเจ้า​ที่​พวก​เรา​กราบไหว้บูชา เพราะ​พระเจ้า​จะ​ช่วย​โลกนี้​ให้​รอด​โดย​ผ่าน​ทาง​ชาวยิว</verse>
				<verse number="23">แต่​เวลา​นั้น​ใกล้​จะ​มา​ถึง​แล้ว และ​ตอนนี้​ก็​มา​ถึง​แล้ว ที่​ผู้คน​กราบไหว้บูชา​อย่าง​แท้จริง​จะ​ต้อง​กราบไหว้บูชา​พระบิดา​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ด้วย​ความจริง คน​อย่างนี้​แหละ​ที่​พระบิดา​ตาม​หา​ให้​มา​กราบไหว้บูชา​พระองค์​อยู่</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​เป็น​พระวิญญาณ ดังนั้น​คน​ที่​กราบไหว้บูชา​พระองค์​จะ​ต้อง​กราบไหว้บูชา​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ​และ​ด้วย​ความ​จริง”</verse>
				<verse number="25">หญิง​คน​นั้น​จึง​พูด​ว่า “ฉัน​รู้​ว่า​พระเมสสิยาห์ (ที่​เรียกว่า ‘พระคริสต์’) กำลัง​จะ​มา และ​เมื่อ​พระองค์​มา​แล้ว พระองค์​จะ​อธิบาย​ทุก​อย่าง​ให้​เรา​รู้”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​บอก​เธอ​ว่า “เรา​เอง​ที่​กำลัง​คุย​กับ​คุณ​อยู่​นี่ คือ​พระเมสสิยาห์”</verse>
				<verse number="27">ขณะ​นั้น​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​กลับ​มา​ถึง​พอดี พวก​เขา​แปลก​ใจ​ที่​เห็น​พระองค์​กำลัง​พูด​คุย​อยู่​กับ​ผู้หญิง แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์​ต้องการ​อะไร​หรือ​ครับ” หรือ “ไป​พูด​กับ​เธอ​ทำไม​ครับ”</verse>
				<verse number="28">ผู้หญิง​คน​นั้น​ทิ้ง​หม้อน้ำ​เอา​ไว้ และ​เข้า​ไป​บอก​ผู้คน​ใน​เมือง​ว่า</verse>
				<verse number="29">“มา​ดู​ผู้ชาย​ที่​บอก​อดีต​ของ​ฉัน​ได้​สิ ไม่​แน่​ว่า​เขา​อาจ​จะ​เป็น​พระเมสสิยาห์​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="30">คน​ก็​พา​กัน​ออก​จาก​เมือง​ไป​หา​พระเยซู</verse>
				<verse number="31">ขณะนั้น พวก​ศิษย์​กำลัง​คะยั้นคะยอ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์ กิน​อะไร​บ้าง​สิ​ครับ”</verse>
				<verse number="32">แต่​พระองค์​บอก​ว่า “เรา​มี​อาหาร​ที่​พวก​คุณ​ไม่​รู้จัก”</verse>
				<verse number="33">พวก​ศิษย์​ต่าง​ก็​ถาม​กัน​ว่า “คง​ไม่​มี​ใคร​แถวนี้​เอา​อาหาร​มา​ให้​อาจารย์​นะ”</verse>
				<verse number="34">พระองค์​จึง​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “อาหาร​ของ​เรา​คือ​การทำตามใจ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา และ​ทำงาน​ที่​พระองค์​ให้​เรา​ทำ​ให้​เสร็จ</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​หว่าน​เมล็ดพืช คุณ​พูด​ว่า ‘ต้อง​คอย​อีก​สี่​เดือน​ถึง​จะ​เก็บเกี่ยว’ แต่​เรา​บอก​ให้​คุณ​ลืม​ตา​ขึ้น​มา​ดู​ทุ่งนา​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​พืชผล ซึ่ง​พร้อม​แล้ว​ที่​จะ​ให้​เก็บเกี่ยว​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="36">ตอนนี้​คน​เก็บเกี่ยว​ก็​รับ​ค่าจ้าง​อยู่ และ​พืชผล​ที่​เก็บ​รวบรวม​มา​นี้​ก็​คือ​คน​ที่​จะ​ได้รับ​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป ดังนั้น​ทั้ง​คน​ปลูก​และ​คน​เก็บเกี่ยว​ก็​จะ​มี​ความสุข​ร่วม​กัน</verse>
				<verse number="37">จะ​ได้​เป็น​ไป​ตาม​คำพูด​ที่​ว่า ‘คน​หนึ่ง​ปลูก และ​อีก​คน​หนึ่ง​เก็บเกี่ยว’</verse>
				<verse number="38">เรา​ได้​ส่ง​คุณ​ไป​เก็บเกี่ยว​สิ่ง​ที่​คุณ​ไม่​ได้​ลงแรง​ปลูก คน​อื่น​เป็น​คน​ลงแรง​และ​คุณ​ก็​ได้​ผล​ประโยชน์​จาก​น้ำพักน้ำแรง​ของ​เขา”</verse>
				<verse number="39">จาก​คำพูด​ของ​ผู้หญิง​คน​นั้น​ที่​บอก​ว่า “ชาย​ที่​บอก​อดีต​ของ​ฉัน​ได้” ทำ​ให้​ชาวสะมาเรีย​จำนวน​มาก​ใน​เมือง​นั้น​มา​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ชาวสะมาเรีย​มาหา​พระองค์ พวก​เขา​ขอ​ร้อง​ให้​พระองค์​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา พระองค์​จึง​พัก​อยู่​ที่​นั่น​สอง​วัน</verse>
				<verse number="41">คำพูด​ของ​พระองค์ ทำ​ให้​อีก​หลาย​คน​มา​ไว้วางใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="42">ชาวเมือง​บอก​กับ​หญิง​คน​นั้น​ว่า “ตอนนี้​พวก​เรา​ได้​ไว้วางใจ​พระเยซู ไม่​ใช่​เพราะ​ได้ยิน​จาก​คุณ​เท่านั้น แต่​เพราะ​ได้ยิน​กับ​หู​ของ​พวก​เรา​เอง ตอนนี้​เรา​รู้​ว่า​ชาย​คนนี้​เป็น​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​โลกนี้​อย่าง​แน่นอน”</verse>
				<verse number="43">หลังจาก​นั้น​สอง​วัน​พระเยซู​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป​ที่​แคว้น​กาลิลี</verse>
				<verse number="44">(พระเยซู​เคย​พูด​ว่า ผู้พูดแทนพระเจ้า​จะ​ไม่​ได้รับ​เกียรติ​ใน​บ้าน​เมือง​ของ​ตน)</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พระองค์​มา​ถึง​แคว้น​กาลิลี ชาวกาลิลี​ต้อนรับ​พระองค์​เป็น​อย่าง​ดี เพราะ​พวกเขา​เห็น​ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​ใน​เทศกาลวัน​ปลด​ปล่อย​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม (พวกเขา​ได้​ไป​ร่วม​งาน​ที่​นั่น​ด้วย)</verse>
				<verse number="46">พระเยซู​ไป​หมู่บ้าน​คานา​ใน​แคว้น​กาลิลี​อีก​ครั้ง​หนึ่ง ซึ่ง​เป็น​หมู่บ้าน​ที่​พระองค์​เคย​เปลี่ยน​น้ำ​ให้​กลาย​เป็น​เหล้าองุ่น​มา​ก่อน ข้าราชการ​คน​หนึ่ง​ของ​กษัตริย์​อาศัย​อยู่​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม ลูกชาย​ของ​เขา​กำลัง​ป่วย​หนัก</verse>
				<verse number="47">เมื่อ​ข้าราชการ​คน​นั้น​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​เดิน​ทาง​จาก​แคว้น​ยูเดีย​มา​ที่​แคว้น​กาลิลี เขา​มา​ขอ​ร้อง​ให้​พระเยซู​ไป​รักษา​ลูก​ของ​เขา​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม เพราะ​ลูก​ของ​เขา​กำลัง​จะ​ตาย</verse>
				<verse number="48">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “คน​อย่าง​พวก​คุณ​คง​ไม่​เชื่อ​เรา​หรอก นอก​จาก​จะ​ได้​เห็น​เรื่อง​อัศจรรย์​หรือ​ปาฏิหาริย์​เสีย​ก่อน”</verse>
				<verse number="49">ข้าราชการ​คน​นั้น​บอก​พระองค์​ว่า “ท่าน​ครับ ช่วย​ไป​ก่อน​ที่​ลูก​ของ​ผม​จะ​ตาย​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="50">พระเยซู​บอก​ว่า “กลับ​บ้าน​ไป​เถอะ ลูก​คุณ​หาย​ดี​แล้ว” เขา​ก็​เชื่อ​ใน​คำพูด​ของ​พระเยซู แล้ว​กลับ​ไป</verse>
				<verse number="51">ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น​เขา​ก็​ได้​พบ​กับ​พวก​คนใช้​ของ​เขา​ที่​มา​ส่งข่าว​ว่า​ลูกชาย​ของ​เขา​หาย​เป็น​ปกติ​แล้ว</verse>
				<verse number="52">เขา​ถาม​พวก​คนใช้​ว่า​ลูกชาย​ของ​เขา​หาย​ป่วย​ตอนไหน พวก​คนใช้​ตอบ​ว่า “หาย​ไข้​เมื่อวานนี้​ตอน​บ่ายโมง​ครับ”</verse>
				<verse number="53">พ่อ​ของ​เด็ก​ก็​รู้​ว่า​เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​พระเยซู​พูด​ว่า “ลูก​คุณ​หาย​ดี​แล้ว” ดังนั้น​ตัว​เขา​และ​ทุก​คน​ใน​บ้าน​เขา​ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู</verse>
				<verse number="54">นี่​เป็น​เรื่อง​อัศจรรย์​ครั้ง​ที่​สอง​ที่​พระเยซู​ทำ​ตั้งแต่​ออก​จาก​แคว้น​ยูเดีย​มา​ที่​แคว้น​กาลิลี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​ก็​ถึง​ช่วง​เทศกาล​ของ​ชาวยิว พระเยซู​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">ใกล้ๆ​กับ​ประตู​แกะ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม มี​สระน้ำ​อยู่​แห่ง​หนึ่ง​ชื่อ​เป็น​ภาษา​อารเมค ว่า “เบธซาธา” รอบๆ​สระน้ำ​นั้น​มี​ศาลา​อยู่​ห้า​หลัง</verse>
				<verse number="3">ภาย​ใน​ศาลา​มี​คน​เจ็บป่วย​นอน​อยู่​เต็มไปหมด รวมทั้ง​คนตาบอด คนง่อย และ​คนเป็นอัมพาต</verse>
				<verse number="4"></verse>
				<verse number="5">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​ป่วย​มา​นาน​ถึง​สามสิบแปด​ปี</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​เขา​นอน​อยู่​ที่​นั่น ก็​รู้​ว่า​เขา​ป่วย​มา​นาน​แล้ว พระองค์​ถาม​เขา​ว่า “อยาก​จะ​หาย​ไหม”</verse>
				<verse number="7">ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ท่าน​ครับ ตอน​ที่​น้ำ​ใน​สระ​กระเพื่อม​ก็​ไม่​มี​ใคร​เอา​ผม​ลง​ไป แต่​พอ​ผม​จะ​ลง​ไป​คน​อื่น​ก็​แย่ง​ลง​ไป​ก่อน”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​สั่ง​เขา​ว่า “ลุก​ขึ้น เก็บ​ที่นอน​แล้ว​เดิน​ไป​สิ”</verse>
				<verse number="9">เขา​หาย​ทันที เขา​เก็บ​ที่นอน​แล้ว​เดิน​ไป วัน​นั้น​เป็น​วันหยุดทางศาสนา</verse>
				<verse number="10">พวก​ชาวยิว​พูด​กับ​ชาย​ที่​หาย​ป่วย​ว่า “รู้​รึเปล่า​มัน​ผิด​กฎ​วันหยุดทางศาสนา ที่​เที่ยว​เดิน​หอบ​ที่นอน​ไป​ไหน​มา​ไหน”</verse>
				<verse number="11">ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “คน​ที่​รักษา​ผม​เป็น​คน​บอก​ว่า ‘เก็บ​ที่นอน​แล้ว​เดิน​ไป​สิ’”</verse>
				<verse number="12">พวกยิว​จึง​ถาม​เขา​ว่า “ใคร​เป็น​คน​บอก​ให้​เก็บ​ที่นอน​แล้ว​เดิน”</verse>
				<verse number="13">แต่​ชาย​คน​นั้น​ไม่​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​คน​รักษา​เขา เพราะ​พระเยซู​ได้​หาย​เข้า​ไป​ใน​ฝูงชน​ที่​อยู่​ที่​นั่น​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="14">ต่อมา​พระเยซู​ได้​เจอ​ชาย​คน​เดิม​นั้น​ใน​วิหาร และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “ตอนนี้​คุณ​หาย​แล้ว อย่า​ทำ​บาป​อีก​ล่ะ จะ​ได้​ไม่​มี​เรื่อง​เลวร้าย​กว่า​นี้​เกิด​ขึ้น​กับ​คุณ​อีก”</verse>
				<verse number="15">ชาย​คน​นั้น​ก็​จาก​ไป และ​ไป​บอก​พวกยิว​ว่า พระเยซู​คือ​ผู้ที่​รักษา​เขา​จน​หาย</verse>
				<verse number="16">พวกยิว​จึง​เริ่ม​คิด​ที่​จะ​ทำร้าย​พระเยซู เพราะ​พระองค์​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ใน​วันหยุดทางศาสนา</verse>
				<verse number="17">พระเยซู​บอก​พวกยิว​ว่า “พระบิดา​ของ​เรา​ไม่​เคย​หยุด​ทำงาน แล้ว​ทำไม​เรา​จะ​ต้อง​หยุด​ด้วย”</verse>
				<verse number="18">ทำ​ให้​พวกยิว​ยิ่ง​พยายาม​มาก​ขึ้น​ที่​จะ​ฆ่า​พระองค์ เพราะ​นอก​จาก​พระองค์​จะ​ทำ​ผิด​กฎ​วันหยุดทางศาสนา​แล้ว พระองค์​ยัง​เรียก​พระเจ้า​เป็น​พระบิดา​ของ​ตัวเอง​อีก​ด้วย ซึ่ง​เท่ากับ​เป็น​การทำตัว​เสมอ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​บอก​พวกยิว​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พระบุตร​จะ​ทำ​อะไร​ตามใจ​ตัวเอง​ไม่​ได้​เลย เขา​จะ​ทำ​ได้​แต่​สิ่ง​ที่​เขา​เห็น​พระบิดา​ทำ​เท่านั้น พระบิดา​ทำ​อะไร พระบุตร​ก็​จะ​ทำ​สิ่ง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="20">พระบิดา​รัก​พระบุตร และ​ให้​พระบุตร​เห็น​ทุก​อย่าง​ที่​พระองค์​ทำ พระบิดา​จะ​แสดง​บาง​สิ่ง​ให้​พระบุตร​เห็น เป็น​สิ่ง​ที่​พระองค์​จะ​ให้​พระบุตร​ทำ ซึ่ง​ยิ่งใหญ่​กว่า​การรักษา​ชาย​คนนี้​เสียอีก แล้ว​พวกคุณ​จะ​ตกตะลึง</verse>
				<verse number="21">พระบิดา​ทำ​ให้​คน​ที่​ตาย​แล้ว​ฟื้นขึ้น​มา​ใหม่ พระบุตร​ก็​ให้​ชีวิต​กับ​ใคร​ที่​พระองค์​อยาก​ช่วย​ได้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="22">พระบิดา​ไม่​ได้​ตัดสินลงโทษ​ใคร แต่​ได้​มอบ​สิทธิอำนาจ​ทั้งหมด​ใน​การตัดสิน​ลงโทษ​ให้​กับ​พระบุตร</verse>
				<verse number="23">เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ได้​ให้​เกียรติ​พระบุตร​นั้น​เหมือน​กับ​ที่​พวก​เขา​ให้​เกียรติ​พระบิดา คน​ที่​ไม่​ให้​เกียรติ​พระบุตร​ก็​เท่ากับ​ไม่​ให้​เกียรติ​พระบิดา​ผู้​ส่ง​พระบุตร​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ฟัง​คำพูด​เรา​และ​ไว้วางใจ​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา ก็​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป และ​เขา​จะ​ไม่​ถูก​ตัดสินลงโทษ เขา​ได้​ผ่านพ้น​ความตาย​ไป​สู่​ชีวิต​แล้ว</verse>
				<verse number="25">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​เวลา​นั้น​กำลัง​มา และ​ตอนนี้​ก็​มา​ถึง​แล้ว​ที่​คน​ตาย​จะ​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า แล้ว​คน​ที่​เชื่อฟัง​ก็​จะ​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="26">พระบิดา​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ให้​ชีวิต และ​พระองค์​ทำ​ให้​พระบุตร​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ให้​ชีวิต​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="27">พระบิดา​ให้​พระบุตร​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เป็น​ผู้พิพากษา​ด้วย เพราะ​พระบุตร​นั้น​เป็น​บุตร​มนุษย์</verse>
				<verse number="28">พวกคุณ​ไม่​ต้อง​แปลกใจ​ใน​เรื่องนี้​หรอก เพราะ​เวลา​ที่​พวก​คน​ตาย​ทั้งหมด​จะ​ได้ยิน​เสียง​บุตร​มนุษย์​ใกล้​จะ​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พวก​เขา​จะ​ออก​มา​จาก​อุโมงค์​ฝังศพ คน​ที่​ทำ​ดี​ก็​จะ​ฟื้นขึ้น​มา​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป ส่วน​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​ก็​จะ​ฟื้นขึ้น​มา​เพื่อ​รับ​การ​ตัดสิน​ลงโทษ”</verse>
				<verse number="30">“เรา​ทำ​อะไร​เอง​ไม่​ได้ เรา​ได้ยิน​จาก​พระเจ้า​มา​อย่างไร เรา​ก็​ตัดสิน​ไป​อย่างนั้น และ​คำตัดสิน​ของ​เรา​นั้น​ก็​ถูกต้อง เพราะ​เรา​ไม่​อยาก​ตามใจ​ตัวเอง แต่​อยาก​ตามใจ​พระเจ้า​ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="31">ถ้า​เรา​เป็น​พยาน​ให้​กับ​ตัวเอง สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ก็​เชื่อถือ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="32">แต่​ยัง​มี​อีก​ผู้​หนึ่ง​ที่​เป็น​พยาน​ให้​กับ​เรา เรา​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​เขา​พูด​เกี่ยวกับ​เรา​นั้น​เป็น​ความจริง”</verse>
				<verse number="33">“พวก​คุณ​ได้​ส่ง​คน​ไป​ถาม​ยอห์น​เกี่ยวกับ​ตัว​เรา และ​ยอห์น​ก็​ได้​บอก​ความจริง​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="34">เรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ให้​มนุษย์​มา​เป็น​พยาน​ให้​กับ​เรา​หรอก แต่​เรา​พูดถึง​เรื่องนี้​เพราะ​อยาก​ให้​คุณ​เชื่อ​และ​รอด</verse>
				<verse number="35">ยอห์น​เป็น​เหมือน​ตะเกียง​ที่​จุด​ให้​แสงสว่าง​อยู่ พวกคุณ​ก็​มี​ความสุข​กับ​แสงสว่าง​นั้น​อยู่​พัก​หนึ่ง</verse>
				<verse number="36">แต่​เรา​มี​พยาน​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​ยอห์น​อีก นั่น​ก็​คือ​งาน​ต่างๆ​ที่​เรา​กำลัง​ทำ​อยู่​นี้ ซึ่ง​เป็น​งาน​ที่​พระบิดา​ให้​เรา​ทำ​ให้​เสร็จ งานนี้​พิสูจน์​ว่า​พระบิดา​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="37">พระบิดา​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​เป็น​พยาน​ให้​เรา​ด้วย พวก​คุณ​ไม่​เคย​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์ และ​ไม่​เคย​เห็น​รูปร่าง​หน้าตา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">คำพูด​ของ​พระองค์​ไม่​อยู่​ใน​ตัวคุณ เพราะ​พวกคุณ​ไม่​ไว้วางใจ​ผู้ที่​พระบิดา​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="39">พวกคุณ​ศึกษา​พระคัมภีร์​อย่าง​ละเอียด เพราะ​คิด​ว่า​มัน​จะ​ให้​คุณ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป พระคัมภีร์​นั้น​ได้​พูด​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="40">แต่​พวก​คุณ​กลับ​ไม่​ยอม​มาหา​เรา​เพื่อ​จะ​ได้​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="41">เรา​ไม่​สนใจ​คำชม​จาก​มนุษย์</verse>
				<verse number="42">แล้ว​เรา​ก็​รู้​ด้วย​ว่า พวก​คุณ​ไม่​ได้​รัก​พระเจ้า​จริงๆ​หรอก</verse>
				<verse number="43">เรา​มา​พูดแทน​พระบิดา​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา พวก​คุณ​กลับ​ไม่​ยอมรับ​เรา แต่​เวลา​มี​บาง​คน​มา​พูด​เพื่อ​ตัวเอง พวก​คุณ​กลับ​ยอมรับ​เขา</verse>
				<verse number="44">พวก​คุณ​จะ​ไว้วางใจ​เรา​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​คุณ​ชอบ​คำชม​จาก​พวกเดียวกัน แต่​ไม่​อยาก​ได้​คำชม​จาก​พระเจ้า​เที่ยงแท้​องค์เดียว</verse>
				<verse number="45">อย่า​คิด​ว่า​เรา​จะ​เป็น​คน​ฟ้อง​คุณ​ต่อหน้า​พระบิดา โมเสส​คน​ที่​คุณ​คาดหวัง​ว่า​จะ​ช่วย​คุณ​นั่นแหละ จะ​เป็น​คน​ที่​ฟ้อง​คุณ​เอง</verse>
				<verse number="46">ถ้า​คุณ​เชื่อ​โมเสส​จริงๆ​คุณ​ก็​จะ​เชื่อ​เรา​ด้วย เพราะ​โมเสส​ได้​เขียน​ถึง​เรา</verse>
				<verse number="47">ถ้า​คุณ​ไม่​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​โมเสส​เขียน แล้ว​คุณ​จะ​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ได้​ยังไง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​พระเยซู​ข้าม​ไป​อีก​ฟาก​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ​กาลิลี (หรือ​ทะเลสาบ​ทิเบเรียส)</verse>
				<verse number="2">มี​คน​มากมาย​ติดตาม​พระองค์​ไป เพราะ​พวก​เขา​เห็น​พระองค์​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​ตอน​รักษา​คน​ป่วย</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา แล้ว​นั่ง​อยู่​กับ​พวกศิษย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ตอนนั้น​ใกล้​จะ​ถึง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ของ​ชาวยิว​แล้ว</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พระองค์​เงย​หน้า​ขึ้น​ก็​เห็น​คน​มากมาย​พากัน​มาหา​พระองค์ พระองค์​พูด​กับ​ฟีลิป​ว่า “พวก​เรา​จะ​ไป​ซื้อ​อาหาร​ที่ไหน​ถึง​จะ​พอ​เลี้ยง​คน​ทั้งหมดนี้”</verse>
				<verse number="6">(พระเยซู​ถาม​เพื่อ​ลองใจ​ฟีลิป เพราะ​พระองค์​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​อย่าง​ไร)</verse>
				<verse number="7">ฟีลิป​ตอบ​ว่า “เงิน​ค่าแรง​เกือบ​แปด​เดือน ก็​ยัง​ไม่​พอ​ซื้อ​อาหาร​ให้​คน​พวกนี้​กิน​กัน​คนละนิด​คนละหน่อย​ได้​เลย​ครับ”</verse>
				<verse number="8">ศิษย์​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​พระเยซู ชื่อ​อันดรูว์ น้องชาย​ของ​ซีโมน​เปโตร​บอก​พระองค์​ว่า</verse>
				<verse number="9">“มี​เด็ก​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​นี่ มี​ขนมปัง​บาร์เลย์​อยู่​ห้า​ก้อน กับ​ปลา​อีก​สอง​ตัว​ครับ แต่​แค่นี้​จะ​ไป​พอ​อะไร​กับ​คน​ตั้ง​มากมาย​ขนาดนี้”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​บอก​พวกศิษย์​ว่า “บอก​ให้​พวก​เขา​นั่ง​ลง” (ที่​นั่น​มี​หญ้า​ขึ้น​เต็ม​ไป​หมด) แล้ว​ทุก​คน​ก็​นั่ง​ลง (มี​ผู้ชาย​ประมาณ​ห้าพัน​คน​ใน​ฝูงชน​นั้น)</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​เอา​ขนมปัง​ของ​เด็กน้อย​คน​นั้น​มา เมื่อ​ขอบคุณ​พระเจ้า​เสร็จ​แล้ว ก็​แบ่ง​ขนมปัง​แจก​ให้​กับ​ทุกๆ​คน​ที่​นั่ง​อยู่​ที่​พื้น​นั้น​อย่าง​ไม่​อั้น และ​พระองค์​ก็​หยิบ​ปลา​มา​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ผู้คน​กินกัน​จน​อิ่ม​แล้ว พระองค์​สั่ง​พวก​ศิษย์​ว่า “เก็บ​ขนมปัง​ที่​เหลือ​ให้​หมด จะ​ได้​ไม่​เสีย​ของ”</verse>
				<verse number="13">พวก​ศิษย์​ก็​เก็บ​เศษ​ที่​เหลือ​จาก​ขนมปัง​ห้า​ก้อนนี้​ได้​สิบสอง​เข่ง​เต็มๆ</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​คน​พวกนี้​เห็น​สิ่ง​อัศจรรย์​ที่​พระองค์​ทำ เขา​เริ่ม​พูด​กัน​ว่า “คนนี้​ต้อง​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​นั้น​ที่​ว่า​กัน​ว่า​จะ​มา​ใน​โลกนี้​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​จะ​มา​บีบ​บังคับ​ให้​พระองค์​ไป​เป็น​กษัตริย์​ของ​พวก​เขา พระองค์​ก็​หลบ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="16">พอ​ตก​เย็น​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ไป​ที่​ทะเลสาบ</verse>
				<verse number="17">พวก​เขา​ลง​เรือ​และ​เริ่ม​ข้าม​ฟาก​ไป​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม ตอน​นั้น​มืด​แล้ว แต่​พระเยซู​ยัง​ไม่​ได้​มา​หา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="18">เกิด​พายุ​ขึ้น​ทำ​ให้​คลื่น​ใน​ทะเลสาบ​ปั่นป่วน​รุนแรง​มาก</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​ที่​พวก​ศิษย์​พายเรือ​ออก​จาก​ฝั่ง​มา​ได้​ประมาณ​ห้า​ถึง​หก​กิโลเมตร พวก​เขา​เห็น​พระเยซู​กำลัง​เดิน​อยู่​บน​น้ำ​ตรง​มา​ที่​เรือ พวก​เขา​ต่าง​ก็​ตกใจ​กลัว</verse>
				<verse number="20">แต่​พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “นี่​เรา​เอง ไม่​ต้อง​กลัว”</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ก็​ดีอก​ดีใจ​และ​รับ​พระองค์​ขึ้น​มา​บน​เรือ แล้ว​เรือ​ก็​ถึง​ฝั่ง​ที่​พวก​เขา​จะ​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="22">วัน​ต่อมา​ฝูงชน​ที่​ยัง​คง​อยู่​ใน​บริเวณ​ที่​พระเยซู​เลี้ยง​อาหาร​นั้น ต่าง​ก็​รู้​ว่า​ที่​นั่น​มี​เรือ​อยู่​แค่​ลำ​เดียว และ​พวกศิษย์​ลง​เรือ​ลำ​นั้น​ไป​แล้ว พระเยซู​ไม่​ได้​ไป​ด้วย พวก​เขา​ก็​เลย​ตาม​หา​พระเยซู​กัน​เป็น​การใหญ่</verse>
				<verse number="23">มี​เรือ​บาง​ลำ​มา​จาก​ทิเบเรียส​เข้า​ไป​จอด​ที่​ฝั่ง​ใกล้ๆ​กับ​ที่​พวก​เขา​ได้​กิน​อาหาร​กัน คือ​หลัง​จาก​ที่​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​ประชาชน​เห็น​ว่า​ทั้ง​พระเยซู และ​พวกศิษย์​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นั่น พวก​เขา​ก็​ลง​เรือ​ไป​ตาม​หา​พระองค์​ที่​เมือง​คาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​พวก​เขา​พบ​พระเยซู​ที่​อีก​ฝั่ง​หนึ่ง​ของ​ทะเลสาบ พวก​เขา​ก็​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์​มา​ที่​นี่​ตั้งแต่​เมื่อไหร่​ครับ”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​ขอ​พูด​ตรงๆ​นะ ที่​พวกคุณ​ตาม​หา​เรา ไม่​ใช่​เป็น​เพราะ​เข้าใจ​อย่าง​ถ่องแท้​แล้ว​ถึง​สิ่ง​อัศจรรย์​ที่​พวก​คุณ​ได้​เห็น แต่​เป็น​เพราะ​ได้​กิน​อาหาร​จน​อิ่มหนำ​สำราญ​ต่าง​หาก</verse>
				<verse number="27">อย่า​ทำงาน​เพื่อ​จะ​ได้​อาหาร​ที่​เน่าเสีย แต่​ให้​ทำงาน​เพื่อ​จะ​ได้​อาหาร​ทิพย์​ที่​ให้​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป บุตร​มนุษย์​จะ​ให้​อาหารทิพย์​นั้น​กับ​พวก​คุณ เพราะ​พระเจ้า​พระบิดา​ให้​สิทธิอำนาจ​กับ​บุตร​มนุษย์​ที่​จะ​ทำ​สิ่งนี้”</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า “แล้ว​พวก​เรา​ควร​จะ​ทำงาน​อะไร​ล่ะ พระเจ้า​ถึง​จะ​พอใจ”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​ตอบ​ว่า “งาน​ที่​จะ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ​คือ การไว้วางใจ​คนๆ​นั้น​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา”</verse>
				<verse number="30">พวกเขา​ถาม​อีก​ว่า “อาจารย์​จะ​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​อะไร​ให้​ดู​ล่ะ เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระเจ้า​ส่ง​อาจารย์​มา ตกลง​ว่า​จะ​ทำ​อะไร​ให้​ดู​ล่ะ</verse>
				<verse number="31">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​เคย​กิน​มานา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘เขา​ได้​ให้​ขนมปัง​จาก​สวรรค์​กับ​พวก​เขา’”</verse>
				<verse number="32">พระเยซู​พูด​ว่า “จริงๆ​แล้ว​โมเสส​ไม่​ได้​เป็น​คน​ที่​ให้​ขนมปัง​จาก​สวรรค์​นั้น​กับ​คุณ​หรอก แต่​เป็น​พระบิดา​ของ​เรา​ต่างหาก​ที่​กำลัง​ให้​อาหาร​อัน​แท้จริง​จาก​สวรรค์​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="33">เพราะ​ขนมปัง​จาก​พระเจ้านั้น​ก็​คือ​คน​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์ และ​ให้​ชีวิต​กับ​โลกนี้”</verse>
				<verse number="34">พวก​เขา​จึง​ว่า “ท่าน​ครับ ถ้า​อย่าง​นั้น ให้​ขนมปัง​นั้น​กับ​พวก​เรา​ตลอด​ไป​ด้วย​เถอะ”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​พูด​ว่า “ตัว​เรา​นี่​แหละ​คือ​ขนมปัง​ที่​ให้​ชีวิต คน​ที่​มาหา​เรา​จะ​ไม่​หิว​อีก​เลย และ​คน​ที่​ไว้วางใจ​เรา​จะ​ไม่​กระหาย​น้ำ​อีก​เลย</verse>
				<verse number="36">แต่​ก็​อย่าง​ที่​เรา​พูด​แล้ว พวก​คุณ​ได้​เห็น​เรา​แล้ว แต่​ก็​ยัง​ไม่​ยอม​ไว้วางใจ​เรา​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ที่​พระบิดา​ยกให้กับ​เรา ก็​จะ​มา​หา​เรา และ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​มา​หา​เรา เรา​จะ​ไม่​ไล่​เขา​ไป​จาก​เรา​เลย</verse>
				<verse number="38">เพราะ​เรา​ไม่​ได้​ลง​มา​จาก​สวรรค์​เพื่อ​ทำ​ตามใจ​ตัวเอง แต่​มา​เพื่อ​ทำ​ตามใจ​ของ​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="39">นี่​คือ​สิ่ง​ที่​พระ​บิดา​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​อยาก​ให้​เรา​ทำ คือ​ให้​เก็บ​รักษา​ทุก​คน​ที่​พระองค์​ยก​ให้​กับ​เรา​ไว้​ไม่​ให้​สูญ​หาย​ไป​สัก​คน​เดียว และ​ทำ​ให้​เขา​ฟื้นขึ้น​มา​มี​ชีวิต​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="40">พระบิดา​ของ​เรา​อยาก​ให้​ทุก​คน​ที่​เห็น​พระบุตร​และ​ไว้วางใจ​พระบุตร​นั้น มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ฟื้นขึ้น​มา​มี​ชีวิต​ใน​วัน​สุดท้าย”</verse>
				<verse number="41">พวกยิว​เริ่ม​บ่น​พึมพำ​กัน​เรื่อง​ที่​พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​คือ​ขนมปัง​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์”</verse>
				<verse number="42">พวกยิว​พูด​กัน​ว่า “นี่​มัน​เจ้า​เยซู ลูก​ของ​โยเซฟ ที่​เรา​ก็​รู้จัก​ทั้งพ่อ​และแม่​ของ​มัน​ไม่ใช่หรือ โธ่เอ๊ย แล้ว​มัน​พูด​ได้​อย่างไร​ว่า ‘เรา​ลง​มา​จาก​สวรรค์’”</verse>
				<verse number="43">พระเยซู​พูด​ขึ้น​ว่า “เลิก​บ่น​กัน​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="44">ไม่​มี​ใคร​มาหา​เรา​ได้ นอกจาก​ว่า​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา​จะ​พา​เขา​มาหา​เรา และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​เขา​ฟื้นขึ้น​มา​มี​ชีวิต​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="45">ผู้พูดแทนพระเจ้า​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระเจ้า​จะ​สั่งสอน​พวก​เขา​ทุก​คน’ ทุก​คน​ที่​ได้​ฟัง​และ​เรียนรู้​จาก​พระบิดา​ก็​จะ​มาหา​เรา</verse>
				<verse number="46">(ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น​พระบิดา นอกจาก​ผู้​ที่​มา​จาก​พระบิดา​ผู้​เคย​เห็น​พระองค์)</verse>
				<verse number="47">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ไว้วางใจ​เรา​ก็​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="48">เรา​เป็น​ขนมปัง​ที่​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="49">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​คุณ​ได้​กิน​มานา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง สุดท้าย​พวก​เขา​ก็​ตาย​กัน​ไป​หมด</verse>
				<verse number="50">แต่​คน​ไหน​กิน​ขนมปัง​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์ คน​นั้น​จะ​ไม่​ตาย​อีก​เลย</verse>
				<verse number="51">เรา​เป็น​ขนมปัง​จาก​สวรรค์​ที่​ให้​ชีวิต คน​ที่​กิน​ขนมปังนี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​ไป ขนมปังนี้​คือ​เนื้อหนัง​ของ​เรา ที่​เรา​จะ​ให้​เพื่อ​คน​ใน​โลกนี้​จะ​ได้​มี​ชีวิต”</verse>
				<verse number="52">พวกยิว​ก็​เริ่ม​เถียง​กัน​เอง​ว่า “ผู้ชาย​คนนี้​จะ​เอา​เนื้อหนัง​ของ​เขา​ให้​พวก​เรา​กิน​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="53">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​พวก​คุณ​ไม่​กิน​เนื้อหนัง และ​ไม่​ดื่ม​เลือด​ของ​บุตร​มนุษย์ คุณ​ก็​ไม่​มี​ชีวิต​ที่​แท้จริง</verse>
				<verse number="54">คน​ที่​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​เลือด​ของ​เรา​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป เรา​จะ​ให้​เขา​ฟื้นขึ้น​มา​มี​ชีวิต​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="55">เพราะ​เนื้อ​ของ​เรา​เป็น​อาหารแท้ และ​เลือด​ของ​เรา​ก็​เป็น​เครื่องดื่ม​แท้</verse>
				<verse number="56">คน​ที่​กิน​เนื้อ​และ​ดื่ม​เลือด​ของ​เรา​ก็​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​เรา และ​เรา​ก็​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​เขา</verse>
				<verse number="57">พระบิดา​ผู้มีชีวิต​อยู่​ส่ง​เรา​มา และ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​ก็​เพราะ​พระบิดา ดังนั้น​คน​ที่​กิน​เลือดเนื้อ​ของ​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​เพราะ​เรา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="58">นี่​คือ​ขนมปัง​ที่​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ซึ่ง​ไม่​เหมือน​กับ​มานา​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​คุณ​ได้​กิน แล้ว​สุดท้าย​ก็​ยัง​ต้อง​ตายกัน แต่​คน​ที่​ได้​กิน​ขนมปังนี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอด​ไป”</verse>
				<verse number="59">พระเยซู​พูด​เรื่อง​เหล่านี้ ขณะ​ที่​พระองค์​กำลัง​สอน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​ชาวยิว​ใน​เมือง​คาเปอรนาอุม</verse>
				<verse number="60">เมื่อ​ศิษย์​หลาย​คน​ได้ยิน​เรื่อง​เหล่านี้ ก็​บ่น​กัน​ว่า “ใคร​จะ​ไป​ยอมรับ​คำสอน​ยากๆ​อย่างนี้​ได้”</verse>
				<verse number="61">พระเยซู​รู้​ว่า​พวกศิษย์​กำลัง​บ่นกัน​ถึง​เรื่องนี้ พระองค์​จึง​ถาม​ว่า “คำสอน​เหล่านี้​ทำ​ให้​พวก​คุณ​ตะลึงงัน​ไป​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="62">แล้ว​พวกคุณ​จะ​ว่า​ยังไง ถ้า​ได้​เห็น​บุตร​มนุษย์​ขึ้น​ไป​สวรรค์​ที่​พระองค์​เคย​อยู่​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="63">ไม่​ใช่​พละกำลัง​ของ​มนุษย์​ที่​เป็น​ผู้​ให้​ชีวิต แต่​เป็น​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า คำพูด​ที่​เรา​ได้​บอก​พวก​คุณ​นี้แหละ จะ​นำ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​มา​ให้​กับ​คุณ เป็น​พระวิญญาณ​ที่​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="64">แต่​พวก​คุณ​บางคน​ก็​ไม่​เชื่อ” (ตั้ง​แต่​เริ่มแรก​พระเยซู​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​พวก​ไหน​จะ​ไม่​เชื่อ และ​คน​ไหน​ที่​จะ​หักหลัง​พระองค์)</verse>
				<verse number="65">แล้ว​พระองค์​พูด​ว่า “ก็​เพราะ​อย่างนี้​เรา​ถึง​บอก​คุณ​ว่า ‘ไม่​มี​ใคร​มา​ถึง​เรา​ได้ นอกจาก​พระบิดา​จะ​ทำให้​เขา​สามารถ​มา​ได้’”</verse>
				<verse number="66">หลังจาก​ที่​พระเยซู​พูด​อย่าง​นั้น ศิษย์​จำนวน​มาก​ก็​ทิ้ง​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="67">แล้ว​พระเยซู​ถาม​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​ว่า “พวก​คุณ​คง​จะ​ไม่ทิ้ง​เรา​ไป​ด้วย​มั้ง”</verse>
				<verse number="68">ซีโมน เปโตร​ตอบ​พระองค์​ว่า “จะ​ให้​พวก​เรา​ทิ้ง​อาจารย์​ไปหา​ใคร​อีก​ล่ะ​ครับ อาจารย์​มี​คำพูด​ที่​ให้​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="69">พวก​เรา​เชื่อ​และ​รู้​แล้ว​ว่า​อาจารย์​เป็น​องค์​พระ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="70">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “เรา​เป็น​คน​เลือก​พวก​คุณ​ทั้ง​สิบสอง​คน​มา​เอง​ถูก​ไหม แต่​คน​หนึ่ง​ใน​พวกคุณ​เป็น​มารร้าย”</verse>
				<verse number="71">(พระองค์​หมายถึง​ยูดาส ลูก​ของ​ซีโมน อิสคาริโอท เพราะ​เขา​จะ​หักหลัง​พระองค์ แม้ว่า​เขา​เป็น​ศิษย์เอก​คน​หนึ่ง​ใน​สิบสอง​คน​นั้น​ก็​ตาม)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​พระเยซู​เดินทาง​ไป​ทั่ว​แคว้น​กาลิลี พระองค์​ไม่​อยาก​ไป​แคว้น​ยูเดีย เพราะ​พวกยิว​จ้อง​ที่​จะ​ฆ่า​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ขณะ​นั้น​ใกล้​จะ​ถึง​เทศกาลอยู่เพิง​แล้ว</verse>
				<verse number="3">น้องๆ​ของ​พระเยซู​จึง​บอก​พระองค์​ว่า “พี่​น่า​จะ​ไป​แคว้น​ยูเดีย เพื่อ​พวกศิษย์​ของ​พี่​จะ​ได้​เห็น​สิ่งอัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​พี่​กำลัง​ทำ​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​อยาก​จะ​มี​ชื่อ​เสียง​เขา​ไม่​แอบ​ทำ​อะไร​ลับๆ​หรอก ไหนๆ​พี่​ก็​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​แล้ว แสดง​ตัว​ให้​โลก​รู้​ไป​เลย​สิ”</verse>
				<verse number="5">(แม้​แต่​น้องๆ​ของ​พระองค์​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​พระองค์)</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เวลานี้​ยัง​ไม่​เหมาะ​สำหรับ​พี่ แต่​สำหรับ​น้องๆ​เวลา​ไหน​ก็​เหมาะ​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="7">คน​ใน​โลกนี้​เขา​ไม่​เกลียด​พวก​น้อง​หรอก เพราะ​ไม่​รู้​จะ​เกลียด​ไป​ทำไม แต่​เขา​เกลียด​พี่​เพราะ​พี่​บอก​พวก​เขา​อยู่​เสมอ​ว่า การกระทำ​ของ​พวก​เขา​นั้น​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="8">พวก​น้อง​ไป​กัน​เอง​เถอะ พี่​ยัง​ไม่​ไป​หรอก เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา”</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​ที่​พูด​อย่าง​นั้น​แล้ว พระองค์​ก็​อยู่​ที่​แคว้น​กาลิลี​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​ที่​น้องๆ​ของ​พระองค์​ไป​ร่วม​งาน​เทศกาล​กัน​แล้ว พระองค์​ก็​แอบ​ไป​ทีหลัง​โดย​ไม่​ให้​ใคร​รู้</verse>
				<verse number="11">พวก​ผู้นำ​ชาวยิว​ต่าง​มองหา​พระองค์​ใน​งาน และ​ถาม​กัน​ว่า “ไอ้หมอ​นั่น​อยู่​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="12">ผู้คน​ซุบซิบ​กัน​มาก​เกี่ยวกับ​พระเยซู บางคน​ว่า “เขา​เป็น​คนดี​นะ” แต่​บางคน​ว่า “ไม่​หรอก เขา​เป็น​นักต้มตุ๋น”</verse>
				<verse number="13">แต่​ไม่​มี​ใคร​กล้า​พูด​ถึง​พระองค์​อย่าง​เปิดเผย​เพราะ​กลัว​พวกผู้นำ​ชาวยิว</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ถึง​ช่วง​กลาง​เทศกาล​อยู่​เพิง พระเยซู​ได้​เข้า​ไป​ใน​บริเวณ​วิหาร และ​เริ่ม​สั่งสอน​ประชาชน</verse>
				<verse number="15">พวก​หัวหน้า​ชาวยิว​ต่าง​รู้สึก​แปลกใจ​ใน​คำสอน​ของ​พระองค์ จึง​พูด​ว่า “ทำไม​เขา​รู้มาก​อย่างนี้​ล่ะ ใน​เมื่อ​เขา​ยัง​ไม่​เคย​เรียน​กับ​ครู​คน​ไหนมา​ก่อน​เลย”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คำสอน​ของ​เรา​นั้น​ไม่​ใช่​ของ​เรา​เอง แต่​มา​จาก​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="17">คน​ไหน​มีใจ​ที่​อยาก​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า คน​นั้น​ก็​จะ​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​เรา​สอน​นั้น​มา​จาก​พระเจ้า​หรือ​เรา​พูด​ขึ้น​มา​เอง​กัน​แน่</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​พูด​ตามใจ​ตัวเอง​ก็​พยายาม​หา​ชื่อเสียง​ใส่​ตัว แต่​คน​ที่​พยายาม​หา​ชื่อ​เสียง​ให้​กับ​ผู้​ที่​ส่ง​เขา​มา คนนั้น​แหละ​เป็น​คน​ที่​จริงใจ​ที่​ไม่​หลอกลวง​ใคร</verse>
				<verse number="19">โมเสส​ให้​กฎปฏิบัติ​กับ​พวกคุณ แต่​พวกคุณ​ก็​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​นั้น​สัก​คน แล้ว​ทำไม​พวก​คุณ​ถึง​ได้​พยายาม​จะ​ฆ่า​เรา”</verse>
				<verse number="20">พวกนั้น​จึง​ตอบ​ว่า “แก​ถูก​ผี​สิง​แล้ว ใคร​กัน​ที่​พยายาม​จะ​ฆ่า​แก”</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​จึง​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “เรา​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​อย่าง​หนึ่ง​ใน​วันหยุดทางศาสนา พวกคุณ​ก็​พากัน​ตกตะลึง​เพราะ​เรื่อง​นั้น</verse>
				<verse number="22">โมเสส​ให้​กฎปฏิบัติ​กับ​คุณ​เรื่อง​การทำพิธีขลิบ (ความจริง​แล้ว บรรพบุรุษ​ของ​พวก​คุณ​ได้​ทำ​พิธีขลิบ​มา​ตั้งนาน​แล้ว​ก่อน​โมเสส​เสียอีก) และ​ถ้า​วัน​ที่​คุณ​จะ​ต้อง​ทำ​พิธีขลิบ​ตรง​กับ​วันหยุดทางศาสนา​พอดี พวก​คุณ​ก็​ยัง​ทำ​พิธีขลิบ​ให้​ลูกชาย​ของ​คุณ​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="23">ถ้า​คุณ​ทำ​พิธีขลิบ​ให้​กับ​ลูกชาย​เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​ผิด​กฎ​ของ​โมเสส แล้ว​พวกคุณ​จะ​มา​โกรธแค้น​เรา​ที่​รักษา​คน​ทั้ง​คน​ให้​หาย​ใน​วันหยุดทางศาสนา​ทำไม</verse>
				<verse number="24">เลิก​ตัดสิน​อย่าง​ผิวเผิน​ได้​แล้ว แต่​ให้​ตัดสิน​อย่าง​ถูกต้อง”</verse>
				<verse number="25">บางคน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ถาม​กัน​ว่า “คนนี้​ไม่​ใช่​หรือ​ที่​พวกผู้นำ​พยายาม​จะ​ฆ่า</verse>
				<verse number="26">แต่​ดูสิ เขา​กำลัง​พูด​อยู่​กลาง​ที่​สาธารณะ และ​พวก​ผู้นำ​ก็​ไม่​ได้​ว่า​อะไร​เขา​เลย หรือ​เป็นไปได้ไหม​ว่า​พวก​ผู้นำ​ตัดสินใจ​กัน​แล้ว​ว่า​เขา​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="27">แต่​พวก​เรา​รู้​นี่​ว่า​คนนี้​มา​จาก​ไหน ถ้า​พระคริสต์​ตัวจริง​มา​ละ​ก็ จะ​ไม่​มี​ใคร​รู้​หรอก​ว่า​พระองค์​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="28">ขณะ​ที่​พระเยซู​สอน​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร พระองค์​ตะโกน​ให้​ทุก​คน​ได้ยิน​ว่า “ใช่แล้ว พวก​คุณ​รู้จัก​เรา และ​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน แต่​เรา​ไม่​ได้​มา​เอง มี​ผู้​หนึ่ง​ที่​ส่ง​เรา​มา​จริงๆ พวก​คุณ​ไม่​รู้จัก​พระองค์​ผู้​นั้น</verse>
				<verse number="29">แต่​เรา​รู้จัก​พระองค์​เพราะ​เรา​มา​จาก​พระองค์ และ​พระองค์​ส่ง​เรา​มา”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​จึง​พยายาม​ที่​จะ​จับ​พระเยซู แต่​ไม่​มี​ใคร​จับ​ตัวพระ​องค์​ได้​เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​เวลา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="31">แต่​ก็​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​ใน​ฝูงชน​นั้น​ที่​เชื่อ​พระองค์​และ​พูด​ว่า “เมื่อ​พระคริสต์​มา พระองค์​จะ​ทำ​สิ่งอัศจรรย์​มาก​กว่า​ที่​ชาย​คนนี้​ทำ​หรือ”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​พวก​ฟาริสี​ได้ยิน​ว่า​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​แอบ​ซุบซิบกัน​เรื่อง​พระเยซู​อยู่ หัวหน้า​นักบวช​และ​พวกฟาริสี​ส่ง​เจ้าหน้าที่​ของ​วิหาร​ไป​จับ​ตัว​พระเยซู</verse>
				<verse number="33">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​จะ​อยู่​กับ​พวก​คุณ​อีก​สัก​พัก​หนึ่ง แล้ว​ก็​จะ​กลับ​ไปหา​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="34">พวกคุณ​จะ​ตาม​หา​เรา แต่​จะ​หา​ไม่​เจอ เพราะ​พวก​คุณ​ไม่​สามารถ​ไป​ใน​ที่​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="35">พวกผู้นำ​ชาวยิว​ถาม​กัน​ว่า “เขา​จะไป​ไหน​หรือ ที่​พวก​เรา​จะ​หา​เขา​ไม่​เจอ เขา​จะ​ไป​หา​คน​ของ​พวก​เรา​ที่​เมือง​กรีก​และ​สอน​พวก​คนกรีก​ที่​นั่น​หรือ</verse>
				<verse number="36">แล้ว​เขา​หมายถึง​อะไร​นะ ตอน​ที่​เขา​พูด​ว่า ‘คุณ​จะ​ตาม​หา​เรา​แต่​จะ​หา​ไม่​เจอ’ และ ‘พวก​คุณ​ไม่​สามารถ​ไป​ใน​ที่​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ไป’”</verse>
				<verse number="37">ใน​วันสุดท้าย​ของ​เทศกาลอยู่เพิง ซึ่ง​เป็น​วัน​สำคัญ​ที่สุด พระเยซู​ยืน​ขึ้น​และ​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ถ้า​ใคร​หิว​น้ำ ก็​ให้​มาหา​เรา​และ​ดื่ม​สิ</verse>
				<verse number="38">คน​ที่​ไว้วางใจ​เรา​ก็​จะ​มี​ลำธาร​ของ​น้ำ​ที่​ให้​ชีวิต​ไหล​ออก​มา​จาก​หัวใจ​ของ​เขา เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​บอก”</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​กำลัง​พูด​ถึง​พระวิญญาณ ซึ่ง​ภายหลัง​คน​ที่​ไว้วางใจ​พระองค์​จะ​ได้รับ แต่​ที่​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ได้รับ​ตอนนี้ เพราะ​พระเยซู​ยัง​ไม่​ตาย​และ​ยัง​ไม่​ได้​ฟื้นขึ้น​มา​รับ​เกียรติ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ประชาชน​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​พระเยซู​พูด ก็​มี​บางคน​พูด​ว่า “ชาย​คนนี้​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​คน​นั้น​ที่​คน​รอคอย​แน่ๆ”</verse>
				<verse number="41">คน​อื่นๆ​พูด​ว่า “เขา​เป็น​พระคริสต์” แต่​บางคน​แย้ง​ว่า “พระคริสต์​จะ​มา​จาก​แคว้น​กาลิลี​ได้​ยังไง</verse>
				<verse number="42">พระคัมภีร์​บอก​ว่า พระคริสต์​จะ​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​ดาวิด และ​มา​จาก​หมู่บ้าน​เบธเลเฮม เมือง​ที่​ดาวิด​เคย​อยู่ไม่ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="43">จึง​เกิด​การแตกแยก​กัน​ขึ้น​ใน​หมู่​ประชาชน​เพราะ​ตกลง​กัน​ไม่​ได้​ใน​เรื่อง​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="44">บางคน​อยาก​จะ​จับกุม​พระองค์ แต่​ก็​ไม่​มี​ใคร​กล้า​ทำ</verse>
				<verse number="45">ดังนั้น​เจ้าหน้าที่​ของ​วิหาร​กลับ​ไปหา​พวกผู้นำนักบวช และ​พวกฟาริสี​ที่​ถาม​ว่า “ทำไม​พวกเจ้า​ไม่​จับ​มัน​มา​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="46">พวกเจ้าหน้าที่​ตอบ​ไป​ว่า “พวก​เรา​ยัง​ไม่​เคย​ได้ยิน​ใคร​พูด​เหมือน​ชาย​คนนี้​มา​ก่อน​เลย”</verse>
				<verse number="47">พวก​ฟาริสี​ถาม​อีก​ว่า “พวก​แก​ก็​ถูก​มัน​หลอก​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="48">ดูซิ มี​ใคร​บ้าง​ใน​กลุ่ม​ผู้นำ​หรือ​พวก​ฟาริสี​ที่​ไป​หลง​เชื่อ​มัน</verse>
				<verse number="49">ส่วน​ไอ้​พวก​นอกคอก​ที่​ไม่​รู้​กฎปฏิบัติ​พวก​นั้น ยังไง​ก็​ถูก​พระเจ้า​สาป​แช่ง​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="50">นิโคเดมัส คน​ที่​ไปหา​พระเยซู​ก่อน​หน้านี้ และ​เป็น​ผู้นำ​ชาวยิว​คน​หนึ่ง​ถาม​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="51">“ตาม​กฎปฏิบัติ​ของ​พวก​เรา​จะ​ไม่​ตัดสิน​ใคร​จน​กว่า​จะ​ฟัง​เขา​พูด​และ​รู้​ว่า​เขา​ทำ​อะไร ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="52">แต่​พวก​เขา​บอก​นิโคเดมัส​ว่า “คุณ​ก็​มา​จาก​กาลิลี​กับ​เขา​ด้วย​หรือ ลอง​ไป​ค้น​พระคัมภีร์ ดู​สิ แล้ว​คุณ​จะ​รู้​ว่า​ไม่​มี​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ที่​มา​จาก​กาลิลี​เลย”</verse>
				<verse number="53">แล้ว​พวก​เขา​ทั้งหมด​ก็​แยกย้าย​กัน​กลับ​บ้าน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ส่วน​พระเยซู​ก็​กลับ​ไป​ที่​ภูเขา​มะกอกเทศ</verse>
				<verse number="2">ตอน​เช้าตรู่​พระองค์​กลับ​ไป​ที่​วิหาร​อีก​ครั้ง​หนึ่ง คน​ทั้งหลาย​ก็​มา​หา​พระองค์ พระเยซู​นั่งลง​และ​เริ่ม​สั่งสอน​ผู้คน</verse>
				<verse number="3">พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ​และ​พวก​ฟาริสี​ได้​นำ​ผู้​หญิง​คน​หนึ่ง​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​คน​ทั้งปวง หญิง​คนนี้​ถูก​จับ​ได้​คา​หนัง​คา​เขา​ขณะ​มี​ชู้​อยู่</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​บอก​พระองค์​ว่า “อาจารย์ หญิง​คนนี้​ถูก​จับ​ได้​ใน​ขณะ​ที่​กำลัง​มี​ชู้​อยู่</verse>
				<verse number="5">ใน​กฎปฏิบัติ​นั้น โมเสส​สั่ง​ให้​เรา​เอา​หิน​ขว้าง​คน​ที่​ทำ​อย่างนี้​ให้​ตาย แล้ว​อาจารย์​จะ​ว่า​ยังไง”</verse>
				<verse number="6">(ที่​พวก​เขา​ถาม​อย่างนี้​เพื่อ​จะ​ให้​พระองค์​หลงกล​และ​จะ​ได้​หา​เรื่อง​ฟ้องร้อง​พระองค์) พระเยซู​ได้​แต่​ก้ม​ลง​ใช้​นิ้ว​ขีด​เขียน​ไป​มา​บน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="7">แต่​พวก​นั้น​ก็​ยัง​คะยั้นคะยอ​ให้​พระองค์​ตอบ พระองค์​จึง​ยืน​ขึ้น​พูด​ว่า “พวก​คุณ​คน​ไหน​ที่​ไม่​มี​ความผิด​เลย ก็​ให้​เอา​หิน​ขว้าง​หญิง​คนนี้​เป็น​คน​แรก”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระองค์​ก็​ก้มลง​ใช้​นิ้ว​ขีด​เขียน​บน​พื้นดิน​ต่อ</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ได้ยิน​พระเยซู​พูด​อย่าง​นั้น พวก​นั้น​ก็​หลบ​ไป​ที​ละ​คน​สอง​คน คน​ที่​มี​อายุ​มาก​ที่สุด​เริ่ม​เดิน​จาก​ไป​ก่อน​จน​เหลือ​แต่​พระเยซู​กับ​หญิง​คน​นั้น​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ลุก​ขึ้น และ​ถาม​หญิง​คน​นั้น​ว่า “พวก​เขา​ไป​ไหน​กัน​หมด​แล้ว ไม่​มี​ใคร​ลงโทษ​คุณ​หรือ”</verse>
				<verse number="11">หญิง​คน​นั้น​ตอบ​ว่า “ไม่​มี​ค่ะ” แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​ว่า “เรา​ก็​ไม่​ลงโทษ​คุณ​เหมือน​กัน ไป​เถอะ​แล้ว​อย่า​ทำ​บาป​อีก”</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระเยซู​ก็​พูด​กับ​พวก​ที่​ชุมนุม​อยู่​อีก​ครั้ง​หนึ่ง​ว่า “เรา​เป็น​ความสว่าง​ของ​โลก คน​ที่​ติดตาม​เรา​มา​จะ​ไม่​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด แต่​จะ​มี​ความสว่าง​ที่​นำ​ไป​สู่​ชีวิต”</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​พวก​ฟาริสี​จึง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “แก​พูด​เอง​เออ​เอง คำ​พยาน​ของ​แก​เชื่อ​ถือ​ไม่​ได้​หรอก”</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถึง​แม้ว่า​เรา​จะ​เป็น​พยาน​ให้​กับ​ตัวเอง สิ่ง​ที่​เรา​พูด​ก็​เป็น​ความจริง เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ตัว​เรา​เอง​มา​จาก​ไหน​และ​กำลัง​จะ​ไป​ไหน แต่​พวก​คุณ​ไม่​รู้​ว่า​เรา​มา​จาก​ไหน​หรือ​กำลัง​จะ​ไป​ไหน</verse>
				<verse number="15">คุณ​ตัดสิน​เรา​ตาม​วิธี​ของ​มนุษย์ เรา​ไม่​ได้​ตัดสิน​ใคร​แบบ​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​เรา​จะ​ตัดสิน คำตัดสิน​ของ​เรา​ก็​ถูกต้อง​เพราะ​เรา​ไม่​ได้​ตัดสิน​คน​เดียว แต่​เรา​ตัดสิน​ร่วม​กับ​พระบิดา​ผู้​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="17">ใน​กฎปฏิบัติ​ของ​คุณ​บอก​ว่า ถ้า​มี​พยาน​สอง​คน​พูด​ตรง​กัน​ก็​ถือ​ว่า​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="18">เรา​เป็น​พยาน​ให้​กับ​ตัวเอง และ​พระบิดา​ที่​ส่ง​เรา​มา​ก็​เป็น​พยาน​ให้​กับ​เรา​อีก​ผู้​หนึ่ง”</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จึง​ถาม​ว่า “แล้ว​ไหน​ล่ะ​พ่อ​ของ​แก​ที่​แก​พูด​ถึง” พระเยซู​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไม่​รู้จัก​เรา​หรือ​พระบิดา​ของ​เรา​หรอก เพราะ​ถ้า​คุณ​รู้จัก​เรา คุณ​ก็​จะ​รู้จัก​พระบิดา​ของ​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="20">ตอน​ที่​พระเยซู​พูด​เรื่องนี้ พระองค์​กำลัง​สอน​อยู่​ใน​ห้อง​ที่​เขา​ใช้​ตั้ง​ตู้บริจาค​ใน​บริเวณ​วิหาร ไม่​มี​ใคร​มา​จับกุม​พระองค์​เพราะ​ยัง​ไม่​ถึง​กำหนด​เวลา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">พระเยซู​พูด​กับ​พวก​ประชาชน​อีก​ว่า “พวก​คุณ​จะ​ตาม​หา​เรา แต่​จะ​ตาย​อยู่​ใน​ความบาป​ของ​ตัวเอง ที่​ซึ่ง​เรา​กำลัง​จะ​ไป​นั้น​พวก​คุณ​ไป​ไม่​ได้”</verse>
				<verse number="22">พวก​ผู้นำ​ชาวยิว​จึง​ถาม​กัน​ว่า “มัน​กำลัง​จะ​ฆ่า​ตัวตาย​หรือ​ยังไง​ถึง​พูด​ว่า ‘ที่​ซึ่ง​เรา​จะ​ไป​นั้น พวก​คุณ​ไป​ไม่​ได้’”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​ว่า “พวก​คุณ​มา​จาก​โลก​ข้าง​ล่าง แต่​เรา​มา​จาก​ข้าง​บน พวก​คุณ​เป็น​ของ​โลกนี้ แต่​เรา​ไม่​ได้​เป็น​ของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="24">เรา​ถึง​ได้​บอก​ว่า พวก​คุณ​จะ​ตาย​อยู่​ใน​ความบาป​ของ​ตัวเอง ใช่​แล้ว ถ้า​คุณ​ไม่​เชื่อ​ว่า​เรา​เป็น​คนๆ​นั้น​ที่​เรา​บอก​ว่า​เรา​เป็น คุณ​ก็​จะ​ตาย​อยู่​ใน​ความบาป”</verse>
				<verse number="25">พวกยิว​ถาม​พระองค์​ว่า “แล้ว​แก​เป็น​ใคร​ล่ะ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​เป็น​คนๆ​นั้น​ที่​เรา​ได้​บอก​พวก​คุณ​ตั้งแต่​แรก​แล้ว​ว่า​เรา​เป็น</verse>
				<verse number="26">ความจริง​แล้ว​เรา​มี​หลาย​เรื่อง​ที่​จะ​ต่อว่า​พวก​คุณ แต่​เรา​จะ​พูด​เฉพาะ​เรื่อง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​จาก​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​เท่านั้น และ​พระองค์​ก็​พูด​ความจริง”</verse>
				<verse number="27">(พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​พระเยซู​กำลัง​พูด​ถึง​พระบิดา)</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “เมื่อ​พวก​คุณ​ยก​บุตร​มนุษย์​ขึ้น คุณ​ก็​จะ​ได้​รู้​ว่า​เรา​เป็น​คนๆ​นั้น​ที่​เรา​บอก​ว่า​เรา​เป็น เรา​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ตามใจ​ของ​ตัวเอง แต่​เรา​พูด​เฉพาะ​สิ่งเหล่า​นั้น​ที่​พระบิดา​ได้​สอน​เรา​มา</verse>
				<verse number="29">พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ก็​อยู่​กับ​เรา พระองค์​ไม่​เคย​ทิ้ง​เรา​ไว้​ให้​อยู่​คน​เดียว เพราะ​เรา​ทำ​ตามใจ​พระองค์​เสมอ”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระเยซู​พูด​อย่างนี้​ก็​มี​หลาย​คน​ไว้วางใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น​พระเยซู​จึง​พูด​กับ​ชาวยิว​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์​ว่า “ถ้า​พวก​คุณ​ยัง​คง​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา พวก​คุณ​ก็​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา​จริงๆ</verse>
				<verse number="32">พวก​คุณ​จะ​รู้จัก​ความจริง​และ​ความจริง​จะ​ทำ​ให้​พวกคุณ​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="33">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม และ​ไม่​เคย​เป็น​ทาส​ใคร ทำไม​อาจารย์​ถึง​พูด​ว่า ‘พวกคุณ​จะ​ถูก​ปลดปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ’”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​นะ​ว่า​จริงๆ​แล้ว​คน​ที่​ยัง​ทำ​บาป​อยู่​ก็​เป็น​ทาส​ของ​ความบาป</verse>
				<verse number="35">ทาส​ไม่​ใช่​คน​ใน​ครอบครัว แต่​ลูก​เป็น​คน​ใน​ครอบครัว​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​ถ้า​พระบุตร​ปลดปล่อย​ให้​คุณ​เป็น​อิสระ คุณ​ก็​จะ​เป็น​อิสระ​จริงๆ</verse>
				<verse number="37">เรา​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​พวก​คุณ​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม แต่​พวก​คุณ​พยายาม​จะ​ฆ่า​เรา เพราะ​ว่า​คุณ​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="38">เรา​ได้​บอก​คุณ​ถึง​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​เห็น​จาก​พระบิดา​ของ​เรา แต่​พวก​คุณ​กลับ​ไป​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​คุณ​ได้ยิน​จาก​พ่อ​ของ​คุณ​เอง”</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​พูด​ว่า “อับราฮัม​เป็น​พ่อ​ของ​พวก​เรา​นะ” พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​พวก​คุณ​เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​จริง คุณ​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​อับราฮัม​ทำ</verse>
				<verse number="40">เรา​ได้​เอา​ความจริง​ที่​ได้ยิน​จาก​พระเจ้า​มา​บอก​พวกคุณ แต่​คุณ​กลับ​จะ​ฆ่า​เรา อับราฮัม​ไม่​เคย​ทำ​อย่างนี้​เลย</verse>
				<verse number="41">แต่​คุณ​ทำ​ตาม​ที่​พ่อ​ของ​คุณ​ทำ” พวก​ยิว​จึง​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “พวก​เรา​ไม่​ได้​เป็น​ลูก​ชู้ พระเจ้า​เท่านั้น​คือ​พ่อ​ที่​แท้จริง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​พูด​ว่า “ถ้า​พระเจ้า​เป็น​พ่อ​ของ​พวก​คุณ​จริงๆ​พวก​คุณ​ก็​คง​รัก​เรา​แล้ว เพราะ​เรา​มา​จาก​พระเจ้า ที่​เรา​อยู่​ที่​นี่​ก็​เพราะ​พระเจ้า​ส่ง​มา เรา​ไม่​ได้​เป็น​คน​ตัดสินใจ​เอง</verse>
				<verse number="43">ที่​พวก​คุณ​ไม่​เข้าใจ​เรื่อง​ที่​เรา​พูด​ก็​เพราะ​คุณ​ทน​ฟัง​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="44">พวก​คุณ​มา​จาก​พ่อ​ของ​คุณ​ที่​เป็น​มารร้าย และ​พวก​คุณ​ก็​อยาก​จะ​ทำ​ตามใจ​พ่อ​ของ​คุณ มัน​เป็น​นัก​ฆ่า​คน​มา​ตั้งแต่​แรก​แล้ว และ​มัน​ก็​ไม่​เคย​อยู่​ฝ่าย​ความจริง​เลย เพราะ​มัน​ไม่​มี​ความจริง​ใน​ตัวเอง มัน​พูด​โกหก​ตาม​สันดาน​ของ​มัน เพราะ​มัน​เป็น​นักโกหก และ​เป็น​พ่อ​ของ​การโกหก</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​เรา​พูด​ความจริง พวก​คุณ​ก็​เลย​ไม่​เชื่อ​เรา</verse>
				<verse number="46">มี​ใคร​บ้าง​ใน​พวก​คุณ​ที่​พิสูจน์​ได้​ว่า​เรา​ทำ​บาป แล้ว​ทำไม​ถึง​ไม่​ยอม​เชื่อ​เรา​เมื่อ​เรา​พูด​ความจริง</verse>
				<verse number="47">คน​ของ​พระเจ้า​จะ​ฟัง​คำพูด​ของ​พระเจ้า แต่​ที่​พวกคุณ​ไม่​ยอม​ฟัง​เรา ก็​เพราะ​คุณ​ไม่​ได้​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="48">พวกยิว​ได้​ถาม​พระองค์​ว่า “พวก​เรา​พูด​ผิด​ตรง​ไหน​ที่​ว่า​แก​เป็น​ชาวสะมาเรีย และ​มี​ผี​สิง”</verse>
				<verse number="49">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​ได้​ถูก​ผี​สิง เรา​ได้​ให้​เกียรติ​พระบิดา​ของ​เรา​แต่​พวก​คุณ​กลับ​ลบหลู่​เรา</verse>
				<verse number="50">เรา​ไม่​ได้​อยาก​เด่น​อยาก​ดัง แต่​พระเจ้า​ต้อง​การ​ให้​เรา​ยิ่งใหญ่​และ​พระองค์​เป็น​ผู้ตัดสิน</verse>
				<verse number="51">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​ใคร​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา คนๆ​นั้น​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย”</verse>
				<verse number="52">พวกยิว​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “ตอนนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​แก​ถูก​ผี​สิง​แน่ เพราะ​ทั้ง​อับราฮัม​และ​พวกผู้พูดแทนพระเจ้า ก็​ตาย​กัน​หมด​แล้ว แต่​แก​กลับ​พูด​ว่า ‘ถ้า​ใคร​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา คนๆ​นั้น​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย’</verse>
				<verse number="53">แก​ยิ่งใหญ่​กว่า​อับราฮัม พ่อ​ของ​เรา​หรือ​ไง อับราฮัม​ตาย พวกผู้พูดแทนพระเจ้า​ก็​ตาย แล้ว​แก​คิด​ว่า​แก​เป็น​ใคร”</verse>
				<verse number="54">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​เรา​ยกย่อง​ตัวเอง คำยกย่อง​นั้น​ก็​ไม่​มี​ความหมาย​อะไร พระบิดา​ของ​เรา ที่​พวกคุณ​อ้าง​ว่า​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวก​คุณ​นั่น​แหละ เป็น​ผู้ที่​ยกย่อง​เรา</verse>
				<verse number="55">จริงๆ​แล้ว​พวก​คุณ​ไม่​รู้จัก​พระองค์​หรอก แต่​เรา​รู้จัก​พระองค์ ถ้า​เรา​พูด​ว่า ‘เรา​ไม่​รู้จัก​พระองค์’ เรา​ก็​จะ​เป็น​คนโกหก​เหมือน​กับ​พวกคุณ เรา​รู้จัก​พระองค์​และ​ทำ​ตาม​ที่​พระองค์​บอก</verse>
				<verse number="56">อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​คุณ​ดีใจ​ที่​จะ​ได้​เห็น​วัน​ที่​เรา​มา เขา​ได้​เห็น​แล้ว​และ​ก็​ดีใจ​แล้ว​ด้วย”</verse>
				<verse number="57">พวกยิว​พูด​ว่า “แก​อายุ​ยัง​ไม่​ถึง​ห้าสิบ​ปี จะ​เคย​เห็น​อับราฮัม​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="58">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ความจริง​แล้ว​เรา​เป็น​อยู่ ก่อน​ที่​อับราฮัม​จะ​เกิด​เสีย​อีก”</verse>
				<verse number="59">คน​เหล่า​นั้น​จึง​หยิบ​ก้อนหิน​ขึ้น​มา​จะ​ขว้าง พระเยซู แต่​พระองค์​ได้​หลีกหนี​ออก​ไป​จาก​วิหาร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​กำลัง​เดิน​อยู่​นั้น ก็​เห็น​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​เกิด​มา​ตาบอด</verse>
				<verse number="2">พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์​ถาม​ว่า “อาจารย์ ที่​เขา​เกิด​มา​ตาบอด​เพราะ​บาป​กรรม​ของ​เขา หรือ​ของ​พ่อ​แม่​เขา​ครับ”</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ไม่​ใช่​บาป​กรรม​ของ​เขา​หรือ​ของ​พ่อ​แม่​เขา​หรอก แต่​ที่​เขา​ตาบอด​ก็​เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ได้​เห็น​สิ่ง​อัศจรรย์​ที่​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​ต้อง​ทำงาน​ของ​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​ใน​ตอน​กลาง​วัน เพราะ​กลาง​คืน​กำลัง​มา​และ​จะ​ไม่​มี​ใคร​ทำงาน​ได้</verse>
				<verse number="5">ขณะ​ที่​เรา​ยัง​อยู่​ใน​โลกนี้ เรา​เป็น​ความสว่าง​ของ​โลก”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระองค์​พูด​แล้ว ก็​ถ่ม​น้ำลาย​ผสม​กับ​ดิน​เคล้า​กัน​เป็น​โคลน แล้ว​เอา​มา​ทา​ที่​ตา​ของ​ชาย​ตาบอด</verse>
				<verse number="7">พระองค์​บอก​เขา​ว่า “ไป​ล้าง​โคลน​ออก​ที่​สระ​สิโลอัม” (คำ​ว่า​สิโลอัม หมายถึง​ส่ง​ไป) ชาย​คน​นั้น​ไป​ล้าง​โคลน​ออก เมื่อ​ล้าง​แล้ว​กลับ​มา เขา​ก็​สามารถ​มอง​เห็น​ได้</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​เพื่อน​บ้าน​ของ​ชาย​ตาบอด​และ​คน​อื่นๆ​ที่​เคย​เห็น​เขา​เป็น​ขอทาน​มา​ก่อน ต่าง​ก็​พูด​กัน​ว่า “คนนี้​เป็น​คน​ที่​เคย​นั่ง​ขอทาน​อยู่​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="9">บางคน​ก็​บอก​ว่า “ใช่ เขา​นั่น​แหละ” คน​อื่นๆ​บอก​ว่า “ไม่​ใช่​เขา​หรอก แต่​เป็น​คน​อื่น​ที่​มี​หน้า​ตา​คล้าย​เขา” ชาย​คน​นั้น​บอก​ว่า “เป็น​ผม​เอง​ครับ”</verse>
				<verse number="10">พวก​เขา​ถาม​ว่า “แล้ว​มอง​เห็น​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="11">เขา​ตอบ​ว่า “ชาย​ที่​ชื่อ​เยซู ได้​ทำ​โคลน​เอา​มา​ทา​ที่​ตา​ของ​ผม และ​เขา​บอก​ว่า ‘ไป​ล้าง​โคลน​ออก​ที่​สระ​สิโลอัม’ ผม​ก็​ไป​ล้าง​โคลน​ออก​ที่​สระ​นั้น และ​ตา​ของ​ผม​ก็​มองเห็น”</verse>
				<verse number="12">คน​เหล่า​นั้น​ถาม​ว่า “แล้ว​ชาย​คน​นั้น​อยู่​ที่​ไหน​ล่ะ” เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ผม​ไม่​รู้”</verse>
				<verse number="13">คน​เหล่า​นั้น​พา​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​นี้ ไป​หา​พวกฟาริสี</verse>
				<verse number="14">(วัน​ที่​พระเยซู​ทำ​โคลน​รักษา​ชาย​ตาบอด​เป็น​วันหยุดทางศาสนา)</verse>
				<verse number="15">พวก​ฟาริสี​ถาม​เขา​ว่า เขา​มองเห็น​ได้​อย่าง​ไร เขา​ก็​ตอบ​ว่า “เขา​เอา​โคลน​มา​ทา​ที่​ตา​ของ​ผม แล้ว​ผม​ก็​ไป​ล้าง​โคลน​ออก และ​ตอนนี้​ผม​ก็​มอง​เห็น​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">พวก​ฟาริสี​บาง​คน​ก็​พูด​ว่า “คน​ที่​ทำ​อย่างนี้​ไม่​ได้​มา​จาก​พระเจ้า​หรอก เพราะ​ไม่​ได้​รักษา​กฎวันหยุดทางศาสนา” แต่​คน​อื่นๆ​พูด​ว่า “คน​บาป​จะ​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​อย่างนี้​ได้​ยังไง” ดังนั้น​พวก​เขา​ก็​เลย​มี​ความ​เห็น​ขัด​กัน​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="17">พวก​ฟาริสี​ถาม​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​อีก​ว่า “แก​คิด​ว่า​คน​ที่​ทำ​ให้​ตา​แก​หาย​บอด​เป็น​ใคร” เขา​ตอบ​ว่า “เขา​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า”</verse>
				<verse number="18">พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว​ไม่​เชื่อ​ว่า​เขา​เคย​ตาบอด แล้ว​ตอนนี้​มองเห็น​ได้ พวก​เขา​จึง​เรียก​พ่อ​แม่​ของ​ชาย​คนนี้​มา​ถาม</verse>
				<verse number="19">ว่า “เขา​เป็น​ลูก​ที่​พวกเจ้า​บอก​ว่า​เกิด​มา​ตาบอด​ใช่​ไหม แล้ว​ทำไม​เขา​ถึง​มองเห็น​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">พ่อ​แม่​ของ​เขา​ตอบ​ว่า “เรา​รู้​ว่า​เขา​เป็น​ลูก​ของ​เรา​และ​เกิด​มา​ตาบอด</verse>
				<verse number="21">แต่​เรา​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​ทำไม​เขา​ถึง​มองเห็น​ได้​และ​ใคร​รักษา​เขา ไป​ถาม​เขา​เอา​เอง​สิ เพราะ​เขา​ก็​โต​แล้ว​และ​เล่า​เรื่อง​ให้​คุณ​ฟัง​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="22">(ที่​พ่อ​แม่​ของ​เขา​พูด​อย่างนี้ เพราะ​กลัว​พวก​ผู้นำ​ชาวยิว พวก​ผู้นำ​ชาวยิว​ได้​ตกลง​กัน​ก่อน​แล้ว​ว่า ใคร​พูด​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระคริสต์ ก็​จะ​ถูก​ไล่​ออก​จาก​ที่​ประชุม​ชาวยิว</verse>
				<verse number="23">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พ่อ​แม่​ของ​เขา​พูด​ว่า “เขา​โต​แล้ว ไป​ถาม​เขา​เอา​เอง​เถิด”)</verse>
				<verse number="24">พวก​ผู้นำ​ชาวยิว​จึง​เรียก​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​มา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง แล้ว​บอก​ว่า “แก​ต้อง​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า​โดย​พูด​ความจริง เรา​รู้​ว่า​ชาย​คน​นั้น​เป็น​คน​บาป”</verse>
				<verse number="25">เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ผม​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​เขา​เป็น​คน​บาป​หรือ​เปล่า รู้​แต่​ว่า​ผม​เคย​ตาบอด​และ​ตอนนี้​มอง​เห็น​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">พวก​เขา​จึง​ถาม​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​ว่า “เขา​ทำ​อะไร​กับ​แก​บ้าง เขา​รักษา​ตา​แก​ยังไง”</verse>
				<verse number="27">เขา​ตอบ​ว่า “ผม​ได้​เล่า​ไป​แล้ว​แต่​พวก​คุณ​ไม่​ยอม​ฟัง แล้ว​จะ​ให้​เล่า​อีก​ทำไม​ล่ะ พวก​คุณ​อยาก​จะ​เป็น​ศิษย์​เขา​ด้วย​หรือ”</verse>
				<verse number="28">พวกยิว​จึง​เยาะเย้ย​เขา​ว่า “แก​นี่แหละ​เป็น​ศิษย์​ชาย​คน​นั้น แต่​พวก​เรา​เป็น​ศิษย์​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="29">เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​โมเสส แต่​เรา​ไม่​รู้​ว่า​ชาย​คน​นั้น​มา​จาก​ไหน”</verse>
				<verse number="30">ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​ตอบ​กลับ​ไป​ว่า “แปลก​จริงๆ​นะ​ที่​พวก​คุณ​ไม่​รู้​ว่า​เขา​มา​จาก​ไหน แต่​เขา​ก็​ทำ​ให้​ผม​มองเห็น​ได้</verse>
				<verse number="31">พวก​เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ฟัง​คน​บาป พระองค์​จะ​ฟัง​คน​ที่​ยำเกรง​และ​ทำ​ตาม​พระองค์​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="32">ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ได้ยิน​มา​ก่อน​เลย​ว่า มี​ใคร​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​เกิด​มา​ตาบอด​มองเห็น​ได้</verse>
				<verse number="33">ถ้า​ชาย​คนนี้​ไม่​ได้​มา​จาก​พระเจ้า เขา​ก็​จะ​ทำ​อะไร​แบบนี้​ไม่​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="34">พวกยิว​จึง​พูด​กับ​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​ว่า “แก​เกิด​มา​บาป​หนา แล้ว​ยัง​คิด​ที่​จะ​มา​สั่งสอน​พวก​เรา​หรือ” แล้ว​พวก​เขา​ก็​ขับไล่​ชาย​คน​นั้น​ออก​ไป​จาก​ที่ประชุม</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​ว่า​พวก​เขา​ได้​ขับไล่​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​นั้น​ออก​มา พระองค์​ก็​ไปหา​เขา​และ​ถาม​เขา​ว่า “คุณ​ไว้วางใจ​บุตร​มนุษย์​ไหม”</verse>
				<verse number="36">เขา​ถาม​ว่า “ใคร​คือ​บุตร​มนุษย์​หรือ​ครับ​ท่าน ผม​จะ​ได้​ไว้วางใจ​เขา​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="37">พระเยซู​จึง​บอก​ว่า “คุณ​ก็​เห็น​เขา​แล้ว เขา​ก็​คือ​คน​ที่​กำลัง​พูด​อยู่​กับ​คุณ​ตอนนี้”</verse>
				<verse number="38">แล้ว​ชาย​ที่​เคย​ตาบอด​ก็​พูด​ออก​มา​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​ไว้วางใจ​ท่าน​ครับ” แล้ว​เขา​ก็​ก้มลง​กราบ​พระเยซู</verse>
				<verse number="39">พระเยซู​พูด​ว่า “เรา​มา​เพื่อ​พิพากษา​โลกนี้ เรา​มา​เพื่อ​คน​ตาบอด จะ​ได้​มอง​เห็น และ​เพื่อ​คน​ที่​คิด​ว่า​ตัวเอง​มอง​เห็น​จะ​กลาย​เป็น​คน​ตาบอด”</verse>
				<verse number="40">พวก​ฟาริสี​บางคน​ที่​ยืน​อยู่​แถวๆ​นั้น​ได้ยิน​ที่​พระเยซู​พูด ถาม​พระองค์​ว่า “แน่นอน แก​คง​ไม่​ได้​หา​ว่า​พวก​เรา​ตาบอด​ด้วย ใช่​ไหม”</verse>
				<verse number="41">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ถ้า​พวก​คุณ​ตาบอด​ก็​จะ​ไม่​มี​ความผิดบาป แต่​เพราะ​ตอนนี้​พวก​คุณ​อ้าง​ว่า ‘เรา​มองเห็น’ พวก​คุณ​ก็​เลย​ยัง​คง​อยู่​ใน​ความบาป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">“เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​ไม่​ได้​เข้า​คอกแกะ​ทาง​ประตู แต่​ปีน​เข้า​ไป​ทาง​อื่น​นั้น​คือ​ขโมย และ​โจร</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​เข้า​คอก​แกะ​ทาง​ประตู​คือ​คน​เลี้ยง​แกะ</verse>
				<verse number="3">คน​เฝ้า​ประตู​ก็​เปิด​ประตู​ให้​เขา​และ​แกะ​ก็​ฟัง​เสียง​ของ​เขา เขา​รู้จัก​แกะ​แต่​ละ​ตัว เรียก​แกะ​ตาม​ชื่อ​ของ​มัน​เอง และ​เขา​นำ​พวก​แกะ​ออก​จาก​คอก</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​แกะ​ออก​จาก​คอก​หมด​แล้ว คน​เลี้ยง​ก็​เดิน​นำ​หน้า และ​แกะ​ก็​เดิน​ตาม​เขา​ไป เพราะ​แกะ​จำ​เสียง​เขา​ได้</verse>
				<verse number="5">ฝูง​แกะ​จะ​ไม่​มี​วัน​เดิน​ตาม​คนแปลกหน้า พวก​มัน​จะ​วิ่งหนี​ไป เพราะ​ไม่​คุ้น​กับ​เสียง​ของ​คนแปลกหน้า”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​เล่า​เรื่อง​เปรียบเทียบ​นี้​ให้​พวก​เขา​ฟัง แต่​พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​ว่า​พระองค์​หมายถึง​อะไร</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “เรา​จะ​บอก​ความจริง​ให้​รู้​ว่า เรา​เป็น​ประตู​ของ​พวก​แกะ</verse>
				<verse number="8">ทุก​คน​ที่​มา​ก่อน​เรา​นั้น​เป็น​พวก​ขโมย​และ​โจร แต่​แกะ​ไม่​ได้​ฟัง​เสียง​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="9">เรา​เป็น​ประตู คน​ที่​เข้า​มา​โดย​ผ่านทาง​เรา​จะ​รอด เขา​จะ​เข้าออก​และ​เจอ​ทุ่งหญ้า​เขียวขจี</verse>
				<verse number="10">ขโมย​มา​เพื่อ​ลัก ฆ่า และ​ล้างผลาญทำลาย แต่​เรา​มา​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​แท้ คือ​ชีวิต​ที่​สมบูรณ์​พูน​สุข</verse>
				<verse number="11">เรา​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ดี คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ดี​ยอม​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​แกะ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">ลูกจ้าง​ที่​มา​เฝ้าดูแล​แกะ​แตกต่าง​จาก​คน​เลี้ยง​แกะ เพราะ​แกะ​ไม่​ได้​เป็น​ของ​เขา เมื่อ​เขา​เห็น​หมาป่า​มา เขา​ก็​ทิ้ง​ฝูงแกะ​และ​วิ่งหนี​ไป ปล่อย​ให้​หมาป่า​เข้า​มา​ขย้ำ​เอา​แกะ​และ​ทำ​ให้​แกะ​ที่​เหลือ​หนี​แตก​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="13">ลูกจ้าง​วิ่ง​หนี​ไป​เพราะ​เขา​ไม่​ได้​เป็น​ห่วง​แกะ เขา​เป็น​แค่​ลูกจ้าง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="14">เรา​เป็น​คน​เลี้ยง​แกะ​ที่​ดี เรา​รู้จัก​แกะ​ของ​เรา และ​แกะ​ก็​รู้จัก​เรา​ด้วย เหมือน​กับ​ที่​พระบิดา​รู้จัก​เรา​และ​เรา​ก็​รู้จัก​พระบิดา เรา​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เพื่อ​รักษา​แกะ​ของ​เรา​ให้​รอด</verse>
				<verse number="15"></verse>
				<verse number="16">เรา​ยัง​มี​แกะ​ตัว​อื่นๆ​อีก​ที่​ไม่​ได้​อยู่​ใน​คอกนี้ เรา​ต้อง​นำทาง​แกะ​พวก​นั้น​ด้วย มัน​ก็​จะ​ฟัง​เสียง​ของ​เรา พวก​มัน​จะ​รวม​เป็น​ฝูง​เดียว​กัน และ​มี​คน​เลี้ยง​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="17">พระบิดา​รัก​เรา เพราะ​เรา​สละ​ชีวิต​ตัวเอง​เพื่อ​แกะ​ของ​เรา และ​ที่​เรา​ได้​สละ​ชีวิต​ตัวเอง​ก็​เพื่อ​ว่า​เรา​จะ​ได้​ชีวิต​นั้น​กลับ​คืน​มา​อีก</verse>
				<verse number="18">ไม่​มี​ใคร​เอา​ชีวิต​ของ​เรา​ไป​จาก​เรา​ได้ แต่​เรา​เต็มใจ​สละ​ชีวิต​ของ​เรา​เอง เรา​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​สละ​ชีวิต​ของ​เรา และ​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เอา​ชีวิต​ของ​เรา​กลับ​คืน​มา​อีก นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​พระบิดา​ของ​เรา​สั่ง​ให้​เรา​ทำ”</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พระเยซู​พูด​อย่าง​นั้น ความ​ขัดแย้ง​ก็​เกิด​ขึ้น​ใน​หมู่​พวก​คนยิว​อีก</verse>
				<verse number="20">พวกยิว​หลาย​คน​พูด​ว่า “มัน​ถูก​ผี​สิง​จน​เป็น​บ้า​ไป​แล้ว ไป​ฟัง​มัน​ทำไม”</verse>
				<verse number="21">คน​อื่นๆ​แย้ง​ว่า “คน​ที่​ถูก​ผี​สิง​จะ​พูด​อย่างนี้​ได้​ยังไง แล้ว​ผี​จะ​ทำ​ให้​คน​ตาบอด​มองเห็น​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="22">ขณะ​นั้น​เป็น​หน้าหนาว มี​เทศกาลเฉลิม​ฉลองวิหาร ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​กำลัง​เดิน​อยู่​ที่​ระเบียง​ของ​ซาโลมอน ใน​วิหาร</verse>
				<verse number="24">พวกยิว​เข้า​มา​ห้อมล้อม​พระองค์​และ​ถาม​ว่า “แก​จะ​ปล่อย​ให้​เรา​เดา​ว่า​แก​เป็น​ใคร​ไป​อีก​นาน​แค่​ไหน ถ้า​แก​เป็น​พระคริสต์ ก็​บอก​มา​ตาม​ตรง​เลย”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​ตอบ​ว่า “เรา​บอก​ไป​แล้ว แต่​พวก​คุณ​ก็​ไม่​ยอม​เชื่อ สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​เรา​ทำ​ไป​ตาม​คำสั่ง​พระบิดา​ก็​แสดง​ให้​เห็น​แล้ว​ว่า​เรา​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="26">พวก​คุณ​ไม่​เชื่อ เพราะ​พวก​คุณ​ไม่​ได้​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ใน​ฝูง​แกะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">แกะ​ของ​เรา​จะ​ฟัง​เสียง​เรา และ​เรา​ก็​รู้จัก​แกะ​ของ​เรา และ​แกะ​ของ​เรา​จะ​ตาม​เรา​ไป</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ให้​แกะ​ของ​เรา​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป แกะ​ของ​เรา​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย แล้ว​ไม่​มี​ใคร​แย่ง​แกะ​ของ​เรา​ไป​จาก​มือ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="29">พระบิดา​ของ​เรา​ที่​ให้​แกะ​กับ​เรา​นั้น ยิ่งใหญ่​กว่า​ทุกๆ​คน ไม่​มี​ใคร​แย่ง​แกะ​เรา​ไป​จาก​มือ​พระบิดา​เรา​ได้</verse>
				<verse number="30">พระบิดา​และ​ตัว​เรา​เป็น​อัน​หนึ่ง​อัน​เดียว​กัน”</verse>
				<verse number="31">พวกยิว​หยิบ​หิน​ขึ้น​มา​กะ​จะ​ขว้าง​พระเยซู​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ถาม​ว่า “พวก​คุณ​ก็​ได้​เห็น​เรา​ทำ​สิ่ง​ดีๆ​ที่​มา​จาก​พระบิดา​ตั้ง​หลาย​อย่าง แล้ว​พวก​คุณ​จะ​ฆ่า​เรา​เพราะ​สิ่ง​ดี​สิ่ง​ไหน”</verse>
				<verse number="33">พวกยิว​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​ได้​เอา​หิน​ขว้าง​แก​เพราะ​การกระทำ​ดีๆ​แต่​เพราะ​แก​พูดจา​ดูหมิ่น​พระเจ้า แก​เป็น​แค่​มนุษย์​ธรรมดา แต่​มา​อ้าง​ว่า​ตัวเอง​เป็น​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ใน​กฎปฏิบัติ​ของ​พวก​คุณ​มี​เขียน​ไว้​ว่า ‘พระเจ้า​พูด​ว่า พวก​คุณ​เป็น​พระเจ้า​ทั้งหลาย’</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พระเจ้า​เรียก​คน​ที่​รับ​ข้อความ​จาก​พระองค์​ว่า​เป็น​พระเจ้า​ทั้งหลาย และ​พระคัมภีร์​ถูกต้อง​เสมอ</verse>
				<verse number="36">แล้ว​พวก​คุณ​จะ​มาหา​ว่า​เรา​ดูหมิ่น​พระเจ้า​ได้​ยังไง ที่​เรา​บอก​ว่า ‘เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า’ ใน​เมื่อ​พระเจ้า​เอง​เป็น​ผู้​เลือก​และ​ส่ง​เรา​มา​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="37">ถ้า​เรา​ไม่​ได้​ทำงาน​ที่​พระบิดา​เรา​มอบ​ให้​เรา​ทำ ก็​ไม่​ต้อง​เชื่อ​เรา</verse>
				<verse number="38">แต่​ถ้า​เรา​ทำงาน​นั้น ถึง​คุณ​จะ​ไม่​เชื่อ​เรา อย่าง​น้อย​ก็​ให้​เชื่อ​ใน​งาน​อัศจรรย์​ที่​เรา​ได้​ทำ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​รู้​แน่ๆ​ว่า​พระบิดา​อยู่​ใน​ตัว​เรา​และ​เรา​ก็​อยู่​ใน​พระบิดา”</verse>
				<verse number="39">พวก​เขา​พยายาม​จะ​จับ​พระเยซู​อีก แต่​พระองค์​ก็​หลบหนี​ไป​ได้</verse>
				<verse number="40">พระองค์​ข้าม​แม่น้ำ​จอร์แดน​ไป​ยัง​สถานที่​ซึ่ง​เมื่อ​ก่อนนี้​ยอห์น​เคย​ใช้​ทำ​พิธีจุ่มน้ำ และ​พระองค์​ก็​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="41">มี​คน​จำนวน​มาก​มาหา​พระองค์​และ​พูด​กัน​ว่า “ยอห์น​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​อะไร​เลย แต่​ทุก​อย่าง​ที่​ยอห์น​พูด​ถึง​ชาย​คนนี้​ก็​ถูก​หมด</verse>
				<verse number="42">และ​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​มา​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​ที่​นั่น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ลาซารัส​ล้ม​ป่วย เขา​มา​จาก​หมู่บ้าน​เบธานี ที่​มารีย์​และ​มารธา​พี่สาว​สอง​คน​ของ​เขา​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="2">(มารีย์​คนนี้ เป็น​ผู้หญิง​ที่​ต่อมา​ได้​เท​น้ำมัน​หอม​ลง​บน​เท้า​ของ​พระเยซู แล้ว​เอา​ผม​ของ​เธอ​เช็ด​เท้า​ให้​พระองค์ ลาซารัส​คน​ที่​ป่วย​นี้​เป็น​น้องชาย​ของ​เธอ)</verse>
				<verse number="3">พี่สาว​ทั้งสอง​ก็​เลย​ส่ง​คน​ไป​บอก​พระเยซู​ว่า “ท่าน​อาจารย์ คน​ที่​อาจารย์​รัก​กำลัง​ล้ม​ป่วย​อยู่”</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระเยซู​ได้ยิน​อย่าง​นั้น พระองค์​ก็​บอก​ว่า “ใน​ที่​สุด​แล้ว ผล​จาก​การป่วยนี้​จะ​ไม่​ใช่​ความตาย แต่​จะ​ทำ​ให้​คน​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​รัก​มารธา รวม​ทั้ง​น้องสาว​ของ​เธอ​และ​ลาซารัส</verse>
				<verse number="6">แต่​เมื่อ​พระองค์​ได้ยิน​ว่า​ลาซารัส​กำลัง​ล้มป่วย​อยู่ พระองค์​ก็​ยัง​คง​อยู่​ที่​เดิม​ต่อ​ไป​อีก​สอง​วัน</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นั้น​พระองค์​จึง​บอก​พวกศิษย์​ว่า “กลับ​ไป​แคว้น​ยูเดีย​กัน​เถอะ”</verse>
				<verse number="8">พวก​ศิษย์​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “อาจารย์​ครับ เมื่อ​ไม่​กี่​วัน​ก่อน​พวกยิว​ที่​นั่น​พยายาม​เอา​หิน​ขว้าง​อาจารย์​ให้​ตาย อาจารย์​ยัง​จะ​กลับ​ไป​อีก​หรือ”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​ตอบ​ว่า “กลางวัน​มี​สิบสอง​ชั่วโมง​ไม่​ใช่​หรือ ถ้า​ใคร​เดิน​ตอน​กลางวัน ก็​จะ​ไม่​สะดุด​ล้ม เพราะ​มี​แสงสว่าง​จาก​โลกนี้</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​ใคร​เดิน​ใน​ตอน​กลางคืน​ก็​จะ​สะดุด​ล้ม​เพราะ​ไม่​มี​แสงสว่าง”</verse>
				<verse number="11">หลังจาก​ที่​พระองค์​พูด​อย่าง​นั้น​แล้ว​ก็​บอก​พวก​ศิษย์​ว่า “ลาซารัส​เพื่อน​ของ​พวก​เรา​กำลัง​หลับ​อยู่ แต่​เรา​จะ​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​ปลุก​เขา​ขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="12">พวก​ศิษย์​บอก​ว่า “อาจารย์ ถ้า​เขา​หลับ​อยู่​ก็​คง​จะ​ดี​ขึ้น”</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​หมาย​ความ​ว่า​ลาซารัส​ตาย​แล้ว แต่​พวก​ศิษย์​คิด​ว่า​พระองค์​หมายถึง​การนอนหลับ​ตาม​ปกติ</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​จึง​ต้อง​บอก​พวก​เขา​ตรงๆ​ว่า “ลาซารัส​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="15">และ​เพราะ​เห็นแก่​พวก​คุณ เรา​ถึง​ดีใจ​ที่​ไม่​ได้​อยู่​ที่​นั่น เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ไว้วางใจ​เรา พวก​เรา​ไปหา​เขา​กัน​เถอะ”</verse>
				<verse number="16">โธมัส (ที่​ใครๆ​เรียกว่า “แฝด”) จึง​พูด​กับ​ศิษย์​คน​อื่นๆ​ว่า “ไป​พวก​เรา ไป​ตาย​ด้วย​กัน​กับ​อาจารย์”</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พระเยซู​ไป​ถึง​เบธานี ก็​พบ​ว่า​ลาซารัส​ถูก​ฝัง​ใน​อุโมงค์​ได้​สี่​วัน​แล้ว</verse>
				<verse number="18">หมู่บ้าน​เบธานี​อยู่​ห่าง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​แค่​สาม​กิโลเมตร</verse>
				<verse number="19">พวกยิว​หลาย​คน​ก็​มา​ปลอบใจ​มารธา​และ​มารีย์​ที่​ต้อง​สูญเสีย​น้องชาย​ไป</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​มารธา​ได้ยิน​ว่า​พระเยซู​มา เธอ​ออก​ไป​หา​พระองค์​โดย​ที่​มารีย์​ยัง​อยู่​ที่​บ้าน</verse>
				<verse number="21">มารธา​พูด​กับ​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​คะ ถ้า​อาจารย์​อยู่​ที่​นี่ น้องชาย​ของ​พวก​เรา​ก็​คง​ไม่​ตาย</verse>
				<verse number="22">แต่​ถึง​เดี๋ยวนี้​แล้ว​ดิฉัน​ก็​ยัง​รู้​ว่า​พระเจ้า​จะ​ให้​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​อาจารย์​ขอ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​พูด​ว่า “น้องชาย​ของ​คุณ​จะ​ฟื้นขึ้น​มา​มี​ชีวิต​อีก”</verse>
				<verse number="24">มารธา​พูด​ว่า “ดิฉัน​รู้​ว่า​เขา​จะ​ฟื้นขึ้น​มา​ใหม่​และ​มี​ชีวิต​อีก​ใน​วัน​สุดท้าย​ที่​ทุก​คน​จะ​ฟื้นขึ้น​มา”</verse>
				<verse number="25">พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “เรา​เป็น​คน​ที่​ทำ​ให้​คน​ทั้งหลาย​ฟื้นขึ้น​มา​ใหม่​และ​ให้​ชีวิต​กับ​เขา ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​เรา​แม้​จะ​ตาย​ไป​แล้ว​ก็​จะ​กลับ​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา​ใหม่​อีก</verse>
				<verse number="26">และ​ทุก​คน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ไว้วางใจ​ใน​เรา​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย มารธา​เชื่อ​อย่าง​นั้น​ไหม”</verse>
				<verse number="27">มารธา​ตอบ​พระองค์​ว่า “ค่ะ​ท่าน ดิฉัน​เชื่อ​ว่า​ท่าน​คือ​พระคริสต์​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ท่าน​คือ​ผู้​นั้น​ที่​ผู้คน​กำลัง​คอย​กัน​ว่า​จะ​เข้า​มา​ใน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="28">หลังจาก​ที่​มารธา​พูด​อย่างนี้​แล้ว เธอ​ก็​กลับ​ไป​บอก​มารีย์​น้องสาว​ของ​เธอ​เป็น​การส่วน​ตัว “อาจารย์​มา​แล้ว และ​ถาม​หา​น้อง​อยู่”</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​มารีย์​ได้ยิน​ว่า พระเยซู​มา เธอ​ก็​รีบ​ไป​หา​พระองค์</verse>
				<verse number="30">(พระเยซู​ยัง​ไม่​ได้​เข้า​มา​ใน​หมู่บ้าน แต่​ยัง​คง​อยู่​ที่​เดิม​ที่​มารธา​ไป​หา)</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​พวก​ยิว​ที่​ปลอบใจ​มารีย์​อยู่​ใน​บ้าน​เห็น​มารีย์​รีบ​ลุก​ขึ้น​ออก​ไป พวกเขา​ก็​ตาม​เธอ​ไป เพราะ​คิด​ว่า​เธอ​จะ​ไป​ร้องไห้​ที่​หลุม​ฝังศพ</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​มารีย์​ไป​ถึง​ก็​เห็น​พระเยซู เธอ​ก้มลง​กราบ​ที่​เท้า​ของ​พระองค์ และ​คร่ำครวญ​ว่า “อาจารย์​คะ ถ้า​อาจารย์​อยู่​ที่​นี่ น้องชาย​ของ​ดิฉัน​ก็​คง​ไม่​ตาย”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​มารีย์​ร้องไห้ และ​พวกยิว​ที่​ตาม​เธอ​มา​ร้องไห้​ด้วย พระองค์​ก็​รู้สึก​โกรธ และ​เป็น​ทุกข์</verse>
				<verse number="34">พระองค์​ถาม​ว่า “พวก​คุณ​เอา​ศพ​เขา​ไป​ฝัง​ไว้​ที่​ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ตาม​มา​ดู​สิ อาจารย์”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​ร้องไห้</verse>
				<verse number="36">พวกยิว​จึง​พูด​ว่า “ดูสิ เขา​รัก​ลาซารัส​มาก​ขนาด​ไหน”</verse>
				<verse number="37">แต่​บางคน​ก็​พูด​ว่า “ผู้ชาย​คนนี้​ทำ​ให้​คน​ตาบอด​มองเห็น​ได้ แล้ว​ทำไม​เขา​จะ​ช่วย​ให้​ลาซารัส​รอด​ตาย ไม่​ได้​ล่ะ”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​รู้สึก​โกรธ​อีก และ​เมื่อ​มา​ถึง​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ของ​ลาซารัส​ก็​มี​หิน​ใหญ่​ปิด​ปาก​อุโมงค์​อยู่</verse>
				<verse number="39">พระองค์​จึง​สั่ง​ว่า “เลื่อน​หิน​ออก​ไป​สิ” มารธา​พี่สาว​ของ​ลาซารัส​จึง​บอก​พระองค์​ว่า “อาจารย์​คะ คง​เหม็น​แย่​แล้ว​ล่ะ เพราะ​เขา​ตาย​มา​สี่​วัน​แล้ว”</verse>
				<verse number="40">พระเยซู​บอก​เธอ​ว่า “คุณ​ลืม​แล้ว​หรือ​ที่​เรา​บอก​ว่า ถ้า​คุณ​ไว้วางใจ คุณ​จะ​ได้​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="41">พวก​เขา​จึง​เลื่อน​หิน​ออก แล้ว​พระเยซู​ก็​แหงน​หน้า​ขึ้น​พูด​ว่า “พระบิดา ลูก​ขอ​ขอบคุณ​พระองค์​ที่​ฟัง​ลูก</verse>
				<verse number="42">ลูก​รู้​ว่า​พระองค์​ฟัง​ลูก​อยู่​เสมอ แต่​ที่​ลูก​พูด​ก็​เพื่อ​ว่า​ทุก​คน​ที่​อยู่​ที่​นี่​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา”</verse>
				<verse number="43">หลังจาก​พระเยซู​พูด​จบ พระองค์​ร้อง​ตะโกน​เสียง​ดัง​ว่า “ลาซารัส ออก​มา”</verse>
				<verse number="44">ลาซารัส​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​ก็​เดิน​ออก​มา โดย​ที่​ยัง​มี​ผ้า​ลินินพัน​มือ​พัน​เท้า ที่​หน้า​ก็​มี​ผ้า​พัน​อยู่​รอบ พระเยซู​สั่ง​พวกเขา​ว่า “เอา​ผ้า​พวก​นั้น​ออก​ให้​เขา​หน่อย เขา​จะ​ได้​เป็น​อิสระ”</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​พวกยิว​หลาย​คน​ที่​มา​หา​มารีย์​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​พระเยซู​ทำ ก็​พา​กัน​ไว้วางใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="46">แต่​มี​บางคน​ใน​พวก​นั้น​ไป​เล่า​เรื่องนี้​ให้​พวกฟาริสี​ฟัง</verse>
				<verse number="47">พวก​หัวหน้า​นักบวช และ​พวก​ฟาริสี​จึง​เรียก​ประชุม​สมาชิก​สภา​แซนฮีดริน แล้ว​พูด​กัน​ว่า “พวก​เรา​จะ​ทำ​ยังไง​ดี ชาย​คนนี้​ได้​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​หลาย​อย่าง</verse>
				<verse number="48">ถ้า​เรา​ขืน​ปล่อย​ให้​เป็น​อย่างนี้​ต่อ​ไป ประชาชน​จะ​แห่​กัน​ไป​เชื่อ​เขา​หมด และ​พวก​โรมัน​ก็​จะ​มา​ทำลาย​วิหาร​และ​ชาติ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="49">แต่​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ใน​หมู่​พวก​เขา​ชื่อ คายาฟาส ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​สูงสุด​ของ​นักบวช​ใน​ปี​นั้น พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พวก​คุณ​นี่​ช่าง​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="50">แถม​ยัง​ไม่​เข้าใจ​อีก​ว่า การที่​จะ​ให้​ชาย​คน​หนึ่ง​ตาย​แทน​ประชาชน ก็​ยัง​ดี​กว่า​ให้​คน​ทั้ง​ชาติ​ต้อง​มา​ถูก​ทำลาย”</verse>
				<verse number="51">คายาฟาส​ไม่​ได้​คิด​ที่​จะ​พูด​ขึ้น​มา​เอง แต่​พระเจ้า​ทำ​ให้​เขา​พูด​อย่าง​นั้น เพราะ​เขา​เป็น​หัวหน้า​สูงสุด​ของ​นักบวช​ใน​ปี​นั้น พระเจ้า​ก็​เลย​ทำ​ให้​คายาฟาส​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ว่า พระเยซู​กำลัง​จะ​ตาย​แทน​ชนชาติ​ยิว</verse>
				<verse number="52">แล้ว​พระเยซู​ไม่​ได้​ตาย​แทน​ชนชาติ​ยิว​เท่านั้น แต่​พระองค์​ตาย​เพื่อ​รวบรวม​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​โลก ให้​มา​อยู่​รวม​กัน​เป็น​หนึ่ง​เดียว</verse>
				<verse number="53">ตั้งแต่​นั้น​เป็น​ต้น​มา พวก​เขา​ก็​หา​ทาง​ที่​จะ​ฆ่า​พระเยซู</verse>
				<verse number="54">พระเยซู​จึง​ไม่​ไป​ไหน​มา​ไหน​อย่าง​เปิดเผย​ใน​หมู่​คน​ยิว​อีก พระองค์​ออก​จาก​หมู่บ้าน​เบธานี​ไป​ที่​หมู่บ้าน​เอฟราอิม ซึ่ง​อยู่​ใกล้ๆ​กับ​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง แล้ว​พระองค์​กับ​พวก​ศิษย์​ก็​พัก​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="55">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย มี​คน​มากมาย​จาก​ชนบท​หลั่งไหล​เข้า​มา​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก่อน​หน้า​เทศกาล​ไม่​กี่​วัน​เพื่อ​ชำระ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​สำหรับ​เทศกาล​นั้น</verse>
				<verse number="56">ผู้คน​ได้​เที่ยว​มองหา​พระเยซู และ​เมื่อ​พวก​เขา​อยู่​ใน​บริเวณ​วิหาร ก็​ถาม​กัน​ว่า “เขา​จะ​มา​งานนี้​หรือ​เปล่า​นะ”</verse>
				<verse number="57">พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ฟาริสี​สั่ง​ผู้คน​ว่า​ถ้า​ใคร​รู้​ว่า​พระเยซู​อยู่​ไหน​ก็​ให้​มา​บอก​เพื่อ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ได้​ไป​จับ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">หก​วัน​ก่อน​ถึง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย พระเยซู​ไป​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี​เพื่อ​หา​ลาซารัส คน​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="2">ลาซารัส และ​พี่สาว​ของ​เขา​ได้​เตรียม​อาหาร​เย็น​ไว้​ต้อนรับ​พระองค์ มารธา​ก็​คอย​ให้​บริการ​แขก ลาซารัส​นั่ง​กิน​อาหาร​อยู่​ที่​โต๊ะ​เดียว​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="3">มารีย์​เอา​น้ำมัน​หอม​นาระดา บริสุทธิ์​ที่​มี​ราคา​แพง​มาก​ครึ่ง​ลิตร​มา​เท​ลง​ที่​เท้า​ทั้ง​สอง​ข้าง​ของ​พระเยซู และ​ใช้​ผม​ของ​ตัวเอง​เช็ด​เท้า​ของ​พระองค์​จน​แห้ง บ้าน​ทั้ง​หลัง​ก็​หอม​ฟุ้ง​ไป​ด้วย​กลิ่น​น้ำมัน​หอม</verse>
				<verse number="4">ยูดาส อิสคาริโอท ศิษย์​คน​หนึ่ง​ของ​พระเยซู​ที่​ต่อมา​ได้​ทรยศ​พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ทำไม​ไม่​เอา​น้ำมัน​หอมไป​ขาย แล้ว​เอา​เงิน​มา​แจก​จ่าย​ให้​กับ​คน​จน คงจะ​ขาย​ได้​เงิน​เท่า​กับ​ค่า​แรง​เป็น​ปี เชียว​นะ”</verse>
				<verse number="6">(ที่​ยูดาส​พูด​อย่างนี้ ไม่​ใช่​เพราะ​เขา​เป็น​ห่วง​คน​จน แต่​เพราะ​เขา​เป็น​หัวขโมย ชอบ​ยักยอก​เงิน​ใน​ถุง​ส่วนรวม​ที่​เขา​เป็น​คน​ดูแล)</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​พูด​ว่า “อย่า​ยุ่ง​กับ​นาง นาง​ทำ​ถูก​แล้ว​ล่ะ​ที่​ได้​เก็บ​น้ำมัน​หอม​นั้น​ไว้​จน​ถึง​วันนี้​ซึ่ง​เป็น​วัน​เตรียม​ฝังศพ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">คุณ​จะ​มี​คน​จน​อยู่​ด้วย​เสมอ แต่​เรา​จะ​ไม่​อยู่​กับ​พวก​คุณ​เสมอ​ไป”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​คน​ยิว​เป็น​จำนวน​มาก​รู้​ว่า​พระเยซู​อยู่​ที่​หมู่บ้าน​เบธานี พวก​เขา​ก็​พา​กัน​ไป​ที่​นั่น ไม่​ใช่​จะ​มาหา​พระเยซู​เท่านั้น แต่​อยาก​จะ​มา​ดู​ลาซารัส คน​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น​พวก​หัวหน้า​นักบวช​จึง​ได้​วางแผน​ฆ่า​ลาซารัส​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เรื่อง​ที่​เกิด​กับ​ลาซารัส​ทำ​ให้​พวกยิว​หลาย​คน​ทิ้ง​หัวหน้า​นักบวช​พวก​นั้น แล้ว​มา​ไว้วางใจ​พระเยซู</verse>
				<verse number="12">วัน​ต่อมา​คน​จำนวน​มาก​ที่​มา​ร่วม​งาน​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ได้ยิน​ว่า พระเยซู​กำลัง​เดินทาง​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ก็​พา​กัน​ถือ​กิ่ง​ปาล์ม​ออก​ไป​ต้อนรับ​พระองค์ และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ไชโย ขอ​พระเจ้า​อวยพร​คน​ที่​มา​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต คือ​กษัตริย์​ของ​อิสราเอล”</verse>
				<verse number="14">พระเยซู​เจอ​ลา​หนุ่ม​ตัว​หนึ่ง​จึง​ขึ้น​ขี่ เหมือน​กับ​ที่​มี​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​ว่า</verse>
				<verse number="15">“เมือง​ศิโยน​เอ๋ย ไม่​ต้อง​กลัว ดู​นั่น​สิ กษัตริย์​ของ​เจ้า​กำลัง​มา พระองค์​ขี่​หลัง​ลา​หนุ่ม”</verse>
				<verse number="16">(ใน​ตอน​แรก​พวกศิษย์​ของ​พระองค์​ยัง​ไม่​เข้าใจ​เหตุการณ์นี้ แต่​เมื่อ​พระเยซู​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย​และ​รับ​เกียรติ​อัน​ยิ่งใหญ่​แล้ว พวกเขา​ถึง​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า พวก​เขา​จะ​ทำ​อย่างนี้​ต่อ​พระเยซู)</verse>
				<verse number="17">คน​จำนวน​มาก​ที่​อยู่​กับ​พระเยซู​ตอน​ที่​พระองค์​เรียก​ลาซารัส​ออก​มา​จาก​อุโมงค์ฝังศพ​และ​ทำ​ให้​เขา​ฟื้นขึ้น​จากความ​ตาย​นั้น ได้​พูด​ต่อๆ​กัน​ไป​ถึง​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">ทำ​ให้​มี​คน​จำนวน​มาก​พา​กัน​มา​หา​พระเยซู เพราะ​ได้ยิน​ถึง​สิ่ง​อัศจรรย์นี้</verse>
				<verse number="19">พวกฟาริสี จึง​พูด​กัน​ว่า “เห็น​ไหม แผน​ของ​พวก​เรา​ที่​จะ​ต่อต้าน​เขา​ล้ม​เหลว​ไม่​เป็น​ท่า โลก​ทั้ง​โลก​ไป​ติดตาม​เขา​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="20">ใน​ช่วง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​มี​พวก​กรีก​บางคน​มา​กราบไหว้บูชา​พระเจ้า​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย</verse>
				<verse number="21">พวก​กรีก​ได้​ไป​หา​ฟีลิป ที่​มา​จาก​หมู่บ้าน​เบธไซดา​ใน​แคว้น​กาลิลี และ​พูด​ว่า “คุณ​ครับ พวก​เรา​อยาก​จะ​เจอ​พระเยซู” ฟีลิป​บอก​อันดรูว์</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​ก็​ไป​บอก​พระเยซู</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​บอก​เขา​ทั้งสอง​ว่า “ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​พระเจ้า​จะ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า บุตร​มนุษย์​นั้น​ยิ่งใหญ่​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="24">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​เมล็ด​พืช​ไม่​ตก​ลง​ดิน​และ​ตาย มัน​ก็​จะ​เป็น​แค่​เมล็ด​เดียว​เหมือน​เดิม แต่​ถ้า​มัน​ตาย มัน​จะ​งอก​เป็น​เมล็ด​พืช​อีก​มากมาย</verse>
				<verse number="25">คน​ที่รัก​ชีวิต​ของ​ตน​เอง​ก็​จะ​สูญเสีย​ชีวิต​ไป แต่​คน​ที่​เกลียด​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​โลกนี้​ก็​จะ​ได้​รักษา​ชีวิต​ไว้​ให้​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ใคร​รับใช้​เรา เขา​ก็​จะ​ต้อง​ติดตาม​เรา​ไป​ไม่​ว่า​จะ​เป็น​ที่​ไหน​ก็​ตาม คน​รับใช้​ของ​เรา​ก็​จะ​ต้อง​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย ถ้า​ใคร​รับใช้​เรา พระบิดา​ก็​จะ​ให้​เกียรติ​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="27">“ตอนนี้​เรา​กำลัง​กลุ้มใจ​มาก​จน​ไม่​รู้​จะ​พูด​ยังไง​ดี จะ​ให้​เรา​พูด​ว่า ‘พระบิดา ช่วย​ลูก​ให้​พ้น​จาก​ช่วง​เวลา​แห่ง​ความ​ทุกข์​นี้​ด้วย’ อย่าง​นั้น​หรือ เรา​เข้า​มา​ใน​โลกนี้​ก็​เพื่อ​จะ​ทน​ต่อ​ความทุกข์​นี้</verse>
				<verse number="28">พระบิดา ขอ​ให้​คน​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์” ทันใดนั้น ก็​มี​เสียง​ดัง​มา​จาก​สวรรค์​ว่า “เรา​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​แล้ว และ​เรา​จะ​ทำ​ต่อ​ไป”</verse>
				<verse number="29">คน​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ได้ยิน​เสียง​จาก​ท้องฟ้า บางคน​บอก​ว่า​เป็น​เสียง​ฟ้าร้อง ส่วน​คน​อื่น​บอก​ว่า “ทูตสวรรค์​พูด​กับ​เขา”</verse>
				<verse number="30">พระเยซู​จึง​บอก​ว่า “เสียง​ที่​ได้ยิน​นั้น เกิด​ขึ้น​เพื่อ​พวก​คุณ​ไม่​ใช่​เพื่อ​เรา</verse>
				<verse number="31">ถึง​เวลา​ที่​โลกนี้​จะ​ถูก​ตัดสิน​แล้ว เจ้า​ผู้ครอบ​ครอง​โลกนี้ จะ​ถูก​ขับไล่​ออก​ไป</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เรา​ถูก​ยก​ขึ้น จาก​แผ่นดิน​โลก เรา​ก็​จะ​ทำ​ให้​ทุกๆ​คน​มาหา​เรา”</verse>
				<verse number="33">(พระองค์​พูด​อย่างนี้ เพื่อ​บอก​ให้​รู้​ว่า​พระองค์​จะ​ต้อง​ตาย​แบบ​ไหน)</verse>
				<verse number="34">ฝูงชน​จึง​พูด​ขึ้น​มา​ว่า “ก็​ไหน​พระคัมภีร์​บอก​ว่า พระคริสต์ จะ​มี​ชีวิต​ตลอด​ไป แล้ว​ทำไม​ท่าน​มา​พูด​ว่า ‘บุตร​มนุษย์​ต้อง​ถูก​ยก​ขึ้น’ ‘บุตร​มนุษย์’ คือ​ใคร​หรือ”</verse>
				<verse number="35">พระเยซู​บอก​ว่า “ความสว่าง​จะ​อยู่​กับ​พวกคุณ​อีก​ประเดี๋ยวเดียว เพราะฉะนั้น​ให้​เดิน​ใน​ขณะ​ที่​ยัง​มี​ความสว่าง​อยู่ เพื่อ​เมื่อ​ความมืด​มา​ถึง มัน​จะ​ได้​ไม่​ปกคลุม​พวกคุณ เพราะ​คน​ที่​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด​จะ​มอง​ไม่​เห็น​ว่า​จะ​ไป​ทาง​ไหน</verse>
				<verse number="36">ให้​ไว้วางใจ​ใน​ความสว่าง​นั้น​ใน​ขณะ​ที่​พวกคุณ​ยัง​มี​ความสว่าง​อยู่ แล้ว​พวกคุณ​จะ​ได้​เป็น​ลูก​ของ​ความสว่าง” เมื่อ​พูด​จบ​แล้ว​พระองค์​ก็​จาก​ไป และ​ได้​ซ่อน​ตัว​จาก​ฝูงชน</verse>
				<verse number="37">ทั้งๆ​ที่​พระเยซู​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​มากมาย​ต่อหน้า​ฝูงชน แต่​พวก​เขา​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="38">ซึ่ง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​อิสยาห์​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต มี​ใคร​บ้าง​ที่​เชื่อ​เรื่อง​ที่​เรา​บอก มี​ใคร​บ้าง​ที่​เห็น​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="39">และ​ที่​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​ก็​เพราะ​พระเจ้า​ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​อิสยาห์​ว่า</verse>
				<verse number="40">“เรา​ทำ​ให้​ตา​ของ​พวก​เขา​บอด และ​ใจของ​พวก​เขา​ดื้อด้าน เพื่อ​ตา​ของ​พวกเขา​จะ​ได้​มอง​ไม่​เห็น และ​จิตใจ​ของ​พวกเขา​จะ​ได้​ไม่​เข้าใจ พวกเขา​จึง​ไม่​ได้​หัน​กลับ​มา​หา​เรา​เพื่อ​ให้​เรา​รักษา”</verse>
				<verse number="41">อิสยาห์​พูด​อย่างนี้​เพราะ​เขา​เห็น​แล้ว​ว่า​ต่อ​ไป​ภายหน้า​พระเยซู​จะ​ยิ่งใหญ่​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="42">มี​พวก​ยิว​หลาย​คน​รวมทั้ง​พวก​ผู้นำ​ชาวยิว​ได้​มา​เชื่อ​พระเยซู แต่​พวก​เขา​ไม่​กล้า​ยอมรับ​พระองค์​อย่าง​เปิดเผย เพราะ​กลัว​พวก​ฟาริสี และ​ไม่​อยาก​ถูก​ไล่​ออก​จาก​ที่​ประชุม​ชาวยิว</verse>
				<verse number="43">พวก​เขา​รัก​เกียรติ​ที่​มา​จาก​มนุษย์​มาก​กว่า​เกียรติ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="44">พระเยซู​ได้​ตะโกน​ว่า “ใคร​ไว้วางใจ​เรา ไม่​ใด้​แค่​ไว้วางใจ​ใน​ตัวเรา​เท่านั้น แต่​ก็​ไว้วางใจ​พระบิดา​ผู้​ที่​ส่ง​เรา​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="45">คน​ที่​มอง​เห็น​เรา​ก็​เห็น​พระองค์​ผู้​ส่ง​เรา​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="46">เรา​เข้า​มา​เป็น​แสงสว่าง​ให้​กับ​โลกนี้​เพื่อ​ว่า​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​เรา​จะ​ไม่​อยู่​ใน​ความมืด​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="47">ส่วน​คน​ที่​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา​แต่​ไม่​ทำ​ตาม เรา​ก็​ไม่​ตัดสิน​ลงโทษ​เขา​หรอก เพราะ​เรา​ไม่​ได้​มา​เพื่อ​ตัดสิน​ลงโทษ​โลกนี้ แต่​เรา​มา​เพื่อ​จะ​ช่วย​โลกนี้​ให้​รอด</verse>
				<verse number="48">แต่​จะ​มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​คน​ที่​ไม่​ยอมรับ​เรา​และ​คำพูด​ของ​เรา นั่น​ก็​คือ​คำพูด​ของ​เรา​นี้เอง​ที่​จะ​ลงโทษ​คน​เหล่า​นั้น​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="49">เพราะ​คำพูด​เหล่านี้​เรา​ไม่​ได้​พูด​เอา​เอง แต่​พระบิดา​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา​เป็น​ผู้​สั่ง​ให้​พูด</verse>
				<verse number="50">และ​เรา​ก็​รู้​ว่า​คำสั่งนี้​ของ​พระองค์​จะ​นำ​ไป​ถึง​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป เรา​ถึง​พูด​ตาม​ที่​พระบิดา​สั่ง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ก่อน​จะ​ถึง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย พระเยซู​รู้​ว่า​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​พระองค์​จะ​จาก​โลกนี้ กลับ​ไปหา​พระบิดา พระองค์​รัก​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เป็น​ของ​พระองค์​ใน​โลกนี้ พระองค์​ก็​เลย​ทำ​ให้​เห็น​ว่า​พระองค์​รัก​พวก​เขา​มาก​แค่​ไหน</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​กำลัง​กิน​อาหาร​เย็น​อยู่ มารร้าย​ได้​ดลใจ​ยูดาส ลูก​ของ​ซีโมน​อิสคาริโอท ให้​ทรยศ​พระองค์​อยู่​ก่อน​แล้ว</verse>
				<verse number="3">พระเยซู​รู้​ว่า​พระบิดา​ให้​พระองค์​มี​อำนาจ​เหนือ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง และ​พระองค์​รู้​ว่า​ตัวเอง​มา​จาก​พระเจ้า และ​กำลัง​จะ​กลับ​ไป​หา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระองค์​จึง​ลุก​จาก​โต๊ะ​อาหาร ถอด​เสื้อคลุม​ออก​แล้ว​เอา​ผ้า​เช็ดตัว​มา​มัด​เอว​ไว้</verse>
				<verse number="5">พระองค์​เท​น้ำ​ใส่​อ่าง แล้ว​เอา​ไป​ล้าง​เท้า​ให้​พวก​ศิษย์​ของ​พระองค์ แล้ว​เอา​ผ้า​ที่​มัด​เอว​เช็ด​เท้า​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​มา​ถึง​ซีโมน เปโตร เขา​ถาม​พระเยซู​ว่า “อาจารย์​จะ​ล้าง​เท้า​ของ​ผม​หรือ”</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ตอนนี้​คุณ​ไม่​เข้าใจ​หรอก​ว่า​เรา​กำลัง​ทำ​อะไร แต่​ทีหลัง​คุณ​จะ​เข้าใจ​เอง”</verse>
				<verse number="8">เปโตร​จึง​บอก​ว่า “ไม่​มี​ทาง​ที่​ผม​จะ​ยอม​ให้​อาจารย์​ล้าง​เท้า​ของ​ผม​หรอก” พระเยซู​บอก​ว่า “ถ้า​เรา​ไม่​ได้​ล้าง​คุณ คุณ​ก็​ไม่​ได้​เป็น​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="9">ซีโมน เปโตร จึง​บอก​ว่า “อาจารย์ ถ้า​อย่าง​นั้น อย่า​แค่​ล้าง​เท้า​เลย ล้าง​ทั้ง​มือ​และ​หัว​ของ​ผม​ด้วย​นะ​ครับ”</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​กับ​เขา​ว่า “คน​ที่​อาบน้ำ​ก็​สะอาด​ทั้ง​ตัว​แล้ว ล้าง​แต่​เท้า​ก็​พอ พวก​คุณ​บางคน​ก็​สะอาด​แล้ว แต่​ไม่​ใช่​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="11">(พระองค์​รู้​ว่า​ใคร​จะ​ทรยศ​พระองค์ พระองค์​ถึง​พูด​ว่า “ไม่​ใช่​พวก​คุณ​ทุก​คน​ที่​สะอาด”)</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พระองค์​ล้าง​เท้า​ให้​พวกศิษย์​ทุก​คน​แล้ว พระองค์​ก็​ใส่​เสื้อคลุม​และ​กลับ​มา​นั่ง​ที่​โต๊ะ​อาหาร แล้ว​ถาม​พวก​เขา​ว่า “พวก​คุณ​เข้าใจ​หรือ​เปล่า​ว่า​เรา​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="13">คุณ​เรียก​เรา​ว่า ‘อาจารย์’ และ ‘องค์​เจ้า​ชีวิต’ ที่​คุณ​เรียก​อย่าง​นั้น​ก็​ถูกต้อง​แล้ว เพราะ​เรา​เป็น​อย่าง​นั้น​จริงๆ</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เรา​ที่​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​อาจารย์​คุณ​ยัง​ล้าง​เท้า​ให้​กับ​คุณ พวก​คุณ​ก็​ควร​จะ​ล้าง​เท้า​ให้​แก่​กัน​และ​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เรา​ได้​ทำ​เป็น​ตัวอย่าง​ให้​ดู​แล้ว พวก​คุณ​ก็​ควร​จะ​ทำ​ตาม</verse>
				<verse number="16">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​ทาส​ไม่​ยิ่งใหญ่​ไป​กว่า​นาย และ​คน​ส่งข่าว​ก็​ไม่​ยิ่ง​ใหญ่​ไป​กว่า​คน​ที่​ส่ง​เขา​มา</verse>
				<verse number="17">ถ้า​คุณ​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่านี้​แล้ว และ​ทำ​ตาม​นั้น คุณ​ก็​มี​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="18">เรา​ไม่​ได้​พูด​ถึง​พวก​คุณ​ทุก​คน เรา​รู้จัก​คน​ที่​เรา​ได้​เลือก​ไว้ แต่​สิ่ง​ที่​พระคัมภีร์​บอก​ไว้​ว่า ‘คน​ที่​กิน​อาหาร​ของ​เรา กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​เรา’ จะ​ต้อง​สำเร็จ</verse>
				<verse number="19">ตอนนี้​มัน​ยัง​ไม่​เกิด​ขึ้น แต่​เรา​บอก​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า พอ​มัน​เกิดขึ้น คุณ​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​เรา​คือ​คน​ที่​เรา​บอก​ว่า​เรา​เป็น</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ยอมรับ​คน​ที่​เรา​ส่ง​ไป ก็​เท่า​กับ​ยอมรับ​เรา​ด้วย และ​ใคร​ก็​ตาม​ที่​ยอม​รับ​เรา ก็​เท่า​กับ​ยอมรับ​ผู้​นั้น​ที่​ส่ง​เรา​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พระเยซู​พูด​จบ​แล้ว พระองค์​ก็​กลุ้มใจ​มาก และ​พูด​ออก​มา​ว่า “เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​คุณ​จะ​หักหลัง​เรา”</verse>
				<verse number="22">พวก​ศิษย์​ต่าง​หัน​ไป​มอง​หน้า​กัน สงสัย​ว่า​พระองค์​พูด​ถึง​ใคร</verse>
				<verse number="23">พอดี​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ที่​พระองค์​รัก​เป็น​พิเศษ​นั่ง​เอน​ตัว​ติด​อยู่​กับ​พระเยซู​ที่​โต๊ะ</verse>
				<verse number="24">ซีโมน เปโตร​จึง​พยักหน้า​ให้​เขา​ถาม​พระองค์​ว่า​พระองค์​กำลัง​พูด​ถึง​ใคร</verse>
				<verse number="25">ศิษย์​คน​นั้น​จึง​เอนตัว​มา​ใกล้​กับ​อก​ของ​พระเยซู แล้ว​ถาม​ว่า “อาจารย์​พูด​ถึง​ใคร​ครับ”</verse>
				<verse number="26">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คน​ที่​เรา​จะ​ยื่น​ขนมปัง​ที่​จุ่ม​ใน​ถ้วยนี้​ให้” แล้ว​พระองค์​ก็​เอา​ขนมปัง​จุ่ม​ลง​ใน​ถ้วย​ยื่น​ให้​ยูดาส ลูก​ของ​ซีโมน​อิสคาริโอท</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ยูดาส​หยิบ​ขนมปัง​ชิ้น​นั้น​แล้ว ซาตาน​ก็​เข้า​สิง​เขา พระเยซู​จึง​พูด​กับ​ยูดาส​ว่า “จะ​ทำ​อะไร ก็​รีบ​ทำ​สิ”</verse>
				<verse number="28">ทุก​คน​ที่​นั่ง​เอนตัว​อยู่​ที่​โต๊ะ​อาหาร ก็​ไม่​รู้​ว่า​ทำไม​พระเยซู​ถึง​พูด​กับ​ยูดาส​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="29">บาง​คน​คิด​ว่า​เป็น​เพราะ​ยูดาส​เป็น​คน​ดูแล​ถุง​เงิน พระเยซู​ก็​เลย​บอก​ให้​เขา​ไป​ซื้อ​ของ​ที่​ต้อง​ใช้​ใน​งาน​เทศกาล หรือ​ว่า​พระองค์​อาจ​จะ​บอก​ให้​ยูดาส​แจก​ของ​ให้​กับ​คน​จน​บ้าง</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ยูดาส​รับ​ขนมปัง​ชิ้น​นั้น เขา​ก็​ออก​ไป​ทันที ตอน​นั้น​เป็น​เวลา​กลาง​คืน​แล้ว</verse>
				<verse number="31">หลังจาก​ที่​ยูดาส​ออก​ไป​แล้ว พระเยซู​พูด​ว่า “ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​ผู้คน​จะ​ได้​เห็น​ว่า​บุตร​มนุษย์​จะ​ได้รับ​เกียรติ​ขนาด​ไหน และ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติ​ผ่าน​ทาง​บุตร​มนุษย์​นั้น</verse>
				<verse number="32">แล้ว​ถ้า​พระเจ้า​ได้รับ​เกียรติ​ผ่าน​ทาง​เขา พระองค์​เอง​ก็​จะ​ให้​เกียรติ​เขา​และ​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ทันที</verse>
				<verse number="33">ลูกๆ​ที่รัก เรา​จะ​อยู่​กับ​พวก​คุณ​อีก​ประเดี๋ยวเดียว​เท่านั้น แล้ว​คุณ​ก็​จะ​ตาม​หา​เรา เรา​จะ​บอก​กับ​พวก​คุณ​อย่าง​ที่​เรา​เคย​บอก​พวกยิว​แล้ว​ว่า ที่​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ไป​นั้น พวก​คุณ​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="34">เรา​จะ​ให้​คำสั่ง​ใหม่​กับ​พวก​คุณ คือ​ให้​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน พวก​คุณ​ต้อง​รัก​กัน​เหมือน​กับ​ที่​เรา​รัก​คุณ</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พวก​คุณ​รัก​กัน ทุก​คน​ก็​จะ​รู้​ว่า​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="36">ซีโมน เปโตร​ถาม​ว่า “อาจารย์​จะ​ไป​ไหน​หรือ​ครับ” พระเยซู​ตอบ​เขา​ว่า “ที่​ที่​เรา​จะ​ไป​นั้น​ตอนนี้​คุณ​ตาม​เรา​ไป​ไม่​ได้ แต่​คุณ​จะ​ตาม​เรา​ไป​ทีหลัง”</verse>
				<verse number="37">เปโตร​เลย​ถาม​อีก​ว่า “อาจารย์ ทำไม​ผม​ถึง​ตาม​ไป​ตอนนี้​ไม่​ได้​ล่ะ​ครับ ผม​พร้อม​ที่​จะ​ตาย​เพื่อ​อาจารย์”</verse>
				<verse number="38">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คุณ​พร้อม​ที่​จะ​ตาย​เพื่อ​เรา​หรือ เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า พรุ่งนี้​เช้า ก่อน​ไก่​ขัน คุณ​จะ​พูด​ว่า​ไม่​รู้จัก​เรา​ถึง​สาม​ครั้ง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">“อย่า​กลุ้มใจ​ไป​เลย ขอ​ให้​วางใจ​พระเจ้า​และ​วางใจ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ใน​บ้าน​ของ​พระบิดา​ของ​เรา​มี​ห้อง​หลาย​ห้อง ถ้า​หาก​ไม่​มี​เรา​ก็​คง​ไม่​บอก​คุณ​หรอก​ว่า เรา​กำลัง​ไป​เตรียม​ที่​ไว้​ให้</verse>
				<verse number="3">พอ​เรา​เตรียม​เสร็จ​แล้ว ก็​จะ​กลับ​มา​รับ​คุณ​ไป​อยู่​กับ​เรา</verse>
				<verse number="4">คุณ​ก็​รู้จัก​ทาง​นั้น​แล้ว​นี่ ทาง​ที่​จะ​นำ​ไป​ถึง​ที่​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ไป”</verse>
				<verse number="5">โธมัส​บอก​ว่า “อาจารย์​ครับ พวก​เรา​ยัง​ไม่​รู้​เลย​ว่า​อาจารย์​จะ​ไป​ไหน แล้ว​พวก​เรา​จะ​ไป​รู้จัก​ทาง​นั้น​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​บอก​ว่า “เรา​เป็น​ทาง​นั้น เป็น​ความจริง​และ​เป็น​ชีวิต ไม่​มี​ใคร​ไป​ถึง​พระบิดา​ได้​นอก​จาก​มา​ทาง​เรา</verse>
				<verse number="7">ถ้า​พวก​คุณ​รู้จัก​เรา คุณ​ก็​จะ​รู้จัก​พระบิดา​ของ​เรา​ด้วย และ​นับ​ตั้งแต่​นี้​ไป​คุณ​ก็​เป็น​คน​ที่​รู้จัก​พระองค์​และ​ได้​เห็น​พระองค์​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">ฟีลิป​พูด​ว่า “อาจารย์ ขอ​ให้​พวก​เรา​ได้​เห็น​พระบิดา​หน่อย​สิ​ครับ แค่นี้​พวก​เรา​ก็​พอใจ​แล้ว”</verse>
				<verse number="9">พระเยซู​จึง​พูด​ว่า “ฟีลิป คุณ​น่า​จะ​รู้จัก​เรา​แล้ว​นะ เพราะ​เรา​ได้​อยู่​กับ​คุณ​มา​ตั้ง​นาน​แล้ว ใคร​ก็​ตาม​ที่​เห็น​เรา​ก็​เห็น​พระบิดา​ด้วย แล้ว​ทำไม​คุณ​ยัง​พูด​ว่า ‘ขอ​ให้​พวก​เรา​ได้​เห็น​พระบิดา’</verse>
				<verse number="10">คุณ​ไม่​เชื่อ​ใช่​ไหม ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระบิดา​และ​พระบิดา​ก็​อยู่​ใน​ตัว​เรา สิ่ง​ที่​เรา​สอน​พวก​คุณ เรา​ไม่​ได้​คิดเอง​พูดเอง แต่​พระบิดา​ที่​อยู่​ใน​ตัว​เรา​กำลัง​ทำงาน​ของ​พระองค์​ผ่าน​ทาง​เรา</verse>
				<verse number="11">เชื่อ​เรา​สิ เมื่อ​เรา​บอก​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระบิดา​และ​พระบิดา​ก็​อยู่​ใน​ตัว​เรา หรือ​ไม่​งั้น​ก็​ให้​เชื่อ​ใน​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​วางใจ​เรา​ก็​จะ​ทำ​สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านี้​ได้​เหมือน​กับ​ที่​เรา​ทำ และ​เขา​จะ​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​นี้​อีก เพราะ​ว่า​เรา​กำลัง​จะ​ไปหา​พระบิดา</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​ไม่ว่า​คุณ​จะ​ขอ​อะไร​ก็​ตาม​ใน​ฐานะ​เป็น​คน​ของ​เรา เรา​ก็​จะ​ทำ​สิ่ง​นั้น​ให้ เพื่อ​ที่​พระบุตร​จะ​ได้​แสดง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระบิดา​ให้​เห็น</verse>
				<verse number="14">เรา​จะ​ทำ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ตาม​ที่​คุณ​ขอ เพราะ​คุณ​เป็น​คน​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="15">“ถ้า​พวก​คุณ​รัก​เรา คุณ​ก็​จะ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เรา​จะ​ขอ​พระบิดา​และ​พระองค์​ก็​จะ​ส่ง​ผู้ช่วย​อีก​ผู้​หนึ่ง​มา​ให้​พวกคุณ ผู้ช่วยนี้​จะ​อยู่​กับ​คุณ​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="17">ผู้ช่วย​องค์นี้​คือ​พระวิญญาณ​แห่ง​ความจริง โลกนี้​ไม่​สามารถ​ได้รับ​พระองค์ เพราะ​โลกนี้​มอง​ไม่​เห็น​และ​ไม่​รู้จัก​พระองค์ แต่​พวก​คุณ​รู้จัก​พระองค์​เพราะ​เดี๋ยวนี้​พระองค์​ได้​อยู่​กับ​พวก​คุณ​แล้ว และ​จะ​อยู่​ใน​ตัว​พวก​คุณ​ใน​อนาคต​ด้วย</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​พวก​คุณ​เป็น​เหมือน​เด็ก​กำพร้า เรา​จะ​กลับ​มาหา​คุณ</verse>
				<verse number="19">ใน​เร็วๆนี้​โลก​จะ​ไม่​เห็น​เรา​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว แต่​พวก​คุณ​จะ​เห็น​เรา​เพราะ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่ และ​พวก​คุณ​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ใน​วัน​นั้น​ที่​จะ​มา​ถึง คุณ​จะ​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระบิดา คุณ​อยู่​ใน​ตัว​เรา และ​เรา​อยู่​ใน​ตัว​คุณ</verse>
				<verse number="21">คน​ที่​รู้จัก​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา​และ​ทำ​ตาม​ก็​เป็น​คน​ที่​รัก​เรา พระบิดา​จะ​รัก​คน​ที่​รัก​เรา​ด้วย เรา​ก็​จะ​รัก​พวก​เขา​และ​จะ​ปรากฏ​ตัว​ให้​พวก​เขา​เห็น”</verse>
				<verse number="22">ยูดาส (ไม่​ใช่ ยูดาส อิสคาริโอท) จึง​ถาม​ว่า “อาจารย์​ครับ ทำไม​อาจารย์​ถึง​จะ​ปรากฏ​ตัว​ให้​พวก​เรา​เห็น แต่​ไม่​ปรากฏ​ตัว​ให้​โลก​เห็น​ละ​ครับ”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ถ้า​ใคร​รัก​เรา เขา​ก็​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา พระบิดา​ของ​เรา​ก็​จะ​รัก​เขา แล้ว​พระบิดา​กับ​ตัว​เรา​ก็​จะ​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​เขา​เห็น และ​อยู่​กับ​เขา</verse>
				<verse number="24">คน​ไหน​ไม่​รัก​เรา​ก็​จะ​ไม่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา คำ​สั่งสอน​ที่​พวก​คุณ​ได้ยิน​นี้ ไม่​ใช่​เป็น​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา แต่​เป็น​คำ​สั่งสอน​ของ​พระบิดา​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="25">เรา​ได้​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมดนี้​ให้​พวก​คุณ​ฟัง​ตอน​ที่​เรา​ยัง​อยู่​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระบิดา​ได้​ส่ง​ผู้ช่วย​คือ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​มา​แทน​เรา​แล้ว พระวิญญาณนี้​จะ​สอน​คุณ​ทุก​อย่าง และ​จะ​ทำ​ให้​คุณ​จำ​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​เล่า​ให้​ฟัง​ได้</verse>
				<verse number="27">เรา​ได้​ให้​สันติสุข​ไว้​กับ​คุณ สันติสุข​ที่​เรา​ให้​นี้​ไม่​เหมือน​กับ​ที่​โลก​ให้ ดังนั้น​คุณ​จึง​ไม่​ต้อง​ทุกข์ใจ หรือ​หวาดกลัว​เลย</verse>
				<verse number="28">คุณ​ได้ยิน​ที่​เรา​พูด​ว่า เรา​กำลัง​จะ​จาก​ไป​และ​จะ​กลับ​มา​หา​คุณ​อีก ถ้า​คุณ​รัก​เรา คุณ​ก็​น่า​จะ​ดีใจ​ว่า​เรา​กำลัง​จะ​กลับ​ไปหา​พระบิดา เพราะ​พระบิดา​นั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​เรา</verse>
				<verse number="29">ตอน​นี้​เรา​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​คุณ​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า เพื่อ​ว่า​เมื่อ​เรื่อง​นี้​เกิด​ขึ้น​จริงๆ​คุณ​จะ​ได้​เชื่อ</verse>
				<verse number="30">เรา​เหลือ​เวลา​พูด​กับ​พวก​คุณ​อีก​นิด​เดียว เพราะ​เจ้า​ผู้ครอบ​ครอง​โลก นี้​กำลัง​มา มัน​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​เรา​หรอก</verse>
				<verse number="31">แต่​เพื่อ​ให้​โลก​รู้​ว่า​เรา​รัก​พระบิดา เรา​จึง​ทำ​ตาม​ที่​พระบิดา​สั่ง​ให้​ทำ​ทุก​อย่าง ลุก​ขึ้น​แล้ว​ไป​กัน​เถอะ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">“เรา​เป็น​เถา​องุ่น​ที่​แท้จริง และ​พระบิดา​ของ​เรา​เป็น​ผู้​ดูแล​สวน</verse>
				<verse number="2">พระองค์​จะ​ตัด​กิ่ง ของ​เรา​ที่​ไม่​ออก​ลูก​ทิ้ง​ไป และ​จะ​แต่ง​กิ่ง​ที่​ออก​ลูก​ให้​สะอาด​เพื่อ​ให้​ออก​ลูก​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="3">พวก​คุณ​ก็​สะอาด​แล้ว​เพราะ​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">ให้​ติด​สนิท​กับ​เรา​และ​เรา​ก็​จะ​ติด​สนิท​กับ​คุณ กิ่ง​จะ​ออก​ผล​เอง​ไม่​ได้​นอก​จาก​จะ​ติด​สนิท​กับ​เถา​เท่านั้น คุณ​ก็​เหมือน​กับ​กิ่ง คุณ​จะ​ออก​ผล​เอง​ไม่​ได้​นอก​จาก​จะ​ติด​สนิท​กับ​เรา</verse>
				<verse number="5">เรา​เป็น​เถา​องุ่น พวกคุณ​เป็น​กิ่ง ถ้า​คุณ​ติด​สนิท​กับ​เรา​และ​เรา​ติด​สนิท​กับ​คุณ คุณ​จะ​ออก​ลูก​มาก ถ้า​ไม่​มี​เรา​คุณ​จะ​ทำ​อะไร​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ใคร​ไม่​ได้​ติด​สนิท​กับ​เรา เขา​ก็​จะ​เหมือน​กับ​กิ่ง​ที่​ถูก​ตัด​ทิ้ง​ให้​เหี่ยวแห้ง​ตาย และ​ถูก​เก็บ​ไป​เผา​ไฟ</verse>
				<verse number="7">ถ้า​พวก​คุณ​ติด​สนิท​กับ​เรา และ​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา​ติด​สนิท​กับ​คุณ ไม่ว่า​คุณ​จะ​ขอ​อะไร​มัน​ก็​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​คุณ​เกิด​ผล​มาก แสดง​ว่า​คุณ​เป็น​ศิษย์​ของ​เรา และ​คุณ​ได้​ทำ​ให้​คน​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">เรา​รัก​คุณ​เหมือน​กับ​ที่​พระ​บิดา​รัก​เรา ขอ​ให้​ยึดมั่น​อยู่​กับ​ความรัก​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">ถ้า​คุณ​ทำ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง ก็​แสดง​ว่า​คุณ​ยัง​ยึดมั่น​อยู่​ใน​ความรัก​ของ​เรา เหมือน​กับ​ที่​เรา​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระบิดา และ​ยึดมั่น​อยู่​ใน​ความรัก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เรา​บอก​เรื่อง​พวก​นี้​กับ​คุณ เพื่อ​ว่า​คุณ​จะ​ได้​มี​ความสุข​เหมือน​กับ​ที่​เรา​มี​และ​มี​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="12">คำสั่ง​ของ​เรา​คือ​ให้​รัก​กัน​เหมือน​กับ​ที่​เรา​รัก​คุณ</verse>
				<verse number="13">ไม่​มี​ความรัก​ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​นี้​อีก​แล้ว คือ​การ​ที่​คนๆ​หนึ่ง​จะ​ยอม​ตาย​เพื่อ​เพื่อน​ของ​ตน</verse>
				<verse number="14">พวก​คุณ​ก็​เป็น​เพื่อน​ของ​เรา​ถ้า​ทำ​ตาม​ที่​เรา​สั่ง</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​ไม่​เรียก​พวก​คุณ​ว่า ‘ทาส’ อีก​ต่อ​ไป เพราะ​ทาส​จะ​ไม่​รู้​ว่า​นาย​ของ​เขา​ทำ​อะไร แต่​เรา​เรียก​พวก​คุณ​ว่า ‘เพื่อน’ เพราะ​เรา​ได้​บอก​ให้​คุณ​รู้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้ยิน​จาก​พระบิดา​ของ​เรา​แล้ว</verse>
				<verse number="16">พวก​คุณ​ไม่​ได้​เลือก​เรา​หรอก แต่​เรา​ต่างหาก​ที่​เลือก​คุณ และ​แต่งตั้ง​คุณ​ให้​ออก​ไป​และ​เกิด​ผล เป็น​ผล​ที่​ยั่งยืน​ตลอดไป แล้ว​พระบิดา​จะ​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​คุณ​ขอ เพราะ​คุณ​เป็น​คน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="17">คำสั่ง​ของ​เรา​คือ ให้​รัก​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="18">ถ้า​โลกนี้​เกลียดชัง​พวก​คุณ ก็​ให้​จำ​ไว้​ว่า​โลกนี้​เกลียดชัง​เรา​ก่อน</verse>
				<verse number="19">ถ้า​พวก​คุณ​เป็น​ของ​โลกนี้ โลก​ก็​จะ​รัก​คุณ​เพราะ​คุณ​เป็น​ของ​มัน​เอง แต่​เรา​ได้​เลือก​คุณ​ออก​จาก​โลกนี้ คุณ​เลย​ไม่​เป็น​ของ​โลกนี้​อีก​แล้ว โลก​เลย​เกลียดชัง​คุณ</verse>
				<verse number="20">จำ​ได้​ไหม​ที่​เรา​เคย​บอก​ว่า ‘ทาส​ไม่​ยิ่งใหญ่​ไป​กว่า​นาย’ ถ้า​พวก​เขา​ข่มเหง​เรา เขา​ก็​จะ​ข่มเหง​พวก​คุณ​ด้วย ถ้า​พวก​เขา​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา พวก​เขา​ก็​จะ​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​พวก​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​ข่มเหง​คุณ​ก็​เพราะ​เรา เพราะ​เขา​ไม่​รู้จัก​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา</verse>
				<verse number="22">ถ้า​เรา​ไม่​ได้​มา​พูด​กับ​พวก​เขา พวก​เขา​ก็​คงจะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​บาป​อะไร แต่​ตอนนี้​พวก​เขา​ไม่​มี​ข้อแก้ตัว​สำหรับ​บาป​ของ​พวก​เขา​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="23">คน​ที่​เกลียด​เรา​ก็​เกลียด​พระบิดา​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">เรา​ได้​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​ไม่​เคย​มี​ใคร​ทำ​มา​ก่อน​ใน​หมู่​พวก​เขา ถ้า​เรา​ไม่​ได้​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​เหล่านี้ พวก​เขา​ก็​คงจะ​ไม่​มี​ความ​ผิด​บาป แต่​ตอนนี้​ทั้งๆที่​พวก​เขา​เห็น​สิ่ง​อัศจรรย์​ต่างๆ​ที่​เรา​ทำ​ไป​แล้ว แต่​พวก​เขา​ก็​ยัง​คง​เกลียด​เรา​และ​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="25">แต่​อย่างไร​ก็​ตาม สิ่ง​เหล่านี้​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ข้อ​พระคัมภีร์​ที่​เขียน​ไว้​ว่า ‘พวก​เขา​เกลียด​เรา​โดย​ไม่​มี​เหตุผล’</verse>
				<verse number="26">เรา​จะ​ส่ง​ผู้ช่วย​จาก​พระบิดา​มา​ให้​คุณ พระองค์​คือ​พระวิญญาณ​แห่ง​ความจริง พระองค์​จะ​ประกาศ​เกี่ยวกับ​เรา</verse>
				<verse number="27">พวก​คุณ​เอง​ก็​ต้อง​ประกาศ​ให้​คน​อื่น​รู้​เกี่ยวกับ​เรา​ด้วย เพราะ​พวกคุณ​ได้​อยู่​กับ​เรา​มา​ตั้งแต่​แรก​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เรา​ได้​บอก​สิ่ง​เหล่านี้​กับ​พวก​คุณ​ล่วงหน้า เพื่อ​คุณ​จะ​ไม่​เลิก​ไว้วางใจ​ใน​ตัว​เรา</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​จะ​ไล่​คุณ​ออก​จาก​ที่ประชุม อีก​ไม่​นาน​ทุก​คน​ที่​ฆ่า​คุณ ก็​จะ​คิด​ว่า​นั่น​เป็น​การ​รับใช้​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ที่​พวก​เขา​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพราะ​พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​พระบิดา​และ​ไม่​รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="4">เรา​บอก​เรื่อง​เหล่านี้​กับ​คุณ​ตอนนี้ เพื่อ​ที่​ว่า​เมื่อ​มัน​เกิด​ขึ้น​จริง คุณ​จะ​ได้​นึก​ออก​ว่า​เรา​เคย​เตือน​คุณ​แล้ว ที่​เรา​ไม่​ได้​บอก​เรื่องนี้​กับ​พวก​คุณ​ตั้งแต่​แรก ก็​เพราะ​เรา​ยัง​อยู่​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="5">ตอนนี้​เรา​กำลัง​จะ​ไปหา​พระองค์​ผู้ที่​ส่ง​เรา​มา แต่​ไม่​มี​ใคร​ถาม​เรา​ว่า ‘อาจารย์​จะ​ไป​ไหน’</verse>
				<verse number="6">เพราะ​คุณ​กำลัง​กลุ้มใจ​ใน​เรื่อง​ที่​เรา​บอก</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า มัน​จะ​ดี​กับ​คุณ​ถ้า​เรา​ไป เพราะ​ถ้า​เรา​ไม่​ไป ผู้ช่วย​นั้น​ก็​จะ​ไม่​มา แต่​ถ้า​เรา​ไป เรา​ก็​จะ​ส่ง​ผู้ช่วย​มา​ให้​คุณ</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ผู้ช่วย​นั้น​มา พระองค์​จะ​ทำ​ให้​โลก​รู้​ความจริง​เกี่ยวกับ​ความบาป ให้​โลก​รู้​ว่า​ที่​เรา​พูด​และ​ทำ​นั้น​ถูกต้อง และ​ให้​โลก​รู้​ว่า​พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​ลงโทษ​โลก</verse>
				<verse number="9">ใน​เรื่อง​ความบาป​นั้น​เกิด​จาก​คน​ไม่​ยอม​ไว้วางใจ​เรา</verse>
				<verse number="10">ใน​เรื่อง​ความ​ถูกต้อง​ของ​เรา​กับ​พระเจ้า​นั้น​ก็​คือ​การ​ที่​เรา​ได้​กลับ​ไปหา​พระบิดา​อีก​ครั้ง​หนึ่ง จึง​ทำ​ให้​พวก​คุณ​ไม่​เห็น​เรา​อีก</verse>
				<verse number="11">ใน​เรื่อง​การ​ตัดสิน​ลงโทษ​นั้น​ก็​คือ​การ​ที่​เจ้า​ผู้ครอบ​ครอง​โลก นี้​ได้​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​แล้ว</verse>
				<verse number="12">เรา​ยัง​มี​อีก​หลาย​เรื่อง​ที่​จะ​บอก แต่​ถ้า​พูด​เดี๋ยวนี้​มัน​จะ​มาก​เกิน​กว่า​ที่​พวก​คุณ​จะ​รับ​ได้</verse>
				<verse number="13">แต่​เมื่อ​พระวิญญาณ​แห่ง​ความจริง​มา​ถึง พระองค์​จะ​นำ​พวกคุณ​ไป​สู่​ความจริง​ทั้งหมด เพราะ​พระองค์​ไม่​ได้​พูด​ตามใจ​ตัวเอง แต่​จะ​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้ยิน​มา และ​พระองค์​จะ​บอก​ให้​พวก​คุณ​รู้​ว่า​อะไร​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​คุณ​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​เรา เพราะ​พระองค์​จะ​บอก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้ยิน​จาก​เรา​ให้​คุณ​ฟัง</verse>
				<verse number="15">ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เป็น​ของ​พระบิดา​เป็น​ของ​เรา นั่น​เป็น​สาเหตุ​ที่​เรา​พูด​ว่า ผู้ช่วย​จะ​บอก​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้ยิน​จาก​เรา​ให้​คุณ​ฟัง</verse>
				<verse number="16">“อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​พวกคุณ​ก็​จะ​ไม่​เห็น​เรา​แล้ว และ​หลังจาก​นั้น​อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​คุณ​ก็​จะ​เห็น​เรา​อีก”</verse>
				<verse number="17">พวก​ศิษย์​บางคน​ถาม​กัน​เอง​ว่า “อาจารย์​หมาย​ถึง​อะไร​ที่​พูด​ว่า ‘อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​พวก​คุณ​ก็​จะ​ไม่​เห็น​เรา​แล้ว และ​หลังจาก​นั้น​อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​คุณ​ก็​จะ​เห็น​เรา​อีก’ กับ​ที่​ว่า ‘เรา​กำลัง​จะ​ไป​หา​พระบิดา’”</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​ก็​ยัง​ถาม​กัน​อีก​ว่า “อาจารย์​หมาย​ถึง​อะไร​ที่​พูด​ว่า ‘อีก​ประ​เดี๋ยว​หนึ่ง’ ไม่​เห็น​รู้​เรื่อง​เลย​ว่า​อาจารย์​พูด​ถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="19">พระเยซู​รู้​ว่า​พวก​เขา​อยาก​จะ​ถาม​เรื่องนี้ พระองค์​จึง​ถาม​ว่า “พวก​คุณ​กำลัง​สงสัย​กัน​อยู่​ใช่​ไหม​ว่า เรา​หมายถึง​อะไร​ที่​พูด​ว่า ‘อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​พวก​คุณ​ก็​จะ​ไม่​เห็น​เรา​แล้ว และ​หลังจาก​นั้น​อีก​ประเดี๋ยว​หนึ่ง​คุณ​ก็​จะ​เห็น​เรา​อีก’</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า คุณ​จะ​ร้องไห้ โศกเศร้าเสียใจ แต่​โลก​จะ​รื่นเริงยินดี คุณ​จะ​ทุกข์ใจ แต่​ความทุกข์ใจ​นั้น​จะ​กลับ​กลาย​มา​เป็น​ความดีใจ</verse>
				<verse number="21">เหมือน​กับ​ผู้หญิง​ที่​ถึง​กำหนด​คลอด​ก็​เป็น​ทุกข์​เพราะ​ความเจ็บปวด​ทรมาน แต่​เมื่อ​เธอ​คลอด​ลูก​แล้ว​ก็​ลืม​ความเจ็บปวด​ไป​หมด เพราะ​ดีใจ​ที่​ได้​เห็น​ลูก​เกิด​มา​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="22">พวกคุณ​ก็​เหมือน​กัน ตอนนี้​คุณ​ทุกข์ใจ แต่​เมื่อ​เรา​กลับ​มาหา​คุณ​อีก คุณ​ก็​จะ​ดีใจ แล้ว​ไม่​มี​ใคร​จะ​แย่ง​เอา​ความดีใจ​นั้น​ไป​จาก​คุณ​ได้</verse>
				<verse number="23">ใน​วัน​นั้น​คุณ​จะ​ไม่​ต้อง​ถาม​อะไร​เรา​อีก​แล้ว เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​คุณ​ขอ​เพราะ​คุณ​เป็น​คน​ของ​เรา พระบิดา​ก็​จะ​ให้​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="24">ตั้งแต่​คุณ​เป็น​คน​ของ​เรา​มา​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้ พวก​คุณ​ยัง​ไม่​เคย​ขอ​อะไร​ใน​ฐานะ​คน​ของ​เรา ขอ​สิ​แล้ว​คุณ​จะ​ได้ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​มี​ความสุข​อย่าง​เต็มที่”</verse>
				<verse number="25">“เรา​ได้​เล่า​เรื่อง​เหล่านี้​โดย​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ อีก​ไม่​นาน​เรา​จะ​ไม่​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​แล้ว แต่​เรา​จะ​บอก​พวก​คุณ​ตรงๆ​เลย​เกี่ยว​กับ​พระบิดา</verse>
				<verse number="26">ใน​วัน​นั้น​พวก​คุณ​จะ​ไม่​ต้อง​ขอ​อะไร​โดย​ผ่าน​ทาง​เรา​อีก​แล้ว คุณ​ขอ​จาก​พระเจ้า​ได้​โดย​ตรง เพราะ​คุณ​เป็น​คน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระบิดา​เอง​ก็​รัก​พวก​คุณ พระองค์​รัก​พวก​คุณ​ทุก​คน​เพราะ​ว่า​คุณ​รัก​เรา และ​เชื่อ​ว่า​เรา​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">เรา​มา​จาก​พระบิดา และ​เข้า​มา​ใน​โลกนี้ ตอนนี้​เรา​กำลัง​จะ​ไป​จาก​โลกนี้​เพื่อ​กลับ​ไปหา​พระบิดา”</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พวกศิษย์​ก็​พูด​ว่า “ดู​สิ อาจารย์​พูด​กับ​เรา​ตรงๆ​โดย​ไม่​ได้​ใช้​เรื่อง​เปรียบเทียบ​แล้ว</verse>
				<verse number="30">ตอนนี้​พวก​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​อาจารย์​รู้​ทุก​อย่าง อาจารย์​รู้​ว่า​จะ​ตอบ​อะไร​ก่อน​ที่​เรา​จะ​ถาม​เสีย​อีก ถึง​ไม่​ถาม อาจารย์​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​เรา​คิด​อะไร แค่นี้​เรา​ก็​เชื่อ​แล้ว​ว่า​อาจารย์​มา​จาก​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ตอบ​พวก​เขา​ว่า “ใน​ที่สุด​พวก​คุณ​ก็​เชื่อ​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="32">คอย​ดู​สิ เวลา​กำลัง​จะ​มา​ถึง ที่​จริง​เวลา​มา​ถึง​แล้ว​ด้วย​ซ้ำ เป็น​เวลา​ที่​พวก​คุณ​ทุก​คน​จะ​หนี​กระเจิด​กระเจิง​ไป​ทาง​ใคร​ทาง​มัน และ​จะ​ทิ้ง​เรา​ไว้​คน​เดียว แต่​เรา​ไม่​ได้​อยู่​คน​เดียว​หรอก เพราะ​พระบิดา​อยู่​กับ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="33">เรา​พูด​เรื่อง​พวกนี้​เพื่อ​ว่า​คุณ​จะ​ได้​มี​สันติสุข​เพราะ​คุณ​มี​ส่วนร่วม​ใน​ตัวเรา ใน​โลกนี้​คุณ​จะ​มี​ปัญหา​เดือด​ร้อน​สารพัด แต่​ให้​เข้มแข็ง​ไว้ เพราะ​เรา​ชนะ​โลก​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หลังจาก​พระเยซู​พูด​จบ​แล้ว พระองค์​ได้​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง​ท้องฟ้า​และ​พูด​ว่า “พระบิดา ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​จะ​เปิดเผย​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระบุตร เพื่อ​ที่​พระบุตร​จะ​ได้​เปิดเผย​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ได้​ให้​ลูก​มี​สิทธิ​และ​อำนาจ​เหนือ​มนุษย์​ทุก​คน เพื่อ​ที่​ลูก​จะ​ได้​ให้​ทุกๆ​คน​ที่​พระองค์​ฝาก​ไว้​กับ​ลูก​นั้น​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="3">ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอด​ไป​นั้น​ก็​คือ​การรู้จัก​พระองค์ ผู้​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้​องค์เดียว และ​รู้จัก​พระเยซูคริสต์​ผู้ที่​พระองค์​ส่ง​มา</verse>
				<verse number="4">ลูก​ได้​ทำ​ให้​คน​ใน​โลกนี้​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​โดย​ได้​ทำงาน​ทุก​อย่าง​ที่​พระองค์​ให้​ลูก​ทำ​จน​เสร็จ​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="5">พระบิดา ตอนนี้​ขอ​ให้​ลูก​ได้รับ​ความยิ่งใหญ่​กลับ​มา​เหมือน​เดิม​อีก​ครั้ง​ต่อหน้า​พระองค์ คือ​ความยิ่งใหญ่​ที่​ลูก​มี​ร่วม​กับ​พระองค์​ก่อน​ที่​จะ​มี​โลกนี้</verse>
				<verse number="6">ลูก​ได้​นำ​คน​ใน​โลกนี้​ที่​พระองค์​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​ลูก​มา​รู้จัก​พระองค์​แล้ว คน​เหล่า​นั้น​เป็น​ของ​พระองค์ พระองค์​ฝาก​พวก​เขา​ไว้​กับ​ลูก และ​พวก​เขา​ก็​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้​พวก​เขา​ก็​รู้​ทุก​อย่าง​ที่​ลูก​ได้รับ​จาก​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ลูก​เอา​คำพูด​ที่​พระองค์​ให้​กับ​ลูก​ไป​ให้​พวก​เขา และ​พวก​เขา​ก็​ยอมรับ​มัน​ไว้ พวก​เขา​เชื่อ​ว่า​ลูก​มา​จาก​พระองค์​จริง และ​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา</verse>
				<verse number="9">ลูก​ได้​อธิษฐาน​ให้​พวก​เขา ไม่​ใช่​ว่า​ลูก​อธิษฐาน​ให้​คน​ใน​โลกนี้ แต่​ลูก​ได้​อธิษฐาน​ให้​คน​ที่​พระองค์​ฝาก​ลูก​ไว้ เพราะ​พวก​เขา​เป็น​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">ทุก​อย่าง​ของ​ลูก​ก็​เป็น​ของ​พระองค์ และ​ทุก​อย่าง​ของ​พระองค์​ก็​เป็น​ของ​ลูก คน​เหล่านี้​ทำ​ให้​โลก​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ของ​ลูก</verse>
				<verse number="11">ลูก​จะ​ไม่​อยู่​ใน​โลกนี้​อีก​แล้ว แต่​พวก​เขา​ยัง​อยู่​ใน​โลกนี้ ลูก​กำลัง​จะ​ไปหา​พระองค์ พระบิดา​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์ ขอ​โปรด​ใช้​อำนาจ​ที่​พระองค์​ให้​ลูก​นั้น​คุ้มครอง​เขา​ด้วย เพื่อ​ที่​พวก​เขา​จะ​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​และ​ลูก​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ลูก​ยัง​อยู่​กับ​พวก​เขา ลูก​ได้​ดูแล​คุ้มครอง​พวกเขา​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​ให้​กับ​ลูก ลูก​ได้​ปกป้อง​พวกเขา​ไว้ และ​ไม่​มี​ใคร​หลง​หาย​ไป​เลย​สัก​คน ยกเว้น​คน​เดียว​ที่​ต้อง​พินาศ​เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้</verse>
				<verse number="13">ตอนนี้​ลูก​กำลัง​มาหา​พระองค์ แต่​ลูก​พูด​เรื่อง​พวกนี้ ใน​ขณะ​ที่​ลูก​ยัง​อยู่​ใน​โลก เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​มี​ความสุข​เต็มที่​เหมือน​กับ​ที่​ลูก​มี</verse>
				<verse number="14">ลูก​ได้​ให้​คำสอน​ของ​พระองค์​แก่​พวก​เขา​แล้ว แต่​โลกนี้​เกลียด​พวกเขา​เพราะ​ว่า​พวกเขา​ไม่​ได้​เป็น​ของ​โลก​นี้ เหมือน​กับ​ที่​ลูก​ไม่​ได้​เป็น​ของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="15">ลูก​ไม่​ได้​ขอ​ให้​พระองค์​เอา​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​โลกนี้ แต่​ลูก​ขอ​ให้​พระองค์​คุ้มครอง​พวก​เขา​ให้​พ้น​จาก​มารร้าย​ตัว​นั้น</verse>
				<verse number="16">พวก​เขา​ไม่​ได้​เป็น​ของ​โลก​เหมือน​กับ​ที่​ลูก​ไม่​ได้​เป็น​ของ​โลก</verse>
				<verse number="17">คำสอน​ของ​พระองค์​เป็น​ความจริง ขอ​ให้​คำสอนนี้​ทำ​ให้​พวก​เขา​เป็น​คน​ของ​พระองค์​แต่​ผู้​เดียว</verse>
				<verse number="18">ลูก​ได้​ส่ง​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใน​โลก​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ส่ง​ลูก​เข้า​มา​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="19">ลูก​ได้​มอบ​ตัวเอง​ให้​เป็น​ของ​พระองค์​แต่​เพียง​ผู้​เดียว​เพราะ​เห็นแก่​พวก​เขา เพื่อ​ว่า​ความจริง​นั้น​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​มอบ​ตัว​เอง​ให้​พระองค์​แต่​เพียง​ผู้​เดียว​ด้วย</verse>
				<verse number="20">แต่​ลูก​ไม่​ได้​อธิษฐาน​ให้​คน​พวกนี้​เท่า​นั้น ลูก​ยัง​อธิษฐาน​ให้​คน​ที่​จะ​เชื่อ​ใน​ตัว​ลูก​โดย​ผ่าน​ทาง​คำสอน​ของ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ลูก​ขอ​ให้​พวก​เขา​ทั้งหมด​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน เหมือน​กับ​พระองค์​พระบิดา​อยู่​ใน​ตัว​ลูก และ​ลูก​อยู่​ใน​พระองค์ ขอ​ให้​พวก​เขา​อยู่​ใน​พวก​เรา​ด้วย เพื่อ​โลก​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา</verse>
				<verse number="22">ลูก​ทำ​ให้​พวก​เขา​มี​เกียรติ​อัน​ยิ่งใหญ่ เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ลูก​มี​เกียรติ เพื่อ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ได้​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน เหมือน​กับ​ที่​ลูก​กับ​พระองค์​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน</verse>
				<verse number="23">ที่​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน​หมายถึง​ลูก​อยู่​ใน​พวกเขา​และ​พระองค์​ก็​อยู่​ใน​ลูก เพื่อ​ว่า​พวกเขา​จะ​ได้​เป็น​อันหนึ่ง​อันเดียว​กัน​อย่าง​เต็มที่ เพื่อ​โลก​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา และ​รู้​ว่า​พระองค์​รัก​พวก​เขา​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​รัก​ลูก</verse>
				<verse number="24">พระบิดา ใน​ที่​ที่​ลูก​อยู่​นั้น ลูก​อยาก​ให้​คน​พวกนี้​ที่​พระองค์​ให้​กับ​ลูก​อยู่​ที่​นั่น​กับ​ลูก​ด้วย เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เห็น​ความยิ่งใหญ่​ที่​พระองค์​ให้​กับ​ลูก เพราะ​พระองค์​รัก​ลูก​ก่อน​ที่​พระองค์​จะ​สร้าง​โลกนี้</verse>
				<verse number="25">พระบิดา พระองค์​สัตย์ซื่อ โลกนี้​ไม่​รู้จัก​พระองค์ แต่​ลูก​รู้จัก​พระองค์ และ​พวกศิษย์​เหล่านี้​ก็​รู้​ว่า​พระองค์​ส่ง​ลูก​มา</verse>
				<verse number="26">ลูก​ทำ​ให้​เขา​รู้จัก​พระองค์ และ​ลูก​ก็​จะ​ทำ​อย่างนี้​ต่อ​ไป เพื่อ​ว่า​ความรัก​ที่​พระองค์​มี​ต่อ​ลูก​จะ​อยู่​ใน​ตัว​พวกเขา และ​เพื่อ​ว่า​ลูก​ก็​จะ​อยู่​ใน​ตัว​พวกเขา​ด้วย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">เมื่อ​พระเยซู​อธิษฐาน​เสร็จ​แล้ว พระองค์​ออก​ไป​กับ​พวกศิษย์​ของ​พระองค์ ข้าม​หุบเขา​ขิดโรน​เข้า​ไป​ที่​สวน​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">ยูดาส คน​ที่​ทรยศ​พระองค์​ก็​รู้จัก​สวน​แห่งนี้ เพราะ​ว่า​พระเยซู​และ​พวกศิษย์​ของ​พระองค์​มา​พบ​กัน​ที่​นี่​บ่อยๆ</verse>
				<verse number="3">แล้ว​ยูดาส​ก็​ได้​นำ​พวกทหารโรมัน​กลุ่ม​หนึ่ง และ​พวกผู้คุมวิหาร​ที่​พวกหัวหน้านักบวช​และ​พวกฟาริสี​ส่ง​มา เข้า​มาหา​พระเยซู พวกเขา​ถือ​ตะเกียง คบไฟ และ​อาวุธ​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​รู้​ทุก​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​พระองค์ พระองค์​จึง​เดิน​ออก​มา​หา​พวก​เขา แล้ว​ถาม​ว่า “มา​ตาม​หา​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “เยซู ชาว​นาซาเร็ธ” พระองค์​จึง​พูด​ว่า “เรา​เอง” (ยูดาส​คน​ที่​หักหลัง​พระองค์​ก็​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พวก​นั้น)</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระองค์​พูด​ว่า “เรา​เอง” พวก​เขา​ก็​ถอย​หลัง​กรู​ล้ม​ลง​กับ​พื้น</verse>
				<verse number="7">พระเยซู​ถาม​อีก​ครั้ง​ว่า “มา​ตาม​หา​ใคร​นะ” พวก​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “เยซู ชาว​นาซาเร็ธ”</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​ตอบ​ว่า “ก็​บอก​แล้ว​ไง​ว่า​เป็น​เรา​เอง ถ้า​พวก​คุณ​ตาม​หา​เรา​ก็​ให้​ปล่อย​คน​พวกนี้​ไป​ซะ”</verse>
				<verse number="9">ที่​พระองค์​พูด​อย่างนี้ เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ไว้​ก่อน​แล้ว​ว่า “ลูก​ไม่​ได้​สูญเสีย​คน​ที่​พระองค์​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​ลูก​ไป​แม้แต่​คน​เดียว”</verse>
				<verse number="10">ซีโมน เปโตร​มี​ดาบ​อยู่ จึง​ชัก​ออก​มา แล้ว​ก็​ฟัน​ถูก​หู​ขวา​ของ​ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ขาด​ไป (ทาส​คน​นั้น​ชื่อ​มัลคัส)</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ห้าม​เปโตร​ว่า “เก็บ​ดาบ​เข้า​ฝัก​ซะ จะ​ไม่​ให้​เรา​ดื่ม​ถ้วย แห่ง​ความทุกข์​ที่​พระบิดา​เตรียม​ไว้​ให้​เรา​ได้​ยังไง”</verse>
				<verse number="12">พวกทหาร​โรมัน นายพัน​ของ​พวก​เขา และ​พวกผู้คุมวิหารชาวยิว​ได้​จับ​พระเยซู​มัด​ไว้</verse>
				<verse number="13">แล้ว​นำ​พระองค์​ไป​พบ​อันนาส​ก่อน อันนาส​เป็น​พ่อตา​ของ​คายาฟาส​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ใน​ปี​นั้น</verse>
				<verse number="14">(คายาฟาส​เป็น​คน​ที่​ได้​บอก​ชาวยิว​ว่า ให้​คน​คน​เดียว​ตาย ดี​กว่า​คน​ทั้ง​ชาติ​ต้อง​ตาย)</verse>
				<verse number="15">ซีโมน เปโตร​และ​ศิษย์​อีก​คน​หนึ่ง​ได้​ตาม​พระเยซู​ไป ศิษย์​คนนี้​รู้จัก​กับ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด เขา​จึง​สามารถ​เข้า​ไป​ใน​ลาน​บ้าน​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​กับ​พระเยซู​ได้</verse>
				<verse number="16">ส่วน​เปโตร​ต้อง​รอ​อยู่​ด้านนอก​ข้างๆ​ประตู แล้ว​ศิษย์​คน​นั้น​ก็​ได้​ออก​มา​พูด​กับ​หญิง​ที่​เฝ้า​ประตู เธอ​จึง​ยอม​ให้​เปโตร​เข้า​ไป​ข้างใน</verse>
				<verse number="17">สาวใช้​ที่​เฝ้า​ประตู​ได้​ถาม​เปโตร​ว่า “แก​เป็น​ศิษย์​ของ​ชาย​คน​นั้น ไม่​ใช่​หรือ” เปโตร​ตอบ​ว่า “เปล่า ผม​ไม่​ได้​เป็น”</verse>
				<verse number="18">พวกทาส​และ​พวกผู้คุมวิหาร​ได้​ก่อ​กอง​ไฟ​แล้ว​ยืน​ผิง​ไฟ​กัน​อยู่​เพราะ​อากาศ​หนาว เปโตร​ก็​ยืน​ผิง​ไฟ​อยู่​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="19">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ได้​สอบสวน​พระเยซู​เกี่ยวกับ​พวกศิษย์​และ​คำสอน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​ได้​พูด​อย่าง​เปิดเผย​กับ​ทุก​คน เรา​มัก​จะ​สอน​อยู่​ใน​ที่ประชุม​และ​ใน​วิหาร ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​พวกยิว​ทั้งหมด​มา​ชุมนุม​กัน และ​สิ่ง​ที่​เรา​สอน​ใน​ที่​ลับ เรา​ก็​สอน​ใน​ที่​แจ้ง​ด้วย</verse>
				<verse number="21">มา​ถาม​เรา​ทำไม ไป​ถาม​คน​ที่​ได้ยิน​เอา​เอง​สิ​ว่า เรา​สอน​อะไร​กับ​พวก​เขา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระองค์​พูด​อย่าง​นั้น ผู้คุมวิหาร​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​ยืน​อยู่​ใกล้ๆ​ได้​ตบ​หน้า​พระองค์ และ​พูด​ว่า “กล้า​ดี​ยังไง​ไป​ตอบ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="23">พระเยซู​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “ถ้า​พูด​อะไร​ผิด​ก็​ให้​บอก​มา​เลย​ว่า​ผิด​ตรง​ไหน แต่​ถ้า​ไม่​ได้​พูด​อะไร​ผิด มา​ตบ​หน้า​เรา​ทำไม”</verse>
				<verse number="24">อันนาส​ก็​ได้​ส่ง​พระเยซู​ที่​ถูก​มัด​เหมือน​กับ​นักโทษ​ไป​ให้​คายาฟาส​ที่​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด</verse>
				<verse number="25">ขณะ​ที่​ซีโมน​เปโตร​ยืน​ผิง​ไฟ​อยู่​นั้น พวก​เขา​ได้​ถาม​ว่า “แก​แน่ใจ​หรือ​ว่า​ไม่​ได้​เป็น​ศิษย์​ของ​คน​นั้น” เปโตร​ตอบ​ปฏิเสธ​ว่า “ไม่ ผม​ไม่​ได้​เป็น”</verse>
				<verse number="26">ทาส​คน​หนึ่ง​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด ซึ่ง​เป็น​ญาติ​ของ​ชาย​ที่​ถูก​เปโตร​ฟัน​หู​ขาด​ได้​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “แก​อยู่​กับ​ชาย​คน​นั้น​ใน​สวน​นี่”</verse>
				<verse number="27">เปโตร​ได้​ปฏิเสธ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง และ​ทันใดนั้น​ไก่​ก็​ขัน</verse>
				<verse number="28">ใน​ตอน​เช้ามืด​พวก​เขา​ได้​นำ​ตัว​พระเยซู​จาก​บ้าน​ของ​คายาฟาส​ไป​ที่​วัง​ของ​เจ้าเมือง​โรมัน พวกยิว​เอง​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ใน​วัง​นั้น เพราะ​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ไม่​สะอาด ตาม​พิธีกรรม​ทางศาสนา แล้ว​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ไม่​สามารถ​ร่วม​ฉลอง​ใน​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ได้</verse>
				<verse number="29">ปีลาต​จึง​ออก​มา​หา​พวก​เขา​ข้างนอก​และ​ถาม​ว่า “พวก​เจ้า​จะ​ฟ้องร้อง​เขา​ด้วย​เรื่อง​อะไร​กัน”</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ตอบ​ปีลาต​ว่า “ถ้า​มัน​ไม่​ได้​เป็น​ผู้ร้าย​พวก​เรา​ก็​คง​จะ​ไม่​เอา​ตัว​มัน​มา​ให้​ท่าน​หรอก”</verse>
				<verse number="31">ปีลาต​จึง​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “ถ้า​งั้น​พวก​เจ้า​ก็​เอา​เขา​ไป​ตัดสิน​ลงโทษ​ตาม​กฎปฏิบัติ​ของ​พวกเจ้า​เอง​สิ” พวกยิว​บอก​ปีลาต​ว่า “แต่​ตาม​กฎหมาย​ของ​โรมัน​ไม่​อนุญาต​ให้​พวก​เรา​ประหาร​ชีวิต​ใคร”</verse>
				<verse number="32">ที่​เป็น​อย่างนี้​เพื่อ​ให้​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระเยซู​ได้​พูด​ไว้​ว่า​พระองค์​จะ​ต้อง​ตาย​อย่าง​ไร</verse>
				<verse number="33">ปีลาต​กลับ​เข้า​ไป​ใน​วัง​ของ​เขา และ​เรียก​พระเยซู​มา​ถาม​ว่า “แก​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาวยิว​หรือ”</verse>
				<verse number="34">พระเยซู​ตอบ​ว่า “คุณ​สงสัยเอง หรือ​ได้ยิน​คนอื่น​พูดถึง​เรา”</verse>
				<verse number="35">ปีลาต​จึง​ตอบ​ว่า “แก​คิด​ว่า​เรา​เป็น​คน​ยิว​หรือไง คน​ของ​แก​เอง​และ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​นั่น​แหละ​มอบ​ตัว​แก​มา​ให้​กับ​เรา แก​ทำ​อะไร​ผิด​มา”</verse>
				<verse number="36">พระเยซู​ตอบ​ว่า “อำนาจ​ของ​เรา​ที่​จะ​ปกครอง​ไม่​ได้​มา​จาก​โลกนี้ เพราะ​ถ้า​หาก​เป็น​อย่าง​นั้น คน​ของ​เรา​ก็​คง​จะ​ต่อสู้​ไม่​ให้​พวกยิว​จับ​เรา ดังนั้น​อำนาจ​ของ​เรา​ที่​จะ​ปกครอง​ไม่​ได้​มา​จาก​โลกนี้”</verse>
				<verse number="37">ปีลาต​จึง​บอก​พระองค์​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น แก​ก็​เป็น​กษัตริย์​น่ะ​สิ” พระเยซู​ตอบ​ว่า “คุณ​พูด​ถูก​แล้ว​ที่​ว่า​เรา​เป็น​กษัตริย์ นี่​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​มา​เกิด​และ​เข้า​มา​ใน​โลกนี้ เพื่อ​บอก​คน​เกี่ยวกับ​ความจริง และ​ทุกๆ​คน​ที่​อยู่​ฝ่าย​ความจริง ก็​ฟัง​เสียง​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="38">ปีลาต​ถาม​พระองค์​ว่า “ความจริง​อะไร​กัน” เมื่อ​เขา​ถาม​แล้ว​ก็​ได้​ออก​ไป​หา​พวกยิว​อีก และ​บอก​พวกเขา​ว่า “เรา​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​มี​ความผิด​ตรง​ไหน</verse>
				<verse number="39">พวกเจ้า​มี​ธรรมเนียม​ที่​จะ​ให้​เรา​ปล่อย​นักโทษ​คน​หนึ่ง​ใน​ช่วง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย พวกเจ้า​อยาก​ให้​เรา​ปล่อย​ตัว ‘กษัตริย์​ของ​ชาวยิว’ รึเปล่า”</verse>
				<verse number="40">แต่​พวกยิว​ร้อง​ตะโกน​ว่า “อย่า​ปล่อย​มัน ขอ​ให้​ปล่อย​บารับบัส​แทน” (บารับบัส​เป็น​ผู้ก่อการจลาจล​การเมือง)</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ปีลาต​จึง​สั่ง​ให้​เอา​พระเยซู​ไป​เฆี่ยน</verse>
				<verse number="2">พวกทหาร​ได้​เอา​กิ่ง​หนาม​มา​สาน​เป็น​มงกุฎ​สวม​หัว​ของ​พระองค์ เอา​เสื้อคลุม​สีม่วง​มา​ใส่​ให้</verse>
				<verse number="3">และ​พวก​เขา​ก็​เวียน​กัน​เข้า​มา​หา​พระองค์​หลาย​รอบ เขา​เยาะเย้ย​ว่า “กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว​จงเจริญ” แล้ว​เขา​ตบ​หน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="4">ปีลาต​ได้​ออก​มา​พูด​กับ​พวกยิว​ว่า “ดู​นี่ เรา​กำลัง​จะ​เอา​เขา​ออก​มา​ให้​พวก​คุณ เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​ตรง​ไหน”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระเยซู​ก็​ออก​มา พระองค์​สวม​มงกุฎ​หนาม​และ​ใส่​เสื้อคลุม​สี​ม่วง ปีลาต​บอก​กับ​พวกยิว​ว่า “เขา​อยู่​นี่​ไง”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวกหัวหน้านักบวช​และ​พวกผู้คุมวิหาร​เห็น​พระเยซู​ก็​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ตรึง​มัน ตรึง​มัน” แต่​ปีลาต​ตอบ​ว่า “พวก​คุณ​ไป​ตรึง​กัน​เอา​เอง​ก็​แล้ว​กัน เพราะ​เรา​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​ทำ​ผิด​ตรง​ไหน​เลย”</verse>
				<verse number="7">พวกยิว​ตอบ​ว่า “ตาม​กฎปฏิบัติ​ของ​ยิว บอก​ว่า​มัน​ทำ​ผิด​สมควร​ตาย​เพราะ​อ้าง​ว่า​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ปีลาต​ได้ยิน​อย่าง​นั้น​ก็​กลัว​จน​ตัว​สั่น</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เขา​ก็​กลับ​เข้า​ไป​ใน​วัง​อีก​ครั้ง ปีลาต​ได้​ถาม​พระเยซู​ว่า “แก​มา​จาก​ไหน” แต่​พระองค์​ไม่​ตอบ</verse>
				<verse number="10">ปีลาต​จึง​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “แก​ไม่​ยอม​พูด​กับ​เรา​หรือ แก​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​เรา​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ปล่อย​หรือ​ตรึง​แก​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​จึง​ตอบ​เขา​ว่า “ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ให้​อำนาจ​นั้น​กับ​คุณ คุณ​ก็​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​เรา​หรอก ดังนั้น​คน​ที่​มอบ​ตัว​เรา​ให้​กับ​คุณ ก็​มี​ความผิด​บาป​ร้ายแรง​กว่า​คุณ”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ปีลาต​ได้ยิน​อย่าง​นั้น เขา​ก็​พยายาม​ที่​จะ​ปล่อย​พระเยซู​อีก แต่​พวก​ยิว​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ถ้า​ท่าน​ปล่อย​มัน ท่าน​ก็​ไม่​ใช่​เพื่อน​ของ​ซีซาร์ เพราะ​คน​ที่​อ้าง​ตัวเอง​เป็น​กษัตริย์​นั้น​เป็น​ศัตรู​กับ​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ปีลาต​ได้​ฟัง​อย่าง​นั้น​จึง​พา​พระเยซู​ออก​มา และ​เขา​ก็​นั่ง​ลง​บน​บัลลังก์​พิพากษา​ตรง​ที่​เรียกว่า “ลาน​หิน” (ซึ่ง​ใน​ภาษา​อารเมค เรียกว่า “กับบาธา”)</verse>
				<verse number="14">วัน​นั้น​เป็น​วัน​ศุกร์ เป็น​วัน​จัด​เตรียม​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย ประมาณ​เที่ยง​วัน ปีลาต​ได้​บอก​กับ​พวกยิว​ว่า “นี่​ไง กษัตริย์​ของ​พวกคุณ” พวกยิว​ร้อง​ตะโกน​ว่า</verse>
				<verse number="15">“เอา​ตัว​ไป เอา​ตัว​ไป​ตรึง​ที่​กางเขน” ปีลาต​จึง​ถาม​พวก​เขา​ว่า “จะ​ให้​เรา​ตรึง​กษัตริย์​ของ​พวกคุณ​หรือ” พวกหัวหน้านักบวช​ตอบ​ว่า “เรา​ไม่​มี​กษัตริย์​อื่น นอก​จาก​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ปีลาต​ได้​ส่ง​ตัว​พระเยซู​ไป​ให้​กับ​ทหาร​เพื่อ​เอา​ไป​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน แล้ว​พวกทหาร​ก็​มา​เอา​ตัว​พระเยซู​ไป</verse>
				<verse number="17">พระองค์​ต้อง​แบก​ไม้กางเขน​ที่​จะ​ใช้​ตรึง​พระองค์​เอง​ไป​ถึง​ที่​แห่ง​หนึ่ง​เรียก​ว่า “หัวกะโหลก” (ใน​ภาษา​อารเมค​เรียก​ว่า กลโกธา)</verse>
				<verse number="18">แล้ว​พวก​เขา​ก็​จับ​พระเยซู​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน​ที่​นั่น พวก​เขา​ได้​ตรึง​นักโทษ​ชาย​อีก​สอง​คน​ด้วย พระเยซู​อยู่​ระหว่าง​นักโทษ​สอง​คน​นั้น</verse>
				<verse number="19">ปีลาต​ได้​เขียน​ป้าย​ติด​ไว้​บน​กางเขน​ว่า “เยซู ชาว​นาซาเร็ธ กษัตริย์​ของ​ชาวยิว”</verse>
				<verse number="20">คน​ยิว​เป็น​จำนวน​มาก​ได้​อ่าน​ป้ายนี้ เพราะ​ที่​ที่​พระเยซู​ถูก​ตรึง​นี้​อยู่​ใกล้​กับ​ตัวเมือง และ​ป้าย​นั้น​เขียน​เป็น​ภาษา​อารเมค ลาติน​และ​กรีก</verse>
				<verse number="21">พวกหัวหน้านักบวช​พูด​กับ​ปีลาต​ว่า “อย่า​เขียน​ว่า ‘กษัตริย์​ของ​ชาวยิว’ แต่​ให้​เขียน​ว่า ‘ชาย​คนนี้​อ้าง​ว่า เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​ยิว’”</verse>
				<verse number="22">แต่​ปีลาต​ตอบ​ว่า “เขียน​แล้ว ก็​แล้วไป”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​พวก​ทหาร​ตรึง​พระเยซู​แล้ว ก็​ได้​เอา​เสื้อผ้า​ของ​พระองค์​มา​แบ่ง​กัน​ใน​หมู่​ทหาร​สี่​คน โดย​ได้​ไป​คน​ละ​ชิ้น ส่วน​เสื้อชั้นใน​ของ​พระเยซู​เป็น​ผ้าทอ​ชิ้น​เดียว​กัน​ตลอด​ทั้ง​ตัว​ไม่​มี​ตะเข็บ</verse>
				<verse number="24">พวก​เขา​พูด​กัน​ว่า “อย่า​ฉีก​เลย จับสลาก​กัน​ดี​กว่า ดู​สิ​ว่า​ใคร​จะ​ได้” เหตุการณ์นี้​ได้​เกิด​ขึ้น​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ว่า “เขา​เอา​เสื้อผ้า​ของ​เรา​ไป​แบ่ง​กัน แล้ว​เอา​ชุด​ของ​เรา​มา​จับสลาก​กัน” และ​พวกทหาร​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="25">แม่​ของ​พระเยซู น้าสาว​ของ​พระองค์ มารีย์​เมีย​ของ​โคลปัส และ​มารีย์​ชาว​มักดาลา​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระเยซู​เห็น​แม่​ของ​พระองค์​และ​ศิษย์​ที่​พระองค์​รัก พระเยซู​จึง​พูด​กับ​แม่​ว่า “แม่​ครับ รับ​เขา​เป็น​ลูก​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​ศิษย์​คน​นั้น​ว่า “รับ​นาง​เป็น​แม่​ด้วย” ศิษย์​คน​นั้น​จึง​พา​แม่​ของ​พระองค์​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​เขา​ตั้งแต่​นั้น​มา</verse>
				<verse number="28">หลังจาก​นั้น​พระเยซู​รู้​ว่า​ทุก​อย่าง​เสร็จสิ้น​สมบูรณ์​แล้ว เพื่อ​ให้​คำ​ต่างๆ​ใน​พระคัมภีร์​เกิด​ขึ้น​จริง พระองค์​พูด​ว่า “เรา​หิว​น้ำ”</verse>
				<verse number="29">มี​ไห​ใส่​เหล้าองุ่น​เปรี้ยว​อยู่​ที่​นั่น พวก​เขา​จึง​เอา​ฟองน้ำ​ชุบ​เหล้าองุ่น​เปรี้ยวนี้​ใส่​ปลาย​กิ่ง​ไม้​หุสบ แล้ว​ยื่น​ไป​จ่อ​ไว้​ที่​ปาก​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พระองค์​ได้​ชิม​เหล้าองุ่น​เปรี้ยว​แล้ว จึง​ได้​ร้อง​ว่า “สำเร็จ​แล้ว” จาก​นั้น​ก็​คอพับ​และ​สิ้นใจ​ตาย</verse>
				<verse number="31">วัน​นั้น​เป็น​วันศุกร์ และ​วันรุ่งขึ้น​ก็​จะ​เป็น​วันหยุดพิเศษทางศาสนา พวกยิว​ไม่​อยาก​ให้​ศพ​ค้าง​อยู่​บน​ไม้​กางเขน​ใน​วันหยุดทางศาสนา ก็​เลย​ขอ​ให้​ปีลาต​สั่ง​ทหาร​ของ​เขา​ให้​หัก​ขา​คน​ที่​ถูก​ตรึง​อยู่​บน​ไม้กางเขน เพื่อ​จะ​ได้​ตาย​เร็ว​ขึ้น และ​จะ​ได้​เอา​ศพ​ออก​ไป</verse>
				<verse number="32">พวก​ทหาร​จึง​มา​หัก​ขา​โจร​สอง​คน​ที่​ถูก​ตรึง​กางเขน​พร้อม​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="33">แต่​เมื่อ​มา​ถึง​พระเยซู พวก​เขา​ก็​เห็น​ว่า​พระองค์​ตาย​แล้ว จึง​ไม่​ได้​หัก​ขา​พระองค์</verse>
				<verse number="34">แต่​ทหาร​คน​หนึ่ง​เอา​หอก​แทง​ที่​สีข้าง​ของ​พระเยซู เลือด​และ​น้ำ​ก็​ไหล​ทะลัก​ออก​มา</verse>
				<verse number="35">(คน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​ได้​เล่า​ว่า​เขา​เห็น​อะไร เรื่อง​ที่​เขา​เล่า​นั้น​เป็น​ความจริง เขา​เล่า​ให้​ฟัง​เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​เชื่อ)</verse>
				<verse number="36">สิ่งนี้​เกิด​ขึ้น​เพื่อ​จะ​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ว่า “กระดูก​ของ​พระองค์​จะ​ไม่​หัก​แม้แต่​ชิ้น​เดียว”</verse>
				<verse number="37">และ​มี​ข้อ​พระคัมภีร์​อีก​ข้อ​หนึ่ง​ว่า “พวก​เขา​จะ​มอง​ดู​คน​ที่​พวก​เขา​ได้​แทง”</verse>
				<verse number="38">หลังจาก​นั้น​โยเซฟ​ชาวอาริมาเธีย​ได้​ขอ​อนุญาต​ปีลาต​นำ​ศพ​พระเยซู​ไป โยเซฟ​เป็น​ศิษย์​ลับๆ​ของ​พระเยซู เพราะ​เขา​กลัว​พวกยิว เมื่อ​ปีลาต​อนุญาต โยเซฟ​จึง​มา​เอา​ศพ​ของ​พระองค์​ไป</verse>
				<verse number="39">นิโคเดมัส​ก็​มา​ด้วย เขา​เคย​มา​หา​พระเยซู​ก่อน​หน้านี้​ใน​ตอน​กลาง​คืน เขา​นำ​เครื่อง​หอม​คือ มดยอบ กับ​กฤษณา ​หนัก​ประมาณ​สามสิบ​กิโลกรัม​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="40">โยเซฟ​และ​นิโคเดมัส​ได้​เอา​ศพ​พระเยซู​มา​และ​พัน​ด้วย​ผ้า​ลินิน​พร้อม​กับ​เครื่อง​หอม​ตาม​ธรรมเนียม​การฝังศพ​ของ​ยิว</verse>
				<verse number="41">ใกล้ๆ​กับ​ที่​ที่​พระเยซู​ถูก​ตรึง​นั้น​มี​สวน​อยู่​แห่ง​หนึ่ง และ​ใน​สวน​นั้น​มี​อุโมงค์ฝังศพ​ใหม่เอี่ยม​ที่​ยัง​ไม่​เคย​ใช้​วาง​ศพ​ใคร​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="42">พวกเขา​วาง​ศพ​ของ​พระองค์​ไว้​ใน​อุโมงค์​นั้น​เพราะ​มัน​อยู่​ใกล้​และ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​ต้อง​เตรียม​ตัว​สำหรับ​วันหยุดทางศาสนา​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ตอน​เช้ามืด​ของ​วันอาทิตย์ มารีย์ ชาวมักดาลา​ได้​ไป​ที่​อุโมงค์ฝังศพ​และ​พบ​ว่า​หิน​ใหญ่​ที่​ปิด​ทาง​เข้า​อุโมงค์​นั้น​ได้​ถูก​เคลื่อน​ออก​ไป</verse>
				<verse number="2">เธอ​จึง​รีบ​วิ่ง​ไป​หา​ซีโมน เปโตร กับ​ศิษย์​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​พระเยซู​รัก และ​บอก​พวกเขา​ว่า “พวกเขา​เอา​ศพ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไป​จาก​อุโมงค์​แล้ว ไม่​รู้​ว่า​เขา​เอา​ศพ​ไป​ไว้​ที่​ไหน​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">เปโตร​และ​ศิษย์​คน​นั้น​จึง​ไป​ที่​อุโมงค์ฝังศพ</verse>
				<verse number="4">ทั้ง​สอง​คน​วิ่ง​ไป แต่​ศิษย์​คน​นั้น​วิ่ง​เร็ว​กว่า​เปโตร​จึง​ไป​ถึง​ก่อน</verse>
				<verse number="5">แต่​ไม่​ได้​เข้า​ไป​ข้างใน ได้​แต่​ก้ม​ดู​เข้า​ไป​และ​เห็น​ผ้าลินิน​วาง​อยู่</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ซีโมน เปโตร​มา​ถึง เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​อุโมงค์ฝังศพ และ​เห็น​ผ้าลินิน​วาง​อยู่</verse>
				<verse number="7">ส่วน​ผ้า​พัน​ศีรษะ​ของ​พระเยซู​ไม่​ได้​วาง​อยู่​กับ​ผ้าลินิน แต่​พับ​วาง​ไว้​ต่าง​หาก</verse>
				<verse number="8">ศิษย์​ที่​มา​ถึง​ก่อน​ตาม​เปโตร​เข้า​ไป​ข้าง​ใน​ด้วย เขา​เห็น​และ​เชื่อ</verse>
				<verse number="9">(พวก​เขา​ยัง​ไม่​เข้าใจ​พระคัมภีร์​ที่​ว่า พระองค์​ต้อง​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย)</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​นั้น​ทั้ง​สอง​ก็​กลับ​ไป​บ้าน</verse>
				<verse number="11">ส่วน​มารีย์​ยัง​คง​ยืน​ร้องไห้​อยู่​นอก​อุโมงค์ฝังศพ​นั้น ขณะ​ที่​เธอ​กำลัง​ร้องไห้​อยู่​นั้น ก็​ได้​ก้ม​ลง​มอง​ข้าง​ใน​อุโมงค์ฝังศพ</verse>
				<verse number="12">เธอ​เห็น​ทูตสวรรค์​สอง​องค์​ใส่​ชุด​สีขาว​นั่ง​อยู่​ตรง​ที่​เคย​วาง​ศพ​พระเยซู องค์​หนึ่ง​อยู่​ทาง​หัว อีก​องค์​อยู่​ทาง​เท้า</verse>
				<verse number="13">ทูตสวรรค์​ถาม​เธอ​ว่า “หญิง​เอ๋ย ร้องไห้​ทำไม” เธอ​บอก​ว่า “พวก​เขา​เอา​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ฉัน​ไป และ​ฉัน​ก็​ไม่​รู้​ว่า​พวกเขา​เอา​พระองค์​ไป​ไว้​ที่​ไหน”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เธอ​พูด​อย่าง​นั้น​แล้ว ก็​หัน​กลับ​ไป​และ​เห็น​พระเยซู​ยืน​อยู่​ที่​นั่น แต่​เธอ​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ถาม​เธอ​ว่า “หญิง​เอ๋ย​ร้องไห้​ทำไม กำลัง​ตาม​หา​ใคร​อยู่​หรือ” มารีย์​คิด​ว่า​พระเยซู​เป็น​คน​สวน​จึง​พูด​ว่า “คุณ​คะ ถ้า​คุณ​เอา​เขา​ไป ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า​คุณ​เอา​เขา​ไป​ไว้​ที่​ไหน ฉัน​จะ​ได้​ไป​รับ”</verse>
				<verse number="16">พระเยซู​จึง​พูด​ขึ้น​ว่า “มารีย์” เธอ​หัน​มา​และ​เรียก​พระองค์​เป็น​ภาษา​อารเมค​ว่า “รับโบนี” (ซึ่ง​แปล​ว่า “อาจารย์”)</verse>
				<verse number="17">พระองค์​พูด​กับ​เธอ​ว่า “อย่า​หน่วง​เหนี่ยว​เรา​ไว้ เพราะ​เรา​ยัง​ไม่​ได้​กลับ​ไป​หา​พระบิดา ให้​กลับ​ไป​หา​พี่น้อง​ของ​เรา​และ​บอก​พวก​เขา​ว่า เรา​กำลัง​จะ​กลับ​ไป​หา​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระบิดา​ของ​พวก​คุณ​ด้วย คือ​ไป​หา​พระเจ้า​ของ​เรา​และ​พระเจ้า​ของ​คุณ​ด้วย”</verse>
				<verse number="18">มารีย์​ชาว​มักดาลา​จึง​ไป​บอก​พวกศิษย์​ของ​พระเยซู​ว่า “ฉัน​เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​แล้ว” แล้ว​เธอ​ก็​ได้​เล่า​ว่า​พระองค์​พูด​อะไร​กับ​เธอ​บ้าง</verse>
				<verse number="19">ใน​เย็น​วันอาทิตย์​นั้น​พวกศิษย์​มา​อยู่​รวม​กัน​และ​ปิด​ประตู​ลงกลอน เพราะ​กลัว​พวกยิว พระเยซู​ก็​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พวกเขา​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข”</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พระองค์​พูด​อย่างนี้​แล้ว พระองค์​ก็​ยื่น​มือ​และ​สีข้าง​ให้​พวก​เขา​ดู พวกศิษย์​พา​กัน​ดีใจ​ที่​ได้​เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระเยซู​พูด​อีก​ว่า “ขอ​ให้​มี​สันติสุข ตอนนี้​เรา​ก็​จะ​ส่ง​พวก​คุณ​ไป​เหมือน​กับ​ที่​พระบิดา​ได้​ส่ง​เรา​มา”</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​พระองค์​พูด​อย่าง​นั้น​แล้ว ก็​ระบาย​ลม​หายใจ​รด​พวกเขา​และ​พูด​ว่า “รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ไป</verse>
				<verse number="23">ถ้า​คุณ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความบาป​ของ​ใคร คน​นั้น​ก็​จะ​ได้รับ​การยกโทษ แต่​ถ้า​คุณ​ไม่​ยอม​ยกโทษ​ให้​ใคร คน​นั้น​ก็​จะ​ไม่​ได้รับ​การยกโทษ​ด้วย”</verse>
				<verse number="24">โธมัส ที่​คน​เรียก​กัน​ว่า​แฝด ศิษย์​คน​หนึ่ง​ใน​สิบ​สอง​คน​ไม่​ได้​อยู่​กับ​พวกเขา​ใน​ตอน​ที่​พระเยซู​มา​หา</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ศิษย์​คน​อื่นๆ​มา​บอก​เขา​ว่า “พวก​เรา​ได้​เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​แล้ว” เขา​กลับ​ตอบ​ว่า “ผม​ไม่​เชื่อ​หรอก จน​กว่า​ผม​จะ​เห็น​รอย​ตะปู​ที่​มือ​ของ​อาจารย์ และ​ได้​เอา​นิ้ว​แยง​เข้า​ไป​ใน​รอย​ตะปู​และ​แผล​ที่​สีข้าง​ของ​อาจารย์​ด้วย”</verse>
				<verse number="26">วัน​อาทิตย์​ต่อมา​ขณะ​ที่​พวกศิษย์​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​บ้าน และ​โธมัส​ก็​อยู่​ด้วย พระเยซู​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ถึง​แม้ว่า​ประตู​จะ​ลงกลอน พระองค์​มา​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​มี​สันติสุข”</verse>
				<verse number="27">พระองค์​พูด​กับ​โธมัส​ว่า “โธมัส เอา​นิ้ว​มา​วาง​ที่​นี่​และ​ดู​มือ​ของ​เรา เอา​มือ​มา​แยง​ที่​สีข้าง​ของ​เรา เลิก​สงสัย​ซะ แล้ว​เชื่อ​เถิด”</verse>
				<verse number="28">โธมัส​ร้อง​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ข้า พระเจ้า​ของ​ข้า”</verse>
				<verse number="29">พระเยซู​พูด​ว่า “ที่​คุณ​เชื่อ เพราะ​คุณ​ได้​เห็น​เรา ส่วน​คน​ที่​ไม่​ได้​เห็น​เรา​แต่​เชื่อ​นั้น ก็​มี​เกียรติ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="30">ยัง​มี​สิ่ง​อัศจรรย์​อีก​มากมาย​ที่​พระเยซู​ทำ​ต่อหน้า​พวกศิษย์ แต่​ไม่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่มนี้</verse>
				<verse number="31">เท่า​ที่​ได้​เขียน​สิ่ง​เหล่านี้​ลง​ไป​ก็​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เชื่อ​ว่า พระเยซู​คือ​พระคริสต์ พระบุตร​ของ​พระเจ้า และ​เมื่อ​คุณ​ไว้วางใจ​แล้ว คุณ​ก็​จะ​มี​ชีวิต​เพราะ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">ต่อมา​พระเยซู​ก็​ได้​ปรากฏ​ตัว​ให้​พวกศิษย์​ของ​พระองค์​เห็น​อีก​ครั้ง​ที่​ทะเล​สาบ​ทิเบเรียส เรื่อง​มี​อยู่​ว่า</verse>
				<verse number="2">ขณะ​ที่​ซีโมน​เปโตร โธมัส (หรือ​ที่​คน​เรียก​กัน​ว่า​แฝด) นาธานาเอล (ที่​มา​จาก​หมู่บ้าน​คานา แคว้น​กาลิลี) ลูก​สอง​คน​ของ​เศเบดี และ​ศิษย์​อีก​สอง​คน​ของ​พระเยซู​อยู่​รวม​กัน</verse>
				<verse number="3">ซีโมน​เปโตร​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผม​จะ​ไป​จับ​ปลา” พวก​เขา​บอก​เปโตร​ว่า “ไป​ด้วย” พวก​เขา​ทั้งหมด​ก็​เลย​ออก​เรือ​ไป แต่​คืน​นั้น​ทั้ง​คืน​พวก​เขา​จับ​ปลา​ไม่​ได้​เลย</verse>
				<verse number="4">เช้าตรู่​ของ​อีก​วัน​หนึ่ง​พระเยซู​ยืน​อยู่​บน​ฝั่ง แต่​พวกศิษย์​ไม่​รู้​ว่า​เป็น​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระเยซู​ถาม​พวกเขา​ว่า “ไง​เพื่อน จับ​ปลา​ได้​หรือ​เปล่า” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้​เลย”</verse>
				<verse number="6">พระองค์​จึง​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “โยน​อวน​ไป​ทาง​ขวา​ของ​เรือ​สิ แล้ว​จะ​ได้​ปลา” พวก​เขา​จึง​โยน​อวน​ลง​ไป แล้ว​ได้​ปลา​มากมาย​จน​ลาก​อวน​ขึ้น​มา​บน​เรือ​ไม่​ไหว</verse>
				<verse number="7">ศิษย์​คน​ที่​พระเยซู​รัก​ได้​บอก​กับ​เปโตร​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​นี่” เมื่อ​ซีโมน​ได้ยิน​ว่า​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต เขา​ก็​หยิบ​เสื้อ​ที่​ถอด​ไว้​ตอน​ทำงาน​มา​ใส่ กระโดด​ลง​ไป​ใน​ทะเล​สาบ​แล้ว​ว่ายน้ำ​เข้า​ฝั่ง</verse>
				<verse number="8">แต่​ศิษย์​คน​อื่นๆ​นั้น​นั่ง​เรือ​มา​ที่​ฝั่ง พวก​เขา​ลาก​อวน​ที่​มี​ปลา​อยู่​ท้าย​เรือ (เพราะ​พวก​เขา​อยู่​ไม่​ห่าง​ฝั่ง​นัก ประมาณ​ร้อย​เมตร​เท่า​นั้น)</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พวกเขา​มา​ถึง​ฝั่ง ก็​เห็น​ขนมปัง​และ​ปลา​ปิ้ง​อยู่​บน​กอง​ถ่าน​ที่​ติด​ไฟ</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​พูด​ว่า “เอา​ปลา​ที่​เพิ่ง​จับ​ได้​มา​หน่อย​สิ”</verse>
				<verse number="11">ซีโมน​เปโตร​จึง​ลง​ไป​ใน​เรือ​และ​ลาก​อวน​ขึ้น​ฝั่ง มี​ปลา​ตัว​ใหญ่​เต็ม​ไป​หมด นับ​ได้​ถึง​หนึ่งร้อย​ห้าสิบสาม​ตัว แต่​ถึง​จะ​มี​ปลา​มากมาย​ขนาด​นั้น​อวน​ก็​ไม่​ขาด</verse>
				<verse number="12">พระเยซู​ได้​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “มา​กิน​อาหารเช้า​กัน​เถอะ” แต่​ไม่​มี​ใคร​สัก​คน​กล้า​ถาม​พระองค์​ว่า “คุณ​เป็น​ใคร” เพราะ​พวก​เขา​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">พระเยซู​เข้า​มา​หยิบ​ขนมปัง​และ​ปลา​แจก​ให้​พวก​เขา</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ที่​พระเยซู​ได้​ให้​พวกศิษย์​เห็น​พระองค์​หลังจาก​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวกเขา​กิน​อาหารเช้า​อิ่ม​แล้ว พระเยซู​ได้​พูด​กับ​ซีโมน​เปโตร​ว่า “ซีโมน​ลูก​ของ​ยอห์น คุณ​รัก​เรา​มาก​กว่า​ศิษย์​พวกนี้​รัก​เรา​หรือ​เปล่า” เปโตร​ตอบ​พระองค์​ว่า “ครับ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ก็​รู้​ว่า​ผม​รัก​พระองค์” พระเยซู​จึง​สั่ง​เขา​ว่า “ให้​เลี้ยงดู​ลูกแกะ ของ​เรา”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​พระองค์​ก็​ได้​ถาม​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า “ซีโมน ลูก​ของ​ยอห์น​คุณ​รัก​เรา​หรือ​เปล่า” เปโตร​ตอบ​พระองค์​ว่า “ครับ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​ก็​รู้​ว่า​ผม​รัก​พระองค์” พระเยซู​จึง​สั่ง​เขา​ว่า “ให้​ดูแล​ฝูงแกะ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​พระองค์​ก็​ถาม​เขา​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ว่า “ซีโมน​ลูก​ของ​ยอห์น คุณ​รัก​เรา​หรือ​เปล่า” เปโตร​รู้สึก​เสียใจ​ที่​พระองค์​ถาม​เขา​ถึง​สาม​ครั้ง​ว่า “คุณ​รัก​เรา​หรือ​เปล่า” เขา​จึง​บอก​พระองค์​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​รู้​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง พระองค์​รู้​ว่า​ผม​รัก​พระองค์” พระเยซู​จึง​สั่ง​เขา​ว่า “ให้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">เรา​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า เมื่อ​คุณ​ยัง​หนุ่ม​คุณ​คาด​เข็มขัด​เอง​และ​ไป​ไหน​มา​ไหน​ที่​ตัวเอง​อยาก​ไป แต่​เมื่อ​คุณ​แก่​ลง คุณ​จะ​กาง​มือ​ออก​มา​แล้ว​คน​อื่น​ก็​จะ​มัด​คุณ และ​พา​คุณ​ไป​ใน​ที่​ที่​คุณ​ไม่​อยาก​ไป”</verse>
				<verse number="19">(พระเยซู​พูด​อย่างนี้ เพื่อ​บอก​ให้​รู้​ว่า​เปโตร​จะ​ตาย​แบบ​ไหน​เพื่อ​แสดง​ความยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​ให้​คน​เห็น) แล้ว​พระเยซู​ก็​ได้​พูด​กับ​เปโตร​ว่า “ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="20">เปโตร​หัน​ไป​เห็น​ศิษย์​คน​ที่​พระองค์​รัก​ซึ่ง​กำลัง​เดิน​ตาม​มา (คือ​ศิษย์​คน​ที่​เอน​ตัว​ไป​ที่​อก​ของ​พระองค์​ตอน​กิน​อาหาร แล้ว​ถาม​พระองค์​ว่า “อาจารย์ คน​ที่​จะ​ทรยศ​อาจารย์​เป็น​ใคร​กัน​ครับ”)</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​เปโตร​เห็น​เขา​อยู่​ข้างหลัง เขา​ถาม​พระเยซู​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต แล้ว​เขา​ล่ะ จะ​เป็น​ยังไง”</verse>
				<verse number="22">พระเยซู​ตอบ​เปโตร​ว่า “ถ้า​เรา​อยาก​จะ​ให้​เขา​อยู่​จน​เรา​กลับ​มา แล้ว​มัน​เรื่อง​อะไร​ของ​คุณ​ด้วย ตาม​เรา​มา​เถอะ”</verse>
				<verse number="23">เรื่องนี้​จึง​ร่ำลือ​กัน​ไป​ทั่ว​ใน​หมู่​พี่น้อง​ว่า​ศิษย์​คนนี้​จะ​ไม่​ตาย แต่​พระเยซู​ไม่​ได้​พูด​ว่า​เขา​จะ​ไม่​ตาย แต่​พูด​ว่า “ถ้า​เรา​อยาก​ให้​เขา​อยู่​จน​เรา​กลับ​มา แล้ว​มัน​เรื่อง​อะไร​ของ​คุณ​ด้วย​ล่ะ”</verse>
				<verse number="24">ศิษย์​คน​นั้น​เอง​ที่​เป็น​คน​เล่า​และ​เขียน​เรื่อง​ทั้งหมดนี้ และ​พวก​เรา​เชื่อ​ว่า​เขา​เล่า​ความจริง</verse>
				<verse number="25">ยัง​มี​อีก​หลาย​สิ่ง​หลาย​อย่าง​ที่​พระเยซู​ได้​ทำ​เอา​ไว้ ถ้า​จะ​เขียน​ทั้งหมด​นั้น​ไว้ เรา​คิด​ว่า​โลก​ทั้ง​โลก​ก็​ไม่​ใหญ่​พอ​ที่​จะ​เก็บ​หนังสือ​ทั้งหมด​ที่​จะ​เขียน​นั้น​ได้</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="44">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ท่าน​เธโอฟีลัส​ที่รัก ใน​หนังสือ​เล่ม​แรก​ที่​ผม​เขียน​ให้​นั้น เป็น​เรื่องราว​เกี่ยวกับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระเยซู​ทำ​และ​สั่ง​สอน​ตั้ง​แต่​เริ่ม​ต้น</verse>
				<verse number="2">จน​ถึง​วัน​ที่​พระองค์​ถูกรับ​ขึ้น​สวรรค์ แต่​ก่อน​ที่​พระองค์​จะ​ถูกรับ​ขึ้น​สวรรค์​นั้น พระองค์​สั่ง​พวก​ศิษย์​เอก​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้ พระองค์​ได้​สั่ง​พวกเขา​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​บ้าง</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​ที่​พระเยซู​ตาย​แล้ว ใน​ช่วง​เวลา​สี่สิบ​วัน​พระองค์​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​พวก​เขา​เห็น​หลาย​ครั้ง​หลายหน พระองค์​ทำ​หลายสิ่ง​หลาย​อย่าง​เพื่อ​พิสูจน์​ให้​พวกนี้​เห็น​ว่า พระองค์​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​แล้ว​จริงๆ​และ​พูด​กับ​พวกเขา​ถึง​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระองค์​กำลัง​กิน​อาหาร​กับ​พวก​ศิษย์เอก พระองค์​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “ห้าม​ไป​ไหน ให้​คอย​อยู่​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก่อน จนกว่า​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​พระบิดา​สัญญา​ไว้ ตาม​ที่​เรา​เคย​บอก​พวกคุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ยอห์น​ทำ​พิธีจุ่ม​ให้​คน​ด้วย​น้ำ แต่​อีก​ไม่​กี่​วัน​พวกคุณ​ก็​จะ​ได้รับ​การจุ่ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระเยซู​กับ​พวกศิษย์เอก​มา​อยู่​กัน​พร้อม​หน้า พวกศิษย์เอก​ถาม​พระองค์​ว่า “พระองค์​เจ้า​ข้า ตอนนี้​พระองค์​กำลัง​จะ​คืน​แผ่นดิน​ให้​กับ​อิสราเอล​แล้ว​ใช่​ไหม​ครับ”</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ตอบ​ว่า “มัน​ไม่​ใช่​เรื่อง​ของ​คุณ พระบิดา​เอง​ได้​ตัดสิน​วัน​เวลา​นั้น​ไว้​ก่อน​แล้ว</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​มา​อยู่​กับ​พวกคุณ พวก​คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​ฤทธิ์เดช และ​จะ​เป็น​พยาน​เล่า​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​คน​ฟัง ทั่ว​เมือง​เยรูซาเล็ม ใน​แคว้น​ยูเดีย ใน​แคว้น​สะมาเรีย และ​ทุก​หน​แห่ง​ใน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​พระเยซู​พูด​เสร็จ พระเจ้า​ก็​ได้รับ​พระองค์​ขึ้น​ไป​สวรรค์​ต่อหน้า​ต่อตา​พวกเขา แล้ว​ก้อน​เมฆ​ก็​บัง​พระองค์​จาก​สายตา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="10">ใน​ขณะ​ที่​พวก​เขา​กำลัง​เพ่ง​ดู​พระองค์​จาก​ไป​ใน​ท้องฟ้า​นั้น จู่ๆ​ก็​มี​ชาย​ชุด​ขาว​สอง​คน​มา​ยืน​อยู่​ข้างๆ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พูด​ว่า “ชาว​กาลิลี พวก​คุณ​ยัง​ยืน​เพ่ง​ดู​ท้องฟ้า​อยู่​ทำไม พระเจ้า​รับ​พระเยซู​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์​แล้ว และ​พระองค์​จะ​เสด็จ​กลับ​มา​อีก​ครั้ง​เหมือน​อย่าง​ที่​คุณ​เห็น​พระองค์​ถูก​รับ​ขึ้น​ไป​นี่​แหละ”</verse>
				<verse number="12">จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​ลง​จาก​ภูเขา​มะกอกเทศ กลับ​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม ซึ่ง​อยู่​ห่าง​ออก​ไป​ประมาณ​หนึ่ง​กิโลเมตร</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม พวก​ศิษย์​ซึ่ง​มี​เปโตร ยอห์น ยากอบ​กับ​อันดรูว์ ฟีลิป​กับ​โธมัส บารโธโลมิว​กับ​มัทธิว ยากอบ​บุตร​ชาย​ของ​อัลเฟอัส ซีโมน​ผู้​มี​ใจ​จดจ่อ​กับ​พระเจ้า กับ​ยูดาส​ลูกชาย​ยากอบ ก็​ได้​ขึ้น​ไป​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​พวก​เขา​เคย​อยู่</verse>
				<verse number="14">พวก​เขา​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน รวม​ทั้ง​ผู้หญิง​บางคน​และ​มารีย์​แม่​ของ​พระเยซู ตลอด​จน​น้องๆ​ของ​พระองค์ ก็​มา​พบ​กัน​เพื่อ​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="15">มี​อยู่​วัน​หนึ่ง เปโตร​ยืน​ขึ้น​ใน​กลุ่ม​ศิษย์​ที่​มา​พบ​กัน ซึ่ง​มี​อยู่​ประมาณ​หนึ่งร้อย​ยี่สิบ​คน แล้ว​เขา​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="16">“พี่น้อง​ทั้งหลาย ข้อความ​ใน​พระคัมภีร์​จะ​ต้อง​เป็น​จริง​ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​ปาก​ของ​กษัตริย์​ดาวิด เมื่อ​นาน​มา​แล้ว​เกี่ยวกับ​ยูดาส​ที่​นำ​คน​พวก​นั้น​ไป​จับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="17">ยูดาส​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​กลุ่ม​ของ​พวก​เรา​และ​มี​ส่วนร่วม​ใน​การ​งานนี้​ด้วย”</verse>
				<verse number="18">(ยูดาส เอา​เงิน​ที่​ได้​จาก​การทำ​ชั่ว​ครั้งนี้​ไป​ซื้อ​ที่ดิน​ไว้ แต่​เขา​หกล้ม​หัว​ฟาด​พื้น พุง​แตก​ไส้​ทะลัก​ตาย​บน​ที่ดิน​นั้น</verse>
				<verse number="19">เรื่องนี้​รู้​กัน​ทั่ว​เมือง​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​จึง​เรียก​ที่ดิน​ตรง​นั้น​ตาม​ภาษา​ท้องถิ่น​ว่า อาเคลดามา ซึ่ง​หมายถึง “ที่ดิน​เลือด”)</verse>
				<verse number="20">เปโตร​พูด​ต่อว่า “เรื่องนี้​มี​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​สดุดี​ว่า ‘ขอ​ให้​ที่​อยู่​ของ​เขา​รกร้าง​ว่างเปล่า อย่า​มี​ใคร​เข้า​ไป​อยู่​เลย’ ‘ให้​มี​คน​อื่น​มา​รับ​ตำแหน่ง​ผู้นำ​แทน​เขา​ด้วย’</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น​เรา​จำเป็น​จะ​ต้อง​เลือก​ชาย​คน​หนึ่ง​ขึ้น​มา​แทน​ยูดาส และ​เขา​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​อยู่​กับ​เรา​ตลอด​เวลา​ใน​ช่วง​ที่​พวก​เรา​ติดสอย​ห้อยตาม​พระเยซู​ด้วย</verse>
				<verse number="22">เริ่ม​ตั้งแต่​ยอห์น​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ จน​ถึง​วัน​ที่​พระเจ้า​รับ​พระเยซู​ขึ้น​ไป​สวรรค์ คน​คนนี้​จะ​ต้อง​เป็น​พยาน​ร่วม​กับ​พวก​เรา​ที่​จะ​บอก​ให้​คน​อื่นๆ​รู้​ว่า พระเยซู​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จึง​ได้​เสนอ​ชื่อ​ชาย​สอง​คน​คือ โยเซฟ บารซับบาส (หรือ​ที่​รู้จัก​กัน​ว่า​ยุสทัส) และ​อีก​คน​คือ​มัทธีอัส</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวก​เขา​ก็​อธิษฐาน​ว่า “พระองค์​เจ้า​ข้า พระองค์​รู้จัก​จิตใจ​ของ​มนุษย์​ทุก​คน​ดี ช่วย​แสดง​ให้​พวก​เรา​เห็น​ว่า ใน​สอง​คนนี้​พระองค์​ได้​เลือก​ใคร</verse>
				<verse number="25">ให้​มา​ทำ​หน้าที่​รับใช้​เป็น​ศิษย์​เอก​แทน​ยูดาส​คน​ที่​ละทิ้ง​หน้าที่ และ​ได้​ไป​อยู่​ใน​ที่​ที่​เขา​สมควร​ไป​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​พวก​เขา​ก็​จับ​สลาก​กัน และ​ได้​ชื่อ​มัทธีอัส เขา​จึง​ถูก​นับ​รวม​เข้า​กับ​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบเอ็ด​คน​นั้น​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​วัน​เพ็นเทคอสต์ พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ก็​มา​รวม​ตัว​กัน​ใน​ที่​แห่ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">จู่ๆ​ก็​มี​เสียง​จาก​ท้องฟ้า​คล้าย​กับ​เสียง​พายุ​พัด​อย่าง​แรง ดัง​สนั่น​หวั่นไหว​ไป​ทั่ว​บ้าน​ที่​พวก​เขา​กำลัง​นั่ง​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​เห็น​บาง​อย่าง​คล้าย​เปลว​ไฟ​ที่​มี​รูปร่าง​เหมือน​ลิ้น​ได้​กระจาย​ออก​ไป​อยู่​เหนือ​พวก​เขา​แต่​ละ​คน</verse>
				<verse number="4">แล้ว​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​ตัว​พวก​เขา​อย่าง​บริบูรณ์ แล้ว​พวก​เขา​ทุก​คน​ก็​เริ่ม​พูด​ภาษา​ต่างๆ​ตาม​แต่​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​จะ​ให้​เขา​พูด​ได้</verse>
				<verse number="5">ชาว​ยิว​ที่​นับถือ​พระเจ้า​จาก​ชาติ​ต่างๆ​ทั่ว​โลก มา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​อื้ออึง ก็​มา​มุง​ดู​กัน และ​ต่าง​ก็​รู้สึก​งุนงง​สงสัย​ที่​พวก​เขา​ต่าง​ก็​ได้ยิน​ศิษย์​ของ​พระเยซู​พวกนี้​พูด​ภาษา​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ทึ่ง​มาก​ถึง​กับ​พูด​ว่า “คน​พวกนี้​เป็น​ชาว​กาลิลี​ทั้ง​นั้น​เลย​ไม่​ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ทำไม​พวก​เรา​ถึง​ได้ยิน​เขา​พูด​ภาษา​บ้านเกิด​เมืองนอน​ของ​พวก​เรา​ล่ะ</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​มี​ทั้ง​มา​จาก ปารเธีย มีเดีย เอลาม เมโสโปเตเมีย ยูเดีย คัปปาโดเซีย ปอนทัส เอเชีย</verse>
				<verse number="10">ฟรีเจีย​และ​ปัมฟีเลีย อียิปต์​และ​บาง​ส่วน​ของ​ลิเบีย​ใกล้​กับ​เมือง​ไซรีน แขก​ที่​มา​เยือน​จาก​กรุง​โรม</verse>
				<verse number="11">(มี​ทั้ง​ยิว​โดย​กำเนิด กับ​คน​ที่​เปลี่ยน​มา​ถือ​แบบ​ยิว) เกาะ​ครีต และ​อาระเบีย แล้ว​เรา​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​ได้ยิน​คน​พวกนี้​พูด​ถึง​สิ่ง​ยอดเยี่ยม​ต่างๆ​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​เป็น​ภาษา​บ้านเกิด​เมืองนอน​ของ​พวก​เรา​เอง”</verse>
				<verse number="12">ผู้คน​ทั้งหมด​รู้สึก​สับสน​อลหม่าน ถาม​ไถ่​กัน​ว่า “นี่​มัน​อะไร​กัน”</verse>
				<verse number="13">บางคน​หัวเราะ​เยาะ​ศิษย์​ของ​พระเยซู โดย​พูด​ว่า “พวกนี้​เมา​เหล้า​องุ่น”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เปโตร​ก็​ยืน​ขึ้น​พร้อม​กับ​ศิษย์​เอก​อีก​สิบเอ็ด​คน เขา​ตะเบ็ง​เสียง​ดัง​ต่อหน้า​คน​พวก​นั้น​ว่า “เพื่อนๆ​ชาว​ยิว​และ​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ตั้งใจ​ฟัง​ให้​ดี​ใน​เรื่อง​ที่​ผม​จะ​เล่านี้</verse>
				<verse number="15">คน​พวกนี้​ไม่​ได้​เมา​อย่าง​ที่​พวก​คุณ​คิด​หรอก​นะ ตอนนี้​เพิ่ง​จะ​เก้า​โมง​เช้า​เอง</verse>
				<verse number="16">แต่​สิ่ง​ที่​คุณ​เห็น​นี้ เป็น​สิ่ง​ที่​โยเอล​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า ได้​พูด​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="17">‘พระเจ้า​พูด​ว่า ใน​ช่วง​สุดท้าย​นั้น เรา​จะ​เท​พระวิญญาณ​ของ​เรา​ลง​บน​มนุษย์​ทุก​คน ทั้ง​บุตร​ชาย​และ​บุตร​สาว​ของ​พวก​เจ้า​จะ​พูด​แทน​เรา คน​หนุ่ม​จะ​เห็น​ภาพ​นิมิต คน​แก่​จะ​มี​ความฝัน​พิเศษ</verse>
				<verse number="18">ใน​ช่วง​นั้น เรา​จะ​เท​พระวิญญาณ​ของ​เรา​ลง​บน​ทาส​ของ​เรา​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง และ​เขา​เหล่า​นั้น​จะ​พูด​แทน​เรา</verse>
				<verse number="19">เรา​จะ​แสดง​สิ่ง​มหัศจรรย์​ใน​ท้องฟ้า​เบื้อง​บน​และ​สิ่ง​อัศจรรย์​ใน​โลก​เบื้อง​ล่าง ได้​แก่​เลือด ไฟ​และ​หมอก​ควัน​หนา​ทึบ</verse>
				<verse number="20">ดวง​อาทิตย์​จะ​มืดมิด ส่วน​ดวง​จันทร์​จะ​เป็น​สี​เลือด ก่อน​จะ​ถึง​วัน​อัน​ยิ่งใหญ่​และ​รุ่งโรจน์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="21">	แล้ว​ทุก​คน​ที่​ร้อง​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต ก็​จะ​ได้รับ​ความ​รอด’”</verse>
				<verse number="22">“ฟัง​ให้​ดี​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย พระเจ้า​ได้​แสดง​ให้​พวก​คุณ​เห็น​ชัด​ว่า พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​เป็น​คน​พิเศษ เพราะ​พระเจ้า​ได้​ให้​อำนาจ​กับ​พระองค์​ที่​จะ​ทำ​อิทธิฤทธิ์​ปาฏิหาริย์ และ​การ​อัศจรรย์​มากมาย​ท่ามกลาง​พวก​คุณ อย่าง​ที่​พวก​คุณ​รู้​กัน​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ได้​วางแผน​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว ที่​จะ​มอบ​พระเยซู​ให้​กับ​พวกคุณ พวกคุณ​ได้​ฆ่า​พระองค์​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​พวก​คน​ชั่ว​นอก​กฎหมาย คือ​ได้​ตรึง​พระองค์​ไว้​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="24">แต่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​ทำ​ให้​พระองค์​เป็น​อิสระ​จาก​ความ​ตาย เพราะ​ความ​ตาย​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​ยึด​พระเยซู​ไว้​ได้</verse>
				<verse number="25">กษัตริย์​ดาวิด​ได้​พูด​ถึง​พระองค์​ว่า ‘เรา​เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​ต่อหน้า​เรา​เสมอ เรา​จะ​ไม่​หวั่น​กลัว​เพราะ​พระองค์​อยู่​ที่​ขวา​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="26">เพราะ​อย่างนี้​นี่​เอง หัวใจ​ของ​เรา​ถึง​เบิกบาน และ​คำ​พูด​ของ​เรา​ก็​ชื่นชม​ยินดี แม้แต่​ร่างกาย​ของ​เรา​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวัง</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พระองค์​จะ​ไม่​ทิ้ง​เรา​ไว้​ใน​แดน​คน​ตาย พระองค์​จะ​ไม่​ยอม​ให้​องค์​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​นั้น​เน่าเปื่อย</verse>
				<verse number="28">พระองค์​ทำ​ให้​เรา​รู้จัก​ทาง​ที่​นำ​ไป​สู่​ชีวิต และ​จะ​ทำ​ให้​เรา​มี​ความ​สุข​อย่าง​เต็มที่​เมื่อ​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์’</verse>
				<verse number="29">พี่​น้อง​ทั้งหลาย ผม​มั่นใจ​ว่า​ดาวิด​ผู้​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ไม่​ได้​พูด​ถึง​ตัวเอง​เพราะ​เขา​ได้​ตาย​ไป​แล้ว และ​หลุม​ฝังศพ​ของ​เขา​ก็​อยู่​ใน​เมืองนี้​จน​ถึง​ทุก​วันนี้</verse>
				<verse number="30">แต่​ดาวิด​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า และ​เขา​ก็​รู้​ว่า​พระเจ้า​ได้​ให้​คำมั่น​สัญญา​ว่า​ลูก​หลาน​ของ​ดาวิด​คน​หนึ่ง​จะ​ได้​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​เหมือน​เขา</verse>
				<verse number="31">ดาวิด​ก็​รู้​เหตุการณ์นี้​ล่วงหน้า เขา​พูด​ถึง​การ​ฟื้น​คืน​ชีพ​ของ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​องค์​นั้น​ว่า ‘เขา​ไม่​ได้​ถูก​ทิ้ง​อยู่​ใน​แดน​คน​ตาย และ​ร่างกาย​ของ​เขา​ก็​ไม่​เน่าเปื่อย’</verse>
				<verse number="32">พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย พวก​เรา​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​เห็น​เป็น​พยาน​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="33">พระเยซู​ถูก​รับขึ้น​ไป​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​มอบ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ให้​กับ​พระเยซู​ตาม​ที่​สัญญา​ไว้ และ​พระเยซู​ก็​เท​พระวิญญาณ​นี้​ลง​บน​พวก​เรา อย่าง​ที่​พวก​คุณ​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน​อยู่​ตอน​นี้</verse>
				<verse number="34">ดังนั้น​ดาวิด​เอง​ไม่​ได้​ถูก​รับขึ้น​ไป​บน​สวรรค์ แต่​ตัว​ดาวิด​เอง​ได้​พูด​ว่า ‘พระเจ้า องค์​เจ้า​ชีวิต ได้​พูด​กับ​พระคริสต์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​ว่า นั่ง​ลง​ทาง​ขวา​มือ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="35">	จนกว่า​เรา​จะ​ปราบ​ศัตรู​ของ​ท่าน​ให้​สยบ​ลง​เป็น​ที่​วาง​เท้า​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="36">ดังนั้น​ขอ​ให้​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย​รู้​แน่นอน​ว่า พระเจ้า​ได้​ตั้ง​พระเยซู​คน​ที่​พวก​คุณ​ตรึง​ไว้​ที่​กางเขน ให้​เป็น​ทั้ง​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​พระคริสต์”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​คน​พวก​นั้น​ได้ยิน​อย่างนี้ ก็​รู้สึก​เหมือน​ถูก​แทง​ทะลุ​ใจ พวก​เขา​จึง​พูด​กับ​เปโตร​และ​ศิษย์​เอก​คน​อื่นๆ​ว่า “พี่ๆ​น้องๆ พวก​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี”</verse>
				<verse number="38">เปโตร​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​เสียใหม่ และ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์ เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้​ยกโทษ​ความ​ผิด​บาป​ของ​คุณ แล้ว​คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เป็น​ของขวัญ</verse>
				<verse number="39">เพราะ​นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้​กับ​พวก​คุณ ลูก​หลาน​ของ​คุณ และ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ห่าง​ไกล คำ​สัญญานี้​มี​ไว้​สำหรับ​ทุก​คน​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​เรียก​มา”</verse>
				<verse number="40">แล้ว​เปโตร​ได้​เตือน​พวก​เขา​อีก​หลาย​เรื่อง​ด้วย​กัน และ​ได้​ขอ​ร้อง​เขา​ว่า “ให้​เอา​ตัว​รอด​จาก​โทษ​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​กับ​สังคม​ที่​ชั่วร้าย​ของ​ยุคนี้”</verse>
				<verse number="41">คน​ทั้งหลาย​ที่​ยอมรับ​สิ่ง​ที่​เปโตร​พูด​ได้​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ และ​ใน​วัน​นั้น​จำนวน​ศิษย์​ของ​พระเยซู จึง​ได้​เพิ่ม​ขึ้น​อีก​ราว​สามพัน​คน</verse>
				<verse number="42">พวกเขา​ได้​ทุ่มเท​เวลา​ใน​การ​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พวก​ศิษย์​เอก ใน​การ​มา​ร่วม​ประชุม​กัน ใน​การ​หัก​ขนมปังกัน และ​ใน​การ​อธิษฐานกัน</verse>
				<verse number="43">ทุก​คน​เกิด​ความ​เกรง​กลัว เพราะ​พวก​ศิษย์​เอก​ทำ​สิ่ง​มหัศจรรย์​และ​การ​อัศจรรย์​หลาย​อย่าง</verse>
				<verse number="44">พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ได้​พบ​กัน​อย่าง​สม่ำเสมอ และ​เอา​ข้าวของ​ทั้งหมด​ที่​ตน​เอง​มี​อยู่​ออก​มา​แบ่งปัน​กัน</verse>
				<verse number="45">พวก​เขา​เอา​ที่ดิน​และ​ข้าวของ​ต่างๆ​ไป​ขาย แล้ว​นำ​เงิน​มา​แบ่ง​ให้​กับ​คน​ที่​มี​ความ​จำเป็น​ต้อง​ใช้</verse>
				<verse number="46">พวก​ศิษย์​เหล่านี้​จะ​ไป​ประชุม​ร่วม​กัน​ใน​วิหาร​ทุกๆ​วัน พวก​เขา​จะ​หัก​ขนมปัง​กัน​ตาม​บ้าน​ของ​ตน และ​แบ่ง​ปัน​อาหาร​กัน​กิน​ด้วย​ความ​ยินดี​และ​เต็มใจ</verse>
				<verse number="47">พวก​เขา​สรรเสริญ​พระเจ้า และ​ทุก​คน​ก็​ชื่นชอบ​พวก​เขา แล้ว​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​เพิ่ม​จำนวน​คน​ที่​พระองค์​ได้​ช่วย​ให้​รอด​เข้า​มา​ใน​กลุ่ม​ของ​ศิษย์​พวกนี้​ทุกๆ​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">วัน​หนึ่ง​ตอน​บ่าย​สาม​โมง ซึ่ง​เป็น​เวลา​สำหรับ​การ​อธิษฐาน เปโตร​และ​ยอห์น​เดิน​ไป​ที่​วิหาร</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เป็น​ง่อย​มา​ตั้งแต่​เกิด ทุก​วัน​จะ​มี​คน​อุ้ม​มา​วาง​ไว้​ที่​ประตู​วิหาร ซึ่ง​ประตู​นั้น​เรียกว่า​ประตู​งาม เพื่อ​ขอทาน​กับ​คน​ที่​เดิน​เข้า​มา​ใน​วิหารนี้</verse>
				<verse number="3">พอ​ชาย​คนนี้​เห็น​เปโตร และ​ยอห์น​กำลัง​เดิน​มา เขา​ก็​ร้องขอ​เงิน</verse>
				<verse number="4">เปโตร​กับ​ยอห์น​จ้อง​ไป​ที่​ชาย​คนนี้​แล้ว​พูด​ว่า “มอง​ดู​พวก​เรา​สิ”</verse>
				<verse number="5">ชาย​ขอทาน​ก็​มอง​ไป​ที่​คน​ทั้ง​สอง เพราะ​คิด​ว่า​จะ​ได้​เงิน​จาก​พวก​เขา</verse>
				<verse number="6">แต่​เปโตร​พูด​ว่า “ผม​ไม่​มี​เงิน​ทอง​หรอก แต่​ผม​มี​อย่าง​อื่น​จะ​ให้ ด้วย​อำนาจ​ของ​พระเยซูคริสต์​ชาว​นาซาเร็ธ ลุก​ขึ้น​เดิน​เดี๋ยวนี้”</verse>
				<verse number="7">แล้ว​เปโตร​ก็​จับ​มือ​ขวา​ของ​ชาย​คน​นั้น​พยุง​ให้​ลุก​ขึ้น​มา เท้า​และ​ข้อเท้า​ของ​เขา​ก็​มี​เรี่ยวแรง​ขึ้น​มา​ทันที</verse>
				<verse number="8">เขา​เดิน​กระโดด​โลดเต้น​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า และ​เขา​เข้า​ไป​ใน​วิหาร​พร้อม​กับ​เปโตร​และ​ยอห์น</verse>
				<verse number="9">คน​ทั้งหมด​มอง​เห็น​เขา​เดิน​ร้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ทุก​คน​จำ​ได้​ว่า​เขา​คือ​ชาย​ที่​นั่ง​ขอทาน​อยู่​ที่​ประตู​งาม​นั้น พวก​เขา​จึง​แปลกใจ​มาก​และ​พา​กัน​สงสัย​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ชาย​คนนี้</verse>
				<verse number="11">ชาย​คนนี้​ไม่​ยอม​ห่าง​เปโตร​และ​ยอห์น​ไป​ไหน​เลย คน​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​แปลกใจ และ​วิ่ง​ตาม​กัน​มา​ดู​พวก​เขา​ที่​ระเบียง​ของ​ซาโลมอน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เปโตร​เห็น​อย่าง​นั้น ก็​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ชาว​อิสราเอล พวก​คุณ​แปลกใจ​กับ​เรื่องนี้​ทำไม แล้ว​จ้อง​มอง​เรา​ทำไม ทำ​อย่าง​กับ​ว่า​เรา​ทำ​ให้​ชาย​คนนี้​เดิน​ได้​ด้วย​อำนาจ​หรือ​ความ​เคร่ง​ศาสนา​ของ​เรา​เอง​อย่าง​นั้น​แหละ</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค​และ​ยาโคบ ซึ่ง​เป็น​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา ได้​ทำ​ให้​คน​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเยซู​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระเยซู​ก็​คือ​คน​ที่​พวก​คุณ​ได้​ส่ง​ไป​ให้​เขา​ฆ่า และ​พวก​คุณ​ไม่​ยอมรับ​พระองค์​ต่อหน้า​ปีลาต ทั้งๆ​ที่​ปีลาต​ตัดสินใจ​ปล่อย​พระองค์​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="14">คุณ​ไม่​ยอมรับ​องค์​พระ​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า แต่​กลับ​ขอ​ให้​ปีลาต​ปล่อย​ตัว​ฆาตกร​แทน</verse>
				<verse number="15">พวก​คุณ​ได้​ฆ่า​ผู้ที่​ให้​ชีวิต แต่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ เรา​เป็น​พยาน​ได้​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="16">ชาย​ง่อย​คนนี้​หาย​ได้ เพราะ​ความ​เชื่อ​ใน​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเยซู คุณ​ก็​เห็น​และ​รู้จัก​เขา​ดี​นี่ แต่​ความ​เชื่อ​ของ​เรา​ใน​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเยซู​ทำ​ให้​เขา​หาย​เป็น​ปกติ​อย่าง​ที่​พวก​คุณ​เห็น​อยู่</verse>
				<verse number="17">พี่น้อง​ครับ ผม​รู้​นะ​ว่า​ที่​พวก​คุณ​และ​พวก​ผู้นำ​ของ​คุณ​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​กับ​พระเยซู พวก​คุณ​เอง​ก็​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป</verse>
				<verse number="18">แต่​พระเจ้า​ได้​พูด​ถึง​เรื่องนี้​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว ผ่าน​ทาง​ปาก​ของ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ว่า กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน แล้ว​ตอนนี้​พระเจ้า​ก็​ทำ​ให้​มัน​เกิด​ขึ้น​จริง</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​เสียใหม่ หัน​กลับ​มาหา​พระเจ้า แล้ว​พระเจ้า​จะ​ลบล้าง​ความบาป​ให้​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="20">แล้ว​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​จะ​ให้​ความ​สดชื่น​กับ​คุณ​อีก​ครั้ง และ​พระองค์​จะ​ส่ง​พระเยซู ผู้ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้​ให้​เป็น​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ มา​ให้​กับ​คุณ​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="21">แต่​พระเยซู​จะ​ต้อง​อยู่​ใน​สวรรค์​ก่อน จนกว่า​พระเจ้า​จะ​ทำ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ให้​ใหม่​เสีย​ก่อน เหมือน​กับ​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​ใน​สมัย​ก่อน ผ่าน​ทาง​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​เป็น​ให้​พูด​แทน​พระองค์</verse>
				<verse number="22">โมเสส​พูด​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ของ​คุณ​จะ​แต่งตั้ง​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คน​หนึ่ง​ที่​เหมือน​กับ​ผม​นี้​ให้​กับ​คุณ โดย​ที่​เขา​จะ​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​คุณ คุณ​จะ​ต้อง​ฟัง​ทุก​อย่าง​ที่​เขา​บอก</verse>
				<verse number="23">ใคร​ไม่​เชื่อฟัง​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คนนี้​ก็​จะ​ต้อง​ตาย และ​ถูก​ตัด​ออก​จาก​การ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="24">ซามูเอล​และ​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คน​อื่นๆ​ที่​มา​ทีหลัง​ต่าง​ก็​พูด​ถึง​เวลานี้​กัน​ทั้ง​นั้น</verse>
				<verse number="25">คุณ​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​เหล่า​นั้น และ​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​คุณ​ด้วย พระองค์​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า ‘ทุก​ชนชาติ​ใน​โลก​จะ​ได้รับ​พระพร​ผ่าน​ทาง​ลูกหลาน​ของ​เจ้า’</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พระเจ้า​ได้​เลือก​พระเยซู​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พระองค์​ก็​ได้​ส่ง​พระเยซู​มา​ให้​กับ​พวก​คุณ​ชาว​อิสราเอล​ก่อน เพื่อ​อวยพร​พวก​คุณ ให้​แต่​ละ​คน​หันหลัง​ให้​กับ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​ตัวเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ขณะ​ที่​เปโตร​และ​ยอห์น​กำลัง​พูด​กับ​คน​ทั้งหลาย​อยู่​นั้น พวก​นักบวช หัวหน้า​ผู้​ดูแล​ความ​ปลอดภัย​ของ​วิหาร และ​พวก​สะดูสี ก็​เดิน​เข้า​มาหา</verse>
				<verse number="2">พวก​เขา​โกรธ​มาก​ที่​เปโตร​และ​ยอห์น​กำลัง​ประกาศ​สั่งสอน​ว่า ผู้คน​จะ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​เหมือน​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​จึง​จับ​ทั้ง​สอง​คน​ไป​ขัง​คุก​ไว้​จน​ถึง​วัน​รุ่งขึ้น เพราะ​ตอน​นั้น​เป็น​เวลา​เย็น​แล้ว</verse>
				<verse number="4">แต่​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​ที่​ได้ยิน​พระคำ​ของ​พระเจ้า​แล้ว​เชื่อ ถึง​ตอนนี้ รวม​ศิษย์​ที่​เป็น​ผู้ชาย​ได้​ประมาณ​ห้าพัน​คน​แล้ว</verse>
				<verse number="5">วันรุ่งขึ้น​พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว พวก​ผู้​อาวุโส และ​พวก​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ ได้​มา​ประชุม​กัน​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">นอกจาก​นี้​ยัง​มี อันนาส ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด คายาฟาส ยอห์น อเล็กซานเดอร์ และ​คน​อื่นๆ​ที่​เป็น​ญาติ​ของ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​จับ​เปโตร​และ​ยอห์น​มา​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า แล้ว​ถาม​ว่า “พวก​แก​ทำ​สิ่งนี้​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อะไร พวก​แก​ใช้​อำนาจ​ของ​ใคร”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ดลใจ​เปโตร​ให้​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ท่าน​ผู้นำ​ประชาชน​และ​ท่าน​ผู้​อาวุโส</verse>
				<verse number="9">ถ้า​ท่าน​จะ​มา​ไต่สวน​เรา​วันนี้​ใน​เรื่อง​ความ​ดี​ที่​ได้​ทำ​กับ​คนง่อย​คนนี้​ว่า​เขา​หาย​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="10">ก็​ให้​พวก​ท่าน​ทั้งหมด​และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทุก​คน​รู้​เอา​ไว้​เถอะ​ว่า สิ่ง​นั้น​เกิด​จาก​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเยซูคริสต์​ชาว​นาซาเร็ธ คน​ที่​พวก​ท่าน​ได้​ตรึง​ที่​กางเขน คน​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย พระเยซู​คนนี้​แหละ​ที่​ทำ​ให้​ชาย​คนนี้​ที่​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พวก​ท่าน หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​เป็น ‘หิน ที่​พวก​คุณ​คน​ก่อสร้าง​เห็น​ว่า​ไร้​ค่า แต่​กลับ​กลาย​มา​เป็น​หิน​ก้อน​ที่​สำคัญ​ที่สุด’</verse>
				<verse number="12">นอกจาก​พระเยซู​แล้ว ไม่​มี​ใคร​ที่​จะ​ให้​ความ​รอด​กับ​เรา​ได้ ไม่​มี​ชื่อ​อื่น​ภายใต้​ฟ้านี้ ที่​จะ​ทำ​ให้​มนุษย์​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว​เห็น​ถึง​ความ​กล้าหาญ​ของ​เปโตร​กับ​ยอห์น และ​เห็น​ว่า​ทั้ง​สอง​เป็น​แค่​คน​ธรรมดาๆ​ที่​ไม่​ได้รับ​การ​ศึกษา​หรือ​ฝึกฝน​อะไร​มา​เป็น​พิเศษ พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​แปลกใจ พวก​เขา​ต่าง​ก็​นึก​ขึ้น​มา​ได้​ว่า เปโตร​และ​ยอห์น​เคย​อยู่​กับ​พระเยซู​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="14">ยิ่ง​พวก​เขา​ได้​เห็น​ชาย​ง่อย​ซึ่ง​ได้รับ​การ​รักษา​จน​หาย​ดี​แล้ว​ยืน​อยู่​ข้างๆ​เปโตร​และ​ยอห์น พวก​เขา​ก็​ยิ่ง​พูด​อะไร​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="15">ผู้นำ​ชาว​ยิว​ก็​สั่ง​ให้​เปโตร​และ​ยอห์น​ออก​ไป​จาก​ที่ประชุม แล้ว​ก็​ปรึกษา​กัน​ว่า</verse>
				<verse number="16">“พวก​เรา​จะ​เอา​อย่าง​ไร​ดี​กับ​สอง​คนนี้ เพราะ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก็​รู้​ว่า สอง​คนนี้​ได้​ทำ​เรื่อง​ปาฏิหาริย์​ที่​ยิ่งใหญ่ เป็น​สิ่ง​ที่​เห็น​ชัดแจ้ง​และ​พวก​เรา​ก็​ปฏิเสธ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​เพื่อ​ไม่​ให้​เรื่องนี้​แพร่​กระจาย​ต่อ​ไป​ใน​หมู่​คน​ทั้งหลาย เรา​ต้อง​ขู่​พวก​เขา​ไม่​ให้​พูด​ถึง​ชื่อ​เยซู​กับ​ใคร​อีก”</verse>
				<verse number="18">จาก​นั้น​เขา​ก็​เรียก​เปโตร และ​ยอห์น​เข้า​มา​เพื่อ​สั่ง​ห้าม​คน​ทั้ง​สอง ไม่​ให้​พูด​หรือ​สั่งสอน​อะไร​เกี่ยว​กับ​พระเยซู หรือ​แม้แต่​จะ​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระองค์​อีก</verse>
				<verse number="19">แต่​เปโตร​และ​ยอห์น​ตอบ​ว่า “ท่าน​คิด​ดู​เอา​เอง​ว่า มัน​ถูก​หรือ​เปล่า ที่​จะ​ให้​เรา​เชื่อฟัง​ท่าน แทน​ที่​จะ​เชื่อฟัง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">เป็น​ไป​ไม่​ได้​ที่​จะ​ให้​เรา​เลิก​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน”</verse>
				<verse number="21">หลังจาก​ที่​ได้​ขู่​เปโตร​และ​ยอห์น​แล้ว พวก​เขา​ก็​ปล่อย​ตัว​ทั้ง​สอง​คน​ไป เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​จะ​ลงโทษ​อย่างไร เพราะ​ทุก​คน​ต่าง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า​ใน​เรื่อง​อัศจรรย์​ที่​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="22">อีก​ทั้ง​ชาย​ที่​ได้รับ​การ​รักษา ด้วย​การ​อัศจรรย์​จน​หาย​เป็น​ปกตินี้ มี​อายุ​มาก​กว่า​สี่สิบ​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ปล่อย​เปโตร​และ​ยอห์น​แล้ว ทั้ง​สอง​ก็​กลับ​ไปหา​พรรคพวก และ​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​และ​พวก​ผู้​อาวุโส​พูด​กับ​พวก​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เหล่า​ผู้เชื่อ​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ทุก​คน​ก็​เปล่ง​เสียง​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​พร้อม​กัน​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ท้องฟ้า สร้าง​โลก สร้าง​ทะเล​และ​ทุก​สิ่ง​ที่​มี​ใน​ที่​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="25">พระองค์​พูด​ไว้​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ผ่าน​ปาก​ผู้รับใช้​พระองค์ คือ​ดาวิด​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ว่า ‘ทำไม​ชนชาติ​ต่างๆ​ถึง​ได้​โกรธแค้น ทำไม​ผู้คน​ถึง​ได้​วางแผน​ที่​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="26">พวก​กษัตริย์​ใน​โลก ต่าง​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​สู้รบ และ​พวก​ผู้ปกครอง​รวม​ตัว​กัน​ต่อต้าน​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ต่อต้าน​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า’</verse>
				<verse number="27">แล้ว​เหตุการณ์​ตาม​ที่​ได้​เขียน​อยู่​ใน​พระคัมภีร์​ก็​เกิด​ขึ้น เมื่อ​เฮโรด และ​ปอนทัส ปีลาต รวมทั้ง​พวก​ต่างชาติ และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล ได้​รวมตัว​กัน​ใน​เมือง​เพื่อ​ต่อต้าน​พระเยซู​ผู้รับใช้​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์ ผู้ที่​พระองค์​ได้​เจิม​ให้​เป็น​พระคริสต์</verse>
				<verse number="28">แต่​ความจริง​แล้ว พวกนี้​ก็​ได้​ทำ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง ตาม​แผน​ที่​พระองค์​ได้​วาง​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว​ที่​จะ​ให้​เกิด​ขึ้น ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​ฤทธิ์​อำนาจ และ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">ตอนนี้​องค์​เจ้า​ชีวิต ขอ​โปรด​ฟัง​คำ​ขู่​ของ​พวก​เขา และ​ช่วย​พวก​เรา​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์​ให้​กล้า​ที่​จะ​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระองค์​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="30">ขอ​โปรด​ยื่น​มือ​ของ​พระองค์​ออก​มา​รักษา​โรค และ​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​และ​ปาฏิหาริย์ ผ่าน​ทาง​ชื่อ​ของ​พระเยซู ผู้รับใช้​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​พวก​ผู้เชื่อ​อธิษฐาน​เสร็จ ที่​ที่​พวก​เขา​มา​รวม​ตัว​กัน​ก็​สั่น​สะเทือน จาก​นั้น​พวก​เขา​ทุก​คน​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​เริ่ม​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="32">กลุ่ม​ของ​ผู้เชื่อ​ทั้งหมด​ต่าง​ก็​เป็น​น้ำหนึ่ง​ใจเดียว​กัน และ​สิ่งของ​ที่​เขา​มี​อยู่​นั้น ไม่​มี​ใคร​อ้าง​ว่า​เป็น​ของ​ตัวเอง​เลย แต่​พวก​เขา​เอา​ทุก​อย่าง​ที่​มี​มา​แบ่งปัน​กัน</verse>
				<verse number="33">พวก​ศิษย์​เอก​เป็น​พยาน​ให้​กับ​ผู้คน​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​ยิ่งใหญ่ ถึง​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ของ​พระเยซูเจ้า และ​พระเจ้า​ก็​ได้​อวยพร​คน​ที่​เชื่อ​ทุกคน​อย่าง​มาก​มาย</verse>
				<verse number="34">ใน​กลุ่ม​คน​ที่​เชื่อ ไม่​มี​ใคร​ขาดแคลน​เลย คน​ที่​มี​ที่ดิน​หรือ​บ้าน ก็​เอา​ของ​เหล่า​นั้น​ไป​ขาย และ​นำ​เอา​เงิน​นั้น</verse>
				<verse number="35">มา​ให้​กับ​พวก​ศิษย์​เอก เพื่อ​เอา​ไป​แจกจ่าย​ให้​แต่​ละ​คน​ตาม​ความ​จำเป็น</verse>
				<verse number="36">โยเซฟ คน​ที่​พวก​ศิษย์เอก​เรียกว่า บารนาบัส (หมายถึง “คน​ที่​ให้กำลัง​ใจ”) เป็น​ชาว​เลวี​เกิด​ที่​เกาะ​ไซปรัส</verse>
				<verse number="37">โยเซฟ​ได้​ขาย​ที่​นา​ของ​เขา และ​นำ​เงิน​ที่​ได้​นั้น​มา​ให้​กับ​พวก​ศิษย์เอก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อานาเนีย​กับ​ภรรยา​ชื่อ​สัปฟีรา ได้​ขาย​ที่ดิน​ของ​ตน​ผืน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="2">แต่​เขา​แอบ​เก็บ​เงิน​เอา​ไว้​บาง​ส่วน และ​ภรรยา​ของ​เขา​ก็​เห็น​ด้วย จาก​นั้น​เขา​จึง​นำ​เงิน​ส่วน​ที่​เหลือ​มา​ให้​กับ​พวก​ศิษย์เอก</verse>
				<verse number="3">เปโตร​ต่อว่า​อานาเนีย​ว่า “ทำไม​คุณ​ถึง​ยอม​ให้​ซาตาน​ครอบงำ​จิตใจ​คุณ​จน​โกหก​ต่อ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​เก็บ​เงิน​ส่วน​หนึ่ง​ที่​ได้​จาก​การ​ขาย​ที่ดิน​เอา​ไว้​เอง</verse>
				<verse number="4">ที่ดิน​ผืน​นั้น​ก็​เป็น​ของ​คุณ​อยู่​แล้ว​ก่อน​ที่​คุณ​จะ​ขาย​ไม่​ใช่​หรือ และ​หลังจาก​ที่​ขาย​แล้ว เงิน​นั้น​ก็​ยัง​อยู่​ใน​อำนาจ​ของ​คุณ​ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​ทำไม​คุณ​ถึง​คิด​ทำ​อย่างนี้ คุณ​กำลัง​โกหก​พระเจ้า ไม่​ได้​โกหก​พวก​เรา​หรอก”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​อานาเนีย​ได้ยิน​อย่างนี้​ก็​ล้ม​ลง​ขาดใจ​ตาย คน​ที่​ได้ยิน​เรื่องนี้​ต่าง​ก็​ตกใจ​กลัว​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="6">ชาย​หนุ่ม​หลาย​คน​มา​ห่อ​ศพ​ของ​อานาเนีย​แล้ว​หาม​ออก​ไป​ฝัง</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​นั้น​อีก​ประมาณ​สาม​ชั่วโมง ภรรยา​ของ​อานาเนีย​ซึ่ง​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​ก็​เดิน​เข้า​มา</verse>
				<verse number="8">เปโตร​ถาม​เธอ​ว่า “บอก​หน่อย​ว่า คุณ​ขาย​ที่ดิน​ได้​เงิน​เท่านี้​หรือ” สัปฟีรา​ตอบ​ว่า “ใช่​แล้ว​ค่ะ”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​เปโตร​ก็​ต่อว่า​เธอ​ว่า “ทำไม​คุณ​สอง​คน​ถึง​ได้​สมคบ​กัน​ลองดี​กับ​พระวิญญาณ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ดู​นั่น​สิ คน​พวก​นั้น​ที่​ไป​ฝัง​ศพ​สามี​คุณ ได้​มา​อยู่​ที่​หน้า​ประตู​แล้ว และ​พวก​เขา​จะ​หาม​ศพ​ของ​คุณ​ออก​ไป​ด้วย​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="10">สัปฟีรา​ก็​ล้ม​ลง​ตรง​เท้า​ของ​เปโตร แล้ว​ขาดใจ​ตาย​ทันที เมื่อ​ชาย​หนุ่ม​พวก​นั้น​เดิน​เข้า​มา ก็​เห็น​ว่า​เธอ​ตาย​แล้ว พวก​เขา​จึง​หาม​ศพ​ของ​เธอ​ออก​ไป​ฝัง​ไว้​ข้างๆ​สามี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า และ​ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่องนี้ ต่าง​ก็​เกิด​ความ​เกรง​กลัว​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="12">พวก​ศิษย์​เอก​ได้​ทำ​การ​อัศจรรย์ และ​ปาฏิหาริย์​หลาย​อย่าง​ใน​หมู่​ประชาชน และ​พวก​คน​ที่​เชื่อ​ก็​มา​ประชุม​กัน​ที่​ระเบียง​ซาโลมอน​อยู่​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="13">คน​อื่นๆ​ไม่​กล้า​ที่​จะ​ไป​รวม​กลุ่ม​กับ​พวก​เขา แต่​ก็​เคารพ​นับถือ​พวก​เขา​มาก</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ได้​เพิ่ม​จำนวน​คน​ที่​เชื่อ​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง ให้​มา​เป็น​คน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ประชาชน​ต่าง​ก็​นำ​คน​เจ็บป่วย​มา​วาง​บน​แคร่​หรือ​เสื่อ​แล้ว​นำ​ไป​ไว้​ข้าง​ถนน เพื่อ​ว่า​เวลา​ที่​เปโตร​เดิน​ผ่าน​ไป อย่าง​น้อย​เงา​ของ​ท่าน​อาจ​จะ​ได้​ทอด​ลง​มา​บน​ตัว​ของ​พวก​เขา​บ้าง</verse>
				<verse number="16">มี​ฝูงชน​ที่​มา​จาก​ชาน​เมือง​รอบๆ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย พวก​เขา​ต่าง​ก็​พา​คน​ป่วย​และ​คน​ที่​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน​จาก​ผีร้าย​เข้า​สิง​มา ซึ่ง​พวกนี้​ก็​ได้รับ​การ​รักษา​ให้​หาย​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​และ​พรรคพวก​ของ​เขา​ทุก​คน ซึ่ง​เป็น​กลุ่ม​สะดูสี ก็​โกรธ​แค้น และ​อิจฉา</verse>
				<verse number="18">พวก​เขา​จึง​จับกุม​พวก​ศิษย์​เอก​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก</verse>
				<verse number="19">แต่​ใน​คืน​นั้น​เอง ทูตสวรรค์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​มา​เปิด​ประตู​คุก แล้ว​พา​พวก​ศิษย์เอก​ออก​ไป ทูตสวรรค์​สั่ง​ว่า</verse>
				<verse number="20">“ให้​ไป​ยืน​อยู่​ใน​วิหาร พูด​กับ​ประชาชน​ถึง​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกี่ยวกับ​ชีวิต​ใหม่นี้”</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​พวก​ศิษย์เอก​ได้ยิน​อย่าง​นั้น พอ​รุ่งเช้า​พวก​เขา​ก็​เข้า​ไป​ใน​วิหาร และ​เริ่ม​สั่งสอน​ประชาชน เมื่อ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​และ​พรรคพวก​ของ​เขา​มา​ถึง​วิหาร ก็​เรียก​ประชุม​สมาชิก​สภา รวม​ทั้ง​สมาชิก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​อิสราเอล​ทั้งหมด และ​ใช้​เจ้าหน้าที่​ไป​คุม​ตัว​พวก​ศิษย์​เอก​ออก​มา​จาก​คุก</verse>
				<verse number="22">แต่​เมื่อ​เจ้าหน้าที่​ไป​ถึง​คุก กลับ​ไม่​พบ​พวก​ศิษย์​เอก​อยู่​ใน​นั้น พวก​เขา​กลับ​มา​รายงาน​ว่า</verse>
				<verse number="23">“พวก​เรา​เห็น​คุก​ปิด​ใส่​กุญแจ​แน่น​หนา และ​ยาม​ก็​ยัง​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู แต่​เมื่อ​เปิด​ประตู​เข้า​ไป​ก็​ไม่​เห็น​มี​ใคร​อยู่​ใน​นั้น​เลย”</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​หัวหน้า​ยาม​ที่​เฝ้า​วิหาร และ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​ได้ยิน ก็​งุนงง​และ​สงสัย​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">จาก​นั้น​มี​คน​เข้า​มา​รายงาน​ว่า “พวก​คน​ที่​ท่าน​จับ​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก​นั้น ตอนนี้​กำลัง​ยืน​สั่งสอน​ประชาชน​อยู่​ใน​วิหาร”</verse>
				<verse number="26">จาก​นั้น​หัวหน้า​ยาม​กับ​เจ้าหน้าที่​ก็​ออก​ไป​นำ​ตัว​พวก​ศิษย์เอก​กลับ​มา แต่​ไม่​ได้​ใช้​กำลัง​บังคับ เพราะ​กลัว​ประชาชน​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​พวก​เขา</verse>
				<verse number="27">พวก​เขา​นำ​ตัว​พวก​ศิษย์เอก​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​สภา แล้ว​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ก็​ถาม​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="28">“พวก​เรา​สั่ง​ห้าม​อย่าง​เด็ดขาด​แล้ว​ไม่​ให้​พูด​ถึง​เยซู​เวลา​ที่​สั่งสอน แต่​พวก​แก​ก็​ยัง​เผยแพร่​คำ​สอนนี้​ไป​ทั่ว​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้ว​ยัง​โทษ​พวก​เรา​ว่า​ทำให้​มัน​ต้อง​ตาย​อีก​ด้วย”</verse>
				<verse number="29">เปโตร​และ​พวก​ศิษย์เอก​คน​อื่นๆ​ก็​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ต้อง​เชื่อฟัง​พระเจ้า​มาก​กว่า​เชื่อฟัง​มนุษย์</verse>
				<verse number="30">พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​เรา​ทำ​ให้​พระเยซู คน​ที่​ท่าน​ได้​ตรึง​ที่​ไม้​กางเขน​นั้น​ฟื้น​ขึ้น​มา​อีก</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า​ได้​ยก​พระเยซู​ไว้​ให้​อยู่​ที่​ด้าน​ขวา​ของ​พระองค์ ใน​ฐานะ​เจ้าฟ้าชาย​และ​ผู้ช่วย​ให้​รอด เพื่อ​ที่​ชนชาติ​อิสราเอล​จะ​ได้​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​เสียใหม่ และ​ได้รับ​การ​ยกโทษ​จาก​ความ​ผิด​บาป​ของ​เขา​ผ่าน​ทาง​พระเยซู</verse>
				<verse number="32">พวก​เรา​เป็น​พยาน​ใน​เรื่องนี้ และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​เชื่อฟัง​พระองค์​ก็​เป็น​พยาน​ด้วย​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พวก​สมาชิก​ใน​สภา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​โกรธ​แค้น​มาก และ​ต้อง​การ​ฆ่า​ศิษย์เอก​พวกนี้</verse>
				<verse number="34">แต่​มี​สมาชิก​สภา​คน​หนึ่ง เป็น​ฟาริสี ชื่อ​กามาลิเอล และ​เป็น​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ เป็น​คน​ที่​ประชาชน​ทุกคน​ให้​ความ​เคารพ​นับถือ ได้​ลุก​ขึ้น​ยืน​และ​สั่ง​ให้​พา​พวก​ศิษย์เอก​ออก​ไป​ข้าง​นอก​สักครู่​หนึ่ง</verse>
				<verse number="35">แล้ว​เขา​ก็​พูด​ว่า “ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย ระวัง​ให้​ดี​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​จะ​ทำ​กับ​ชาย​พวกนี้</verse>
				<verse number="36">จำ​ได้​ไหม ตอน​ที่​มี​คน​ชื่อ​ธุดาส​โผล่​มา แล้ว​อ้าง​ว่า​ตนเอง​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่ มี​คน​ติดตาม​เขา​ประมาณ​สี่ร้อย​คน เมื่อ​เขา​ถูก​ฆ่า พวก​ศิษย์​ของ​เขา​ก็​กระจัด​กระจาย​ไป​โดย​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="37">หลังจาก​ธุดาส​แล้ว​ก็​มี​ยูดาส​ชาว​กาลิลี​โผล่​มา​อีก ใน​ช่วง​เวลา​ที่​ทำ​สำมะโน​ครัว เขา​ได้​ชักจูง​ผู้คน​ให้​ติดตาม​เขา​ไป แต่​เขา​ก็​ถูก​ฆ่า​ตาย​ด้วย แล้ว​พวก​ศิษย์​ของ​เขา​ก็​กระจัด​กระจาย​กัน​ไป</verse>
				<verse number="38">ใน​ครั้งนี้​ก็​เหมือน​กัน ผม​ขอ​บอก​ให้​พวก​คุณ​อยู่​ห่าง​จาก​คน​พวกนี้ อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​พวก​เขา​เลย เพราะ​ถ้า​แผนการ​หรือ​งานนี้​ของ​พวก​เขา​มา​จาก​มนุษย์ มัน​ก็​จะ​ล้มเหลว​ไป​เอง</verse>
				<verse number="39">แต่​ถ้า​แผนการนี้​มา​จาก​พระเจ้า​แล้ว​ละ​ก็ คุณ​ไม่​มี​ทาง​หยุดยั้ง​ได้​หรอก และ​คุณ​ก็​จะ​พบ​ว่า​ตัวเอง​กำลัง​ต่อสู้​อยู่​กับ​พระเจ้า” พวก​เขา​ก็​ยอม​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​กามาลิเอล</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​จึง​เรียก​พวก​ศิษย์เอก​เข้า​มา​แล้ว​เฆี่ยน​ตี สั่ง​ไม่​ให้​พูด​เรื่อง​ของ​พระเยซู​อีก แล้ว​จึง​ปล่อย​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="41">พวก​ศิษย์เอก​ออก​จาก​สภา​มา​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี เพราะ​ถือ​ว่า​การ​ที่​พวก​เขา​ได้รับ​ความ​อับอาย​จาก​การ​พูด​เรื่อง​ของ​พระเยซู​นั้น เป็น​เรื่อง​ที่​พระเจ้า​ให้​เกียรติ</verse>
				<verse number="42">และ​พวก​ศิษย์เอก​ก็​ไม่​เคย​หยุด​สั่งสอน​และ​ประกาศ​ข่าว​ดี​ว่า​พระเยซู​คือ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ ใน​วิหาร​และ​ตาม​บ้าน​เรือน​ของ​ผู้คน​ทุกๆ​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​เวลา​นั้น​เมื่อ​ศิษย์​ของ​พระเยซู​เพิ่ม​มาก​ขึ้น​ก็​มี​เสียง​บ่น​จาก​คน​ยิว​ที่​พูด​ภาษา​กรีก ที่​ต่อว่า​คน​ยิว​ที่​พูด​ภาษา​อารเมค เพราะ​พวก​แม่ม่าย​ที่​พูด​ภาษา​กรีก​ถูก​มอง​ข้าม​ไป​ใน​เรื่อง​การ​แจก​อาหาร​ที่​มี​อยู่​ทุกๆ​วัน</verse>
				<verse number="2">ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน​จึง​เรียก​ศิษย์​ทั้งหมด​มา​รวม​กัน​และ​พูด​ว่า “ไม่​ถูกต้อง​แน่ ถ้า​พวก​เรา​จะ​มัว​แต่​ไป​แจก​อาหาร​กัน​อยู่ จน​ละเลย​งาน​การ​สั่งสอน​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ไป</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​พี่น้อง​ทั้งหลาย ช่วย​เลือก​คน​ใน​กลุ่ม​พวก​คุณ​มา​สัก​เจ็ด​คน ที่​มี​ชื่อ​เสียง​ดี เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ และ​เฉลียว​ฉลาด แล้ว​เรา​จะ​ได้​ตั้ง​ให้​พวก​เขา​ดูแล​งาน​ด้านนี้</verse>
				<verse number="4">ส่วน​เรา​ก็​จะ​ได้​ทุ่มเท​ตัวเอง​ให้​กับ​การ​อธิษฐาน และ​การ​สั่งสอน​พระคำ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="5">ทุก​คน​พอใจ​กับ​ข้อ​เสนอนี้ จึง​เลือก​สเทเฟน (ชาย​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ความเชื่อ และ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์) กับ​ฟีลิป โปรโครัส นิคาโนร์ ทิโมน ปารเมนัส​และ​นิโคเลาส์​ชาว​เมือง​อันทิโอก ซึ่ง​ก่อน​หน้า​นี้​เปลี่ยน​มา​นับถือ​ศาสนายิว</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​เสนอ​คน​ทั้ง​เจ็ด​ต่อ​พวก​ศิษย์เอก แล้ว​พวก​ศิษย์​เอก​ก็​ได้​อธิษฐาน​และ​วางมือ​บน​คน​ทั้ง​เจ็ด</verse>
				<verse number="7">พระคำ​ของ​พระเจ้า​ก็​แพร่​กระจาย​ไป และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​มี​ศิษย์​ของ​พระเยซู​เพิ่ม​ขึ้น​เป็น​จำนวน​มาก นอก​จากนี้​ก็​ยัง​มี​นักบวช​หลาย​คน​ที่​มา​ไว้วางใจ​และ​เชื่อฟัง​คำ​สอนนี้​ด้วย</verse>
				<verse number="8">สเทเฟน คน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า ทำ​สิ่ง​มหัศจรรย์​และ​ปาฏิหาริย์​มากมาย​ต่อหน้า​ประชาชน</verse>
				<verse number="9">แต่​มี​บางคน​ที่​มา​จาก​ที่​ประชุม​ชาวยิว​ที่​เป็น​อิสระ​จาก​การ​เป็น​ทาส​แล้ว (เป็น​ชื่อ​ที่​เขา​เรียก​กัน) พวก​เขา​เป็น​พวก​ยิว​ที่​มา​จาก​เมือง​ไซรีน เมือง​อเล็กซานเดรีย แคว้น​ซิลีเซีย และ​เอเชีย​ได้​มา​โต้เถียง​กับ​สเทเฟน</verse>
				<verse number="10">แต่​พวก​เขา​เถียง​สู้​สเทเฟน​ไม่​ได้ เพราะ​สเทเฟน​พูด​ด้วย​สติปัญญา​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​พวกเขา​จึง​ติด​สินบน​ชาย​บางคน​ให้​พูด​ว่า “เรา​ได้ยิน​ชาย​คนนี้​พูด​ดูหมิ่น​โมเสส​และ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">พวกนี้​ยุยง​ให้​ประชาชน ผู้นำ​อาวุโส​และ​ครู​สอน​กฎปฏิบัติ จับ​สเทเฟน​และ​เอา​ตัว​ไป​ที่​สภา</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​นำ​พยาน​เท็จ​มา​ปรักปรำ​ว่า “ชาย​คนนี้​พูด​ต่อต้าน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แห่งนี้ และ​ต่อต้าน​กฎ​ปฏิบัติ​ตลอด​เวลา​ไม่​เคย​หยุด​เลย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พวก​เรา​ได้ยิน​เขา​พูด​ว่า เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​จะ​ทำลาย​สถานที่​แห่งนี้​และ​จะ​เปลี่ยน​แปลง​ธรรมเนียม​ปฏิบัติ​ที่​โมเสส​ให้​กับ​เรา​ไว้”</verse>
				<verse number="15">ทุก​คน​ที่​นั่ง​อยู่​ใน​สภา​ต่าง​จ้อง​ไป​ที่​สเทเฟน และ​เห็น​ว่า​ใบหน้า​ของ​เขา​ดู​เหมือน​ใบหน้า​ของ​ทูตสวรรค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ถาม​สเทเฟน​ว่า “เป็น​จริง​อย่าง​ที่​เขา​พูด​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="2">เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ท่าน​ผู้​อาวุโส​ทั้งหลาย และ​พวก​พี่น้อง ฟัง​ผม​ก่อน พระเจ้า​ผู้ยิ่งใหญ่​ได้​ปรากฏ​ตัว​ต่อ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ตอน​ที่​ท่าน​ยัง​อยู่​ที่​เมโสโปเตเมีย ก่อน​ที่​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​ฮาราน</verse>
				<verse number="3">พระองค์​ได้​พูด​กับ​อับราฮัม​ว่า ‘ออก​จาก​ประเทศ​และ​พาญาติ​พี่​น้อง​ของ​เจ้า​ไป​ยัง​ดินแดน​ที่​เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​ได้​เห็น’</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​อับราฮัม​จึง​ออก​จาก​ดินแดน​ของ​ชาว​เคลเดีย​และ​มา​ตั้ง​ถิ่นฐาน​อยู่​ใน​เมือง​ฮาราน หลัง​จาก​ที่​พ่อ​ของ​อับราฮัม​ตาย พระเจ้า​ก็​ให้​เขา​ออก​จาก​ที่​นั่น มา​ยัง​ดินแดน​ที่​พวก​ท่าน​อาศัย​อยู่​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="5">ใน​ตอน​นั้น​พระเจ้า​ไม่​ได้​ให้​อับราฮัม​ครอบ​ครอง​ที่ดิน​ตรงนี้​แม้แต่​ฝ่าเท้า​เดียว แต่​พระองค์​สัญญา​ที่​จะ​ให้​แผ่นดิน​ทั้งหมดนี้​กับ​เขา​และ​ลูก​หลาน​ของ​เขา ทั้งๆ​ที่​ตอน​นั้น​อับราฮัม​ยัง​ไม่​มี​ลูก​เลย</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​พูด​กับ​เขา​ว่า ‘ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​จะ​เป็น​คน​แปลก​หน้า​ใน​ดินแดน​ต่างด้าว ผู้คน​ที่​นั่น​จะ​บังคับ​พวก​เขา​ให้​เป็น​ทาส และ​จะ​ทำ​ต่อ​ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​อย่าง​เลว​ร้าย​เป็น​เวลา​สี่ร้อย​ปี</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​จะ​ลงโทษ​ชนชาติ​นั้น ที่​ทำ​ให้​ลูก​หลาน​ของ​เจ้า​ต้อง​ตก​เป็น​ทาส’ พระเจ้า​ยัง​บอก​อีก​ว่า ‘หลังจาก​นั้น​พวก​เขา​จะ​ออก​จาก​ดินแดน​แห่ง​นั้น และ​มา​กราบ​ไหว้​บูชา​เรา​ใน​สถานที่​แห่งนี้’</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ได้​ทำ​ข้อตกลง​กับ​อับราฮัม การ​ขลิบ​เป็น​เครื่อง​หมาย​ของ​ข้อ​ตกลงนี้ แล้ว​อับราฮัม​มี​ลูก​ชื่อ​อิสอัค พอ​อิสอัค​เกิด​ได้​แปด​วัน อับราฮัม​ก็​ขลิบ​ให้​กับ​เขา ต่อมา​อิสอัค มี​ลูก​คือ​ยาโคบ และ​ยาโคบ​ก็​มี​ลูก​สิบสอง​คน ที่​เป็น​ต้น​ตระกูล​ต่างๆ​ของ​เรา​นั่น​เอง</verse>
				<verse number="9">ต้น​ตระกูล​พวกนี้ ต่าง​ก็​อิจฉา​โยเซฟ​น้อง​ชาย​ของ​ตน จึง​ขาย​โยเซฟ​ให้​ไป​เป็น​ทาส​ใน​อียิปต์ แต่​พระเจ้า​อยู่​กับ​โยเซฟ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ช่วย​ให้​โยเซฟ​พ้น​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ทุก​อย่าง พระเจ้า​ทำ​ให้​โยเซฟ​เฉลียว​ฉลาด และ​ทำ​ให้​ฟาโรห์​กษัตริย์​ของ​อียิปต์​ชอบ​โยเซฟ ถึง​กับ​แต่งตั้ง​ให้​เขา​เป็น​ผู้ปกครอง​ดูแล​ทั่ว​ทั้ง​อียิปต์ รวม​ทั้ง​ทุก​อย่าง​ใน​วัง​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ต่อมา​ทั่ว​อียิปต์​และ​คานาอัน​เกิด​ความ​อด​อยาก ทำ​ให้​เดือด​ร้อน​อย่าง​หนัก บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไม่​มี​อาหาร​กิน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ยาโคบ​ได้ยิน​ว่า​มี​ข้าว​ใน​อียิปต์ ก็​ส่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไป​ที่​นั่น นี่​เป็น​เที่ยว​แรก</verse>
				<verse number="13">ใน​เที่ยว​ที่​สอง โยเซฟ​เปิดเผย​ตัวเอง​ให้​พี่น้อง​ของ​เขา​รู้ และ​ฟาโรห์​ก็​ได้​รู้จัก​ครอบครัว​ของ​โยเซฟ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">โยเซฟ​ส่ง​คน​ไป​เชิญ​ยาโคบ​พ่อ​ของ​เขา และ​ญาติ​พี่น้อง​ของ​เขา​รวม​ทั้งหมด​เจ็ดสิบห้า​คน​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">จาก​นั้น​ยาโคบ​ก็​ย้าย​ไป​อยู่​ที่​อียิปต์ และ​ที่​นั่น​เอง ยาโคบ​และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ตาย​ลง</verse>
				<verse number="16">ศพ​ของ​พวก​เขา​ถูก​นำ​กลับ​ไป​ที่​เมือง​เชเคม และ​ถูก​ฝัง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ​ที่​อับราฮัม​ใช้​เงิน​ก้อน​หนึ่ง​ซื้อ​มา​จาก​พวก​ลูกชาย​ของ​ฮาโมร์​ใน​เชเคม</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ให้​ไว้​กับ​อับราฮัม​จะ​เป็น​จริง จำนวน​คน​ของ​เรา​ก็​ได้​เพิ่ม​ขึ้น​อย่าง​มหาศาล​ใน​อียิปต์</verse>
				<verse number="18">ใน​ตอน​นั้น​มี​กษัตริย์​องค์​อื่น​ที่​ไม่​เคย​รู้​เรื่อง​เกี่ยวกับ​โยเซฟ​ขึ้น​ปกครอง​แผ่นดิน​อียิปต์</verse>
				<verse number="19">เขา​เจ้าเล่ห์​หลอกลวง​คน​ของ​เรา และ​ทารุณ​โหดร้าย​ต่อ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ด้วย​การ​บังคับ​ให้​เอา​ทารก​น้อย​ของ​พวกเขา​ไป​ทิ้ง​ข้าง​นอก​ให้​ตาย</verse>
				<verse number="20">โมเสส​เกิด​มา​ใน​ช่วง​นั้น เขา​เป็น​เด็ก​ที่​พิเศษ​มาก เขา​ได้รับ​การ​เลี้ยงดู​อยู่​ใน​บ้าน​พ่อ​ของ​เขา​จน​อายุ​ครบ​สาม​เดือน</verse>
				<verse number="21">แล้ว​ก็​ถูก​นำ​ไป​ทิ้ง​ข้าง​นอก ลูกสาว​ของ​ฟาโรห์​เก็บ​เขา​ได้ และ​เอา​ไป​เลี้ยง​เป็น​ลูก</verse>
				<verse number="22">โมเสส​จึง​ได้รับ​การ​สั่งสอน​วิชา​ความรู้​ทั้งหมด​ของ​ชาว​อียิปต์ และ​เขา​ก็​เป็น​คน​ที่​เก่งกาจ​มาก​ทั้ง​ใน​ด้าน​คำ​พูด​และ​การ​กระทำ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​โมเสส​มี​อายุ​ได้​สี่สิบ​ปี เขา​ตัดสิน​ใจ​ไป​เยี่ยม​เยียน​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​ของ​เขา</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​เขา​เห็น​ชาว​อิสราเอล​คน​หนึ่ง​ถูก​ชาว​อียิปต์​คน​หนึ่ง​รังแก เขา​ก็​เข้า​ไป​ช่วย​และ​ได้​ฆ่า​ชาย​ชาว​อียิปต์​คน​นั้น​เป็น​การ​แก้แค้น</verse>
				<verse number="25">โมเสส​คิด​ว่า​พี่น้อง​ชาว​อิสราเอล​คง​รู้​แล้ว​ว่า​พระเจ้า​จะ​ใช้​เขา​มา​ปลดปล่อย​ให้​พวก​เขา​เป็น​อิสระ แต่​กลาย​เป็น​ว่า​ชาว​อิสราเอล​ไม่​รู้​เรื่อง​เลย</verse>
				<verse number="26">พอ​วันรุ่งขึ้น​โมเสส​ผ่าน​มา​เห็น​ชาว​อิสราเอล​สอง​คน​กำลัง​ทะเลาะ​กัน เขา​พยายาม​เข้า​ไป​ไกล่เกลี่ย​ให้​คืน​ดี​กัน โดย​พูด​ว่า ‘นี่ คุณ​เป็น​พี่น้อง​กัน ทำไม​ถึง​ทำร้าย​กัน​ล่ะ’</verse>
				<verse number="27">แต่​ชาย​คน​ที่​ทำร้าย​เพื่อน​บ้าน​ของ​ตน​ได้​ผลัก​โมเสส​ออก​ไป แล้ว​พูด​ว่า ‘ใคร​ตั้ง​ให้​แก​เป็น​ผู้ปกครอง​และ​ผู้ตัดสิน​เรา</verse>
				<verse number="28">แก​จะ​ฆ่า​เรา​เหมือน​ที่​ฆ่า​คน​อียิปต์​เมื่อวานนี้​หรือ’</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​โมเสส​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​หนี​ไป​อาศัย​อยู่​ใน​ดินแดน​มีเดียน​ใน​ฐานะ​คน​ต่าง​ชาติ และ​เขา​ก็​มี​ลูกชาย​สอง​คน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="30">สี่สิบ​ปี​ผ่าน​ไป ทูตสวรรค์​มา​ปรากฏ​ให้​โมเสส​เห็น​ใน​เปลว​ไฟ​ที่​ลุก​อยู่​ใน​พุ่มไม้​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ใกล้​ภูเขา​ซีนาย</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​โมเสส​เห็น​ก็​แทบ​ไม่​เชื่อ​สายตา​ตัวเอง เมื่อ​เขา​เดิน​เข้า​ไป​ใกล้ๆ​เพื่อ​จะ​ได้​เห็น​ชัดๆ​ก็​ได้ยิน​เสียง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="32">‘เรา​คือ​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​เจ้า พระเจ้า​ของ​อับราฮัม อิสอัค และ​ยาโคบ’ โมเสส​กลัว​จน​ตัว​สั่น​ไม่​กล้า​มอง​ที่​พุ่มไม้</verse>
				<verse number="33">แล้ว​องค์​เจ้า​ชีวิต พูด​กับ​โมเสส​อีก​ว่า ‘ถอด​รองเท้า เพราะ​ที่​ที่​เจ้า​ยืน​อยู่นี้​เป็น​พื้นที่​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="34">เรา​ได้​เห็น​ชาว​อียิปต์​ข่มเหง​ประชาชน​ของ​เรา และ​ได้ยิน​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ​ของ​พวก​เขา เรา​จึง​ลง​มา​เพื่อ​ปลดปล่อย​ให้​พวก​เขา​เป็น​อิสระ มา​สิ เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​อียิปต์’</verse>
				<verse number="35">โมเสส​คนนี้​แหละ​ที่​ถูก​ชาว​อิสราเอล​พูด​ตอก​หน้า​มา​ว่า ‘ใคร​ตั้ง​แก​ให้​เป็น​ผู้ปกครอง​และ​ผู้ตัดสิน​เรา’ เขา​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​ส่ง​มา​ให้​เป็น​ผู้ปกครอง​และ​ผู้ช่วย​ชีวิต​ชาว​อิสราเอล โดย​พระเจ้า​ได้​พูด​ผ่าน​ทาง​ทูตสวรรค์​ที่​ได้​มา​ปรากฏ​ให้​เขา​เห็น​ใน​พุ่มไม้​ไฟ</verse>
				<verse number="36">โมเสส​คือ​คน​ที่​นำ​ชาว​อิสราเอล​ออก​มา เขา​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​และ​ปาฏิหาริย์​ต่างๆ​ใน​ดิน​แดน​อียิปต์​ที่​ทะเล​แดง และ​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​เป็น​เวลา​ถึง​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="37">เขา​คือ​โมเสส​คน​นั้น​ที่​พูด​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า ‘พระเจ้า​จะ​ส่ง​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​เหมือน​อย่าง​ผม​ให้​กับ​ท่าน​ทั้งหลาย ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คนนี้​จะ​มา​จาก​ท่าม​กลาง​พี่​น้อง​ของ​ท่าน’</verse>
				<verse number="38">เขา​คือ​โมเสส​คน​นั้น​ที่​อยู่​กับ​หมู่​ชน​ชาว​อิสราเอล​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง เขา​อยู่​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​และ​อยู่​กับ​ทูตสวรรค์​ที่​พูด​กับ​เขา​บน​ภูเขา​ซีนาย เขา​เป็น​คน​รับ​ถ้อยคำ​แห่ง​ชีวิต​ของ​พระเจ้า​มา​ให้​เรา</verse>
				<verse number="39">แต่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​เขา และ​ไม่​ยอมรับ​เขา ใน​จิตใจ​บรรพบุรุษ​เรา​คิด​แต่​จะ​กลับ​ไป​อียิปต์</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​พูด​กับ​อาโรน​ว่า ‘ช่วย​สร้าง​พวก​เทพเจ้า​ให้​มา​นำทาง​เรา​ด้วย เพราะ​ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​โมเสส​คน​ที่​นำ​เรา​ออก​มา​จาก​อียิปต์’</verse>
				<verse number="41">ใน​เวลา​นั้น​พวก​เขา​ปั้น​รูป​ลูก​วัว​ขึ้น​มา และ​เซ่น​ไหว้​รูปปั้น​นั้น พวก​เขา​เฉลิม​ฉลอง​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ปั้น​ขึ้น​มา​กับ​มือ</verse>
				<verse number="42">แต่​พระเจ้า​หัน​หน้า​หนี​พวก​เขา และ​พระองค์​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​กราบ​ไหว้​หมู่​ดาว​ใน​ท้องฟ้า​ตาม​ที่​มี​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​ของ​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ว่า ‘ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหลาย สัตว์​ที่​พวก​เจ้า​ฆ่า​แล้ว​เอา​มา​บูชายัญ​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​เป็น​เวลา​ถึง​สี่สิบ​ปี​นั้น พวก​เจ้า​ไม่​ได้​บูชา​ให้​กับ​เรา​หรอก</verse>
				<verse number="43">พวก​เจ้า​แบก​เต็นท์​ของ​พระโมเลค และ​เอา​ดวง​ดาว​ของ​เทพเจ้า​เรฟาน​ของ​พวก​เจ้า​มา​ด้วย ของ​พวกนี้​เป็น​รูป​บูชา​ที่​พวก​เจ้า​ทำ​ขึ้น​มา​กราบ​ไหว้ ดังนั้น​เรา​จะ​ส่ง​พวก​เจ้า​ให้​ไป​เป็น​เชลย​ไกล​พ้น​เมือง​บาบิโลน​ไป​อีก’</verse>
				<verse number="44">บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​มี​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​อยู่​ด้วย ซึ่ง​เป็น​เต็นท์​ที่​พระเจ้า​บอก​ให้​โมเสส​ทำ​ขึ้น​ตาม​แบบ​ที่​พระองค์​แสดง​ให้​เขา​เห็น</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​เต็นท์​มา ก็​นำเข้า​ไป​ไว้​ใน​ดินแดน​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​ยึดครอง​มา​จาก​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​พระเจ้า​ได้​ขับไล่​ออก​ไป​ต่อหน้า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​โดย​การ​นำ​ของ​โยชูวา และ​เต็นท์นี้​ก็​ได้​อยู่​ที่​นั่น​เรื่อย​มา​จน​ถึง​สมัย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="46">พระเจ้า​ชอบ​ใจ​ดาวิด​มาก ดาวิด​ขอ​สร้าง​บ้าน​ให้​กับ​พระเจ้า​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="47">แต่​กลับ​กลาย​เป็น​ซาโลมอน​ที่​สร้าง​บ้าน​ให้​พระองค์</verse>
				<verse number="48">อย่างไร​ก็​ตาม องค์​ผู้สูงสุด​ไม่​ได้​อยู่​ใน​บ้าน​ที่​สร้าง​ด้วย​มือ​ของ​มนุษย์​หรอก เหมือน​กับ​ที่​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า พูด​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="49">‘สวรรค์​เป็น​บัลลังก์​ของ​เรา และ​โลก​คือ​แท่น​รองเท้า​ของ​เรา องค์​เจ้า​ชีวิต​ถาม​ว่า แล้ว​พวก​เจ้า​จะ​สร้าง​บ้าน​แบบ​ไหน​ให้​กับ​เรา​ล่ะ หรือ​จะ​ให้​เรา​พักผ่อน​ที่​ไหน​ล่ะ</verse>
				<verse number="50">	ไม่​ใช่​มือ​เรา​หรอก​หรือ​ที่​สร้าง​สรรพ​สิ่ง​เหล่านี้​ขึ้น​มา’</verse>
				<verse number="51">พวก​คุณ​หัวแข็ง ใจแข็ง​กระด้าง​และ​ดื้อดึง พวก​คุณ​ได้​แต่​ต่อต้าน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เหมือน​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="52">มี​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​คน​ไหน​บ้าง ที่​บรรพบุรุษ​ของ​คุณ​ไม่​ได้​ข่มเหง พวก​เขา​ฆ่า​แม้​กระทั่ง​คน​พวก​นั้น​ที่​นาน​มา​แล้ว​ได้​ประกาศ​ถึง​การ​มา​ของ​องค์​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ตอนนี้​พวก​คุณ​ก็​ได้​ทรยศ​และ​ฆ่า​พระองค์​แล้ว</verse>
				<verse number="53">พวก​คุณ​นั่น​แหละ เป็น​พวก​ที่​ได้รับ​กฎปฏิบัติ​ที่​พวก​ทูตสวรรค์​นำ​มา แต่​พวก​คุณ​ก็​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​กฎ​นั้น”</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ผู้นำ​ชาว​ยิว​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ต่าง​ก็​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็น​ไฟ พวก​เขา​แยก​เขี้ยว​ยิง​ฟัน​เข้า​ใส่​สเทเฟน</verse>
				<verse number="55">แต่​สเทเฟน​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ เขา​มอง​ขึ้น​บน​ท้องฟ้า และ​ได้​เห็น​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า และ​เห็น​พระเยซู​ยืน​อยู่​ด้าน​ขวา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="56">เขา​จึง​พูด​ขึ้น​ว่า “ดู​นั่น​สิ ผม​เห็น​สวรรค์​เปิด และ​บุตร​มนุษย์​ยืน​อยู่​ด้าน​ขวา​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="57">ขณะ​เดียว​กัน พวก​นั้น​ก็​แหก​ปาก​ร้อง​ตะโกน เอา​มือ​อุด​หู และ​ต่าง​วิ่ง​กรู​กัน​เข้า​ใส่​สเทเฟน</verse>
				<verse number="58">พวก​เขา​ลาก​สเทเฟน​ออก​นอก​เมือง​และ​เอา​หิน​ขว้าง​เขา พวก​ที่​พูด​ปรักปรำ​ใส่ร้าย​เขา​ต่าง​ก็​ทิ้ง​เสื้อคลุม​ของ​ตน​ไว้​ที่​เท้า​ของ​ชาย​หนุ่ม​ที่​ชื่อ​เซาโล</verse>
				<verse number="59">จาก​นั้น​พวก​เขา​ได้​เอา​ก้อน​หิน​ขว้าง​สเทเฟน ที่​กำลัง​อธิษฐาน​ว่า “พระเยซูเจ้า รับ​จิต​วิญญาณ​ของ​ข้าพเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="60">แล้ว​เขา​ก็​คุกเข่า ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต อย่า​ถือ​โทษ​ที่​พวก​เขา​ทำ​บาป​ครั้งนี้​เลย” พอ​อธิษฐาน​จบ สเทเฟน​ก็​ตาย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เซาโล​ก็​เห็น​ด้วย​กับ​การ​ฆ่า​สเทเฟน ใน​ช่วง​เวลา​นั้น​การ​ข่มเหง​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ครั้ง​ยิ่งใหญ่​เริ่มต้น​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม เหล่า​ผู้เชื่อ​ทั้งหมด ยกเว้น​พวก​ศิษย์​เอก ต่าง​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย และ​แคว้น​สะมาเรีย</verse>
				<verse number="2">มี​ชาย​บางคน​ที่​ยำเกรง​พระเจ้า​จัดการ​ฝังศพ​ของ​สเทเฟน และ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ถึง​เขา​อย่าง​น่า​เวทนา</verse>
				<verse number="3">ส่วน​เซาโล​ก็​เริ่ม​ทำลาย​ล้าง​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า ด้วย​การ​ฉุด​กระชาก​ลาก​ถู​ทั้ง​หญิง​และ​ชาย​จาก​บ้าน​นั้น​บ้านนี้​เอา​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก</verse>
				<verse number="4">ส่วน​ผู้เชื่อ​ที่​กระจัด​กระจาย​ไป ก็​ได้​ไป​ประกาศ​พระคำ​ที่​เป็น​ข่าว​ดี​ใน​ที่​ทุกหน​ทุกแห่ง</verse>
				<verse number="5">ฟีลิป ไป​ที่​เมือง​หนึ่ง​ใน​แคว้น​สะมาเรีย และ​ประกาศ​เรื่อง​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ให้​ผู้คน​ที่​นั่นฟัง</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ฝูงชน​ได้ยิน​เขา​พูด​และ​เห็น​ปาฏิหาริย์​ที่​เขา​ทำ ก็​ตั้งใจ​ฟัง​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​พูด</verse>
				<verse number="7">พวก​ผี​ร้าย​ที่​สิง​คน​ต่าง​กรีด​ร้อง​เสียง​ดัง และ​ออก​จาก​ร่าง​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ไป พวก​คน​เป็น​อัมพาต​และ​คน​ง่อย​ได้รับ​การ​รักษา​จน​หาย</verse>
				<verse number="8">แล้ว​เมือง​นั้น​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="9">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ซีโมน เขา​อยู่​เมือง​นั้น​มา​นาน​แล้ว และ​ใช้​เวทมนตร์​คาถา​จน​ทำ​ให้​ชาว​สะมาเรีย​ทึ่ง​ใน​ตัว​เขา​มาก เขา​อ้าง​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="10">ประชาชน​ทุก​คน​ตั้งแต่​คน​ชั้น​ต่ำ​จน​ถึง​คน​ชั้น​สูง ต่าง​ก็​ให้​ความ​สนใจ​ใน​ตัว​เขา​มาก และ​พูด​กัน​ว่า “ชาย​คนนี้​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า​ที่​เรียกว่า ‘อำนาจ​มหาศาล’”</verse>
				<verse number="11">ผู้คน​สนใจ​ซีโมน เพราะ​เขา​ทำ​ให้​คน​ทึ่ง​ใน​เวทมนตร์​คาถา​ของ​เขา​มา​นาน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">แต่​เมื่อ​คน​พวกนี้​มา​เชื่อ​ฟีลิป​ใน​เรื่อง​ข่าว​ดี​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​ชื่อ​ของ​พระเยซู​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ พวก​เขา​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ก็​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ</verse>
				<verse number="13">แม้แต่​ซีโมน​ก็​เชื่อ​ด้วย และ​หลังจาก​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​แล้ว เขา​ก็​ตาม​ฟีลิป​ไป​ทุกแห่ง เขา​ก็​ทึ่ง​เมื่อ​เห็น​ปาฏิหาริย์​และ​การ​อัศจรรย์​ที่​ฟีลิป​ทำ</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวก​ศิษย์เอก​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้ยิน​ข่าว​ว่า ชาว​สะมาเรีย​ยอมรับ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​แล้ว พวก​เขา​ก็​ส่ง​เปโตร​และ​ยอห์น​มา</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เปโตร​และ​ยอห์น​มา​ถึง​ก็​อธิษฐาน​ให้​กับ​ผู้เชื่อ​ชาว​สะมาเรีย เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ว่า​ยัง​ไม่​มี​ใคร​ได้รับ​พระวิญญาณ ได้​แต่​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ใน​นาม​ของ​พระเยซูเจ้า​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​เปโตร​และ​ยอห์น​วางมือ​ลง​บน ชาว​สะมาเรีย แล้ว​คน​ทั้งหมด​ก็​ได้รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​ซีโมน​เห็น​พวก​ศิษย์​เอก​วางมือ​ลง​บน​คน​พวก​นั้น​แล้ว พวก​เขา​ก็​ได้รับ​พระวิญญาณ ซีโมน​ก็​เอา​เงิน​มา​เสนอ​ให้​กับ​พวก​ศิษย์เอก</verse>
				<verse number="19">บอก​ว่า “ขอ​ให้​ผม​มี​อำนาจ​อย่างนี้​ด้วย เพื่อ​ว่า​ทุก​คน​ที่​ผม​วางมือ​จะ​ได้รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="20">เปโตร​ตวาด​ซีโมน​ว่า “ขอ​ให้​คุณ​และ​เงิน​ของ​คุณ​พินาศ​ตลอด​ไป เพราะ​คุณ​คิด​ว่า​เงิน​สามารถ​ซื้อ​ของ​ประทาน​ของ​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="21">คุณ​จะ​ไม่​มี​วัน​ได้​มี​ส่วนร่วม​ใน​เรื่องนี้​อย่าง​เด็ดขาด เพราะ​ใจ​ของ​คุณ​ไม่​ซื่อ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​จาก​ความ​ชั่วร้าย​แบบนี้​ซะ แล้ว​อธิษฐาน​ถึง​องค์​เจ้า​ชีวิต หวัง​ว่า​พระองค์​อาจ​จะ​อภัย​ให้​กับ​ความคิด​ที่​อยู่​ใน​ใจ​คุณ</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ผม​เห็น​ว่า​คุณ​เต็ม​ไป​ด้วย​พิษ​ของ​ความบาป และ​มัน​ครอบงำ​คุณ​ไป​ทั้ง​ตัว”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​ซีโมน​ก็​ตอบ​ว่า “พวก​ท่าน​ช่วย​อธิษฐาน​ต่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้​ผม​ด้วย เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ไม่​เป็น​ไป​อย่าง​ที่​ท่าน​พูด”</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​เปโตร​และ​ยอห์น​ได้​เป็น​พยาน​และ​ประกาศ​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​แล้ว พวก​เขา​ก็​กลับ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม ใน​ระหว่าง​ทาง​นั้น พวก​เขา​บอก​ข่าวดี ใน​หมู่บ้าน​ของ​ชาว​สะมาเรีย​หลาย​แห่ง</verse>
				<verse number="26">ทูตสวรรค์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​องค์​หนึ่ง​พูด​กับ​ฟีลิป​ว่า “เตรียม​ตัว​เดิน​ทาง​ไป​ทาง​ทิศ​ใต้​ตาม​เส้นทาง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ถึง​เมือง​กาซา” (เป็น​เส้นทาง​รกร้าง)</verse>
				<verse number="27">ฟีลิป​จึง​เตรียม​พร้อม​และ​ออก​เดินทาง ที่​นั่น​มี​ชาย​ชาว​เอธิโอเปีย​คน​หนึ่ง​ซึ่ง​เป็น​ขันที เขา​เป็น​เจ้าหน้าที่​ของ​พระนาง​คานดาสี ราชินี​ของ​เอธิโอเปีย เขา​มี​หน้าที่​ดูแล​รับผิดชอบ​ทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมด​ของ​นาง เขา​ไป​กราบ​ไหว้​บูชา​พระเจ้า​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​มา</verse>
				<verse number="28">ระหว่าง​ที่​นั่ง​รถ​ม้า​กลับ​นั้น เขา​กำลัง​อ่าน​หนังสือ​อิสยาห์​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="29">แล้ว​พระวิญญาณ​พูด​กับ​ฟีลิป​ว่า “เข้า​ไป​ใกล้ๆ​รถ​ม้า​คัน​นั้น”</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​ฟีลิป​วิ่ง​เข้า​ไป​ที่​รถ​ม้า ก็​ได้ยิน​เขา​กำลัง​อ่าน​หนังสือ​อิสยาห์​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า ฟีลิป​จึง​ถาม​ว่า “ท่าน​เข้าใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​อ่าน​หรือ​เปล่า”</verse>
				<verse number="31">เขา​ตอบ​ว่า “จะ​เข้าใจ​ได้​อย่าง​ไร ไม่​มี​ใคร​อธิบาย​ให้​ฟัง” แล้ว​เขา​ก็​เชิญ​ฟีลิป​ขึ้น​ไป​นั่ง​บน​รถ​ม้า​กับ​เขา</verse>
				<verse number="32">นี่​คือ​ข้อความ​ใน​พระคัมภีร์​ที่​เขา​กำลัง​อ่าน​อยู่ “เขา​ถูก​นำ​ไป​เหมือน​กับ​แกะ​ที่​ถูก​เอา​ไป​ฆ่า และ​เหมือน​กับ​ลูกแกะ​ที่​สงบ​นิ่ง​อยู่​ต่อหน้า​คน​ตัด​ขน เขา​ไม่​ได้​เปิด​ปาก​พูด​สัก​คำ​เดียว</verse>
				<verse number="33">เขา​ถูก​ทำ​ให้​อับอาย​ขายหน้า และ​ไม่​ได้รับ​ความ​ยุติธรรม ใคร​จะ​เล่า​เรื่อง​เกี่ยวกับ​เชื้อสาย​ของ​เขา​ได้ เพราะ​ชีวิต​ของ​เขา​ถูก​พราก​ไป​จาก​โลกนี้​แล้ว”</verse>
				<verse number="34">ขันที​พูด​กับ​ฟีลิป​ว่า “ช่วย​บอก​หน่อย​ว่า ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​กำลัง​พูด​ถึง​ตัวเอง หรือ​พูด​ถึง​คน​อื่น”</verse>
				<verse number="35">แล้ว​ฟีลิป​ก็​เริ่ม​พูด โดย​เริ่ม​จาก​พระคัมภีร์​ข้อนี้ และ​อธิบาย​เรื่อง​ข่าวดี​ของ​พระเยซู​ให้​ขันที​ฟัง</verse>
				<verse number="36">ใน​ระหว่าง​ที่​นั่ง​รถ​ม้า​ไป​ตาม​ทาง​นั้น ก็​ผ่าน​ที่​ที่​มี​น้ำ​แห่ง​หนึ่ง ขันที​จึง​พูด​ขึ้น​ว่า “นั่น​ไง​น้ำ มี​อะไร​ขัดข้อง​ไหม ถ้า​ผม​จะ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ”</verse>
				<verse number="37"></verse>
				<verse number="38">แล้ว​เขา​ก็​สั่ง​ให้​หยุด​รถ​ม้า จาก​นั้น​คน​ทั้ง​สอง​คือ​ขันที​กับ​ฟีลิป​ก็​เดิน​ลง​ไป​ใน​น้ำ แล้ว​ฟีลิป​ก็​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ​ให้​ขันที</verse>
				<verse number="39">เมื่อ​พวก​เขา​ขึ้น​มา​จาก​น้ำ พระวิญญาณ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​พา​ฟีลิป​ไป แล้ว​ขันที​ก็​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​ฟีลิป​อีก​เลย จาก​นั้น​ขันที​ก็​เดินทาง​ต่อ​ไป​ด้วย​ความ​ดีใจ</verse>
				<verse number="40">ส่วน​ฟีลิป​ก็​มา​ถึง​ที่​เมือง​อาโซทัส และ​เขา​ก็​ได้​เดิน​ทาง​ไป​ทั่ว​ทุก​เมือง ประกาศ​ข่าวดี​จน​กระทั่ง​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ใน​ระหว่าง​นั้น​เซาโล​ยัง​คง​ขู่​ฆ่า​พวก​ศิษย์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เขา​ไปหา​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด</verse>
				<verse number="2">เพื่อ​ขอ​จดหมาย​แนะนำ​ตัว​ต่อ​ผู้นำ​ใน​ที่ประชุม​ต่างๆ​ของ​ชาว​ยิว​ใน​เมือง​ดามัสกัส เพื่อ​ว่า​ถ้า​เขา​พบ​คน​ที่​ติดตาม​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ไม่ว่า​จะ​เป็น​ชาย​หรือ​หญิง เขา​ก็​จะ​ได้​จับกุม​ตัว​กลับ​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="3">ทันที​ที่​เซาโล​เดิน​ทาง​ใกล้​ถึง​เมือง​ดามัสกัส ก็​มี​แสงสว่าง​จ้า​จาก​ท้องฟ้า​ส่อง​ลง​มา​รอบ​ตัว​เขา</verse>
				<verse number="4">เขา​ล้มลง​กับ​พื้น และ​ได้ยิน​เสียง​พูด​ว่า “เซาโล เซาโล เจ้า​ข่มเหง​เรา​ทำไม”</verse>
				<verse number="5">เซาโล​พูด​ว่า “ท่าน​เป็น​ใคร​กัน” พระองค์​ตอบ​ว่า “เรา​คือ​เยซู คน​ที่​เจ้า​ข่มเหง​ไง</verse>
				<verse number="6">ลุกขึ้น​แล้ว​เข้า​ไป​ใน​เมือง จะ​มี​คน​มา​บอก​เจ้า​เอง​ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​ต่อไป”</verse>
				<verse number="7">พวก​คน​ที่​เดิน​ทาง​มา​กับ​เซาโล​ยืน​งง​พูด​อะไร​ไม่​ออก​เพราะ​ได้ยิน​เสียง แต่​ไม่​เห็น​ตัว​คน​พูด</verse>
				<verse number="8">เซาโล​ลุกขึ้น แต่​เมื่อ​ลืมตา​เขา​กลับ​มอง​อะไร​ไม่​เห็น​เลย พวก​นั้น​จึง​จูง​มือ​เซาโล​พา​ไป​ที่​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="9">เซาโล​มอง​อะไร​ไม่​เห็น​และ​ไม่​ได้​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​เป็น​เวลา​สาม​วัน</verse>
				<verse number="10">ใน​เมือง​ดามัสกัส มี​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ของ​พระเยซู ชื่อ​อานาเนีย องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​พูด​กับ​เขา​ทาง​นิมิต​ว่า “อานาเนีย” แล้ว​เขา​ก็​ตอบ​ว่า “ผม​อยู่​นี่​ครับ องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="11">พระองค์​สั่ง​ว่า “ลุก​ขึ้น ไป​ที่​บ้าน​ของ​ยูดาส ที่​อยู่​บน​ถนน​ตรง ถาม​หา​ชาย​ที่​ชื่อ​เซาโล​ที่​มา​จาก​ทาร์ซัส ซึ่ง​ตอนนี้​เขา​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่</verse>
				<verse number="12">เซาโล​ก็​เห็น​นิมิต​เหมือน​กัน เขา​เห็น​ชาย​ชื่อ​อานาเนีย กำลัง​เข้า​มา​ใน​บ้าน​และ​วางมือ​บน​ตัว​เขา เพื่อ​เขา​จะ​กลับ​มา​มอง​เห็น​ได้​อีก”</verse>
				<verse number="13">อานาเนีย​ตอบ​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​ได้ยิน​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ชั่วๆ​ที่​ชาย​คนนี้​ทำ​กับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระองค์​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​จาก​ปาก​ของ​หลาย​คน​แล้ว</verse>
				<verse number="14">เขา​ได้รับ​อำนาจ​จาก​พวก​ผู้นำ​นักบวช​ให้​มา​จับกุม​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ ที่​นี่”</verse>
				<verse number="15">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​บอก​กับ​อานาเนีย​ว่า “ไป​เถอะ เพราะ​เรา​ได้​เลือก​ชาย​คนนี้​มา​เป็น​เครื่องมือ​ที่​จะ​ไป​ส่งข่าว​เรื่อง​ของ​เรา​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว พวก​กษัตริย์ และ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล</verse>
				<verse number="16">เรา​เอง​จะ​ทำ​ให้​เซาโล​รู้​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​เพราะ​เรา​ขนาด​ไหน”</verse>
				<verse number="17">แล้ว​อานาเนีย​ก็​ไป เขา​ได้​เข้า​ไป​ใน​บ้าน วางมือ​ลง​บน​เซาโล​แล้ว​พูด​ว่า “น้อง​เซาโล พระเยซูเจ้า​ผู้ที่​ได้​ปรากฏ​ตัว​ให้​น้อง​เห็น​ใน​ระหว่าง​ทาง​ที่​มา​นั้น ได้​ส่ง​ผม​มา​เพื่อ​ทำ​ให้​น้อง​กลับ​มอง​เห็น​ได้​อีก และ​ทำ​ให้​น้อง​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="18">มี​บาง​สิ่ง​ดู​เหมือน​กับ​เกล็ด​ตก​ลง​มา​จาก​ตา​ของ​เซาโล​ทันที และ​เขา​ก็​มอง​เห็น​ได้​อีก​ครั้ง จาก​นั้น​เขา​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​กิน​อาหาร​แล้ว เขา​ก็​รู้สึก​ดี​ขึ้น เซาโล​พัก​อยู่​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ใน​เมือง​ดามัสกัส​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="20">แล้ว​เขา​ก็​ตรง​รี่​ไป​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว เริ่ม​ประกาศ​เรื่อง​ของ​พระเยซู เขา​บอก​ว่า “พระเยซู​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="21">ทุก​คน​ที่​ได้ยิน​เซาโล​พูด​อย่าง​นั้น ก็​แปลกใจ​และ​พูด​กัน​ว่า “ไอ้​หมอ​นี่​ไม่​ใช่​หรือ ที่​พยายาม​จะ​ทำลาย​คน​ที่​เชื่อ​เยซู​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม แล้ว​ที่​เขา​มา​ที่​นี่ ก็​เพราะ​ตั้งใจ​จะ​มา​จับ​คน​พวก​นั้น​กลับ​ไป​ให้​กับ​พวก​ผู้นำ​นักบวช​ไม่​ใช่​หรือ”</verse>
				<verse number="22">เซาโล​เทศนา​อย่าง​มี​พลัง​มาก​ยิ่ง​ขึ้น​ว่า​พระเยซู​คือ​กษัตริย์​ผู้ยิ่งใหญ่ จน​ทำ​ให้​คน​ยิว​ใน​เมือง​ดามัสกัส​ถึง​กับ​เถียง​ไม่​ออก</verse>
				<verse number="23">ต่อมา​หลาย​วัน พวก​ยิว​วางแผน​ที่​จะ​ฆ่า​เซาโล</verse>
				<verse number="24">แต่​เซาโล​รู้​แผน​นั้น​เสีย​ก่อน พวก​นั้น​คอย​เฝ้า​อยู่​ที่​ประตู​เมือง​ทั้ง​กลาง​วัน​กลาง​คืน​เพื่อ​จะ​ฆ่า​เซาโล</verse>
				<verse number="25">แต่​พวก​ศิษย์​บาง​คน​ที่​เซาโล​เคย​สอน​ได้​พา​เขา​หนี​ไป​ตอน​กลาง​คืน โดย​ให้​เขา​นั่ง​ใน​เข่ง แล้ว​ค่อยๆ​หย่อน​เข่ง​นั้น​ผ่าน​ช่อง​กำแพง​เมือง​ลง​ไป​ข้าง​ล่าง</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​เซาโล​กลับ​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​พยายาม​จะ​เข้า​ร่วม​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู แต่​พวก​นั้น​ต่าง​หวาดกลัว เพราะ​ไม่​เชื่อ​ว่า​เซาโล​เป็น​ศิษย์​ของ​พระเยซู​จริง</verse>
				<verse number="27">แต่​บารนาบัส​พา​เขา​ไป​พบ​พวก​ศิษย์​เอก และ​อธิบาย​ให้​ฟัง​ว่า ใน​ระหว่าง​ทาง​เซาโล​เจอ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​อย่าง​ไร แล้ว​พระองค์​พูด​อะไร​กับ​เซาโล​บ้าง บารนาบัส​ยัง​เล่า​อีก​ว่า ตอน​อยู่​ที่​เมือง​ดามัสกัส​นั้น เซาโล​สอน​เรื่อง​ของ​พระเยซู​ด้วย​ความ​กล้า​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="28">พวก​ศิษย์​ก็​เลย​ยอมรับ​เซาโล​มา​อยู่​ด้วย เขา​ไป​ไหน​มา​ไหน​อย่าง​อิสระ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม และ​สอน​เรื่อง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="29">เขา​พูด​โต้แย้ง​กับ​พวก​ยิว​ที่​พูด​ภาษา​กรีก แต่​พวก​นั้น​กลับ​พยายาม​ที่​จะ​ฆ่า​เขา</verse>
				<verse number="30">เมื่อ​พวก​พี่น้อง​รู้​เรื่องนี้​เข้า​ก็​พา​เซาโล​ลง​ไป​ที่​เมือง​ซีซารียา และ​ส่ง​เขา​ต่อ​ไป​ที่​เมือง​ทาร์ซัส</verse>
				<verse number="31">จาก​นั้น​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ทั่ว​ทั้ง​แคว้น​ยูเดีย กาลิลี​และ​สะมาเรีย ก็​อยู่​ใน​ช่วง​เวลา​ที่​สงบสุข และ​มี​กำลัง​เข้มแข็ง​ขึ้น เพราะ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​มี​ความ​เคารพ​ยำเกรง​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ได้รับ​กำลัง​ใจ​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ จึง​ทำ​ให้​มี​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระเยซู​เพิ่ม​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​เปโตร​เดิน​ทาง​ไป​ทั่ว​ทุก​หน​ทุก​แห่ง​แล้ว เขา​ได้​ไป​เยี่ยม​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​เมือง​ลิดดา</verse>
				<verse number="33">ที่นั่น​เขา​พบ​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ไอเนอัส ซึ่ง​เป็น​อัมพาต​นอน​อยู่​บน​ที่นอน​มา​แปด​ปี​แล้ว</verse>
				<verse number="34">เปโตร​พูด​กับ​เขา​ว่า “ไอเนอัส พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์​ได้​รักษา​คุณ​แล้ว ลุก​ขึ้น​มา​เก็บ​ที่​นอน​เถอะ” แล้ว​ไอเนอัส​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​ทันที</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​ทุก​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​ลิดดา​และ​เมือง​ชาโรน​เห็น​ไอเนอัส พวก​เขา​ก็​หัน​มา​ติดตาม​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="36">ที่​เมือง​ยัฟฟา มี​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ทาบิธา ตาม​ภาษา​กรีก​เรียกว่า “โดรคัส” เธอ​หมั่น​ทำ​ความ​ดี​อยู่​เสมอ​และ​ให้​ทาน​กับ​คน​ยากจน</verse>
				<verse number="37">ใน​ช่วง​นั้น เธอ​ไม่​สบาย​และ​ตาย​ไป พวก​เขา​จึง​อาบน้ำ​ศพ และ​วาง​ร่าง​เธอ​ไว้​ใน​ห้องชั้น​บน​เพื่อ​รอ​จะ​เอา​ไป​ฝัง</verse>
				<verse number="38">เมือง​ลิดดา​อยู่​ใกล้​กับ​เมือง​ยัฟฟา เมื่อ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ได้ยิน​ว่า​เปโตร​อยู่​ใน​เมือง​ลิดดา พวก​เขา​ก็​ส่ง​ชาย​สอง​คน​ไป​อ้อนวอน​เขา​ว่า “ช่วย​มา​กับ​เรา​เร็วๆ​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="39">เปโตร​จึง​จัด​ของ​และ​เดินทาง​ไป​กับ​พวก​เขา เมื่อ​ไป​ถึง พวก​เขา​ก็​พา​เปโตร​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง​ชั้นบน มี​พวก​แม่ม่าย​ยืน​ร้องไห้​รอบๆ​เปโตร​อยู่ และ​ชี้​ให้​เปโตร​ดู​เสื้อคลุม​และ​เสื้อผ้า​ต่างๆ​ที่​โดรคัส​ทำ​ไว้​ตอน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="40">เปโตร​จึง​ให้​ทุก​คน​ออก​ไป​นอก​ห้อง แล้ว​เขา​ก็​คุก​เข่า​ลง​อธิษฐาน โดย​หัน​หน้า​ไป​ที่​ศพ​แล้ว​พูด​ว่า “ทาบิธา ลุก​ขึ้น” เธอ​ก็​ลืม​ตา​ขึ้น​มา​ทันที และ​เมื่อ​เห็น​เปโตร​เธอ​ก็​ลุก​ขึ้น​นั่ง</verse>
				<verse number="41">เปโตร​จึง​ยื่น​มือ​ช่วย​พยุง​เธอ​ลุก​ขึ้น​ยืน จาก​นั้น​ก็​เรียก​พวก​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​และ​พวก​แม่ม่าย​เข้า​มา และ​ให้​พวก​เขา​เห็น​ว่า​โดรคัส​ฟื้น​จาก​ความตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="42">เรื่องนี้​รู้​กัน​ไป​ทั่ว​เมือง​ยัฟฟา​ทำ​ให้​มี​คน​มา​ไว้วางใจ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="43">เปโตร​อยู่​บ้าน​ของ​ซีโมน​ช่าง​ฟอก​หนัง​ใน​เมือง​ยัฟฟา​ต่อ​ไป​อีก​หลาย​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ที่​เมือง​ซีซารียา​มี​นาย​ร้อย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​โครเนลิอัส เป็น​ผู้​คุม​กอง​ร้อย​ที่​มี​ชื่อ​เรียกว่า “กอง​ทหาร​ชาว​อิตาลี”</verse>
				<verse number="2">เขา​เป็น​คน​ที่​เคร่ง​ศาสนา​มาก ทั้ง​เขา​และ​ครอบครัว​ต่าง​ก็​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า เขา​บริจาค​ช่วยเหลือ​คน​จน และ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="3">ตอนนั้น​เวลา​บ่าย​สาม​โมง โครเนลิอัส​ได้​เห็น​นิมิต​อย่าง​ชัดเจน คือ​เขา​เห็น​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​พระเจ้า​เข้า​มา​พูด​กับ​เขา​ว่า “โครเนลิอัส”</verse>
				<verse number="4">โครเนลิอัส​มอง​ทูตสวรรค์​ด้วย​ความ​เกรง​กลัว และ​ถาม​ว่า “อะไร​หรือ​ครับ​ท่าน” ทูตสวรรค์​จึง​พูด​กับ​เขา​ว่า “พระเจ้า​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​คุณ​แล้ว และ​ชอบ​ใจ​ที่​คุณ​ได้​บริจาค​ช่วยเหลือ​คน​จน</verse>
				<verse number="5">ตอนนี้​ให้​ส่ง​คน​ไป​ที่​เมือง​ยัฟฟา ไป​พา​ชาย​ชื่อ​ซีโมน​ที่​คน​เรียกว่า​เปโตร​มาหา​คุณ</verse>
				<verse number="6">เขา​พัก​อยู่​กับ​ช่าง​ฟอก​หนัง​ชื่อ​ซีโมน บ้าน​อยู่​ริม​ทะเล”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ทูตสวรรค์​พูด​กับ​โครเนลิอัส​แล้ว​ก็​จาก​ไป โครเนลิอัส​จึง​เรียก​คน​ใช้​ใน​บ้าน​มา​สอง​คน พร้อม​กับ​ทหาร​คน​สนิท​ที่​เคร่ง​ศาสนา​มา​คน​หนึ่ง</verse>
				<verse number="8">และ​เขา​ก็​ได้​เล่า​เรื่อง​ที่​เกิด​ขึ้น​ทั้งหมด​ให้​พวก​เขา​ฟัง จาก​นั้น​ก็​ส่ง​พวก​เขา​ไป​เมือง​ยัฟฟา</verse>
				<verse number="9">วัน​ต่อมา​ขณะ​ที่​คน​พวกนี้​กำลัง​เดิน​ทาง​ใกล้​ถึง​เมือง​ยัฟฟา เป็น​เวลา​เดียว​กับ​ที่​เปโตร​ได้​ขึ้น​ไป​อธิษฐาน​บน​ดาดฟ้า ตอน​ใกล้​เที่ยง​วัน</verse>
				<verse number="10">เขา​เริ่ม​หิว​และ​อยาก​กิน​อาหาร ขณะ​ที่​คน​ใน​บ้าน​กำลัง​เตรียม​อาหาร​อยู่​นั้น เปโตร​ก็​เคลิ้ม​หลับ​ไป</verse>
				<verse number="11">เขา​เห็น​ท้องฟ้า​เปิด และ​เห็น​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​กับ​ผ้า​ผืน​ใหญ่​ลอย​ลง​มา ผ้า​ผืน​นั้น​ถูก​ยึด​ไว้​ทั้ง​สี่​มุม​และ​หย่อน​ลง​มา​ที่​พื้น​โลก</verse>
				<verse number="12">ใน​นั้น​มี​สัตว์​ทุก​ชนิด ทั้ง​สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​นก</verse>
				<verse number="13">และ​มี​เสียง​พูด​ว่า “เปโตร ลุก​ขึ้น​มา​ฆ่า​สัตว์​พวกนี้​กิน​สิ”</verse>
				<verse number="14">เปโตร​ตอบ​ว่า “ไม่​ได้​หรอก​ครับ​องค์​เจ้า​ชีวิต เพราะ​ผม​ไม่​เคย​กิน​สิ่ง​พวกนี้​ที่​เป็น​ของ​ต้อง​ห้าม​หรือ​แปดเปื้อน​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส”</verse>
				<verse number="15">เสียง​นั้น​ก็​พูด​อีก​ครั้ง​ว่า “ของ​อะไร​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​สะอาด​แล้ว เจ้า​ไม่​ควร​ถือ​ว่า​มัน​ไม่​สะอาด”</verse>
				<verse number="16">เหตุการณ์นี้​เกิด​ขึ้น​ถึง​สาม​ครั้ง แล้ว​ของ​ทั้งหมด​ก็​ถูก​นำ​กลับ​ขึ้น​ไป​บน​ท้องฟ้า​ทันที</verse>
				<verse number="17">เปโตร​กำลัง​งงงวย​ว่า​นิมิต​ที่​เห็น​นี้​หมายถึง​อะไร พอดี​คน​ที่​โครเนลิอัส​ส่ง​มา​ก็​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​หน้า​ประตู และ​ถาม​หา​บ้าน​ของ​ซีโมน</verse>
				<verse number="18">ชาย​กลุ่ม​นั้น​ร้อง​ถาม​ว่า “ซีโมน​ที่​คน​เรียกว่า​เปโตร​พัก​อยู่​ที่​นี่​หรือ​เปล่า​ครับ”</verse>
				<verse number="19">พระวิญญาณ​พูด​กับ​เปโตร​ที่​ยัง​คิดถึง​เรื่อง​นิมิต​อยู่​ว่า “ฟัง​สิ มี​ชาย​สาม​คน​มา​ถาม​หา​เจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="20">ลุก​ขึ้น ลง​ไป​ข้าง​ล่าง​เถอะ และ​ให้​ไป​กับ​พวก​เขา​โดย​ไม่​ต้อง​ลังเล​อะ​ไร​เลย เพราะ​เรา​เป็น​คน​เรียก​ให้​พวก​เขา​มา​เอง”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​เปโตร​ก็​ลง​ไป​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “ผม​เอง​ที่​พวก​คุณ​ตาม​หา มี​ธุระ​อะไร​หรือ”</verse>
				<verse number="22">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “นาย​ร้อย​โครเนลิอัส เป็น​คน​ส่ง​พวก​เรา​มา เขา​เป็น​คนดี แล้ว​เขา​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า ชาว​ยิว​ยกย่อง​นับถือ​เขา​ทุก​คน ทูตสวรรค์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​บอก​ให้​เขา​มา​เชิญ​ท่าน​ไป​ที่​บ้าน เพื่อ​จะ​ได้​ฟัง​เรื่อง​ที่​ท่าน​จะ​เล่า”</verse>
				<verse number="23">เปโตร​ก็​เลย​ชวน​ชาย​ทั้ง​สาม​พัก​ที่​บ้าน วัน​รุ่งขึ้น เปโตร​ได้​จัด​ของ​และ​ไป​กับ​พวก​เขา มี​พี่น้อง​บางคน​จาก​เมือง​ยัฟฟา​ตาม​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ถัด​มา​อีก​วัน​หนึ่ง​พวกเขา​ก็​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา ขณะ​นั้น​โครเนลิอัส​กำลัง​คอย​พวก​เขา​อยู่ เขา​เชิญ​ญาติ​พี่น้อง​และ​เพื่อน​สนิท​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​โครเนลิอัส​เห็น​เปโตร​เดิน​เข้า​มา​ใน​บ้าน เขา​ก็​ก้ม​ลง​กราบ​ที่​เท้า​ของ​เปโตร</verse>
				<verse number="26">แต่​เปโตร​พยุง​เขา​ขึ้น​และ​พูด​ว่า “ลุกขึ้น​เถิด ผม​ก็​เป็น​แค่​คน​ธรรมดา​คน​หนึ่ง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="27">ตอน​ที่​เปโตร​พูด​กับ​โครเนลิอัส เขา​ก็​เดิน​เข้า​ไป​ข้าง​ใน และ​พบ​กับ​กลุ่ม​คน​ที่​มา​รวม​กัน​อยู่​ที่​นั่น​มาก​มาย</verse>
				<verse number="28">เปโตร​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “คุณ​ก็​รู้​ว่า มัน​ผิด​กฎ​นะ ที่​คน​ยิว​จะ​ไป​คบค้า​สมาคม​หรือ​มา​เยี่ยม​เยียน​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว แต่​พระเจ้า​ได้​แสดง​ให้​ผม​เห็น​ว่า ไม่​ควร​จะ​เรียก​ใคร​ว่า​คน​ต้อง​ห้าม หรือ​ไม่​สะอาด</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​พอ​มี​คน​ไป​เชิญ​ผม​มา ผม​ก็​ไม่​ได้​คัดค้าน​อะไร แต่​ผม​ขอ​ถาม​หน่อย​ว่า คุณ​เชิญ​ผม​มา​ทำไม”</verse>
				<verse number="30">โครเนลิอัส​จึง​ตอบ​ว่า “เมื่อ​สี่​วัน​ก่อน เวลานี้​ตอน​บ่าย​สาม​โมง ผม​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ใน​บ้าน จู่ๆ​ก็​มี​ชาย​คน​หนึ่ง​สวม​เสื้อผ้า​แพรวพราว​มา​ยืน​อยู่​ตรง​หน้า</verse>
				<verse number="31">เขา​พูด​ว่า ‘โครเนลิอัส พระเจ้า​ได้ยิน​คำ​อธิษฐาน​ของ​เจ้า​แล้ว และ​สิ่งของ​ที่​เจ้า​บริจาค​ช่วยเหลือ​คน​จน​นั้น ก็​ทำ​ให้​พระเจ้า​นึกถึง​เจ้า</verse>
				<verse number="32">ให้​เจ้า​ส่ง​คน​ไป​เมือง​ยัฟฟา เพื่อ​เชิญ​ซีโมน​ที่​คน​เรียกว่า​เปโตร​มา​ที่​นี่ เขา​พัก​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​ซีโมน​ช่าง​ฟอก​หนัง ที่​ติด​ทะเล​นั้น’</verse>
				<verse number="33">ผม​จึง​ส่ง​คน​ไป​เชิญ​ท่าน​มา​ทันที และ​ท่าน​ก็​กรุณา​มาก​ที่​มา ตอนนี้​พวก​เรา​ก็​ได้​อยู่​กัน​พร้อม​แล้ว​ที่​นี่​ต่อหน้า​พระเจ้า เพื่อ​ฟัง​ทุก​สิ่ง​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​สั่ง​ให้​ท่าน​พูด”</verse>
				<verse number="34">เปโตร​จึง​เริ่ม​พูด​ว่า “ตอนนี้​ผม​เข้าใจ​อย่าง​ลึกซึ้ง​แล้ว​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ลำเอียง</verse>
				<verse number="35">พระองค์​ยอมรับ​คน​ทุก​ชาติ​ที่​เคารพ​ยำเกรง​พระองค์ และ​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="36">คุณ​รู้​ถึง​พระคำ​ที่​พระเจ้า​ได้​มอบ​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล ที่​พูด​ถึง​ข่าวดี​แห่ง​สันติภาพ​ที่​ผ่าน​มา​ทาง​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="37">คุณ​รู้​ถึง​เหตุการณ์​ยิ่งใหญ่​ที่​เกิด​ขึ้น​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย เริ่ม​ตั้งแต่​แคว้น​กาลิลี​หลังจาก​ที่​ยอห์น​ได้​ประกาศ​เรื่อง​การ​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ</verse>
				<verse number="38">คุณ​รู้​เรื่อง​เกี่ยวกับ​พระเยซู​ชาว​นาซาเร็ธ​ว่า​พระเจ้า​เจิม​พระองค์​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อย่างไร และ​พระเยซู​ได้​ทำ​สิ่ง​ดีๆ​ไป​ทั่ว และ​รักษา​ทุก​คน​ที่​ตก​อยู่​ภาย​ใต้​อำนาจ​ของ​มารร้าย ที่​พระองค์​ทำ​ได้​ก็​เพราะ​พระองค์​มี​พระเจ้า​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="39">เรา​ก็​ได้​เห็น​และ​เป็น​พยาน​ถึง​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​พระองค์​ทำ​ใน​ดินแดน​ของ​ชาว​ยิว​และ​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม พวก​เขา​ฆ่า​พระองค์​โดย​จับ​ไป​ตรึง​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="40">แต่​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระองค์​ฟื้น​จาก​ความตาย​ใน​วัน​ที่​สาม และ​ให้​พระองค์​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น</verse>
				<verse number="41">แต่​ไม่​ใช่​กับ​คน​ยิว​ทุก​คน พระองค์​ปรากฏ​ตัว​เฉพาะ​กับ​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​ก่อน​หน้านี้​ที่​จะ​ให้​มา​เป็น​พยาน​เท่านั้น พยาน​พวกนี้​ก็​คือ​พวก​เรา​ที่​ได้​กิน​และ​ดื่ม​กับ​พระองค์​หลังจาก​ที่​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="42">พระเยซู​สั่ง​ให้​พวก​เรา​ออก​ไป​ประกาศ​กับ​คน​ทั่ว​ไป และ​เป็น​พยาน​ว่า พระองค์​เป็น​คน​นั้น​ที่​พระเจ้า​ได้​แต่งตั้ง​ไว้​ให้​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ทั้ง​คน​เป็น​และ​คน​ตาย</verse>
				<verse number="43">พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ทุก​คน​ต่าง​เป็น​พยาน​ให้​พระองค์​ว่า พระเยซู​จะ​ยกโทษ​บาป​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์”</verse>
				<verse number="44">ขณะ​ที่​เปโตร​กำลัง​พูด​อยู่​นั้น พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ลง​มา​อยู่​กับ​ทุก​คน​ที่​ได้​ฟัง​พระคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="45">พวก​ยิว​ที่​เชื่อ​ใน​พระเยซู​ที่​มา​กับ​เปโตร​ต่าง​พา​กัน​ประหลาดใจ เพราะ​พระเจ้า​ได้​เท​ของขวัญ​แห่ง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="46">เพราะ​พวก​เขา​ได้ยิน​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​พวกนี้​พูด​ภาษา​ที่​ไม่​รู้จัก และ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระเจ้า เปโตร​พูด​ขึ้น​ว่า</verse>
				<verse number="47">“ใคร​จะ​ห้าม​คน​พวกนี้ ไม่​ให้​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ได้​ล่ะ ใน​เมื่อ​พวก​เขา​ก็​ได้รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เหมือน​กับ​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="48">เปโตร​จึง​สั่ง​ให้​พวก​เขา​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์ จาก​นั้น​พวก​เขา​ก็​ได้​ชวน​ให้​เปโตร​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​อีก​สอง​สาม​วัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">พวก​ศิษย์​เอก​และ​พวก​พี่น้อง​ที่​อยู่​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย​ได้ยิน​ว่า คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ยอมรับ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​เมื่อ​เปโตร​กลับ​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม ชาว​ยิว​ก็​พา​กัน​ต่อว่า​เขา</verse>
				<verse number="3">ว่า “คุณ​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​พวก​ที่​ไม่​ได้​เข้า​พิธี​ขลิบ และ​ยัง​กิน​อาหาร​ร่วม​กับ​พวก​เขา​ด้วย”</verse>
				<verse number="4">เปโตร​จึง​เริ่ม​อธิบาย​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เกิด​ขึ้น​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ว่า</verse>
				<verse number="5">“ตอน​ที่​ผม​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ที่​เมือง​ยัฟฟา​นั้น ผม​เคลิ้ม​ไป​และ​ได้​เห็น​นิมิต มี​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​กับ​ผ้า​ผืน​ใหญ่​ลอย​ลง​มา ผ้า​ผืน​นั้น​ถูก​ยึด​ไว้​ทั้ง​สี่​มุม​หย่อน​ลง​มาหา​ผม​จาก​ฟ้า</verse>
				<verse number="6">ผม​จ้อง​เข้า​ไป​ใน​ผ้า​ผืน​นั้น​อย่าง​จดจ่อ ก็​เห็น​สัตว์บก​สี่​เท้า สัตว์​ป่า สัตว์​เลื้อย​คลาน​และ​พวก​นก​ต่างๆ</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​พูด​ว่า ‘ลุก​ขึ้น​เปโตร ฆ่า​สัตว์​พวกนี้​กิน​สิ’</verse>
				<verse number="8">แต่​ผม​ตอบ​ว่า ‘ไม่​ได้​หรอก​องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​ไม่​เคย​กิน​ของ​ต้อง​ห้าม​หรือ​แปดเปื้อน​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส อย่าง​สัตว์​พวกนี้​เลย’</verse>
				<verse number="9">มี​เสียง​พูด​จาก​ท้องฟ้า​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง​ว่า ‘สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​สะอาด​แล้ว เจ้า​ไม่​ควร​ถือ​ว่า​ไม่​สะอาด’</verse>
				<verse number="10">เหตุการณ์นี้​เกิด​ขึ้น​แบบ​เดียว​กัน​ถึง​สาม​ครั้ง แล้ว​ทุก​อย่าง​ก็​ถูก​ดึง​กลับ​ขึ้น​ไป​บน​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="11">ทันใด​นั้น​ก็​มี​คน​สาม​คน​มา​ถึง​บ้าน​ที่​ผม​อยู่ พวก​เขา​ถูก​ส่ง​มา​จาก​เมือง​ซีซารียา​เพื่อ​มาหา​ผม</verse>
				<verse number="12">พระวิญญาณ​บอก​ให้​ผม​ไป​กับ​พวก​เขา​โดย​ไม่​ต้อง​ลังเล พี่​น้อง​ทั้ง​หก​คนนี้​จึง​ไป​กับ​ผม​ด้วย และ​พวก​เรา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​โครเนลิอัส</verse>
				<verse number="13">โครเนลิอัส​บอก​พวก​เรา​ว่า เขา​ได้​เห็น​ทูตสวรรค์​ยืน​อยู่​ใน​บ้าน​ของ​เขา​และ​พูด​ว่า ‘ให้​ส่ง​คน​ไป​ที่​เมือง​ยัฟฟา ไป​พา​ซีโมน​ที่​คน​เรียกว่า​เปโตร​มา</verse>
				<verse number="14">เขา​จะ​บอก​ข่าวสาร​ที่​จะ​ทำ​ให้​ท่าน​และ​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​ท่าน​ได้รับ​ความ​รอด’</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ผม​เริ่ม​พูด พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​ลง​มา​บน​พวก​เขา เหมือน​กับ​ที่​มา​หา​พวก​เรา​ใน​ตอน​เริ่มต้น</verse>
				<verse number="16">ทำ​ให้​ผม​คิด​ได้​ถึง​สิ่ง​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ไว้​ว่า ‘ยอห์น​ได้​ทำ​พิธี​จุ่ม​ด้วย​น้ำ แต่​พวก​เจ้า​จะ​ได้​เข้า​พิธี​จุ่ม​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์’</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ถ้า​พระเจ้า​ให้​ของขวัญ​กับ​พวก​เขา​แบบ​เดียว​กับ​ที่​พระองค์​ให้​กับ​พวก​เรา​ตอน​ที่​พวก​เรา​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์​และองค์​เจ้า​ชีวิต​แล้ว​ละ​ก็ ผม​เป็น​ใคร​ล่ะ ที่​จะ​ไป​ขัดขวาง​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​ชาว​ยิว​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​ได้ยิน​อย่าง​นั้น พวก​เขา​ก็​เลิก​ต่อว่า​เปโตร แล้ว​ต่าง​สรรเสริญ​พระเจ้า​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น พระเจ้า​ก็​ได้​ให้​โอกาส แม้แต่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ที่​จะ​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​เสียใหม่​เพื่อ​จะ​ได้​มี​ชีวิต​รอด​ด้วย”</verse>
				<verse number="19">พวก​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​ที่​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป​ใน​ช่วง​ที่​มี​การ​ข่มเหง​เกิด​ขึ้น​หลังจาก​ที่​สเทเฟน​ตาย ต่าง​ก็​พา​กัน​ไป​ไกล​ถึง​ดินแดน​ฟีนีเซีย เกาะ​ไซปรัส​และ​เมือง​อันทิโอก พวกนี้​ได้​ไป​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ให้​แต่​เฉพาะ​คน​ยิว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">บางคน​ใน​พวก​ที่​เชื่อนี้ ก็​มา​จาก​เกาะ​ไซปรัส​และ​ไซรีน และ​เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​อันทิโอก พวก​เขา​ก็​เริ่ม​ประกาศ​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​พระเยซูเจ้า​ให้​กับ​คน​กรีก​ด้วย</verse>
				<verse number="21">พวก​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ทำ​ให้​มี​คน​มา​เชื่อ​และ​หัน​กลับ​มาหา​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​จำนวน​มาก</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​รู้​ข่าว​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ ก็​ได้​ส่ง​บารนาบัส​มา​ที่​เมือง​อันทิโอก</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​บารนาบัส​มา​ถึง และ​เห็น​ว่า​พระเจ้า​ได้​อวยพร​คน​ที่​นั่น​ขนาด​ไหน เขา​ก็​ดีใจ​และ​ให้​กำลังใจ​กับ​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระเยซู​ทุกๆ​คน​ที่​เมือง​อันทิโอก และ​บอก​ให้​รักษา​ความเชื่อ​ที่​มี​ต่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อย่าง​สุด​หัวใจ</verse>
				<verse number="24">บารนาบัส​เป็น​คนดี เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​มี​ความเชื่อ​ที่​เข้มแข็ง แล้ว​มี​คน​มาก​มาย​ได้​มา​เชื่อ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="25">จาก​นั้น​บารนาบัส​ไป​หา​เซาโล​ที่​เมือง​ทาร์ซัส</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​พบ​เซาโล​แล้ว เขา​พา​เซาโล​ไป​ที่​เมือง​อันทิโอก และ​ทั้ง​สอง​คน​ร่วม​ประชุม​อยู่​กับ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​อันทิโอก​เป็น​เวลา​หนึ่ง​ปี​เต็ม พวก​เขา​สั่งสอน​คน​เป็น​จำนวน​มาก และ​ที่​เมือง​อันทิโอก​นี่​เอง​ที่​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คริสเตียน​ครั้งแรก</verse>
				<verse number="27">ใน​ช่วงนี้ มี​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​บางคน​เดิน​ทาง​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​มา​ที่​เมือง​อันทิโอก</verse>
				<verse number="28">คน​หนึ่ง​ใน​นั้น​ชื่อ​ว่า​อากาบัส ได้​ยืน​ทำนาย​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ว่า จะ​เกิด​การ​กันดาร​อาหาร​อย่าง​รุนแรง​ทั่วโลก (ซึ่ง​เหตุการณ์นี้​ได้​เกิดขึ้น​ใน​สมัย​ของ​จักรพรรดิ​คลาวดิอัส )</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น​ศิษย์​แต่​ละ​คน​จึง​ได้​ตกลง​กัน​ที่​จะ​ส่ง​ความ​ช่วยเหลือ​ไป​ให้​กับ​พี่น้อง​ที่​อาศัย​ใน​แคว้น​ยูเดีย​มาก​ที่สุด​เท่าที่​จะ​ทำ​ได้</verse>
				<verse number="30">พวก​เขา​ได้​ทำ​ตาม​ที่​ตกลง​กัน และ​ฝาก​ของ​เหล่า​นั้น​ไป​กับ​บารนาบัส​และ​เซาโล เพื่อ​เอา​ไป​ให้​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​นั่น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ใน​ช่วง​เวลา​นั้น​กษัตริย์​เฮโรด ​ได้​ข่มเหง​ทำร้าย​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">พระองค์​สั่ง​ให้​ตัด​หัว​ยากอบ​พี่ชาย​ของ​ยอห์น</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​เฮโรด​เห็น​ว่า​ชาว​ยิว​ชอบ​ใจ​การกระทำ​ครั้งนี้ พระองค์​จึง​ให้​จับ​เปโตร​ไป​ด้วย (ซึ่ง​ตรง​กับ​ช่วง​เทศกาล​ขนมปังไร้​เชื้อ)</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​เฮโรด​จับ​เปโตร​แล้ว ก็​เอา​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก เฮโรด​ให้​ทหาร​สี่​หมู่ หมู่​ละ​สี่​คน​เฝ้า​เปโตร​ไว้ เฮโรด​ตั้งใจ​ว่า​จะ​นำ​ตัว​เปโตร​ออก​ไป​ตัดสิน​ต่อหน้า​ประชาชน​หลังจาก​พิธี​ฉลอง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​เสร็จสิ้น​ลง</verse>
				<verse number="5">เปโตร​จึง​ถูก​ขัง​ไว้​ใน​คุก และ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ต่าง​พา​กัน​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​อย่าง​จริงจัง​เพื่อ​เปโตร</verse>
				<verse number="6">คืน​ก่อน​ที่​เฮโรด​จะ​นำ​เปโตร​ออก​มา​จาก​คุก​เพื่อ​ตัดสิน​ลงโทษ เปโตร​กำลัง​นอน​หลับ​อยู่​โดย​มี​ทหาร​สอง​คน​ขนาบ​ข้าง มี​โซ่​สอง​เส้น​ล่าม​เขา​ไว้ และ​มี​ทหาร​ยาม​เฝ้า​อยู่​หน้า​ประตู​คุก</verse>
				<verse number="7">ทันใด​นั้น​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​มา​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น และ​มี​แสงสว่าง​ส่อง​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ขัง ทูตสวรรค์​กระทุ้ง​สีข้าง​ของ​เปโตร​ให้​ตื่น​และ​พูด​ว่า “ลุก​ขึ้น​เร็ว” ทันใด​นั้น​โซ่​ก็​หลุด​ออก​จาก​มือ​ของ​เปโตร</verse>
				<verse number="8">ทูตสวรรค์​พูด​กับ​เขา​ว่า “แต่งตัว​และ​สวม​รองเท้า​สิ” เปโตร​ทำ​ตาม จาก​นั้น​ทูตสวรรค์​พูด​อีก​ว่า “สวม​เสื้อคลุม แล้ว​ตาม​เรา​มา”</verse>
				<verse number="9">เปโตร​จึง​ตาม​ทูตสวรรค์​ออก​ไป โดย​ไม่​รู้​ว่า ที่​ทูตสวรรค์​กำลัง​ทำ​นั้น​เป็น​ความจริง เพราะ​เขา​คิด​ว่า​เห็น​นิมิต​อยู่</verse>
				<verse number="10">ทั้ง​สอง​เดิน​ผ่าน​ยาม​ชั้น​ที่​หนึ่ง​และ​ยาม​ชั้น​ที่​สอง จน​มา​ถึง​ประตู​เหล็ก​ที่​นำเข้า​ไป​ใน​เมือง ประตู​นั้น​ก็​เปิด​ออก​เอง​ให้​ทั้ง​สอง​ออก​ไป ทั้ง​สอง​เดิน​ไป​ตาม​ถนน​สาย​หนึ่ง แล้ว​ทูตสวรรค์​ก็​หาย​ไป​ทันที</verse>
				<verse number="11">เปโตร​รู้สึก​ตัว​และ​พูด​ว่า “ตอนนี้​ผม​รู้​แล้ว​ว่า​มัน​เป็น​ความจริง องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​มา​ช่วย​ชีวิต​ผม​ให้​รอด​พ้น​จาก​อำนาจ​ของ​เฮโรด และ​จาก​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​ชาว​ยิว​กำลัง​คาด​หวัง​จะ​ให้​เกิด​ขึ้น​กับ​ผม”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เปโตร​คิด​ได้​แล้ว เขา​ก็​ไป​ที่​บ้าน​ของ​มารีย์​แม่​ของ​ยอห์น หรือ​ที่​คน​เรียกว่า มาระโก ที่​นั่น​มี​คน​จำนวน​มาก​ชุมนุม​และ​อธิษฐาน​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="13">เปโตร​มา​เคาะ​ประตู มี​หญิง​คนใช้​ชื่อ​ว่า โรดา เดิน​มา​ถาม​ว่า​ใคร​มา</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เธอ​จำ​ได้​ว่า​เป็น​เสียง​ของ​เปโตร ก็​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ด้วย​ความ​ดีใจ​โดย​ไม่​ได้​เปิด​ประตู​ให้​เขา​ก่อน เธอ​ไป​บอก​กับ​ทุกๆ​คน​ว่า​เปโตร​กำลัง​ยืน​อยู่​ที่​ประตู</verse>
				<verse number="15">คน​เหล่า​นั้น​ย้อน​เธอ​ว่า “จะ​บ้า​หรือ” แต่​เธอ​ยืนยัน​ว่า​เป็น​ความจริง พวก​เขา​จึง​ว่า “น่า​จะ​เป็น​ทูตสวรรค์​ของ​เปโตร”</verse>
				<verse number="16">ส่วน​เปโตร​ยัง​คง​เคาะ​ประตู​อยู่ เมื่อ​พวก​เขา​เปิด​ประตู​และ​เห็น​เปโตร​ก็​พา​กัน​ประหลาดใจ​มาก</verse>
				<verse number="17">เปโตร​โบก​มือ​ให้​เงียบ แล้ว​ก็​เล่า​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ว่า องค์​เจ้า​ชีวิต​ช่วย​เขา​ออก​มา​จาก​คุก​ได้​อย่าง​ไร แล้ว​เปโตร​พูด​อีก​ว่า “ไป​เล่า​เรื่องนี้​ให้​ยากอบ​กับ​พวก​พี่น้อง​รู้​ด้วย” จาก​นั้น​เปโตร​ก็​จาก​ไป​ที่​อื่น</verse>
				<verse number="18">พอ​รุ่งเช้า​พวก​ทหาร​ต่าง​สับสน​อลหม่าน ไม่​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​เปโตร</verse>
				<verse number="19">หลังจาก​เฮโรด​ค้นหา​เปโตร แต่​หา​ไม่​พบ พระองค์​จึง​ไต่สวน​พวก​ทหาร​ยาม​และ​สั่ง​ให้​นำ​ทหาร​ยาม​ไป​ฆ่า หลังจาก​นั้น​เฮโรด​ได้​เดิน​ทาง​จาก​แคว้น​ยูเดีย​ไป​พัก​อยู่​ที่​เมือง​ซีซารียา​ชั่วคราว</verse>
				<verse number="20">กษัตริย์​เฮโรด​โกรธ​ประชาชน​ชาว​ไทระ​และ​ชาว​เมือง​ไซดอน​มาก พวก​ชาว​เมือง​จึง​ได้​ไป​เกลี้ย​กล่อม​บลัสตัส​คนใช้​ส่วนตัว​ของ​กษัตริย์​เฮโรด​ให้​เข้าข้าง​พวก​เขา หลัง​จาก​นั้น​พวก​เขา​จึง​ส่ง​กลุ่ม​ตัวแทน​มา​ขอ​คืนดี​กับ​เฮโรด เพราะ​ว่า​ต้อง​พึ่ง​อาหาร​จาก​ดินแดน​ของ​เฮโรด</verse>
				<verse number="21">เมื่อ​ถึง​วัน​นัด​หมาย เฮโรด​แต่งตัว​ชุด​กษัตริย์​เต็มยศ นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ และ​พูด​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="22">ผู้คน​ต่าง​พา​กัน​ตะโกน​เสียง​ดัง​ว่า “นี่​คือ​เสียง​ของ​พระเจ้า ไม่​ใช่​เสียง​ของ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="23">แต่​เฮโรด​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า ทูตสวรรค์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​เลย​ทำ​ให้​เฮโรด​ล้ม​ป่วย​ทันที แล้ว​สุดท้าย​ร่าง​ของ​เฮโรด​ก็​ถูก​พยาธิ​กัด​กิน​จน​ตาย</verse>
				<verse number="24">แต่​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​แพร่​กระจาย​ไป​มาก​ขึ้นๆ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​บารนาบัส​และ​เซาโล​ทำงาน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เสร็จ​แล้ว ก็​เดิน​ทาง​กลับ​ไป​เมือง​อันทิโอก แล้ว​พา​ยอห์น ซึ่ง​คน​เรียกว่า​มาระโก​ไป​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">มี​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า และ​พวก​ครู​ใน​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​อันทิโอก คือ บารนาบัส สิเมโอน​หรือ​ที่​คน​เรียกว่า​ดำ ลูสิอัส​ชาว​เมือง​ไซรีน มานาเอน (เพื่อน​สนิท​ของ​กษัตริย์​เฮโรด​ตั้งแต่​เป็น​เด็ก) และ​เซาโล</verse>
				<verse number="2">ขณะ​ที่​พวก​เขา​นมัสการ​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​อยู่​นั้น พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​พูด​ว่า “ให้​แยก​บารนาบัส​และ​เซาโล​ออก​มา​สำหรับ​งาน​ที่​เรา​จะ​เรียก​ให้​พวก​เขา​ทำ”</verse>
				<verse number="3">หลังจาก​ที่​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​และ​พวก​ครู​ถือ​ศีล​อด​อาหาร​และ​อธิษฐาน​เสร็จ​แล้ว พวก​เขา​วางมือ​บน​บารนาบัส​และ​เซาโล จาก​นั้น​ก็​ส่ง​พวก​เขา​ไป</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ส่ง​พวก​เขา​ออก​ไป​แล้ว บารนาบัส​และ​เซาโล​ก็​เดิน​ทาง​ลง​ไป​ที่​เมือง​เซลูเคีย และ​พวก​เขา​นั่ง​เรือ​จาก​ที่​นั่น​ต่อ​ไป​ที่​เกาะ​ไซปรัส</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​ซาลามิส พวก​เขา​ได้​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว ยอห์น​ไป​กับ​พวก​เขา​ด้วย​ใน​ฐานะ​ผู้ช่วย</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​เดิน​ทาง​รอบ​เกาะ​ไป​จน​ถึง​เมือง​ปาโฟส ที่​นี่​เขา​ได้​พบ​คน​ยิว​ชื่อ​ว่า​บารเยซู​ที่​ใช้​เวทมนตร์​คาถา​และ​อ้าง​ว่า​ตัวเอง​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">เขา​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​ท่านผู้ว่า​ชื่อ เสอร์จีอัสเปาโล ซึ่ง​เป็น​คน​ฉลาด​หลักแหลม เสอร์จีอัสเปาโล​เรียก​บารนาบัส​และ​เซาโล​มา เพราะ​อยาก​ฟัง​พระคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​เอลีมาส​นัก​เวทมนตร์​ขัดขวาง​เซาโล​และ​บารนาบัส (เอลีมาส​เป็น​ชื่อ​กรีก​ที่​แปล​มา​จาก​บารเยซู) เขา​พยายาม​ที่​จะ​ยับยั้ง​ท่าน​ผู้ว่า​ไม่​ให้​เชื่อ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">จาก​นั้น​เซาโล​ที่​คน​เรียกว่า​เปาโล ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ เขา​ได้​จ้อง​ไป​ที่​เอลีมาส</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พูด​ว่า “ตัว​แก​เต็ม​ไป​ด้วย​การ​หลอกลวง​และ​เล่ห์กล​ชั่วร้าย​ต่างๆ​นานา แก​เป็น​ลูก​ของ​มาร เป็น​ศัตรู​ของ​ความ​ถูก​ต้อง​ทุก​อย่าง แก​จะ​ไม่​เลิก​บิดเบือน​หนทาง​แห่ง​ความ​ถูกต้อง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ใช่​ไหม</verse>
				<verse number="11">ดูสิ มือ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​บน​ตัว​แก​แล้ว แก​จะ​ตาบอด​มอง​ไม่​เห็น​แสง​อาทิตย์​ไป​สัก​พัก” ทันใด​นั้น​ความ​มืด​มิด​ก็​เกิด​ขึ้น​กับ​เอลีมาส​ทันที เขา​เดิน​คลำ​ไป​รอบๆ​พยายาม​หา​คน​มา​ช่วย​จูง​มือ​ให้</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ท่าน​ผู้ว่า​เห็น​เหตุการณ์​ที่​เกิด​ขึ้น ท่าน​จึง​เกิด​ความ​เชื่อ เพราะ​รู้สึก​อัศจรรย์​ใจ​ใน​คำสอน​เกี่ยวกับ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">เปาโล​และ​เพื่อนๆ​ของ​เขา นั่ง​เรือ​จาก​เมือง​ปาโฟส​ไป​ที่​เมือง​เปอร์กา​ใน​แคว้น​ปัมฟีเลีย แต่​ยอห์น​ได้​จาก​พวก​เขา​กลับ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="14">จาก​เมือง​เปอร์กา​พวก​เขา​ยัง​คง​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป​จน​ถึง​เมือง​อันทิโอก​ใน​แคว้น​ปิสิเดีย และ​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​เปาโล​และ​บารนาบัส ได้​เข้า​ไป​นั่ง​อยู่​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ที่​มี​การ​อ่าน​กฎ​ปฏิบัติ​ของ​โมเสส และ​ข้อ​เขียน​ของ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​แล้ว พวก​เจ้าหน้าที่​ของ​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว​ได้​ส่ง​บาง​คน​มา​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า “พี่น้อง​ครับ ถ้า​ท่าน​มี​คำพูด​ที่​ให้กำลัง​ใจ​ผู้คน ขอ​ให้​พูด​ออก​มา​ด้วย”</verse>
				<verse number="16">เปาโล​ยืน​ขึ้น​โบก​มือ และ​พูด​ว่า “ฟัง​ให้​ดี​ชาว​อิสราเอล​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ของ​เรา​ชาว​อิสราเอล​เลือก​บรรพบุรุษ​ของ​เรา และ​ทำ​ให้​คน​ของ​เรา​ยิ่งใหญ่​ตอน​ที่​พวก​เขา​อาศัย​อยู่​ใน​แผ่นดิน​อียิปต์ และ​พระองค์​ก็​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​นั้น​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="18">พระองค์​อดทน​กับ​พวก​เขา​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​เป็น​เวลา​ประมาณ​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="19">พระองค์​ทำลาย​เจ็ด​ชนชาติ​ใน​แผ่นดิน​คานาอัน และ​มอบ​แผ่นดิน​ของ​ชนชาติ​เหล่า​นั้น​ให้​กับ​ชาว​อิสราเอล​ไว้​ครอบ​ครอง​เป็น​เวลา​สี่ร้อย​ห้าสิบ​ปี</verse>
				<verse number="20">หลังจาก​นั้น พระองค์​ได้​ให้​พวก​ผู้วินิจฉัย​มา​ปกครอง​ดูแล​พวก​เขา จน​กระทั่ง​ถึง​ช่วง​สมัย​ของ​ซามูเอล​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">พวก​อิสราเอล​ก็​ร้องขอ​ให้​มี​กษัตริย์ พระเจ้า​จึง​มอบ​ซาอูล​บุตร​ชาย​ของ​คีช​ที่​มา​จาก​เผ่า​เบนยามิน ให้​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ดูแล​พวก​เขา​อยู่​ประมาณ​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="22">หลังจาก​ที่​พระเจ้า​ปลด​ซาอูล​ออก​จาก​ตำแหน่ง​แล้ว ก็​ได้​ตั้ง​ดาวิด​ขึ้น​เป็น​กษัตริย์​ของ​ชาว​อิสราเอล พระองค์​พูด​เกี่ยว​กับ​ดาวิด​ว่า ‘เรา​พบ​ว่า​ดาวิด​บุตร​ของ​เจสซี​คนนี้​เป็น​คน​ที่​เรา​ชอบ​มาก เพราะ​เขา​จะ​ทำ​ทุก​อย่าง​ที่​เรา​ต้องการ​ให้​เขา​ทำ’</verse>
				<verse number="23">จาก​เชื้อสาย​ของ​ดาวิด​นี่​แหละ พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​ว่า จะ​ให้​พระเยซู​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​มา​เกิด​เพื่อ​คน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="24">ก่อน​ที่​พระเยซู​จะ​มา ยอห์น​ได้​ประกาศ​กับ​คน​อิสราเอล​ทุก​คน​เรื่อง​การ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพื่อ​แสดง​ถึง​การ​กลับตัว​กลับใจ</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ยอห์น​ทำงาน​ของ​เขา​เสร็จ​แล้ว เขา​พูด​ว่า ‘พวก​คุณ​คิด​ว่า​ผม​เป็น​ใคร​กัน ผม​ไม่​ใช่​คน​นั้น​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ แต่​จะ​มี​อีก​คน​หนึ่ง​ที่​มา​ภายหลัง​ผม ซึ่ง​ตัว​ผม​เอง​ยัง​ไม่​มี​ค่า​พอ​ที่​จะ​ถอด​รองเท้า​ให้​เขา​เลย’</verse>
				<verse number="26">พี่​น้อง​ทั้งหลาย​ผู้​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อับราฮัม และ​พวก​ท่าน​คน​ต่าง​ชาติ​ที่​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า พระเจ้า​ได้​ส่ง​พระคำ​แห่ง​ความรอดนี้​มา​ให้​กับ​พวก​เรา​นี่​แหละ</verse>
				<verse number="27">ส่วน​พวก​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม ตลอด​จน​พวก​ผู้นำ​ของ​เขา​ก็​ไม่​รู้​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระผู้ช่วย​ให้​รอด ที่​พวก​เขา​ได้​ประณาม​พระองค์​นั้น ก็​ได้​เป็น​จริง​ตาม​คำ​พูด​ของ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระ​เจ้า​ที่​อ่าน​กัน​ทุก​ครั้ง​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="28">ถึง​แม้​พวก​เขา​จะ​ไม่​มี​เหตุผล​อะไร​ที่​จะ​ประหารชีวิต​พระองค์ แต่​พวก​เขา​ก็​ยัง​ร้องขอ​ให้​ปีลาต​ฆ่า​พระองค์​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="29">เมื่อ​พวก​เขา​ทำ​ทุก​อย่าง​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​เกี่ยว​กับ​พระเยซู​แล้ว พวก​เขา​เอา​ร่าง​ของ​พระองค์​ลง​มา​จาก​ไม้​กางเขน และ​เอา​ไป​วาง​ไว้​ใน​อุโมงค์​ฝัง​ศพ</verse>
				<verse number="30">แต่​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="31">พระเยซู​ปรากฏ​ตัว​ให้​กับ​คน​ที่​ติดตาม​พระองค์​ที่​มา​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​จาก​แคว้น​กาลิลี ได้​เห็น​เป็น​เวลา​หลาย​วัน และ​ตอนนี้​พวก​เขา​ได้​เล่า​เรื่อง​ของ​พระองค์​ให้​คน​อิสราเอล​ได้​รู้</verse>
				<verse number="32">พวก​เรา​ได้​บอก​พวก​คุณ​เกี่ยว​กับ​ข่าวดี​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="33">พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​คำ​สัญญานี้​เป็น​จริง​กับ​พวก​เรา​ผู้​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​พวก​เขา​โดย​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย เหมือน​กับ​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​สดุดี​บท​ที่​สอง​ว่า ‘ท่าน​เป็น​ลูก​ของ​เรา วันนี้​เรา​เป็น​ผู้​ให้​กำเนิด​ท่าน’</verse>
				<verse number="34">พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​จะ​ไม่​มี​วัน​เน่าเปื่อย​อีก​เลย พระเจ้า​ประกาศ​อย่างนี้​ว่า ‘เรา​จะ​ให้​พร​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​กับ​พวก​เจ้า​อย่าง​แน่นอน​ตาม​ที่​เรา​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​ดาวิด’</verse>
				<verse number="35">ยัง​มี​อีก​ที่​หนึ่ง​ใน​พระคัมภีร์​ที่​พูด​ถึง​สิ่งนี้​ด้วย​ว่า ‘พระองค์​จะ​ไม่​ยอม​ให้​ร่าง​ของ​ผู้รับใช้​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระองค์​ต้อง​เน่าเปื่อย’</verse>
				<verse number="36">ใน​ช่วง​ที่​ดาวิด​มี​ชีวิต​อยู่ เขา​ได้​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า ต่อมา​เมื่อ​เขา​ตาย และ​ถูก​ฝัง​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ ร่าง​ของ​เขา​ก็​เน่าเปื่อย​ไป</verse>
				<verse number="37">แต่​พระเยซู​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​นั้น​ไม่​เน่าเปื่อย</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น​พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ก็​เพราะ​พระเยซู​นี่​แหละ บาป​ของ​พวก​คุณ​ถึง​ได้รับ​การ​ยก​โทษ กฎ​ของ​โมเสส​ไม่​สามารถ​ช่วย​ให้​ใคร​หลุดพ้น​จาก​บาป​ได้​หรอก</verse>
				<verse number="39">แต่​พระเยซู​ทำ​ให้​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​บาป​เหล่า​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="40">ระวัง​ให้​ดี อย่า​ให้​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​พูด​ไว้​เกิด​ขึ้น​กับ​คุณ นั่น​คือ</verse>
				<verse number="41">‘ดู​ก่อน พวก​ที่​ชอบ​เยาะเย้ย​ถากถาง เจ้า​จะ​ต้อง​ประหลาดใจ​และ​จาก​นั้น​ก็​ตาย​ไป เพราะ​เรา​กำลัง​ทำ​สิ่ง​หนึ่ง​ใน​ช่วง​ชีวิต​ของ​เจ้า เป็น​สิ่ง​ที่​เจ้า​จะ​ไม่​ยอม​เชื่อ ถึง​แม้​มี​คน​มา​บอก​ก็​ตาม’”</verse>
				<verse number="42">เมื่อ​เปาโล​กับ​บารนาบัส​กำลัง​จะ​ไป​จาก​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว ผู้คน​ได้​มา​ขอ​ให้​พวก​เขา พูด​เรื่อง​พวกนี้​อีก​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​ครั้ง​หน้า</verse>
				<verse number="43">เมื่อ​การ​ประชุม​เลิก​แล้ว มี​ชาว​ยิว และ​พวก​ที่​เปลี่ยน​มา​นับถือ​ศาสนายิว​หลาย​คน​ติดตาม​เปาโล​และ​บารนาบัส​ไป ทั้ง​สอง​พูด​คุย​และ​กระตุ้น​ให้​พวก​เขา​ยึด​มั่น​อยู่​ใน​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ต่อไป</verse>
				<verse number="44">เมื่อ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​มา​ถึง​อีก​ครั้ง​หนึ่ง คน​เกือบ​ทั้ง​เมือง​ได้​มา​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​ฟัง​พระคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="45">เมื่อ​ชาว​ยิว​เห็น​ฝูงชน​มา​กัน​แน่น​ขนัด ก็​เกิด​ความ​อิจฉา จึง​พูด​ดูถูก​ดูแคลน​และ​คัดค้าน​คำพูด​ของ​เปาโล</verse>
				<verse number="46">แต่​เปาโล​และ​บารนาบัส​ก็​พูด​อย่าง​กล้าหาญ​ว่า “เรา​จำเป็น​ที่​จะ​ต้อง​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ให้​พวก​คุณ​ฟัง​ก่อน แต่​เมื่อ​คุณ​ไม่​ยอม​เชื่อ​และ​ตัดสิน​ว่า​ตนเอง​ไม่​สมควร​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป ตอนนี้​เรา​ก็​จะ​หัน​ไปหา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="47">เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​สั่ง​พวก​เรา​ว่า ‘เรา​ทำ​ให้​เจ้า​เป็น​แสงสว่าง​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​นำ​ความ​รอด​ไป​ทุก​หน​ทุก​แห่ง​ใน​โลก’”</verse>
				<verse number="48">เมื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ได้ยิน​อย่างนี้​ก็ดี​ใจ และ​ยกย่อง​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ส่วน​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​ให้​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอด​ไป​นั้น พวก​เขา​ก็​ได้​มา​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="49">พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ก็​ได้​แพร่​กระจาย​ไป​ทั่ว​แคว้น​นั้น</verse>
				<verse number="50">พวก​ยิว​ได้​ไป​ยุยง​พวก​ผู้หญิง​ที่​เคร่ง​ศาสนา​และ​มี​อิทธิพล​กับ​พวก​ผู้ชาย​ที่​เป็น​ผู้นำ​ใน​เมือง​นั้น ให้​มา​กดขี่​ข่มเหง​เปาโล​และ​บารนาบัส และ​ไล่​ทั้ง​สอง​คน​ออก​ไป​จาก​ดินแดน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="51">เปาโล​และ​บารนาบัส​สะบัด​ฝุ่น​ออก​จาก​เท้า เป็น​การ​ประท้วง​ต่อ​คน​เหล่า​นั้น แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​ไป​เมือง​อีโคนียูม</verse>
				<verse number="52">แต่​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ใน​เมือง​อันทิโอก ต่าง​ก็​มี​ความสุข​อย่าง​ล้นพ้น และ​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ใน​เมือง​อีโคนียูม​ก็​เหมือน​กัน เปาโล​และ​บารนาบัส​ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว และ พูด​ป่าว​ประกาศ จน​คน​ยิว​และ​คน​กรีก​จำนวน​มาก​เกิด​ความ​เชื่อ</verse>
				<verse number="2">แต่​พวก​ยิว​ที่​ไม่​เชื่อ​ได้​ยุยง​คน​กรีก​ให้​โกรธ​เคือง​พวก​พี่น้อง​ของ​เรา​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="3">เปาโล​และ​บารนาบัส​อยู่​ที่​นั่น​เป็น​เวลา​นาน และ​ประกาศ​เรื่อง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อย่าง​กล้าหาญ และ​พระองค์​ก็​ให้​เปาโล​กับ​บารนาบัส​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​และ​ปาฏิหาริย์​ต่างๆ​ได้ เพื่อ​ยืนยัน​ให้​คน​รู้​ว่า​พระคำ​เรื่อง​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์​ที่​ทั้ง​สอง​คน​พูด​นั้น​เป็น​เรื่อง​จริง</verse>
				<verse number="4">คน​ใน​เมือง​ก็​แตก​ออก​เป็น​สอง​ฝ่าย ฝ่าย​หนึ่ง​เข้าข้าง​พวก​ยิว อีก​ฝ่าย​หนึ่ง​เข้าข้าง​พวก​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="5">คน​กรีก คน​ยิว และ​พวก​ผู้นำ​ของ​พวก​เขา คบ​คิด​กัน​ที่​จะ​เอา​หิน​ขว้าง​ทำร้าย​เปาโล​กับ​บารนาบัส</verse>
				<verse number="6">แต่​ทั้ง​สอง​คน​ล่วงรู้​แผนการนี้​เสีย​ก่อน จึง​หนี​ไป​ที่​เมือง​ลิสตรา​และ​เมือง​เดอร์บี​ใน​แคว้น​ลิคาโอเนีย​และ​ดินแดน​แถวๆ​นั้น</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​ก็​ยัง​คง​ประกาศ​ข่าวดี​ที่​นั่น​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="8">ที่​เมือง​ลิสตรา มี​ชาย​ขา​พิการ​คน​หนึ่ง​นั่ง​อยู่ เขา​เป็น​ง่อย​เดิน​ไม่​ได้​มา​ตั้งแต่​เกิด</verse>
				<verse number="9">ชาย​คนนี้​ฟัง​เปาโล​พูด เปาโล​จ้อง​มา​ที่​ชาย​คนนี้ และ​เห็น​ว่า​เขา​มี​ความ​เชื่อ​ที่​จะ​ทำให้​เขา​ได้รับ​การรักษา​ให้​หาย​ได้</verse>
				<verse number="10">เปาโล​จึง​พูด​เสียง​ดัง​ว่า “ลุก​ขึ้น​ยืน” แล้ว​ชาย​เป็น​ง่อย​ก็​กระโดด​ขึ้น​และ​เริ่ม​เดิน</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ฝูงชน​เห็น​สิ่ง​ที่​เปาโล​ทำ พวก​เขา​ก็​ส่งเสียง​ร้อง​เป็น​ภาษา​ลิคาโอเนีย​ว่า “พวก​พระ​ได้​แปลง​ร่าง​เป็น​มนุษย์​ลง​มา​หา​พวก​เรา”</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​เรียก​บารนาบัส​ว่า พระซุส และ​เรียก​เปาโล​ว่า พระเฮอร์เมส เพราะ​เปาโล​เป็น​คน​พูด​ก่อน</verse>
				<verse number="13">นักบวช​ของ​วัด​พระซุส ที่​ตั้ง​อยู่​หน้าเมือง​ได้​นำ​พวก​วัว​ตัวผู้​ที่​สวม​พวงมาลัย​ไป​ที่​ประตู​เมือง นักบวช​และ​ฝูงชน​อยาก​ที่​จะ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ให้​กับ​เปาโล​และ​บารนาบัส</verse>
				<verse number="14">แต่​เมื่อ​บารนาบัส​และ​เปาโล​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​ได้ยิน​เรื่องนี้ ก็​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน แล้ว​วิ่ง​เข้า​ไป​ใน​ฝูงชน​พร้อม​กับ​ร้อง​ตะโกน​ว่า</verse>
				<verse number="15">“พวก​คุณ​ทำ​อย่างนี้​ทำไม เรา​ก็​เป็น​แค่​มนุษย์​ธรรมดาๆ​เหมือน​กับ​พวก​คุณ เรา​มา​ที่​นี่​เพื่อ​ประกาศ​ข่าวดี​กับ​พวก​คุณ เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ได้​หัน​จาก​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ค่า​พวกนี้​ไปหา​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ท้องฟ้า พื้นดิน ทะเล​และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ที่​อยู่​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="16">ใน​อดีต​พระองค์​ได้​ปล่อย​ให้​คน​แต่​ละ​ชาติ​ทำ​ตามใจ​ชอบ</verse>
				<verse number="17">ถึง​แม้​พระองค์​จะ​ปล่อย​พวก​คุณ​ไว้ แต่​พระองค์​ก็​ทำ​ให้​คุณ​รู้​ว่า​พระองค์​มี​อยู่​จริง โดย​ดู​ได้​จาก​สิ่ง​ดีๆ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​กับ​พวก​คุณ เช่น ให้​ฝน​ตก​จาก​ท้องฟ้า และ​ให้​มี​พืชผล​ตาม​ฤดูกาล พระองค์​ให้​พวก​คุณ​มี​อาหาร​กิน​และ​ทำ​ให้​ใจ​ของ​คุณ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ชื่นบาน​ยินดี”</verse>
				<verse number="18">ถึง​แม้​จะ​พูด​ให้​ฟัง​อย่างนี้​แล้ว เปาโล​กับ​บารนาบัส ก็​ยัง​เกือบ​จะ​ห้าม​พวก​เขา​ไม่​อยู่ ที่​จะ​ไม่​ให้​พวก​เขา​เอา​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย​ให้​กับ​พวก​เขา​ทั้ง​สอง​คน</verse>
				<verse number="19">แต่​มี​ชาว​ยิว​บาง​คน​ที่​มา​จาก​เมือง​อันทิโอก​และ​เมือง​อีโคนียูม ได้​ชักชวน​ฝูงชน​ให้​มา​อยู่​ฝ่าย​พวก​เขา และ​ได้​เอา​หิน​ขว้าง​เปาโล แล้ว​ลาก​เปาโล​ออก​ไป​นอก​เมือง เพราะ​คิด​ว่า​ตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​มา​ยืน​ล้อม​เปาโล เปาโล​ก็​ลุก​ขึ้น​มา​และ​เดิน​เข้า​ไป​ใน​เมือง พอ​วันรุ่งขึ้น​เปาโล​กับ​บารนาบัส​ก็​เดิน​ทาง​ไป​ที่​เมือง​เดอร์บี</verse>
				<verse number="21">เปาโล​กับ​บารนาบัส​ได้​ไป​ประกาศ​ข่าว​ดี​ใน​เมือง​เดอร์บี และ​มี​คน​เป็น​จำนวน​มาก​ได้​มา​เป็น​ศิษย์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต จาก​นั้น​เขา​ทั้ง​สอง​ได้​เดิน​ทาง​กลับ​ไป​เมือง​ลิสตรา เมือง​อีโคนียูม และ​เมือง​อันทิโอก</verse>
				<verse number="22">ไป​ให้​กำลังใจ​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู และ​กระตุ้น​ให้​ยืนหยัด​ใน​ความ​เชื่อ​ต่อ​ไป เขา​พูด​ว่า “เรา​จะ​ต้อง​ผ่าน​ความ​ทุกข์ยาก​มากมาย ก่อน​ที่​จะ​เข้า​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="23">เปาโล​และ​บารนาบัส​แต่งตั้ง​ผู้นำ​อาวุโส​ขึ้น​ใน​แต่​ละ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า เขา​ทั้ง​สอง​อธิษฐาน​และ​ถือ​ศีล​อด​อาหาร และ​มอบ​ผู้นำ​พวกนี้​พร้อม​กับ​หมู่​ประชุม​ต่างๆ​ไว้​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ที่​พวก​เขา​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เปาโล​และ​บารนาบัส​ได้​เดิน​ทาง​ผ่าน​แคว้น​ปิสิเดีย​ไป​ที่​แคว้น​ปัมฟีเลีย</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​ที่​ได้​ประกาศ​พระคำ​ใน​เมือง​เปอร์กา​แล้ว ก็​เดิน​ทาง​ลง​ไป​ที่​เมือง​อัททาลิยา</verse>
				<verse number="26">จาก​ที่​นี่ พวก​เขา​ได้​นั่ง​เรือ​กลับ​ไป​ที่​เมือง​อันทิโอก ซึ่ง​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​นั่น​เคย​ฝาก​พวก​เขา​ไว้​ให้​พระเจ้า​ดูแล​งาน​ที่​เพิ่ง​ทำ​เสร็จ​ไป​นี้</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​เปาโล​และ​บารนาบัส​มา​ถึง ได้​เรียก​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​มา​ประชุม​กัน และ​เล่า​ทุก​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ทำ​ร่วม​กับ​พวก​เขา​ให้​ฟัง และ​ที่​พระเจ้า​เปิด​โอกาส​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ได้รับ​ความเชื่อ​ด้วย</verse>
				<verse number="28">แล้ว​เขา​ทั้ง​สอง​คน​ก็​พัก​อยู่​ที่​นั่น​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​เป็น​เวลา​นาน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">มี​บางคน​เดิน​ทาง​มา​จาก​แคว้น​ยูเดีย และ​ได้​มา​สั่งสอน​พวก​พี่น้อง​ว่า “ถ้า​พวก​คุณ​ไม่​ได้​เข้า​พิธี​ขลิบ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส พวก​คุณ​ก็​จะ​ไม่​รอด”</verse>
				<verse number="2">เปาโล​และ​บารนาบัส​ไม่​เห็น​ด้วย​กับ​พวก​เขา จึง​เกิด​การ​โต้เถียง​กัน​อย่าง​รุนแรง​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ พี่น้อง​จึง​แต่งตั้ง​เปาโล บารนาบัส​กับ​บางคน​ใน​พวก​เขา​ให้​ไป​หารือ​กับ​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​เกี่ยว​กับ​ปัญหานี้</verse>
				<verse number="3">หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ได้​ส่ง​พวกนี้​ออก​เดิน​ทาง​ไป เมื่อ​ผ่าน​แคว้น​ฟีนีเซีย​และ​แคว้น​สะมาเรีย พวก​เขา​ก็​ได้​เล่า​เรื่อง​ที่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​หัน​ไปหา​พระเจ้า ทำ​ให้​พี่น้อง​ทุก​คน​ดีใจ​มาก</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​เขา​เดิน​ทาง​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม ก็​ได้รับ​การ​ต้อนรับ​จาก​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า จาก​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู และ​จาก​พวก​ผู้นำ​อาวุโส พวก​เขา​เล่า​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ร่วม​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="5">ศิษย์​ของ​พระเยซู​บางคน ที่​เป็น​พวก​ฟารีสี​ยืน​ขึ้น​พูด​ว่า “พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​ต้อง​เข้า​พิธี​ขลิบ และ​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส​ด้วย”</verse>
				<verse number="6">พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส จึง​ได้​ประชุม​หารือ​กัน​เกี่ยวกับ​ปัญหานี้</verse>
				<verse number="7">หลังจาก​โต้เถียง​กัน​อยู่​นาน เปโตร​ก็​ยืน​ขึ้น​พูด​ว่า “พี่น้อง​ครับ คุณ​ก็​รู้​อยู่​ว่า​ก่อน​หน้า​นี้​พระเจ้า​ได้​เลือก​ผม​จาก​ท่ามกลาง​พวก​คุณ​ให้​ไป​ประกาศ​พระคำ​แห่ง​ข่าวดี​ให้​กับ​พวก​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​ฟัง เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​เชื่อ</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ผู้​รู้​จิตใจ​ของ​มนุษย์​ดี ได้​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พระองค์​ยอมรับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว พระองค์​ให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​กับ​พวก​เขา​เหมือน​ที่​ให้​กับ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="9">สำหรับ​พระเจ้า​แล้ว เรา​กับ​พวก​นั้น ไม่​ได้​แตกต่าง​กัน​เลย พระองค์​ชำระ​จิตใจ​ของ​พวก​เขา​ด้วย​ความเชื่อ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="10">ถ้า​อย่าง​นั้น พวก​คุณ​ลองดี​กับ​พระเจ้า​ทำไม คือ​เอา​แอก ที่​พวก​เรา​หรือ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​เอง ก็​ยัง​แบก​ไม่​ไหว​ไป​สวม​คอ​ของ​พวก​ศิษย์​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="11">แต่​เรา​เชื่อ​ว่า เรา​รอด​โดย​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเยซู​ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​เรา​ก็​เชื่อ​ว่า​พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ก็​รอด​โดย​วิธีนี้​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="12">คน​ทั้งหมด​จึง​เริ่ม​เงียบ และ​ตั้งใจ​ฟัง​บารนาบัส​และ​เปาโล​เล่า​เกี่ยวกับ​ปาฏิหาริย์​และ​สิ่ง​อัศจรรย์​ทุก​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ผ่าน​พวก​เขา​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พวก​เขา​พูด​จบ ยากอบ​ก็​พูด​ขึ้น​ว่า “พี่น้อง​ทั้งหลาย ฟัง​ผม​หน่อย</verse>
				<verse number="14">ซีโมน ได้​เล่า​ให้​พวก​เรา​ฟัง​ว่า พระเจ้า​ได้​แสดง​ความ​ห่วงใย​ต่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​อย่างไร​ใน​ครั้ง​แรก ก็​ด้วย​การ​เลือก​เอา​คน​ไม่​ใช่​ยิว​บาง​คน​มา​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ซึ่ง​ตรง​กับ​ที่​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ได้​เขียน​ไว้</verse>
				<verse number="16">‘หลังจากนี้​เรา​จะ​กลับ​มา และ​เรา​จะ​สร้าง​บ้าน​ของ​ดาวิด​ที่​พังทลาย​ลง​ขึ้น​มา​ใหม่ เรา​จะ​ซ่อมแซม​ส่วน​ที่​ปรัก​หักพัง เรา​จะ​ตั้ง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​มนุษย์​ที่​เหลือ​ทุก​คน รวม​ถึง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ทุก​คน​ที่​เรา​ได้​เรียก​ให้​มา​เป็น​ของ​เรา ก็​จะ​แสวงหา​เรา องค์​เจ้า​ชีวิต นี่​เป็น​คำพูด​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="18">	ซึ่ง​เป็น​ที่​รู้​กัน​มา​ตั้ง​นาน​แล้ว’</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ผม​ขอ​ตัดสิน​ว่า เรา​ควร​เลิก​สร้าง​ปัญหา​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เหล่า​นั้น ที่​กำลัง​หัน​มาหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​ควร​จะ​เขียน​จดหมาย​ไป​บอก​พวก​เขา​ว่า อย่า​กิน​อาหาร​ที่​สกปรก​ใน​สายตา​พระเจ้า เพราะ​เคย​เอา​ไป​เซ่นไหว้​รูป​เคารพ อย่า​ทำ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ถูก​รัด​คอ และ​อย่า​กิน​เลือด</verse>
				<verse number="21">เพราะ​กฎ​พวกนี้​ของ​โมเสส ก็​ได้​สั่งสอน​กัน​อยู่​แล้ว​ใน​ทุกๆ​เมือง ตั้งแต่​สมัย​โบราณ​และ​ยัง​คง​อ่าน​กัน​อยู่​ใน​ที่​ประชุม​ชาวยิว​ทุกๆ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู พวก​ผู้นำ​อาวุโส และ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ทั้งหมด ตัดสิน​ใจ​เลือก​ผู้ชาย​บางคน​ใน​กลุ่ม​พวก​เขา​ให้​เดิน​ทาง​ไป​ที่​เมือง​อันทิโอก​กับ​เปาโล​และ​บารนาบัส พวก​เขา​เลือก​ยูดาส​ที่​คน​เรียกว่า​บารซับบาส​และ​สิลาส ผู้นำ​สอง​คน​ใน​หมู่​พี่น้อง</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ฝาก​จดหมาย​ไป​กับ​สอง​คนนี้​ด้วย ใน​จดหมาย​เขียน​ว่า จาก​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส ผู้​เป็น​พี่น้อง​ของ​คุณ สวัสดี​พี่น้อง​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ใน​เมือง​อันทิโอก ซีเรีย​และ​ซิลีเซีย</verse>
				<verse number="24">เนื่อง​จาก​เรา​ได้ยิน​ว่า มี​บางคน​จาก​ที่​นี่​ได้​มาหา​พวก​คุณ และ​พูด​บาง​อย่าง​ที่​สร้าง​ปัญหา​ให้​กับ​คุณ ทำ​ให้​คุณ​วุ่นวาย​ใจ แต่​เรา​ไม่​ได้​ส่ง​พวก​เขา​มา</verse>
				<verse number="25">พวก​เรา​ทั้งหมด​จึง​ได้​ตกลง​ใจ​ที่​จะ​เลือก​ผู้ชาย​บางคน เพื่อ​ส่ง​มาหา​คุณ พร้อม​กับ​บารนาบัส​และ​เปาโล​คน​ที่​เรา​รัก</verse>
				<verse number="26">ที่​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์​และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​เรา​จึง​ส่ง​ยูดาส​และ​สิลาส​มา พวก​เขา​จะ​มา​เล่า​เอง​ยืนยัน​ถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้​เขียน​มา</verse>
				<verse number="28">ทั้ง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​และ​พวก​เรา​เห็นดี​ด้วย​กัน​ว่า​จะ​ไม่​วาง​ภาระ​อะไร​ให้​กับ​พวก​คุณ​เลย นอก​จาก​สิ่ง​ที่​จำเป็น​พวกนี้ คือ</verse>
				<verse number="29">คุณ​ควร​หลีก​เลี่ยง​จาก​การ​กิน​เครื่อง​เซ่นไหว้​รูป​เคารพ อย่า​กิน​เลือด อย่า​กิน​เนื้อ​สัตว์​ที่​ถูก​รัด​คอ​ตาย อย่า​ทำ​บาป​ทาง​เพศ ถ้า​พวก​คุณ​อยู่​ห่าง​เสีย​จาก​สิ่ง​พวกนี้ พวก​คุณ​ก็​ทำ​ดี​แล้ว ขอ​ให้​อยู่​เย็น​เป็น​สุข</verse>
				<verse number="30">แล้ว​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ก็​ส่ง​บารนาบัส เปาโล ยูดาส และ​สิลาส ไป​เมือง​อันทิโอก พวก​เขา​ได้​เรียก​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​มา​ประชุม​กัน และ​ให้​จดหมาย​นั้น​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="31">เมื่อ​ได้​อ่าน​จดหมาย​แล้ว ทุก​คน​ต่าง​รู้สึก​พอใจ​และ​มี​กำลังใจ</verse>
				<verse number="32">ยูดาส​และ​สิลาส ที่​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ด้วย ก็​พูด​กับ​พวก​พี่น้อง​เป็น​เวลา​นาน ให้​กำลังใจ​และ​ช่วย​ให้​พวก​เขา​มี​ความเชื่อ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="33">หลังจาก​ที่​ยูดาส​และ​สิลาส​อยู่​ที่​นั่น​สัก​พัก​หนึ่ง ก็​ถึง​เวลา​ที่​จะ​กลับ​ไปหา​พี่น้อง​ที่​ส่ง​พวก​เขา​มา พี่​น้อง​ที่​เมือง​อันทิโอก​ก็​ได้​อวยพร​ให้​เขา​เดิน​ทาง​กลับ​ไป​ด้วย​ความ​ปลอดภัย</verse>
				<verse number="34"></verse>
				<verse number="35">แต่​เปาโล​และ​บารนาบัส​ยัง​อยู่​ใน​เมือง​อันทิโอก ได้​สั่งสอน​และ​ประกาศ​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​ข่าวดี​ร่วม​กับ​คน​อื่นๆ​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="36">เวลา​ผ่าน​ไป​ช่วง​หนึ่ง เปาโล​พูด​กับ​บารนาบัส​ว่า “ให้​เรา​กลับ​ไป​เยี่ยม​พี่น้อง​ใน​เมือง​ต่างๆ​ที่​เรา​เคย​ไป​ประกาศ​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไว้​กัน​เถอะ ไป​ดูสิ​ว่า​พวก​เขา​เป็น​อย่างไร​กัน​บ้าง”</verse>
				<verse number="37">บารนาบัส​อยาก​จะ​พา​ยอห์น​ที่​คน​เรียกว่า​มาระโก​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="38">แต่​เปาโล​คิด​ว่า​ทาง​ที่​ดี​ไม่​ควร​พา​ยอห์น​ไป เพราะ​ยอห์น​เคย​ทิ้ง​พวก​เขา​ไป​ตอน​ที่​อยู่​เมือง​ปัมฟีเลีย และ​ไม่​ยอม​ช่วย​งาน​ต่อ</verse>
				<verse number="39">ทำ​ให้​เปาโล​กับ​บารนาบัส ขัดแย้ง​กัน​อย่าง​รุนแรง​จน​ถึง​ขั้น​ต้อง​แยก​ทาง​กัน บารนาบัส​จึง​พา​มาระโก นั่ง​เรือ​ไป​เกาะ​ไซปรัส</verse>
				<verse number="40">ส่วน​เปาโล​เลือก​สิลาส แล้ว​ก็​ไป​จาก​เมืองนี้​หลังจาก​ที่​พี่น้อง​ฝาก​เปาโล​ไว้​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ดูแล​แล้ว</verse>
				<verse number="41">เปาโล​เดิน​ทาง​ไป​ทั่ว​แคว้น​ซีเรีย​และ​แคว้น​ซิลีเซีย เพื่อ​ช่วย​หมู่​ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ให้​เข้มแข็ง​ขึ้น​ใน​ความเชื่อ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">เปาโล​ไป​เมือง​เดอร์บี​และ​เมือง​ลิสตรา​ด้วย ที่​นั่น​มี​ศิษย์​คน​หนึ่ง​ของ​พระเยซู ชื่อ​ทิโมธี เป็น​ลูกชาย​ของ​หญิง​ชาว​ยิว​ที่​เชื่อ​ถือ​ใน​พระเยซู แต่​พ่อ​ของ​เขา​เป็น​ชาว​กรีก</verse>
				<verse number="2">ทิโมธี​เป็น​ที่​ยกย่อง​ของ​พี่น้อง​ใน​เมือง​ลิสตรา​และ​เมือง​อีโคนียูม</verse>
				<verse number="3">เปาโล​อยาก​ได้​ทิโมธี​เดิน​ทาง​ไป​ด้วย จึง​ได้​พา​ทิโมธี​ไป​ทำ​พิธี​ขลิบ เพราะ​เห็นแก่​คน​ยิว​ที่​อยู่​ที่​นั่น เพราะ​พวก​เขา​ทุก​คน​รู้​ว่า​พ่อ​ของ​ทิโมธี​เป็น​คน​กรีก</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​เขา​ผ่าน​ไป​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ก็​ได้​บอก​ให้​พวก​ที่​นับถือ​พระเยซู รู้​ถึง​กฎ​ต่างๆ​ที่​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ได้​ตกลง​กัน​ไว้</verse>
				<verse number="5">จึง​ทำ​ให้​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ทั้งหลาย​มี​ความเชื่อ​มาก​ยิ่ง​ขึ้น และ​มี​คน​มา​เชื่อ​พระเยซู​เพิ่ม​ขึ้น​ทุกๆ​วัน</verse>
				<verse number="6">เปาโล​และ​คน​อื่นๆ​ที่​ไป​ด้วย เดิน​ทาง​ผ่าน​แคว้น​ฟรีเจีย​และ​กาลาเทีย พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ห้าม​พวก​เขา​ไม่​ให้​เข้า​ไป​ประกาศ​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ใน​แคว้น​เอเชีย</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​ชายแดน​ของ​แคว้น​มิเซีย​แล้ว พวก​เขา​พยายาม​จะ​เข้า​ไป​ใน​แคว้น​บิธีเนีย แต่​พระวิญญาณ​ของ​พระเยซู​ก็​ห้าม​ไว้​อีก</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​เดิน​ทาง​ผ่าน​แคว้น​มิเซีย ไป​ที่​เมือง​โตรอัส</verse>
				<verse number="9">ใน​ตอน​กลาง​คืน​เปาโล​เห็น​นิมิต​ว่า มี​ชาย​คน​หนึ่ง​จาก​มาซิโดเนีย​ได้​มา​ยืน​อ้อนวอน​เปาโล​ว่า “มา​ช่วย​พวก​เรา​ที่​แคว้น​มาซิโดเนีย​ด้วย​เถิด”</verse>
				<verse number="10">หลังจาก​ที่​เปาโล​เห็น​นิมิต​แล้ว พวก​เรา ก็​ตัดสิน​ใจ​ไป​ที่​แคว้น​มาซิโดเนีย​ทันที โดย​สรุป​ว่า พระเจ้า​เรียก​พวก​เรา​ให้​ไป​ประกาศ​ข่าวดี​กับ​ชาว​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="11">จาก​เมือง​โตรอัส พวก​เรา​นั่ง​เรือ​ตรง​ไป​ที่​เกาะ​สาโมธรัส พอ​วัน​ถัด​มา​พวกเรา​ก็​นั่ง​เรือ​ต่อ​ไป​ที่​เมือง​เนอาโปลิส</verse>
				<verse number="12">จาก​ที่​นั่น​พวกเรา​เดิน​ทาง​ไป​ที่​เมือง​ฟีลิปปี ซึ่ง​เป็น​เมือง​สำคัญ​อันดับ​หนึ่ง​ใน​แถบ​นั้น​ของ​แคว้น​มาซิโดเนีย และ​เป็น​เมือง​ขึ้น​ของ​โรม พวก​เรา​ใช้​เวลา​อยู่​ใน​เมืองนี้​หลาย​วัน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ถึง​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา พวก​เรา​ออก​นอก​ประตู​เมือง​ไป​ที่​แม่น้ำ เรา​คิด​ว่า​ที่​นั่น​คง​มี​ที่​สำหรับ​อธิษฐาน พวก​เรา​นั่ง​ลง​พูด​คุย​กับ​พวก​ผู้หญิง​ที่​มา​ชุมนุม​กัน​อยู่​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">มี​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​นั่น ชื่อ​ลิเดีย เป็น​คน​ขาย​ผ้า​สีม่วง เธอ​มา​จาก​เมือง​ธิยาทิรา เธอ​เป็น​คน​ที่​นับถือ​พระเจ้า เมื่อ​เธอ​กำลัง​ฟัง​พวก​เรา​อยู่​นั้น องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​ได้​เปิด​ใจ​ของ​เธอ​ให้​ตั้งใจ​ฟัง​ใน​สิ่ง​ที่​เปาโล​กำลัง​พูด</verse>
				<verse number="15">หลังจาก​ที่​เธอ​และ​คน​ใน​บ้าน​ทั้งหมด​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​แล้ว เธอ​ขอ​ร้อง​พวก​เรา​ว่า “ถ้า​พวก​ท่าน​ถือ​ว่า ดิฉัน​มี​ความ​เชื่อ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​จริง ก็​ขอ​ให้​มา​พัก​ที่​บ้าน​ของ​ดิฉัน​ด้วย​เถิด” แล้ว​เธอ​คะยั้น​คะยอ​ให้​พวก​เรา​ไป</verse>
				<verse number="16">วัน​หนึ่ง​เมื่อ​พวก​เรา​กำลัง​จะ​ไป​สถานที่​อธิษฐาน ทาส​สาว​คน​หนึ่ง​พบ​กับ​พวกเรา เธอ​มี​ผี​หมอดู​สิง​อยู่ ทำ​ให้​เธอ​สามารถ​ทำนาย​อนาคต​ได้ เธอ​หา​เงิน​ให้​กับ​พวก​เจ้านาย​ของ​เธอ​เป็น​จำนวน​มาก​ด้วย​การ​ทำนาย​โชค​ชะตา</verse>
				<verse number="17">เธอ​เดิน​ตาม​เปาโล​กับ​พวก​เรา และ​ร้อง​ตะโกน​ว่า “คน​พวกนี้​เป็น​ทาส​ของ​พระเจ้า​สูงสุด พวก​เขา​มา​ประกาศ​หนทาง​ที่​จะ​หลุดพ้น​จาก​บาป​ให้​กับ​พวก​คุณ​รู้”</verse>
				<verse number="18">เธอ​ทำ​อย่างนี้​อยู่​หลาย​วัน จน​เปาโล​ทน​ไม่​ไหว จึง​หัน​ไป​พูด​กับ​วิญญาณ​ที่​สิง​เธอ​อยู่​ว่า “ใน​นาม​ของ​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์ เรา​ขอ​สั่ง​ให้​เจ้า​ออก​มา​จาก​ร่าง​ของ​เธอ​เดี๋ยวนี้” แล้ว​วิญญาณ​ตน​นั้น​ก็​ออก​จาก​ร่าง​ของ​เธอ​ทันที</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​เจ้านาย​ของ​เธอ​เห็น​ว่า​โอกาส​ที่​จะ​หา​เงิน​นั้น​หลุด​ลอย​ไป​แล้ว พวก​เขา​จึง​คว้า​ตัว​เปาโล​และ​สิลาส แล้ว​ลาก​ตัว​ไปหา​เจ้าหน้าที่​ที่​ตลาด</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​เขา​นำ​เปาโล​และ​สิลาส​ไป​หา​คณะ​ผู้​พิพากษา​แล้ว พวก​เขา​ก็​พูด​ว่า “ไอ้​พวกนี้​เป็น​ชาว​ยิว​ที่​เข้า​มา​ก่อกวน​ใน​บ้านเมือง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="21">พวก​มัน​มา​โฆษณา​ชวน​เชื่อ​ถึง​ประเพณี​ต่างๆ​ที่​ผิด​กฎหมาย​บ้าน​เมือง ที่​พวก​เรา​ชาว​โรมัน​ไม่​สามารถ​จะ​รับ​หรือ​ทำ​ตาม​ได้”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ฝูงชน​ก็​เข้า​มา​รุม​ทำร้าย​เปาโล​กับ​สิลาส คณะ​ผู้​พิพากษา​เข้า​มา​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​เปาโล​และ​สิลาส​ออก แล้ว​สั่ง​ให้​เฆี่ยน​ตี</verse>
				<verse number="23">หลังจาก​เฆี่ยน​ตี​ไป​หลาย​ครั้ง​แล้ว ได้​เอา​ตัว​ไป​ขัง​ไว้​ใน​คุก แล้ว​สั่ง​ให้​นาย​คุก​เฝ้า​ควบคุม​ไว้​อย่าง​แน่นหนา</verse>
				<verse number="24">เมื่อ​นาย​คุก​ได้รับ​คำ​สั่ง​แล้ว เขา​ก็​ได้​คุม​ตัว​คน​ทั้ง​สอง​ไป​ขัง​ไว้​ที่​ห้อง​ขัง​ชั้น​ใน และ​ใส่​ขื่อ​ที่​เท้า​ของ​พวก​เขา​อย่าง​แน่น​หนา</verse>
				<verse number="25">ประมาณ​เที่ยงคืน ใน​ขณะ​ที่​เปาโล​และ​สิลาส​กำลัง​อธิษฐาน​และ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า โดย​มี​นักโทษ​คน​อื่นๆ​กำลัง​ฟัง​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="26">ได้​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​อย่าง​รุนแรง จน​รากฐาน​ของ​คุก​สั่น​สะเทือน แล้ว​ประตู​คุก​ทุก​บาน​ก็​เปิด​ออก​ทันที โซ่​ที่​ล่าม​นักโทษ​ทุก​คน​หลุด</verse>
				<verse number="27">นาย​คุก​ก็​ตื่น และ​เมื่อ​เขา​เห็น​ประตู​คุก​เปิด​ก็​คิด​ว่า​นักโทษ​หนี​ออก​ไป​หมด​แล้ว เขา​จึง​ชัก​ดาบ​ออก​มา​เพื่อ​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย</verse>
				<verse number="28">แต่​เปาโล​ตะโกน​เสียง​ดัง​ว่า “อย่า​ทำร้าย​ตัวเอง​เลย พวก​เรา​ยัง​อยู่​ที่​นี่​ครบ​ทุก​คน”</verse>
				<verse number="29">ผู้​คุม​จึง​ร้องขอ​คบไฟ แล้ว​เขา​ก็​วิ่ง​เข้า​ไป​ข้าง​ใน​ตัว​สั่น​เทิ้ม​ด้วย​ความ​กลัว เขา​หมอบ​ลง​ต่อหน้า​เปาโล​และ​สิลาส</verse>
				<verse number="30">แล้ว​นำ​คน​ทั้ง​สอง​ออก​มา​จาก​คุก​และ​ถาม​ว่า “ท่าน​ครับ ผม​ต้อง​ทำ​อย่างไร ถึง​จะ​รอด​ได้”</verse>
				<verse number="31">พวก​เขา​ตอบ​ว่า “ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต แล้ว​ท่าน​จะ​ได้​หลุดพ้น​จาก​บาป รวมทั้ง​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​ท่าน​ด้วย”</verse>
				<verse number="32">แล้ว​พวก​เขา​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า ให้​นายคุก​รวม​ทั้ง​ทุกคน​ที่​อยู่​ใน​ครัวเรือน​ของ​เขา​ฟัง</verse>
				<verse number="33">ใน​คืน​นั้น​เอง นายคุก​พา​เปาโล​และ​สิลาส​ไป​ล้าง​แผล แล้ว​เขา​และ​ทุกคน​ใน​ครัวเรือน​ของ​เขา​ก็​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ใน​ทันที</verse>
				<verse number="34">หลังจาก​นั้น​นายคุก​ก็​พา​คน​ทั้ง​สอง​ไป​ที่​บ้าน และ​หา​อาหาร​มา​ให้​กิน เขา​และ​ทุกคน​ใน​ครัวเรือน​ต่าง​ก็​พา​กัน​ดีใจ เพราะ​ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="35">พอ​ถึง​วันรุ่งขึ้น คณะ​ผู้​พิพากษา​ส่ง​เจ้าหน้าที่​มา​บอก​ว่า “ปล่อย​ตัว​สอง​คน​นั้น​ไป​ได้​แล้ว”</verse>
				<verse number="36">นาย​คุก​จึง​ไป​บอก​กับ​เปาโล​ว่า “ผู้​พิพากษา​ส่ง​คน​มา​บอก​ให้​ปล่อย​ตัว​พวก​ท่าน​แล้ว ออก​มา​เถอะ ขอ​ให้​ไป​เป็น​สุข​นะ”</verse>
				<verse number="37">แต่​เปาโล​พูด​กับ​พวก​เจ้าหน้าที่​ว่า “พวก​เขา​เฆี่ยน​ตี​เรา​ใน​ที่​สาธารณะ ทั้งๆ​ที่​ไม่​มี​ความ​ผิด มิหนำ​ซ้ำ​เรา​ก็​เป็น​คน​สัญชาติ​โรมัน​ด้วย แล้ว​ยัง​โยน​เรา​เข้า​คุก​อีก​ด้วย และ​ตอนนี้​จะ​มา​แอบ​ปล่อย​เรา​ไป​อย่าง​ลับๆ​ได้​อย่างไร ยอม​ไม่​ได้​เด็ด​ขาด พวก​เขา​เอง​ควร​จะ​มา​พา​พวก​เรา​ออก​ไป”</verse>
				<verse number="38">พวก​เจ้าหน้าที่ จึง​ได้​ไป​รายงาน​เรื่องนี้​ต่อ​คณะ​ผู้​พิพากษา เมื่อ​คณะ​ผู้​พิพากษา​ได้ยิน​ว่า​เปาโล​และ​สิลาส​เป็น​คน​สัญชาติ​โรมัน พวก​เขา​ต่าง​ก็​พา​กัน​ตกใจ</verse>
				<verse number="39">จึง​มา​ขอโทษ​คน​ทั้ง​สอง แล้ว​พา​พวก​เขา​ออก​มา​จาก​คุก และ​ขอร้อง​ให้​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​เมือง</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​เปาโล​และ​สิลาส​ออก​จาก​คุก​แล้ว ก็​ตรง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ลิเดีย​เพื่อ​พบ​กับ​พวก​พี่น้อง​ที่​นั่น เปาโล​และ​สิลาส​ให้​กำลังใจ​พวก​เขา​แล้ว​ก็​จาก​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">หลังจาก​เดิน​ทาง​ผ่าน​เมือง​อัมฟีบุรี และ​เมือง​อปอลโลเนีย​แล้ว พวก​เขา​ก็​มา​ถึง​เมือง​เธสะโลนิกา ซึ่ง​มี​ที่ประชุม​ของ​ชาว​ยิว​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="2">เปาโล​ไป​ประชุม​อย่าง​เคย และ​ยัง​ได้​พูด​โต้ตอบ​เรื่อง​พระคัมภีร์​กับ​พวกเขา​ใน​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา​ทุก​อาทิตย์​ติด​ต่อ​กัน​ถึง​สาม​วัน​หยุด</verse>
				<verse number="3">เปาโล​อธิบาย และ​ใช้​พระคัมภีร์​พิสูจน์​ให้​พวก​เขา​เห็น​ว่า กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​จำเป็น​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​และ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย เปาโล​พูด​ต่อว่า “พระเยซู ที่​ผม​ได้​ประกาศ​ให้​กับ​พวก​คุณ​องค์นี้​แหละ คือ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="4">บางคน​ใน​กลุ่ม​นั้น​ก็​เชื่อ​เปาโล จึง​เข้า​ร่วม​กับ​เปาโล​และ​สิลาส นอก​จากนี้​ยัง​มี​ชาว​กรีก​ที่​นับถือ​พระเจ้า​เป็น​จำนวน​มาก​เข้า​ร่วม​กับ​พวก​เขา และ​ยัง​มี​ผู้หญิง​คน​สำคัญ​อีก​จำนวน​ไม่​น้อย​ด้วย</verse>
				<verse number="5">แต่​พวก​ยิว​กลับ​อิจฉา เขา​ได้​รวบรวม​พวก​อันธพาล​ตาม​ท้องถนน ก่อ​การ​จลาจล​ทั่ว​เมือง พวก​เขา​บุก​เข้า​ไป​ใน​บ้าน​ของ​ยาโสน และ​พยายาม​ที่​จะ​หา​ตัว​เปาโล​และ​สิลาส เพื่อ​จะ​ลาก​พวก​เขา​ออก​ไป​ที่​ฝูงชน</verse>
				<verse number="6">แต่​พอ​หา​ไม่​เจอ พวก​เขา​ก็​ลาก​ยาโสน​กับ​พี่น้อง​บางคน​ออก​ไป​หา​เจ้าหน้าที่​บ้าน​เมือง พร้อม​กับ​ตะโกน​ว่า “ไอ้​พวก​นั้น​ที่​ก่อ​ความ​วุ่นวาย​ไป​ทั่ว​โลก ตอนนี้​ได้​มา​อยู่​ที่​นี่​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ยาโสน​ก็​ได้​ต้อนรับ​ไอ้​พวก​นั้น​ไว้​ใน​บ้าน และ​พวก​มัน​ทุก​คน​ได้​ทำ​ผิด​กฎ​ของ​ซีซาร์​เพราะ​พวก​มัน​บอก​ว่า​มี​กษัตริย์​อีก​องค์​ชื่อ​เยซู”</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ฝูงชน​และ​เจ้าหน้าที่​บ้าน​เมือง​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​ไม่​พอใจ</verse>
				<verse number="9">จึง​สั่ง​ให้​ยาโสน​และ​พวก​ที่​เหลือ​จ่าย​ค่า​ประกัน​ตัว แล้ว​จึง​ปล่อย​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="10">ใน​คืน​นั้น​เอง พวก​พี่น้อง​รีบ​ส่ง​เปาโล​และ​สิลาส​ไป​เมือง​เบโรอา เมื่อ​สอง​คน​ไป​ถึง​ที่​นั่น​ก็​เข้า​ไป​ใน​ที่ประชุม</verse>
				<verse number="11">คน​ยิว​ที่​นี่​มี​ใจกว้าง​กว่า​คน​ยิว​ใน​เมือง​เธสะโลนิกา พวก​เขา​รับ​พระคำ​อย่าง​เต็มใจ และ​ศึกษา​พระคัมภีร์​อย่าง​ละเอียด​ทุกวัน เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​เปาโล​สอน​นั้น​จริง​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุนี้ จึง​มี​ชาว​ยิว​หลาย​คน​มา​เชื่อ รวม​ถึง​ผู้หญิง​คน​สำคัญ​ที่​เป็น​ชาว​กรีก และ​ผู้ชาย​กรีก​อีก​หลาย​คน</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ชาว​ยิว​ใน​เมือง​เธสะโลนิกา​รู้​ว่า​เปาโล​ได้​มา​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​เบโรอา​ด้วย พวก​เขา​ก็​พา​กัน​มา​ที่​นั่น แล้ว​เริ่ม​ก่อกวน​และ​ยุยง​ฝูงชน</verse>
				<verse number="14">พวก​พี่น้อง​จึง​รีบ​ส่ง​เปาโล​ออก​เดิน​ทาง​ไป​ที่​ชายฝั่ง​ทะเล แต่​สิลาส​และ​ทิโมธี​ยัง​คง​อยู่​ที่​เมือง​เบโรอา</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ไป​เป็น​เพื่อน​เปาโล ก็​นั่ง​เรือ​ไป​ส่ง​เปาโล​ถึง​เมือง​เอเธนส์ เปาโล​ฝาก​ให้​พวก​นั้น​มา​บอก​สิลาส​และ​ทิโมธี​ด้วย​ว่า​ให้​รีบ​มา​หา​เขา​เร็วๆ​พวก​นั้น​ก็​กลับ​ไป​เมือง​เบโรอา</verse>
				<verse number="16">ขณะ​ที่​เปาโล​กำลัง​รอ​คอย​สิลาส​และ​ทิโมธี​อยู่​ที่​เมือง​เอเธนส์​นั้น เปาโล​กลุ้มอก​กลุ้มใจ​มาก เพราะ​เขา​เห็น​รูป​เคารพ​เต็ม​บ้าน​เต็ม​เมือง</verse>
				<verse number="17">เขา​จึง​พูด​โต้ตอบ​กับ​ชาว​ยิว​และ​ชาว​กรีก​ที่​นับถือ​พระเจ้า​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว และ​กับ​คน​ที่​เขา​พบ​ตาม​ตลาด​ทุกๆ​วัน</verse>
				<verse number="18">พวก​นักปราชญ์​เอปิคูเรียน และ​พวก​สโตอิก บางคน​โต้เถียง​กับ​เขา บางคน​พูด​ว่า “เขา​พล่าม​เรื่อง​อะไร​หรือ” บางคน​พูด​ว่า “ดู​เหมือน​เขา​จะ​พูด​ถึง​พระ​ของ​คน​ต่าง​ชาติ​นะ” ที่​พวก​เขา​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​เปาโล​กำลัง​สอน​เรื่อง​พระเยซู และ​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="19">พวก​เขา​จึง​นำ​ตัว​เปาโล​ไป​ที่​สภา​อาเรโอปากัส​แล้ว​พูด​ว่า “ช่วย​อธิบาย​คำสอน​ใหม่​ของ​ท่าน​ให้​เรา​รู้​หน่อย</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ท่าน​ได้​เอา​สิ่ง​ที่​แปลก​หู​มา​เล่า​ให้​ฟัง เรา​จึง​อยาก​รู้​ว่า​มัน​หมายถึง​อะไร”</verse>
				<verse number="21">(ชาว​เอเธนส์​และ​ชาว​ต่างชาติ​ที่​อาศัย​อยู่​ที่​นั่น วันๆ​ไม่​ทำ​อะไร​เลย นอก​จาก​พูด​คุย​และ​ฟัง​แต่​เรื่อง​ใหม่ๆ)</verse>
				<verse number="22">เปาโล​จึง​ยืน​ขึ้น​ต่อหน้า​สภา​อาเรโอปากัส​แล้ว​พูด​ว่า “ชาว​เอเธนส์​ทั้งหลาย ผม​สังเกต​ว่า​พวก​ท่าน​เป็น​คน​เคร่ง​ศาสนา​มาก</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ผม​ได้​เดิน​ไป​รอบๆ​และ​สังเกต​เห็น​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ท่าน​บูชา ผม​เห็น​แท่น​บูชา​แท่น​หนึ่ง​เขียน​ว่า ‘แด่​พระเจ้า​ที่​ไม่​รู้จัก’ ผม​กำลัง​ประกาศ​ถึง​พระเจ้า​ที่​ท่าน​บูชา​โดย​ไม่​รู้จัก​องค์นี้​แหละ</verse>
				<verse number="24">พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้สร้าง​โลก​และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ใน​โลกนี้ พระองค์​เป็น​เจ้า​ของ​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​โลกนี้ พระองค์​จึง​ไม่​ได้​อยู่​ใน​วัด​ที่​มือ​มนุษย์​สร้าง​ขึ้น</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​ไม่​ต้อง​ให้​มนุษย์​มา​รับใช้ หรือ​ทำ​เหมือน​กับ​ว่า​พระองค์​ขาด​อะไร​อยู่ แต่​เป็น​พระองค์​ต่าง​หาก​ที่​ให้​ชีวิต ลม​หายใจ และ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​กับ​มนุษย์</verse>
				<verse number="26">พระองค์​ได้​ทำ​ให้​ชนชาติ​ต่างๆ​เกิด​ขึ้น​มา​จาก​คน​คน​เดียว เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ตั้ง​รกราก​อยู่​ทั่ว​โลก และ​พระองค์​ได้​กำหนด​เวลา​และ​เขต​แดน​ให้​กับ​พวก​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ประสงค์​ให้​พวก​เขา​แสวงหา​พระองค์ เผื่อ​บางที​เขา​อาจ​จะ​ไขว่​คว้า​หา​พระองค์​แล้ว​จะ​ได้​พบ​พระองค์ ความจริง​แล้ว​พระองค์​ไม่​ได้​อยู่​ห่างไกล​จาก​พวก​เรา​แต่​ละ​คน</verse>
				<verse number="28">เพราะ​ใน​พระองค์ เรา​ถึง​มี​ชีวิต​เคลื่อน​ไหว​ได้​และ​เป็น​อยู่นี้ เหมือน​กับ​ที่​กวี​ของ​ท่าน​ผู้​หนึ่ง​ได้​กล่าว​ไว้​ว่า ‘ด้วย​ว่า​พวก​เรา​คือ​ลูก​หลาน​ของ​พระองค์’</verse>
				<verse number="29">ใน​เมื่อ​พวก​เรา​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​พระเจ้า​แล้ว พวก​เรา​ก็​ไม่​ควร​จะ​คิด​ว่า พระองค์​เป็น​เหมือน​รูปปั้น​ที่​คน​ได้​คิด​ออก​แบบ​ทำ​ขึ้น​จาก​ทองคำ เงิน หรือ​หิน</verse>
				<verse number="30">ใน​อดีต​พระเจ้า​ได้​มอง​ข้าม​เรื่องนี้​ไป เพราะ​คน​ไม่​เข้าใจ​พระองค์​อย่าง​ถ่องแท้ แต่​ตอนนี้​พระองค์​ได้​สั่ง​มนุษย์​ทุก​คน​ใน​ทุก​ที่​ให้​กลับตัว​กลับใจ​เสียใหม่</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พระองค์​ได้​กำหนด​วัน​ที่​พระองค์​จะ​พิพากษา​โลกนี้​อย่าง​ยุติธรรม โดย​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​พระองค์​ได้​แต่งตั้ง และ​พระองค์​ก็​พิสูจน์​เรื่องนี้​ให้​ทุก​คน​เห็น โดย​ทำ​ให้​ชาย​คนนี้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย”</verse>
				<verse number="32">เมื่อ​ได้ยิน​เรื่อง​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย บางคน​ก็​หัวเราะ​เยาะ แต่​บางคน​ก็​พูด​ว่า “เรา​อยาก​ฟัง​ท่าน​พูด​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​อีก”</verse>
				<verse number="33">แล้ว​เปาโล​ก็​ไป​จาก​สภา​นั้น</verse>
				<verse number="34">มี​บางคน​ได้​มา​เข้า​ร่วม​กับ​เปาโล​และ​เชื่อ ใน​คน​เหล่า​นั้น​มี​ดิโอนิสิอัส​สมาชิก​ของ​สภา​อาเรโอปากัส ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ที่​ชื่อ​ดามาริส​และ​คน​อื่นๆ​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​เปาโล​ก็​ออก​จาก​เมือง​เอเธนส์​ไป​ที่​เมือง​โครินธ์</verse>
				<verse number="2">เขา​ได้​พบ​กับ​คน​ยิว​ชื่อ อาควิลลา​ที่​เกิด​ใน​แคว้น​ปอนทัส อาควิลลา​กับ​ภรรยา​ที่​ชื่อ ปริสสิลลา เพิ่ง​มา​จาก​อิตาลี เพราะ​จักรพรรดิ​คลาวดิอัส สั่ง​ให้​ชาว​ยิว​ทุก​คน​ออก​จาก​กรุง​โรม เปาโล​ไป​หา​พวก​เขา</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เปาโล​และ​อาควิลลา​เป็น​ช่าง​เย็บ​หนัง​เหมือน​กัน เปาโล​ก็​เลย​ทำ​งาน​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="4">ทุก​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา เปาโล​ก็​จะ​ไป​พูด​โต้ตอบ​กัน​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว เพื่อ​พยายาม​ชักชวน​ชาว​ยิว​และ​ชาว​กรีก​ให้​มา​เชื่อ​ใน​พระเยซู</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​สิลาส​และ​ทิโมธีมา​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย เปาโล​ทุ่มเท​เวลา​ทั้งหมด​ของ​เขา​ประกาศ​พระคำ​และ​พยายาม​จะ​ให้​ชาวยิว​รู้​ว่า พระเยซู​คือ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พวก​นั้น​ต่อต้าน​และ​พูดจา​หยาบคาย​กับ​เปาโล เปาโล​ก็​สะบัด​เสื้อผ้า ของ​เขา และ​พูด​ว่า “ชีวิต​ใคร​ก็​รับผิดชอบ​กัน​เอา​เอง​ก็​แล้ว​กัน ผม​ทำ​ดี​ที่สุด​แล้ว ต่อ​ไปนี้​ผม​จะ​ไปหา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว”</verse>
				<verse number="7">เปาโล​ก็​ออก​จาก​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว​ตรง​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ชาย​ชื่อ ทิทิอัส​ยุสทัส ซึ่ง​ไม่​ใช่​คน​ยิว แต่​นับถือ​พระเจ้า บ้าน​ของ​เขา​อยู่​ถัด​จาก​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="8">คริสปัส ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว พร้อม​กับ​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ทุก​คน ก็​หัน​มา​ไว้วางใจ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต ชาว​โครินธ์​อีก​จำนวน​มาก​ที่​ได้​ฟัง​เปาโล​พูด​ก็​ได้​ไว้วางใจ​ด้วย และ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ</verse>
				<verse number="9">คืน​หนึ่ง​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​กับ​เปาโล​ใน​นิมิต​ว่า “ไม่​ต้อง​กลัว ประกาศ​ต่อ​ไป อย่า​เงียบ​เฉย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​อยู่​กับ​เจ้า จะ​ไม่​มี​ใคร​เข้า​มา​จู่โจม​ทำร้าย​เจ้า​ได้ เพราะ​เรา​มี​คน​อยู่​มากมาย​ใน​เมืองนี้”</verse>
				<verse number="11">เปาโล​สั่งสอน​พระคำ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ที่​เมือง​นั้น​ต่อไป​อีก​หนึ่ง​ปี​ครึ่ง</verse>
				<verse number="12">ตอน​ที่​กัลลิโอ เป็น​ผู้ว่า​แคว้น​อาคายา ชาวยิว​รวม​ตัว​กัน​เข้า​ทำร้าย​เปาโล และ​พา​เขา​ไป​ที่​ศาล</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​บอก​ว่า “ชาย​คนนี้​ชัก​ชวน​ให้​คน​ไป​กราบ​ไหว้​พระเจ้า​ใน​ทาง​ที่​ขัด​กับ​กฎ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="14">พอ​เปาโล​จะ​อ้า​ปาก​พูด กัลลิโอ​ก็​พูด​กับ​ชาว​ยิว​ว่า “ถ้า​เรื่องนี้​มัน​เกี่ยวกับ​ความ​ผิด​หรือ​คดี​ร้ายแรง เรา​ก็​จะ​ฟัง​พวก​ท่าน</verse>
				<verse number="15">แต่​นี่​มัน​เป็น​เรื่อง​โต้แย้ง​เกี่ยว​กับ​คำสอน​ต่างๆ ชื่อ​ต่างๆ​และ​กฎ​ปฏิบัติ​ของ​พวก​ท่าน ไป​จัดการ​กัน​เอา​เอง​ก็​แล้ว​กัน เรา​ไม่​ขอ​ยุ่ง​เกี่ยวกับ​เรื่อง​อย่างนี้”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​กัลลิโอ​ก็​ไล่​คน​ทั้งหมด​ออก​ไป​จาก​ศาล</verse>
				<verse number="17">พวก​ฝูงชน​จึง​ไป​คว้า​ตัว​โสสเธเนส ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว​มา​ทุบ​ตี​ต่อหน้า​ศาล แต่​กัลลิโอ​ก็​ไม่​สนใจ​ใยดี​อะไร​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="18">เปาโล​อยู่​ที่​นั่น​ต่อไป​อีก​หลาย​วัน แล้ว​จึง​ลาพวก​พี่น้อง​ลง​เรือ​ไป​ที่​แคว้น​ซีเรีย ปริสสิลลา​และ​อาควิลลา​ก็​ไปกับ​เขา​ด้วย แต่​ก่อน​ที่​เปาโล​จะ​จาก​ไป เขา​โกน​หัว เพราะ​ได้​สาบาน​ตน​เอา​ไว้​กับ​พระเจ้า​ที่​เมือง​เคนเครีย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​พวก​เขา​มา​ถึง​เมือง​เอเฟซัส เปาโล​ก็​ปล่อย​ปริสสิลลา​และ​อาควิลลา​ไว้​ที่​นั่น ใน​ระหว่าง​ที่​เปาโล​อยู่​ที่​นั่น เขา​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว และ​พูด​โต้ตอบ​กับ​พวก​ชาว​ยิว​ใน​นั้น</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​นั้น​ขอร้อง​ให้​เปาโล​พัก​อยู่​ที่​นั่น​ต่อ​ไป​อีก เปาโล​ไม่​ยอม</verse>
				<verse number="21">แต่​ก่อน​ที่​เขา​จะ​จาก​ไป​เขา​ได้​พูด​ว่า “ถ้า​เป็น​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า ผม​จะ​กลับ​มาหา​พวก​คุณ​อีก” แล้ว​เปาโล​ก็​นั่ง​เรือ​ไป​จาก​เมือง​เอเฟซัส</verse>
				<verse number="22">เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา เปาโล​ไป​ทักทาย​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​แล้ว​จึง​ลง​ไป​ที่​เมือง​อันทิโอก</verse>
				<verse number="23">หลัง​จาก​อยู่​ที่​นั่น​ระยะ​หนึ่ง เปาโล​ก็​เดิน​ทาง​ไป​เยี่ยม​ตาม​ที่​ต่างๆ​ทั่ว​แคว้น​กาลาเทีย และ​แคว้น​ฟรีเจีย เพื่อ​ช่วย​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ให้​มี​ความเชื่อ​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="24">มี​ชาว​ยิว​คน​หนึ่ง​ชื่อ อปอลโล เกิด​ที่​เมือง​อเล็กซานเดรีย เป็น​ชาย​ที่​มี​การ​ศึกษา​ดี​และ​อ้าง​ข้อ​พระคัมภีร์​ได้​อย่าง​คล่องแคล่ว</verse>
				<verse number="25">เขา​ได้รับ​การ​สั่งสอน​ให้​รู้​ถึง​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​เขา​ได้​พูด​และ​สั่งสอน​เรื่อง​ของ​พระเยซู ด้วย​ความ​กระตือรือร้น​และ​ถูกต้อง​แม่นยำ ถึง​แม้ว่า​เขา​จะ​รู้​แค่​เรื่อง​การ​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ​ของ​ยอห์น​เท่า​นั้น</verse>
				<verse number="26">อปอลโล เริ่ม​พูด​เรื่อง​ของ​พระเยซู​อย่าง​กล้าหาญ​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว เมื่อ​ปริสสิลลา​และ​อาควิลลา​มา​ได้ยิน​เข้า ก็​พา​อปอลโล​หลบ​มา​ข้างๆ​และ​อธิบาย​เรื่อง​แนว​ทาง​ของ​พระเจ้า​ให้​เขา​รู้​อย่าง​ถูกต้อง​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​อปอลโล​อยาก​จะ​ไป​ที่​แคว้น​อาคายา พวก​พี่น้อง​ก็​ให้​กำลังใจ​เขา และ​เขียน​จดหมาย​ไป​ถึง​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ให้​ต้อนรับ​เขา​ด้วย เมื่อ​อปอลโล​ไป​ถึง​แคว้น​อาคายา เขา​ได้​ช่วยเหลือ​คน​พวก​นั้น​ที่​ได้​มา​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">จาก​การ​โต้แย้ง​กัน​ใน​ที่​สาธารณะ อปอลโล​ได้​ทำ​ให้​พวก​ยิว​พ่ายแพ้​หมด​ท่า เขา​ยก​ข้อ​พระคัมภีร์​มา​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พระเยซู​คือ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">ใน​ระหว่าง​ที่​อปอลโล​อยู่​ที่​เมือง​โครินธ์ เปาโล​ได้​ใช้​เส้นทาง​ภายใน​ผ่าน​หุบเขา​ต่างๆ​มา​จน​ถึง​เมือง​เอเฟซัส และ​พบ​กับ​ศิษย์​บางคน​ของ​พระเยซู​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="2">เขา​ถาม​พวก​นั้น​ว่า “ตอน​ที่​พวก​ท่าน​เชื่อ​ใน​พระเยซู​นั้น ได้รับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​หรือ​เปล่า” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พวก​เรา​ยัง​ไม่​เคย​ได้ยิน​เลย​ว่า​มี​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ด้วย”</verse>
				<verse number="3">เปาโล​ถาม​ต่อว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น ได้รับ​พิธี​จุ่มน้ำ​แบบ​ไหน” พวก​เขา​ตอบ​ว่า “พิธี​จุ่มน้ำ​ของ​ยอห์น”</verse>
				<verse number="4">เปาโล​จึง​บอก​ว่า “พิธี​จุ่มน้ำ​ของ​ยอห์น​นั้น ทำ​เพื่อ​แสดง​ว่า​คุณ​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​แล้ว เขา​เคย​บอก​คน​ให้​เชื่อ​คนๆ​หนึ่ง​ที่​จะ​มา​ภาย​หลัง​เขา ซึ่ง​คน​นั้น​คือ​พระเยซู”</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ใน​นาม​ของ​พระเยซูเจ้า</verse>
				<verse number="6">หลัง​จาก​เปาโล​วางมือ​ลง​บน​พวก​เขา พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ก็​มา​อยู่​กับ​พวก​เขา แล้ว​พวก​เขา​ก็​เริ่ม​พูด​ภาษา​ที่​ไม่​รู้จัก และ​ได้​พูด​แทน​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​มี​อยู่​ทั้งหมด​ประมาณ​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="8">เป็น​เวลา​สาม​เดือน​ที่​เปาโล​ได้​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว ประกาศ​ถ้อย​คำ​ของ​พระเจ้า​ด้วย​ใจ​กล้า พูด​โต้ตอบ​กัน​และ​ชักชวน​ชาว​ยิว​ให้​มา​เชื่อ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​บางคน​หัวดื้อ​ไม่​ยอม​เชื่อ และ​พูดจา​ว่า​ร้าย​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ดังนั้น​เปาโล​จึง​แยก​จาก​พวก​เขา และ​พา​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ไป​กับ​เขา​ด้วย และ​ทุก​วัน​เขา​ก็​จะ​ไป​พูด​โต้ตอบ​กัน​ที่​ห้อง​บรรยาย​ของ​ทีรันนัส</verse>
				<verse number="10">เขา​ทำ​อย่างนี้​อยู่​สอง​ปี จึง​ทำ​ให้​คน​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​แคว้น​เอเชีย​ทั้ง​ชาว​ยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ได้ยิน​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​กัน​หมด​ทุก​คน</verse>
				<verse number="11">ใน​ตอน​นั้น​พระเจ้า​กำลัง​ทำ​เรื่อง​อัศจรรย์​อัน​เหลือเชื่อ​ผ่าน​มือ​ของ​เปาโล</verse>
				<verse number="12">แม้แต่​ผ้า​เช็ดหน้า​กับ​ผ้า​กัน​เปื้อน​ที่​เปาโล​จับ เมื่อ​เอา​ไป​วาง​ไว้​ที่​ตัว​คนป่วย โรคภัย​ไข้เจ็บ​ก็​หาย​ไป และ​พวก​ผีชั่ว​ก็​ออก​จาก​ร่าง​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="13">มี​ชาว​ยิว​บางคน​เป็น​หมอผี เที่ยว​เดิน​ไป​มา​ตาม​ที่​ต่างๆ​เพื่อ​ขับไล่​ผี​ชั่ว โดย​พยายาม​อ้าง​ชื่อ​ของ​พระเยซู​กับ​คน​ที่​ถูก​ผีชั่ว​สิง​ว่า “เรา​ขอ​สั่ง​พวก​เจ้า​ให้​ออก​มา​โดย​พระเยซู ผู้​ที่​เปาโล​ประกาศ​นั้น”</verse>
				<verse number="14">เสวา​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​ที่​โดดเด่น​คน​หนึ่ง ลูกชาย​ทั้ง​เจ็ด​คน​ของ​เขา​ก็​กำลัง​ทำ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="15">แต่​ผีชั่ว​พูด​กับ​พวก​เขา​ว่า “พระเยซู​เรา​ก็​รู้จัก เปาโล​เรา​ก็​รู้จัก แต่​พวก​เอ็ง​เป็น​ใคร​กัน”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ชาย​คน​ที่​ถูก​ผี​ชั่ว​สิง​อยู่​ก็​กระโจน​ใส่​พวก​นั้น และ​ทำร้าย​พวก​เขา พวก​เขา​ต่าง​ก็​วิ่ง​หนี​ออก​มา​จาก​บ้าน​ตัว​ล่อนจ้อน​บาดเจ็บ​สะบัก​สะบอม</verse>
				<verse number="17">ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เอเฟซัส ทั้ง​คน​ยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว รู้​เรื่องนี้​กัน​หมด ทำ​ให้​ทุก​คน​กลัว และ​ชื่อ​ของ​พระเยซูเจ้า​ก็​ได้รับ​การ​ยกย่อง​มาก​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">มี​หลาย​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระเยซู​ได้​มา​สารภาพ​ใน​เรื่อง​ไม่​ดี​งาม​ที่​พวก​เขา​ได้​ทำ</verse>
				<verse number="19">มี​หลาย​คน​ที่​ใช้​เวทมนตร์​คาถา รวบรวม​หนังสือ​ที่​ทำ​เวทมนตร์​คาถา​ออก​มา​เผา​ไฟ​ต่อหน้า​ทุก​คน พวก​เขา​คำนวณ​ราคา​ของ​หนังสือ​ทั้งหมด​นั้น พบ​ว่า​เป็น​เงิน​ถึง​ห้าหมื่น​เหรียญ​เงิน</verse>
				<verse number="20">เหตุการณ์​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์เดช​อย่างนี้ ทำ​ให้​พระคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต แพร่​ขยาย​ต่อ​ไป​และ​เกิด​ผล​มาก</verse>
				<verse number="21">หลัง​จาก​เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น เปาโล​ตัดสินใจ​ที่​จะ​เดิน​ทาง​ผ่าน​แคว้น​มาซิโดเนีย​และ​แคว้น​อาคายา​เพื่อ​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เขา​พูด​ว่า “หลัง​จาก​ที่​ผม​ไปที่​นั่น​แล้ว ผม​ต้อง​ไป​กรุง​โรม​ด้วย”</verse>
				<verse number="22">เขา​จึง​ส่ง​ทิโมธี​และ​เอรัสทัส ผู้ช่วย​ทั้ง​สอง​คน​ของ​เขา​ไป​ที่​แคว้น​มาซิโดเนีย ส่วน​ตัวเขา​เอง​อยู่​ใน​แคว้น​เอเชีย​ต่อ​ไป​อีก​ระยะ​หนึ่ง</verse>
				<verse number="23">ใน​ช่วง​นั้น​ที่​เมือง​เอเฟซัส​เกิด​ความ​วุ่นวาย​อย่าง​รุนแรง​ขึ้น เนื่อง​จาก​คำ​สอน​เรื่อง​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เดเมตริอัส เขา​เป็น​ช่าง​เงิน เขา​เอา​เงิน​มา​ทำ​เป็น​รูป​จำลอง​วัด​ของ​เทพธิดา​อารเทมิส ซึ่ง​ทำ​รายได้​ให้​กับ​พวก​ช่าง​ฝีมือ​เป็น​อันมาก</verse>
				<verse number="25">เดเมตริอัส จึง​เรียก​พวก​ช่าง​ฝีมือ​พวก​นั้น​ที่​มี​อาชีพ​เดียว​กัน​มา​ประชุม และ​พูด​ว่า “ท่าน​ทั้งหลาย​ก็​รู้​ว่า​พวก​เรา​มี​รายได้​ดี​จาก​งานนี้</verse>
				<verse number="26">ท่าน​ก็​เห็น​และ​ได้ยิน​แล้ว​ว่า ไอ้​เปาโล​คนนี้​ได้​ชักชวน​และ​เปลี่ยน​ความ​คิด​ของ​คน​เป็น​จำนวน​มาก ไม่​ใช่​แต่​ที่​เมือง​เอเฟซัสนี้​เท่านั้น แต่​เกือบ​จะ​ทั่ว​แคว้น​เอเชีย มัน​บอก​ว่า​พระเจ้า​ที่​สร้าง​ขึ้น​จาก​มือ​มนุษย์​ไม่​ใช่​พระเจ้า​เที่ยงแท้</verse>
				<verse number="27">คำ​สอนนี้​อันตราย​มาก นอก​จาก​จะ​ทำ​ให้​อาชีพ​ของ​พวก​เรา​ต้อง​เสียชื่อ​เสียง​ไป​แล้ว ยัง​ทำ​ให้​วัด​ของ​เทพธิดา​อารเทมิส​หมด​ความ​หมาย​ไป​ด้วย และ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​นาง​ที่​คน​ทั่ว​แคว้น​เอเชีย​และ​ทั่ว​โลก​เคารพ​บูชา ก็​จะ​สูญ​สิ้น​ไป​ด้วย”</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​อย่างนี้ ก็​โกรธ​และ​โห่ร้อง​ว่า “อารเทมิส เทพธิดา​ของ​ชาว​เอเฟซัส​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่”</verse>
				<verse number="29">ทั่ว​ทั้ง​เมือง​ก็​วุ่นวาย​สับสน​กัน​ไป​หมด พวก​เขา​วิ่ง​กรู​กัน​เข้า​ไป​ใน​โรง​ละคร พร้อม​กับ​ลาก​ชาว​มาซิโดเนีย​สอง​คน คือ​กายอัส​และ​อาริสทารคัส​เพื่อน​ร่วม​ทาง​ของ​เปาโล เข้า​ไป​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ฝ่าย​เปาโล​อยาก​จะ​เข้า​ไป​อยู่​ต่อหน้า​ฝูงชน แต่​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ไม่​ยอม​ให้​ไป</verse>
				<verse number="31">เจ้าหน้าที่​ปก​ครอง​แคว้น​บางคน ที่​เป็น​เพื่อน​ของ​เปาโล ได้​ฝาก​คำ​พูด​มา​ถึง​เขา อ้อน​วอน​ไม่​ให้​เขา​เสี่ยง​เข้า​ไป​ใน​โรง​ละคร</verse>
				<verse number="32">ผู้คน​ต่าง​คน​ต่าง​ร้อง​ตะโกน​กัน จน​ที่ประชุม​วุ่นวาย​ไป​หมด แต่​คน​ส่วน​ใหญ่​ก็​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​เขา​มา​ชุมนุม​กัน​ทำไม</verse>
				<verse number="33">บางคน​ใน​ฝูงชน​บอก​ให้​อเล็กซานเดอร์​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น เพราะ​ตอนนี้​เขา​ถูก​ชาว​ยิว​ผลัก​ออก​ไป​ยืน​อยู่​ข้าง​หน้า เขา​จึง​ยก​มือ​ขึ้น​ให้​ฝูงชน​เงียบ และ​พยายาม​ที่​จะ​พูด​แก้​ต่าง​ต่อหน้า​คน​ที่​มา​ชุมนุม​นั้น</verse>
				<verse number="34">เมื่อ​พวก​เขา​รู้​ว่า​อเล็กซานเดอร์​เป็น​คน​ยิว พวก​เขา​ก็​ร้อง​ตะโกน​เป็น​เสียง​เดียว​กัน​ว่า “อารเทมิส เทพธิดา​ของ​ชาว​เอเฟซัส​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่” ร้อง​อยู่​อย่าง​นั้น​ประมาณ​สอง​ชั่วโมง</verse>
				<verse number="35">ฝ่าย​ผู้​ปกครอง​เมือง​บอก​ให้​ฝูงชน​อยู่​ใน​ความสงบ และ​พูด​ว่า “พี่น้อง​ชาว​เอเฟซัส มี​ใคร​บ้าง​ใน​โลกนี้​ที่​ยัง​ไม่​รู้​ว่า​เมือง​เอเฟซัส​เป็น​ผู้​ดูแล​วัด​ของ​อารเทมิส​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​เป็น​ผู้รักษา​หิน​ศักดิ์สิทธิ์ ที่​หล่น​มา​จาก​ท้องฟ้า</verse>
				<verse number="36">ไม่​มี​ใช่​ไหม​ล่ะ เพราะ​ฉะนั้น​พวก​ท่าน​ต้อง​ใจเย็นๆ​ไม่​ทำ​อะไร​ที่​โง่​เขลา</verse>
				<verse number="37">พวก​ท่าน​ได้​เอา​ชาย​สอง​คนนี้ มา​ที่​นี่ ทั้ง​ที่​พวก​เขา​ไม่​ได้​ปล้น​วัด​หรือ​ดู​หมิ่น​เทพธิดา​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="38">ถ้า​เดเมตริอัส​และ​พวก​ช่าง​ฝีมือ​ที่​ทำงาน​กับ​เขา​กล่าว​หา​ใคร ศาล​ก็​เปิด​อยู่ คณะ​ผู้​พิพากษา​ก็​พร้อม ให้​พวก​เขา​ไป​ฟ้องร้อง​กัน​เอง​ที่​นั่นสิ</verse>
				<verse number="39">แต่​ถ้า​พวก​ท่าน​ยัง​มี​เรื่อง​อื่น​อีก ก็​ให้​ไป​ตกลง​กัน​ใน​ที่ประชุม​ปกติ​เถอะ</verse>
				<verse number="40">แค่นี้​พวก​เรา​ก็​เสี่ยง​มาก​แล้ว​ที่​จะ​ถูก​กล่าว​หา​ว่า​ก่อ​การ​จลาจล​ขึ้น​ใน​วันนี้ เพราะ​พวก​เรา​ไม่​มี​ข้ออ้าง​อะไร​เลย ที่​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​ครั้งนี้”</verse>
				<verse number="41">เมื่อ​เขา​พูด​จบ ก็​สั่ง​ให้​เลิก​ชุมนุม​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">เมื่อ​ความ​วุ่นวาย​สงบ​ลง เปาโล​เรียก​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​มา​พบ​กัน หลัง​จาก​พูด​ให้กำลัง​ใจพวก​เขา​แล้ว เปาโล​ก็​บอก​ลา​และ​ไป​ที่​แคว้น​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="2">เปาโล​ได้​ให้​กำลัง​ใจ​กับ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ตาม​ที่​ต่างๆ​ที่​เขา​ผ่าน​ไป​นั้น จน​มา​ถึง​แคว้น​กรีก</verse>
				<verse number="3">เขา​พัก​อยู่​ที่​นั่น​สาม​เดือน และ​เมื่อ​เขา​เตรียม​ที่​จะ​ลง​เรือ​ไป​ซีเรีย เขา​รู้​ว่า​มี​พวก​ยิว​วางแผน​จะ​ฆ่า​เขา เปาโล​จึง​ตัดสิน​ใจ​วก​กลับ​ไป​ทาง​แคว้น​มาซิโดเนีย​แทน</verse>
				<verse number="4">เขา​มี​เพื่อน​ร่วม​เดิน​ทาง​ไป​ด้วย​คือ โสปาเทอร์​ลูกชาย​ของ​ปีรัส​ชาว​เมือง​เบโรอา อาริสทารคัส กับ​เสคุนดัส​ชาว​เมือง​เธสะโลนิกา กายอัส​จาก​เดอร์บี และ​ทิโมธี ทีคิกัส​กับ​โตรฟีมัส​ที่​มา​จาก​แคว้น​เอเชีย</verse>
				<verse number="5">คน​ทั้งหมดนี้​เดิน​ทาง​ล่วงหน้า​ไป​คอย​พวก​เรา​ที่​เมือง​โตรอัส</verse>
				<verse number="6">หลังจาก​วัน​เทศกาล​ขนมปัง​ไร้​เชื้อ พวก​เรา​ก็​ลง​เรือ​ออก​จาก​เมือง​ฟีลิปปี ห้า​วัน​ต่อมา พวก​เรา​ไป​สมทบ​กับ​พวก​เขา​ที่​เมือง​โตรอัส และ​พัก​อยู่​ที่​นั่นเจ็ด​วัน</verse>
				<verse number="7">ใน​วัน​อาทิตย์ ขณะ​ที่​เรา​ประชุม​กัน​เพื่อ​หัก​ขนมปัง เปาโล​คุย​กับ​พวก​เขา​จน​ถึง​เที่ยงคืน เพราะ​เปาโล​ตั้งใจ​จะ​ออก​จาก​เมือง​ใน​วันรุ่งขึ้น</verse>
				<verse number="8">ใน​ห้อง​ชั้น​บน​ที่​เรา​ประชุม​กัน​นั้น มี​ตะเกียง​อยู่​หลาย​ดวง</verse>
				<verse number="9">ชาย​หนุ่ม​คน​หนึ่ง​ชื่อ​ยุทิกัส นั่ง​อยู่​บน​ขอบ​หน้าต่าง เขา​ง่วง​นอน​มาก จึง​หลับ​ไป​ขณะ​ที่​เปาโล​ยัง​พูด​อยู่ และ​ตกลง​มา​จาก​หน้าต่าง​ชั้น​ที่​สาม เมื่อ​ยก​ตัว​เขา​ขึ้น​มา​ก็​พบ​ว่า​เขา​ตาย​เสีย​แล้ว</verse>
				<verse number="10">เปาโล​จึง​ลง​ไป​และ​ก้ม​ตัว​ลง​ไป​กอด​ร่าง​ของ​ยุทิกัส​แล้ว​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง เพราะ​เขา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="11">จาก​นั้น​เปาโล​ก็​ขึ้น​ไป​ชั้น​บน หัก​ขนมปัง​และ​กิน​อาหาร​กัน และ​พูด​กับ​พวก​นั้น​ต่อ​ไป​จน​ถึง​เช้ามืด​แล้ว​จึง​จาก​ไป</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ก็​พา​ชาย​หนุ่ม​คน​ที่​ฟื้น​จาก​ความ​ตาย​กลับ​บ้าน และ​ทุก​คน​ก็​รู้สึก​ปลาบปลื้ม​ใจ​มาก</verse>
				<verse number="13">เปาโล​ตั้งใจ​จะ​เดิน​ทาง​ไป​เมือง​อัสโสส​ทาง​บก จึง​จัดการ​ให้​พวก​เรา​ขึ้น​เรือ​ล่วงหน้า​ไป​ก่อน แล้ว​ค่อย​แวะ​รับ​เขา​ขึ้น​เรือ​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เปาโล​พบ​พวก​เรา​ที่​เมือง​อัสโสส เรา​รับ​เขา​ขึ้น​เรือ​มุ่ง​หน้า​ไป​เมือง​มิทิเลนี</verse>
				<verse number="15">ใน​วันรุ่งขึ้น เรา​แล่น​เรือ​ออก​จาก​มิทิเลนี ไป​ถึง​บริเวณ​ฝั่ง​ตรงข้าม​กับ​เกาะ​คิโอส พอ​วัน​ต่อมา​เรา​ก็​แล่น​เรือ​มา​ถึง​เกาะ​สามอส และ​อีก​วัน​ต่อมา​เรา​ได้​มา​ถึง​เมือง​มิเลทัส</verse>
				<verse number="16">เปาโล​ตัดสิน​ใจ​ว่า​จะ​แล่น​ผ่าน​เมือง​เอเฟซัส​ไป​เลย จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เสีย​เวลา​ที่​แคว้น​เอเชีย เพราะ​ถ้า​เป็น​ไป​ได้ เขา​จะ​รีบ​ไป​ให้​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม​ก่อน​วัน​เพ็นเทคอสต์</verse>
				<verse number="17">ตอน​เปาโล​อยู่​ที่​เมือง​มิเลทัส เปาโล​ฝาก​ข้อ​ความ​ไป​ให้​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ที่​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เอเฟซัส​ให้​มา​เจอ​กัน​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​นั้น​มา​ถึง เปาโล​พูด​ว่า “คุณ​ก็​รู้​ว่า ตลอด​เวลา​ที่​ผม​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ผม​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ไร นับ​ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​ผม​มา​ถึง​แคว้น​เอเชียนี้</verse>
				<verse number="19">ผม​รับใช้​องค์​เจ้า​ชีวิต​อย่าง​อ่อนน้อม​ถ่อมตน​และ​น้ำตาไหล ผม​ผ่าน​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​มากมาย​จาก​แผน​ร้าย​ต่างๆ​ของ​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="20">คุณ​ก็​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​เป็น​ประโยชน์​กับ​พวก​คุณ ผม​ไม่​เคย​ลังเล​ที่​จะ​บอก​ให้​รู้​เลย ซ้ำ​ยัง​สอน​ให้​ทั้ง​ใน​ที่​สาธารณะ และ​ที่​บ้าน​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ผม​เตือน​หมด​ทุก​คน ไม่ว่า​จะ​เป็น​คน​ยิว หรือ​คน​กรีก​ให้​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ กลับ​มาหา​พระเจ้า และ​ให้​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซูเจ้า​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="22">ตอนนี้​ผม​จะ​ต้อง​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ สั่ง ไม่​รู้​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ผม​ที่​นั่น​บ้าง</verse>
				<verse number="23">รู้​แต่​ว่า​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​เตือน​ผม​ใน​ทุก​เมือง​ที่​ไป​ว่า ทั้ง​คุก ทั้ง​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก กำลัง​รอ​ผม​อยู่​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="24">แต่​ผม​ไม่​สนใจ​หรอก​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​ชีวิต​ของ​ผม ขอ​เพียง​แต่​ให้​ผม​วิ่ง​ถึง​เส้นชัย และ​ทำงาน​ที่​พระเยซูเจ้า​มอบ​หมาย​ไว้​ให้​สำเร็จ​ก็​พอ​แล้ว งาน​นั้น​ก็​คือ​การ​ประกาศ​ข่าวดี​เรื่อง​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ผม​รู้​ว่า​ต่อไปนี้​จะ​ไม่​มี​ใคร​เลย​ใน​พวก​คุณ ที่​ผม​ได้​ตระเวน​ไป​ประกาศ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ให้​ฟัง​นั้น จะ​ได้​เห็น​หน้า​ผม​อีก</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​ผม​ขอ​บอก​ให้​รู้​ตอนนี้​เลย​ว่า ถ้า​หาก​มี​ใคร​ใน​พวก​คุณ​หลง​หาย อย่า​มา​โทษ​ผม​ก็​แล้ว​กัน</verse>
				<verse number="27">เพราะ​ผม​ได้​บอก​เรื่อง​ที่​พระเจ้า​อยาก​ให้​พวก​คุณ​รู้​อย่าง​ครบ​ถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="28">ระวัง​ตัวเอง​กับ​ฝูงชน​ทั้งหลาย​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ได้​ตั้ง​ให้​คุณ​เป็น​ผู้​ดูแล​เลี้ยงดู ซึ่ง​ก็​คือ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า ​ที่​พระองค์​ได้​ซื้อ​มา​ด้วย​เลือด​ของ​พระบุตร​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="29">ผม​รู้​ว่า​เมื่อ​ผม​จาก​ไป จะ​มี​คน​อื่น​ที่​เป็น​เหมือน​ฝูง​หมาป่า​ดุร้าย​เข้า​มา​ทำร้าย​ฝูงชน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">แม้แต่​พวก​คุณ​เอง​บางคน ก็​จะ​พูด​บิดเบือน​ความจริง เพื่อ​ล่อ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ให้​ไป​ติดตาม​พวก​เขา​แทน</verse>
				<verse number="31">ฉะนั้น ระวัง​ตัว​ไว้​ให้​ดี จำ​ไว้​ว่า​ตลอด​เวลา​สาม​ปี​มานี้ ผม​ได้​ตักเตือน​พวก​คุณ​แต่​ละ​คน​ด้วย​น้ำตา​มา​ตลอด ไม่​เคย​หยุด​เลย​ทั้ง​กลาง​วัน​และ​กลาง​คืน</verse>
				<verse number="32">และ​เดี๋ยวนี้ ผม​ขอ​มอบ​พวก​คุณ​ไว้​กับ​พระเจ้า และ​กับ​พระคำ​เรื่อง​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์ ที่​จะ​ทำ​ให้​คุณ​เข้มแข็ง​ขึ้น และ​จะ​ทำ​ให้​คุณ​เป็น​ผู้​รับ​มรดก​ร่วม​กับ​คน​พวก​นั้น​ทั้งหมด​ที่​พระเจ้า​ได้​แยก​ออก​มา​ไว้​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">ผม​ไม่​เคย​คิด​อยาก​จะ​ได้​เงิน​ทอง หรือ​เสื้อผ้า​ของ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="34">พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า ผม​ได้​ทำงาน​เลี้ยงดู​ตัวเอง​และ​คน​ที่​อยู่​กับ​ผม ด้วย​มือ​ทั้ง​สอง​ของ​ผมนี้</verse>
				<verse number="35">ที่​ผม​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ได้​เห็น​ว่า​เรา​จะ​ต้อง​ทำงาน​หนัก​เพื่อ​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​คน​ที่​ขัดสน จำ​คำพูด​ของ​พระเยซูเจ้า​ไว้​ให้​ดี​ที่​ว่า ‘การ​ให้​เป็น​เกียรติ​มาก​ยิ่งกว่า​การ​รับ’”</verse>
				<verse number="36">หลัง​จาก​เปาโล​พูด​เสร็จ​แล้ว เขา​ก็​คุกเข่า​ลง​พร้อม​กับ​ทุก​คน และ​เขา​ได้​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="37">ทุก​คน​ร้องไห้​สะอึก​สะอื้น​พา​กัน​กอด​คอ​และ​จูบ​เปาโล</verse>
				<verse number="38">พวก​เขา​เสียใจ​มาก​ที่​เปาโล​บอก​ว่า จะ​ไม่​ได้​เห็น​หน้า​เขา​อีก​แล้ว จาก​นั้น​ก็​พา​กัน​ไป​ส่ง​เปาโล​ที่​เรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">หลัง​จาก​แยก​กัน​แล้ว พวก​เรา​แล่น​เรือ​ตรง​ไป​ที่​เกาะ​โคส และ​มา​ถึง​เกาะ​โรดส์​ใน​วันรุ่งขึ้น จาก​ที่​นั่น​เรา​แล่น​เรือ​ต่อ​ไป​ถึง​เมือง​ปาทารา</verse>
				<verse number="2">และ​พบ​เรือ​ลำ​หนึ่ง​ที่​จะ​ไป​เมือง​ฟีนีเซีย พวก​เรา​จึง​ขึ้น​เรือ​ลำ​นั้น​แล่น​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="3">เรา​มอง​เห็น​เกาะ​ไซปรัส และ​แล่น​ผ่าน​ทาง​ขวา​ของ​เกาะ​ไป​แคว้น​ซีเรีย เรือ​ไป​จอด​ที่​เมือง​ไทระ​เพื่อ​ถ่าย​สินค้า​ขึ้น​ท่า</verse>
				<verse number="4">พวก​เรา​พบ​พวก​ศิษย์​ของ​พระเยซู​ที่​นั่น​ด้วย จึง​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​เจ็ด​วัน พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ดลใจ​พวก​เขา​ให้​บอก​กับ​เปาโล​ว่า​อย่า​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​พวก​เรา​จะ​ต้อง​เดิน​ทาง​ต่อ​แล้ว พวก​เขา​ทั้งหมด​พร้อม​ทั้ง​ลูก​เมีย ออก​มา​ส่ง​พวก​เรา​ที่​นอก​เมือง เมื่อ​มา​ถึง​ชายหาด​พวก​เรา​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ร่ำลา​กัน จาก​นั้น​พวก​เรา​ก็​ลง​เรือ ส่วน​พวก​เขา​กลับ​บ้าน​ไป</verse>
				<verse number="7">พวก​เรา​แล่น​จาก​เมือง​ไทระ​มา​จอด​ที่​เมือง​ทอเลเมอิส เรา​ได้​ไป​เยี่ยม​เยียน​พี่น้อง​ที่​นั่น และ​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​หนึ่ง​วัน</verse>
				<verse number="8">วัน​ต่อมา​เรา​เดิน​ทาง​ต่อ​จน​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา และ​แวะ​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ฟีลิป​และ​พัก​อยู่​กับ​เขา เขา​เป็น​คน​ประกาศ​ข่าวดี​ของ​พระเจ้า​และ​เป็น​หนึ่ง​ใน​เจ็ด​คน (ที่​ถูก​เลือก​ให้​มา​ช่วย​แจก​อาหาร​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม)</verse>
				<verse number="9">ฟีลิป​มี​ลูกสาว​สี่​คน​ที่​ยัง​เป็น​โสด​อยู่ และ​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="10">หลัง​จาก​ที่​พัก​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน​ก็​มี​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า ชื่อ​อากาบัส มา​จาก​แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="11">เขา​เข้า​มา​หา​พวก​เรา และ​เอา​เข็มขัด​ของ​เปาโล​มา​มัด​มือ​มัด​เท้า​ของ​เขา​เอง แล้ว​พูด​ว่า “พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​บอก​ว่า ‘ชาว​ยิว​ใน​เยรูซาเล็ม​จะ​มัด​คน​ที่​เป็น​เจ้า​ของ​เข็มขัดนี้​แบบนี้​แหละ แล้ว​จะ​ส่ง​ชาย​คนนี้​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว’”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ได้ยิน​อย่าง​นั้น พวก​เรา​กับ​คน​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ต่าง​อ้อนวอน​เปาโล​ไม่​ให้​ขึ้น​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="13">แต่​เปาโล​ตอบ​ว่า “ร้องไห้​ทำไม มัน​ทำ​ให้​ผม​เศร้าใจ​รู้​หรือ​เปล่า ผม​พร้อม​ที่​จะ​ถูก​มัด และ​ยัง​พร้อม​ที่​จะ​ตาย​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​พระเยซูเจ้า​ด้วย”</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​อ้อนวอน​เปาโล​ไม่​สำเร็จ พวก​เรา​จึง​หยุด​และ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​แล้ว​กัน”</verse>
				<verse number="15">หลัง​จาก​นั้น​พวก​เรา​ก็​เตรียม​ตัว แล้ว​เดิน​ทาง​ขึ้น​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="16">ศิษย์​ของ​พระเยซู​บางคน​จาก​เมือง​ซีซารียา​ไป​กับ​พวก​เรา​ด้วย พวก​เขา​พา​เรา​ไป​ที่​บ้าน​ของ​มนาสัน คน​ที่​เรา​จะ​ไป​พัก​อยู่​ด้วย เขา​เป็น​ชาว​เกาะ​ไซปรัส และ​เป็น​ศิษย์​รุ่น​แรกๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​มา​ถึง​เมือง​เยรูซาเล็ม พี่น้อง​ต้อนรับ​พวก​เรา​อย่าง​อบอุ่น</verse>
				<verse number="18">วันรุ่งขึ้น เปาโล​กับ​พวก​เรา​ได้​ไป​เยี่ยม​ยากอบ และ​เจอ​กับ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เปาโล​ทักทาย​พวก​เขา และ​รายงาน​ถึง​เรื่อง​ต่างๆ​ที่​พระเจ้า​ได้​ใช้​ให้​เขา​ไป​ทำ​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​อย่าง​นั้น ก็​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า​และ​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “พี่ชาย ท่าน​ก็​เห็น​ว่า​มี​ชาว​ยิว​หลาย​หมื่น​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู และ​ยัง​คง​รักษา​กฎ​ของ​โมเสส​อย่าง​เคร่งครัด</verse>
				<verse number="21">มี​คน​บอก​เรื่อง​ท่าน​ให้​พวก​เขา​ฟัง​ว่า ท่าน​สอน​พวก​คน​ยิว​ที่​อยู่​กับ​พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ให้​ทิ้ง​คำ​สั่งสอน​ของ​โมเสส โดย​ไม่​ต้อง​ทำ​พิธี​ขลิบ​ให้​กับ​ลูกชาย​ของ​พวกเขา หรือ​ทำ​ตาม​ประเพณี​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ทีนี้​จะ​ทำ​อย่างไร​กัน​ดี พวก​เขา​จะ​ต้อง​รู้​ว่า​ท่าน​มา​ที่​นี่​แน่ๆ</verse>
				<verse number="23">เอา​อย่างนี้​นะ มี​สี่​คน​ที่​อยู่​กับ​เรา​ที่​นี่ ที่​ได้​สาบาน​ตัว​ไว้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">พา​คน​พวกนี้​ไป แล้ว​ท่าน​ก็​เข้า​ร่วม​พิธี​ชำระ​ล้าง ด้วย​กัน​กับ​พวก​เขา แล้ว​จ่าย​ค่า​โกน​หัว ให้​กับ​พวกนี้​ด้วย ทุก​คน​จะ​ได้​รู้​ว่า ข่าวลือ​ที่​พวก​เขา​ได้ยิน​มา​เกี่ยวกับ​ท่าน​นั้น ไม่​เป็น​ความจริง เพราะ​ตัว​ท่าน​เอง​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส</verse>
				<verse number="25">ส่วน​พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า​นั้น เรา​ได้​ส่ง​จดหมาย​เสนอ​ไป​แล้ว​ว่า อย่า​กิน​อาหาร​ที่​เอา​ไป​เซ่นไหว้​รูป​เคารพ อย่า​กิน​เลือด​หรือ​สัตว์​ที่​ถูก​รัด​คอ​ตาย และ​อย่า​ทำ​ความ​ผิด​บาป​ทาง​เพศ ”</verse>
				<verse number="26">แล้ว​เปาโล​ก็​พา​ชาย​ทั้ง​สี่​คน​นี้​ไปกับ​เขา ใน​วันรุ่งขึ้น​เขา​ก็​เข้า​พิธี​ชำระ​ล้าง​ร่วม​กับ​คน​ทั้ง​สี่​นี้ จาก​นั้น​เขา​เข้า​ไป​ใน​วิหาร เพื่อ​แจ้ง​ให้​กับ​นักบวช​รู้​ว่า พิธี​ชำระ​ล้าง​จะ​สิ้นสุด​ใน​วัน​ไหน และ​จะ​นำ​เครื่อง​บูชา​ของ​พวก​เขา​แต่​ละ​คน​มา​ถวาย​ใน​วัน​ไหน</verse>
				<verse number="27">เมื่อ​ทำ​พิธี​ได้​เกือบ​ครบ​เจ็ด​วัน​แล้ว มี​ชาว​ยิว​บางคน​จาก​แคว้น​เอเชีย​เห็น​เปาโล​ใน​บริเวณ​วิหาร ก็​ปลุก​ปั่น​ฝูงชน​ให้​เข้า​มา​รุม​จับ​เปาโล</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​ร้อง​ตะโกน​ว่า “เพื่อนๆ​อิสราเอล มา​ช่วย​กัน​หน่อย​เร็ว ไอ้​หมอ​นี่​ไง​ที่​เที่ยว​ไป​สอน​ใคร​ต่อ​ใคร​จน​ทั่ว​ให้​ต่อต้าน​คน​ของ​เรา กฎ​ปฏิบัติ​ของ​เรา​และ​วิหาร​ของ​เรา และ​ตอน​นี้​มัน​ยัง​พา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เข้า​มา​ใน​บริเวณ​วิหาร​อีก​ด้วย ทำ​ให้​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​แห่ง​นี้​ไม่​บริสุทธิ์”</verse>
				<verse number="29">ที่​พวก​เขา​พูด​อย่าง​นี้​ก็​เพราะ​เห็น​โตรฟีมัส​ชาว​เมือง​เอเฟซัส​อยู่​กับ​เปาโล​ใน​เมือง จึง​คาด​เดา​ว่า​เปาโล​คง​พา​โตรฟีมัส​เข้า​มา​ใน​วิหาร​ด้วย</verse>
				<verse number="30">คน​ทั้ง​เมือง​ก็​ลุกฮือ​กัน​ขึ้น​มา เข้า​ไป​จับ​ตัว​เปาโล​ลาก​ออก​ไป​นอก​วิหาร แล้ว​ปิด​ประตู​วิหาร​ทันที</verse>
				<verse number="31">ใน​เวลา​เดียว​กับ​ที่​พวก​เขา​พยายาม​จะ​ฆ่า​เปาโล​นั้น มี​คน​ไป​รายงาน​เรื่องนี้​กับ​ผู้พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ว่า เยรูซาเล็ม​ทั้ง​เมือง​กำลัง​วุ่นวาย​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="32">ผู้พัน​นำ​ทหาร​และ​นาย​ร้อย​ส่วน​หนึ่ง ไป​ยัง​ที่​ที่​ฝูงชน​กำลัง​ทำร้าย​เปาโล​อยู่ เมื่อ​ฝูงชน​เห็น​ผู้พัน​และ​พวก​ทหาร​มา​จึง​หยุด​ทุบ​ตี​เปาโล</verse>
				<verse number="33">แล้ว​ผู้พัน​ก็​เข้า​ไป​หา​เปาโล​และ​จับกุม​เขา สั่ง​ให้​เอา​โซ่​สอง​เส้น​มา​ล่าม​เขา​ไว้ จาก​นั้น​ผู้​พัน​สอบถาม​ฝูงชน​ว่า​เปาโล​เป็น​ใคร​และ​ทำ​อะไร​ลง​ไป</verse>
				<verse number="34">ฝูงชน​ต่าง​ส่งเสียง​ตะโกน​บอก​อย่าง​โน้น​ที​อย่างนี้​ที จน​ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ไม่​สามารถ​รู้​ความจริง​เพราะ​สถานการณ์​วุ่นวาย​มาก เขา​จึง​สั่ง​ให้​เอา​ตัว​เปาโล​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​เปาโล​เดิน​มา​ถึง​ตรง​ขั้น​บันได พวก​ทหาร​ต้อง​เข้า​มา​ช่วย​หาม​เขา​ขึ้น​ไป​เพราะ​ฝูงชน​กำลัง​บ้า​คลั่ง</verse>
				<verse number="36">ฝูงชน​ตาม​หลัง​มา​ร้อง​ตะโกน​ว่า “ฆ่า​มัน”</verse>
				<verse number="37">เมื่อ​เปาโล​กำลัง​จะ​ถูก​นำ​ตัว​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร เขา​พูด​กับ​ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ว่า “ผม​ขอ​พูด​อะไร​กับ​ท่าน​หน่อย​ได้​ไหม​ครับ” ผู้พัน​ถาม​ว่า “เจ้า​พูด​กรีก​ได้​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="38">ถ้า​อย่าง​นั้น​เจ้า​ก็​ไม่​ใช่​ชาว​อียิปต์​คน​นั้น ที่​เมื่อ​ก่อน​ได้​ก่อ​การ​กบฏ​และ​นำ​ผู้ก่อ​การร้าย​สี่พัน​คน​หนี​ไป​ที่​ทะเลทราย​นะ​สิ”</verse>
				<verse number="39">เปาโล​ตอบ​ว่า “ผม​เป็น​คน​ยิว มา​จาก​เมือง​ทาร์ซัส​ใน​แคว้น​ซีลี​เซีย ผม​เป็น​พลเมือง​ของ​เมือง​ที่​สำคัญ​นั้น ขอ​ให้​ผม​พูด​กับ​ฝูงชน​นั่น​หน่อย​เถิด​ครับ”</verse>
				<verse number="40">เมื่อ​ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​อนุญาต​แล้ว เปาโล​ยืน​ขึ้น​ตรง​บันได​และ​โบก​มือ​ให้​ทุก​คน​เงียบ เมื่อ​ทุก​คน​เงียบ​แล้ว เปาโล​ได้​พูด​กับ​พวก​เขา​เป็น​ภาษา​อารเมค ว่า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">“ท่าน​ผู้​อาวุโส​และ​พี่​น้อง​ทั้งหลาย โปรด​ฟัง​คำ​อธิบาย​ของ​ผม​สัก​นิด​เถอะ”</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​เปาโล​พูด​เป็น​ภาษา​อารเมค พวก​เขา​ยิ่ง​เงียบ​ลง จาก​นั้น​เปาโล​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="3">“ผม​เป็น​คน​ยิว เกิด​ที่​เมือง​ทาร์ซัส​แคว้น​ซีลีเซีย แต่​ได้รับ​การ​อบรม​เลี้ยงดู​ใน​เมือง​เยรูซาเล็มนี้ ผม​เป็น​ศิษย์​ของ​กามาลิเอล และ​เขา​ได้​อบรม​สั่งสอน​ผม​ให้​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​อย่าง​เคร่งครัด ผม​เป็น​คน​ที่​เคร่ง​ต่อ​พระเจ้า​มาก เหมือน​กับ​พวก​ท่าน​ใน​ตอนนี้</verse>
				<verse number="4">ผม​เคย​ข่มเหง​คน​ที่​เดิน​ตาม​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​จน​ถึง​ตาย และ​จับ​พวก​เขา​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​ไป​ขัง​คุก</verse>
				<verse number="5">ทั้ง​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด และ​ผู้นำ​อาวุโส​ทั้งหมด​เป็น​พยาน​ให้​กับ​ผม​ได้ พวก​เขา​ได้​ออก​จดหมาย​แนะนำ​ตัว​ผม​ให้​กับ​พี่น้อง​ชาว​ยิว​ใน​เมือง​ดามัสกัส ผม​จะ​ได้​ไปที่​นั่น​เพื่อ​จับ​คน​พวก​นั้น​ที่​เดิน​ตาม​ทาง​ของ​พระเยซู แล้ว​ส่ง​กลับ​มา​เข้า​คุก​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​ผม​เดิน​ทาง​ใกล้​จะ​ถึง​เมือง​ดามัสกัส เป็น​เวลา​ประมาณ​เที่ยง​วัน จู่ๆ​ก็​มี​แสงสว่าง​จ้า​จาก​ท้องฟ้า​ส่อง​ลง​มา​รอบ​ตัว​ผม</verse>
				<verse number="7">ผม​ก็​ล้ม​ลง​บน​พื้น​และ​ได้ยิน​เสียง​พูด​ว่า ‘เซาโล เซาโล เจ้า​ข่มเหง​เรา​ทำไม’</verse>
				<verse number="8">ผม​ถาม​ไป​ว่า ‘พระองค์​เป็น​ใคร​กัน’ พระองค์​ตอบ​ว่า ‘เรา​คือ​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ คน​ที่​เจ้า​ข่มเหง​ไง’</verse>
				<verse number="9">คน​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​กับ​ผม​ก็​เห็น​แสงสว่าง​นั้น​ด้วย แต่​พวก​เขา​ไม่​เข้าใจ​เสียง​ที่​พูด​กับ​ผม​นั้น</verse>
				<verse number="10">ผม​ถาม​ว่า ‘แล้ว​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร องค์​เจ้า​ชีวิต’ องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​บอก​ว่า ‘ลุก​ขึ้น​และ​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ดามัสกัส ที่​นั่น​จะ​มี​คน​บอก​เอง​ว่า​เจ้า​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร​บ้าง’</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ความจ้า​ของ​แสง​นั้น​ทำ​ให้​ผม​มอง​อะไร​ไม่​เห็น​เลย เพื่อน​ร่วม​ทาง​ของ​ผม​ต้อง​มา​จูง​ผม​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="12">มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​อานาเนีย เป็น​คน​ที่​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส​อย่าง​เคร่งครัด และ​เป็น​คน​ที่​มี​ชื่อ​เสียง​ดี​ใน​หมู่​คน​ยิว​ใน​เมือง​นั้น</verse>
				<verse number="13">เขา​มาหา​ผม และ​ยืน​อยู่​ข้างๆ​พูด​ว่า ‘น้อง​เซาโล ขอ​ให้​กลับ​เห็น​ได้​อีก’ แล้ว​ผม​ก็​มอง​เห็น​เขา​ทันที</verse>
				<verse number="14">เขา​พูด​ว่า ‘พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​เรา ได้​เลือก​น้อง​ให้​รู้​ถึง​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์ และ​ให้​น้อง​เห็น​พระเยซู​ผู้ที่​เชื่อฟัง​พระเจ้า และ​ให้​น้อง​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​น้อง​จะ​ได้​บอก​ให้​กับ​ทุกคน​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​น้อง​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน​มา​เกี่ยวกับ​พระองค์</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้​น้อง​ยัง​มัว​คอย​อะไร​อยู่​อีก ลุก​ขึ้น​และ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพื่อ​ล้าง​บาป​ของ​น้อง​ให้​หมด​ไป คือ​ร้อง​เรียก​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ช่วย’</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ผม​กลับ​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​กำลัง​อธิษฐาน​อยู่​ใน​วิหาร ผม​ก็​เคลิ้ม​ไม่​รู้สึก​ตัว​ไป</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ผม​ก็​เห็น​พระเยซู​พูด​กับ​ผม​ว่า ‘รีบ​ออก​ไป​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​เร็ว เพราะ​คน​ที่​นี่​จะ​ไม่​เชื่อ​ใน​เรื่อง​ของ​เรา​ที่​เจ้า​จะ​บอก​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ผม​ก็​พูด​ว่า ‘องค์​เจ้า​ชีวิต คน​พวกนี้​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​เคย​เข้า​ไป​ใน​ที่​ประชุม​ชาว​ยิว แห่ง​แล้ว​แห่ง​เล่า เพื่อ​จับ​คน​พวก​นั้น​ที่​เชื่อถือ​พระองค์​ไป​ขัง​คุก​และ​เฆี่ยน​ตี</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​สเทเฟน คน​ที่​เป็น​พยาน​ของ​พระองค์​ถูก​ฆ่า ข้าพเจ้า​ก็​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​และ​เห็นดี​ด้วย​กับ​การ​ทำ​อย่าง​นั้น ข้าพเจ้า​เป็น​คน​เฝ้า​เสื้อผ้า​ของ​คน​พวก​นั้น​ที่​ฆ่า​สเทเฟน’</verse>
				<verse number="21">แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​กับ​ผม​ว่า ‘ไป​เถิด เรา​จะ​ส่ง​เจ้า​ไป​ไกลๆ​ไปหา​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว’”</verse>
				<verse number="22">ฝูงชน​ฟัง​เปาโล​พูด​มา​ตลอด แต่​พอได้ยิน​เปาโล​พูด​อย่างนี้ ก็​พา​กัน​ร้อง​ตะโกน​ขึ้น​มา​ว่า “กำจัด​มัน​ไป​จาก​โลกนี้ มัน​สมควร​ตาย”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​ร้อง​ตะโกน​ไป เหวี่ยง​เสื้อผ้า​ทิ้ง​ไป และ​ขว้าง​ปา​ฝุ่น​ละออง​ขึ้น​ไป​ใน​อากาศ</verse>
				<verse number="24">ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​จึง​สั่ง​ให้​นำ​เปาโล​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร เขา​สั่ง​ให้​ไต่สวน​เปาโล​ด้วย​การ​เฆี่ยน​ตี เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า ทำไม​ผู้คน​ถึง​ได้​ร้อง​ตะโกน​ต่อ​ต้าน​เขา​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="25">แต่​พอ​พวก​ทหาร​กำลัง​ขึง​เปาโล​เพื่อ​จะ​เฆี่ยน​ตี เปาโล​พูด​กับ​นาย​ร้อย​ที่​ยืน​อยู่​ตรง​นั้น​ว่า “ถูก​กฎหมาย​แล้ว​หรือ​ที่​จะ​เฆี่ยน​ตี​พลเมือง​โรมัน​โดย​ที่​ยัง​ไม่​รู้​เลย​ว่า​ทำ​ผิด​อะไร”</verse>
				<verse number="26">เมื่อ​นาย​ร้อย​ได้ยิน​อย่าง​นั้น เขา​จึง​เดิน​ไป​พูด​กับ​ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ว่า “ท่าน​ครับ รู้​หรือ​เปล่า​ว่า​ท่าน​กำลัง​จะ​ทำ​อะไร​ลง​ไป ชาย​คนนี้​เป็น​พลเมือง​โรมัน​นะ​ครับ”</verse>
				<verse number="27">ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​เดิน​เข้า​ไป​ถาม​เปาโล​ว่า “บอก​หน่อย​สิ​ว่า แก​เป็น​พลเมือง​โรมัน​หรือ” เปาโล​ตอบ​ว่า “เป็น​ครับ”</verse>
				<verse number="28">ผู้​พัน​จึง​ตอบ​ว่า “เรา​ต้อง​เสีย​เงิน​ก้อน​ใหญ่​ที​เดียว​ถึง​จะ​ได้​เป็น​พลเมือง​โรมัน” เปาโล​พูด​ว่า “แต่​ผม​เป็น​ตั้งแต่​เกิด​แล้ว”</verse>
				<verse number="29">คน​พวก​นั้น​ที่​กำลัง​จะ​ไต่สวน​เปาโล ก็​ผงะ​ถอย​ไป​ทันที แม้แต่​ผู้พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ก็​เกิด​ความกลัว​ขึ้น​มา เมื่อ​รู้​ว่า​คน​ที่​เขา​สั่ง​ให้​ล่าม​โซ่​นั้น​เป็น​พลเมือง​โรมัน</verse>
				<verse number="30">วัน​ต่อมา​ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน ก็​ปล่อย​ตัว​เปาโล แต่​เพราะ​เขา​อยาก​จะ​รู้​ว่า​ทำไม​เปาโล​ถึง​ถูก​ชาว​ยิว​กล่าว​หา เขา​จึง​สั่ง​ให้​พวก​ผู้นำ​นักบวช​และ​สมาชิก​สภา​แซนฮีดริน​ทั้งหมด​มา​ประชุม​กัน และ​เขา​พา​เปาโล​ออก​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พวก​เขา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="23">
				<verse number="1">เปาโล​จ้อง​มอง​ไป​ที่​พวก​สมาชิก​สภา แล้ว​พูด​ว่า “พี่น้อง​ทั้งหลาย ผม​ได้​ใช้​ชีวิต​ต่อหน้า​พระเจ้า โดย​มี​จิตใจ​ที่​บริสุทธิ์​ทุก​เรื่อง​มา​ตลอด​จน​ถึง​ทุก​วันนี้”</verse>
				<verse number="2">อานาเนีย ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด สั่ง​ให้​คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​กับ​เปาโล​ตบ​ปาก​เปาโล</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เปาโล​ก็​พูด​กับ​อานาเนีย​ว่า “พระเจ้า​จะ​ตบ​แก​เหมือน​กัน แก​เป็น​เหมือน​กำแพง​ผุ​พัง​ที่​ทาสี​ขาว แก​นั่ง​อยู่​ตรง​นั้น​ตัดสิน​ผม​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส แต่​แก​กลับ​ทำ​ผิด​กฎ​เสีย​เอง ด้วย​การ​สั่ง​ตบ​ผม​อย่าง​นั้น​หรือ”</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้ๆ​เปาโล​พูด​ว่า “แก​กล้า​ดูถูก​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ของ​พระเจ้า​เชียว​รึ”</verse>
				<verse number="5">เปาโล​พูด​ว่า “พี่น้อง​ครับ ผม​ไม่​รู้​ว่า​ชาย​คนนี้​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด ถ้า​รู้​ก็​คง​ไม่​พูด​อย่างนี้ เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า ‘เจ้า​จะ​ต้อง​ไม่​แช่ง​ด่า​ผู้นำ​ประชาชน​ของ​เจ้า’”</verse>
				<verse number="6">พอ​เปาโล​รู้​ว่า​ที่ประชุม​สภานี้ มี​ทั้ง​พวก​สะดูสี และ​พวก​ฟารีสี เขา​ก็​ประกาศ​ก้อง​ใน​ที่ประชุม​สภา​ว่า “พี่น้อง​ทั้งหลาย ผม​เป็น​ฟารีสี และ​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ฟารีสี​ด้วย ที่​ผม​ถูก​สอบสวน​นี้​ก็​เพราะ​ผม​เชื่อ​ว่า​คน​ตาย​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​อีก”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เปาโล​พูด​อย่างนี้ พวก​ฟารีสี​กับ​พวก​สะดูสี​ก็​เริ่ม​เถียง​กัน ที่ประชุม​จึง​แบ่ง​ออก​เป็น​สอง​พวก</verse>
				<verse number="8">(พวก​สะดูสี​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​ทูตสวรรค์ วิญญาณ หรือ​การ​ฟื้น​ขึ้น​มา​จาก​ความตาย ส่วน​พวก​ฟารีสี​นั้น​เชื่อ​ใน​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด)</verse>
				<verse number="9">เกิด​ความ​โกลาหล​วุ่นวาย มี​ครู​สอน​กฎ​ปฏิบัติ​บางคน​ที่​เป็น​ฟารีสี​ได้​ยืน​ขึ้น​เถียง​คอ​เป็น​เอ็น​ว่า “พวก​เรา​ไม่​เห็น​ว่า​ชาย​คนนี้​ทำ​ผิด​อะไร​เลย ไม่​แน่​อาจ​จะ​เป็น​วิญญาณ​หรือ​ทูตสวรรค์​พูด​กับ​เขา​จริงๆ​ก็​ได้”</verse>
				<verse number="10">การ​โต้เถียง​ดุเดือด​รุนแรง​มาก​ขึ้น จน​ผู้​พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​กลัว​ว่า​เปาโล​จะ​ถูก​พวก​เขา​ฉีก​ออก​เป็น​ชิ้นๆ​เขา​จึง​สั่ง​ให้​ทหาร​ลง​ไป​ดึง​ตัว​เปาโล​ให้​ห่าง​ออก​มา​จาก​คน​พวก​นั้น แล้ว​พา​กลับ​ไป​ที่​ค่าย​ทหาร</verse>
				<verse number="11">ใน​คืน​ต่อมา องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​มา​ยืน​อยู่​ข้างๆ​เปาโล​และ​พูด​ว่า “กล้าหาญ​ไว้ เจ้า​บอก​เรื่อง​ของ​เรา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ยังไง เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ทำ​อย่าง​นั้น​ที่​กรุง​โรม​เหมือน​กัน”</verse>
				<verse number="12">วันรุ่งขึ้น พวก​ยิว​มา​วางแผน​กัน โดย​สาบาน​กัน​ว่า​จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​อะไร​เลย จนกว่า​จะ​ฆ่า​เปาโล​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="13">มี​มาก​กว่า​สี่สิบ​คน​ที่​สมรู้​ร่วม​คิด​กัน​วางแผนนี้</verse>
				<verse number="14">แล้ว​พวก​เขา​ก็​ไป​บอก​กับ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ว่า “พวก​เรา​สาบาน​กัน​ว่า​จะ​ไม่​กิน​อะไร​จน​กว่า​จะ​ได้​ฆ่า​เปาโล​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="15">ตอนนี้ ขอ​ให้​พวก​ท่าน​และ​สมาชิก​สภา​ไป​ร้องเรียน​ต่อ​ผู้พัน​กองทัพ​ทหาร​โรมัน​ให้​นำ​เปาโล​มา​ให้​กับ​พวก​ท่าน โดย​แกล้ง​ทำ​เป็น​ว่า พวก​ท่าน​อยาก​จะ​สืบสวน​เรื่อง​ของ​มัน​ให้​แน่ชัด​ยิ่ง​ขึ้น แล้ว​พวก​เรา​จะ​ฆ่า​มัน​ก่อน​ที่​จะ​มา​ถึง​ที่​นี่”</verse>
				<verse number="16">แต่​ลูกชาย​ของ​น้อง​สาว​เปาโล​ได้ยิน​เรื่อง​แผนการนี้ เขา​จึง​เข้า​ไป​ใน​ค่าย​ทหาร​และ​เล่า​เรื่องนี้​ให้​เปาโล​ฟัง</verse>
				<verse number="17">เปาโล​จึง​เรียก​นาย​ร้อย​คน​หนึ่ง​มา​บอก​ว่า “พา​เด็ก​หนุ่ม​คนนี้​ไปหา​ผู้พัน เพราะ​เขา​มี​บาง​อย่าง​จะ​บอก​ให้​ผู้พัน​ทราบ”</verse>
				<verse number="18">นายร้อย​จึง​นำ​เด็ก​หนุ่ม​คนนี้​ไปหา​ผู้พัน​และ​รายงาน​ว่า “นักโทษ​เปาโล​เรียก​ผม​ให้​พา​เด็ก​หนุ่ม​คนนี้​มาหา​ท่าน เพราะ​เขา​มี​บาง​อย่าง​จะ​บอก​ให้​ท่าน​ทราบ”</verse>
				<verse number="19">ผู้พัน​จึง​จูง​เด็ก​หนุ่ม​ไป​ยัง​ที่​ส่วนตัว​แล้ว​ถาม​ว่า “เจ้า​มี​อะไร​จะ​บอก​เรา​หรือ”</verse>
				<verse number="20">เด็ก​หนุ่ม​ตอบ​ว่า “พวก​ยิว​ได้​ตกลง​กัน​ที่​จะ​ขอ​ให้​ท่าน​นำ​เปาโล​ไป​ที่​สภา​ใน​วัน​พรุ่งนี้ โดย​แกล้ง​ทำ​เป็น​ว่า​พวก​เขา​อยาก​จะ​ไต่สวน​เปาโล​ให้​ละเอียด​มาก​ยิ่ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="21">อย่า​ยอม​ทำ​ตาม​นั้น​นะ​ครับ เพราะ​มี​พวก​เขา​มาก​กว่า​สี่สิบ​คน​กำลัง​คอย​ซุ่ม​ทำร้าย​เปาโล​อยู่ พวกเขา​สาบาน​กัน​ว่า​จะ​ไม่​กิน​หรือ​ดื่ม​จนกว่า​จะ​ได้​ฆ่า​เปาโล และ​ตอนนี้​พวก​เขา​ก็​พร้อม​แล้ว เพียง​แต่​รอ​ให้​ท่าน​ตกลง​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​ผู้พัน​ก็​ให้​เด็ก​หนุ่ม​กลับ​ไป พร้อม​กับ​สั่ง​กำชับ​ว่า “อย่า​ไป​บอก​ให้​ใคร​รู้​นะ​ว่า​เจ้า​ได้​บอก​เรื่องนี้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="23">จาก​นั้น​ผู้พัน​เรียก​นายร้อย​ของ​เขา​สอง​คน​มา​สั่ง​ว่า “ให้​ไป​เตรียม​ทหาร​สองร้อย​นาย​กับ​ทหาร​ม้า​เจ็ดสิบ​นาย และ​พล​หอก​เดิน​เท้า​อีก​สองร้อย​นาย​ให้​พร้อม​สำหรับ​เดิน​ทาง​ไป​เมือง​ซีซารียา ใน​ตอน​สาม​ทุ่ม​คืนนี้</verse>
				<verse number="24">เตรียม​ม้า​ให้​เปาโล​ขี่​ด้วย และ​คุ้ม​กัน​เขา​ให้​ไป​ถึง​เจ้าเมือง​เฟลิกส์​อย่าง​ปลอดภัย”</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ผู้พัน​เขียน​จดหมาย​มี​ข้อความ​ว่า</verse>
				<verse number="26">ถึง ท่าน​ผู้ว่า​เฟลิกส์ จาก คลาวดิอัส ลีเซียส</verse>
				<verse number="27">ชาย​คนนี้​ถูก​ชาว​ยิว​จับกุม​มา เกือบ​จะ​ถูก​พวก​นั้น​ฆ่า​ด้วย แต่​พอ​ผม​รู้​ว่า​เขา​เป็น​พลเมือง​โรมัน ก็​รีบ​นำ​ทหาร​ออก​ไป​ช่วย​เขา</verse>
				<verse number="28">เนื่อง​จาก​ผม​อยาก​จะ​รู้​ว่า​พวก​ยิว​กล่าว​หา​เขา​ด้วย​เรื่อง​อะไร จึง​ได้​นำ​ตัว​เขา​ไป​ที่​สภา​ของ​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="29">และ​ผม​พบ​ว่า​มัน​เป็น​เรื่อง​เกี่ยวกับ​ข้อ​โต้แย้ง​ทาง​ด้าน​กฎ​ปฏิบัติ​ของ​พวก​เขา ไม่​เห็น​ว่า​จะ​มี​อะไร​ร้ายแรง​ถึง​กับ​ต้อง​ตาย​หรือ​ติด​คุก​เลย</verse>
				<verse number="30">พอ​ผม​รู้​ว่า​มี​พวก​ยิว​บางคน​วางแผน​จะ​ฆ่า​เขา ผม​จึง​รีบ​ส่ง​เขา​มา​ให้​ท่าน​ทันที แล้ว​ผม​ก็​สั่ง​ให้​พวก​นั้น​ที่​กล่าว​หา​เขา​มา​ฟ้องร้อง​เขา​กับ​ท่าน</verse>
				<verse number="31">พวก​ทหาร​ทำ​ตาม​ที่​นายพัน​สั่ง ใน​คืน​นั้น​เอง​พวก​ทหาร​พา​เปาโล​ออก​เดิน​ทาง​ไป​ที่​เมือง​อันทิปาตรีส์</verse>
				<verse number="32">ใน​วัน​ต่อมา พวก​ทหาร​เดิน​เท้า​ให้​ทหาร​ม้า​พา​เปาโล​เดิน​ทาง​ต่อ ส่วน​พวก​เขา​กลับ​ค่าย​ไป</verse>
				<verse number="33">เมื่อ​พวก​ทหาร​ม้า​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา ก็​ได้​นำ​จดหมาย​ไป​ให้​เจ้าเมือง พร้อม​กับ​มอบ​ตัว​เปาโล​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="34">เจ้าเมือง​อ่าน​จดหมาย และ​ถาม​เปาโล​ว่า​มา​จาก​แคว้น​ไหน เมื่อ​รู้​ว่า​มา​จาก​แคว้น​ซีลีเซีย</verse>
				<verse number="35">เจ้าเมือง​จึง​พูด​ว่า “เมื่อ​ผู้​กล่าว​หา​เจ้า​มา​ถึง เรา​จะ​ฟัง​คำ​ให้​การ​ของ​เจ้า” และ​เขา​สั่ง​ให้​ควบคุม​ตัว​เปาโล​ไว้​ใน​วัง​ที่​เฮโรด สร้าง​ขึ้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="24">
				<verse number="1">ห้า​วัน​ต่อมา​อานาเนีย​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด พวก​ผู้นำ​อาวุโส​บางคน และ​ทนาย​แก้​ต่าง ชื่อ​เทอร์ทูลลัส เดิน​ทาง​มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา​และ​ฟ้องร้อง​เปาโล​ต่อหน้า​เจ้าเมือง</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​เปาโล​ถูก​เรียก​เข้า​มา เทอร์ทูลลัส​ก็​กล่าว​หา​เปาโล​ต่อหน้า​ท่าน​ผู้ว่า​เฟลิกส์​ว่า “ท่าน​เฟลิกส์ พวก​เรา​อยู่​กัน​อย่าง​ร่มเย็น​เป็น​สุข​ภายใต้​การ​ดูแล​ของ​ท่าน​มา​เป็น​เวลา​ช้า​นาน และ​ประเทศ​ชาติ​ของ​เรา​ก็​ได้รับ​การ​ปรับปรุง​เปลี่ยน​แปลง​ให้​ดี​ขึ้น เพราะ​ท่าน​มอง​การณ์ไกล</verse>
				<verse number="3">พวก​เรา​รู้สึก​ยินดี​และ​ขอบ​พระคุณ​ยิ่ง​นัก สำหรับ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ท่าน​ได้​ทำ​ให้​กับ​เรา​ใน​ทุกๆ​ที่</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​ไม่​ให้​เป็น​การ​รบกวน​เวลา​ของ​ท่าน​มาก​นัก ผม​ขอ​ความ​กรุณา​ท่าน​ช่วย​ฟัง​พวก​เรา​เล่า​อย่าง​ย่อๆ</verse>
				<verse number="5">เนื่อง​จาก​พวก​เรา​พบ​ว่า ชาย​คนนี้​เป็น​พวก​ชอบ​ก่อ​ความ​วุ่นวาย ปลุกปั่น​ให้​เกิด​การ​จลาจล​ใน​หมู่​คน​ยิว​ไป​ทั่ว​โลก และ​เขา​ก็​เป็น​หัวหน้า​ลัทธิ​นาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="6">เขา​ยัง​พยายาม​ทำ​ให้​วิหาร​เกิด​ความ​ด่าง​พร้อย พวก​เรา​เลย​จับ​เขา ลอง​ไต่สวน​เขา​ดู​เถอะ​แล้ว​ท่าน​จะ​รู้​จาก​ปาก​ของ​เขา​เอง​ว่า ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​กล่าว​หา​เขา​นั้น​เป็น​ความจริง”</verse>
				<verse number="7"></verse>
				<verse number="8"></verse>
				<verse number="9">คน​ยิว​อื่นๆ​ก็​รีบ​เข้า​มา​ผสมโรง ยืนยัน​ว่า​ที่​เทอร์ทูลลัส​พูด​มา​ทั้งหมด​นั้น​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​เจ้าเมือง​ให้​สัญญาณ​เปาโล​พูด เขา​ตอบ​ว่า “ผม​รู้​ว่า​ท่าน​เป็น​ผู้​พิพากษา​เหนือ​ชนชาตินี้​มา​หลาย​ปี​แล้ว ผม​จึง​ดีใจ​ที่​จะ​ได้​แก้​ต่างให้​ตนเอง​ต่อหน้า​ท่าน</verse>
				<verse number="11">ท่าน​สามารถ​สอบถาม​ได้​เลย​ว่า ผม​มา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​กราบไหว้​พระเจ้า​ยัง​ไม่​ถึง​สิบสอง​วัน​เลย</verse>
				<verse number="12">พวก​เขา​ก็​ไม่​ได้​พบ​ว่า ผม​โต้เถียง​กับ​ใคร​ใน​วิหาร หรือ​ปลุกปั่น​ยุยง​ใคร​ใน​ที่ประชุม​ของ​ชาว​ยิว หรือ​ที่​ไหนๆ​ใน​เมือง</verse>
				<verse number="13">พวก​เขา​ก็​ไม่​มี​ทาง​พิสูจน์​ให้​ท่าน​เห็น​ถึง​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​กล่าว​หา​ว่า​ผม​ทำ</verse>
				<verse number="14">ผม​ยอมรับ​ต่อ​ท่าน​ว่า ผม​ได้รับ​ใช้​พระเจ้า​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา ด้วย​การ​ติดตาม​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ที่​พวก​เขา​เรียกว่า​เป็น​ลัทธิ​นอกรีต​นั้น ผม​เชื่อ​ทุก​อย่าง​ที่​กฎ​ของ​โมเสส​และ​ที่​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​เขียน​ขึ้น</verse>
				<verse number="15">และ​ผม​ก็​มี​ความ​หวัง​อย่าง​เดียว​กับ​ที่​พวก​เขา​มี​ใน​พระเจ้า คือ​ความ​หวัง​ที่​ว่า​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​ทุก​คน​ทั้ง​คน​ดี​และ​คน​ชั่ว​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย</verse>
				<verse number="16">ผม​จึง​พยายาม​ทำ​ดี​ที่สุด เพื่อ​จะ​ได้​มี​จิต​สำนึก​ที่​ถูกต้อง​ต่อหน้า​พระเจ้า​และ​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">หลัง​จาก​ที่​ผม​จาก​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไป​หลาย​ปี ผม​ได้​กลับ​มา​เพื่อ​เอา​เงิน​มา​ช่วยเหลือ​คน​ของ​ผม​ที่​ยากจน และ​มา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">แต่​ใน​ระหว่าง​ที่​ผม​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ใน​วิหาร พวก​เขา​พบ​ผม​ตอน​เพิ่ง​ทำ​พิธี​ชำระ​ล้าง เสร็จ ไม่​มี​ฝูงชน​หรือ​ความ​วุ่นวาย​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="19">มี​คน​ยิว​บางคน​ที่​มา​จาก​แคว้น​เอเชีย​อยู่​ที่​นั่น ถ้า​พวก​เขา​มี​ปัญหา​อะไร​กับ​ผม พวก​เขา​ก็​น่า​จะ​มา​ฟ้องร้อง​ผม​ต่อหน้า​ท่าน​ที่​นี่​แล้ว</verse>
				<verse number="20">หรือ​ไม่​ท่าน​ก็​ให้​คน​พวกนี้​ที่​มา​อยู่​ที่​นี่​แล้ว บอก​ว่า​ผม​ทำ​ผิด​อะไร​บ้าง​ตอน​ที่​ยืน​อยู่​ต่อ​หน้าที่​ประชุม​สภา​แซนฮีดริน</verse>
				<verse number="21">นอก​จาก​เรื่องนี้​เรื่อง​เดียว​คือ​เรื่อง​ที่​ผม​ได้​ร้อง​ตะโกน ตอน​ที่​ยืน​อยู่​ที่​นั่น​ว่า ‘ผม​ถูก​สอบสวน​วันนี้ เพราะ​ผม​เชื่อ​เรื่อง​การ​ตาย​แล้ว​ฟื้น’”</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เฟลิกส์ ซึ่ง​ได้รับ​ทราบ​เรื่อง​แนว​ทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​อย่าง​ดี ก็​ได้​เลื่อน​การ​พิจารณา​คดี​ออก​ไป โดย​พูด​ว่า “รอ​ให้​ผู้พัน​ลีเซียส​มา​ถึง​ก่อน เรา​ถึง​จะ​ตัดสิน​คดี​ของ​เจ้า”</verse>
				<verse number="23">เขา​สั่ง​นาย​ร้อย​ให้​เฝ้า​ดูแล​เปาโล​ไว้ แต่​ปล่อย​ให้​เปาโล​มี​อิสระ​พอ​สมควร และ​ให้​เพื่อนๆ​จัดหา​สิ่ง​ที่​จำเป็น​มา​ให้​ได้</verse>
				<verse number="24">หลายวัน​ต่อมา เฟลิกส์​มา​กับ​ดรูสิลลา​ภรรยา​ของ​เขา​ซึ่ง​เป็น​ชาว​ยิว เขา​ได้​เรียก​เปาโล​ไป​พบ และ​ฟัง​เปาโล​พูด​เกี่ยวกับ​ความเชื่อ​ใน​พระเยซูคริสต์</verse>
				<verse number="25">แต่​เมื่อ​เปาโล​พูด​ถึง​การ​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า การ​ควบคุม​ตนเอง และ​การ​พิพากษา​ที่​กำลัง​จะ​มา​ถึง เฟลิกส์​ก็​เกิด​ความกลัว​ขึ้น​มา จึง​ตัดบท​ว่า “วันนี้​พอ​แค่นี้​ก่อน ไป​ได้​แล้ว ไว้​เรา​มี​เวลา​แล้ว​จะ​เรียก​มา​ใหม่”</verse>
				<verse number="26">ใน​ขณะ​เดียว​กัน เฟลิกส์​ก็​หวัง​ว่า​เปาโล​จะ​ให้​เงิน​ติด​สินบน​เขา จึง​เรียก​เปาโล​มา​พูด​คุย​ด้วย​บ่อยๆ</verse>
				<verse number="27">สอง​ปี​ผ่าน​ไป ปอรสิอัส เฟสทัส ก็​มา​รับ​ตำแหน่ง​ผู้ว่า​แทน​เฟลิกส์ แต่​เนื่อง​จาก​เฟลิกส์​อยาก​จะ​เอา​ใจ​คน​ยิว จึง​ยัง​คง​ปล่อย​ให้​เปาโล​ติด​อยู่​ใน​คุก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="25">
				<verse number="1">สาม​วัน​หลัง​จาก​เฟสทัส​ได้​เป็น​เจ้าเมือง เขา​เดิน​ทาง​จาก​เมือง​ซีซารียา​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="2">พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว​ยื่น​ข้อ​กล่าวหา​เปาโล​ต่อ​เฟสทัส และ​อ้อนวอน​เฟสทัส</verse>
				<verse number="3">ให้​ช่วย​ส่ง​เปาโล​มา​ให้​กับ​พวก​เขา​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ด้วย (พวก​เขา​วางแผน​ที่​จะ​ซุ่ม​ฆ่า​เปาโล​ใน​ระหว่าง​ทาง)</verse>
				<verse number="4">เฟสทัส​ตอบ​ว่า “เปาโล​ถูก​ควบคุม​ตัว​อยู่​ที่​เมือง​ซีซารียา และ​อีก​ไม่​กี่​วัน​เรา​ก็​จะ​เดิน​ทาง​ไป​ที่​เมือง​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ให้​ผู้นำ​ของ​ท่าน​บางคน​เดิน​ทาง​ลง​ไป​กับ​เรา​สิ แล้ว​ไป​ฟ้องร้อง​เขา​ที่​นั่น​ถ้า​เขา​ทำ​อะไร​ผิด”</verse>
				<verse number="6">หลัง​จาก​ที่​พัก​อยู่​กับ​พวก​เขา​ได้​แปด​หรือ​สิบ​วัน เฟสทัส​ก็​เดิน​ทาง​ลง​ไป​ที่​ซีซารียา วันรุ่งขึ้น​เขา​นั่ง​บน​บัลลังก์​พิพากษา​และ​สั่ง​ให้​นำ​เปาโล​เข้า​มา</verse>
				<verse number="7">ทันที​ที่​เปาโล​มา​ถึง พวก​คน​ยิว​ที่​เดิน​ทาง​มา​จาก​เยรูซาเล็ม​ก็​มา​ยืน​ล้อม​เขา​ไว้​และ​กล่าว​หา​ว่า​เปาโล​ทำ​ผิด​ร้ายแรง​หลาย​อย่าง ทั้งๆ​ที่​พวก​เขา​พิสูจน์​ไม่​ได้​สัก​อย่าง</verse>
				<verse number="8">เปาโล​ต่อสู้​คดี​ด้วย​ตัวเอง​ว่า “ผม​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​กฎ​ปฏิบัติ​ของ​ชาว​ยิว ต่อ​วิหาร หรือ​ต่อ​ซีซาร์​เลย”</verse>
				<verse number="9">แต่​เพราะ​เฟสทัส​อยาก​จะ​เอาใจ​ชาว​ยิว เขา​จึง​ถาม​เปาโล​ว่า “เจ้า​เต็มใจ​จะ​เดิน​ทาง​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​ชำระ​คดีนี้​ต่อหน้า​เรา​ที่​นั่น​ไหม”</verse>
				<verse number="10">เปาโล​ตอบ​ว่า “ตอนนี้ ผม​กำลัง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ศาล​ของ​ซีซาร์ ซึ่ง​ควร​จะ​เป็น​อย่าง​นั้น​อยู่​แล้ว ท่าน​ก็​รู้​แล้ว​ว่า ผม​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ผม​ทำ​ผิด​จริง​หรือ​ทำ​อะไร​ที่​สมควร​ตาย ผม​ก็​ยอม​ตาย​ไม่​ขัดขืน​หรอก แต่​ถ้า​ข้อ​กล่าวหา​ที่​พวกนี้​เอา​มา​ฟ้องร้อง​ผม​ไม่​เป็น​ความจริง ใคร​ก็​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ส่ง​ผม​ไป​ให้​กับ​พวกนี้​ทั้งนั้น ผม​ขอ​ให้​ซีซาร์​สอบสวน​เอง”</verse>
				<verse number="12">หลังจาก​ที่​เฟสทัส​ได้​หารือ​กับ​ที่​ปรึกษา​ของ​เขา​แล้ว ก็​ตอบ​ว่า “เจ้า​ขอ​ให้​ซีซาร์​สอบสวน เจ้า​ก็​จะ​ต้อง​ไปหา​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="13">หลาย​วัน​ต่อมา กษัตริย์​อากริปปา และ​เบอร์นิส มา​ถึง​เมือง​ซีซารียา เพื่อ​มา​เยี่ยม​คารวะ​เฟสทัส</verse>
				<verse number="14">หลัง​จาก​ที่​ทั้ง​สอง​อยู่​ที่​นั่น​หลาย​วัน เฟสทัส​เล่า​คดี​ของ​เปาโล​ให้​กษัตริย์​ฟัง​ว่า “มี​ชาย​คน​หนึ่ง​ที่​นี่​เป็น​นักโทษ​ที่​เฟลิกส์​ทิ้ง​ไว้​ใน​คุก</verse>
				<verse number="15">ตอน​ที่​เรา​อยู่​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม พวก​หัวหน้า​นักบวช​และ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ชาว​ยิว เอา​คดี​ของ​ชาย​คนนี้​มา​ยื่น​ฟ้อง​กับ​เรา และ​ขอ​ให้​เรา​ตัดสิน​ลงโทษ​ให้​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เรา​บอก​กับ​พวก​เขา​ว่า ธรรมเนียม​ของ​ชาว​โรมัน​จะ​ไม่​ส่ง​มอบ​ตัว​ใคร จน​กว่า​คน​ฟ้อง​กับ​คน​ที่​ถูก​ฟ้อง​มา​อยู่​พร้อม​หน้า​กัน เพื่อ​ให้​คน​ที่​ถูก​ฟ้อง​ได้​มี​โอกาส​แก้​ข้อ​กล่าวหา​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​พวก​เขา​ตาม​เรา​มา​ที่​นี่ เรา​ก็​ไม่​รอ​ช้า วันรุ่งขึ้น​เรา​ขึ้น​นั่ง​บน​บัลลังก์​พิพากษา และ​สั่ง​ให้​นำ​ตัว​ชาย​คน​นั้น​เข้า​มา</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​ที่​ฟ้องร้อง​เขา​ยืน​ขึ้น​กล่าว​หา​เขา เรา​ก็​เห็น​ว่า​ข้อ​กล่าว​หา​นั้น​ไม่​ใช่​เป็น​เรื่อง​อะไร​ที่​ร้ายแรง​อย่าง​ที่​เรา​คิด</verse>
				<verse number="19">แต่​กลับ​เป็น​การ​โต้เถียง​กัน​ทาง​ด้าน​ศาสนา​ของ​พวก​เขา​เอง เป็น​เรื่อง​เกี่ยวกับ​ชาย​คน​หนึ่ง​ชื่อ​เยซู​ที่​ตาย​ไป​แล้ว แต่​เปาโล​ยืนยัน​ว่า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="20">เรา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​สอบสวน​เรื่อง​พวกนี้​อย่าง​ไร​ดี เรา​จึง​ถาม​เปาโล​ว่า เขา​เต็มใจ​จะ​ไป​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ชำระ​คดีนี้​ที่​นั่น​หรือ​ไม่</verse>
				<verse number="21">แต่​เขา​ร้องขอ​ให้​ซีซาร์​เป็น​ผู้​ตัดสิน​เขา เรา​จึง​สั่ง​ให้​คุม​ขัง​เขา​ไว้​ก่อน​จน​กว่า​เรา​จะ​ส่ง​ตัว​เขา​ไป​ให้​ซีซาร์”</verse>
				<verse number="22">จาก​นั้น​กษัตริย์​อากริปปา ก็​พูด​กับ​เฟสทัส​ว่า “เรา​เอง​ก็​อยาก​จะ​ฟัง​ชาย​คนนี้​เหมือน​กัน” เฟสทัส​บอก​ว่า “พรุ่งนี้​ท่าน​จะ​ได้​ฟัง​จาก​เขา”</verse>
				<verse number="23">ใน​วันรุ่งขึ้น กษัตริย์​อากริปปา​และ​เบอร์นิส เดิน​ทาง​มา​อย่าง​ยิ่งใหญ่​อลังการ​และ​เข้า​ไป​ใน​ห้อง​ตัดสิน​คดี​พร้อม​กับ​พวก​ผู้​บังคับ​บัญชา​กรม​ทหาร​และ​ผู้นำ​คน​สำคัญๆ​ของ​เมือง เฟสทัส​สั่ง​ให้​นำ​เปาโล​เข้า​มา</verse>
				<verse number="24">จาก​นั้น​เฟสทัส​ก็​พูด​ว่า “กษัตริย์​อากริปปา​และ​ทุก​ท่าน​ที่​อยู่​กับ​พวก​เรา​ที่​นี่ ท่าน​เห็น​ชาย​คนนี้​ไหม เขา​เป็น​คน​ที่​กลุ่ม​คน​ยิว​ทั้ง​หมด​ทั้ง​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม​และ​ที่​นี่ ได้​อ้อน​วอน​เรา​และ​ได้​ร้อง​ตะโกน​ว่า เขา​ไม่​สมควร​ที่​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="25">แต่​เรา​ไม่​เห็น​ว่า​เขา​จะ​ทำ​ผิด​อะไร​ถึง​ขั้น​ต้อง​ตาย และ​เมื่อ​เขา​ขอ​ให้​จักรพรรดิ​สอบสวน​เอง เรา​จึง​ตัดสิน​ใจ​ส่ง​เขา​ไป</verse>
				<verse number="26">แต่​เรา​ไม่​รู้​ว่า​จะ​เขียน​บอก​จักรพรรดิ​เกี่ยว​กับ​ชาย​คนนี้​อย่าง​ไร เรา​จึง​พา​เขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​พวก​ท่าน โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​ต่อ​หน้า​ท่าน​กษัตริย์​อากริปปา เพื่อ​ที่​ว่า​หลัง​จาก​การ​สอบสวน​ครั้งนี้​ผ่าน​ไป​แล้ว เรา​อาจ​จะ​มี​อะไร​ที่​จะ​เขียน​ได้​บ้าง</verse>
				<verse number="27">เรา​เห็น​ว่า​มัน​จะ​ไม่​เข้า​ท่า​เลย​ที่​จะ​ส่ง​นักโทษ​ไป​โดย​ไม่​มี​ข้อ​กล่าว​หา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="26">
				<verse number="1">กษัตริย์​อากริปปา​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “ตอนนี้ เจ้า​พูด​แก้​ต่าง​ให้​กับ​ตัวเอง​ได้​แล้ว” เปาโล​จึง​ยก​มือ​ขึ้น และ​เริ่ม​แก้​ข้อ​กล่าว​หา​ว่า</verse>
				<verse number="2">“กษัตริย์ อากริปปา ข้าพเจ้า​ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ​ที่​ได้​มา​แก้​ต่าง​ให้​กับ​ตัวเอง​ต่อหน้า​ท่าน​ใน​วันนี้ ต่อ​ข้อ​กล่าวหา​ทั้งหมด​ของ​ชาว​ยิว</verse>
				<verse number="3">ท่าน​รู้จัก​ประเพณี และ​ปัญหา​ข้อ​โต้แย้ง​ต่างๆ​ของ​ชาว​ยิว​เป็น​อย่าง​ดี ขอ​ให้​ท่าน​ช่วย​อดทน​ฟัง​ข้าพเจ้า​หน่อย</verse>
				<verse number="4">ชาว​ยิว​ทุก​คน​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ใช้​ชีวิต​ยังไง​ตั้ง​แต่​เด็ก​มา​แล้ว ข้าพเจ้า​โต​มา​ท่าม​กลาง​ชนชาติ​ของ​ข้าพเจ้า​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="5">พวก​เขา​รู้จัก​ข้าพเจ้า​ดี และ​ถ้า​พวก​เขา​อยาก​ทำ พวก​เขา​สามารถ​ยืนยัน​กับ​ท่าน​ได้​ว่า ข้าพเจ้า​เป็น​ฟารีสี เป็น​พวก​ที่​เคร่ง​ศาสนา​ที่สุด​ใน​หมู่​คน​ยิว</verse>
				<verse number="6">และ​ที่​ข้าพเจ้า​ยืน​ถูก​สอบสวน​อยู่​ที่​นี่ ก็​เพราะ​ความ​หวัง​ที่​ข้าพเจ้า​มี​ใน​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา</verse>
				<verse number="7">เป็น​คำ​สัญญา​ที่​พวก​เรา​สิบ​สอง​เผ่า​หวัง​ที่​จะ​ได้รับ จึง​ได้รับ​ใช้​พระเจ้า​อย่าง​ขยัน​ขัน​แข็ง​ทั้ง​วัน​ทั้ง​คืน ข้า​แต่​กษัตริย์ ก็​เพราะ​ความหวัง​อันนี้​แหละ ที่​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​ต้อง​ถูก​ชาว​ยิว​กล่าว​หา</verse>
				<verse number="8">ทำไม​พวก​ท่าน​ถึง​คิด​ว่า​มัน​เป็น​เรื่อง​เหลือเชื่อ​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="9">ข้าพเจ้า​เคย​คิด​เหมือน​กัน​ว่า จะ​ต้อง​ทำ​ทุก​อย่าง​เท่า​ที่​จะ​ทำ​ได้ เพื่อ​ต่อ​ต้าน​เยซู​ชาว​นาซาเร็ธ</verse>
				<verse number="10">ข้าพเจ้า​ก็​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​ใน​เยรูซาเล็ม และ​เพราะ​ข้าพเจ้า​ได้รับ​อำนาจ​จาก​พวก​หัวหน้า​นักบวช ข้าพเจ้า​จึง​จับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ไป​ขัง​คุก เมื่อ​พวก​เขา​ถูก​ฆ่า ข้าพเจ้า​ก็​เห็นดี​เห็น​ชอบ​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ข้าพเจ้า​เข้า​ไป​จับ​พวก​เขา​ตาม​ที่ประชุม​ต่างๆ​ออก​มา​ลงโทษ​บ่อยๆ​และ​บังคับ​ให้​พวก​เขา​พูด​สาปแช่ง ​พระเยซู ข้าพเจ้า​โกรธ​แค้น​พวกนี้​มาก ถึง​กับ​เดิน​ทาง​ไป​ข่มเหง​พวกนี้​ถึง​ต่าง​แดน</verse>
				<verse number="12">ครั้ง​หนึ่ง ตอน​ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​เดิน​ทาง​ไป​เมือง​ดามัสกัส โดย​ได้รับ​สิทธิ​อำนาจ​จาก​พวก​หัวหน้า​นักบวช</verse>
				<verse number="13">ตอนนั้น​เป็น​เวลา​ประมาณ​เที่ยง ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​กำลัง​เดิน​ทาง​อยู่​นั้น ข้า​แต่​กษัตริย์ ข้าพเจ้า​ก็​เห็น​แสง​จาก​ท้องฟ้า สว่าง​จ้า​กว่า​แสง​อาทิตย์​เสีย​อีก แสง​นั้น​ส่อง​มา​รอบ​ตัว​ข้าพเจ้า​และ​คน​ที่​มา​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="14">พวก​เรา​ทั้งหมด​ล้ม​ลง​กับ​พื้น และ​ข้าพเจ้า​ก็​ได้ยิน​เสียง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​เอง​เป็น​ภาษา​อารเมค ว่า ‘เซาโล เซาโล เจ้า​ข่มเหง​เรา​ทำไม เวลา​ที่​เจ้า​ต่อสู้​กับ​เรา ตัว​เจ้า​เอง​นั่นแหละ​ที่​เจ็บ’</verse>
				<verse number="15">ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘ท่าน​เป็น​ใคร’ แล้ว​พระองค์​ก็​พูด​ว่า ‘เรา​คือ​เยซู​ผู้ที่​เจ้า​ข่มเหง​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​ลุก​ขึ้น​ยืน​เถอะ เรา​มา​ปรากฏ​ตัว​กับ​เจ้า​เพื่อ​แต่งตั้ง​เจ้า​ให้​เป็น​ผู้รับใช้ เพื่อ​ไป​บอก​คน​อื่น​ถึง​เรื่อง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น​เรา และ​บอก​เรื่อง​ที่​เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​ดู</verse>
				<verse number="17">เรา​จะ​ช่วยเหลือ​เจ้า​ให้​รอด​พ้น​จาก​คน​ยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ที่​เรา​กำลัง​จะ​ส่ง​เจ้า​ไปหา</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​เปิด​ตา​ของ​พวก​เขา ให้​หัน​จาก​ความ​มืด​สู่​ความ​สว่าง และ​หัน​จาก​อำนาจ​ของ​ซาตาน​มา​สู่​พระเจ้า เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​การ​อภัย​ต่อ​บาป และ​เข้า​มี​ส่วน​ใน​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เรา​ได้​ทำ​ให้​เป็น​ของ​เรา โดย​ความ​ไว้​วาง​ใจ​ที่​พวก​เขา​มี​ต่อ​เรา’”</verse>
				<verse number="19">“ข้า​แต่​กษัตริย์​อากริปปา เมื่อ​เป็น​อย่างนี้ ข้าพเจ้า​จึง​เชื่อฟัง​นิมิต​ที่​มา​จาก​สวรรค์​นั้น</verse>
				<verse number="20">ข้าพเจ้า​เริ่ม​สอน​ผู้คน​ใน​เมือง​ดามัสกัส​ก่อน จาก​นั้น​ก็​สั่งสอน​ผู้คน​ใน​เยรูซาเล็ม และ​ตลอด​ทั่ว​แคว้น​ยูเดีย และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย โดย​บอก​ให้​พวก​เขา​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ หัน​มาหา​พระเจ้า​และ​ทำการ​งาน​ต่างๆ​ที่​เหมาะ​กับ​คน​ที่​กลับ​ตัว​กลับ​ใจ​แล้ว</verse>
				<verse number="21">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​พวก​ยิว​ได้​เข้า​มา​จับกุม​ตัว​ข้าพเจ้า​ใน​ขณะ​ที่​อยู่​ใน​วิหาร และ​พยายาม​จะ​ฆ่า​ข้าพเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="22">แต่​พระเจ้า​ก็​ได้​ช่วย​ข้าพเจ้า​มา​จน​ถึง​ทุก​วันนี้ จึง​ทำ​ให้​ข้าพเจ้า​สามารถ​มา​ยืน​เป็น​พยาน​ต่อ​ท่าน​ทั้งหลาย ทั้ง​ผู้น้อย​และ​ผู้ใหญ่​ใน​ที่​นี้​ได้ ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พูด​อะไร​เลย นอก​จาก​สิ่ง​ที่​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า และ​โมเสส​บอก​ไว้​แล้ว​ว่า​จะ​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="23">นั่น​คือ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน และ​พระองค์​จะ​เป็น​คน​แรก​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย และ​พระองค์​จะ​เป็น​ผู้นำ​แสงสว่าง​มา​สู่​คน​ยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว”</verse>
				<verse number="24">ขณะ​ที่​เปาโล​กำลัง​พูด​แก้ต่าง​ใน​เรื่อง​ต่างๆ​อยู่​นั้น เฟสทัส​ก็​ตะเบ็ง​เสียง​ขึ้น​มา​ว่า “เปาโล แก​เสีย​สติ​ไป​แล้ว แก​เรียน​จะ​จน​เป็น​บ้า​ไป​แล้ว”</verse>
				<verse number="25">เปาโล​ตอบ​ว่า “ท่าน​เฟสทัส ผม​ไม่​ได้​เป็น​บ้า สิ่ง​ที่​ผม​พูด​มา​นี้​เป็น​ความจริง​และ​มี​เหตุผล</verse>
				<verse number="26">กษัตริย์​อากริปปา​รู้​เรื่อง​พวกนี้​ดี และ​ผม​ก็​สามารถ​พูด​ได้​อย่าง​เปิดเผย​กับ​ท่าน ผม​แน่ใจ​ว่า​ไม่​มี​เรื่อง​ไหน​เล็ดลอด​สายตา​ของ​ท่าน​ไป​ได้ เพราะ​เรื่องนี้​ไม่​ได้​ทำ​กัน​อย่าง​ลับๆ​ล่อๆ</verse>
				<verse number="27">ข้า​แต่​กษัตริย์​อากริปปา ท่าน​เชื่อ​สิ่ง​ที่​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​เขียน​หรือ​เปล่า ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​ท่าน​เชื่อ​แน่”</verse>
				<verse number="28">จาก​นั้น กษัตริย์​อากริปปา​ก็​พูด​แทรก​เปาโล​ว่า “เจ้า​คิด​ว่า​สามารถ​ชักจูง​ให้​เรา​เป็น​คริสเตียน​ใน​เวลา​อัน​สั้น​อย่างนี้​หรือ”</verse>
				<verse number="29">เปาโล​ตอบ​ว่า “ไม่ว่า​จะ​เป็น​เวลา​สั้น​หรือ​ยาว​แค่​ไหน ข้าพเจ้า​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ขอ​ให้​ท่าน​และ​ทุก​คน​ที่​ฟัง​ข้าพเจ้า​ใน​วันนี้ เป็น​คริสเตียน​เหมือน​อย่าง​ข้าพเจ้า ยกเว้น​แต่​โซ่ตรวนนี้​เท่า​นั้น”</verse>
				<verse number="30">จาก​นั้น​กษัตริย์​อากริปปา​ก็​ลุก​ขึ้น รวมทั้ง​เจ้าเมือง​เบอร์นิส และ​คน​อื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​นั่ง​อยู่​กับ​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="31">หลัง​จาก​ที่​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​ห้อง​แล้ว ก็​คุย​กัน​ว่า “ชาย​คนนี้​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ที่​สมควร​ตาย หรือ​สมควร​ถูก​ขัง​คุก​เลย”</verse>
				<verse number="32">กษัตริย์​อากริปปา​พูด​กับ​เฟสทัส​ว่า “อันที่​จริง ถ้า​ชาย​คนนี้​ไม่​ได้​ขอ​ให้​ซีซาร์ เป็น​ผู้​สอบสวน ก็​ปล่อย​ตัว​ไป​ได้​แล้ว”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="27">
				<verse number="1">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​พวก​เรา​จะ​เดิน​ทาง​ไป​ประเทศ​อิตาลี พวก​เขา​ก็​ให้​นาย​ร้อย​ยูเลียส​ใน​กอง​ทหาร​ของ​จักรพรรดิ ควบคุม​ตัว​เปาโล​และ​นักโทษ​คน​อื่นๆ​ไป</verse>
				<verse number="2">พวก​เรา​ไป​ลง​เรือ​ที่​เมือง​อัดรามิททิยุม เรือ​นั้น​กำลัง​จะ​แล่น​ไป​ตาม​ท่า​ต่างๆ​ที่​อยู่​ตาม​แนว​ชาย​ฝั่ง​ของ​แคว้น​เอเชีย แล้ว​พวก​เรา​ก็​ออก​ทะเล​ไป อาริสทารคัส​ไป​กับ​พวก​เรา​ด้วย เขา​เป็น​ชาว​เมือง​เธสะโลนิกา​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="3">พอ​วันรุ่งขึ้น พวก​เรา​ก็​มา​ถึง​เมือง​ไซดอน ยูเลียส​ดี​กับ​เปาโล​มาก เขา​ยอม​ให้​เปาโล​ไป​เยี่ยม​เพื่อนฝูง​ได้ เพื่อ​ว่า​เพื่อนๆ​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​เปาโล​ตาม​ความ​จำเป็น</verse>
				<verse number="4">จาก​ไซดอน พวก​เรา​แล่น​เรือ​ออก​สู่​ทะเล กระแส​ลม​ต้าน​เรา​มาก เรา​จึง​แล่น​โดย​ใช้​เกาะ​ไซปรัส​เป็น​ที่​กำบัง​ลม​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="5">พวก​เรา​แล่น​เรือ​ข้าม​ทะเล​ที่​เป็น​น่านน้ำ​ของ​แคว้น​ซีลีเซีย​และ​แคว้น​ปัมฟีเลีย​จน​มา​ถึง​เมือง​มิรา​ใน​แคว้น​ลิเซีย</verse>
				<verse number="6">ที่​นี่​นาย​ร้อย​พบ​เรือ​ลำ​หนึ่ง​ที่​มา​จาก​เมือง​อเล็กซาน​เดรีย​และ​กำลัง​จะ​ไป​ประเทศ​อิตาลี เขา​เลย​ให้​พวก​เรา​ลง​เรือ​ลำนี้</verse>
				<verse number="7">เรือ​ของ​พวก​เรา​แล่น​ไป​ได้​ช้า​มาก​เป็น​เวลา​หลาย​วัน ใน​ที่​สุด​ก็​มา​ใกล้​เมือง​คนีดัส อย่าง​ทุลัก​ทุเล เรา​ไม่​สามารถ​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป​ได้​เพราะ​กระแส​ลม​แรง​มาก จึง​ต้อง​เปลี่ยน​เส้นทาง​แล่น​ไป​แอบ​ลม​อยู่​หลัง​เกาะ​ครีต ที่​อยู่​ตรงข้าม​กับ​แหลม​สัลโมเน</verse>
				<verse number="8">เรือ​แล่น​เลียบ​ชาย​ฝั่ง​เกาะ​ครีต​ไป​ด้วย​ความ​ยาก​ลำบาก แล้ว​ก็​มา​ถึง​ที่​หนึ่ง​ชื่อ​ว่า ท่า​งาม​ดี ใกล้​เมือง​ลาเซีย</verse>
				<verse number="9">พวก​เรา​เสีย​เวลา​ไป​มาก และ​ตอนนี้​ก็​ไม่​ปลอดภัย​แล้ว​ที่​จะ​แล่น​เรือ เพราะ​วัน​อด​อาหาร ของ​ยิว​ก็​ผ่าน​ไป​แล้ว เปาโล​จึง​เตือน​พวก​เขา​ว่า</verse>
				<verse number="10">“ท่าน​ทั้งหลาย ผม​เห็น​ว่า​การ​เดิน​ทาง​ครั้งนี้​จะ​ประสบ​กับ​ความ​หายนะ และ​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​เสียหาย​อย่าง​ใหญ่​หลวง ไม่​ใช่​แต่​เฉพาะ​สินค้า​และ​เรือ​เท่านั้น แต่​ยัง​รวม​ถึง​ชีวิต​ของ​พวก​เรา​ด้วย”</verse>
				<verse number="11">แต่​แทน​ที่​นาย​ร้อย​จะ​ฟัง​คำเตือน​ของ​เปาโล เขา​กลับ​ไป​เชื่อ​กัปตัน​และ​เจ้าของ​เรือ</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ท่าเรือนี้​ไม่​เหมาะ​ที่​จะ​จอด​เรือ​ใน​ฤดู​หนาว คน​ส่วน​ใหญ่​จึง​ตกลง​ที่​จะ​แล่น​เรือ​ออก​จาก​ที่​นั่น ถ้า​เป็น​ไป​ได้​พวก​เขา​อยาก​จะ​ไป​ให้​ถึง​เมือง​ฟีนิกส์​จะ​ได้​จอด​เรือ​อยู่​ที่​นั่น​ใน​ช่วง​ฤดู​หนาว ฟีนิกส์​เป็น​เมือง​ท่า​บน​เกาะ​ครีต เป็น​ท่าเรือ​ที่​หัน​หน้า​ไป​ทาง​ทิศ​ตะวันตก​เฉียง​ใต้​และ​ทิศ​ตะวันตก​เฉียง​เหนือ</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มี​ลม​พัด​มา​จาก​ทิศ​ใต้​เบาๆ​พวก​เขา​ก็​คิด​ว่า “นี่​แหละ​เป็น​ลม​ที่​เรา​อยาก​ได้” พวก​เขา​จึง​ถอน​สมอ​เรือ​ขึ้น แล้ว​แล่น​ไป​ตาม​ชายฝั่ง​เกาะ​ครีต</verse>
				<verse number="14">แต่​ไม่​ช้า​ก็​มี​ลม​พายุ​คล้าย​เฮอร์ริเคน ที่​เรียกว่า​ลม​ตะวันออก​เฉียง​เหนือ พัด​มา​จาก​เกาะ</verse>
				<verse number="15">เรือ​ติด​อยู่​ท่ามกลาง​พายุ และ​ไม่​สามารถ​ต้าน​กระแส​ลม​ได้ พวก​เรา​จึง​ปล่อย​ให้​เรือ​แล่น​ไป​ตาม​ลม</verse>
				<verse number="16">ใน​ที่​สุด​เรือ​ก็​แล่น​ไป​อยู่​หลัง​เกาะ​เล็กๆ​แห่ง​หนึ่ง​ชื่อ คาวดา ที่​ช่วย​กำบัง​ลม​ให้​เรา พวก​เรา​ได้​ดึง​เรือ​ชูชีพ​ขึ้น​มา​ผูก​ไว้​กับ​เรือ​ด้วย​ความ​ทุลัก​ทุเล​ยิ่ง​นัก</verse>
				<verse number="17">หลัง​จาก​ที่​ดึง​เรือ​ชูชีพ​ขึ้น​มา​แล้ว พวก​เขา​ก็​เอา​เชือก​ลอด​ใต้​ท้องเรือ​ใหญ่​แล้ว​มัด​เรือ​ใหญ่​ให้​แน่น​ขึ้น เพราะ​กลัว​ว่า​มัน​อาจ​จะ​แล่น​ไป​เกย​ตื้น​บน​สันดอน​ทราย​ของ​อ่าว​เสอร์ทิส พวก​เขา​จึง​ทิ้ง​ลูก​ทุ่น ลง​ทะเล ปล่อย​ให้​เรือ​ลอย​ไป​ตาม​กระแส​ลม</verse>
				<verse number="18">หลัง​จาก​ถูก​พายุ​โหม​กระหน่ำ​อย่าง​แรง วัน​ต่อมา พวก​เขา​ก็​เริ่ม​โยน​สินค้า​ลง​ทะเล​ไป</verse>
				<verse number="19">ถึง​วันที่​สาม พวก​เขา​ทิ้ง​อุปกรณ์​ต่างๆ​ใน​เรือ​ลง​ทะเล​ด้วย​มือ​ตนเอง</verse>
				<verse number="20">พวก​เรา​ไม่​เห็น​เดือน​เห็น​ตะวัน​มา​หลาย​วัน​แล้ว พายุ​ยัง​คง​โหม​กระหน่ำ​อย่าง​รุนแรง ใน​ที่​สุด​พวก​เรา​ก็​หมด​หวัง​ที่​จะ​มี​ชีวิต​รอด</verse>
				<verse number="21">ไม่​มี​ใคร​ยอม​กิน​อะไร​มา​หลาย​วัน​แล้ว เปาโล​จึง​ยืน​ขึ้น​ต่อหน้า​พวก​เขา​พูด​ว่า “พวก​คุณ​น่า​จะ​ฟัง​คำ​แนะนำ​ของ​ผม​ว่า​อย่า​แล่น​เรือ​ออก​จาก​เกาะ​ครีต จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มา​พบ​กับ​ความ​เสียหาย​และ​สูญเสีย​อย่างนี้</verse>
				<verse number="22">แต่​ตอนนี้​ผม​อยาก​ให้​พวก​คุณ​มี​กำลังใจ​กัน​ไว้ จะ​ไม่​มี​ใคร​ตาย​หรอก มี​แต่​เรือ​ลำนี้​เท่านั้น​ที่​จะ​พัง​ไป</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เมื่อ​คืนนี้​มี​ทูตสวรรค์​ของ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้าของ​ผม และ​ผู้ที่​ผม​รับใช้​อยู่​ได้​มา​ยืน​อยู่​ข้างๆ​ผม</verse>
				<verse number="24">แล้ว​บอก​ว่า ‘ไม่​ต้อง​กลัว​เปาโล เจ้า​จะ​ต้อง​ได้​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​ซีซาร์​แน่ และ​พระเจ้า​จะ​ช่วย​ชีวิต​ทุก​คน​บน​เรือ​ก็​เพราะ​เจ้า’</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ฉะนั้น​ให้​พวก​คุณ​มี​กำลังใจ​ไว้ เพราะ​ผม​ไว้ใจ​พระเจ้า​ว่า​เรื่องนี้​จะ​เกิด​ขึ้น​อย่าง​ที่​ทูตสวรรค์​ได้​บอก​ผม​ไว้​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="26">แต่​พวก​เรา​จะ​ต้อง​วิ่ง​ไป​เกย​ตื้น​ที่​เกาะ​ไหน​สัก​แห่ง”</verse>
				<verse number="27">มา​ถึง​คืน​ที่​สิบสี่ เรือ​ของ​พวก​เรา​ลอยคอ​อยู่​ใน​ทะเล​อาเดรีย ประมาณ​เที่ยงคืน​พวก​ลูกเรือ​รู้สึก​ว่า​แผ่นดิน​อยู่​ใกล้ๆ</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​หยั่ง​ระดับ​น้ำ​ดู และ​วัด​ความ​ลึก​ได้​สามสิบเจ็ด​เมตร เวลา​ผ่าน​ไป​สัก​พัก​พวก​เขา​ก็​หยั่ง​ระดับ​น้ำ​อีก คราวนี้​วัด​ความ​ลึก​ได้​ยี่สิบเจ็ด​เมตร</verse>
				<verse number="29">พวก​เขา​กลัว​ว่า​เรือ​จะ​ไป​เกย​ตื้น​บน​ฝั่ง​ที่​มี​หิน​จึง​โยน​สมอ​สี่​ตัว​ลง​จาก​ด้าน​หลัง​ของ​เรือ และ​อธิษฐาน​ให้​ถึง​ตอน​เช้า​เร็วๆ</verse>
				<verse number="30">พวก​ลูกเรือ​พยายาม​หนี​ออก​จาก​เรือ พวก​เขา​จึง​หย่อน​เรือ​ชูชีพ​ลง​ใน​ทะเล แกล้ง​ทำ​เป็น​ว่า​จะ​ไป​โยน​สมอ​เรือ​จาก​ทาง​หัว​เรือ</verse>
				<verse number="31">แต่​เปาโล​บอก​กับ​นาย​ร้อย​และ​พวก​ทหาร​ว่า “ถ้า​คน​พวกนี้​ไม่​อยู่​บน​เรือ พวก​ท่าน​ทั้งหมด​ก็​จะ​ไม่​รอด”</verse>
				<verse number="32">พวก​ทหาร​จึง​ตัด​เชือก​ที่​ผูก​เรือ​ชูชีพ​ไว้ แล้ว​ปล่อย​ให้​มัน​ลอย​ไป</verse>
				<verse number="33">พอ​ใกล้​จะ​สว่าง​แล้ว เปาโล​ก็​ชักชวน​ให้​พวก​เขา​กิน​อาหาร เปาโล​บอก​ว่า “นี่​พวก​คุณ​ก็​ได้​เฝ้า​คอย​ด้วย​ใจ​ระทึก​มา​ตั้ง​สิบสี่​วัน​แล้ว โดย​ไม่​ได้​กิน​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="34">กิน​อะไร​บ้าง​เถอะ เพื่อ​จะ​ได้​อยู่​ต่อ​ไป ไม่​ต้อง​ห่วง​หรอก จะ​ไม่​มี​ผม​สัก​เส้น​หลุด​ไป​จาก​หัว​ของ​พวก​คุณ​แม้แต่​คน​เดียว”</verse>
				<verse number="35">เมื่อ​เปาโล​พูด​เสร็จ เขา​ก็​เอา​ขนมปัง​มา​กล่าว​ขอบคุณ​พระเจ้า​ต่อหน้า​คน​ทั้งหมด​แล้ว​ก็​หัก​กิน</verse>
				<verse number="36">ทุก​คน​ก็​มี​กำลังใจ​ขึ้น​มา​และ​หยิบ​อาหาร​มา​กิน​กัน</verse>
				<verse number="37">บน​เรือ​มี​ทั้งหมด​สองร้อย​เจ็ดสิบหก​คน</verse>
				<verse number="38">หลัง​จาก​ที่​กิน​อาหาร​กัน​จน​อิ่ม​แล้ว พวก​เขา​ได้​โยน​ข้าวสาร​ทั้งหมด​ทิ้ง เพื่อ​ให้​เรือ​เบา​ขึ้น</verse>
				<verse number="39">พอ​สว่าง​แล้ว พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​แผ่นดิน​ที่​เห็น​นั้น​เป็น​ที่​ไหน แต่​พวก​เขา​สังเกต​เห็น​อ่าว​ที่​มี​ชาย​หาด​แห่ง​หนึ่ง พวก​เขา​จึง​ตัดสิน​ใจ​ว่า​ถ้า​เป็น​ไป​ได้​จะ​นำ​เรือ​แล่น​ไป​เกย​ตื้น​บน​หาด​แห่ง​นั้น</verse>
				<verse number="40">พวก​เขา​จึง​ตัด​สมอ​เรือ​ทิ้ง​ลง​ทะเล แล้ว​แก้​เชือก​ที่​มัด​หางเสือ​ออก จาก​นั้น​ดึง​ใบ​หัว​เรือ​ขึ้น​ให้​รับ​ลม และ​มุ่ง​หน้า​เข้า​หา​ชาย​หาด</verse>
				<verse number="41">แต่​พวก​เขา​กลับ​ชน​สันดอน​ทราย​และ​เกย​ตื้น หัว​เรือ​ติด​แน่น​ไม่​ขยับ​เขยื้อน ส่วน​ท้าย​เรือ​ก็​ถูก​คลื่น​ซัด​จน​เรือ​แตก​ออก​เป็น​เสี่ยงๆ</verse>
				<verse number="42">พวก​ทหาร​จึง​วางแผน​ที่​จะ​ฆ่า​นักโทษ เพราะ​กลัว​ว่า​จะ​มี​ใคร​ว่ายน้ำ​หนี​ไป</verse>
				<verse number="43">แต่​นาย​ร้อย​อยาก​จะ​ช่วย​ชีวิต​เปาโล จึง​สั่ง​ห้าม​ไม่​ให้​พวก​เขา​ทำ​ตาม​แผน​นั้น เขา​สั่ง​คน​ที่​ว่ายน้ำ​เป็น​ให้​กระโดด​ลง​น้ำ​แล้ว​ว่าย​ขึ้น​ฝั่ง​ไป​ก่อน</verse>
				<verse number="44">ส่วน​คน​ที่​เหลือ​ก็​ให้​เกาะ​ไม้​กระดาน​หรือ​ซาก​เรือ​ที่​แตก ใน​ที่​สุด​ทุก​คน​ก็​เข้า​ถึง​ฝั่ง​อย่าง​ปลอดภัย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="28">
				<verse number="1">หลัง​จาก​ทุก​คน​มา​ถึง​ฝั่ง​อย่าง​ปลอดภัย​แล้ว พวก​เรา​ถึง​รู้​ว่า​เกาะ​แห่งนี้​ชื่อ​ว่า​มอลตา</verse>
				<verse number="2">คน​พื้นเมือง​ที่​นี่​ใจดี​กับ​พวก​เรา​เหลือเกิน พวก​เขา​ก่อ​ไฟ​ต้อนรับ​พวก​เรา​ทุก​คน เนื่อง​จาก​ฝน​เพิ่ง​ตก​และ​อากาศ​หนาว</verse>
				<verse number="3">เปาโล​ได้​เก็บ​กิ่งไม้​กอง​หนึ่ง​มา​สุม​ไฟ มี​งูพิษ​ตัว​หนึ่ง​เลื้อย​ออก​มา​เพราะ​ถูก​ความ​ร้อน มัน​กัด​ติด​อยู่​กับ​มือ​ของ​เปาโล</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวก​คน​พื้นเมือง​เห็น​งู​ห้อย​อยู่​ที่​มือ​ของ​เปาโล พวก​เขา​ก็​พูด​กัน​ว่า “คน​ผู้นี้​ต้อง​เป็น​ฆาตกร​แน่ๆ​ถึง​แม้​เขา​จะ​รอด​ตาย​จาก​ทะเล แต่​เจ้าแม่​แห่ง​ความ​ยุติธรรม ไม่​ยอม​ให้​เขา​รอด​ตาย​ไป​ได้”</verse>
				<verse number="5">แต่​เปาโล​สะบัด​งู​ตกลง​ไป​ใน​กอง​ไฟ โดย​ที่​ตัว​เขา​ไม่​เป็น​อันตราย​แม้แต่​นิด​เดียว</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​คาด​ว่า​เปาโล​คงจะ​ต้อง​บวม หรือ​ไม่​ก็​ล้ม​ลง​ขาดใจ​ตาย​ทันที แต่​หลัง​จาก​ที่​ไม่​เห็น​มี​อะไร​ผิดปกติ​เกิดขึ้น​กับ​เปาโล พวก​เขา​ก็​เปลี่ยนใจ​และ​พูด​ว่า เปาโล​เป็น​เทพเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใกล้ๆ​แถว​นั้น มี​ทุ่งหญ้า​ของ​หัวหน้า​เกาะ​ที่​ชื่อ​ว่า ปูบลิอัส เขา​เชิญ​พวก​เรา​เข้า​ไป​ใน​บ้าน และ​เลี้ยงดู​ปู​เสื่อ​พวก​เรา​เป็น​อย่างดี​ถึง​สาม​วัน</verse>
				<verse number="8">พ่อ​ของ​ปูบลิอัส​นอน​ป่วย​เป็น​ไข้ และ​เป็น​โรค​บิด อยู่​บน​เตียง เปาโล​จึง​เดิน​เข้า​ไปหา หลังจาก​ที่​เปาโล​อธิษฐาน​แล้ว​ก็​วางมือ​บน​ตัว​เขา แล้ว​เขา​ก็​หาย</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​เรื่องนี้​เกิด​ขึ้น คนป่วย​คน​อื่นๆ​ที่​อยู่​บน​เกาะนี้ ต่าง​ก็​พา​กัน​มา​ให้​เปาโล​รักษา​จน​หาย​หมด​ทุก​คน</verse>
				<verse number="10">คน​บน​เกาะ​นับถือ​พวก​เรา​มาก เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​จะ​แล่น​เรือ​ต่อ​ไป พวก​เขา​จัดแจง​หา​สิ่งของ​ต่างๆ​ที่​จำเป็น​สำหรับ​การ​เดิน​ทาง​มา​ให้</verse>
				<verse number="11">สาม​เดือน​หลัง​จาก​เรือ​แตก พวก​เรา​ได้​ลง​เรือ​ที่​มา​แวะ​พัก​อยู่​ที่​เกาะนี้​ใน​ช่วง​ฤดู​หนาว เป็น​เรือ​ที่​มา​จาก​เมือง​อเล็กซานเดรีย มี​รูป​พระ​แฝด แกะ​สลัก​อยู่​ที่​หัว​เรือ</verse>
				<verse number="12">พวก​เรา​มา​ถึง​เมือง​ไซราคิวส์ และ​พัก​อยู่​ที่​นี่​สาม​วัน</verse>
				<verse number="13">จาก​ที่​นั่น พวก​เรา​แล่น​เรือ​ต่อ​ไป​ที่​เมือง​เรอียูม ใน​วันรุ่งขึ้น​ก็​มี​ลม​พัด​มา​จาก​ทาง​ทิศ​ใต้ วันที่​สอง​พวก​เรา​ก็​มา​ถึง​เมือง​โปทิโอลี</verse>
				<verse number="14">เรา​พบ​พี่น้อง​บางคน​ที่​นั่น และ​พวก​เขา​ชวน​ให้​พวก​เรา​พัก​อยู่​ด้วย​เป็น​เวลา​เจ็ด​วัน ต่อ​จาก​นั้น​พวก​เรา​ก็​เดิน​ทาง​ไป​โรม</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​พวก​พี่น้อง​ใน​กรุง​โรม ได้รับ​ข่าว​เรื่อง​พวก​เรา พวก​เขา​อุตส่าห์​เดิน​ทาง​ออก​มา​พบ​พวก​เรา​ถึง​ตลาด​อัปปีอัส และ​โรงแรม​สาม​หลัง เมื่อ​เปาโล​เห็น​พวก​เขา ก็​ขอบคุณ​พระเจ้า​และ​มี​กำลังใจ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​พวก​เรา​มา​ถึง​กรุง​โรม เปาโล​ได้รับ​อนุญาต​ให้​อยู่​คนเดียว​ต่างหาก โดย​มี​ทหาร​คน​หนึ่ง​คอย​เฝ้า​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="17">หลัง​จาก​ผ่าน​ไป​สาม​วัน เปาโล​เรียก​ประชุม​ผู้นำ​ของ​ชาว​ยิว เมื่อ​ทุก​คน​มา​พร้อม​กัน​แล้ว เปาโล​จึง​พูด​ขึ้น​ว่า “พี่น้อง​ทั้งหลาย ผม​ได้​ถูก​จับ​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​แล้ว​ถูก​ส่ง​ไป​ให้​กับ​พวก​โรมัน​เหมือน​กับ​นักโทษ ทั้งๆ​ที่​ผม​ไม่​ได้​ต่อต้าน​คน​ของ​พวก​เรา หรือ​ต่อต้าน​ประเพณี​ของ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เรา​เลย</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวก​โรมัน​ไต่สวน​ผม​แล้ว ก็​จะ​ปล่อย​ตัว​ผม​ไป เพราะ​ผม​ไม่​ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ถึง​กับ​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="19">แต่​ชาว​ยิว​ไม่​ยอม ผม​จึง​จำเป็น​ต้อง​ขอ​ให้​ซีซาร์​สอบสวน ไม่​ใช่​เพราะ​ผม​มี​เรื่อง​จะ​ฟ้องร้อง​คน​ร่วม​ชาติ​ของ​ผม​เอง</verse>
				<verse number="20">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​ขอ​พบ​เพื่อ​พูด​คุย​กับ​พวก​ท่าน ความจริง​แล้ว​ที่​ผม​ต้อง​ถูก​ล่าม​โซ่​อยู่นี้ ก็​เพราะ​เห็นแก่​ความ​หวัง​ของ​ชาว​อิสราเอล ”</verse>
				<verse number="21">พวก​ผู้นำ​ชาว​ยิว​จึง​พูด​กับ​เปาโล​ว่า “พวก​เรา​ยัง​ไม่​ได้​รับ​จดหมาย​อะไร​เกี่ยวกับ​ท่าน ที่​มา​จาก​แคว้น​ยูเดีย​เลย และ​ยัง​ไม่​มี​พี่น้อง​คน​ไหน​ที่​เดิน​ทาง​มา​จาก​ที่​นั่น เพื่อ​รายงาน​หรือ​ให้​ร้าย​เกี่ยวกับ​ตัว​ท่าน</verse>
				<verse number="22">แต่​พวก​เรา​อยาก​จะ​ได้ยิน​สิ่ง​ที่​ท่าน​คิด เพราะ​พวก​เรา​รู้​ว่า​ทุก​หน​แห่ง​ต่อต้าน​ลัทธินี้”</verse>
				<verse number="23">พวก​เขา​จึง​นัด​วัน​พบ​กับ​เปาโล​อีก เมื่อ​ถึง​วัน​นัด​พบ ก็​มี​คน​มาก​กว่า​เดิม​มา​หา​เปาโล​ใน​ที่​พัก​ของ​เขา เปาโล​ได้​อธิบาย​และ​เป็น​พยาน​ถึง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า พยายาม​ชักจูง​พวก​นั้น​ให้​เชื่อ​ใน​พระเยซู โดย​อ้าง​จาก​กฎ​ของ​โมเสส​และ​จาก​สิ่ง​ที่​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า เขียน​ไว้ เปาโล​ได้​ทำ​อย่างนี้​ตั้งแต่​เช้า​จน​เย็น</verse>
				<verse number="24">บางคน​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​พูด บางคน​ก็​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="25">เกิด​การ​ขัดแย้ง​กัน​เอง​ใน​หมู่​พวก​เขา บางคน​เริ่ม​เดิน​หนี​ไป​หลัง​จาก​ที่​เปาโล​พูด​ว่า “พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​พูด​ไว้​ถูกต้อง​เลย เมื่อ​พูด​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​ท่าน​ผ่าน​ทาง​อิสยาห์ ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="26">‘ให้​ไปหา​คน​พวกนี้ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า ท่าน​จะ​ฟัง​แล้ว​ฟัง​อีก แต่​จะ​ไม่​เข้าใจ ท่าน​จะ​มอง​แล้ว​มอง​อีก แต่​จะ​ไม่​เห็น​จริงๆ</verse>
				<verse number="27">เพราะ​จิตใจ​ของ​คน​พวกนี้​ดื้อด้าน หู​ของ​เขา​ไม่​เต็มใจ​ที่​จะ​ฟัง และ​พวก​เขา​ก็​ปิด​ตา​ของ​ตนเอง ไม่​อย่าง​นั้น พวก​เขา​จะ​ได้​เห็น​กับ​ตา และ​ได้ยิน​กับ​หู และ​เข้าใจ​ด้วย​จิตใจ และ​หัน​กลับ​มาหา​เรา เพื่อ​ให้​เรา​รักษา​พวก​เขา’</verse>
				<verse number="28">ดังนั้น​พวก​ท่าน​ควร​รู้​ไว้​ว่า เรื่อง​ความ​รอด​จาก​พระเจ้านี้​ได้​ส่ง​ไป​ให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​แล้ว และ​พวก​เขา​จะ​ฟัง”</verse>
				<verse number="29"></verse>
				<verse number="30">เปาโล​ได้​อยู่​ใน​ห้อง​ที่​เขา​ได้​เช่า​ไว้​เป็น​เวลา​ถึง​สอง​ปี​เต็ม และ​ต้อนรับ​ทุก​คน​ที่​มา​หา​เขา</verse>
				<verse number="31">เขา​ประกาศ​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า และ​สั่งสอน​เกี่ยวกับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระเยซู​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ยิ่งใหญ่ อย่าง​เปิดเผย โดย​ไม่​มี​ใคร​ขัดขวาง</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="45">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​ทาส​ของ​พระเยซูคริสต์ พระเจ้า​เรียก​ผม​ให้​มา​เป็น​ศิษย์เอก และ​แต่งตั้ง​ผม​ให้​มา​ประกาศ​ข่าวดี​ที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">พวก​ผู้พูดแทน​พระเจ้า​ได้​ประกาศ​ข่าวดีนี้​ไว้​ก่อน​หน้า​นี้​แล้ว​ใน​พระคัมภีร์​อัน​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="3">ข่าวดีนี้​เป็น​เรื่องราว​เกี่ยวกับ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ผู้​ที่​ได้​เกิด​มา​เป็น​มนุษย์​ผ่าน​ทาง​เชื้อสาย​ของ​กษัตริย์​ดาวิด</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย พระเจ้า​ได้​แต่งตั้ง​พระองค์​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ให้​เป็น​พระบุตร​ผู้​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ คือ​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์​และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="5">พวก​เรา​ได้รับ​สิทธิ​พิเศษ​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​ให้​มา​เป็น​ศิษย์เอก เรา​ได้รับ​สิทธิ​พิเศษนี้​เพื่อ​พวก​เรา​จะ​ได้​นำ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ให้​มา​ไว้วางใจ​และ​เชื่อฟัง​พระเจ้า พวก​เรา​ทำงานนี้​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="6">พวก​คุณ​ก็​รวม​อยู่​ใน​กลุ่ม​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​นี้​ด้วย และ​พระเจ้า​ก็​เรียก​คุณ​ให้​มา​เป็น​คน​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="7">ผม​เขียน​จดหมาย​ฉบับนี้​ถึง​พวก​คุณ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เมือง​โรม เป็น​พวก​ที่​พระเจ้า​รัก​และ​เรียก​ให้​มา​เป็น​คน​ของ​พระองค์ ขอ​ให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​คุณ​ทุกคน​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="8">ก่อน​อื่น​ผม​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​ผม​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์เจ้า​สำหรับ​คุณ​ทุกคน เพราะ​คน​ทั่ว​โลก​ต่าง​ก็​พา​กัน​พูด​ถึง​ความ​เชื่อ​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="9">ผม​รับใช้​พระเจ้า​สุด​หัวใจ​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​พระบุตร​ของ​พระองค์ พระเจ้า​ผู้นี้​เป็น​พยาน​ให้​กับ​ผม​ได้​ว่า ผม​อธิษฐาน​ให้​คุณ​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="10">ผม​อธิษฐาน​ขอ​ตลอด​เวลา​ให้​พระเจ้า​จะ​เปิด​โอกาส​ให้​กับ​ผม​ไม่​ทาง​ใด​ก็​ทาง​หนึ่ง แล้ว​ใน​ที่​สุด​ผม​ก็​จะ​ได้​มา​เยี่ยม​คุณ​ตาม​ที่​ตั้งใจ​เอา​ไว้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ผม​อยาก​เจอ​พวก​คุณ​มาก ผม​จะ​ได้​มา​แบ่ง​ปัน​พระพร​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​กับ​พวก​คุณ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​มี​กำลังใจ​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="12">อันที่​จริง​ต้อง​พูด​ว่า เรา​จะ​ได้​ให้​กำลังใจ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ผ่าน​ทาง​ความเชื่อ​ของ​เรา​ทั้ง​สอง​ฝ่าย</verse>
				<verse number="13">พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​ให้​รู้​ว่า ผม​ตั้งใจ​จะ​มา​เยี่ยม​คุณ​หลาย​ครั้ง​แล้ว เพื่อ​เวลา​ที่​ผม​อยู่​กับ​คุณ ผม​จะ​ได้​ช่วย​คุณ​ให้​เจริญ​ขึ้น​ฝ่ายจิต​วิญญาณ เหมือน​กับ​ที่​ผม​ได้​ช่วย​ชนชาติ​อื่นๆ​มา​แล้ว แต่​ก็​มี​เรื่อง​ขัดขวาง​มา​ตลอด​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="14">ผม​มี​ภาระ​หน้าที่​ที่​ติดค้าง​อยู่​กับ​ทุก​คน ทั้ง​คน​กรีก​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​กรีก ทั้ง​คน​ฉลาด​และ​คน​โง่</verse>
				<verse number="15">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​พร้อม​ที่​จะ​ประกาศ​ข่าวดี​ให้​กับ​พวก​คุณ​ที่​อยู่​ใน​เมือง​โรม</verse>
				<verse number="16">ผม​ไม่​ละอาย​เกี่ยวกับ​ข่าวดีนี้​หรอก เพราะ​ข่าวดีนี้​เป็น​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​ที่​จะ​ช่วย​ชีวิต​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​ให้​รอด ช่วย​พวกยิว​ก่อน แล้ว​ต่อมา​ก็​ช่วย​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ใน​ข่าวดี​นั้น พระเจ้า​กำลัง​เปิดเผย​ให้​เห็น​ว่า พระองค์​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ เพราะ​พระเจ้า​แสดง​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​ให้​เห็น​ก่อน คน​จึง​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​ได้​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​จะ​ใช้​ชีวิต​ด้วย​ความ​ไว้วางใจ”</verse>
				<verse number="18">เพราะ​พระเจ้า​กำลัง​แสดง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์​ให้​เห็น​จาก​สวรรค์ ต่อ​ความ​ชั่วช้า​ทุก​อย่าง​และ​ความผิด​ที่​คน​ทำ​ขึ้น สิ่ง​เหล่านี้​ไป​ปิดบัง​ความ​จริง​ไม่ให้​คน​รู้</verse>
				<verse number="19">ที่​พระเจ้า​โกรธ​ก็​เพราะ เรื่อง​ที่​คน​จะ​รู้​เกี่ยวกับ​พระเจ้า​ได้​นั้น คน​ก็​เห็น​อย่าง​ชัดเจน​แล้ว เพราะ​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ให้​มัน​เห็น​ชัดเจน​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="20">นับ​ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​สร้าง​โลกนี้​มา คุณสมบัติ​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ที่​ไม่​สามารถ​มอง​เห็น เช่น​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​ไม่​มี​วัน​เสื่อมสลาย หรือ​ความ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พระองค์ มนุษย์​เห็น​ได้​ชัดเจน​เพราะ​เขา​สามารถ​เข้าใจ​เรื่องนี้​ได้​จาก​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา นี่​เป็น​เหตุผล​ที่​มนุษย์​จึง​ไม่​มี​ข้อ​แก้ตัว​เลย</verse>
				<verse number="21">เพราะ​เขา​รู้​เรื่อง​พระเจ้า แต่​ไม่​ได้​ยกย่อง​พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​เขา และ​ไม่​ขอบคุณ​พระองค์​ด้วย แต่​พวก​เขา​กลับ​สนใจ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​ไร้ค่า และ​จิตใจ​ของ​เขา​ที่​ขาด​ความ​เข้าใจ​ก็​มืดมน​ไป</verse>
				<verse number="22">ถึง​แม้​พวก​เขา​อ้าง​ว่า​เป็น​คน​ฉลาด แต่​กลับ​กลาย​เป็น​คน​โง่ไป</verse>
				<verse number="23">เพราะ​เขา​ได้​เอา​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​ที่​ไม่มี​วัน​ตาย​นี้ ไป​แลก​กับ​รูปปั้น​ที่​ทำ​ขึ้น​มา​เป็น​รูป​ของ​มนุษย์​ที่​ต้อง​ตาย หรือ​รูป​นก​ต่างๆ หรือ​สัตว์​สี่​เท้า หรือ​สัตว์​เลื้อย​คลาน</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​จึง​ปล่อย​ให้​มนุษย์​ทำ​สิ่ง​ชั่ว​ช้า​ลามก ตาม​กิเลสตัณหา​ที่​อยู่​ใน​ใจ​ของ​พวก​เขา เขา​จึง​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ ใช้​ร่างกาย​ของ​กัน​และ​กัน​อย่าง​น่า​ละอาย</verse>
				<verse number="25">พวก​เขา​เอา​ความจริง​ของ​พระเจ้า​มา​แลก​กับ​ความเท็จ พวก​เขา​บูชา​และ​รับใช้​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา แทน​ที่​จะ​บูชา​และ​รับใช้​พระเจ้า​ผู้สร้าง​สิ่ง​เหล่า​นั้น พระองค์​สมควร​ได้รับ​การ​สรรเสริญ​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น​พระเจ้า​จึง​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​ตก​อยู่​ภายใต้​กิเลสตัณหา​อัน​น่า​ละอาย พวก​ผู้หญิง​แทน​ที่​จะ​มี​เพศ​สัมพันธ์​ตาม​ธรรมชาติ​แต่​กลับ​ทำ​ให้​มัน​ผิด​ธรรมชาติ​ไป</verse>
				<verse number="27">ส่วน​พวก​ผู้ชาย​ก็​เหมือน​กัน แทน​ที่​จะ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง​ตาม​ธรรมชาติ กลับ​ไป​เผาผลาญ​ไฟ​ราคะ​ด้วย​กัน​เอง ผู้ชาย​กับ​ผู้ชาย​ทำ​สิ่ง​ที่​น่า​รังเกียจ​ต่อ​กัน นี่แหละ​เป็น​ผล​กรรม​ที่​พวก​เขา​ได้รับ​เพราะ​ทิ้ง​ความจริง​ไป</verse>
				<verse number="28">พวก​เขา​เห็น​ว่า​การ​รู้จัก​พระเจ้า​นั้น​ไร้​ค่า พระเจ้า​ก็​เลย​ปล่อย​ให้​เขา​มี​ความคิด​ที่​ไร้ค่า และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​ควร​ทำ</verse>
				<verse number="29">มนุษย์​จึง​เต็ม​ไป​ด้วย​ความผิด​ทุก​อย่าง ความ​ชั่วร้าย ความโลภ การ​ปอง​ร้าย ความ​อิจฉา​ริษยา การ​ฆ่าฟัน การ​ทะเลาะ​วิวาท การ​หลอก​ลวง การ​เกลียดชัง การ​ซุบซิบ​นินทา</verse>
				<verse number="30">การ​พูด​ส่อเสียด การ​เกลียดชัง​พระเจ้า ความ​หยาบคาย ความ​เย่อหยิ่ง​จองหอง การ​อวดตัว การ​คิด​ค้น​วิธี​ทำ​ชั่ว​แบบ​ใหม่ๆ การ​ไม่​เชื่อฟัง​พ่อแม่</verse>
				<verse number="31">การ​เป็น​คน​โง่ ไม่​รักษา​คำพูด ไม่​มี​ความรัก และ​ขาด​ความ​เมตตา</verse>
				<verse number="32">ทั้งๆที่​รู้​กฎเกณฑ์​ของ​พระเจ้า​ว่า​คน​ที่​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​สมควร​ตาย พวก​เขา​ไม่​ใช่​แค่​ทำ​เอง​เท่านั้น แต่​ยัง​ไป​เห็นดี​เห็น​ชอบ​กับ​คน​อื่น​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">คุณ​ครับ คุณ​ไม่​มี​ข้อ​แก้​ตัว​หรอก เพราะ​เวลา​ที่​คุณ​ตัดสิน​คน​อื่น​นั้น ก็​เท่ากับ​ว่า​คุณ​ตัดสิน​ตัว​คุณ​เอง​ด้วย เพราะ​คุณ​ก็​ทำ​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="2">ตอนนี้​เรา​รู้​แล้ว​ว่า​พระเจ้า​นั้น​ยุติธรรม​ที่​ตัดสิน​โทษ​คน​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="3">คุณ​ครับ คุณ​ไป​ตัดสิน​โทษ​คน​อื่น​ที่​ทำ​อย่าง​นั้น แต่​ตัว​คุณ​กลับ​มา​ทำ​เสีย​เอง คุณ​คิด​ว่า​จะ​หนีพ้น​การ​ลงโทษ​จาก​พระเจ้า​หรือ</verse>
				<verse number="4">คุณ​ดู​หมิ่น​ความ​กรุณา​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​ความ​อดทน​อดกลั้น​ของ​พระองค์ และ​ไม่​สนใจ​ว่า​ความ​กรุณา​ของ​พระองค์​นั้น มี​ไว้​สำหรับ​นำ​คุณ​ให้​กลับตัว​กลับใจ</verse>
				<verse number="5">แต่​เพราะ​คุณ​ดื้อดึง​ไม่​ยอม​กลับตัว​กลับใจ คุณ​จึง​สะสม​โทษ​ไว้​ให้​กับ​ตัวเอง เพื่อ​จะ​ได้รับ​โทษ​นั้น​ใน​วัน​พิพากษา และ​ใน​วัน​นั้น​คุณ​ก็​จะ​ได้​เห็น​ว่า​พระเจ้า​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​จะ​ตอบแทน​แต่​ละ​คน​ตาม​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ไป</verse>
				<verse number="7">ส่วน​คน​ที่​ทำ​ความดี​อย่าง​ไม่​ย่อท้อ​เพื่อ​แสวงหา​ศักดิ์ศรี เกียรติยศ และ​ชีวิต​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย พระเจ้า​จะ​ให้​เขา​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="8">ส่วน​คน​ที่​เห็นแก่​ตัว และ​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​ความจริง​แต่​กลับ​ทำ​ชั่ว พระเจ้า​ก็​จะ​ตอบแทน​ด้วย​ความ​โกรธ​แค้น และ​จะ​ลงโทษ​เขา</verse>
				<verse number="9">มนุษย์​ที่​ทำ​ชั่ว​จะ​ได้รับ​ความ​ทุกข์ยาก​และ​ความ​เจ็บปวด​รวดร้าว โดย​พวก​ชาว​ยิว​จะ​ได้รับ​ก่อน จาก​นั้น​ก็​เป็น​พวก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="10">แต่​สำหรับ​ทุก​คน​ที่​ทำ​ความดี​จะ​ได้รับ​ศักดิ์ศรี เกียรติยศ และ​สันติสุข โดย​พวก​ชาว​ยิว​จะ​ได้รับ​ก่อน ต่อ​ไป​ก็​พวก​ที่​ไม่​ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ลำเอียง</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​คน​ที่​อยู่​นอก​กฎ เมื่อ​เขา​ทำ​บาป​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​โดย​ไม่​ต้อง​อ้าง​กฎ ส่วน​คน​ที่​อยู่​ใต้​กฎ เมื่อ​ทำ​บาป​ก็​จะ​ถูก​ลงโทษ​ตาม​กฎ​นั้น</verse>
				<verse number="13">ไม่​ใช่​แค่​ได้ยิน​กฎ พระเจ้า​ก็​ยอมรับ​แล้ว แต่​ต้อง​ทำ​ตาม​กฎ​ด้วย พระเจ้า​ถึง​จะ​ยอมรับ</verse>
				<verse number="14">พวก​คน​ที่​ไม่​มี​กฎ​ของ​โมเสส​เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้​เกิด​มา​เป็น​คนยิว แต่​ได้​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​กฎ​นั้น​บอก​เอา​ไว้ ก็​แสดง​ว่า​พวก​เขา​มี​กฎ​นั้น​อยู่​ใน​ตัวเอง</verse>
				<verse number="15">คน​พวกนี้​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า​สิ่ง​ที่​กฎ​บอก​ให้​ทำ​นั้น มี​เขียน​ไว้​ใน​ใจ​ของ​พวก​เขา ดู​ได้​จาก​ใจ​ที่​ฟ้อง​ถูก​ผิด​ของ​เขา และ​ความคิด​ที่​ต่อสู้​กัน​อยู่​ใน​ใจ​ระหว่าง​โทษ​ตัวเอง​กับ​การ​แก้​ตัว</verse>
				<verse number="16">ทั้ง​ใจ​ที่​ฟ้อง​ถูก​ผิด และ​ความคิด​ที่​ต่อสู้​กัน​อยู่​ใน​ใจนี้ จะ​เป็น​พยาน​ถึง​เรื่องนี้ ใน​วัน​ที่​พระเจ้า​ตัดสิน​ความลับ​ต่างๆ​ของ​มนุษย์ ผ่าน​ทาง​พระเยซูคริสต์ ข่าว​ดี​ที่​ผม​ได้​ประกาศ​นั้น​บอก​ไว้​อย่างนี้</verse>
				<verse number="17">ถ้า​คุณ​เรียก​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ยิว ตัวเอง​พึ่ง​ใน​กฎ​ของ​พระเจ้า โอ้อวด​เรื่อง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">รู้​ว่า​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​คุณ​เป็น​คน​อย่างไร พระเจ้า​ต้อง​การ​อะไร สามารถ​แยกแยะ​ออก​ว่า​เรื่อง​ไหน​สำคัญ​ที่สุด เพราะ​คุณ​ได้​เรียนรู้​มา​แล้ว​จาก​กฎ​นั้น</verse>
				<verse number="19">ถ้า​มั่นใจ​ว่า​ตัวเอง​เป็น​คน​นำทาง​ให้​คน​ตาบอด เป็น​แสงสว่าง​ให้​คน​ที่​อยู่​ใน​ความมืด</verse>
				<verse number="20">เป็น​คน​ชี้แนะ​คน​โง่ และ​เป็น​ครู​สอน​คน​ที่​ไม่​รู้​เรื่อง​อะไร​เลย ที่​คุณ​มั่นใจ​อย่างนี้​เพราะ​ใน​กฎ​นั้น​มี​ความรู้​และ​ความจริง​ใน​รูปแบบ​ที่​เข้าใจ​ง่าย</verse>
				<verse number="21">ถ้า​อย่าง​นั้น ทำไม​ถึง​ไม่​สอน​ตัวเอง​บ้าง ดี​แต่​สอน​คน​อื่น คุณ​สอน​คน​อื่น​ว่า​อย่า​ขโมย แล้ว​ทำไม​คุณ​จึง​ขโมย​เสีย​เอง</verse>
				<verse number="22">คุณ​สอน​ว่า​อย่า​มี​ชู้ แล้ว​ทำไม​คุณ​มี​ชู้​เสีย​เอง คุณ​เกลียดชัง​รูปเคารพ แล้ว​ทำไม​คุณ​ไป​ปล้น​วัด​เสีย​เอง</verse>
				<verse number="23">คุณ​อวด​ว่า​กฎ​ของ​พระเจ้า​ดี แต่​คุณ​ฉีก​หน้า​พระเจ้า​เพราะ​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​นั้น</verse>
				<verse number="24">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ต่าง​ก็​พา​กัน​ดูหมิ่น​พระเจ้า​ก็​เพราะ​พวก​คุณ”</verse>
				<verse number="25">ถ้า​คุณ​ทำ​ตาม​กฎ​จริงๆ ที่​คุณ​ทำ​พิธี​ขลิบ​ก็​มี​ค่า แต่​ถ้า​คุณ​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ ถึง​คุณ​จะ​ขลิบ​ไป​แล้ว​ก็​เหมือน​กับ​ไม่​ได้​ขลิบ​นั่น​แหละ</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้า​คน​ไหน​ที่​ไม่​ได้​ขลิบ แต่​ว่า​ทำ​ตาม​กฎ พระเจ้า​ก็​ถือ​ว่า​เขา​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​แล้ว</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ไม่​ได้​เกิด​มา​เป็น​คนยิว​และ​ไม่​ได้​ทำ​พิธีขลิบ แต่​ทำ​ตาม​กฎ​จะ​ทำ​ให้​เห็น​ว่า​พวก​คุณ​นั้น​มี​ความผิด เพราะ​พวก​คุณ​มี​กฎ​ที่​เขียน​ไว้​และ​ทำ​พิธี​ขลิบ แต่​กลับ​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​เสียเอง</verse>
				<verse number="28">เพราะ​คน​ที่​เป็น​ยิว​แต่​เปลือก​นอก​นั้น ไม่​ถือ​ว่า​เป็น​ยิว​แท้ๆ เหมือน​กับ​คน​ที่​ทำ​พิธี​ขลิบ​แต่​เปลือก​นอก​ก็​ไม่​ถือ​ว่า​เป็น​พิธี​ขลิบ​ที่​แท้จริง</verse>
				<verse number="29">แต่​คน​ยิว​แท้ๆ​คือ​คน​ที่​เป็น​ยิว​จาก​ภายใน มนุษย์​ได้รับ​พิธี​ขลิบ​ที่​แท้จริง​ใน​จิตใจ​จาก​พระวิญญาณ มัน​ไม่​ใช่​การ​ผ่าตัด​ที่​มนุษย์​ทำ​กัน​เพื่อ​ทำ​ตาม​ราย​ละเอียด​ที่​เขียน​ไว้​ใน​กฎ คน​อย่างนี้​ได้รับ​เกียรติ​จาก​พระเจ้า ไม่​ใช่​จาก​มนุษย์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ถ้า​อย่างนั้น การ​เป็น​ยิว​นั้น​ได้​เปรียบ​ตรงไหน​หรือ ทำ​พิธี​ขลิบ​นั้น​ดี​ตรงไหน​หรือ</verse>
				<verse number="2">ดี​แน่นอน มัน​มี​ประโยชน์​มาก​ใน​ทุก​เรื่อง เรื่อง​แรก​คือ พระเจ้า​มอบ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ให้​กับ​พวก​ยิว</verse>
				<verse number="3">ถ้า​คนยิว​บางคน​ไม่​ซื่อสัตย์​กับ​พระองค์ พระเจ้า​จะ​ไม่​ซื่อสัตย์​ไป​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​ทาง ถึง​แม้​มนุษย์​จะ​โกหก​กันหมด พระองค์​ก็​ยัง​ซื่อสัตย์​ตลอดไป เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์ ได้​เขียน​ไว้​ว่า “เมื่อ​พระองค์​พูด ปรากฏ​ว่า​พระองค์​ถูก และ​เมื่อ​ศาล​ตัดสิน​คดี​ของ​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ชนะ”</verse>
				<verse number="5">เรา​จะ​พูด​อย่างไร​ดี ถ้า​การ​ที่​เรา​ทำ​ผิด​ทำให้​เห็น​ความดี​ของ​พระเจ้า​เด่นชัด​ขึ้น จะ​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ยุติธรรม​ที่​ลงโทษ​พวก​เรา​หรือ (ผม​พูด​แบบ​คน​ทั่วๆ​ไป​นะ)</verse>
				<verse number="6">ไม่​มี​ทาง เพราะ​ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ยุติธรรม แล้ว​พระองค์​จะ​มา​ตัดสิน​คน​ทั้งโลก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">แต่​คุณ​อาจ​จะ​เถียง​ว่า “ถ้า​การ​ที่​ผม​ไม่​ซื่อสัตย์​นั้น​ทำ​ให้​เห็น​ความซื่อสัตย์​ของ​พระองค์​เด่นชัด​ขึ้น และ​ทำ​ให้​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ​ด้วย แล้ว​ยัง​จะ​มา​ลงโทษ​ผม​อีก​ทำไม”</verse>
				<verse number="8">ทำไม​คุณ​ไม่​พูด​อย่างนี้​เสีย​เลย​ว่า “มา​ทำ​ชั่ว​กัน​เถอะ ความ​ดี​จะ​ได้​เกิด​ขึ้น” (เหมือน​กับ​ที่​มี​บาง​คน​ใส่ร้าย​เรา หา​ว่า​เรา​พูด​อย่าง​นั้น) สมควร​แล้ว​ที่​คน​พวก​นั้น​จะ​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="9">ถ้า​อย่าง​นั้น​จะ​ว่า​อย่างไร พวก​เรา​คนยิว​ได้​เปรียบ​กว่า​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​อย่าง​นั้น​หรือ ไม่​เลย เพราะ​เรา​บอก​ไป​แล้ว​ว่า ทั้ง​คนยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ก็​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​บาป​กัน​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="10">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “ไม่​มี​ใคร​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​เลย ไม่​มี​เลย​สัก​คน​เดียว</verse>
				<verse number="11">ไม่​มี​ใคร​เลย​ที่​เข้าใจ ไม่​มี​ใคร​เลย​ที่​แสวงหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ทุก​คน​หัน​หน้า​หนี​ไป​จาก​พระองค์ ทุก​คน​กลาย​เป็น​คน​ไร้ค่า ไม่​มี​ใคร​มี​น้ำใจ ไม่​มี​เลย​สัก​คน​เดียว”</verse>
				<verse number="13">“ลำคอ​ของ​พวก​เขา​เหมือน​หลุมศพ​ที่​เปิด​อยู่ ลิ้น​ของ​พวก​เขา​ชอบ​หลอกลวง” “ริมฝีปาก​ของ​พวก​เขา​อาบ​ด้วย​พิษ​งู​ร้าย”</verse>
				<verse number="14">	“ปาก​ของ​พวก​เขา​เต็ม​ไป​ด้วย​คำ​แช่งด่า​และ​คำ​พูด​ที่​ขมขื่น”</verse>
				<verse number="15">“เท้า​ของ​พวก​เขา​รีบ​วิ่ง​ไป​ฆ่า​คน</verse>
				<verse number="16">เขา​ไป​ไหน ก็​ทำลาย​ทุก​อย่าง​จน​หมด และ​สร้าง​ความ​ทุกขเวทนา​ที่นั่น</verse>
				<verse number="17">	พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​ทาง​แห่ง​สันติสุข”</verse>
				<verse number="18">	“เขา​ไม่​เคย​คิด​ที่​จะ​เกรง​กลัว​พระเจ้า​เลย”</verse>
				<verse number="19">เรา​รู้​แล้ว​ว่า ทุก​อย่าง​ที่​กฎ​บอก ก็​เพื่อ​บอก​กับ​คน​ที่​อยู่​ภาย​ใต้​กฎนั้น เพื่อ​ปิด​ปาก​ทุก​คน​ไม่​ให้​มี​ข้อ​แก้ตัว และ​เพื่อ​ทุก​คน​ใน​โลก​จะ​ต้อง​อยู่​ภายใต้​การ​ตัดสิน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ไม่​มี​ใคร​หรอก​ที่​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​เนื่อง​จาก​ทำ​สิ่ง​ที่​กฎ​บอก​ให้​ทำ เพราะ​กฎ​นั้น​มี​ไว้​ชี้​ให้​เรา​เห็น​ถึง​ความบาป​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="21">แต่​ตอนนี้ พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ให้​เห็น​ว่า​พระองค์​นั้น​ซื่อสัตย์​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ โดย​ไม่​เกี่ยวข้อง​กับ​กฎ​เลย แต่​ว่า​ทั้ง​กฎ​และ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​ได้​เป็น​พยาน​ถึง​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​ทำ​ให้​เรา​เห็น​ว่า​พระองค์​นั้น​ซื่อสัตย์ และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ พระองค์​ทำ​อย่างนี้​ผ่าน​ทาง​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​สำหรับ​ทุกๆ​คน​ที่​ไว้วางใจ ไม่​มี​ใคร​แตกต่าง​กัน​เลย</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ทุก​คน​ทำ​บาป​เหมือน​กัน​หมด และ​เสื่อม​จาก​พระบารมี​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​พระองค์​ยอมรับ​ทุก​คนมา​เป็น​คน​ของ​พระองค์​โดย​ไม่​คิด​มูลค่า และ​เพราะ​สิ่ง​ที่​พระเยซู​คริสต์​ได้​ทำ พระเจ้า​ได้​ปลดปล่อย​พวก​เขา​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​การ​เป็น​ทาส​ของ​บาป</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​ให้​พระเยซู​คริสต์​เป็น​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป ที่​พระเจ้า​ทำ​อย่างนี้​ได้​ก็​เพราะ​พระเยซู​นั้น​ซื่อสัตย์ และ​ยอม​ที่​จะ​หลั่ง​เลือด​และ​ตาย พระเจ้า​ให้​พระเยซู​เป็น​เครื่อง​บูชา เพื่อ​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​พระองค์​นั้น​ซื่อสัตย์​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ เพราะ​พระองค์​อดทน และ​ไม่​ได้​ลงโทษ​คน​ที่​ทำ​บาป​ใน​อดีต</verse>
				<verse number="26">นอกจากนี้​พระเจ้า​ยัง​ต้องการ​แสดง​ให้​เห็น​ใน​ปัจจุบันนี้​ว่า​พระองค์​นั้น​ซื่อ​สัตย์​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ และ​พระองค์​ยอมรับ​คน​ที่​มี​ส่วนรวม​ใน​ความ​ไว้วางใจ​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="27">ทีนี้​จะ​เหลือ​อะไร​ให้​อวด​อีก ไม่​เหลือ​อะไร​แล้ว ทำไม​ล่ะ เป็น​เพราะ​กฎ​ข้อ​ไหน​หรือ เป็น​เรื่อง​ให้​ทำ​ตาม​กฎ​หรือเปล่า ไม่ใช่เลย แต่​เป็น​เรื่อง​ของ​ความ​ไว้วางใจ​ต่างหาก</verse>
				<verse number="28">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​การ​ที่​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​ใคร​นั้น​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​ว่า​เขา​ทำ​ตาม​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​กฎ​บอก​ให้​ทำ​หรือเปล่า แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​ไว้วางใจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​เป็น​ของ​คนยิว​เท่านั้น​หรือ พระองค์​เป็น​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย​ไม่​ใช่​หรือ ใช่แล้ว พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="30">เนื่องจาก​มี​พระเจ้า​องค์​เดียว​เท่านั้น ถ้า​พระเจ้า​ยอมรับ​คน​ที่​ทำ​พิธี​ขลิบ เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​พระองค์ พระเจ้า​ก็​จะ​ยอมรับ​คน​ที่​ไม่​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​พระองค์​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="31">ถ้า​งั้น​เรา​กำลัง​จะ​เอา​เรื่อง​ความ​ไว้วางใจ​นี้​มา​ยกเลิก​กฎ​อย่าง​นั้น​หรือ ไม่​มี​ทาง แต่​เรา​กำลัง​สนับสนุน​กฎ​ต่างหาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">แล้ว​เรา​ได้​รับรู้​อะไร​เกี่ยวกับ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​ชนชาติ​ยิว​เรา</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​พระเจ้า​ยอมรับ​อับราฮัม​เพราะ​การ​กระทำ​ทั้งหลาย​ของ​ท่าน ท่าน​ก็​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​โอ้อวด​ได้ แต่​จริงๆ​แล้ว​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า ท่าน​ไม่​มี​อะไร​ที่​จะ​โอ้อวด​ได้</verse>
				<verse number="3">พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า​อย่างไร “อับราฮัม​ไว้วางใจ​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​เลย​นับ​ว่า​ความ​ไว้วางใจ​ของ​ท่าน​นั้น​เป็น​สาเหตุ​เพียงพอ​ที่​พระองค์​จะ​ยอมรับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="4">ดู​อย่าง​คน​ที่​ทำงาน​สิ ค่าแรง​ของ​เขา​ไม่​ได้​นับ​ว่า​เป็น​ของขวัญ​จาก​นาย​จ้าง แต่​เป็น​สิ่ง​ที่​เขา​สมควร​จะ​ได้รับ​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ส่วน​คน​ที่​ไม่​ทำงาน แต่​กลับ​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​ยอมรับ​เขา​ถึง​แม้​เขา​ทำ​บาป พระองค์​ก็​นับ​ความ​ไว้วางใจ​นี้​เป็น​เหตุ​เพียงพอ​ที่​จะ​ยอมรับ​เขา</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​โดย​ไม่​ได้​นับ​ว่า​การ​งาน​ที่​เขา​ทำ​ไป​นั้น กษัตริย์​ดาวิด​ได้​พูด​ถึง​เกียรติ​ของ​คน​แบบนี้​ว่า</verse>
				<verse number="7">“เมื่อ​พระเจ้า​ยกโทษ​ให้​กับ​ความผิด​ที่​คน​ทำ และ​กลบ​เกลื่อน​ความบาป​ของ​เขา ถือ​ว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไม่​ได้​นับ​ความผิด​ของ​เขา นั่น​นับว่า​เป็น​เกียรติ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="9">เกียรตินี้​มี​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​ทำ​พิธี​ขลิบ​เท่านั้น​หรือ มัน​มี​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ​ด้วย​ไม่ใช่หรือ ที่​ผม​ถาม​ก็​เพราะ​เรา​พูด​ว่า “อับราฮัม​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​เลย​นับ​ว่า​ความ​ไว้วางใจ​ของ​ท่าน​นั้น​ว่า​เป็น​สาเหตุ​เพียงพอ​ที่​พระองค์​จะ​ยอมรับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ยอมรับ​ท่าน​ตอน​ไหน ก่อน​หรือ​หลังจาก​ที่​ท่าน​ทำ​พิธี​ขลิบ จริงๆ​แล้ว​พระเจ้า​ยอมรับ​ท่าน​ก่อน​ที่​ท่าน​จะ​ทำ​พิธี​ขลิบ​เสียอีก</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ตอนหลัง​ท่าน​ถึง​ทำ​พิธี​ขลิบ เพื่อ​ทำให้​เห็น​ว่า​พระเจ้า​ยอมรับ​ท่าน​แล้ว​เพราะ​ท่าน​มี​ความ​ไว้วางใจ​ก่อน​ที่​ท่าน​จะ​ทำ​พิธี​ขลิบ​เสียอีก ดังนั้น​อับราฮัม​จึง​กลาย​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​แต่​ไม่​ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ และ​พระเจ้า​นับ​ว่า​ความ​ไว้วางใจ​ของ​พวกเขา​นี้​ว่า​เป็น​สาเหตุ​เพียงพอ​ที่​จะ​ยอมรับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="12">นอกจาก​นั้น​อับราฮัม​ก็​ยัง​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​ที่​ทำ​พิธี​ขลิบ​ด้วย ถ้า​พวก​เขา​ไม่​ได้​แค่​ทำ​พิธี​ขลิบ​เท่านั้น แต่​ยัง​ดำเนิน​รอย​ตาม​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​คือ​มี​ความ​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า​เหมือน​กับ​ที่​อับราฮัม​มี​ก่อน​ที่​ท่าน​จะ​ทำ​พิธี​ขลิบ</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​สัญญา​กับ​อับราฮัม​และ​ลูก​หลาน​ของ​ท่าน​ว่า พวก​เขา​จะ​ได้รับ​โลกนี้​เป็น​มรดก แต่​ที่​พระเจ้า​สัญญา​กับ​ท่าน​อย่างนั้น ไม่​ใช่​เพราะ​ท่าน​ทำ​ตาม​กฎ แต่​เพราะ​ท่าน​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ต่าง​หาก พระเจ้า​ถึง​ยอมรับ​ท่าน</verse>
				<verse number="14">ถ้า​คน​เรา​ได้รับ​โลกนี้​เป็น​มรดก​เพราะ​การ​ทำ​ตาม​กฎ การ​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ก็​ไม่​มี​ความหมาย​อะไร​เลย และ​สัญญา​ของ​พระองค์​ก็​ต้อง​ถูก​ยกเลิก​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="15">เพราะ​กฎ​นำ​ไป​สู่​การ​ลง​โทษ​จาก​พระเจ้า เพราะ​คน​ทำ​ผิด​กฎ​เสมอ แต่​ถ้า​ที่​ไหน​ไม่​มี​กฎ ที่​นั่น​ก็​ไม่​มี​การ​ทำ​ผิด​กฎ</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​จึง​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​ไว้วางใจ เพื่อ​คำ​สัญญา​นั้น​จะ​ได้​เป็น​ของขวัญ​ที่​ให้​กับ​เรา​เปล่าๆ และ​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​ทุก​คน​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้​อย่าง​แน่นอน ไม่​ใช่​แต่​เฉพาะ​คน​ที่​อยู่​ใต้​กฎ​เท่านั้น​ที่​จะ​ได้รับ แต่​รวม​ถึง​คน​ที่​มี​ส่วนร่วม​ใน​ความ​ไว้วางใจ​ของ​อับราฮัม​ด้วย เพราะ​ท่าน​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​ได้​เขียน​ไว้​ว่า “เรา​ได้​ทำให้​เจ้า​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​หลาย​ชนชาติ” อับราฮัม​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ต่อหน้า​พระเจ้า​ที่​ท่าน​ไว้วางใจ เป็น​พระเจ้า​ที่​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​ทำให้​สิ่ง​ที่​ยัง​ไม่​เคย​มี​มา​ก่อน​เกิด​ขึ้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระเจ้า​สัญญา​กับ​อับราฮัม​ว่า​เขา​จะ​ได้​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​หลาย​ชนชาติ ท่าน​ก็​ไว้วางใจ​และ​มี​ความหวัง​อย่าง​เต็มที่ ทั้งๆ​ที่​คำ​สัญญา​นั้น​เหลือเชื่อ แต่​ใน​ที่​สุด​ท่าน​ก็​ได้​เป็น​บรรพบุรุษ​ของ​คน​หลาย​ชนชาติ​จริง​ตาม​ที่​พระเจ้า​บอก​กับ​ท่าน​ว่า “ลูกหลาน​ของ​เจ้า​จะ​มี​มากมาย​เหมือน​กับ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า”</verse>
				<verse number="19">ความ​ไว้​วาง​ใจ​ของ​อับราฮัม​ก็​ไม่​ได้​ลด​น้อย​ลง​เลย ทั้งๆ​ที่​อับราฮัม​รู้​ว่า​ร่างกาย​ของ​ท่าน​หมด​สภาพ​เหมือน​ตาย​แล้ว (เพราะ​ท่าน​มี​อายุ​ประมาณ​หนึ่งร้อย​ปี) และ​ท่าน​ยัง​รู้​อีก​ด้วย​ว่า​ครรภ์​ของ​นาง​ซาราห์​เมีย​ของ​ท่าน​เป็น​หมัน​เหมือน​กับ​ตาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="20">แต่​อับราฮัม​ไม่​เคย​สงสัย​ใน​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​เลย กลับ​มี​ความ​ไว้วางใจ​มาก​ขึ้น ซึ่ง​เป็น​การ​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">อับราฮัม​เชื่อ​อย่าง​แน่ว​แน่​ว่า พระเจ้า​สามารถ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="22">“พระเจ้า​จึง​นับ​ว่า​ความ​ไว้วางใจ​ของ​ท่าน​นั้น​เป็น​สาเหตุ​เพียงพอ​ที่​จะ​ยอมรับ​ท่าน”</verse>
				<verse number="23">อย่าง​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​นั้น คำพูด​เหล่านี้​ไม่​ได้​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ของ​อับราฮัม​เท่านั้น</verse>
				<verse number="24">แต่​เกี่ยวกับ​พวก​เรา​ด้วย พระเจ้า​จะ​นับ​ว่า​ความ​ไว้วางใจ​ของ​เรา​นั้น​เป็น​สาเหตุ​เพียงพอ​ที่​จะ​ยอมรับ​เรา​ด้วย คือ​พวก​เรา​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า ผู้​ทำ​ให้​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="25">เป็น​เพราะ​ความ​ผิด​บาป​ของ​เรา พระเจ้า​ถึง​ได้​มอบ​พระเยซู​ให้​คน​เอา​ไป​ฆ่า และ​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​คน​ที่​พระองค์​ยอมรับ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พระเจ้า​นับว่า​เรา​เป็น​คน​ที่​พระองค์​ยอมรับ​เพราะ​เรา​ไว้วางใจ จึง​เกิด​ความ​สงบสุข​ระหว่าง​เรา​กับ​พระเจ้า ​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">พระเยซู​นำ​เรา​เข้า​สู่​ความ​เมตตา​กรุณา​ที่​เรา​มี​อยู่นี้ แล้ว​เรา​ก็​ยัง​โอ้อวด​อย่าง​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ความหวัง​ที่​เรา​จะ​ได้รับ​เกียรติ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">นอกจาก​นั้น เรา​ยัง​ชื่นชม​ยินดี​กับ​ความ​ทุกข์ยาก​ต่างๆ​ที่​เรา​ได้รับ​ด้วย เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ความ​ทุกข์ยาก​ต่างๆ​จะ​ทำ​ให้​เรา​เรียนรู้​ที่​จะ​อดทน</verse>
				<verse number="4">ความ​อดทนนี้​จะ​ทำ​ให้​เรา​เกิด​ความ​ไว้วางใจ ที่​ได้รับ​การ​พิสูจน์​มา​แล้ว​ว่า​เป็น​ของ​แท้ ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​เรา​เกิด​ความหวัง</verse>
				<verse number="5">ความหวัง​นั้น​ไม่​เคย​ทำ​ให้​เรา​ผิดหวัง​เลย เพราะ​พระเจ้า​ได้​เท​ความรัก​ของ​พระองค์​เข้า​มา​ใน​จิตใจ​ของ​เรา ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​พระองค์​ได้​ให้​กับ​เรา​ไว้</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ใน​เวลา​ที่​เรา​ยัง​ช่วยเหลือ​ตัวเอง​ไม่​ได้​นั้น​เอง พระเยซู​ก็​ได้​มา​ตาย​เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​กับ​คน​ชั่ว​อย่าง​เรา</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​ยอม​ตาย​เพื่อ​คน​ซื่อสัตย์​นั้น​หา​ยาก​มาก แต่​อาจ​จะ​มี​บาง​คน​กล้า​ตาย​เพื่อ​คน​ที่​ดีๆ</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเจ้า​ได้​แสดง​ความรัก​ต่อ​เรา โดย​ยอม​ส่ง​พระคริสต์​มา​ตาย​เพื่อ​เรา ทั้งๆ​ที่​เรา​ยัง​เป็น​คน​บาป​อยู่</verse>
				<verse number="9">ตอนนี้​พระเจ้า​ยอมรับ​เรา​แล้ว​เพราะ​เลือด​ของ​พระคริสต์ ยิ่งกว่า​นั้น​เรา​จะ​รอด​พ้น​จาก​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​เพราะ​พระคริสต์​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="10">ขนาด​ตอน​ที่​เรา​เป็น​ศัตรู​กับ​พระเจ้า ความตาย​ของ​พระบุตร​ยัง​ทำ​ให้​เรา​กลับ​มา​คืน​ดี​กับ​พระเจ้า​ได้​เลย แล้ว​ตอนนี้​เรา​ได้​กลับ​มา​คืน​ดี​กับ​พระเจ้า​แล้ว ดังนั้น​ชีวิต​ของ​พระบุตร​จะ​ต้อง​ทำ​ให้​เรา​ได้รับ​ความรอด​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="11">ยิ่งกว่า​นั้น เรา​ยัง​ได้​โอ้​อวด​พระเจ้า​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา​ด้วย เพราะ​พระองค์​ได้​ทำ​ให้​เรา​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="12">คน​คน​เดียว​คือ​อาดัม​ทำ​บาป บาป​จึง​เข้า​มา​ใน​โลก บาปนี้​นำ​ความตาย​มา​ด้วย มนุษย์​ทุก​คน​จึง​ต้อง​ตาย​เพราะ​มนุษย์​ทุก​คน​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="13">บาป​เกิด​ขึ้น​ใน​โลกนี้​ก่อน​ที่​จะ​มี​กฎ​ของ​โมเสส​เสีย​อีก ตอน​นั้น​พระเจ้า​จึง​ยัง​ไม่​ได้​จด​บัญชี​บาป​ที่​มนุษย์​ทำ​กัน เพราะ​ยัง​ไม่​มี​กฎ​อะไร​ใช้​เลย</verse>
				<verse number="14">แต่​ความตาย​นั้น​มี​อำนาจ​อยู่​แล้ว ตั้งแต่​สมัย​ของ​อาดัม​มา​จน​ถึง​สมัย​ของ​โมเสส มนุษย์​ทุก​คน​จึง​ยัง​ต้อง​ตาย​ถึง​แม้​เขา​จะ​ไม่​ได้​ขัด​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า​โดย​ตรง​อย่าง​ที่​อาดัม​ทำ อาดัม​กับ​พระคริสต์​ที่​มา​ตอนหลังนี้​มี​บาง​อย่าง​ที่​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="15">แต่​ของขวัญ​ที่​พระเจ้า​ให้​เปล่าๆ​นั้น มัน​แตกต่าง​กัน​เพราะ​ใน​ทาง​หนึ่ง​ขณะ​ที่​ความผิด​ของ​คนๆ​หนึ่ง คือ​อาดัม ทำ​ให้​คน​จำนวน​มาก​ต้อง​ตาย แต่​ใน​อีก​ทาง​หนึ่ง ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​และ​ของขวัญ​ที่​ผ่าน​มา​ทาง​ความ​เมตตา​ของ​คน​คน​เดียว​คือ​พระเยซู​คริสต์นั้น ก็​เป็น​ประโยชน์​กับ​คน​มากมาย</verse>
				<verse number="16">แน่นอน​ผล​จาก​ของขวัญ​นั้น แตกต่าง​อย่าง​มาก​จาก​ผล​ของ​ความผิด​ที่​อาดัม​ได้​ทำ เพราะ​การ​ทำ​ผิด​เพียง​ครั้ง​เดียว​ทำ​ให้​ทุก​คน​ต้อง​ถูก​ตัดสิน​ว่า​ผิด แต่​ของขวัญ​นั้น​ทำให้​คน​เรา​ได้รับ​การ​ตัดสิน​ว่า​ไม่​ผิด ทั้งๆ​ที่​ทำ​ผิด​ตั้ง​หลาย​ครั้ง</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ความตาย​ปกครอง​คน​เรา​เพราะ​ความบาป​ของ​มนุษย์​คน​หนึ่ง ยิ่ง​กว่า​นั้น​คน​มากมาย​จะ​ปกครอง​ชีวิต​ผ่าน​ทาง​มนุษย์​อีก​คน​หนึ่ง​คือ​พระเยซู​คริสต์​อย่าง​แน่นอน คือ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้รับ​ความ​เมตตา​กรุณา​อย่าง​เหลือล้น และ​ได้รับ​ของขวัญ​เป็น​ที่​ยอมรับ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">คน​คน​เดียว​ทำ​ผิด ก็​ทำ​ให้​มนุษย์​ทุก​คน​ต้อง​ถูก​ตัดสิน​ว่า​ผิด เช่น​เดียว​กัน​คน​คน​เดียว​ทำ​ถูกต้อง ก็​ทำ​ให้​พระเจ้า​ยอมรับ​และ​ให้​ชีวิต​กับ​มนุษย์​ทุก​คน</verse>
				<verse number="19">คน​คน​เดียว​ไม่​เชื่อฟัง ก็​ทำให้​คน​มากมาย​กลาย​เป็น​คน​บาป เช่น​เดียว​กัน​คน​คน​เดียว​เชื่อฟัง​ก็​ทำให้​คน​มากมาย​กลาย​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ</verse>
				<verse number="20">เมื่อ​กฎ​ของ​โมเสส​เข้า​มา ทำ​ให้​คน​ผิด​กฎ​กัน​มาก​ขึ้น แต่​เมื่อ​บาป​เพิ่ม​ขึ้น ความ​เมตตา​กรุณา​ก็​ยิ่ง​เพิ่ม​มาก​กว่า​นั้น​อีก</verse>
				<verse number="21">บาป​เคย​เป็น​กษัตริย์​และ​ใช้​ความตาย​ปกครอง เช่น​เดียว​กัน​ความ​เมตตา​กรุณา​เป็น​กษัตริย์​และ​ใช้​การ​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​เรา​ปกครอง ทำให้​คน​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">แล้ว​ที​นี้​จะ​ว่า​ยังไง จะ​ทำ​บาป​ต่อ​ไป​เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้​เมตตา​มาก​ขึ้น​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="2">ไม่​มี​ทาง ใน​เมื่อ​เรา​ตาย​จาก​บาป​แล้ว ยัง​จะ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​ความบาป​อีก​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="3">หรือ​พวก​คุณ​ไม่​รู้​ว่า​การ​ที่​เรา​รับ​พิธี​จุ่มน้ำ​เข้า​ใน​พระเยซู​คริสต์​นั้น คือ​การ​จุ่ม​เข้า​ไป​ใน​ความตาย​ของ​พระองค์​นั่นเอง</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​เมื่อ​เรา​จุ่ม​เข้า​ใน​ความตาย​ของ​พระเยซู ก็​หมาย​ถึง​ว่า​เรา​ถูก​ฝัง​ร่วม​กับ​พระองค์​แล้ว เพื่อ​เรา​จะ​มี​วิถี​ชีวิต​ใหม่​เหมือน​กับ​ที่​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย โดย​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระบิดา</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ถ้า​เรา​ได้​เข้า​ร่วม​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​พระองค์​ใน​ความตาย​นั้น เรา​ก็​จะ​ได้​เป็น​หนึ่ง​เดียว​กับ​พระองค์​ใน​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="6">เรา​รู้​ว่า​คน​เก่า​ของ​เรา​ได้​ถูก​ตรึง​ร่วม​กัน​กับ​พระคริสต์​แล้ว เพื่อ​ตัว​ตน​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​บาป​จะ​ได้​หมด​ฤทธิ์​ไป แล้ว​เรา​จะ​ได้​ไม่​เป็น​ทาส​ของ​ความบาป​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="7">เพราะ​คน​ที่​ตาย​แล้ว​ก็​หลุดพ้น​จาก​อำนาจ​ของ​บาป</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​เรา​ตาย​ร่วม​กับ​พระคริสต์​แล้ว เรา​เชื่อ​ว่า​เรา​จะ​มี​ชีวิต​ร่วม​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="9">เรา​รู้​ว่า​พระคริสต์ ผู้​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​นั้น จะ​ไม่​มี​วัน​ตาย​อีก​ต่อ​ไป ความ​ตาย​ก็​ไม่​ได้​เป็น​นาย​เหนือ​พระองค์​อีก​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ตาย​เพียง​ครั้ง​เดียว​ก็​พอ​ตลอด​ไป​เพื่อ​ชนะ​อำนาจ​ของ​บาป ชีวิต​ที่​พระองค์​มี​อยู่นี้ พระองค์​อยู่​เพื่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">พวก​คุณ​ก็​เหมือน​กัน ให้​ถือ​ว่า​ตัว​คุณ​เอง​ตาย​จาก​บาป​แล้ว และ​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์นั้น</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​อย่า​ปล่อย​ให้​บาป​มา​เป็น​เจ้า​ครอบ​ครอง​ร่างกาย​ที่​ต้อง​ตาย​ของ​คุณ​อีกเลย คือ​ให้​ความบาป​ทำ​ให้​คุณ​ต้อง​เชื่อฟัง​และ​ทำ​ตาม​กิเลส​ตัณหา​ของ​มัน</verse>
				<verse number="13">คุณ​ไม่​ควร​ยอม​ให้​บาป​มา​ใช้​อวัยวะ​ส่วน​ไหน​ก็​ตาม​ของ​คุณ​เป็น​เครื่องมือ​ใน​การ​ทำ​ชั่ว แต่​ให้​มอบ​ชีวิต​ของ​คุณ​เอง​กับ​พระเจ้า ให้​สม​กับ​เป็น​คน​ที่​ตาย​ไป​และ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​แล้ว ดังนั้น​ขอ​ให้​คุณ​ยอม​ให้​พระเจ้า​ใช้​อวัยวะ​ทุก​ส่วน​ของ​ร่างกาย​คุณ​ให้​เป็น​เครื่องมือ​ใน​การ​ทำ​ความดี</verse>
				<verse number="14">ความบาป​ก็​ไม่​มี​อำนาจ​เหนือ​พวก​คุณ​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว เพราะ​พวก​คุณ​ไม่​ได้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​กฎ แต่​อยู่​ใต้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ที​นี้​เรา​จะ​ว่า​อย่างไร​ดี ทำ​บาป​ต่อ​ไป​ดี​ไหม ไม่​มี​ทาง เพราะ​ตอนนี้​เรา​ไม่​ได้​อยู่​ใต้​กฎ​แล้ว แต่​อยู่​ใต้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">พวก​คุณ​ไม่​รู้​หรือ​ว่า เมื่อ​คุณ​ยอม​มอบ​ตัว​เป็น​ทาส​เชื่อฟัง​ใคร​ก็​ตาม คุณ​ก็​เป็น​ทาส​ของ​คนๆ​นั้น​แล้ว ไม่ว่า​จะ​เป็น​ทาส​ของ​ความบาป​ที่​ทำ​ให้​ต้อง​ตาย หรือ​เป็น​ทาส​ที่​เชื่อฟัง​พระเจ้า​ซึ่ง​จะ​นำ​ไป​ถึง​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="17">แต่​ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​ถึง​แม้​คุณ​จะ​เคย​เป็น​ทาส​ของ​ความบาป​มา​ก่อน แต่​เดี๋ยวนี้​คุณ​ได้​เชื่อฟัง​แบบ​อย่าง​คำสอน​ที่​พระเจ้า​ให้​ครอบ​ครอง​คุณ​นั้น​อย่าง​สุด​หัวใจ</verse>
				<verse number="18">คุณ​จึง​ไม่​เป็น​ทาส​ของ​ความบาป​อีก​ต่อ​ไป แต่​เป็น​ทาส​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">(ที่​ผม​ใช้​ตัวอย่าง​เรื่อง​ทาส​มา​อธิบาย​ให้​ฟัง ก็​เพราะ​กลัว​ว่า​คุณ​จะ​ไม่​เข้าใจ) ใน​อดีต​คุณ​เคย​มอบ​อวัยวะ​ของ​คุณ​ให้​เป็น​ทาส​ของ​ความ​สกปรก​โสโครก​และ​การ​แหก​กฎ ซึ่ง​ทำให้​คุณ​แหก​กฎ​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ แต่​เดี๋ยวนี้​ขอ​ให้​ยอม​มอบ​อวัยวะ​ของ​คุณ​ให้​เป็น​ทาส​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​ความ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="20">แต่​ก่อน เมื่อ​คุณ​เป็น​ทาส​ของ​ความบาป​นั้น คุณ​ก็​เป็น​อิสระ ไม่​ได้​อยู่​ใต้​การ​ควบคุม​ของ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="21">แต่​คุณ​ได้​อะไร​บ้าง​จาก​การ​ใช้​ชีวิต​แบบ​นั้น สิ่ง​ที่​คุณ​ได้​คือ​สิ่ง​ที่​คุณ​ละอาย​กับ​มัน​ตอนนี้ เพราะ​สิ่ง​เหล่า​นั้น​นำ​ไป​ถึง​ความตาย</verse>
				<verse number="22">แต่​ตอนนี้​คุณ​ได้​เป็น​อิสระ​จาก​บาป​และ​มา​เป็น​ทาส​ของ​พระเจ้า​แล้ว ผล​ที่​คุณ​จะ​ได้รับ​คือ​ความ​บริสุทธิ์​ที่​นำ​ไป​ถึง​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="23">เพราะ​ค่าจ้าง​ที่​ความบาป​จ่าย​ให้​กับ​เรา​คือ​ความตาย แต่​ของขวัญ​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​เรา​นั้น​คือ​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป ใน​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ พวก​คุณ​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​กฎ​นั้น​มี​อำนาจ​เหนือ​มนุษย์​เฉพาะ​ตอน​มี​ชีวิต​อยู่​เท่านั้น (คุณ​ก็​คุ้นเคย​กับ​กฎ​ดี​อยู่​แล้ว)</verse>
				<verse number="2">ยก​ตัวอย่าง​เช่น ผู้หญิง​ที่​แต่งงาน​แล้ว​จะ​ต้อง​ผูกมัด​อยู่​กับ​สามี​ตาม​กฎ​เมื่อ​สามี​ของ​เธอ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​ถ้า​สามี​ของ​เธอ​ตาย​ไป เธอ​ก็​หลุดพ้น​จาก​กฎ​การ​แต่งงาน​นั้น</verse>
				<verse number="3">แต่​ถ้า​สามี​เธอ​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ แล้ว​เธอ​ไป​เป็น​เมีย​ชาย​อื่น ก็​ถือ​ว่า​เธอ​คบ​ชู้ แต่​ถ้า​สามี​เธอ​ตาย​แล้ว เธอ​ก็​เป็น​อิสระ​จาก​กฎ​การ​แต่ง​งาน​นั้น และ​ถ้า​เธอ​ไป​เป็น​เมีย​ชาย​อื่น ก็​ไม่​ถือ​ว่า​เธอ​คบ​ชู้</verse>
				<verse number="4">พี่น้อง​ก็​เหมือน​กัน เป็น​เพราะ​ความตาย​ของ​พระคริสต์ คุณ​เอง​ถึง​ตาย​ไป​แล้ว​ด้วย​และ​เป็น​อิสระ​จาก​กฎ​นั้น​แล้ว เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เป็น​ของ​พระคริสต์​ผู้​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย และ​เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้​เกิด​ผล​สำหรับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">แต่​ก่อน​ตอน​ที่​เรา​ใช้​ชีวิต​ตาม​สันดาน​นั้น กฎ​ก็​กระตุ้น​ให้​เกิด​กิเลสตัณหา​ขึ้น​มา แล้ว​กิเลสตัณหานี้​ก็​มา​ควบคุม​อวัยวะ​ใน​ตัว​เรา เรา​จึง​ไป​ทำ​สิ่ง​ที่​นำ​ไป​สู่​ความตาย</verse>
				<verse number="6">แต่​เดี๋ยวนี้​เรา​ตาย​แล้ว​และ​หลุดพ้น​จาก​กฎ​ที่​เคย​ขัง​เรา​ไว้ ตอนนี้​เรา​ได้​มา​รับใช้​พระเจ้า​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​เรา ด้วย​ชีวิต​ใหม่​ที่​พระวิญญาณ​นำ ไม่​ใช่​ชีวิต​เก่า​ที่​นำ​โดย​กฎ​ที่​เขียน​ขึ้น</verse>
				<verse number="7">แล้ว​จะ​ว่า​ยังไง​ดี กฎ​นั้น​บาป​หรือ ไม่​มี​ทาง อันที่​จริง​ถ้า​ไม่​มี​กฎ ผม​ก็​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​บาป​คือ​อะไร เพราะ​ถ้า​ไม่​มี​กฎ​เขียน​ไว้​ว่า “อย่า​โลภ” ผม​ไม่​มี​ทาง​รู้​ว่า​ความโลภ​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="8">แต่​บาป​ได้​ฉวย​โอกาส​เอา​กฎ​นั้น​มา​ทำให้​ผม​เกิด​ความโลภ​ทุก​ชนิด ถ้า​ไม่​มี​กฎ บาป​ก็​หมด​ฤทธิ์เดช​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ครั้งหนึ่ง​ผม​เคย​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ไม่​มี​กฎ แต่​พอ​มี​กฎ​ขึ้น​มา​บาป​ก็​ฟื้น​คืน​ชีพ</verse>
				<verse number="10">แต่​ผม​กลับ​ต้อง​ตาย ปรากฏ​ว่า​กฎ​อันนี้​เอง​ที่​เคย​มี​ไว้​เพื่อ​นำ​ชีวิต​มา​ให้ กลับ​มา​ทำ​ให้​ผม​ต้อง​ตาย</verse>
				<verse number="11">เพราะ​บาป​ได้​ฉวย​โอกาส​ใช้​กฎ​นั้น​มา​ล่อลวง​ผม​และ​ฆ่า​ผม</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​สรุป​ได้​ว่า​กฎ​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์ และ​บัญญัติ​นั้น​ก็​ศักดิ์สิทธิ์ ยุติธรรม​และ​ดี​ด้วย</verse>
				<verse number="13">เอ้า แสดง​ว่า​สิ่ง​ที่​ดีๆ​นำ​ความตาย​มา​ให้​ผม​อย่าง​นั้น​หรือ ไม่​มี​ทาง แต่​เป็น​บาป​ต่างหาก บาป​ได้​ใช้​สิ่ง​ที่​ดีๆนี้​มา​ฆ่า​ผม ผม​จะ​ได้​รู้​ธาตุ​แท้​ของ​บาป​ว่า​เป็น​อย่างไร และ​บัญญัติ​จะ​ทำ​ให้​เรา​รู้​ว่า​บาป​นั้น​มัน​ชั่วร้าย​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="14">เรา​รู้​ว่า​กฎ​นั้น​มา​จาก​พระวิญญาณ แต่​ผม​เป็น​แค่​มนุษย์​ธรรมดา​ๆที่​ถูก​ขาย​ไป​เป็น​ทาส​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​บาป</verse>
				<verse number="15">ผม​ไม่​เข้าใจ​หรอก​ว่า​ทำไม​ผม​ถึง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​ทำ เพราะ​สิ่ง​ที่​ผม​อยาก​ทำ​ผม​ก็​ไม่​ได้​ทำ แต่​ผม​กลับ​ไป​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​เกลียด</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผม​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​ไม่​อยาก​ทำ นั่น​แสดง​ว่า​ผม​เห็น​ด้วย​กับ​กฎ​และ​ยอมรับ​ว่า​กฎ​นั้น​ดี</verse>
				<verse number="17">ความจริง​แล้ว ไม่​ใช่​ตัว​ผม​หรอก​ที่​ทำ​สิ่งนี้ แต่​บาป​ที่​อยู่​ใน​ตัว​ผม​ต่างหาก​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="18">ใช่ ผม​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​ดี​นั้น​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ตัว​ผม​หรอก (คือ​ใน​สันดาน​ของ​ผม​ที่​เป็น​มนุษย์​ฝ่าย​เนื้อ​หนังนี้) ผม​อยาก​จะ​ทำ​ดี​แต่​ก็​ทำ​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="19">สิ่ง​ดีๆ​ที่​ผม​อยาก​ทำ​นั้น ผม​ไม่​ได้​ทำ แต่​กลับ​ไป​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ที่​ผม​ไม่​อยาก​ทำ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ฉะนั้น​ถ้า​ผม​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​ไม่​อยาก​ทำ ก็​แสดง​ว่า​ไม่​ใช่​ผม​ที่​เป็น​คน​ทำ แต่​เป็น​บาป​ที่​อยู่​ใน​ผม​ต่าง​หาก​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="21">ผม​เลย​ค้น​พบ​กฎ​ข้อ​หนึ่ง​ว่า เมื่อไร​ก็​ตาม​ที่​ผม​อยาก​จะ​ทำ​ดี ความชั่ว​จะ​อยู่​ที่​นั่น​กับ​ผม​เสมอ</verse>
				<verse number="22">ใน​ใจ​ผม​เห็น​ด้วย​กับ​กฎ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="23">แต่​ผม​ก็​เห็น​อีก​กฎ​หนึ่ง​ที่​ทำงาน​อยู่​ใน​ตัว​ผม มัน​ต่อสู้​กับ​กฎ​ของ​พระเจ้า​ที่​จิตใจ​ของ​ผม​ยอมรับ​อยู่ แล้ว​มัน​ก็​ทำให้​ผม​เป็น​นักโทษ​ของ​กฎ​แห่ง​บาป​ที่​ทำ​งาน​อยู่​ใน​ตัว​ผมนี้</verse>
				<verse number="24">ผม​นี่​น่า​สมเพช​จริงๆ​ใคร​จะ​ช่วย​ชีวิต​ผม​ให้​พ้น​จาก​ร่างกายนี้​ที่​นำ​ความตาย​มา​ให้​กับ​ผม​ได้​บ้าง</verse>
				<verse number="25">ขอบคุณ​พระเจ้า ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา ใจ​ของ​ผม​นั้น​เป็น​ทาส​ของ​กฎ​ของ​พระเจ้า แต่​สันดาน​ของ​ผม​นั้น​เป็น​ทาส​ของ​กฎ​แห่ง​บาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">แล้ว​เดี๋ยวนี้​คน​ทั้งหลาย​ที่​มี​ส่วน​ใน​พระเยซู​คริสต์​จะ​ไม่​ต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ใน​พระเยซู​คริสต์ กฎ​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​ที่​ให้​ชีวิต​นั้น ได้​ปลดปล่อย​ให้​คุณ ​เป็น​อิสระ​จาก​กฎ​แห่ง​บาป​ที่​นำ​ไป​สู่​ความตาย​แล้ว</verse>
				<verse number="3">สิ่ง​ที่​กฎ​ของ​โมเสส​ช่วย​ไม่​ได้ เพราะ​สันดาน​ของ​เรา​ทำ​ให้​กฎ​อ่อนแอ​ไป พระเจ้า​ก็​ได้​ทำ​แล้ว พระองค์​ได้​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​เป็น​มนุษย์​เหมือน​กับ​เรา​ที่​เป็น​คน​บาป และ​ส่ง​มา​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป พระเจ้า​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​บาป​โดย​ใช้​ร่าง​ที่​เป็น​มนุษย์​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​สิ่ง​ที่​กฎ​สั่ง​ไว้​จะ​ได้​สำเร็จ​ใน​ชีวิต​ของ​เรา​ผู้​ที่​ไม่​ได้​ใช้​ชีวิต​ตาม​สันดาน แต่​ตาม​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​คน​ที่​ใช้​ชีวิต​ตาม​สันดาน​ก็​มัว​แต่​คิด​ถึง​ความ​ต้องการ​ของ​กิเลส แต่​คน​ที่​ใช้​ชีวิต​ตาม​พระวิญญาณ​ก็​จะ​คิดถึง​แต่​เรื่อง​ที่​พระวิญญาณ​ต้องการ</verse>
				<verse number="6">จิตใจ​ที่​สันดาน​ควบคุม​อยู่​นั้น​นำ​ไป​สู่​ความตาย แต่​จิตใจ​ที่​พระวิญญาณ​ควบคุม​นำ​ไป​สู่​ชีวิต​และ​สันติสุข</verse>
				<verse number="7">จิตใจ​ที่​สันดาน​ควบคุม​นั้น​เป็น​ศัตรู​กับ​พระเจ้า เพราะ​จิตใจ​นั้น​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​พระเจ้า และ​ความจริง​แล้ว​มัน​ก็​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​ทำ​ตาม​กฎ​นั้น​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​มี​ชีวิต​ตาม​สันดาน​จึง​ไม่​สามารถ​ทำ​ให้​พระเจ้า​พอใจ​ได้</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​พวก​คุณ คุณ​ก็​ไม่​ได้​ใช้​ชีวิต​ตาม​สันดาน แต่​ใช้​ชีวิต​ตาม​พระวิญญาณ แต่​ถ้า​คน​ไหน​ไม่​มี​พระวิญญาณ​ของ​พระคริสต์ แสดง​ว่า​คน​นั้น​ไม่​ได้​เป็น​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​พระคริสต์​อยู่​ใน​ตัว​พวก​คุณ ถึง​แม้​ร่าง​ของ​คุณ​ต้อง​ตาย​ไป​เพราะ​บาป แต่​พระวิญญาณ​ก็​ยัง​จะ​นำ​ชีวิต​ใหม่​ให้​กับ​คุณ เพราะ​พระเจ้า​ยอมรับ​คุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ถ้า​คุณ​มี​พระวิญญาณ​ที่​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​อยู่​ใน​พวก​คุณ พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย ก็​จะ​ใช้​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​ที่​อยู่​ใน​พวก​คุณ​นั้น ให้​ชีวิต​กับ​ร่าง​ที่​ต้อง​ตายนี้​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​พี่น้อง​ครับ เรา​ไม่​ได้​เป็น​หนี้​อะไร​กับ​สันดาน​เลย​ถึง​จะ​ต้อง​ทำ​ตาม​ที่​มัน​สั่ง</verse>
				<verse number="13">ถ้า​คุณ​ยัง​ใช้​ชีวิต​ตาม​สันดาน​อยู่ คุณ​จะ​ต้อง​ตาย แต่​ถ้า​คุณ​ยอม​ให้​พระวิญญาณ​ฆ่า​การ​กระทำ​บาป​ของ​ร่างกาย คุณ​ก็​จะ​มี​ชีวิต</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​นำ​ใคร คน​นั้น​ก็​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระวิญญาณ​ที่​คุณ​ได้รับ​นั้น​ไม่​ได้​ทำ​ให้​คุณ​เป็น​ทาส​ที่​ต้อง​กลัว​อีก แต่​ทำ​ให้​คุณ​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า และ​พระวิญญาณนี้​ทำ​ให้​เรา​ร้อง​ดังๆ​ว่า “อับบา พ่อ”</verse>
				<verse number="16">พระวิญญาณ​นั้น​ทำ​ให้​เรา​มั่นใจ​ว่า​เรา​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เรา​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า​แล้ว เรา​ก็​เป็น​ทายาท คือ​ทายาท​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​ทายาท​ร่วม​กับ​พระคริสต์ แต่​เรา​จะ​ต้อง​ร่วม​ทุกข์​กับ​พระคริสต์​ก่อน เพื่อ​ที่​เรา​จะ​ได้รับ​ศักดิ์ศรี​ร่วม​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ผม​ถือ​ว่า​ความ​ทุกข์​ยาก​ใน​ชีวิตนี้ ไม่​หนักหนา​อะไร​เลย เมื่อ​เปรียบเทียบ​กับ​ศักดิ์ศรี​ที่​พระองค์​จะ​เปิดเผย​ให้​กับ​เรา​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา​ใน​โลกนี้ กำลัง​ตั้งตา​คอย​วัน​ที่​พระเจ้า​จะ​เปิดเผย​ให้​เห็น​ว่า​ใคร​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระองค์​บ้าง</verse>
				<verse number="20">ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา​ใน​โลกนี้ พระเจ้า​ทำ​ให้​มัน​อยู่​ใน​สภาพ​ที่​ผิดเพี้ยน​ไป ไม่​ใช่​ว่า​ตัว​มัน​เอง​อยาก​เป็น​อย่าง​นั้น แต่​พระเจ้า​เป็น​ผู้​กำหนด​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น เพราะ​มี​ความหวัง​ว่า</verse>
				<verse number="21">ทุก​สิ่ง​ที่​พระองค์​สร้าง​มานี้ จะ​ได้​หลุดพ้น​จาก​การ​เป็น​ทาส​ของ​ความ​เสื่อมโทรม แล้ว​จะ​ได้​เป็น​อิสระ​และ​มี​ศักดิ์ศรี​ร่วม​กับ​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ทุก​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​มา​ใน​โลกนี้​ยัง​ร้อง​คร่ำครวญ ด้วย​ความ​เจ็บปวด​รวดร้าว​มา​จน​ถึง​เดี๋ยวนี้ (เหมือน​กับ​ผู้หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอด​ลูก)</verse>
				<verse number="23">ไม่​ใช่​แต่​เฉพาะ​พวก​นั้น​ที่​ร้อง​คร่ำครวญ แม้แต่​เรา​เอง​ก็​ยัง​ร้อง​คร่ำครวญ​อยู่​ในใจ​ด้วย ทั้งๆ​ที่​เรา​ได้รับ​พระวิญญาณ​ซึ่ง​เป็น​พระพร​ส่วน​แรก​จาก​พระเจ้า​แล้ว เรา​ยัง​ตั้ง​ตา​รอคอย​วัน​ที่​พระองค์​จะ​ทำให้​เรา​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์​อย่าง​สมบูรณ์ เมื่อนั้น​ร่างกาย​ของ​เรา​จะ​ได้​หลุดพ้น​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​ได้​ช่วย​ชีวิต​เรา​แล้ว เรา​จึง​มี​ความ​หวังนี้​อยู่​ใน​ใจ ความหวัง​ที่​เรา​เห็น​ได้​นั้น​ไม่​เรียกว่า​ความหวัง​หรอก เพราะ​ใคร​จะ​ไป​หวัง​กับ​สิ่ง​ที่​เขา​เห็น​แล้ว</verse>
				<verse number="25">แต่​เรา​หวัง​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​ยัง​มอง​ไม่​เห็น และ​เรา​ก็​ตั้ง​ตา​รอคอย​มัน​ด้วย​ความอดทน</verse>
				<verse number="26">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน​พระวิญญาณ​ก็​มา​ช่วย​เรา​ใน​ความ​อ่อนแอ​ของ​เรา​ด้วย เรา​ไม่​รู้​ว่า​เรา​ควร​จะ​ขอ​อะไร​เวลา​ที่​เรา​อธิษฐาน แต่​พระวิญญาณ​เอง​ได้​ขอ​ต่อ​พระเจ้า​แทน​เรา​ด้วย​เสียง​ร้อง​คร่ำครวญ​ที่​ไม่​เป็น​คำ</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเจ้า​ผู้​หยั่งรู้​จิตใจ​รู้​ว่า​อะไร​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​พระวิญญาณ เพราะ​พระวิญญาณ​ได้​ร้องขอ​ให้​กับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า ตาม​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="28">เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ทำ​ให้​ทุก​อย่าง​เกิด​ผลดี​สำหรับ​คน​ที่รัก​พระองค์ พวก​เขา​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​เรียก​ตาม​แผนงาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="29">พระเจ้า​ได้​เลือก​และ​แยก​คน​พวกนี้​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว ให้​เป็น​เหมือน​กับ​พระบุตร​ของ​พระองค์ เพื่อ​ว่า​พระบุตร​นั้น​จะ​ได้​เป็น​บุตร​คน​แรก​ใน​หมู่​พี่น้อง​มากมาย</verse>
				<verse number="30">ดังนั้น​คน​พวกนี้​ที่​พระองค์​ได้​แยก​ไว้​แล้ว พระองค์​ก็​ได้​เรียก​มา และ​เมื่อ​เรียก​มา​แล้ว พระองค์​ก็​ยอมรับ​เขา และ​เมื่อ​ยอมรับ​แล้ว พระองค์​ก็​ให้​พวก​เขา​มี​ศักดิ์ศรี​ด้วย</verse>
				<verse number="31">เรา​จะ​ว่า​อย่างไร​ดี​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ ถ้า​พระเจ้า​อยู่​ฝ่าย​เรา ใคร​จะ​ต่อต้าน​เรา​ได้</verse>
				<verse number="32">พระองค์​ไม่​หวง​แม้แต่​พระบุตร​ของ​พระองค์​เอง แต่​กลับ​มอบ​พระบุตร​นั้น​ให้​มา​ตาย​เพื่อ​เรา​ทุก​คน ถ้า​อย่าง​นั้น​พระองค์​จะ​ไม่​ยิ่ง​ให้​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​กับ​เรา​พร้อม​กับ​พระบุตร​ด้วย​หรือ</verse>
				<verse number="33">ใคร​จะ​ฟ้อง​คน​พวกนี้​ที่​พระเจ้า​เลือก​มา พระเจ้า​เอง​หรือ เป็น​ไป​ไม่​ได้ เพราะ​พระองค์​เอง​เป็น​ผู้​ที่​ยอมรับ​พวกนี้</verse>
				<verse number="34">ใคร​จะ​กล่าว​โทษ​เขา พระเยซู​หรือ เป็น​ไป​ไม่​ได้ เพราะ​พระเยซู​คริสต์​เป็น​ผู้​ที่​ตาย​และ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ และ​ตอนนี้​พระองค์​ก็​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า​วิงวอน​พระเจ้า​แทน​เรา</verse>
				<verse number="35">ใคร​จะ​แยก​เรา​ออก​จาก​ความรัก​ที่​พระคริสต์​มี​ต่อ​เรา​ได้ ไม่​มี​เลย แม้แต่​ความ​ทุกข์ยาก​หรือ​ความ​ลำบาก หรือ​การ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง หรือ​ความ​อดอยาก​หิวโหย หรือ​การ​เปลือยกาย หรือ​อันตราย​ต่างๆ หรือ​แม้แต่​การ​ถูก​ฆ่า​ฟัน ก็​ไม่​มี​ทาง​แยก​เรา​ออก​จาก​ความรัก​ที่​พระคริสต์​มี​ต่อ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="36">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “เพื่อ​พระองค์ เรา​เสี่ยง​กับ​การ​ถูก​ฆ่า​วันยังค่ำ คน​ทำ​กับ​เรา​เหมือน​แกะ​ที่​จะ​เอา​ไป​ฆ่า”</verse>
				<verse number="37">แต่​ใน​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่างนี้ เรา​ก็​ได้รับ​ชัยชนะ​อัน​ยิ่งใหญ่​ผ่าน​ทาง​พระองค์​ผู้​ได้​แสดง​ความรัก​กับ​เรา</verse>
				<verse number="38">เพราะ​ผม​มั่นใจ​ว่า ไม่ว่า​จะ​เป็น​ความตาย​หรือ​ชีวิต ทูตสวรรค์​หรือ​เทพเจ้า สิ่ง​ที่​เป็น​อยู่​ใน​ปัจจุบัน​หรือ​สิ่ง​ที่​จะ​เกิด​ขึ้น​ใน​อนาคต พวก​วิญญาณ​ที่​มี​ฤทธิ์​อำนาจ</verse>
				<verse number="39">สิ่ง​ที่​อยู่​เหนือ​เรา หรือ​สิ่ง​ที่​อยู่​ต่ำ​กว่า​เรา หรือ​อะไรก็​ตาม​ที่​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา พวก​มัน​ก็​ไม่​มี​ทาง​แยก​เรา​ออก​จาก​ความรัก​ของ​พระเจ้า​ที่​เรา​เห็น​ใน​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ผม​กำลัง​พูด​ความจริง​ใน​พระคริสต์ ไม่​ได้​พูด​โกหก และ​ใจ​ของ​ผม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​นำ​อยู่​ยืนยัน​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​กำลัง​จะ​พูดนี้</verse>
				<verse number="2">ผม​เป็น​ทุกข์​มาก​และ​ปวด​ร้าว​ใจ​อยู่​ตลอด​เวลา</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มัน​จะ​ทำให้​พี่น้อง​ยิว​ที่​เป็น​เพื่อน​ร่วม​ชาติ​ของ​ผม​รอด ผม​ก็​จะ​ขอ​ให้​ตัวเอง​ถูก​สาปแช่ง​และ​ถูก​ตัดขาด​จาก​พระคริสต์</verse>
				<verse number="4">พวก​เขา​เป็น​คน​อิสราเอล ที่​ได้รับ​สิทธิ​พิเศษ​หลาย​อย่าง คือ​พระเจ้า​รับ​พวก​เขา​มา​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์ ให้​เขา​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​ทำ​ข้อตกลง​ต่างๆ​กับ​เขา ให้​กฎ​ของ​พระองค์​กับ​เขา ให้​เขา​รู้​ถึง​วิธี​นมัสการ​พระองค์​ใน​วิหาร และ​ยัง​ให้​คำ​สัญญา​ต่างๆ​อีก</verse>
				<verse number="5">รวมทั้ง​ให้​เขา​มี​บรรพบุรุษ​ที่​ยิ่งใหญ่​ด้วย และ​พระคริสต์​ตอน​ที่​มา​เกิด​เป็น​มนุษย์​ก็​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​พวก​เขา ขอ​ให้​พระเจ้า​ผู้​อยู่​เหนือ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ได้รับ​การ​สรรเสริญ​ตลอด​ไป อาเมน</verse>
				<verse number="6">คน​เรา​จะ​พูด​ว่า​พระเจ้า​ผิด​สัญญา​ไม่​ได้​หรอก เพราะ​ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อิสราเอล จะ​เป็น​ชาว​อิสราเอล​ที่​แท้จริง</verse>
				<verse number="7">และ​ไม่​ใช่​ลูก​ของ​อับราฮัม​ทุก​คน​จะ​ถูก​นับว่า​เป็น​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เขา เพราะ​พระเจ้า​บอก​กับ​อับราฮัม​ว่า “คน​ที่​จะ​นับว่า​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เจ้า​จะ​ต้อง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อิสอัค​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="8">แสดง​ว่า​ไม่​ใช่​ลูก​ทุก​คน​ของ​อับราฮัม​ที่​เกิด​ตาม​ธรรมชาติ​จะ​นับว่า​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า แต่​ต้อง​เป็น​ลูก​ที่​เกิด​จาก​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​เท่านั้น​ถึง​จะ​นับว่า​เป็น​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​จริง</verse>
				<verse number="9">คำ​สัญญา​นั้น​ว่า​ไว้​อย่างนี้​คือ “ปี​หน้า​เวลานี้ เรา​จะ​กลับ​มา และ​ซาราห์​จะ​คลอด​ลูกชาย”</verse>
				<verse number="10">หรือ​อีก​ตัวอย่าง​หนึ่ง​ที่​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​คือ​ตอน​ที่​เรเบคาห์​ตั้ง​ท้อง​ลูกชาย​ฝาแฝด​กับ​อิสอัค​บรรพบุรุษ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="11">ก่อน​ที่​เด็ก​จะ​คลอด​ออก​มา​ทำ​ดี​หรือ​ชั่ว พระเจ้า​บอก​เรเบคาห์​ว่า “คน​พี่​จะ​รับใช้​คน​น้อง” เพื่อ​ให้​เป็น​ไป​ตาม​แผน​ที่​พระองค์​เลือก ทำ​ให้​เรา​เห็น​ว่า​การ​เลือก​ของ​พระเจ้า​นั้น​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​กระทำ​ของ​คน แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​พระเจ้า​ผู้​เรียก​เอง</verse>
				<verse number="12"></verse>
				<verse number="13">ซึ่ง​เหมือน​กับ​ที่​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ว่า “เรา​รัก​ยาโคบ แต่​เรา​เกลียด​เอซาว”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ที​นี้​จะ​ว่า​ยังไง​ดี พระเจ้า​ไม่​ยุติธรรม​หรือ ไม่​มี​ทาง</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระองค์​พูด​กับ​โมเสส​ว่า “เรา​อยาก​จะ​เมตตา​ใคร เรา​ก็​จะ​เมตตา​คน​นั้น เรา​อยาก​จะ​สงสาร​ใคร เรา​ก็​จะ​สงสาร​คน​นั้น”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​สิ่งนี้​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​อยาก​ได้​หรือ​ความ​พยายาม​ของ​มนุษย์​หรอก แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​เมตตา​ของ​พระเจ้า​ต่างหาก</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ใน​พระคัมภีร์​พระเจ้า​บอก​ฟาโรห์​ว่า “ที่​เรา​ได้​ยก​เจ้า​เป็น​กษัตริย์​นั้น ก็​เพื่อ​ว่า​คน​จะ​ได้​เห็น​ฤทธิ์เดช​ของ​เรา​ใน​วิธี​ที่​เรา​ใช้​จัดการ​กับ​เจ้า และ​ชื่อเสียง​ของ​เรา​จะ​ได้​โด่ง​ดัง​ไป​ทั่ว​โลก”</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พระเจ้า​เลือก​ที่​จะ​เมตตา​คน​ไหน พระองค์​ก็​จะ​เมตตา​คน​นั้น พระเจ้า​เลือก​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​ไหน​ดื้อด้าน พระองค์​ก็​จะ​ทำ​ให้​คน​นั้น​ดื้อด้าน</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​เป็น​อย่างนี้ คุณ​คง​จะ​พูด​กับ​ผม​ว่า “ถ้า​อย่าง​นั้น พระองค์​ยัง​จะ​มา​โทษ​เรา​อีก​ทำไม เพราะ​ใคร​จะ​ไป​ขัดขืน​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์​ได้”</verse>
				<verse number="20">โธ่​มนุษย์​เอ๋ย คุณ​คิด​ว่า​คุณ​เป็น​ใคร สิ่ง​ที่​ถูก​ปั้น​จะ​ย้อน​ถาม​คน​ปั้น​ได้​หรือ​ว่า “ทำไม​ถึง​ปั้น​เรา​แบบนี้”</verse>
				<verse number="21">ช่าง​ปั้น​หม้อ​ไม่​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เอา​ดิน​เหนียว​ก้อน​เดียว​กัน​มา​ปั้น​เป็น​ภาชนะ​หรูหรา​อัน​หนึ่ง​และ​ภาชนะ​ธรรมดา​อีก​อัน​หนึ่ง​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="22">แล้ว​เรื่องนี้​จะ​ว่า​ไง พระเจ้า​ตั้งใจ​จะ​ลงโทษ​และ​แสดง​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ พระองค์​ต้อง​อดทน​อด​กลั้น​อย่าง​มาก​กับ​คน​พวก​นั้น​ที่​สมควร​ถูก​ลงโทษ​และ​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="23">ที่​พระองค์​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพื่อ​แสดง​ให้​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​มหาศาล​ต่อ​คน​พวก​นั้น​ที่​พระองค์​เมตตา​และ​ที่​พระองค์​ได้​เตรียม​ไว้​รับ​สง่าราศี</verse>
				<verse number="24">คน​พวก​นั้น​ที่​พระองค์​เรียก​มา​ก็​คือ​พวก​เรา​นี่​เอง พระองค์​ไม่​ได้​เรียก​เรา​จาก​พวก​ยิว​เท่านั้น แต่​จาก​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ได้​พูด​ถึง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิวนี้​ใน​หนังสือ​โฮเชยา​ว่า “คน​พวก​นั้น​ที่​แต่​ก่อน​ไม่​ใช่​คน​ของ​เรา เรา​ก็​จะ​เรียกว่า​เป็น​คน​ของ​เรา และ​หญิง​คน​นั้น​ที่​แต่​ก่อน​เรา​ไม่​ได้​รัก เรา​ก็​จะ​เรียก​ว่า​เป็น​ที่รัก​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="26">“ถึง​แม้ว่า​ครั้ง​หนึ่ง​พระองค์​เคย​พูด​ว่า เจ้า​ไม่​ใช่​คน​ของ​เรา แต่​เดี๋ยวนี้ เขา​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่”</verse>
				<verse number="27">แต่​อิสยาห์​ได้​ร้อง​เกี่ยว​กับ​คน​อิสราเอล​ออก​มา​ว่า “ถึง​แม้​ลูกๆ​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล จะ​มี​จำนวน​มาก​เหมือน​กับ​เม็ด​ทราย​ใน​ทะเล แต่​จะ​มี​ไม่​กี่​คน​เท่านั้น​ที่​จะ​รอด</verse>
				<verse number="28">	องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ทำ​ให้​สิ่ง​ที่​พระองค์​พูด​สำเร็จ​ครบถ้วน​อย่าง​รวดเร็ว​ใน​โลกนี้”</verse>
				<verse number="29">และ​ตาม​ที่​อิสยาห์​ได้​ทำนาย​ไว้​ว่า “ถ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​ทรง​ฤทธิ์ ไม่​เหลือ​ผู้​สืบ​เชื้อสาย​ให้​กับ​เรา เรา​ก็​คง​จะ​ถูก​ทำลาย​จน​สิ้น​ซาก​ไป​แล้ว เหมือน​กับ​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์”</verse>
				<verse number="30">ถ้า​อย่างนั้น จะ​ว่า​ยังไง​ดี คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ไม่​ได้​สนใจ​ว่า​พระองค์​จะ​ยอมรับ​เขา​หรือ​ไม่ แต่​พระเจ้า​กลับ​ยอมรับ​เขา และ​ที่​พระองค์​ยอมรับ​เขา​ก็​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="31">แต่​คน​อิสราเอล​แสวงหา​กฎ​ที่​กำหนด​ว่า​พระเจ้า​ต้องการ​อะไร​จาก​คน​ของ​พระองค์ แต่​สุดท้าย​ก็​ไม่​ได้​บรรลุ​ถึง​กฎ​นั้น</verse>
				<verse number="32">ทำไม​ถึง​เป็น​อย่างนั้น​ล่ะ เพราะ​เขา​แสวงหา​กฎ​นั้น​เหมือน​กับ​มัน​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​กระทำ แทน​ที่​จะ​พึ่ง​ความ​ไว้วางใจ เขา​ก็​เลย​สะดุด​หิน​ล้ม</verse>
				<verse number="33">เหมือน​กับ​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​ว่า “ดูสิ เรา​ได้​วาง​ก้อน​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ที่​ศิโยน​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​สะดุด เป็น​ศิลา​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​ล้ม​ลง แต่​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​หิน​ก้อน​นั้น จะ​ไม่​มี​วัน​อับอาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ สิ่ง​ที่​ผม​ต้องการ​มาก และ​สิ่ง​ที่​ผม​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​สำหรับ​คนยิว​ก็​คือ ขอ​ให้​พวก​เขา​ได้รับ​ความรอด</verse>
				<verse number="2">ผม​เป็น​พยาน​ว่า​พวก​เขา​มี​ใจ​ให้​พระเจ้า​แต่​เขา​ขาด​ความรู้</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​ไม่​รู้จัก​ความ​ซื่อสัตย์​สุจริต​ของ​พระเจ้า เขา​พยายาม​ที่​จะ​ยึด​ฐานะ​ที่​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​ไว้ เขา​จึง​ไม่​ยอมรับ​แผนงาน​อัน​ซื่อสัตย์​สุจริต​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พระคริสต์​เป็น​เป้าหมาย​ของ​กฎ เพื่อ​ที่​พระเจ้า​จะ​ได้​ยอมรับ​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="5">โมเสส​ได้​เขียน​ถึง​คน​ที่​คิด​ว่า​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​เขา​เพราะ​เขา​ทำ​ตาม​กฎ​ที่​จะ​ทำ​ให้​คน​สะดุดว่า “คน​ที่​ทำ​อย่างนี้ จะ​ต้อง​ใช้​ชีวิต​ตาม​กฎ​นั้น​ทุก​อย่าง”</verse>
				<verse number="6">ส่วน​คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​พระเจ้า โมเสส​พูด​ว่า “ไม่​ต้อง​คิด​ใน​ใจ​ว่า แล้ว​ใคร​จะ​เป็น​คน​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์” (หมายถึง​ขึ้น​ไป​เชิญ​พระคริสต์​ลง​มา​บน​โลก​เพื่อ​ช่วย​เรา)</verse>
				<verse number="7">“หรือ​ใคร​จะ​เป็น​คน​ลง​ไป​ใน​หลุม​ที่​ลึก​มาก” (หมายถึง​ลง​ไป​เชิญ​พระคริสต์​ขึ้น​มา​จาก​ความตาย)</verse>
				<verse number="8">เพราะ​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “ถ้อยคำ​นั้น​อยู่​ใกล้​กับ​คุณ​แล้ว มัน​อยู่​ใน​ปาก​และ​อยู่​ใน​ใจ​ของ​คุณ” นี่แหละ​คือ​เรื่อง​ที่​เรา​ประกาศ</verse>
				<verse number="9">ถ้า​คุณ​ยอมรับ​ด้วย​ปาก​ว่า “พระเยซู​เป็น​องค์เจ้าชีวิต” และ​เชื่อ​ใน​ใจ​ว่า​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย คุณ​ก็​จะ​รอด</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระเจ้า​ยอมรับ​คน​ที่​ไว้วางใจ และ​คน​ที่​ยอมรับ​ด้วย​ปาก​ว่า​เชื่อ​ก็​จะ​รอด</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระคัมภีร์​บอก​ว่า “ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ​พระองค์​จะ​ไม่​มี​วัน​อับอาย”</verse>
				<verse number="12">ที่​พระคัมภีร์​บอก​ว่า​ทุก​คน แสดง​ว่า​คนยิว​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ไม่​มี​อะไร​แตกต่าง​กัน​เลย เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต​องค์​เดียว​กัน​นี้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ทุกคน และ​พระองค์​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​กับ​ทุก​คน​ที่​ร้อง​เรียก​ให้​พระองค์​ช่วย</verse>
				<verse number="13">เพราะ “ทุก​คน​ที่​ร้อง​เรียก​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ช่วย ก็​จะ​รอด”</verse>
				<verse number="14">แต่​พวก​เขา​จะ​ร้อง​เรียก​ให้​พระองค์​ช่วย​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​พวก​เขา​ยัง​ไม่​ได้​ไว้วางใจ​พระองค์​เลย แล้ว​พวก​เขา​จะ​ไว้วางใจ​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​ยัง​ไม่​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พระองค์​เลย แล้ว​พวก​เขา​จะ​เคย​ได้ยิน​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​ยัง​ไม่​เคย​มี​ใคร​ไป​ประกาศ​ให้​พวก​เขา​ฟัง​เลย</verse>
				<verse number="15">แล้ว​จะ​มี​ใคร​ไป​ประกาศ​ได้​อย่างไร​ถ้า​ไม่​มี​คน​ส่ง​ไป เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “เป็น​เวลา​ที่​เหมาะ​จริงๆ​ที่​มี​คน​วิ่ง​มา​บอก​ข่าวดี​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="16">แต่​ไม่​ใช่​ทุก​คน​ที่​ทำ​ตาม​ข่าวดี​นั้น อิสยาห์​ก็​พูด​ไว้​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต มี​ใคร​บ้าง​ที่​ไว้วางใจ​ใน​ถ้อยคำ​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​ความ​ไว้วางใจ​จะ​เกิด​ขึ้น​ได้ ก็​ต่อ​เมื่อ​ได้ยิน​ข่าวดี​ก่อน และ​คน​จะ​ได้ยิน​ข่าวดี​ได้ ก็​ต่อ​เมื่อ​มี​คน​ออก​ไป​ประกาศ​เรื่อง​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="18">แต่​ผม​ขอ​ถาม​หน่อย​ว่า พวก​ยิว​ไม่​ได้ยิน​ข่าว​ดี​ที่​เรา​ไป​ประกาศ​หรือ​อย่างไร ได้ยิน​แน่ เพราะ​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “เสียง​ของ​พวก​เขา​ได้​กระจาย​ออก​ไป​ทั่ว​โลก และ​ถ้อยคำ​ของ​พวก​เขา​ได้​แพร่​ออก​ไป​จน​สุด​ขอบ​ฟ้า”</verse>
				<verse number="19">แต่​ผม​ขอ​ถาม​ว่า คน​อิสราเอล รู้​เรื่อง​หรือ​เปล่า พวก​เขา​รู้​เรื่อง​แน่ ตอน​แรก​พระเจ้า​พูด​ผ่าน​โมเสส​ว่า “เรา​จะ​ใช้​ชนชาติ​กระจอกๆ​ทำให้​พวก​เจ้า​อิจฉา เรา​จะ​ใช้​ชนชาติ​ที่​โง่ๆ​ทำให้​พวก​เจ้า​โมโห”</verse>
				<verse number="20">ต่อมา​พระเจ้า​พูด​ผ่าน​ทาง​อิสยาห์ และ​อิสยาห์​กล้า​พูด​ว่า “คน​ที่​ไม่​ได้​แสวงหา​เรา ได้​พบ​เรา เรา​ได้​ปรากฏ​ตัว​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​สนใจ​เรา”</verse>
				<verse number="21">แต่​เรื่อง​ของ​คน​อิสราเอล​นั้น พระเจ้า​พูด​ว่า “เรา​ยื่น​มือ​เรา​ออก​ไป​ทั้ง​วัน ให้​กับ​พวก​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​และ​ต่อต้าน​เรา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ผม​ขอ​ถาม​หน่อย​ว่า “พระเจ้า​ทอดทิ้ง​คน​ของ​พระองค์​แล้ว​หรือ​อย่างไร” ไม่​มี​ทาง ตัว​ผม​เอง​ก็​เป็น​คน​อิสราเอล สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อับราฮัม มา​จาก​เผ่า​เบนยามิน</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​ไม่​ได้​ทิ้ง​คน​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้​ก่อน​หน้า​นี้​แล้ว พวก​คุณ​ไม่​เคย​รู้​เรื่อง​ของ​เอลียาห์​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​เลย​หรือ ตอน​ที่​เขา​มา​ต่อว่า​คน​อิสราเอล​กับ​พระเจ้า​ว่า</verse>
				<verse number="3">“องค์​เจ้า​ชีวิต พวกนี้​ได้​ฆ่า​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระองค์ และ​ได้​รื้อ​พวก​แท่น​บูชา​ของ​พระองค์ ตอนนี้​เหลือ​แต่​ผม​คน​เดียว​เท่านั้น และ​พวก​เขา​กำลัง​ตาม​ล่า​ผม​อยู่”</verse>
				<verse number="4">แต่​พระเจ้า​ตอบ​เขา​ว่า “ยัง​มี​คน​ของ​เรา​เหลือ​อยู่​อีก​เจ็ด​พัน​คน ที่​ไม่​ได้​กราบไหว้​พระบาอัล”</verse>
				<verse number="5">เวลานี้​ก็​เหมือน​กัน ยัง​มี​คน​กลุ่ม​เล็กๆ​เหลือ​อยู่ เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​เลือก​ไว้​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">ถ้า​พระองค์​เลือก​เรา​มา​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา แสดง​ว่า​มัน​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​กระทำ ไม่​อย่าง​นั้น​แล้ว​จะ​เรียกว่า​เป็น​ความ​เมตตา​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="7">ถ้า​อย่าง​นั้น​จะ​ว่า​อย่าง​ไร​ดี คน​อิสราเอล​ไม่​ได้​เจอ​สิ่ง​ที่​เขา​หา แต่​กลุ่ม​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​กลับ​เป็น​ผู้​ที่​ได้​เจอ ส่วน​คน​อิสราเอล​ที่​เหลือ​ก็​มี​จิตใจ​ดื้อด้าน​ไป</verse>
				<verse number="8">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “พระเจ้า​ได้​มอบ​จิตใจ​ที่​เย็น​ชา​ให้​พวกนี้” “พระองค์​ทำให้​ตา​ของ​เขา​มอง​อะไร​ก็​ไม่​เห็น หู​ของ​เขา​ฟัง​อะไร​ก็​ไม่​ได้ยิน​จน​ถึง​ทุก​วันนี้”</verse>
				<verse number="9">กษัตริย์​ดาวิด​พูด​เรื่อง​เดียว​กัน​นี้​ว่า “ขอให้​งานเลี้ยง​ต่างๆ​ของ​พวก​เขา​เป็น​หลุม​พราง​และ​กับดัก ขอให้​พวก​เขา​ล้ม​ลง​และ​ได้รับ​กรรม​ที่​ทำ​ไว้</verse>
				<verse number="10">ขอให้​ตา​ของ​พวก​เขา​มืด​บอด​จน​มอง​ไม่​เห็น และ​ขอให้​พระองค์​ทำให้​หลัง​ของ​พวก​เขา​งอ​จาก​การ​แบก​ปัญหา​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="11">ผม​ขอ​ถาม​หน่อย​ว่า พวก​คนยิว​สะดุด​ล้มลง​จน​เยียวยา​ไม่​ได้​เลย​หรือ ไม่​ใช่​เลย แต่​ตรง​กันข้าม เพราะ​ความ​ผิดพลาด​ของ​คนยิว จึง​ทำให้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ได้รับ​ความรอด ที่​เป็น​อย่างนี้​เพราะ​พระเจ้า​อยาก​จะ​ทำ​ให้​คนยิว​อิจฉา</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​การ​ที่​คนยิว​ทำ​ผิดพลาด​และ​ล้มเหลว ยัง​ทำให้​โลกนี้​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ได้รับ​พระพร​มาก​มาย​ขนาดนี้ ลอง​คิด​ดูสิ​ว่า ถ้า​คนยิว​กลับ​มา​ครบ​ถ้วน โลกนี้​จะ​ได้รับ​พระพร​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="13">ผม​กำลัง​พูด​กับ​พวก​คุณ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว เพราะ​พระเจ้า​ได้​ตั้ง​ให้​ผม​เป็น​ศิษย์เอก​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว ผม​ตั้งใจ​ที่​จะ​ให้​งาน​รับใช้​ของ​ผมนี้​โด่งดัง​ไป​ทั่ว</verse>
				<verse number="14">เพื่อ​ทำให้​พี่น้อง​ยิว​ของ​ผม​อิจฉา เผื่อ​จะ​ช่วย​ให้​พวก​เขา​บางคน​รอด​ได้</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ถ้า​โลกนี้​ได้​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระเจ้า เมื่อ​พระองค์​ทอดทิ้ง​พวก​ยิว แล้ว​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​ถ้า​พระเจ้า​ยอมรับ​พวก​ยิว ก็​จะ​เกิด​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​นะ​สิ</verse>
				<verse number="16">ถ้า​แป้ง​ส่วน​ที่​แบ่ง​ออก​มา​ถวาย​เป็น​ส่วน​แรก​นั้น​เป็น​ของ​พระองค์ ส่วน​ที่​เหลือ​ทั้ง​ก้อน​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​พระองค์​ด้วย และ​ถ้า​ราก​ของ​ต้นไม้​เป็น​ของ​พระองค์ กิ่งก้าน​ของ​มัน​ก็​ต้อง​เป็น​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​กิ่ง​บาง​กิ่ง​ถูก​หัก​ทิ้ง​ไป แล้ว​เอา​คุณ​ที่​เป็น​กิ่ง​มะกอก​ป่า​มา​ต่อ​เข้า​ไป​แทน คุณ​ก็​จะ​เป็น​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ต้น​มะกอก​ต้น​นั้น และ​ได้รับ​การ​หล่อเลี้ยง​จาก​ราก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="18">คุณ​ไม่​ควร​จะ​คุย​โว​ข่ม​กิ่ง​ที่​ถูก​หัก​ทิ้ง​ไป แต่​ถ้า​คุณ​คุย​โว ก็​ให้​จำ​ไว้​ว่า คุณ​ไม่​ได้​เป็น​คน​หล่อเลี้ยง​ราก ราก​ต่างหาก​ที่​หล่อเลี้ยง​คุณ</verse>
				<verse number="19">คุณ​อาจ​จะ​พูด​ว่า “กิ่ง​พวก​นั้น​ถูก​หัก​ทิ้ง​ไป ก็​เพื่อ​จะ​ได้​เอา​ผม​ต่อ​เข้า​ไป​แทน”</verse>
				<verse number="20">ถูก​แล้ว ที่​พวก​เขา​ถูก​หัก​ทิ้ง​ไป​เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ไว้วางใจ แต่​คุณ​ยัง​อยู่​ได้​เพราะ​คุณ​ไว้วางใจ เพราะ​ฉะนั้น​อย่า​เหลิง แต่​ให้​ระวัง​ตัว​ให้​ดี</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ได้​เว้น​โทษ​กิ่ง​เดิม​ของ​ต้น พระองค์​ก็​จะ​ไม่​เว้น​โทษ​คุณ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="22">ดูสิ พระเจ้า​นั้น​ทั้ง​เมตตา​และ​เด็ดขาด พระองค์​เด็ดขาด​กับ​คน​ที่​หลง​ผิด แต่​มี​เมตตา​กับ​คุณ ถ้า​คุณ​ยัง​คง​อยู่​ใน​ความ​เมตตา​ของ​พระองค์ ไม่​อย่างนั้น คุณ​ก็​จะ​ถูก​ตัด​ทิ้ง​ไป​จาก​ต้น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="23">แต่​ถ้า​พวก​นั้น​กลับ​มา​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ใหม่ พวก​เขา​ก็​จะ​ถูก​ต่อ​เข้า​ไป​กับ​ต้น​เดิม​อีก​ครั้ง​หนึ่ง เพราะ​พระเจ้า​สามารถ​ต่อ​พวก​เขา​เข้า​ไป​ใหม่​ได้</verse>
				<verse number="24">แม้แต่​คุณ​ที่​เป็น​กิ่ง​ของ​ต้น​มะกอก​ป่า ยัง​ตัด​เอา​มา​ต่อ​เข้า​กับ​ต้น​มะกอก​บ้าน​ได้​เลย ทั้งๆที่​ขัด​กับ​ธรรมชาติ ถ้า​จะ​เอา​กิ่ง​เดิม​ของ​มะกอก​บ้าน​ที่​ถูก​ตัด​ทิ้ง​ไป​นั้น​มา​ต่อ​เข้า​กับ​ต้น​เดิม​ของ​มัน จะ​ยิ่ง​ง่าย​กว่า​นั้น​มาก​ขนาด​ไหน</verse>
				<verse number="25">พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​ให้​พวก​คุณ​เข้าใจ​เรื่อง​ลึกลับนี้ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ไม่​หลง​ตัวเอง เรื่องลับนี้​คือ​มี​ชาว​อิสราเอล​ส่วน​หนึ่ง​ที่​มี​จิตใจ​ดื้อด้าน​จะ​ยัง​คง​ดื้อด้าน​ต่อไป จน​กว่า​จำนวน​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ทั้งหมด​ได้​เข้า​มา​ใน​ครอบครัว​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="26">ทาง​นี้แหละ​เป็น​ทาง​ที่​ชาว​อิสราเอล​ทั้งหมด​จะ​ได้รับ​ความรอด เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “พระผู้ช่วย​ให้​รอด​จะ​มา​จาก​ศิโยน พระองค์​จะ​กำจัด​สิ่ง​ชั่วร้าย​ทั้งหลาย ให้​ออก​ไป​จาก​ครอบครัว​ของ​ยาโคบ</verse>
				<verse number="27">และ​เรา​ก็​จะ​ทำ​สัญญานี้​กับ​พวก​เขา เมื่อ​เรา​เอา​บาป​ของ​พวก​เขา​ทิ้ง​ไป”</verse>
				<verse number="28">พวก​ยิว​ได้​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​พระเจ้า เพราะ​ไม่​ยอมรับ​ข่าวดีนี้ มัน​จึง​กลาย​เป็น​ผล​ดี​กับ​พวก​คุณ แต่​พวก​ยิว​ก็​ยัง​เป็น​พวก​ที่​พระเจ้า​เลือก​และ​พระองค์​ก็​ยัง​รัก​พวก​ยิว เนื่อง​จาก​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ให้​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พระเจ้า​ไม่​เคย​เอา​พรสวรรค์​ที่​พระองค์​ให้​ไป​แล้ว​กลับ​คืน และ​ไม่​เคย​เรียก​ใคร แล้ว​เปลี่ยนใจ</verse>
				<verse number="30">ครั้งหนึ่ง​พวก​คุณ​เคย​ไม่​เชื่อฟัง​พระเจ้า​เหมือน​กัน แต่​เดี๋ยวนี้​พวก​คุณ​ก็​ได้รับ​ความ​เมตตา​กรุณา​จาก​พระเจ้า​แล้ว เพราะ​พวก​ยิว​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="31">เหมือน​กับ​ตอนนี้​ที่​พวก​ยิว​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง​พระเจ้า ก็​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​ความ​เมตตา​จาก​พระเจ้า​เหมือน​กับ​ที่​พวก​คุณ​ได้รับ</verse>
				<verse number="32">ที่​ผม​พูด​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พระเจ้า​ได้​ขัง​ทุก​คน​ทั้ง​คนยิว​และ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ไว้​ใน​ชีวิต​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​พระองค์ เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​แสดง​ความ​เมตตา​กับ​พวก​เขา​ทุก​คน​เหมือนกันหมด</verse>
				<verse number="33">โอ้โห ความ​มั่งคั่ง สติปัญญา และ​ความรู้​ของ​พระเจ้า​นั้น​ล้ำลึก​เหลือเกิน ใคร​เล่า​จะ​หยั่งรู้​การ​ตัดสินใจ​ของ​พระองค์​ได้ ใคร​จะ​เข้าใจ​การ​กระทำ​ของ​พระองค์​ได้</verse>
				<verse number="34">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​บอก​ไว้​ว่า “ใคร​จะ​รู้​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​คิด​อะไร​อยู่ ใคร​จะ​เป็น​ที่ปรึกษา​ของ​พระองค์​ได้”</verse>
				<verse number="35">“ใคร​เคย​ให้​ของ​กับ​พระองค์​ก่อน พระองค์​ถึง​ต้อง​ตอบแทน​เขา​กลับ”</verse>
				<verse number="36">เพราะ​ทุกๆ​อย่าง​มา​จาก​พระองค์ มา​ทาง​พระองค์ และ​อยู่​เพื่อ​พระองค์ ขอ​ให้​พระเจ้า​ได้รับ​เกียรติ​ตลอดไป อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ดังนั้น​พี่น้อง​ครับ พระเจ้า​ได้​เมตตากรุณา​ต่อ​เรา ผม​ก็​เลย​ขอ​ร้อง​ให้​คุณ​มอบ​ร่างกาย​ของ​คุณ​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​มี​ชีวิต​อยู่ เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​บริสุทธิ์ และ​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​พระเจ้า การ​ทำ​อย่างนี้​เป็น​การ​นมัสการ​ซึ่ง​สม​กับ​ที่​พระเจ้า​ได้​อวยพร​คุณ</verse>
				<verse number="2">อย่า​ทำ​ตาม​อย่าง​คน​ใน​โลกนี้ แต่​ขอ​ยอม​ให้​พระเจ้า​เปลี่ยน​แปลง​คุณ คือ​พระองค์​จะ​ให้​จิตใจ​ใหม่​กับ​คุณ​เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระเจ้า​ต้อง​การ​อะไร สิ่ง​ไหน​ดี สิ่ง​ไหน​พระองค์​ชอบใจ และ​สิ่ง​ไหน​สมบูรณ์แบบ</verse>
				<verse number="3">ตาม​พรสวรรค์​ที่​ผม​ได้รับ​มา​ให้​เป็น​ศิษย์เอก ผม​อยาก​จะ​ขอ​เตือน​พวก​คุณ​ทุก​คน​ว่า อย่า​คิด​ว่า​ตนเอง​สำคัญ​กว่า​ที่​ควร คิด​ให้​สมเหตุ​สมผล​กับ​ขนาด​ของ​พรสวรรค์​ที่​พระเจ้า​ได้​มอบ​ให้​กับ​คุณ​แต่​ละ​คน</verse>
				<verse number="4">เหมือน​กับ​ที่​เรา​มี​ร่าง​เดียว​แต่​มี​อวัยวะ​หลาย​ส่วน และ​อวัยวะ​ทั้งหลาย​ก็​ไม่​ได้​ทำ​หน้าที่​อย่าง​เดียวกัน</verse>
				<verse number="5">เช่น​เดียวกัน​พวก​เรา​ที่​เป็น​เหมือน​อวัยวะ​ต่างๆ​ประกอบ​กัน​ขึ้น​มา​เป็น​ร่าง​เดียว​กัน​ใน​พระคริสต์ และ​เรา​ก็​เป็น​อวัยวะ​ของ​กัน​และ​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​มี​เมตตากรุณา​มอบ​พรสวรรค์​ให้​กับ​เรา​แต่​ละ​คน​แตกต่าง​กัน​ไป ถ้า​คน​ไหน​มี​พรสวรรค์​ใน​เรื่อง​ที่​จะ​พูด​แทน​พระเจ้า ก็​ให้​เขา​พูด​ตาม​รูปแบบ​ความเชื่อ​ที่​เขา​ได้รับ​มา</verse>
				<verse number="7">ถ้า​คน​ไหน​มี​พรสวรรค์​ใน​การ​รับใช้ ก็​ให้​เขา​อุทิศ​ตัว​ใน​การ​รับใช้ ถ้า​คน​ไหน​มี​พรสวรรค์​ใน​การ​สั่งสอน ก็​ให้​เขา​อุทิศ​ตัว​ใน​การ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​คน​ไหน​มี​พรสวรรค์​ใน​การ​ให้​กำลังใจ ก็​ให้​เขา​อุทิศ​ตัว​ใน​การ​ให้​กำลังใจ คน​ที่​มี​พรสวรรค์​ใน​การ​ให้ ก็​ให้​เขา​ให้​อย่าง​เต็มใจ คน​ที่​มี​พรสวรรค์​ใน​เรื่อง​การ​ช่วยเหลือ ก็​ให้​ทำ​อย่าง​เอา​จริง​เอา​จัง คน​ที่​มี​พรสวรรค์​ใน​เรื่อง​การ​แสดง​ความ​เมตตา ก็​ให้​แสดง​ความ​เมตตา​ด้วย​ความ​ยินดี</verse>
				<verse number="9">ให้​รัก​คน​อื่น​ด้วย​ความ​จริงใจ เกลียด​สิ่ง​ชั่วร้าย ยึด​มั่น​สิ่ง​ที่​ดี</verse>
				<verse number="10">ให้​รัก​กัน​ฉัน​พี่น้อง ให้​เกียรติ​กับ​คน​อื่น​มาก​กว่า​ตัวเอง</verse>
				<verse number="11">ให้​มุ่งมั่น​อย่า​ขี้เกียจ เอา​จริง​เอา​จัง​กับ​พระวิญญาณ รับใช้​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">ให้​ชื่นชม​ยินดี​ใน​ความหวัง​ที่​คุณ​มี ให้​อดทน​ต่อ​ความ​ยาก​ลำบาก ให้​ขะมักเขม้น​ใน​การ​อธิษฐาน​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="13">ให้​แบ่งปัน​กับ​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​ขัดสน ให้​ต้อนรับ​แขก​แปลก​หน้า</verse>
				<verse number="14">ให้​อวยพร​กับ​คน​ที่​ข่มเหง​คุณ ให้​อวยพร​พวก​เขา​และ​อย่า​สาป​แช่ง​เขา</verse>
				<verse number="15">ให้​ยินดี​กับ​คน​ที่​มี​ความสุข ให้​โศกเศร้า​กับ​คน​ที่​กำลัง​เสียใจ</verse>
				<verse number="16">ให้​เป็น​น้ำหนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน อย่า​ได้​ถือตัว​แต่​ให้​คบค้า​กับ​คน​ที่​ต่ำต้อย และ​อย่า​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด</verse>
				<verse number="17">อย่า​ตอบแทน​ความ​ชั่ว​ด้วย​ความชั่ว ให้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​คน​อื่น​เห็น​ว่า​ดี</verse>
				<verse number="18">ใน​ส่วน​ของ​คุณ ให้​อยู่​อย่าง​สงบสุข​กับ​ทุก​คน​เท่าที่​จะ​เป็น​ไป​ได้</verse>
				<verse number="19">พี่น้อง​ครับ อย่า​แก้แค้น​เลย แต่​ปล่อย​ให้​พระเจ้า​ลงโทษ​เขา​เอง เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “เรา​จะ​เป็น​ผู้​แก้แค้น​เอง เรา​จะ​เป็น​ผู้​ตอบแทน​เอง องค์​เจ้า​ชีวิต​บอก​ไว้​อย่าง​นั้น”</verse>
				<verse number="20">แต่ “ถ้า​ศัตรู​ของ​คุณ​หิว ก็​หา​อาหาร​ให้​เขา​กิน และ​ถ้า​เขา​กระหาย ก็​หา​น้ำ​ให้​เขา​ดื่ม เพราะ​เมื่อ​คุณ​ทำ​อย่างนี้ คุณ​ก็​ได้​สุม​ถ่าน​ที่​ลุกโพลง​ไว้​บน​หัว​ของเขา”</verse>
				<verse number="21">อย่า​ให้​ความชั่ว​ชนะ​คุณ แต่​ให้​เอา​ชนะ​ความชั่ว​ด้วย​ความดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ให้​ทุก​คน​ยอม​เชื่อฟัง​ผู้​มี​อำนาจ​ของ​รัฐบาล เพราะ​อำนาจ​ทุก​อย่าง​มา​จาก​พระเจ้า และ​พระเจ้า​เอง​เป็น​ผู้​ที่​แต่งตั้ง​ผู้​มี​อำนาจ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="2">ถ้า​อย่าง​นั้น คน​ที่​ขัดขืน​ต่อ​อำนาจ​นั้น ก็​เท่ากับ​ขัดขืน​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า และ​คน​ที่​ขัดขืน​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​ทำ​ดี​ไม่​กลัว​ผู้​มี​อำนาจ​พวก​นั้น​หรอก มี​แต่​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​เท่านั้น​ที่​กลัว ถ้า​คุณ​ไม่​อยาก​กลัว​ผู้​มี​อำนาจ​พวก​นั้น​ก็​ให้​ทำ​ดี แล้ว​พวก​เขา​จะ​ได้​ชมเชย​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​พวก​เขา​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า​ที่​มา​ทำงาน​ช่วย​พวก​คุณ แต่​ถ้า​คุณ​ทำ​เรื่อง​ชั่วๆ​ก็​ให้​กลัว​ไว้ เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ถือ​ดาบ​เอา​ไว้​ขู่​เฉยๆ เขา​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า เป็น​ผู้​แก้แค้น​แทน​พระเจ้า เพื่อ​ลงโทษ​คน​ที่​ทำ​ชั่ว</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​จึง​จำเป็น​ที่​จะ​ต้อง​เชื่อฟัง​รัฐบาล ไม่​ใช่​เพราะ​กลัว​ถูก​ลงโทษ​เท่านั้น แต่​เพื่อ​ใจ​จะ​ไม่​ฟ้อง​ตัวเอง​ว่า​ผิด</verse>
				<verse number="6">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​คุณ​ต้อง​เสีย​ภาษี เพราะ​ผู้​มี​อำนาจ​พวกนี้​เป็น​คน​รับใช้​ของ​พระเจ้า ที่​ดูแล​เรื่อง​เหล่านี้​เสมอ</verse>
				<verse number="7">คุณ​เป็น​หนี้​อะไร​กับ​ใคร ก็​ให้​จ่าย​คืน​เขา​ไป เป็น​หนี้​ส่วยสาอากร ก็​ให้​จ่าย​ส่วยสาอากร เป็น​หนี้​ภาษี ก็​ให้​จ่าย​ภาษี คุณ​ต้อง​ยำเกรง​ใคร ก็​ให้​ยำเกรง​คน​นั้น คุณ​ต้อง​ให้​เกียรติ​ใคร ก็​ให้​เกียรติ​คน​นั้น</verse>
				<verse number="8">อย่า​เป็น​หนี้​อะไร​กับ​ใคร​เลย นอก​จาก​หนี้​รัก​ที่​มี​ต่อ​กัน​และ​กัน เพราะ​คน​ที่​รัก​คน​อื่น​ก็​ถือ​ว่า​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​ครบ​ถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ใน​กฎ​บัญญัติ​มี​คำ​สั่ง​มากมาย​เช่น “อย่า​เป็น​ชู้” “อย่า​ฆ่า​คน” “อย่า​ขโมย” “อย่า​โลภ” และ​ยัง​มี​คำสั่ง​อื่นๆ​อีก แต่​ทั้งหมด​นั้น​ก็​สรุป​ได้​ว่า “ให้​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตนเอง”</verse>
				<verse number="10">ความรัก​ไม่​ทำร้าย​เพื่อน​บ้าน เป็น​เหตุ​ที่​ว่า ถ้า​มี​ความรัก​ก็​ถือ​ว่า​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​ครบถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ให้​ทำ​อย่าง​ที่​บอกนี้ เพราะ​ถึง​เวลา​ตื่น​ได้​แล้ว ความรอด​ของ​เรา​นั้น​ได้​เข้า​มา​ใกล้​มาก​ยิ่งกว่า​ตอน​ที่​เรา​เพิ่ง​ไว้วางใจ​ใหม่ๆ</verse>
				<verse number="12">กลาง​คืน ใกล้​จะ​ผ่าน​ไป ตอน​เช้า ใกล้​จะ​มา​แล้ว ดังนั้น​ขอ​ให้​เรา​เลิก​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เป็น​ของ​ความมืด และ​ให้​สวม​อาวุธ​ที่​เป็น​ของ​ความ​สว่าง</verse>
				<verse number="13">ทำ​ตัว​ให้​น่า​นับถือ​เหมือน​คน​ที่​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​กลาง​วัน ไม่​เที่ยว​มั่วสุม ไม่​เสพ​สุรา​เมามาย ไม่​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ ไม่​มักมาก​ใน​กาม ไม่​ทะเลาะ​วิวาท​และ​ไม่​อิจฉา​ริษยา</verse>
				<verse number="14">แต่​ให้​สวม​ใส่​พระเยซู​คริสต์เจ้า และ​อย่า​ให้​ความ​สนใจ​กับ​กิเลสตัณหา​ที่​มา​จาก​สันดาน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ให้​ยอมรับ​คน​ที่​ยัง​มี​ความเชื่อ​อ่อนแอ​อยู่ และ​อย่า​ไป​โต้เถียง​กับ​เขา​ใน​เรื่อง​ความ​คิดเห็น​ที่​แตกต่าง​กัน</verse>
				<verse number="2">คน​หนึ่ง​เชื่อ​ว่า​เขา​กิน​ได้​ทุก​อย่าง แต่​คน​ที่​มี​ความเชื่อ​อ่อนแอ​อยู่​กิน​แต่​ผัก​เท่านั้น</verse>
				<verse number="3">คน​ที่​กิน​ได้​ทุก​อย่าง​ก็​อย่า​ไป​ดูถูก​คน​ที่​ไม่​ได้​กิน ส่วน​คน​ที่​ไม่​ได้​กิน​ก็​อย่า​ไป​กล่าว​โทษ​คน​ที่​กิน​ทุก​อย่าง เพราะ​พระเจ้า​ยอมรับ​เขา​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="4">คุณ​คิด​ว่า​คุณ​เป็น​ใคร​กัน ถึง​ได้​เที่ยว​ไป​กล่าว​โทษ​คน​ใช้​ของ​คน​อื่น เขา​จะ​ยืนหยัด​หรือ​ล้ม​ลง​ก็​ขึ้น​อยู่​กับ​เจ้านาย​ของ​เขา แต่​เขา​จะ​ยืนหยัด​ได้​แน่ เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต​สามารถ​ช่วย​ให้​เขา​ยืนหยัด​อยู่​ได้</verse>
				<verse number="5">คนหนึ่ง​คิด​ว่า​วัน​หนึ่ง​ดี​กว่า​อีก​วัน​หนึ่ง แต่​อีก​คน​หนึ่ง​คิด​ว่า​ทุกๆ​วัน​เหมือนกัน​หมด ใคร​เชื่อ​อย่างไร​ก็​ให้​มั่นใจ​อย่าง​เต็มที่​ใน​สิ่ง​ที่​เชื่อ​นั้น</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​คิด​ว่า​วัน​หนึ่ง​พิเศษ​กว่า​อีก​วัน​หนึ่ง เขา​ก็​ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​คน​ที่​กิน​ได้​ทุก​อย่าง ก็​ได้​กิน​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต เพราะ​เขา​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​อาหาร​นั้น​แล้ว และ​คน​ที่​ไม่​ได้​กิน​ทุก​อย่าง ก็​ได้​ทำ​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เหมือน​กัน เพราะ​เขา​ก็​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="7">เพราะ​ไม่​มี​ใคร​ใน​พวก​เรา​ที่​ใช้​ชีวิต​อยู่ หรือ​ตาย​ไป เพื่อ​ผล​ประโยชน์​ของ​ตน​เอง</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ถ้า​เรา​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​ก็​อยู่​เพื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ถ้า​เรา​ตาย เรา​ก็​ตาย​เพื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต ดัง​นั้น​ไม่ว่า​เรา​จะ​อยู่​หรือ​ตาย เรา​ก็​เป็น​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">รู้​ไหม​ว่า​ทำไม​พระคริสต์​ถึง​ได้​ตาย​และ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ ก็​เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ทั้ง​คน​ตาย​และ​คน​เป็น​นั่นเอง</verse>
				<verse number="10">แล้ว​คุณ​ที่​กิน​แต่​ผัก จะ​ไป​กล่าว​โทษ​พี่น้อง​ของ​คุณ​ที่​กิน​ทุก​อย่าง​ทำไม และ​คุณ​ที่​กิน​ทุก​อย่าง จะ​ไป​ดูถูก​พี่น้อง​ของ​คุณ​ที่​กิน​แต่​ผัก​ทำไม เพราะ​เรา​ทุก​คน​ต่าง​ก็​ต้อง​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​เพื่อ​ให้​พระองค์​ตัดสิน​ด้วย​กัน​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="11">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า เรา​มี​ชีวิต​อยู่​แน่​ขนาด​ไหน ก็​ให้​แน่ใจ​ขนาด​นั้น​เลย​ว่า ทุก​หัวเข่า​จะ​ต้อง​กราบลง​ต่อหน้า​เรา และ​ทุก​ลิ้น​จะ​ต้อง​สรรเสริญ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​เรา​ทุก​คน​จะ​ต้อง​รายงาน​เรื่อง​ที่​เรา​ได้​ทำ​ไป​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น​หยุด​กล่าว​โทษ​กัน​ได้​แล้ว แต่​ให้​ตั้งใจ​ว่า​จะ​ไม่​เป็น​ต้นเหตุ​ทำ​ให้​พี่น้อง​สะดุด​ล้ม​ไป​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="14">ใน​ฐานะ​คน​ของ​พระเยซู​เจ้า ผม​รู้​และ​เชื่อมั่น​ว่า อาหาร​ทุก​ชนิด​กิน​ได้​หมด แต่​ถ้า​คน​ไหน​คิด​ว่า​กิน​แล้ว​ผิด มัน​ก็​ผิด​สำหรับ​คน​นั้น</verse>
				<verse number="15">ถ้า​อาหาร​ที่​คุณ​กิน​นั้น ไป​ทำร้าย​จิตใจ​ของ​พี่น้อง​คุณ แสดง​ว่า​คุณ​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​ความรัก ดังนั้น​อย่า​ให้​การ​กิน​ของ​คุณ​ไป​ทำลาย​คน​ที่​พระคริสต์​ยอม​ตาย​ให้​เลย</verse>
				<verse number="16">ที่​คุณ​เชื่อ​ว่า​กิน​ได้​ทุก​อย่าง​นั้น​ก็ดี​แล้ว แต่​อย่า​ให้​ความเชื่อ​ของ​คุณนี้ ทำ​ให้​คน​อื่น​ดูถูก​เอา​ได้</verse>
				<verse number="17">เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า ไม่​ได้​เป็น​เรื่อง​ของ​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม แต่​เป็น​เรื่อง​ของ​การ​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า เรื่อง​สันติสุข และ​เรื่อง​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​รับใช้​พระคริสต์​อย่างนี้ พระเจ้า​ก็​ชอบใจ​และ​มนุษย์​ก็​นับถือ​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ขอให้​เรา​ตั้งใจ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ก่อ​ให้เกิด​สันติสุข​และ​สิ่ง​ที่​เสริมสร้าง​กัน</verse>
				<verse number="20">อย่า​ให้​อาหาร​ที่​คุณ​กิน​นั้น​เป็น​เหตุ​ที่​มา​ทำลาย​งาน​ของ​พระเจ้า​เลย อาหาร​ทุก​อย่าง​กิน​ได้​หมด แต่​มัน​ผิด​ถ้า​หาก​สิ่ง​ที่​คน​นั้น​กิน​เข้า​ไป เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​พี่น้อง​สะดุด​ล้ม​ไป​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="21">คุณ​ทำ​ดี​แล้ว ที่​ยอม​ไม่​กิน​เนื้อสัตว์​หรือ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น หรือ​ทำ​อะไร​ก็​แล้ว​แต่ ที่​จะ​มา​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​พี่น้อง​ของ​คุณ​สะดุด​ล้ม​ไป​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="22">คุณ​เชื่อ​อย่างไร​ใน​เรื่อง​พวกนี้ ก็​ให้​เก็บ​ไว้​ระหว่าง​คุณ​กับ​พระเจ้า คน​ที่​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​เห็น​ว่า​ดี แล้ว​ใจ​ของ​เขา​ไม่​ฟ้อง​ว่า​ผิด เป็น​คน​ที่​น่า​นับถือ​จริงๆ</verse>
				<verse number="23">แต่​คน​ที่​ยัง​กิน​ทั้งๆ​ที่​สงสัย​ว่า​ผิด พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​ว่า​เขา​ผิด เพราะ​เขา​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​ที่​เขา​เชื่อ เพราะ​ทุก​อย่าง​ที่​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​ความเชื่อ​ก็​เป็น​บาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พวก​เรา​ที่​มี​ความเชื่อ​เข้มแข็ง มี​หน้า​ที่​ที่​จะ​ต้อง​อดทน​กับ​คน​ที่​มี​ความ​เชื่อ​อ่อนแอ และ ไม่​ควร​ทำ​ตามใจ​ตนเอง</verse>
				<verse number="2">ให้​เรา​ทุก​คน​เอา​ใจ​ใส่​เพื่อน​บ้าน เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​และ​เสริมสร้าง​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="3">เพราะ​พระคริสต์​ไม่​ได้​ทำ​ตามใจ​ตัวเอง แต่​ตรง​กันข้าม อย่าง​ที่​พระคัมภีร์​ได้​เขียน​ไว้​ว่า “ข้า​แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต คำ​ดูถูก​ของ​คน​พวก​นั้น​ที่​ดูถูก​พระองค์​ได้​ตก​อยู่​กับ​เรา​แล้ว”</verse>
				<verse number="4">ทุก​อย่าง​ที่​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​ใน​สมัย​ก่อน​นั้น ก็​เขียน​ไว้​เพื่อ​สั่งสอน​เรา เพื่อ​ว่า​ใน​ขณะ​ที่​เรา​อดทน​และ​ได้รับ​กำลังใจ​จาก​พระคัมภีร์ เรา​จะ​ได้​ยึดมั่น​ใน​ความหวัง​ที่​เรา​มี</verse>
				<verse number="5">ขอให้​พระเจ้า​ผู้​เป็น​แหล่ง​ของ​ความ​อดทน​และ​กำลังใจ ช่วย​ให้​พวก​คุณ​เป็น​น้ำหนึ่งใจ​เดียว​กัน​ตาม​แบบ​อย่าง​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="6">เพื่อ​พวก​คุณ​ทั้งหมด​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระเจ้า ผู้​เป็น​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา​เป็น​เสียง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ให้​ยอมรับ​กัน​และ​กัน เหมือน​กับ​ที่​พระคริสต์​ยอมรับ​คุณ เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="8">ผม​ขอ​บอก​พวก​คุณ​ว่า พระคริสต์​ได้​มา​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​คนยิว เพื่อ​ทำให้​เห็น​ถึง​ความ​ซื่อสัตย์​สุจริต​ของ​พระเจ้า เพื่อ​ยืนยัน​คำ​สัญญา​ที่​พระองค์​ได้​ให้​ไว้​กับ​พวก​บรรพบุรุษ</verse>
				<verse number="9">และ​เพื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระเจ้า​ที่​ได้​เมตตากรุณา​กับ​พวก​เขา เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “เพราะ​เหตุนี้​ข้าพเจ้า​จะ​ให้​เกียรติ​พระองค์​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว และ​ข้าพเจ้า​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ชื่อ​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">พระคัมภีร์​พูด​ไว้​อีก​ว่า “คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ทั้งหลาย​เอ๋ย ให้​มา​ชื่นชม​ยินดี​พร้อม​กับ​คน​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="11">และ​ยัง​พูด​อีก​ว่า “คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ทั้งหลาย​เอ๋ย สรรเสริญ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เถิด และ​ขอให้​ชนชาติ​ทั้งหลาย​สรรเสริญ​พระองค์”</verse>
				<verse number="12">และ​อิสยาห์​ก็​พูด​ไว้​เหมือน​กัน​ว่า “ลูก​หลาน​คน​หนึ่ง​ของ​เจสซี จะ​มา และ​ขึ้น​ปกครอง​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว แล้ว​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​จะ​ฝาก​ความหวัง​กับ​พระองค์”</verse>
				<verse number="13">ขอ​ให้​พระเจ้า​ผู้​เป็น​แหล่ง​ของ​ความหวัง ช่วย​เติม​ให้​คุณ​เต็มเปี่ยม​บริบูรณ์​ไป​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​และ​สันติสุข ตาม​ความ​ไว้วางใจ​ที่​คุณ​มี​ใน​พระองค์ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​มี​ความหวัง​อย่าง​เหลือล้น ด้วย​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="14">พี่น้อง​ครับ ผม​มี​ความ​เชื่อมั่น​ใน​ตัว​พวก​คุณ​ว่า พวก​คุณ​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​ความดี และ​เพียบ​พร้อม​ไป​ด้วย​ความรู้​ทุก​อย่าง พวก​คุณ​สามารถ​ที่​จะ​ตักเตือน​กัน​และ​กัน​ได้</verse>
				<verse number="15">แต่​ที่​ผม​กล้า​เขียน​บาง​เรื่อง​ถึง​คุณ เพื่อ​เตือน​ความจำ​ของ​คุณ ที่​ผม​ทำ​อย่างนี้​ก็​ทำ​ตาม​พรสวรรค์​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้</verse>
				<verse number="16">คือ​ให้​ผม​เป็น​ผู้รับใช้​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​เพื่อ​พระเยซู​คริสต์เจ้า และ​ทำ​หน้าที่​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดี​ของ​พระเจ้า​เหมือน​กับ​นักบวช เพื่อ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​นั้น​จะ​ได้​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ และ​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ทำ​ให้​เป็น​ของ​พระองค์​โดย​เฉพาะ</verse>
				<verse number="17">ใน​ฐานะ​ที่​ผม​เป็น​คน​ของ​พระเยซู​คริสต์ ผม​ภูมิใจ​ใน​หน้าที่​ของ​ผม​ที่​มี​ต่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">ผม​ไม่​กล้า​พูด​ถึง​เรื่อง​อื่น​หรอก นอกจาก​เรื่อง​ที่​พระคริสต์​ได้​ทำ​ผ่าน​ผม​ใน​การ​นำ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ให้​มา​เชื่อ​ฟัง​พระเจ้า ผ่าน​ทาง​คำ​พูด​และ​การ​กระทำ​ของ​ผม</verse>
				<verse number="19">โดย​ฤทธิ์​อำนาจ​แห่ง​ปาฏิหาริย์ และ​การ​อัศจรรย์​ที่​มา​จาก​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า ดังนั้น​ผม​ได้​ประกาศ​ข่าว​ดี​ของ​พระคริสต์​จน​ทั่ว​แล้ว ตั้ง​แต่​เมือง​เยรูซาเล็ม​ไป​จน​ถึง​แคว้น​อิลลีริคุม</verse>
				<verse number="20">ผม​ตั้งเป้า​ไว้​เสมอ​ว่า จะ​ไป​ประกาศ​ข่าวดี​ใน​ที่​ที่​ยัง​ไม่​มี​ใคร​เคย​รู้จัก​พระคริสต์​มา​ก่อน ผม​จะ​ได้​ไม่​ไป​สร้าง​บน​รากฐาน​ที่​คน​อื่น​วาง​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="21">แต่​มัน​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​ไม่​เคย​มี​ใคร​ไป​บอก ก็​จะ​ได้​เห็น และ​คน​ที่​ไม่​เคย​ได้ยิน ก็​จะ​เข้าใจ”</verse>
				<verse number="22">งาน​ที่​ผม​ทำ​อยู่​ใน​แคว้น​เหล่านี้ ขัดขวาง​ผม​หลาย​ครั้ง​ไม่​ให้​มา​หา​คุณ</verse>
				<verse number="23">แต่​ตอนนี้ ไม่​เหลือ​ที่​ไหน​ใน​แคว้น​เหล่านี้​ให้​ผม​ไป​ทำงาน​อีก​แล้ว และ​ผม​ก็​ตั้งใจ​จะ​มา​หา​คุณ​ตั้ง​หลาย​ปี​แล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ผม​จึง​วางแผน​ที่​จะ​แวะ​มา​เยี่ยม​คุณ​เมื่อ​ผม​ไป​สเปน และ​อยู่​สังสรรค์​กับ​พวก​คุณ​สัก​พัก​หนึ่ง แล้ว​หวัง​ว่า​หลังจาก​นั้น คุณ​จะ​ช่วย​สนับสนุน​ให้​ผม​เดิน​ทาง​ต่อ​ไป​ที่​สเปน</verse>
				<verse number="25">แต่​ตอนนี้ ผม​กำลัง​จะ​เดินทาง​ไป​เมือง​เยรูซาเล็ม​เพื่อ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ที่​นั่น</verse>
				<verse number="26">เพราะ​บรรดา​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย และ​แคว้น​อาคายา​ได้​ตัดสินใจ​เรี่ยไร​เงิน​เพื่อ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ที่​ยากจน​ใน​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="27">ดี​แล้ว​ที่​พวก​เขา​ตัดสินใจ​ทำ​อย่าง​นั้น เพราะ​พวก​เขา​เป็น​หนี้​บุญคุณ​คน​พวก​นั้น​อยู่ เพราะ​พี่น้อง​ชาว​ยิว​ได้​แบ่ง​ปัน​พระพร​ฝ่าย​พระวิญญาณ​ของ​พวก​เขา​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว พี่น้อง​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ก็​ควร​จะ​แบ่งปัน​พระพร​ฝ่าย​วัตถุ​ให้​กับ​พี่น้อง​ชาว​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="28">ทันที​ที่​ผม​ทำงานนี้​เสร็จ โดย​มอบ​เงิน​ที่​เรี่ยไร​มานี้​ให้​กับ​พวก​เขา​ดูแล​เรียบร้อย​แล้ว ผม​ก็​จะ​ไป​สเปน​และ​แวะ​เยี่ยม​คุณ​ใน​ระหว่าง​ทาง</verse>
				<verse number="29">ผม​รู้​ว่า​เมื่อ​ผม​มา​หา​คุณ ผม​จะ​มา​แบ่งปัน​พระพร​อัน​เต็ม​เปี่ยม​ของ​พระคริสต์​กับ​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="30">พี่น้อง​ครับ เป็น​เพราะ​เห็นแก่​พระเยซู​คริสต์เจ้า และ​ความรัก​จาก​พระวิญญาณ ผม​ถึง​ขอร้อง​คุณ​ให้​มา​ร่วม​ต่อสู้​กับ​ผม คือ​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​เพื่อ​ผม</verse>
				<verse number="31">อธิษฐาน​ขอ​ให้​พระองค์​ช่วย​ผม​ให้​ปลอดภัย​จาก​พวก​ที่​ไม่​เชื่อ​ใน​แคว้น​ยูเดีย และ​อธิษฐาน​ให้​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​เต็มใจ​รับ​เงิน​เรี่ยไร​ที่​ผม​เอา​มา​ให้</verse>
				<verse number="32">เพื่อ​ว่า​ถ้า​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า ผม​จะ​ได้​แวะ​มา​หา​คุณ​ด้วย​ความ​ยินดี และ​ผม​จะ​ได้​พักผ่อน​หย่อนใจ​ร่วม​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="33">ขอให้​พระเจ้า​ผู้​เป็น​แหล่ง​ของ​สันติสุข อยู่​กับ​คุณ​ทุก​คน​เถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ผม​ขอ​แนะนำ​เฟบี​น้องสาว​ของ​เรา​ให้​กับ​คุณ เธอ​เป็น​ผู้รับใช้​พิเศษ ​ของ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​เคนเครีย</verse>
				<verse number="2">ขอ​ให้​ต้อนรับ​เธอ​ให้​สมกับ​ที่​พวกคุณ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​ด้วย และ​ขอ​ให้​ช่วยเหลือ​เธอ​ใน​สิ่ง​ที่​เธอ​ต้องการ เพราะ​เธอ​ได้​ช่วยเหลือ​ดูแล​คน​จำนวน​มาก รวมทั้ง​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​ปริศคา​และ​อาควิลลา เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​ผม​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="4">สอง​คนนี้​ได้​เสี่ยง​ชีวิต​เพื่อ​ปกป้อง​ชีวิต​ของ​ผม ไม่​ใช่​ผม​เท่านั้น​ที่​สำนึก​ใน​บุญคุณ​ของ​เขา​ทั้ง​สอง แต่​รวม​ถึง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ทุก​แห่ง​ของ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​กับ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​ประชุม​กัน​ใน​บ้าน​ของ​พวก​เขา ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​เอเปเนทัส​เพื่อน​รัก​ของ​ผม​ด้วย เขา​เป็น​คน​แรก​ใน​แคว้น​เอเชีย​ที่​ได้​มา​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​มารีย์​ผู้​ทำงาน​หนัก​เพื่อ​คุณ</verse>
				<verse number="7">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​อันโดรนิคัส​และ​ยูเนีย เพื่อน​ยิว​ที่​เคย​ติด​คุก​อยู่​กับ​ผม​และ​เป็น​ศิษย์เอก​ที่​มี​ชื่อเสียง​ดี และ​เป็น​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​ก่อน​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​อัมพลีอาทัส​เพื่อน​รัก​ของ​ผม​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​อูรบานัส​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​เรา​ใน​พระคริสต์ และ​สทาคิส​เพื่อน​รัก​ของ​ผม</verse>
				<verse number="10">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​อาเป็ลเลส ผู้​ที่​ผ่าน​การ​ทดสอบ​แล้ว​ว่า​เป็น​คน​ของ​พระคริสต์​อย่าง​แท้​จริง ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​บรรดา​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​อาริสโทบูลัส</verse>
				<verse number="11">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​เฮโรดิโอน เพื่อน​ยิว​ของ​ผม ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​พวก​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​นารซิสสัส ผู้​ที่​ไว้วางใจ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​ตรีเฟนา​และ​ตรีโฟสา ผู้​ทำ​งาน​หนัก​เพื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​เปอร์ซิส​เพื่อน​รัก​ของ​ผม ผู้​ที่​ได้​ตรากตรำ​ทำ​งาน​หนัก​เพื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="13">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​รูฟัส ผู้ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เลือก และ​ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​แม่​ของ​เขา ที่​เป็น​เหมือน​แม่​ของ​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​อาสินครีทัส ฟเลโกน เฮอร์เมส ปัทโรบัส เฮอร์มาส และ​พวก​พี่น้อง​ที่​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="15">ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​ฟีโลโลกัส ยูเลีย เนเรอัส​และ​น้องสาว​ของ​เขา แล้ว​ก็​โอลิมปัส และ​พวก​คน​ของ​พระเจ้า​ที่​อยู่​กับ​พวก​เขา</verse>
				<verse number="16">ให้​ทักทาย​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​จูบ​อัน​บริสุทธิ์ หมู่​ประชุม​ของ​พระคริสต์​ทั้งหมด​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="17">พี่น้อง​ครับ ผม​ขอ​ร้อง​ให้​คุณ​คอย​ระวัง​พวก​ที่​ชอบ​สร้าง​ความ​แตกแยก และ​ทำ​ให้​คน​สะดุด​ล้ม​ไป​ทำ​บาป พวก​เขา​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ขัดแย้ง​กับ​หลักคำ​สอน​ที่​คุณ​ได้​เรียนรู้​มา หลีก​ไป​ให้​ห่าง​จาก​คน​พวกนี้</verse>
				<verse number="18">เพราะ​คน​อย่างนี้​ไม่​ได้​รับใช้​พระคริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​หรอก แต่​ทำ​เพื่อ​ปาก​ท้อง​ของ​มัน​เอง และ​พวกนี้​ก็​พูด​คล่อง​และ​พูดจา​ประจบสอพลอ​เพื่อ​มา​ล่อลวง​จิตใจ​ของ​คน​ซื่อ</verse>
				<verse number="19">เรื่อง​ที่​พวก​คุณ​เชื่อฟัง​พระเจ้า​นั้น​ได้​เลื่องลือ​ไป​ถึง​ทุก​คน​ที่​ไว้วางใจ ผม​ถึง​ดีใจ​มาก​เพราะ​คุณ แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​เฉลียว​ฉลาด​ใน​เรื่อง​ที่​ดีๆ​และ​ไร้เดียงสา​ใน​เรื่อง​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="20">ใน​ไม่​ช้า พระเจ้า​ผู้​เป็น​แหล่ง​สันติสุข​จะ​บด​ขยี้​ซาตาน​ให้​อยู่​ใต้​เท้า​ของ​พวก​คุณ ขอ​ให้​พระเยซู​เจ้า​เมตตา​กับ​พวก​คุณ​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="21">ทิโมธี​ผู้​เป็น​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ผม รวม​ทั้ง​ลูสิอัส ยาโสน และ​โสสิปาเทอร์ เพื่อน​คนยิว​ของ​ผม ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​คุณ</verse>
				<verse number="22">ผม​เทอร์ชิอัส ผู้ที่​กำลัง​เขียน​จดหมาย​ฉบับนี้​ตาม​คำ​บอก​ของ​เปาโล ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​คุณ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​ด้วย</verse>
				<verse number="23">กายอัส​เจ้า​ของ​บ้าน​ที่​ผม​อยู่​เดี๋ยวนี้​ผู้​ที่​เปิด​บ้าน​ให้​พี่น้อง​มา​ประชุม​กัน ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​คุณ​ด้วย เอรัสทัส ผู้​ดูแล​ด้าน​การ​เงิน​ของ​เมืองนี้ และ​ควารทัส​พี่น้อง​ของ​เรา​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ด้วย</verse>
				<verse number="24"></verse>
				<verse number="25">สรรเสริญ​พระเจ้า พระองค์​สามารถ​ใช้​ข่าวดี​ที่​ผม​ประกาศ​นั้น​ทำ​ให้​พวก​คุณ​เข้มแข็ง ข่าวดีนี้​คือ​เรื่อง​ของ​พระเยซู​คริสต์ พระเจ้า​ได้​เก็บ​เรื่องนี้​ไว้​เป็น​ความลับ​ตั้งแต่​เริ่มแรก</verse>
				<verse number="26">แต่​ตอนนี้​พระองค์​ได้​เปิดเผย​เรื่องนี้​แล้ว พระเจ้า​ผู้​เป็น​อยู่​ตลอด​กาล ได้​สั่ง​พวก​ผู้พูดแทน​พระองค์​ให้​เขียน​ถึง​ข่าวดีนี้ เพื่อ​ว่า​ชน​ทุก​ชาติ​จะ​ได้​ไว้วางใจ​และ​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="27">มี​พระเจ้า​เที่ยงแท้​แต่​เพียง​ผู้เดียว สรรเสริญ​พระองค์​เถิด พระองค์​เต็ม​ไป​ด้วย​สติปัญญา ขอให้​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ​ตลอดไป​เพราะ​พระเยซู​คริสต์ อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="46">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล คน​ที่​พระเจ้า​ตัดสินใจ​เรียก​ให้​มา​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ และ​จาก โสสเธเนส พี่น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​โครินธ์ พระเจ้า​ทำ​ให้​พวกคุณ​เป็น​ของ​พระองค์​เพราะ​พวกคุณ​ได้​เข้าส่วน​ใน​พระเยซู​คริสต์ พระเจ้า​เรียก​คุณ​ให้​มา​เป็น​คน​ของ​พระองค์ เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ได้​ทำ​กับ​ทุกคน​ใน​ทุกที่ ที่​อธิษฐาน​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เขา​และ​ของ​เรา</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="4">ผม​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​ผม​เสมอ​สำหรับ​พวกคุณ เพราะ​พระเจ้า​เมตตากรุณา​พวกคุณ ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="5">ใน​พระเยซู​คริสต์​นั้น พระเจ้า​อวยพร​คุณ​อย่าง​ล้นเหลือ​ใน​ทุกๆ​ด้าน ไม่ว่า​จะ​เป็น​ด้าน​คำพูด​ทุกชนิด​หรือ​ความรู้​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="6">ที่​พวกคุณ​เป็น​อย่างนี้ ก็​แสดง​ให้​เห็น​ว่า​ทุกอย่าง​ที่​เรา​บอก​เกี่ยวกับ​พระคริสต์​นั้น​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้​คุณ​จึง​มี​พรสวรรค์​ทุกอย่าง​ที่​พระเจ้า​ให้ โดย​ไม่ขาด​อะไรเลย ใน​ขณะที่​คุณ​กำลัง​คอย​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา​กลับมา</verse>
				<verse number="8">พระองค์​จะ​ทำ​ให้​คุณ​ยืนหยัด​มั่นคง​อยู่​ได้​จน​ถึง​ที่สุด เพื่อ​คุณ​จะได้​ไม่มี​ข้อ​เสื่อม​เสีย​ใน​วันที่​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา​กลับมา</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​นั้น​ไว้ใจ​ได้​แน่นอน พระองค์​เรียก​ให้​พวกคุณ​เข้า​มา​มี​ส่วนร่วม​กับ​พระเยซู​คริสต์​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พี่น้อง​ครับ ผม​ขอร้อง​พวกคุณ​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา ขอให้​สามัคคี​กันไว้ อย่า​แบ่งพรรค​แบ่งพวก​กันเลย แต่​ขอให้​มี​แนว​ความคิด​และ​เป้าหมาย​เดียวกัน</verse>
				<verse number="11">เพราะ​มี​บางคน​ใน​พวก​ของ​นาง​คะโลเอ มา​บอก​ผม​ว่า พวกคุณ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน</verse>
				<verse number="12">ผม​หมายถึง​ว่า พวกคุณ​ต่างคน​ต่าง​ก็​พูด​กัน​ว่า “ผม​เป็น​ของ​เปาโล” หรือ “ผม​เป็น​ของ​อปอลโล” หรือ “ผม​เป็น​ของ​เปโตร” หรือ “ผม​เป็น​ของ​พระคริสต์”</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์​ถูก​แยก​ออก​เป็น​กลุ่มๆ​แล้วหรือ เปาโล​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน​เพื่อ​พวกคุณ​หรือ​อย่างไร พวกคุณ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพื่อ​จะ​เป็น​ของ​เปาโล​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="14">ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​ผม​ไม่ได้​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ​ให้​กับ​พวกคุณ​คนไหน​เลย นอกจาก​คริสปัส​กับ​กายอัส</verse>
				<verse number="15">จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​พูด​ได้​ว่า เขา​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพื่อ​เป็น​ของ​ผม</verse>
				<verse number="16">(อ๋อ​นึก​ได้แล้ว ยัง​มี​ครอบครัว​ของ​สเทฟานัส​ด้วย​ที่​ผม​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ​ให้ นอกจากนั้น ผม​ก็​จำ​ไม่ได้​แล้ว​ว่า​ทำ​ให้​กับ​ใคร​อีกบ้าง)</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระคริสต์​ไม่ได้​ส่ง​ผม​มา​ทำ​พิธี​จุ่มน้ำ แต่​ส่ง​ผม​มา​ประกาศ​ข่าวดี​และ​ไม่ใช่​ด้วย​คำพูด​ที่​แสนฉลาด เพราะ​เกรง​ว่า​กางเขน​ของ​พระคริสต์​จะ​หมด​ฤทธิ์เดช​ไป</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ​นั้น ก็​ถือว่า​เรื่อง​ของ​ไม้กางเขน​เป็น​เรื่องโง่ แต่​คน​ที่​กำลัง​ได้รับ​ความรอด​ก็​ถือว่า​เป็น​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">เหมือนกับ​ที่​มี​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “เรา​จะ​ทำลาย​สติปัญญา​ของ​คน​ฉลาด และ​เรา​จะ​ทำ​ให้​ความ​เข้าใจ​ของ​ผู้​รอบรู้ ไม่มี​ความหมาย​อะไรเลย”</verse>
				<verse number="20">ไหนล่ะ​คน​ฉลาด ไหนล่ะ​คน​สอน​กฎ​บัญญัติ ไหนล่ะ​นักปราชญ์​สมัยนี้ ไม่ใช่​พระเจ้า​หรอก​หรือ ที่​ทำ​ให้​เรา​รู้​ว่า​สติปัญญา​ของ​โลกนี้​มัน​โง่เขลา​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="21">มัน​เป็น​แผนการ​อัน​เฉลียว​ฉลาด​ของ​พระเจ้า ที่​จะ​ไม่ให้​โลก​มา​รู้จัก​กับ​พระเจ้า​ด้วย​การ​พึ่ง​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​ตัว​มันเอง พระเจ้า​จึง​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ใช้​เรื่องราว​ที่​ดู​เหมือน​โง่ๆ​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​อยู่นี้ เพื่อ​ช่วย​คน​ที่​ไว้วางใจ​ให้​รอด</verse>
				<verse number="22">คนยิว​อยาก​เห็น​ปาฏิหาริย์ ส่วน​คน​กรีก​ก็​มอง​หา​สติปัญญา</verse>
				<verse number="23">แต่​เรา​ประกาศ​เรื่อง​พระคริสต์​ที่​ถูก​ตรึง​ตาย​บน​ไม้กางเขน คนยิว​เลย​สะดุด​ยอมรับ​ไม่ได้ และ​คน​ที่​ไมใช่​ยิว​ก็​ถือว่า​เป็น​เรื่อง​โง่ๆ</verse>
				<verse number="24">แต่​สำหรับ​คน​ที่​พระเจ้า​เรียกมา ไม่ว่า​จะ​เป็น​ยิว​หรือ​กรีก​ต่าง​ก็​ถือว่า​พระคริสต์​คือ​ฤทธิ์​อำนาจ​และ​สติปัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">เพราะ​ความโง่​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​เหนือ​กว่า​ความ​ฉลาด​ของ​มนุษย์ และ​ความ​อ่อนแอ​ของ​พระเจ้า​ก็​ยัง​เหนือ​กว่า​ความ​เข้มแข็ง​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="26">พี่น้อง​ครับ คิดดู​สิ​ว่า ตอน​ที่​พระเจ้า​เรียก​คุณ​มา​นั้น คุณ​เป็น​คน​แบบ​ไหน​กัน มี​ไม่​กี่​คน​หรอก​ที่​เป็น​คน​ฉลาด​ตาม​ความคิด​ของ​มนุษย์ มี​ไม่​กี่​คน​หรอก​ที่​เป็น​ผู้​มี​อิทธิพล และ​มี​ไม่​กี่​คน​หรอก​ที่​มา​จาก​ตระกูล​สูง</verse>
				<verse number="27">แต่​พระเจ้า​เลือก​สิ่ง​ที่​โลกนี้​ถือ​ว่า​โง่​มา​ทำ​ให้​คน​ที่​ฉลาด​อับอาย และ​พระเจ้า​เลือก​สิ่ง​ที่​โลกนี้​ถือ​ว่า​อ่อนแอ มา​ทำ​ให้​ผู้​ที่​เข้มแข็ง​ต้อง​อับอาย</verse>
				<verse number="28">พระเจ้า​เลือก​สิ่ง​ที่​โลกนี้​ถือ​ว่า​ต่ำต้อย น่ารังเกียจ​และ​ไร้สาระ มา​ทำลาย​สิ่ง​ที่​โลกนี้​ถือ​ว่า​สำคัญ</verse>
				<verse number="29">จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​มา​โอ้อวด​เรื่อง​พวกนี้​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="30">พระเจ้า​เท่านั้น​ที่​ทำ​ให้​เรา​มีส่วน​ใน​พระเยซู​คริสต์​ได้ พระเจ้า​ทำ​ให้​พระคริสต์​เป็น​ความ​เฉลียว​ฉลาด​นั้น​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​เรา พระคริสต์​ทำ​ให้​เรา​เป็น​ที่​ยอมรับ​ของ​พระเจ้า และ​ทำ​ให้​เรา​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า พระองค์​เสียสละ​ตัวเอง​เพื่อ​ปลดปล่อย​เรา​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​บาป</verse>
				<verse number="31">เหมือน​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ว่า “คน​ที่​อยาก​จะ​โอ้อวด​ก็​ให้​โอ้อวด​แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เท่านั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ ตอนแรก​ที่​ผม​มา​ประกาศ​ความจริง​อัน​ลึกลับ​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​พวกคุณ​นั้น ผม​ไม่ได้​ใช้​คำพูด​ที่​สวยหรู​หรือ​เต็ม​ไปด้วย​สติปัญญา​อัน​เลอเลิศ</verse>
				<verse number="2">มี​แค่​สิ่ง​เดียว​เท่านั้น​ที่​ผม​ตัดสินใจ​แน่วแน่​ว่า​ผม​จะ​ต้อง​ทำ​ตอน​ที่​อยู่​กับ​คุณ คือ​จะ​พูด​เรื่อง​ของ​พระเยซู​คริสต์​และ​ความตาย​ของ​พระองค์​บน​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="3">ผม​มา​หา​คุณ​อย่าง​คน​อ่อนแอ​ที่​กลัว​จน​ตัวสั่น</verse>
				<verse number="4">และ​ผม​ไม่ได้​ใช้​คำพูด​อัน​เฉลียว​ฉลาด​ของ​มนุษย์​เพื่อ​โน้มน้าว​คุณ​ด้วย แต่​ผม​สำแดง​ความจริง​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​ความเชื่อ​ของ​คุณ​จะ​ได้​ไม่​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​มนุษย์ แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">จริงๆแล้ว​กับ​คน​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่ เรา​ก็​สอน​เรื่อง​ความ​เฉลียว​ฉลาด แต่​มัน​ไม่ได้​เป็น​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​โลกนี้ หรือ​ที่​มา​จาก​ผู้​ครอบ​ครอง​โลกนี้​ที่​กำลัง​จะ​หมด​อำนาจ​ไป</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​สอน​ถึง​สติปัญญา​อัน​ลึกลับ​ของ​พระเจ้า​ที่​ถูก​ปิด​ซ่อน​ไว้ และ​พระองค์​ก็​ได้​กำหนด​ไว้​ก่อน​ที่​จะ​มี​โลกนี้​เสียอีก​ว่า สติปัญญานี้​จะ​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​เรา</verse>
				<verse number="8">ไม่มี​ผู้​ครอบ​ครอง​คนไหน​ใน​ยุคนี้​รู้จัก​สติปัญญา​นั้น เพราะ​ถ้า​เขา​รู้​เขา​ก็​คง​จะ​ไม่​ตรึง​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​ยิ่งใหญ่​ไว้​บน​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="9">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ว่า “ไม่มี​ตา​ของ​ใคร​เคย​เห็น ไม่มี​หู​ของ​ใคร​เคย​ได้ยิน ไม่มี​ใจ​ของ​ใคร​เคย​คิด​ขึ้น​มา​ได้ ถึง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​เตรียม​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​รัก​พระองค์”</verse>
				<verse number="10">แต่​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​สิ่งนี้​ให้​กับ​เรา​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ เพราะ​พระวิญญาณ​รู้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​แม้แต่​ความลับ​อัน​ล้ำลึก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ไม่มี​ใคร​รู้​ความคิด​ของ​คนอื่น​ได้​นอกจาก​วิญญาณ​ที่​อยู่​ใน​ตัว​ของ​เขา​เอง เช่น​เดียว​กัน ไม่มี​ใคร​รู้​ความคิด​ของ​พระเจ้า​ได้​นอกจาก​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่ได้​รับ​วิญญาณ​ของ​โลกนี้ แต่​รับ​พระวิญญาณ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เข้าใจ​สิ่งต่างๆ​ที่​พระเจ้า​ให้​เรา และ​พระองค์​ก็​ให้​เรา​อย่าง​ใจกว้าง​จริงๆ</verse>
				<verse number="13">สิ่ง​ที่​เรา​พูด​มานี้ ไม่ได้​เป็น​สติปัญญา​ของ​มนุษย์ แต่​พระวิญญาณ​สอน​ให้​พูด ซึ่ง​เป็น​การ​อธิบาย​สิ่งต่างๆ​ของ​พระวิญญาณ​ด้วย​คำพูด​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="14">คน​ที่​ไม่มี​พระวิญญาณ​ก็​ไม่​ยอมรับ​สิ่งต่างๆ​ที่​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​เปิดเผย​ให้​รู้ เพราะ​เขา​เห็น​ว่า​เป็น​เรื่อง​โง่ และ​เขา​ก็​ไม่เข้าใจ​สิ่ง​เหล่านี้ เพราะ​สิ่ง​เหล่านี้​จะ​ต้อง​มี​พระวิญญาณ​ช่วย​ถึง​จะ​ตัดสิน​ได้​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="15">แต่​คน​ที่​มี​พระวิญญาณ​ก็​จะ​ตัดสิน​ได้​ทุกเรื่อง แต่​ไม่มี​ใคร​ตัดสิน​เขา​ได้ เพราะ​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="16">“ใคร​หรือ​ที่​จะ​หยั่งรู้​ใจ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เพื่อ​ที่​จะ​สั่งสอน​พระองค์​ได้” แต่​เรา​เข้าใจ​สิ่ง​เหล่านี้​เพราะ​เรา​มี​ใจ​ของ​พระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ ผม​ไม่​สามารถ​พูด​กับ​คุณ​เหมือนกับ​คน​ที่​มี​พระวิญญาณ​ได้ แต่​ต้อง​พูด​กับ​คุณ​เหมือน​กับ​คน​ที่​ทำ​ตาม​สันดาน​มนุษย์ พวกคุณ​เป็น​เหมือน​เด็ก​ทารก​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="2">ผม​เลย​ต้อง​ให้​น้ำนม​คุณ​ดื่ม​แทนที่​จะ​เป็น​อาหาร​แข็ง เพราะ​พวกคุณ​ยัง​กิน​อาหาร​แข็ง​ไม่ได้ ถึง​เดี๋ยวนี้​คุณ​ก็​ยัง​กิน​อาหาร​แข็ง​ไม่ได้​อยู่ดี</verse>
				<verse number="3">เพราะ​คุณ​ยัง​ทำ​ตาม​สันดาน​ของ​มนุษย์ คือ​ยัง​อิจฉา​และ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน แสดง​ว่า​คุณ​ยัง​ทำ​ตาม​สันดาน​มนุษย์​เหมือนกับ​คนอื่นๆ​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​มี​คนหนึ่ง​พูด​ว่า “ผม​เป็น​ของ​เปาโล” และ​อีก​คนหนึ่ง​พูด​ว่า “ผม​เป็น​ของ​อปอลโล” อย่างนี้​ไม่ใช่​ทำ​ตัว​เหมือนกับ​คนอื่นๆ​ใน​โลก​หรือ</verse>
				<verse number="5">อปอลโล​เป็น​ใคร และ​เปาโล​เป็น​ใคร เรา​ก็​แค่​คน​รับใช้​ที่​ช่วย​ให้​พวกคุณ​มา​เชื่อ เรา​แค่​ทำ​ตาม​หน้าที่​ของ​เรา​แต่ละ​คน​ตาม​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​มอบหมาย​ให้​เท่านั้น</verse>
				<verse number="6">ผม​เป็น​คน​ปลูก อปอลโล​เป็น​คน​รดน้ำ แต่​พระเจ้า​เป็น​ผู้​ทำ​ให้​เติบโต</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น​ทั้ง​คนปลูก และ​คน​รดน้ำ​ก็​ไม่ได้​สำคัญ​อะไรเลย แต่​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​เติบโต​ต่างหาก​ที่​สำคัญ</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​คนปลูก​และ​คน​รดน้ำ​ก็​มี​เป้าหมาย​เดียวกัน และ​แต่ละ​คน​ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล​ตาม​ผลงาน​ที่​เขา​ได้​ทำไว้</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พวกเรา​เป็น​เพื่อน​ร่วมงาน​ใน​การ​รับใช้​พระเจ้า พวกคุณ​เป็น​ไร่นา​ของ​พระเจ้า และ​ตึก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ผม​ได้​วาง​รากฐาน​เหมือน​หัวหน้า​วิศวกร​ผู้​ชำนาญ​ตาม​หน้าที่​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​กับ​ผม แล้ว​คนอื่น​ก็​มา​ก่อ​ขึ้น​บน​รากฐาน​นั้น แต่​ให้​แต่ละ​คน​ระวัง​ว่า​เขา​จะ​ก่อ​ขึ้น​มา​อย่างไร</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ไม่มี​ใคร​ที่​จะ​มา​วาง​รากฐาน​อื่น​ได้​อีก นอกจาก​รากฐาน​อัน​ที่​ได้​วาง​ไว้แล้ว คือ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ใคร​มา​ก่อสร้าง​บน​รากฐาน​นั้น ไม่ว่า​จะ​ด้วย​ทองคำ เงิน เพชร​พลอย ไม้ หญ้าแห้ง​หรือ​ฟาง</verse>
				<verse number="13">ผลงาน​ของ​แต่ละ​คน​จะ​ปรากฏ​ออกมา​ให้​เห็น​อย่าง​ชัดเจน​ว่า​เป็น​อย่างไร เพราะ​ทุกอย่าง​จะ​ถูก​เปิดเผย​ออกมา​ให้​เห็น​ใน​วันที่​พระเจ้า​มา​พิพากษา​โลก วันนั้น ​จะ​มา​พร้อม​กับ​ไฟ และ​ไฟนี้​จะ​ทดสอบ​คุณภาพ​งาน​ของ​แต่ละ​คน​ว่า​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="14">ถ้า​งาน​ของ​ใคร​ที่​ก่อสร้าง​บน​รากฐาน​นั้น​ยัง​คง​ทน​อยู่​ได้ คนๆนั้น​ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​งาน​ของ​ใคร​ถูก​ไฟ​เผาไหม้​ไป คนๆนั้น​ก็​จะ​ได้รับ​ความ​เสียหาย ตัว​เขาเอง​จะ​รอด แต่​เหมือน​คน​ที่​วิ่ง​ฝ่า​เปลวไฟ​ออก​มา</verse>
				<verse number="16">พวกคุณ​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​พวกคุณ​เป็น​วิหาร​ของ​พระเจ้า และ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​หมู่​พวกคุณ</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ใคร​มา​ทำลาย​วิหาร​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​จะ​ทำลาย​คนๆนั้น เพราะ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​นั้น​ศักดิ์สิทธิ์ และ​พวกคุณ​ก็​เป็น​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="18">อย่า​หลอก​ตัวเอง​เลย ถ้า​ใคร​ใน​พวกคุณ​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด​ตาม​ความคิด​ของ​โลกนี้ ก็​ให้​เขา​ยอม​เป็น​คนโง่​เถอะ เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เป็น​คน​ที่​ฉลาด​อย่าง​แท้จริง</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระเจ้า​เห็น​ว่า​ความ​ฉลาด​ของ​โลกนี้​มัน​โง่เขลา เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “พระเจ้า​ใช้​เล่ห์เหลี่ยม​ของ​คน​ฉลาด​เป็น​กับดัก​จับ​ตัว​พวกเขา​เอง”</verse>
				<verse number="20">แล้ว​ยัง​พูด​อีก​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​รู้​ว่า​ความคิด​ของ​คน​ฉลาด​นั้น ไม่มี​ประโยชน์​อะไรเลย”</verse>
				<verse number="21">ถ้า​อย่างนั้น เลิก​เอา​มนุษย์​มา​อวดอ้าง​กัน​ได้แล้ว เพราะ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ก็​เป็น​ของ​พวกคุณ​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="22">ไม่ว่า​จะ​เป็น​เปาโล อปอลโล หรือ​เปโตร หรือ​โลกนี้ หรือ​ชีวิต หรือ​ความตาย หรือ​ปัจจุบันนี้ หรือ​อนาคต ทั้งหมดนี้​เป็น​ของ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="23">พวกคุณ​ก็​เป็น​ของ​พระคริสต์ และ​พระคริสต์​ก็​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ดังนั้น คนอื่น​น่า​จะ​มอง​ว่า​เรา​เป็น​คน​รับใช้​ของ​พระคริสต์ และ​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​มอบหมาย​ให้​ดูแล​ความจริง​อัน​ลึกลับ​ของ​พระองค์นี้</verse>
				<verse number="2">คน​ที่​ได้รับ​หน้าที่​ดูแล​นี้​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​ไว้ใจ​ได้</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ผม ผม​ไม่สน​เลย​ว่า​พวกคุณ​หรือ​ศาล​จะ​ตัดสิน​ว่า​ผม​เป็น​คน​อย่างไร อันที่จริง​ตัว​ผม​เอง​ก็​ยัง​ไม่เคย​ตัดสิน​ตัวเอง​เสีย​ด้วย​ซ้ำ</verse>
				<verse number="4">ใจ​ของ​ผม​ไม่ได้​ฟ้อง​ว่า​ผม​ทำ​อะไร​ผิด แต่​นั่น​ก็​ไม่ได้​แสดง​ว่า​ผม​เป็น​คน​บริสุทธิ์​หรอก​นะครับ องค์​เจ้า​ชีวิต​ต่างหาก​ที่​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ผม</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​อย่าเพิ่ง​ด่วน​ตัดสิน​อะไร​ก่อน​เวลา เมื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา พระองค์​จะ​เปิดเผย​สิ่งต่างๆ​ที่​แอบซ่อน​อยู่​ใน​ความมืด และ​แรง​จูงใจ​ของ​คน​ทั้งหลาย​จะ​ถูก​เปิดโปง​ออก​มา​ให้​เห็น​ชัดเจน จากนั้น​พระเจ้า​ก็​จะ​ให้​เกียรติ​พวกคุณ​แต่ละ​คน​ตาม​ความ​เหมาะสม</verse>
				<verse number="6">พี่น้อง​ครับ ผม​ใช้​อปอลโล​และ​ตัว​ผม​เอง​เป็น​ตัวอย่าง เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เรียนรู้​จาก​ตัวอย่าง​ของ​เรา จะ​ได้​รู้​ถึง​ความหมาย​ของ​คำพูด​ที่​ว่า “อย่า​ทำ​เกินกว่า​ที่​พระคัมภีร์​ได้​เขียน​ไว้” เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ไม่​พอง​ตัว​ขึ้น โดย​การ​ยก​คนหนึ่ง​ไป​ข่ม​อีก​คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">ใคร​บอก​ว่า​คุณ​วิเศษ​ไป​กว่า​คนอื่นๆ มี​อะไร​บ้าง​ใน​บรรดา​ของ​ที่​คุณ​มี​ที่​คุณ​ไม่ได้​รับมา ถ้า​คุณ​ได้รับ​มา​ทั้งนั้น แล้ว​คุณ​จะ​โอ้อวด​ไป​ทำไม ทำ​เหมือนกับ​ว่า​คุณ​ไม่ได้​รับ​มัน​มา​อย่าง​นั้นแหละ</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​คุณ​คิด​ว่า​แม้​ไม่ต้อง​มี​พวก​เรา​แล้ว คุณ​ก็​มี​พร้อม​ทุกอย่าง​แล้ว รวย​แล้ว และ​เป็น​กษัตริย์​แล้ว ขอให้​เป็น​อย่างนั้น​จริงๆเถอะ เรา​จะ​ได้​เป็น​กษัตริย์​กับ​พวกคุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ผม​เห็น​ว่า​พระเจ้า​ได้​ตั้ง​พวกเรา​ที่​เป็น​ศิษย์เอก​ให้​เป็น​พวก​ที่​กระจอก​ที่สุด เหมือน​พวก​ที่​ถูก​ตัดสิน​ให้​ตาย​ใน​สังเวียน เพราะ​เรา​กลาย​เป็น​ตัวตลก​ใน​สายตา​ของ​คน​ทั้งโลก ต่อ​พวก​ทูตสวรรค์​และ​ต่อ​มนุษย์​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เรา​โง่​เพราะ​เห็น​กับ​พระคริสต์ แต่​พวกคุณ​ฉลาด​มาก​ใน​พระคริสต์ เรา​อ่อนแอ​แต่​พวกคุณ​แข็งแรง​มาก พวกคุณ​ได้รับ​การ​ยกย่อง แต่​เรา​ถูก​เหยียด​หยาม</verse>
				<verse number="11">จนถึง​เดี๋ยวนี้​เรา​ยัง​หิว​และ​กระหาย​น้ำ ใส่​เสื้อผ้า​เก่า​ซอมซ่อ ถูก​ชก​ต่อย ไม่มี​บ้าน​อยู่</verse>
				<verse number="12">ทำงาน​หนัก​ด้วย​มือ​ของ​เรา​เอง</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​มี​คน​ด่าว่า​เรา เรา​ก็​อวยพร​เขา เมื่อ​มี​คน​กดขี่​ข่มเหง​เรา เรา​ก็​อดทน เมื่อ​มี​คน​ใส่ร้าย​เรา เรา​ก็​พูดดีๆ​ตอบ พวกเรา​เป็น​เหมือน​เศษสวะ​ของ​โลกนี้ และ​เป็น​เหมือน​กากเดน​ของ​ทุกอย่าง​จนถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="14">ผม​ไม่ได้​เขียน​เรื่องนี้​มา​ให้​พวกคุณ​อับอาย​นะ​ครับ แต่​เพื่อ​เตือน​คุณ​เหมือนกับ​เป็น​ลูก​ที่รัก​ของ​ผมเอง</verse>
				<verse number="15">เพราะ​ถึงแม้​ว่า​คุณ​จะ​มี​พี่เลี้ยง​เป็น​หมื่น​ใน​พระคริสต์ แต่​ไม่ได้​มี​พ่อ​หลายคน และ​ผม​ได้​กลาย​เป็น​พ่อ​ของ​คุณ​ใน​พระเยซู​คริสต์ เมื่อ​คุณ​ได้​ไว้วางใจ​ใน​ข่าวดี​ที่​ผม​ประกาศ​นั้น</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ขอร้อง​ให้​ทำตาม​ผมเถอะ</verse>
				<verse number="17">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​ส่ง​ทิโมธี​ไป​หา​พวกคุณ เขา​เป็น​ลูก​ที่รัก​ของ​ผม​และ​เป็น​ลูกศิษย์​ที่​สัตย์ซื่อ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เขา​จะ​เตือน​พวกคุณ​ว่า ผม​ใช้ชีวิต​อย่างไร​ใน​พระเยซู​คริสต์ ซึ่ง​สอดคล้อง​กับ​ที่​ผม​ได้​สอน​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ทุกที่</verse>
				<verse number="18">บางคน​ก็​หยิ่ง​เสีย​เหลือเกิน ทำ​เหมือนกับ​ว่า​ผม​จะ​ไม่​มาหา​พวกคุณ​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="19">อย่างไร​ก็ตาม ถ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​เห็นดี​ด้วย ผม​จะ​มาหา​คุณ​ใน​เร็วๆนี้ แล้ว​ตอนนั้น​ผม​ก็​จะ​ได้รู้​ว่า​พวก​หยิ่ง​ผยองนี้ เก่ง​แต่​พูด​หรือ​มี​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​จริง</verse>
				<verse number="20">เพราะ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​คำพูด แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="21">คุณ​อยาก​ให้​ผม​มา​แบบ​ไหน​ละ มา​พร้อม​กับ​ไม้เรียว หรือ​มา​พร้อม​กับ​ความรัก​และ​จิตใจ​ที่​อ่อนโยน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ไม่น่าเชื่อ​เลย มี​คน​มา​บอก​ว่า​มี​ความ​ผิด​ทาง​เพศ​เกิดขึ้น​ใน​ท่ามกลาง​พวกคุณ เป็น​ประเภท​ที่​แม้แต่​คน​ที่​ไม่รู้จัก​พระเจ้า ​ยัง​ทน​ไม่ได้​เลย คือ​มี​คน​ไป​ร่วมเพศ​กับ​ภรรยา​ของ​พ่อ</verse>
				<verse number="2">แต่​พวกคุณ​กลับ​ภูมิใจ​อยู่ได้ แทนที่​จะ​เศร้า​เสียใจ พวกคุณ​น่า​จะ​ไล่​คน​ที่​ทำ​อย่างนี้​ออกไป</verse>
				<verse number="3">ถึงแม้​ผม​จะ​ไม่ได้​อยู่​ด้วย แต่​จิต​วิญญาณ​ของ​ผม​ก็​อยู่​กับ​พวกคุณ และ​ผม​ก็​ได้​ตัดสิน​คน​ที่​ทำผิด​อย่างนี้​แล้ว​เหมือนกับ​ผม​อยู่​ที่​นั่นเอง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พวกคุณ​มา​ประชุม​กัน​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​เจ้า จิต​วิญญาณ​ของ​ผม​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเยซูเจ้า​ก็​อยู่​ที่นั่น​กับ​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ให้​มอบ​คนนี้​ให้​กับ​ซาตาน เพื่อ​สันดาน​ของ​เขา​จะ​ได้​ถูก​ทำลาย​ให้​หมดไป แล้ว​จิต​วิญญาณ​ของ​เขา​จะ​ได้​รอด​ใน​วัน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="6">ที่​พวกคุณ​โอ้อวด​นั้น​ไม่ดี​เลย คุณ​ไม่รู้​หรือ​ยังไง​ว่า “เชื้อฟู ​นิดเดียว​ก็​ทำ​ให้​แป้ง​ทั้ง​ก้อน​ฟู​ขึ้นได้”</verse>
				<verse number="7">กำจัด​เชื้อฟู​เก่า​ออก​ไป​ซะ เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​แป้ง​ก้อน​ใหม่​เหมือนกับ​ที่​คุณ​เป็น​อยู่​เดี๋ยวนี้ คือ​เป็น​ขนมปัง​ที่​ไม่มี​เชื้อฟู เพราะ​พระคริสต์​ผู้​เป็น​ลูกแกะ​สำหรับ​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​ของ​เรา​ถูก​ฆ่า​บูชา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ให้​เรา​รักษา​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย​นี้ ไม่ใช่​ด้วย​ขนมปัง​ที่​ทำ​จาก​เชื้อฟู​เก่า​คือ​ความ​ชั่วร้าย​เลวทราม​นั้น แต่​ด้วย​ขนมปัง​ที่​ไม่มี​เชื้อฟู คือ​ขนมปัง​แห่ง​ความ​จริงใจ​และ​ความจริง</verse>
				<verse number="9">ที่​ผม​ได้​เขียน​บอก​คุณ​ใน​จดหมาย​ฉบับก่อน​ว่า อย่าคบ​คน​ที่​ทำบาป​ทาง​เพศ​นั้น</verse>
				<verse number="10">ผม​ไม่ได้​หมายถึง​คน​ใน​โลกนี้​ที่​ทำบาป​ทาง​เพศ หรือ​โลภ หรือ​ขี้โกง หรือ​กราบไหว้​รูปเคารพ เพราะ​ถ้า​เป็น​อย่างนั้น คุณ​ก็​ต้อง​ออก​ไป​อยู่​นอก​โลก​แล้ว</verse>
				<verse number="11">แต่​ผม​หมายถึง​คน​ที่​เรียก​ตัวเอง​ว่า​เป็น​พี่น้อง​แต่​ยัง​คง​ทำบาป​ทาง​เพศ โลภ กราบไหว้​รูปเคารพ ชอบ​ใส่ร้าย​ป้ายสี​ผู้อื่น ขี้เมา​หรือ​ขี้โกง แม้แต่​จะ​กิน​กับ​คน​อย่างนี้​ก็​อย่าเลย</verse>
				<verse number="12">ไม่ใช่​เรื่อง​ของ​ผม​ซักหน่อย​ที่​จะ​ไป​ตัดสิน​คนนอก แต่​พวกคุณ​จะ​ต้อง​ตัดสิน​คน​ใน ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​จะ​เป็น​ผู้​ตัดสิน​คนนอก​พวก​นั้น​เอง เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “เอา​คนชั่ว​นั้น​ออก​ไป​จาก​กลุ่ม​ของ​พวกคุณ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">เมื่อ​มี​ใคร​ใน​พวกคุณ​มี​เรื่อง​กัน ทำไม​เขา​ถึง​กล้า​ไป​ฟ้องร้อง​กัน​ต่อหน้า​คน​ที่​ไม่มี​ความเชื่อ แทนที่​จะ​เอา​ไปให้​พวก​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ตัดสิน</verse>
				<verse number="2">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า พวกคน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​โลกนี้ และ​ถ้า​พวกคุณ​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ตัดสิน​โลกนี้ เรื่อง​ขี้ผง​แค่นี้​ยัง​จัดการ​กันเอง​ไม่ได้​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="3">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า เรา​จะ​ตัดสิน​แม้แต่​ทูตสวรรค์ แล้ว​เรื่อง​ธรรมดาๆ​ที่​เกิดขึ้น​ใน​ชีวิต​ประจำวัน​นั้น ยิ่ง​ไม่ต้อง​พูดถึง​เลย</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​ถ้า​มี​คดี​ฟ้องร้อง​อย่างนี้​เกิดขึ้น พวกคุณ​จะ​เอา​เรื่องนี้​ไปให้​คน​ที่​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ไม่นับถือ​ตัดสิน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="5">ที่​ผม​พูด​อย่างนี้ ก็​เพื่อ​ทำ​ให้​คุณ​ละอายใจ ไม่มี​คน​ฉลาด​สักคน​ใน​หมู่​พวกคุณ​ที่​พอ​จะ​จัดการ​กับ​คดี​ฟ้องร้อง​ระหว่าง​พี่น้อง​นี้​ได้​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="6">แต่​กลับ​กลาย​เป็นว่า​พี่น้อง​ต้อง​ไป​ขึ้น​โรง​ขึ้น​ศาล และ​ยิ่งกว่า​นั้น​ยัง​ไป​อยู่​ต่อหน้า​คน​ที่​ไม่เชื่อ​อีกด้วย</verse>
				<verse number="7">ความจริง​แล้ว เมื่อ​คุณ​ฟ้องร้อง​กัน​นั้น คุณ​ก็​พ่ายแพ้​อย่าง​ราบคาบ​แล้ว ยอม​ให้​เขา​เอาเปรียบ หรือ​ยอม​ถูกโกง​ซะเอง​จะ​ไม่ดี​กว่าหรือ</verse>
				<verse number="8">แต่​คุณ​กลับ​ไป​เอาเปรียบ​และ​โกง​แม้กระทั่ง​พี่น้อง​ของ​คุณ​เอง</verse>
				<verse number="9">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า คน​ที่​ทำ​ชั่ว​จะ​ไม่ได้​รับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​มรดก อย่า​หลอก​ตัวเอง​เลย คน​ที่​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ คน​ที่​กราบไหว้​รูปเคารพ คน​ที่​เล่นชู้ ผู้ชาย​ขายตัว พวกเกย์</verse>
				<verse number="10">คน​ขี้ขโมย คน​โลภ คน​ขี้เมา คน​ชอบ​ใส่ร้าย​ป้ายสี​คนอื่น คน​ขี้โกง คน​พวกนี้​ไม่มีวัน​ได้​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​มรดก​หรอก</verse>
				<verse number="11">ใน​อดีต​พวกคุณ​บางคน​ก็​เป็น​อย่างนั้น แต่​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเยซูคริสต์ และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ได้​ชำระ​คุณ​จาก​บาป ทำ​ให้​คุณ​เป็น​ของ​พระเจ้า และ​ทำ​ให้​พระเจ้า​ยอมรับ​คุณ</verse>
				<verse number="12">มี​บางคน​พูด​ว่า “ฉัน​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ทำ​อะไร​ก็ได้” แต่​ผม​ว่า​สิ่ง​ที่​ทำ​ไป​นั้น​ไม่ได้​เป็น​ประโยชน์​ไป​เสีย​ทุกเรื่อง​หรอก​นะครับ อย่าง​ที่​บางคน​พูด​ว่า “ฉัน​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ทำ​อะไร​ก็ได้” แต่​ผม​จะ​ไม่ยอม​ให้​อะไร​มา​ครอบงำ​ผม​หรอก</verse>
				<verse number="13">บางคน​พูด​ว่า “อาหาร​มี​ไว้​สำหรับ​ท้อง และ​ท้อง​ก็​มี​ไว้​สำหรับ​อาหาร” แต่​พระเจ้า​จะ​ทำลาย​ทั้ง​ท้อง​และ​อาหาร​นั้น ร่างกาย​ไม่ได้​มี​ไว้​สำหรับ​ทำ​ความ​ผิดบาป​ทาง​เพศ แต่​มี​ไว้​สำหรับ​รับใช้​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​มี​ไว้​สำหรับ​ร่างกาย</verse>
				<verse number="14">ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ พระเจ้า​ไม่​เพียงแต่​ทำ​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​เท่านั้น แต่​ยัง​จะ​ทำ​ให้​เรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="15">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า ร่างกาย​ของ​พวกคุณ​นั้น​เป็น​ส่วน​ต่างๆ​ของ​พระคริสต์ รู้​อย่าง​นั้น​แล้ว ผม​ควร​จะ​เอา​ส่วน​ต่างๆ​ของ​พระคริสต์​ไป​เที่ยว​โสเภณี​หรือ ไม่มีทาง</verse>
				<verse number="16">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า​คน​ที่​ไป​ยุ่ง​กับ​โสเภณี​ก็​จะ​เป็น​ร่างเดียว​กับ​เธอ​เหมือน​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “เขา​ทั้ง​สอง​จะ​เป็น​ร่าง​เดียวกัน”</verse>
				<verse number="17">ส่วน​คน​ที่​เอา​ตัวเอง​ไป​รวม​เป็น​หนึ่งเดียว​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต จิต​วิญญาณ​ของ​เขา​ก็​จะ​เป็น​หนึ่งเดียว​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ให้​หลีกเลี่ยง​จาก​บาป​ทางเพศนี้ บาป​อื่นๆ​ทั้งหมด​ที่​คน​ทำ​นั้น​เป็น​บาป​ภายนอก​ร่างกาย แต่​คน​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ​ได้​ทำบาป​ต่อ​ร่าง​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="19">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า​ร่างกาย​ของ​พวกคุณ​เป็น​วิหาร​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ พระเจ้า​ให้​พระวิญญาณนี้​อยู่​ใน​ตัว​พวกคุณ พวกคุณ​ก็​เลย​ไม่ได้​เป็น​เจ้าของ​ตัวเอง​อีกต่อไป</verse>
				<verse number="20">เพราะ​พระเจ้า​ซื้อ​พวกคุณ​มา​ด้วย​ราคา​แพง ดังนั้น​ขอ​ให้​ใช้​ร่างกาย​ของ​คุณ​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">ตอนนี้​ผม​ขอ​พูด​ถึง​เรื่อง​ที่​พวกคุณ​เขียน​มาหา​ผม​ว่า “ดีแล้ว​ที่​ผู้ชาย​จะ​ไม่นอน​กับ​ภรรยา”</verse>
				<verse number="2">แต่ เพราะ​มี​ความ​ผิดบาป​ทาง​เพศ​เกิดขึ้น​มากมาย ผู้ชาย​แต่ละ​คน​จึง​ควร​จะ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ภรรยา และ​ผู้หญิง​แต่ละ​คน​ก็​ควร​จะ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​สามี</verse>
				<verse number="3">สามี​ควร​จะ​ให้​ความสุข​ทาง​เพศ​กับ​ภรรยา​ตาม​หน้าที่ ส่วน​ภรรยา​ควร​จะ​ให้​ความสุข​ทาง​เพศ​กับ​สามี​ตาม​หน้าที่​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="4">ร่างกาย​ของ​ภรรยา​ไม่​เป็น​ของ​เธอ​อีก​ต่อไป แต่​กลายเป็น​ของ​สามี ส่วน​ร่างกาย​ของ​สามี​ก็​ไม่​เป็น​ของ​เขา​อีก​ต่อไป แต่​กลายเป็น​ของ​ภรรยา</verse>
				<verse number="5">อย่า​ปฏิเสธ​การ​มี​เพศ​สัมพันธ์​กันเลย นอกจาก​ทั้ง​สองคน​จะ​ตกลง​กัน​เป็น​การ​ชั่วคราว เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ทุ่มเท​ตัวเอง​ใน​การ​อธิษฐาน หลังจากนั้น​ก็​ค่อย​กลับ​มา​อยู่​ร่วมกัน​อีก เพื่อ​ซาตาน​จะ​ได้​ไม่​มา​ล่อลวง​คุณ​ให้​ไป​มี​เพศ​สัมพันธ์​กับ​ผู้อื่น​เพราะ​ขาด​การ​บังคับ​ตน</verse>
				<verse number="6">เรื่อง​ที่​อยู่​ห่างกัน​ชั่วคราวนี้​ผม​ไม่ได้​สั่ง​ให้​ทำ​นะ​ครับ แต่​ถ้า​คุณ​อยาก​ทำ​ก็​ตามใจ</verse>
				<verse number="7">ความจริง​แล้ว​ผม​อยาก​ให้​ทุกคน​เป็น​โสด​เหมือน​ผม แต่​อย่าง​ว่า​แหละ​ครับ พระเจ้า​ก็​ให้​พรสวรรค์​แต่ละ​คน​มา​ไม่​เหมือนกัน คนนี้​ได้​อย่างนี้ คนโน้น​ก็​ได้​อีก​อย่างหนึ่ง</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​ขอ​พูด​กับ​คนโสด​และ​แม่ม่าย​ว่า ถ้า​พวกเขา​จะ​อยู่​เป็น​โสด​เหมือนกับ​ผม ก็​จะ​ดีกว่า​นะ</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​เห็น​ว่า​ควบคุม​ตัวเอง​ไม่ได้ ก็​ให้​แต่งงาน​เสียเถอะ เพราะ​ทำ​อย่างนี้ ย่อม​ดีกว่า​ถูก​เผา​จน​เร่าร้อน​ไป​ด้วย​ราคะตัณหา</verse>
				<verse number="10">ตอนนี้​ผม​ขอ​สั่ง​คน​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ว่า (ไม่ใช่​ผม​สั่ง​หรอก​แต่​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ต่างหาก) ภรรยา​ต้อง​ไม่หย่า​จาก​สามี</verse>
				<verse number="11">(แต่​ถ้า​เธอ​หย่า เธอ​ก็​ต้อง​อยู่​เป็น​โสด หรือ​ไม่​ก็​ให้​กลับ​ไป​คืนดี​กับ​สามี​ของ​เธอ) และ​สามี​ก็​จะ​ต้อง​ไม่หย่า​ภรรยา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="12">ตอนนี้​ขอ​พูด​ถึง​คน​ที่​เหลือ​ว่า (ตรงนี้​ผม​พูด​เอง​นะครับ ไม่ใช่​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด) ถ้า​พี่น้อง​คน​ไหน​มี​ภรรยา​ที่​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์ และ​เธอ​ตกลงใจ​ที่​จะ​อยู่​กับ​เขา เขา​ก็​ต้อง​ไม่หย่า​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​หญิง​คนไหน​มี​สามี​ที่​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์ และ​เขา​ตกลงใจ​ที่​จะ​อยู่​กับ​เธอ เธอ​ก็​ต้อง​ไม่หย่า​กับ​เขา</verse>
				<verse number="14">เพราะ​สามี​ที่​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​ก็​บริสุทธิ์​แล้ว เพราะ​ภรรยา​ของ​เขา​ที่​ไว้วางใจ ส่วน​ภรรยา​ที่​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​ก็​บริสุทธิ์​แล้ว เพราะ​สามี​ของ​เธอ​ที่​ไว้วางใจ ไม่​อย่างนั้น​ลูกๆ​ของ​พวกคุณ​จะ​สกปรก​ต่อหน้า​พระเจ้า แต่​ความจริง​ตอนนี้​ลูกๆ​ของ​พวกคุณ​ก็​เป็น​ของ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​คน​ที่​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​อยาก​จะ​หย่า ก็​ให้​เขา​หย่า​ไป พี่น้อง​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​คนนั้น​ก็​เป็น​อิสระ​แล้ว เพราะ​พระเจ้า​เรียก​ให้​พวกเรา​มา​อยู่​กัน​อย่าง​สงบสุข</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​เป็น​ภรรยา​ก็​ไม่ต้อง​ไป​รั้ง​เขา​ไว้​หรอก คุณ​แน่ใจ​หรือ​ว่า​คุณ​จะ​ช่วย​สามี​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​ให้​รอด​ได้ คน​ที่​เป็น​สามี​ก็​เหมือนกัน คุณ​แน่ใจ​หรือ​ว่า​คุณ​จะ​ช่วย​ภรรยา​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์​ให้​รอด​ได้</verse>
				<verse number="17">แต่​อย่างไร​ก็ตาม องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​กำหนด​ให้​คุณ​อยู่​ใน​สภาพไหน​ก็​ให้​อยู่​ใน​สภาพนั้น​ตามที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​มา นี่แหละ​เป็น​กฎ​ที่​ผม​สั่ง​ไว้​ใน​ทุกๆ​หมู่ประชุม</verse>
				<verse number="18">ตอนที่​พระเจ้า​เรียกนั้น ถ้า​มีใคร​ทำ​พิธี​ขลิบ​มาแล้ว ก็​อย่า​ไป​เปลี่ยน​สภาพ​ให้​กลับ​มา​เหมือนเดิม​เลย หรือ​ถ้า​มี​ใคร​ที่​ยัง​ไม่ได้​ทำ​พิธี​ขลิบ ก็​อย่า​ไปทำ</verse>
				<verse number="19">เพราะ​จะ​ทำ​หรือ​ไม่ทำ​พิธี​ขลิบ​ก็​ไม่ได้​สำคัญ​อะไร สิ่ง​ที่​สำคัญ​คือ​การ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ใคร​อยู่​ใน​สภาพไหน​ตอน​ที่​พระเจ้า​เรียก ก็​ให้​อยู่​ใน​สภาพนั้น</verse>
				<verse number="21">ถ้า​เป็น​ทาส​อยู่​ก็​ไม่ต้อง​กลุ้มใจ แต่​ถ้า​มี​โอกาส​เป็น​อิสระ​ก็​ให้​ฉวย​เอา​ไว้</verse>
				<verse number="22">ตอน​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เรียกนั้น คน​ที่​เป็น​ทาส​ก็​กลายเป็น​คน​อิสระ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ส่วน​คน​ที่​เป็น​อิสระ​ก็​กลาย​เป็น​ทาส​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​ซื้อ​พวกคุณ​มา​ใน​ราคา​แพง ดังนั้น​ก็​อย่า​เป็น​ทาส​ของ​มนุษย์​คนไหน​เลย</verse>
				<verse number="24">พี่น้อง​ครับ พระเจ้า​เรียก​ให้​คุณ​มา​อยู่​ใน​สภาพไหน พวกคุณ​แต่ละ​คน​ก็​ควร​จะ​อยู่​ใน​สภาพนั้น​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="25">ตอนนี้​ขอ​พูด​ถึง​คน​ที่​ยัง​ไม่​แต่งงาน ผม​ไม่ได้​รับ​คำสั่ง​อะไร​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต​ใน​เรื่องนี้ แต่​ผม​อยาก​จะ​เสนอ​ความ​คิดเห็น​ของ​ผม​ใน​ฐานะ​คน​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​จึง​ทำให้​เป็น​คน​ที่​ไว้ใจ​ได้</verse>
				<verse number="26">เนื่องจาก​ตอนนี้​เป็น​ช่วง​ที่​มี​ปัญหา​มาก ผม​เห็น​ว่า​คุณ​อยู่​เป็น​โสด​อย่าง​ที่​คุณ​เป็น​อยู่​เดี๋ยวนี้​ดีกว่า</verse>
				<verse number="27">แต่​ถ้า​คุณ​หมั้น​กันแล้ว​ก็​อย่า​คิด​ที่​จะ​ถอนหมั้น​เธอ แต่​ถ้า​คุณ​ยัง​เป็น​โสด​อยู่​ก็​อย่าคิด​ที่​จะ​หา​ภรรยา</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​คุณ​จะ​แต่งงาน​ก็​ไม่บาป​หรอก และ​ถ้า​หาก​หญิง​โสด​จะ​แต่งงาน​ก็​ไม่บาป​เหมือนกัน แต่​ขอเตือน​ว่า​คน​ที่​แต่งงาน​จะ​เจอ​กับ​ปัญหา​มากมาย​ใน​ชีวิต และ​ผม​ก็​ไม่อยาก​ให้​พวกคุณ​เจอ​กับ​ปัญหา​พวกนี้</verse>
				<verse number="29">พี่น้อง​ครับ ผม​กำลัง​พูด​ถึง​ว่า​เวลานั้น​สั้น​เหลือเกิน ต่อไปนี้​ให้​คน​ที่​มี​ภรรยา​แล้ว ทำ​เหมือนกับ​ยัง​ไม่มี</verse>
				<verse number="30">คน​ที่​โศกเศร้า​ทำ​เหมือนกับ​ไม่​โศกเศร้า คน​ที่​ร่าเริง​ทำ​เหมือนกับ​ไม่​ร่าเริง คน​ที่​ซื้อ​ของ​มา​ทำ​เหมือนกับ​ไม่​ได้​เป็น​เจ้าของ​อะไรเลย</verse>
				<verse number="31">คน​ที่​ใช้​สิ่งของ​ใน​โลกนี้​โดย​ไม่​ลุ่มหลง​โลก เพราะ​โลก​ใน​ปัจจุบันนี้​กำลัง​จะ​ผ่าน​พ้น​ไป</verse>
				<verse number="32">ผม​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​กังวล​อะไร ดูสิ ชาย​โสด​ก็​สนใจ​เรื่อง​ต่างๆ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต คือ​คิด​แต่ว่า​จะ​เอาใจ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="33">แต่​ชาย​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ก็​จะ​สนใจ​แต่​เรื่อง​ของ​โลกนี้ คือ​คิด​แต่​ว่า​จะ​เอาใจ​ภรรยา​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="34">ความ​สนใจ​ของ​เขา​จึง​ถูก​แบ่ง​ออก​สอง​ทาง หญิง​โสด​หรือ​หญิง​ที่​ยัง​ไม่เคย​แต่งงาน​ก็​จะ​สนใจ​เรื่อง​ต่างๆ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เพื่อ​นาง​จะ​ได้​บริสุทธิ์​ทั้ง​กาย​และ​ใจ ส่วน​หญิง​ที่​แต่งงาน​แล้ว​ก็​จะ​สนใจ​แต่​เรื่อง​ของ​โลกนี้ คือ​คิด​แต่​ว่า​จะ​เอาใจ​สามี​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="35">ที่​ผม​พูด​อย่างนี้​ก็​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​คุณเอง ไม่ใช่​เอา​ห่วง​มา​คล้องคอ​คุณ แต่​อยาก​จะ​ให้​คุณ​ใช้ชีวิต​ที่​ถูกต้อง คือ​มี​ใจ​จดจ่อ​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​โดย​ไม่​ถูก​แย่ง​ความ​สนใจ​ไป</verse>
				<verse number="36">ถ้า​ผู้ชาย​คนไหน​คิดว่า​เขา​ทำ​ตัว​ไม่เหมาะสม​กับ​คู่หมั้น​ของเขา เพราะ​ทน​ต่อ​กิเลส​ของ​ตัวเอง​ไม่ไหว และ​เขา​คิดว่า​ควร​แต่ง​ก็​ให้​เขา​ทำ​ตามที่​เขา​อยาก​ทำ เพราะ​มัน​ไม่ผิด​หรอก​ที่​เขา​จะ​แต่งงาน​กัน</verse>
				<verse number="37">แต่​คน​ที่​มี​จิตใจ​แน่วแน่ ไม่​อยู่​ภายใต้​ความ​กดดัน​อะไร เขา​ก็​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ตัดสิน​เรื่องนี้​เอง และ​ถ้า​เขา​ตัดสินใจ​ที่​จะ​ไม่​แต่ง​กับ​คู่หมั้น​ของ​เขา เขา​ก็​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว</verse>
				<verse number="38">ดังนั้น​คน​ที่​แต่งงาน​กับ​คู่หมั้น​ของ​เขา​ก็ดี​แล้ว แต่​คน​ที่​ไม่​แต่งงาน​กับ​คู่หมั้น​ของ​เขา​ก็​ดีกว่า</verse>
				<verse number="39">ผู้หญิง​จะ​ผูกมัด​กับ​สามี​ของ​นาง​ไป​ตลอดชีวิต​ของ​เขา เมื่อ​สามี​ตาย​นาง​ก็​เป็น​อิสระ อยาก​จะ​ไป​แต่งงาน​กับ​ใคร​ก็​แต่ง​ได้ แต่​ต้อง​เป็น​คน​ที่​มี​ความ​ไว้วางใจ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​เท่านั้น</verse>
				<verse number="40">แต่​ใน​ความคิด​ของ​ผม ถ้า​นาง​ไม่​แต่งงาน​อีก นาง​จะ​มี​เกียรติ​มากกว่า และ​ผม​คิด​ว่า​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​กับ​ผม​เมื่อ​ผม​พูด​อย่างนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ตอนนี้ ผม​ขอ​พูด​ถึง​เรื่อง​ที่​พี่น้อง​เขียน​มา เรื่อง​เนื้อสัตว์​ที่​เอา​มา​บูชา​รูปเคารพ เรา​รู้​ว่า “เรา​ต่าง​ก็​มี​ความรู้” ความรู้​นั้น​ทำ​ให้​คน​ลำพอง แต่​ความรัก​นั้น​เสริมสร้าง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ใคร​คิดว่า​ตัวเอง​เป็น​ผู้รู้ เขา​ก็​ยัง​ไม่รู้​ตาม​ที่​เขา​ควรจะ​รู้​หรอก</verse>
				<verse number="3">แต่​ถ้า​ใคร​รัก​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​จะ​รู้จัก​คนนั้น</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น พูดถึง​เนื้อสัตว์​ที่​เอา​มา​บูชา​รูปเคารพ​นั้น เรา​รู้​อยู่แล้ว​ว่า “พวก​รูปเคารพ​ใน​โลกนี้​ไร้สาระ” แล้ว​ก็ “มี​พระเจ้า​เที่ยงแท้​เพียง​องค์เดียว​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="5">ถึงแม้​จะ​มี​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​คน​เรียกกัน​ว่า​พระเจ้า ไม่ว่า​จะ​ใน​สวรรค์​หรือ​บน​โลกนี้​ก็ตาม (จริงๆแล้ว​มี​สิ่งต่างๆ​ที่​คน​เรียกว่า “พระ” ว่า “เจ้า” เต็ม​ไปหมด)</verse>
				<verse number="6">แต่​สำหรับ​เรา​แล้ว​มี​พระเจ้า​เพียง​องค์เดียว​เท่านั้น นั่น​คือ​พระบิดา​ผู้ที่​สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง และ​เรา​ก็​มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระองค์ และ​มี​องค์​เจ้า​ชีวิต​เพียง​องค์เดียว​เท่านั้น​คือ​พระเยซู​คริสต์ พระเจ้า​สร้าง​ทุกอย่าง​ผ่าน​ทาง​พระองค์ และ​พระเจ้า​ให้​ชีวิต​กับเรา​ผ่าน​ทาง​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">แต่​ไม่ใช่​ทุกคน​ที่​รู้​อย่างนี้ จนถึง​เดี๋ยวนี้​ก็​ยัง​มี​บางคน​ที่​เคย​กราบไหว้​รูปเคารพ​มาก่อน เมื่อ​เขา​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ไป​บูชา​รูปเคารพ​มา เขา​ก็​ยัง​คิด​ว่า​เป็น​เนื้อ​ที่​บูชา​รูปเคารพ​ที่​มี​ชีวิต​จริงๆ ใจ​ที่​ขาด​ความรู้​ของ​เขา​นั้น​ก็​ฟ้อง​ว่า​เขา​ทำผิด</verse>
				<verse number="8">แต่​อาหาร​ไม่​ทำ​ให้​เรา​ใกล้ชิด​พระเจ้า​หรอก การ​กิน​ก็​ไม่​ทำ​ให้​เรา​ดีขึ้น​และ​การ​ไม่กิน​ก็​ไม่​ทำ​ให้​เรา​เลว​ลง</verse>
				<verse number="9">แต่​ระวัง​ให้ดี อย่า​ใช้​สิทธิ์​ของ​คุณ​ไป​ทำ​ให้​คน​ที่​ขาด​ความรู้​สะดุด​หลง​ไป​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ถ้า​เผอิญ​คน​ที่​ขาด​ความรู้​เกิด​ไป​เห็น​คุณ​ผู้ที่​มี​ความรู้​ใน​เรื่องนี้ กำลัง​กิน​อยู่​ใน​วัด​ที่​มี​รูปเคารพ แล้ว​ไป​ทำ​ให้​เขา​เกิด​ความ​กล้า​ที่​จะ​กิน​เนื้อสัตว์​ที่​ใช้​บูชา​รูปเคารพ​มา​บ้าง ทั้งๆที่​ใจ​ของ​เขา​ฟ้อง​ว่า​ผิด</verse>
				<verse number="11">ก็​จะ​กลาย​เป็น​ว่า​ความรู้​ของ​คุณ​นั้น​ได้​ไป​ทำลาย​พี่น้อง​คนนั้น​ของ​คุณ​ที่​พระเยซู​ได้​ตาย​แทน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​ทำ​อย่างนี้ คุณ​ก็​ได้​ทำ​บาป​ต่อ​พี่น้อง​ของ​คุณ และ​ทำร้าย​ใจ​ที่​ขาด​ความรู้​ของ​เขา พวกคุณ​ก็​ได้​ทำบาป​ต่อ​พระคริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ถ้า​อาหาร​ทำ​ให้​พี่น้อง​ของ​ผม​ทำบาป ผม​ก็​จะ​ไม่มี​วัน​กินเนื้อ​อีก เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ไม่​เป็น​เหตุ​ทำ​ให้​พี่น้อง​ของ​ผม​ทำบาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ผม​เป็น​อิสระ​ไม่ใช่​หรือ ผม​เป็น​ศิษย์เอก​ไม่ใช่​หรือ ผม​เคย​เห็น​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​ไม่ใช่​หรือ พวกคุณ​เป็น​ผลงาน​ของ​ผม​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="2">ถึงแม้​คนอื่น​จะ​ไม่​ยอมรับ​ว่า​ผม​เป็น​ศิษย์เอก แต่​พวกคุณ​ต้อง​ยอมรับ​ผม​แน่ เพราะ​พวกคุณ​เป็น​ตรา​ที่​รับรอง​ว่า​ผม​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="3">นี่​คือ​คำตอบ​ที่​ผม​ให้​กับ​คน​ที่​ซักถาม​ผม</verse>
				<verse number="4">เรา​ไม่มี​สิทธิ์​ที่​จะ​รับ​อาหาร​และ​เครื่องดื่ม​จาก​พี่น้อง​หรือ</verse>
				<verse number="5">เรา​ไม่มี​สิทธิ์​ที่​จะ​พา​ภรรยา​ของ​เรา​ที่​มี​ความเชื่อ​ไปไหน​มาไหน​หรือ ศิษย์เอก​คนอื่นๆ​และ​น้องๆ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​เปโตร​ยัง​ทำ​ได้เลย</verse>
				<verse number="6">หรือ​คุณ​ว่า​มี​แต่​บารนาบัส​กับ​ผม​เท่านั้น​ที่​จะ​ต้อง​ทำงาน​เลี้ยงชีพ</verse>
				<verse number="7">มี​ทหาร​คนไหน​บ้าง​ที่​ต้อง​ออก​ค่าใช้จ่าย​เอง​เวลา​ออกรบ มี​ใคร​บ้าง​ปลูก​องุ่น​แล้ว​ไม่ได้​กิน​องุ่นนั้น หรือ​มี​ใคร​บ้าง​เลี้ยง​ฝูงแกะ​แล้ว​ไม่ได้​ดื่ม​นม​ของ​แกะ</verse>
				<verse number="8">นี่​ไม่ได้​เป็น​เพียง​แค่​ความคิด​ของ​มนุษย์​เท่านั้น แม้แต่​กฎ​บัญญัติ​ก็​ยัง​พูด​อย่างนี้​เลย</verse>
				<verse number="9">ใน​กฎ​ของ​โมเสส​พูด​ไว้​ว่า “อย่า​เอา​ตะกร้อ​สวม​ปาก​วัว​ตอน​ที่​มัน​กำลัง​นวด​ข้าว​อยู่” พระเจ้า​ห่วง​แต่​วัว​เท่านั้น​หรือ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​พูด​เรื่องนี้​เพราะ​เห็นแก่​เรา​ด้วย​แน่นอน ข้อความ​นั้น​เขียน​ขึ้น​มา​เพื่อ​พวกเรา คน​ไถนา​และ​คน​นวด​ข้าว​ทำ​ไป​ก็​หวัง​ที่​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​กัน​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="11">ถ้า​เรา​ได้​หว่าน​สิ่ง​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​ลง​ใน​พวกคุณ หาก​เรา​จะ​เก็บเกี่ยว​ฝ่าย​วัตถุ​จาก​พวกคุณ​บ้าง มัน​จะ​มาก​เกินไป​หรือ</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คนอื่น​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ทำ​อย่างนี้​กับ​พวกคุณ เรา​ก็​ยิ่ง​มี​สิทธิ์​มาก​กว่า​นั้น​อีก แต่​เรา​ไม่ได้​ใช้​สิทธิ์​นี้เลย เรา​ยอม​ทน​ทุกอย่าง​เสีย​เอง เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​เป็น​อุปสรรค​ขัดขวาง​ข่าวดี​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="13">คุณ​ไม่รู้​หรือ​ว่า คน​ที่​ทำงาน​ใน​วิหาร​ก็​ได้รับ​อาหาร​จาก​วิหาร​นั้น และ​คน​ที่​รับใช้​เป็น​ประจำ​ที่​แท่นบูชา​ก็​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​จาก​เครื่อง​บูชา​บน​แท่นนั้น</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​สั่ง​ไว้​ว่า​คน​ที่​ประกาศ​ข่าวดี ก็​ควร​ได้รับ​การ​เลี้ยงดู​จาก​ข่าวดี​นั้น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="15">แต่​ผม​ไม่ได้​ใช้​สิทธิ์​พวกนี้​เลย และ​ที่​เขียน​เรื่องนี้​ก็​ไม่ใช่​อยาก​จะ​ให้​พวกคุณ​สนับสนุน​ผม​ด้วย ผม​ขอตาย​เสีย​ดีกว่า​ที่​จะ​ให้​ใคร​เอา​ความ​ภาคภูมิใจ​นี้​ไป​จาก​ผม</verse>
				<verse number="16">แต่​เมื่อ​ผม​ประกาศ​ข่าวดี ผม​ก็​ไม่ได้​โอ้อวด​หรอก เพราะ​เป็น​หน้าที่​ที่​ผม​ต้อง​ทำ​อยู่แล้ว ถ้า​ผม​ไม่ทำ​มัน​จะ​เป็น​เรื่อง​น่าอาย</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ผม​เอง​เลือก​ที่​จะ​ประกาศ​ข่าวดี ผม​ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล​ตอบแทน แต่​ถ้า​ผม​ไม่ได้​สมัครใจ ผม​ก็​แค่​ทำ​ตาม​หน้าที่​ที่​ได้รับ​มอบหมาย​มา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ผม​ได้รับ​รางวัล​อะไร​หรือ รางวัล​ของ​ผม​ก็​คือ​ความ​ภาคภูมิใจ​ที่​ผม​ได้รับ เนื่องจาก​ผม​ประกาศ​ข่าวดี​ให้​เปล่าๆ​โดย​ไม่​คิด​ค่า​ตอบแทน และ​ไม่ได้​ใช้​สิทธิ์​ที่​จะ​ได้รับ​การ​สนับสนุน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ถึงแม้​ผม​จะ​เป็น​อิสระ​ไม่ได้​เป็น​ทาส​ใครเลย แต่​ผม​ก็​ยอม​ทำตัว​เป็น​ทาส​ของ​ทุกคน เพื่อ​จะ​ได้​ชนะใจ​คน​ให้​มาก​ที่สุด​เท่าที่​จะ​ทำได้</verse>
				<verse number="20">เวลา​อยู่​กับ​คนยิว ผม​ก็​ทำตัว​เหมือน​คนยิว​เพื่อ​จะ​ชนะใจ​คนยิว เวลา​อยู่​กับ​คน​ที่​อยู่​ภายใต้​กฎ​ปฏิบัติ ผม​ก็​ยอม​ทำตัว​เหมือน​คน​ที่​อยู่​ใต้​กฎปฏิบัติ​นั้น​เพื่อ​จะ​ชนะใจ​คน​ที่​อยู่​ใต้​กฎ​ปฏิบัติ​นั้น (ถึงแม้​ตัว​ผม​เอง​ไม่ได้​อยู่​ภายใต้​กฎ​ปฏิบัติ​ก็ตาม)</verse>
				<verse number="21">เวลา​อยู่​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​ที่​ไม่มี​กฎ​ปฏิบัติ ผม​ก็​ทำตัว​เหมือน​คน​ที่​ไม่มี​กฎ​ปฏิบัติ เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ชนะใจ​คน​ที่​ไม่มี​กฎ​ปฏิบัติ (ทั้งๆที่​ผม​มี​กฎ​ปฏิบัติ​ของ​พระเจ้า และ​อยู่​ภายใต้​กฎ​ของ​พระคริสต์)</verse>
				<verse number="22">เวลา​อยู่​กับ​คน​ที่​ขาด​ความรู้ ผม​ก็​ยอม​เป็น​คน​ที่​ขาด​ความรู้​เพื่อ​จะ​ได้​ชนะใจ​คน​ที่​ขาด​ความรู้​นั้น ผม​ยอม​เป็น​ทุกอย่าง​กับ​ทุกคน​และ​ทำ​ทุก​วิถีทาง​เท่าที่​จะ​ทำได้​เพื่อ​จะ​ช่วย​ให้​คน​รอด​บ้าง</verse>
				<verse number="23">ผม​ยอม​ทำ​ทุกอย่าง​เพราะ​เห็นแก่​ข่าวดีนี้ เพื่อ​ผม​จะ​ได้รับ​พระพร​ร่วมกับ​คนอื่น​ใน​ข่าวดีนี้​ด้วย</verse>
				<verse number="24">พวกคุณ​ไม่รู้​หรือว่า ทุกคน​วิ่ง​ใน​การ​แข่งขัน แต่​มี​แค่​คนเดียว​ที่​ได้​รางวัล ดังนั้น​ให้​วิ่ง​เพื่อ​ชนะ​ให้ได้</verse>
				<verse number="25">ทุกคน​ที่​แข่งขัน​กัน​ต้อง​ผ่าน​การ​ฝึกฝน​มา​อย่าง​เข้มงวด​ทุกด้าน เขา​ทำ​เพื่อ​จะ​ได้รับ​มงกุฎ​ใบไม้​ที่​เน่าเปื่อย​ได้ แต่​เรา​ทำ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้รับ​มงกุฎ​ที่​ไม่มี​วัน​เน่าเปื่อย</verse>
				<verse number="26">นี่​เป็น​วิธี​ที่​ผม​วิ่ง​คือ​วิ่ง​อย่าง​คน​ที่​มี​เป้าหมาย และ​นี่​เป็น​วิธี​ที่​ผม​ชก​คือ​ไม่ใช่​เหมือน​คน​ที่​ชก​แต่​ลม</verse>
				<verse number="27">แต่​ผม​ฝึกฝน​ร่างกาย​อย่างหนัก​จน​ควบคุม​มัน​ได้ เพื่อ​เมื่อ​ผม​ประกาศ​ข่าวดี​ให้​กับ​คนอื่น​แล้ว ตัว​ผม​เอง​จะ​ไม่​ถูก​พระเจ้า​ปฏิเสธ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​ให้​พวกคุณ​รู้​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา พวกเขา​อยู่​ใต้​เมฆ​และ​ได้​ผ่าน​ทะเล​ไป​ทุกคน</verse>
				<verse number="2">พวกเขา​ทุกคน​ก็​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​ใน​เมฆ และ​ใน​ทะเล​เพื่อ​จะ​ได้​กลาย​เป็น​ผู้​ติดตาม​โมเสส</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เขา​ได้​กิน​อาหารทิพย์​อย่าง​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="4">ดื่ม​น้ำทิพย์​เหมือนกัน ที่​ไหล​ออก​มา​จาก​ศิลา​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น​ที่​ร่วม​เดินทาง​มา​กับ​พวกเขา ศิลา​นั้น​คือ​พระคริสต์​นั่นเอง</verse>
				<verse number="5">แต่​พระเจ้า​ไม่​พอใจ​พวกเขา​ส่วนใหญ่ ที่​เรา​รู้​ก็​เพราะ​มี​คนตาย​เกลื่อน​กลาด​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง​นั้น</verse>
				<verse number="6">เรื่อง​พวกนี้​เกิดขึ้น​เพื่อ​เป็น​ตัวอย่าง​ไม่ให้​เรา​เกิด​ความ​อยาก​ใน​สิ่ง​ชั่วๆ​นั้น เหมือนกับ​ความ​อยาก​ของ​คน​พวกนั้น</verse>
				<verse number="7">เรา​ต้อง​ไม่​บูชา​รูปเคารพ​เหมือนกับ​ที่​พวกเขา​บางคน​ทำ พระคัมภีร์​บอก​ไว้​ว่า “ผู้คน​นั่งลง​กินดื่ม และ​ลุกขึ้น​มา​เต้นรำ​มั่วสุม​ทาง​เพศ”</verse>
				<verse number="8">เรา​ต้อง​ไม่​ทำผิด​ทาง​เพศ​เหมือนกับ​ที่​บางคน​ใน​พวกเขา​ทำ จน​มี​คน​ต้อง​ล้มตาย​ลง​ถึง​สองหมื่น​สามพัน​คน​ใน​วันเดียว</verse>
				<verse number="9">เรา​ต้อง​ไม่​ลองดี​กับ​พระคริสต์​เหมือนกับ​ที่​พวกเขา​บางคน​ทำ จน​ถูก​งู​กัด​ตาย</verse>
				<verse number="10">เรา​ต้อง​ไม่บ่น​เหมือนกับ​ที่​บางคน​ใน​พวกเขา​บ่น จน​พระเจ้า​ต้อง​ส่ง​ทูต​มา​ฆ่า​พวกเขา</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่านี้​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา​เพื่อ​เอา​ไว้​เป็น​ตัวอย่าง และ​มัน​ถูก​เขียน​ขึ้น​มา​เพื่อ​เตือนสติ​เรา​ที่​อยู่​ใน​ช่วง​รอยต่อ​ของ​ยุคเก่า​และ​ยุคใหม่</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​คน​ที่​คิดว่า​ตัวเอง​ยืน​มั่นคง​อยู่แล้ว​ก็​ระวัง​ตัว​ให้ดี จะ​ได้​ไม่​ล้มลง</verse>
				<verse number="13">การ​ทดลอง​ที่​พวกคุณ​มี​นั้น​ก็​ไม่ได้​แตกต่าง​ไป​จาก​ที่​คนอื่น​มี​หรอกครับ แต่​พระเจ้า​นั้น​ซื่อสัตย์ พระองค์​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คุณ​ถูก​ทดลอง​จน​ทน​ไม่ไหว แต่​พระองค์​จะ​มี​ทาง​ออก​ให้ เพื่อ​คุณ​จะ​ทนได้</verse>
				<verse number="14">สรุป​แล้ว เพื่อนรัก ให้​หลีกเลี่ยง​การ​บูชา​รูปเคารพ​เสีย</verse>
				<verse number="15">ผม​กำลัง​พูด​กับ​พวกคุณ​อย่าง​คน​ที่​มี​มันสมอง ให้​ตัดสิน​เอา​เอง​ถึง​สิ่ง​ที่​ผม​พูดนี้</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​ขอบคุณ​พระเจ้า​และ​ดื่ม​จาก​ถ้วยนั้น ก็​เป็น​การ​เข้าส่วน​ใน​เลือด​ของ​พระคริสต์​ไม่ใช่​หรือ และ​ขนมปัง​ที่​เรา​หักนั้น เป็น​การ​เข้าส่วน​ใน​ร่างกาย​ของ​พระคริสต์​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="17">มี​ขนมปัง​แค่​ก้อนเดียว พวกเรา​ที่​มี​กัน​หลายคน​ก็​เลย​เป็น​กาย​เดียวกัน เพราะ​เรา​ทุกคน​ได้​กิน​ขนมปัง​ก้อน​เดียวกัน</verse>
				<verse number="18">ดู​ชนชาติ​อิสราเอล​สิ เมื่อ​พวกเขา​กิน​ของ​ที่​บูชา​มา เขา​ก็​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ใน​แท่นบูชา​นั้น​ไม่ใช่​หรือ</verse>
				<verse number="19">ผม​พยายาม​จะ​พูด​อะไร​หรือ ผม​กำลัง​พูด​ว่า​เนื้อสัตว์​ที่​เอา​มา​เซ่นไหว้​นั้น​มีค่า​และ​รูปเคารพ​นั้น​สำคัญ​หรือ​อย่างไร</verse>
				<verse number="20">ไม่ใช่​อย่างนั้น​เลย แต่​ผม​กำลัง​พูด​ว่า เนื้อ​ที่​เอา​มา​เซ่นไหว้​รูปเคารพ​นั้น​ทำให้​กับ​พวก​ปีศาจ ​ไม่ใช่​พระเจ้า ผม​ไม่​อยาก​ให้​พวกคุณ​ไป​มี​ส่วนร่วม​กับ​ปีศาจ​พวกนั้น</verse>
				<verse number="21">พวกคุณ​จะ​ดื่ม​ทั้ง​ถ้วย​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พร้อมกับ​ถ้วย​ของ​พวก​ปีศาจ​ด้วย​ก็​ไม่ได้ และ​จะ​ร่วมโต๊ะ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พร้อม​กับ​โต๊ะ​ของ​พวก​ปีศาจ​ด้วย​ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="22">เรา​พยายาม​จะ​ทำ​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​หึง​หรือ เรา​คิดว่า​เรา​แข็งแรง​กว่า​พระองค์​หรือ</verse>
				<verse number="23">บางคน​พูด​ว่า “ฉัน​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ทำ​อะไร​ก็ได้” แต่​ผม​ว่า​ไม่ใช่​ทุกอย่าง​ที่​ทำ​ไป​นั้น​จะ​เป็น​ประโยชน์ บางคน​ว่า “ฉัน​มี​สิทธิ์​จะ​ทำ​อะไร​ก็​ได้” แต่​ผม​ว่า​ไม่ใช่​ทุกอย่าง​ที่​จะ​ทำให้​คน​เข้มแข็ง​ขึ้น</verse>
				<verse number="24">อย่า​เห็นแก่ตัว ให้​คิดถึง​คนอื่น</verse>
				<verse number="25">เนื้อ​ที่​วาง​ขาย​อยู่​ตาม​ท้องตลาด​นั้น​กิน​ได้​หมด ไม่ต้อง​ไป​ถาม​ซอกแซก​ว่า​เนื้อ​มา​จาก​ไหน เพื่อ​ความ​สบายใจ​ของ​คุณเอง</verse>
				<verse number="26">เพราะ​พระคัมภีร์​บอก​ไว้​ว่า “โลก​และ​ทุกสิ่ง​ใน​โลกนี้​เป็น​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต”</verse>
				<verse number="27">ถ้า​คน​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ได้​เชิญ​คุณ​ไป​กิน​อาหาร และ​คุณ​ก็​อยากไป ก็​ให้​กิน​ทุกอย่าง​ที่​เขา​จัด​มา​ให้ ไม่ต้อง​ถาม​อะไร​เพื่อ​ความ​สบายใจ​ของ​ตัว​คุณ​เอง</verse>
				<verse number="28">แต่​ถ้า​มี​คน​มา​บอก​คุณ​ว่า “เนื้อนี้​เอา​ไป​บูชา​มา” ก็​อย่า​กิน​เลย เพื่อ​เห็น​กับ​คน​ที่​บอก​คุณ​นั้น และ​เพื่อ​ความ​สบายใจ​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ผม​ไม่ได้​หมายถึง​ความ​สบายใจ​ของ​คุณ​นะ แต่​หมายถึง​ความ​สบายใจ​ของ​คนนั้น​ที่​คิดว่า ถ้า​คุณ​กิน​ก็​ผิด​แน่ พวกคุณ​บางคน​อาจจะ​ย้อน​ถาม​ผม​ว่า “ทำไม​สิทธิ์​ของ​ผม​จะ​ต้อง​ถูก​จำกัด​ด้วย​ความคิด​ของ​คนอื่น​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ผม​กิน​ร่วมกับ​พวกเขา​และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว ทำไม​ผม​จะ​ต้อง​ถูก​ต่อว่า​ใน​สิ่ง​ที่​อย่างน้อย​ผม​ได้​ขอบคุณ​พระเจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="31">คำตอบ​คือ ไม่ว่า​จะกิน หรือ​จะดื่ม หรือ​จะ​ทำ​อะไร​ก็​ตาม ให้​ทำ​ทุกอย่าง​เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="32">อย่า​สร้าง​ปัญหา​ให้​กับ​ใคร​เลย ไม่ว่า​จะ​เป็น​ยิว​หรือ​ไม่ใช่​ยิว​หรือ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="33">เหมือนกับ​ที่​ผม​พยายาม​จะ​เอาใจ​ทุกคน​ใน​ทุกเรื่อง โดย​ไม่ได้​คิดถึง​ประโยชน์​ของ​ตัวเอง แต่​คิดถึง​ประโยชน์​ของ​ทุกๆคน เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">เอา​อย่าง​ผม​เถอะ เหมือนกับ​ที่​ผม​เอา​อย่าง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="2">ผม​ขอ​ชม​พวกคุณ​ที่​คิดถึง​ผม​บ่อยๆ​ใน​ทุกเรื่อง และ​ทำตาม​สิ่งต่างๆ​ที่​ผม​สอน​พวกคุณ</verse>
				<verse number="3">แต่​ผม​อยาก​ให้​พวกคุณ​รู้​ว่า พระคริสต์​เป็น​ศีรษะ​ของ​ผู้ชาย ​ทุกคน และ​ผู้ชาย​ก็​เป็น​ศีรษะ​ของ​ผู้หญิง และ​พระเจ้า​ก็​เป็น​ศีรษะ​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="4">ผู้ชาย​ทุกคน​ที่​อธิษฐาน​ออกเสียง​หรือ​พูด​แทน​พระเจ้า​โดย​มี​ผ้าคลุมหัว​อยู่​ก็​ลบหลู่​ศีรษะ​ของเขา ​เอง</verse>
				<verse number="5">แต่​ผู้หญิง​ทุกคน​ที่​อธิษฐาน​ออกเสียง​หรือ​พูด​แทน​พระเจ้า และ​ไม่ได้​เอา​ผ้าคลุมหัว​ไว้ นาง​ก็​ลบหลู่​ศีรษะ​ของ​นาง​เอง พอๆ​กับ​ที่​นาง​ไป​โกนหัว​มา</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ผู้หญิง​ไม่มี​ผ้า​คลุม​ศีรษะ นาง​ก็​ควรจะ​ตัด​ผม​เกรียน​เสีย แต่​ถ้า​ตัด​ผม​เกรียน​หรือ​โกนหัว​ก็​จะ​ทำ​ให้​นาง​ขายหน้า ก็​ให้​นาง​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ​ซะ</verse>
				<verse number="7">แต่​ผู้ชาย​ไม่ควร​เอา​ผ้า​คลุม​ศีรษะ เพราะ​เขา​เป็น​ภาพ​สะท้อน​และ​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​พระเจ้า แต่​ผู้หญิง​ก็​เป็น​ศักดิ์ศรี​ของ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ผู้หญิง​มา​จาก​ผู้ชาย ไม่ใช่​ผู้ชาย​มา​จาก​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="9">และ​ผู้ชาย​ก็​ไม่ได้​ถูก​สร้าง​มา​เพื่อ​ผู้หญิง แต่​ผู้หญิง​ถูก​สร้าง​มา​เพื่อ​ผู้ชาย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เหตุนี้ พวก​ผู้หญิง​จึง​ต้อง​รู้จัก​ควบคุม​ตัวเอง​ใน​เรื่อง​ที่​เกี่ยวกับ​ศีรษะนี้ นาง​ควร​จะ​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​เห็นแก่​พวก​ทูตสวรรค์​ด้วย</verse>
				<verse number="11">อย่างไร​ก็ตาม​ผู้หญิง​ก็​ต้อง​พึ่ง​ผู้ชาย​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ผู้ชาย​ก็​ต้อง​พึ่ง​ผู้หญิง</verse>
				<verse number="12">เริ่มแรก​ผู้หญิง​มา​จาก​ผู้ชาย แต่​ต่อมา​ผู้ชาย​ก็​เกิด​มา​จาก​ผู้หญิง แต่​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ก็​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">พวกคุณ​ตัดสินใจ​กัน​เอาเอง​ก็​แล้วกัน​ว่า มัน​เหมาะ​หรือ​เปล่า​ที่​ผู้หญิง​จะ​อธิษฐาน​ออกเสียง​ต่อ​พระเจ้า​ใน​ที่ประชุม​โดย​ไม่มี​ผ้าคลุมศีรษะ</verse>
				<verse number="14">โดย​ทั่วไป เรา​รู้​ว่า​มัน​เสีย​ศักดิ์ศรี​ที่​ผู้ชาย​จะ​ไว้​ผมยาว</verse>
				<verse number="15">แต่​สำหรับ​ผู้หญิง​ที่​ไว้​ผมยาว​ก็​สม​ศักดิ์ศรี เพราะ​เอาไว้​คลุมหัว​ของ​นาง​ตาม​ธรรมชาติ</verse>
				<verse number="16">ตอนนี้ ถ้า​มี​ใคร​คิด​อยาก​จะ​เถียง​ใน​เรื่องนี้ ผม​ขอ​บอก​ให้รู้​เลย​ว่า พวกเรา​รวมทั้ง​หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า ไม่​ทำ​อย่างอื่น​นอกจาก​สิ่ง​ที่​สอนนี้</verse>
				<verse number="17">ผม​ไม่มี​อะไร​จะ​ชม​เลย​ใน​เรื่อง​ที่​ผม​จะ​สั่ง​ต่อไปนี้ เพราะ​เมื่อ​พวกคุณ​มา​ประชุม​กัน แทนที่​มัน​จะ​ดี​แต่​กลับแย่</verse>
				<verse number="18">ข้อแรก ผม​ได้ยิน​มา​ว่า เมื่อ​คุณ​มา​ประชุม ก็​แบ่งพรรค​แบ่งพวก​กัน ผม​ก็ว่า​น่า​จะ​มี​มูล​ความจริง</verse>
				<verse number="19">(อะไรกัน จะ​ต้อง​มี​การ​แตกแยก​กัน​เพื่อ​พิสูจน์​ว่า​ใคร​อยู่​ฝ่าย​พระเจ้า​หรือ)</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​เมื่อ​พวกคุณ​มา​ประชุม​กัน​สิ่ง​ที่​พวกคุณ​กิน​กันนั้น​จะ​เรียกว่า​เป็น​งานเลี้ยง​มื้อเย็น​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไม่ได้​เลย</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พวกคุณ​ต่างคน​ต่างกิน​อาหาร​ของ​ตัวเอง​อย่าง​ตะกละ​ตะกลาม ทิ้ง​ให้​คนหนึ่ง​หิว ใน​ขณะที่​อีก​คนหนึ่ง​เมา​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="22">พวกคุณ​ไม่มี​บ้าน​ที่​จะ​กิน​และ​ดื่ม​หรือ​อย่างไร คุณ​ดูถูก​พี่น้อง​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​หรือ​อย่างไร คุณ​อยาก​จะ​ทำให้​คนจน​อับอาย​ขาย​ขี้หน้า​หรือ​อย่างไร แล้ว​อย่างนี้​จะ​ให้​ผม​ว่า​อย่างไร​ดี จะ​ให้​ผม​ชม​หรือ ไม่มีทาง</verse>
				<verse number="23">คำ​สั่งสอน​ที่​ผม​ได้รับ​มา​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ที่​ผม​ได้​ถ่ายทอด​ให้​กับ​พวกคุณ​นั้น คือ​ใน​คืน​ที่​พระเยซูเจ้า​ถูก​หักหลัง​นั้น พระองค์​ได้​หยิบ​ขนมปัง</verse>
				<verse number="24">แล้ว​หลังจาก​ที่​พระองค์​ได้​ขอบคุณ​พระเจ้า พระองค์​ก็​หัก​ขนมปัง​และ​พูดว่า “นี่​คือ​กาย​ของเรา​ที่​เรา​ได้​มอบ​ให้​กับ​พวกคุณ​ทั้งหลาย ให้​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​ระลึก​ถึง​เรา”</verse>
				<verse number="25">หลังจาก​ที่​พวกเขา​กิน​อาหารเย็น​เสร็จแล้ว พระองค์​ก็​หยิบ​ถ้วย​เหล้า​องุ่น​มา​ทำ​อย่าง​เดียว​กัน​และ​พูด​ว่า “ถ้วย​เหล้า​องุ่นนี้ แสดง​ถึง​คำ​สัญญา​ใหม่​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ขึ้น​มา​ด้วย​เลือด​ของ​เรา เมื่อไร​ก็ตาม​ที่​พวกคุณ​ดื่ม​เหล้า​องุ่นนี้ ก็​ให้​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​ระลึก​ถึง​เรา”</verse>
				<verse number="26">คุณ​กิน​ขนมปังนี้​และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ถ้วยนี้​เมื่อไหร่ พวกคุณ​ก็​ประกาศ​การ​ตาย​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​จนกว่า​พระองค์​จะ​เสด็จ​มา</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น ใคร​ก็ตาม​ที่​กิน​ขนมปังนี้​และ​ดื่ม​จาก​ถ้วย​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อย่าง​ไม่สมควร คนๆนั้น​ก็​ทำ​ผิดบาป​ต่อ​ร่างกาย​และ​เลือด​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="28">ก่อน​ที่​จะ​กิน​ขนมปัง​และ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​จาก​ถ้วยนี้ ขอให้​ทุกคน​สำรวจ​ตัวเอง​เสียก่อน</verse>
				<verse number="29">เพราะ​คน​ที่​กิน​ขนมปัง​และ​ดื่ม​จาก​ถ้วยนี้ โดย​ไม่​สำนึก​ว่า​พวกคุณ​เป็น​กาย​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​จะ​ทำ​ให้​ตัวเอง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="30">เพราะ​อย่างนี้​นี่แหละ พวกคุณ​หลายคน​ถึง​ได้​อ่อนแอ​และ​เจ็บป่วย และ​มี​บางคน​ตายไป</verse>
				<verse number="31">แต่​ถ้า​พวกเรา​สำรวจ​ตัวเอง​เสียก่อน เรา​ก็​จะได้​ไม่ต้อง​ถูก​ลงโทษ</verse>
				<verse number="32">เวลา​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ลงโทษ​เรานั้น พระองค์​กำลัง​ตีสอน เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​พร้อมกับ​คนอื่นๆ​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="33">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ เมื่อ​พวกคุณ​มา​กิน​ด้วยกัน ให้​คอย​กันด้วย</verse>
				<verse number="34">ถ้า​ใคร​หิวจัด ก็​ให้​กิน​มา​ก่อน​จาก​บ้าน เพื่อว่า​พวกคุณ​จะ​ไม่​ถูก​ลงโทษ​เพราะ​การ​ประชุม​นั้น ส่วน​เรื่อง​อื่นๆ​เอา​ไว้​เมื่อ​ผม​มาแล้ว​จะ​จัดการ​ให้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ตอนนี้ พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​ให้​พวกคุณ​รู้​เกี่ยวกับ​พรสวรรค์​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="2">คุณ​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ตอนที่​คุณ​ยัง​ไม่​ไว้วางใจ​พระเจ้า​เพราะ​สาเหตุ​อะไร​ก็​ตาม คุณ​ถูก​ชักจูง​ให้​หลงผิด และ​ไป​กราบไหว้​รูปเคารพ​ที่​พูด​ไม่ได้</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ผม​ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า คน​ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​จะ​ไม่มี​วัน​ที่​จะ​พูด​ว่า “ขอ​ให้​พระเยซู​ถูก​สาปแช่ง” และ​คน​ที่​พูด​ว่า “พระเยซู​คือ​องค์​เจ้า​ชีวิต” นั้น จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​พูด​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="4">พรสวรรค์​มี​หลายอย่าง แต่​มา​จาก​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="5">งาน​รับใช้​ก็​มี​หลายแบบ แต่​ก็​รับใช้​องค์​เจ้า​ชีวิต​องค์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="6">การ​งาน​มี​หลายอย่าง แต่​เป็น​พระเจ้า​องค์​เดียวกัน​ที่​ได้​ทำงาน​ทั้งหมดนี้​ผ่าน​ทาง​ทุกคน</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ให้​พระวิญญาณ​ทำงาน​ใน​แต่ละ​คน​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ส่วนรวม</verse>
				<verse number="8">พระวิญญาณ​ให้​คนหนึ่ง​สามารถ​พูด​อย่าง​ชาญฉลาด และ​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน​นี้​ทำให้​อีก​คนหนึ่ง​พูด​ด้วย​ความ​รอบรู้</verse>
				<verse number="9">พระวิญญาณนี้​ก็​ให้​อีก​คนหนึ่ง​มี​ความเชื่อ​อัน​ยิ่งใหญ่ และ​ให้​อีก​คนหนึ่ง​รักษา​โรค​ได้ ซึ่ง​ก็​มา​จาก​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="10">แล้ว​พระองค์​ก็​ให้​อีก​คนหนึ่ง​ทำการ​อัศจรรย์​ได้ และ​ให้​อีก​คนหนึ่ง​พูด​แทน​พระเจ้า​ได้ และ​ให้​อีก​คนหนึ่ง​แยกแยะ​ออก​ว่า สิ่ง​ที่​คนนั้น​พูด​มา​จาก​พระเจ้า​หรือเปล่า และ​ให้​อีก​คนหนึ่ง​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้ และ​ให้​อีก​คนหนึ่ง​แปล​ภาษา​เหล่านั้น​ได้</verse>
				<verse number="11">แต่​ทั้งหมดนี้​ก็​สำเร็จ​ได้​ด้วย​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน และ​พระองค์​ก็​ให้​พรสวรรค์​กับ​แต่ละ​คน​ตามที่​พระองค์​เห็น​สมควร</verse>
				<verse number="12">พวกเรา​มี​ร่างกาย​เดียว​แต่​มี​อวัยวะ​หลายส่วน และ​ถึงแม้​จะ​มี​อวัยวะ​หลายส่วน อวัยวะ​ทั้งหมด​ก็​ประกอบ​ขึ้น​เป็น​ร่างกาย​เดียวกัน พระคริสต์​ก็​เป็น​แบบนี้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พวกเรา​ทุกคน​ได้รับ​การ​จุ่มน้ำ​ด้วย​พระวิญญาณ​องค์เดียว เพื่อ​จะได้​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ร่างกาย​เดียวกัน ไม่ว่า​เรา​จะ​เป็น​ใคร​ก็​ตาม คนยิว​หรือ​ไม่ใช่​คนยิว เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​คน​อิสระ พวกเรา​ก็​ได้รับ​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน</verse>
				<verse number="14">ร่างกาย​ของ​มนุษย์​นั้น​ไม่ได้​มี​แค่​อวัยวะ​เดียว แต่​มี​หลาย​อวัยวะ</verse>
				<verse number="15">ถึง​เท้า​จะ​พูด​ว่า “เพราะ​ฉัน​ไม่ใช่​มือ ฉัน​ก็​เลย​ไม่​เป็น​ของ​ร่างกายนี้” นั่น​ก็​ไม่ได้​ทำ​ให้​เท้า​เลิก​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ร่างกาย​หรอกนะ</verse>
				<verse number="16">ถึง​หู​จะ​พูด​ว่า “เพราะ​ฉัน​ไม่ใช่​ตา ฉัน​ก็​เลย​ไม่​เป็น​ของ​ร่างกายนี้” นั่น​ก็​ไม่ได้​ทำให้​หู​เลิก​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของ​ร่างกายนี้​หรอกนะ</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ทั้ง​ร่าง​เป็น​ตา​หมด แล้ว​เรา​จะ​ได้ยิน​ได้​อย่างไร ถ้า​ทั้งร่าง​เป็น​หู​หมด แล้ว​เรา​จะ​ได้​กลิ่น​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="18">แต่​ความจริง​แล้ว พระเจ้า​ก็​ได้​จัด​อวัยวะ​แต่ละ​ชิ้น​ใน​ร่างกาย ตามที่​พระองค์​เห็น​ว่า​เหมาะสม​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ถ้า​ทั้งร่าง​มี​อวัยวะ​เดียว​เหมือนกัน​หมด แล้ว​จะ​มี​ร่างกาย​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="20">เรา​จะ​เห็น​ว่า​มี​อวัยวะ​ตั้ง​หลาย​ส่วน​ก็จริง แต่​มี​กาย​แค่​กายเดียว</verse>
				<verse number="21">ตา​จะ​บอก​กับ​มือ​ว่า “ฉัน​ไม่​ต้องการ​เธอ” ก็​ไม่ได้ หรือ​หัว​จะ​บอก​กับ​เท้า​ว่า “ฉัน​ไม่​ต้องการ​พวกเธอ” ก็​ไม่ได้</verse>
				<verse number="22">อวัยวะ​ของ​ร่างกาย​ที่​เรา​คิด​ว่า​อ่อนแอ​กลับ​เป็น​สิ่ง​ที่​จำเป็น​มาก</verse>
				<verse number="23">อวัยวะ​ที่​เรา​เห็น​ว่า​ไม่ค่อย​สำคัญ​เท่าไร​กลับ​ต้อง​ดูแล​เป็น​พิเศษ และ​อวัยวะ​ที่​เรา​อาย​ที่​จะ​อวด กลับ​ต้อง​ดูแล​เป็น​อย่างดี</verse>
				<verse number="24">แต่​อวัยวะ​ที่​อวด​ได้​นั้น กลับ​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ดูแล​มาก​นัก พระเจ้า​ได้​ประกอบ​อวัยวะ​ต่างๆ​เข้า​ด้วยกัน​ใน​แบบ​ที่​ว่า อวัยวะ​ส่วนไหน​ที่​ดู​เหมือน​ต่ำต้อย พระองค์​ก็​ให้​เกียรติ​ส่วนนั้น​มากขึ้น</verse>
				<verse number="25">เพื่อ​จะ​ได้​ไม่เกิด​การ​แตกแยก​กัน​ขึ้น​ใน​ร่างกาย แต่​ให้​อวัยวะ​ทุกส่วน​เอาใจใส่​ซึ่งกัน​และ​กัน​อย่าง​เท่าเทียม​กันหมด</verse>
				<verse number="26">ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​เจ็บ อวัยวะ​ทุกส่วน​ของ​ร่างกาย​ก็​เจ็บด้วย ถ้า​อวัยวะ​หนึ่ง​ได้รับ​เกียรติ อวัยวะ​ทุกส่วน​ก็​จะ​ร่วม​ฉลอง​ด้วย</verse>
				<verse number="27">ดังนั้น พวกคุณ​เป็น​ร่างกาย​ของ​พระคริสต์ และ​แต่ละ​คน​ก็​เป็น​อวัยวะ​ของ​ร่างกาย​นั้น</verse>
				<verse number="28">ยิ่งกว่า​นั้น ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า พระองค์​ได้​แต่งตั้ง​ศิษย์เอก​เป็น​อันดับแรก อันดับ​ที่สอง​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า อันดับ​ที่สาม​ครู​สอน จากนั้น​ก็​คน​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์ คน​ที่​รักษา​โรค​ได้ คน​ที่​ช่วยเหลือ​ผู้อื่น​ได้ คน​ที่​เป็น​ผู้นำ คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้</verse>
				<verse number="29">ทุกคน​เป็น​ศิษย์เอก​หรือ ทุกคน​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​หรือ ทุกคน​เป็น​ครู​สอน​หรือ ทุกคน​ทำ​สิ่ง​อัศจรรย์​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="30">ทุกคน​รักษา​โรค​ได้​หรือ ทุกคน​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้​หรือ ทุกคน​แปล​ภาษา​พวกนั้น​ได้​หรือ</verse>
				<verse number="31">แต่​ขอให้​พวกคุณ​ขวนขวาย​พรสวรรค์​ต่างๆ​ที่​ยิ่งใหญ่ ตอนนี้ ผม​จะ​ชี้​หนทาง​ที่ดี​ที่สุด​ให้​คุณ​เห็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ถ้า​ผม​พูด​ภาษา​ต่างๆ​ของ​มนุษย์​ก็ดี หรือ​แม้แต่​ภาษา​ของ​ทูตสวรรค์ แต่​ถ้า​ไม่มี​ความรัก ผม​ก็​เป็น​แค่​เสียง​อึกทึก​ของ​ฆ้อง​หรือ​ฉิ่งฉาบ​ที่​ตีกัน</verse>
				<verse number="2">ถ้า​ผม​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า รู้​สิ่ง​ลึกลับ​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า มี​ความรู้​ทุกอย่าง และ​มี​ความเชื่อ​ทั้งหมด​ถึง​กับ​เลื่อน​ภูเขา​ได้ แต่​ไม่มี​ความรัก ผม​ก็​ไม่มี​ค่า​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ผม​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ผม​มี​ไป​แจก​ให้​กับ​คนจน​และ​สละ​ร่าง​ของ​ตัวเอง​จน​ถึง​ขั้น​ที่​โอ้อวด​ได้ ​แต่​ไม่มี​ความรัก มัน​ก็​ไม่มี​ประโยชน์​อะไรเลย</verse>
				<verse number="4">ความรัก​นั้น​ก็​อดทน​นาน มี​เมตตากรุณา ไม่​อิจฉา​ริษยา ไม่​โอ้อวด</verse>
				<verse number="5">ไม่​หยิ่ง​จองหอง ไม่​หยาบคาย ไม่​เห็นแก่ตัว ไม่​ฉุนเฉียว ไม่​จดจำ​ความผิด​ของ​คนอื่น</verse>
				<verse number="6">ความรัก​ไม่​ยินดี​เมื่อ​เห็น​คนอื่น​ทำชั่ว​แต่​ยินดี​กับ​ความจริง</verse>
				<verse number="7">ความรัก​ปกป้อง​เสมอ ไว้วางใจ​เสมอ มี​ความหวัง​เสมอ และ​ทน​ต่อ​ทุกอย่าง​เสมอ</verse>
				<verse number="8">ความรัก​ไม่มี​วัน​สูญสิ้น​ไป แต่​การ​พูด​แทน​พระเจ้า​จะ​มี​วัน​เลิกรา การ​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ก็​จะ​มี​วัน​หยุด​ลง พรสวรรค์​ที่​มี​ความรู้​พิเศษ​จาก​พระเจ้า​ก็​จะ​มี​วัน​เลิกรา</verse>
				<verse number="9">เพราะ​เรา​รู้​แค่​เพียง​เสี้ยว​เดียว​เท่านั้น เรา​พูด​แทน​พระเจ้า​ก็​ได้​แค่​เสี้ยว​เดียว</verse>
				<verse number="10">แต่​เมื่อ​ความ​สมบูรณ์แบบ​มาถึง อะไรก็​ตาม​ที่​ไม่​สมบูรณ์​ก็​จะ​หมดไป</verse>
				<verse number="11">ตอนที่​ผม​เป็น​เด็ก ผม​ก็​พูด​เหมือน​เด็ก คิด​เหมือน​เด็ก ใช้​เหตุผล​เหมือน​เด็ก แต่​เมื่อ​ผม​โต​เป็น​ผู้ใหญ่ ผม​ก็​เลิก​ทำ​ตัว​เหมือน​เด็ก</verse>
				<verse number="12">ใน​ทำนอง​เดียวกัน​สิ่ง​ที่​เรา​เห็น​ใน​ตอนนี้​เป็น​ภาพ​สะท้อน​จาก​กระจก แต่​เมื่อ​ความ​สมบูรณ์แบบ​มา​ถึง ใน​ตอนนั้น​เรา​ก็​จะ​มอง​เห็น​กัน​ต่อหน้า​เลย ตอนนี้​ผม​รู้​แค่​เพียง​เสี้ยว​เดียว แต่​เมื่อ​ถึง​ตอนนั้น​ผม​ก็​จะ​รู้​หมด​ทุกอย่าง เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​รู้จัก​ผม</verse>
				<verse number="13">แต่​ตอนนี้​เหลือ​อยู่​สาม​อย่าง​คือ​ความเชื่อ ความหวัง​และ​ความรัก แต่​ใน​สาม​อย่างนี้​ความรัก​ยิ่งใหญ่​ที่สุด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">ให้​มุ่ง​ทำตาม​ความรัก และ​ให้​ใฝ่หา​ที่​จะ​ได้​พรสวรรค์​จาก​พระวิญญาณ โดย​เฉพาะ​พรสวรรค์​ใน​การพูด​แทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ความจริง​แล้ว คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้​นั้น ไม่​ได้​พูด​กับ​มนุษย์​หรอก​แต่​พูด​กับ​พระเจ้า ไม่​มี​ใคร​เข้าใจ​ว่า​เขา​กำลัง​พูด​อะไร เพราะ​เขา​กำลัง​พูด​ถึง​สิ่ง​ลึกลับ​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="3">แต่​คน​ที่​พูด​แทน​พระเจ้านั้น​กำลัง​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​เสริมสร้าง ให้​กำลังใจ​และ​ปลอบใจ​คน</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้​นั้น​ก็​เสริมสร้าง​ตัวเอง แต่​คน​ที่​พูด​แทน​พระเจ้า​นั้น ก็​เสริมสร้าง​ทั้ง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ผม​ก็​อยาก​ให้​พวก​คุณ​ทุก​คน​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้ แต่​ยิ่งกว่า​นั้น​ผม​อยาก​ให้​พวก​คุณ​พูด​แทน​พระเจ้า​ได้ เพราะ​คน​ที่​พูด​แทน​พระเจ้า​นั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้​เสียอีก นอกจาก​ว่า​เขา​จะ​แปล​ภาษา​แปลกๆ​นั้น​ได้ เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เสริมสร้าง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">พี่น้อง​ครับ ถ้า​ผม​มาหา​พวก​คุณ​แล้ว​พูด​ภาษา​แปลกๆ มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​พวก​คุณ ถ้า​ผม​ไม่​ได้​เอา​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​เปิดเผย​มา​บอก หรือ​ความรู้​พิเศษ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า หรือ​มา​พูด​แทน​พระเจ้า หรือ​เอา​คำสอน​มา​ให้</verse>
				<verse number="7">มัน​ก็​เหมือน​กับ​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​ชีวิต​ที่​ทำให้​เกิด​เสียง​ได้ เช่น ขลุ่ย หรือ พิณ ถ้า​เครื่อง​ดนตรีนี้​ทำ​เสียง​ไม่​ชัดเจน แล้ว​ใคร​จะ​ไป​รู้​ว่า​กำลัง​เล่น​เพลง​อะไร​อยู่</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เสียง​ของ​แตรรบ​ไม่​ชัดเจน แล้ว​ใคร​จะ​เตรียม​ตัว​สู้รบ</verse>
				<verse number="9">ก็​เหมือน​กัน ถ้า​พวก​คุณ​ไม่​ใช้​ภาษา​ที่​เข้าใจ​ง่ายๆ​ใคร​จะ​ไป​รู้​ว่า​คุณ​พูด​อะไร เหมือน​กับ​พูด​กับ​ลม</verse>
				<verse number="10">แน่นอน​ว่า​ใน​โลกนี้​มี​ตั้ง​หลาย​ภาษา และ​ทุก​ภาษา​ก็​ล้วน​มี​เสียง​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="11">ถ้า​ผม​ไม่​เข้าใจ​ความหมาย​ของ​เสียง​นั้น เรา​ก็​จะ​เป็น​คน​ต่างด้าว​ต่อ​กัน​เพราะ​คุย​กัน​ไม่​รู้​เรื่อง</verse>
				<verse number="12">พวก​คุณ​ก็​เหมือน​กัน คุณ​ใฝ่หา​อยาก​ได้​พรสวรรค์​จาก​พระวิญญาณ​เสีย​เหลือ​เกิน ก็​ให้​ใฝ่หา​พรสวรรค์​ต่างๆ​ที่​จะ​มา​ช่วย​เสริมสร้าง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ด้วย​เหตุนี้ คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ได้ ก็​ให้​ขอ​พระเจ้า​ให้​แปล​สิ่ง​ที่​พูด​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ถ้า​ผม​อธิษฐาน​เป็น​ภาษา​แปลกๆ จิตวิญญาณ​ของ​ผม​อธิษฐาน​ก็​จริง แต่​สมอง​ของ​ผม​ไม่​เกิด​ผล​ที่​จะ​เป็น​ประโยชน์​กับ​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="15">ถ้า​งั้น ผม​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ผม​ก็​จะ​อธิษฐาน​ด้วย​จิตวิญญาณ และ​ด้วย​สมอง ผม​ก็​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​ด้วย​จิตวิญญาณ​และ​ด้วย​สมอง</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ถ้า​คุณ​สรรเสริญ​พระเจ้า​ด้วย​จิตวิญญาณ​เท่านั้น แล้ว​คน​ฟัง​ไม่​รู้เรื่อง​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​ขอบคุณ​พระเจ้า เขา​จะ​พูด “อาเมน” ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="17">คุณ​อาจ​จะ​ขอบคุณ​ได้​ดี​ทีเดียว แต่​มัน​ไม่​ได้​เสริมสร้าง​คน​อื่น​เลย</verse>
				<verse number="18">ผม​ขอบคุณ​พระเจ้า ที่​ผม​พูด​ภาษา​แปลกๆ​บ่อย​กว่า​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="19">แต่​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า ผม​จะ​ใช้​สมอง​พูด​แค่​ห้า​คำ​ที่​เข้าใจ​ได้​เพื่อ​สอน​คน​อื่น ก็​ยัง​ดี​กว่า​พูด​สัก​หมื่น​คำ​เป็น​ภาษา​แปลกๆ</verse>
				<verse number="20">พี่น้อง​ครับ เลิก​คิด​แบบ​เด็กๆ​ได้​แล้ว ใน​เรื่อง​ชั่วๆ​นั้น​ให้​ไร้เดียงสา​เหมือน​เด็ก​ทารก แต่​ใน​เรื่อง​ความคิด​ให้​เป็น​เหมือน​ผู้ใหญ่</verse>
				<verse number="21">เหมือน​กับ​ที่​มี​เขียน​ไว้​ใน​กฎ​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ไว้​ว่า เรา​จะ​ใช้​คน​ที่​พูด​ภาษา​อื่นๆ เรา​จะ​ใช้​ริมฝีปาก​ของ​คน​ต่างชาติ​พูด​กับ​คน​พวกนี้ แต่​ถึง​อย่างไร​พวก​เขา​ก็​จะ​ไม่​ฟัง​เรา”</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​การ​พูด​ภาษา​แปลกๆ​นั้น จึง​เป็น​ลาง​ร้าย ​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ ไม่​ใช่​สำหรับ​คน​ที่​เชื่อ แต่​การ​พูด​แทน​พระเจ้า​นั้น​มี​ไว้​สำหรับ​คน​ที่​เชื่อ ไม่​ใช่​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น​ถ้า​ทั้ง​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​มา​รวม​กัน และ​ทุก​คน​ก็​พูด​ภาษา​แปลกๆ เมื่อ​มี​คน​นอก​หรือ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​เข้า​มา พวก​เขา​จะ​ไม่​คิด​ว่า​พวก​คุณ​เป็น​บ้า​ไป​หมด​แล้ว​หรือ</verse>
				<verse number="24">แต่​ถ้า​ทุก​คน​พูด​แทน​พระเจ้า เมื่อ​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​หรือ​คน​นอก​เข้า​มา สิ่ง​ที่​คุณ​พูด​ก็​จะ​ทำ​ให้​เขา​รู้ตัว​ว่า​เป็น​คน​บาป และ​เขา​จะ​ถูก​ตัดสิน​ตาม​ที่​คุณ​ได้​พูด​นั้น</verse>
				<verse number="25">แล้ว​ความลับ​ต่างๆ​ใน​ใจ​เขา​จะ​ถูก​แฉ​ออก​มา​จน​หมด แล้ว​เขา​ก็​จะ​ก้ม​กราบ​ลง​นมัสการ​พระเจ้า​และ​พูด​ว่า “พระเจ้า​อยู่​กับ​พวก​คุณ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="26">พี่น้อง​ครับ แล้ว​เรา​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี เมื่อ​พวก​คุณ​มา​ประชุม​กัน บางคน​ก็​มี​เพลง​สรรเสริญ บางคน​ก็​มี​คำ​สั่งสอน บางคน​ก็​มี​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​เปิดเผย​ให้​รู้ บางคน​ก็​พูด​ภาษา​แปลกๆ บางคน​ก็​แปล​ภาษา​พวก​นั้น​ได้ ก็​ให้​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด​เพื่อ​เสริมสร้าง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="27">ถ้า​จะ​มี​การ​พูด​ภาษา​แปลกๆ​ก็​ขอให้​พูด​แค่​สอง​หรือ​สาม​คน​เป็น​อย่าง​มาก และ​ให้​พูด​ที​ละ​คน และ​ให้​มี​การ​แปล​ด้วย</verse>
				<verse number="28">ถ้า​ไม่​มี​คน​แปล​ได้ ก็​ให้​คน​ที่​พูด​นั้น​เงียบ​เสีย​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า ให้​เขา​พูด​กับ​พระเจ้า​เป็น​การ​ส่วนตัว</verse>
				<verse number="29">ส่วน​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า ก็​ให้​สอง​หรือ​สาม​คน​พูด และ​ให้​คน​อื่น​แยกแยะ​ว่า​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​พูด​นั้น​มา​จาก​พระเจ้า​หรือเปล่า</verse>
				<verse number="30">ถ้า​พระเจ้า​เปิดเผย​อะไร​กับ​คน​ที่​นั่ง​อยู่ ผู้พูดแทน​พระเจ้า​คน​แรก​ก็​ควร​จะ​เงียบ​ก่อน</verse>
				<verse number="31">เพราะ​พวก​คุณ​ทุก​คน​จะ​พูด​แทน​พระเจ้า​ได้​ที​ละ​คน​เท่านั้น เพื่อ​ทุก​คน​จะ​ได้​เรียนรู้​จาก​สิ่ง​ที่​พูด​นั้น และ​จะ​ได้​มี​กำลังใจ​ขึ้น</verse>
				<verse number="32">ผู้พูดแทน​พระเจ้า​นั้น​สามารถ​บังคับ​วิญญาณ​ของ​ตัวเอง​ได้</verse>
				<verse number="33">เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ได้​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​ความ​วุ่นวาย แต่​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​เป็น​ใน​ที่ประชุม​ทุก​แห่ง​ของ​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="34">พวก​ผู้หญิง ​ควร​จะ​อยู่​เงียบๆ​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​พูด​สอด​แทรก​ขึ้น​มา​อยู่​เรื่อยๆ​แต่​ให้​อยู่​ใน​ระเบียบ​เหมือน​กับ​ที่​กฎ​บอก​ไว้</verse>
				<verse number="35">ถ้า​พวก​เขา​อยาก​รู้​อะไร ก็​ให้​ไป​ถาม​สามี​ที่​บ้าน เพราะ​มัน​เป็น​เรื่อง​น่าอาย​ที่​ผู้หญิง​จะ​พูด​สอด​แทรก​ขึ้น​มา​อยู่​เรื่อยๆ​ใน​ที่ประชุม​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="36">คุณ​คิด​ว่า​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​เกิด​มา​จาก​พวก​คุณ​หรือ หรือ​มี​แต่​พวก​คุณ​เท่านั้น​ที่​ได้รับ​พระคำ</verse>
				<verse number="37">ถ้า​มี​ใคร​คิด​ว่า​ตัวเอง​เป็น​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า​หรือ​คน​ที่​มี​พระวิญญาณ​อยู่ คนๆ​นั้น​จะ​ต้อง​ยอมรับ​ว่า สิ่ง​ที่​ผม​เขียน​มา​ให้​พวก​คุณ​นี้​เป็น​คำสั่ง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="38">ถ้า​ใคร​ไม่​ยอมรับ​คำสั่งนี้ พระเจ้า​ก็​จะ​ไม่​ยอมรับ​เขา​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="39">ดังนั้น​พี่น้อง​ครับ ให้​ใฝ่หา​ที่​จะ​พูด​แทน​พระเจ้า และ​อย่า​ไป​ห้าม​คน​ที่​พูด​ภาษา​แปลกๆ</verse>
				<verse number="40">แต่​ให้​ทำ​ทุก​อย่างนี้ อย่าง​เหมาะสม​และ​เป็น​ระเบียบ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ ผม​ก็​อยาก​จะ​เตือน​พวก​คุณ​ไม่​ให้​ลืม​ข่าวดี​ที่​ผม​ได้​ประกาศ​ให้​กับ​พวก​คุณ เป็น​ข่าวดี​ที่​พวก​คุณ​ได้รับ​เอา​ไว้​แล้ว และ​ยึด​มั่น​อยู่</verse>
				<verse number="2">ถ้า​คุณ​ยัง​คง​ยึดมั่น​ใน​ข่าวดี​ที่​ผม​บอก ข่าวดีนี้​แหละ​จะ​ช่วย​ให้​พวก​คุณ​รอด ไม่​อย่าง​นั้น​ความเชื่อ​ของ​คุณ​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="3">ผม​มอบ​เรื่อง​ที่​สำคัญ​ที่สุด​ให้​กับ​พวก​คุณ เป็น​เรื่อง​ที่​ผม​เอง​ก็​รับ​มอบ​มา​อีก​ที​หนึ่ง​เหมือน​กัน คือ​พระคริสต์​ตาย​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป​ของ​พวก​เรา​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้</verse>
				<verse number="4">พระองค์​ถูก​ฝัง​และ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​ใน​วันที่​สาม​ตาม​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​พระองค์​ก็​ไป​ปรากฏ​กับ​เปโตร​และ​ศิษย์​เอก​ทั้ง​สิบสอง​คน</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​พระองค์​ก็​ไป​ปรากฏ​ให้​พี่น้อง​มาก​กว่า​ห้าร้อย​คน​เห็น​ใน​เวลา​เดียวกัน ซึ่ง​พวกนี้​ส่วน​ใหญ่​ก็​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จน​ถึง​ทุก​วันนี้ ถึง​แม้​จะ​มี​บาง​คน​ตาย​ไป​บ้าง​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ต่อมา​พระองค์​ปรากฏ​กับ​ยากอบ​และ​ศิษย์​เอก​ทั้งหมด​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="8">แล้ว​สุดท้าย​พระองค์​มา​ปรากฏ​กับ​ผม​ด้วย ผม​เหมือน​เด็ก​ที่​คลอด​ก่อน​กำหนด</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ผม​ต่ำต้อย​ที่สุด​ใน​พวก​ศิษย์​เอก​ทั้งหมด ความจริง​แล้ว​ผม​ไม่​เหมาะ​ที่​จะ​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​ศิษย์เอก​เสีย​ด้วย​ซ้ำ​ไป เพราะ​ผม​เคย​ข่มเหง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="10">แต่​ที่​ผม​เป็น​ศิษย์เอก​ก็​เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า และ​ผม​ก็​ไม่​ได้รับ​เอา​ความ​เมตตา​กรุณานี้​มา​ไว้​เฉยๆ แต่​ผม​ทำงาน​หนัก​กว่า​พวก​ศิษย์​เอก​ทุกคน อันที่​จริง​ไม่​ใช่​ผม​หรอก​ที่​ทำ แต่​เป็น​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ที่​อยู่​กับ​ผม​ต่างหาก​ที่​ทำ</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ไม่ว่า​จะ​เป็น​ผม​ประกาศ​หรือ​ศิษย์​เอก​คน​อื่นๆ​ประกาศ​ให้​กับ​พวก​คุณ เรา​ทุก​คน​ก็​ประกาศ​เรื่อง​นี้แหละ และ​นี่​ก็​เป็น​เรื่อง​ที่​พวก​คุณ​มา​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="12">แต่​ถ้า​เรา​ประกาศ​ว่า​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​แล้ว แล้ว​ทำไม​ยัง​มี​พวก​คุณ​บางคน​บอก​ว่า ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ล่ะ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย ก็​แสดง​ว่า​พระคริสต์​ไม่​ได้​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="14">แล้ว​ถ้า​พระคริสต์​ไม่​ได้​ฟื้น​ขึ้น​มา สิ่ง​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​ไป​ก็​ไม่​มี​ความหมาย​อะไร​เลย และ​ความเชื่อ​ของ​พวก​คุณ​ก็​ไม่​มี​ความหมาย​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เป็น​อย่าง​นั้น​จริงๆ เรา​ก็​จะ​กลาย​เป็น​คน​ที่​พูด​โกหก​เกี่ยวกับ​พระเจ้า เพราะ​เรา​บอก​ว่า​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​จาก​ความตาย แต่​ถ้า​เป็น​จริง​ตาม​ที่​เขา​บอก​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา นั่น​ก็​แปล​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="16">และ​ถ้า​พระเจ้า​ไม่​ได้​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา พระคริสต์​ก็​ไม่​ได้​ฟื้น​ขึ้น​มา​ด้วย​สิ</verse>
				<verse number="17">และ​ถ้า​พระคริสต์​ไม่​ได้​ฟื้น​ขึ้น​มา ความเชื่อ​ของ​พวก​คุณ​ก็​ไม่​มี​ประโยชน์ พระเจ้า​ก็​ยัง​ไม่​ได้​ยกโทษ​ให้​กับ​บาป​ของ​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="18">ถ้า​อย่างนั้น​คน​ของ​พระคริสต์​ที่​ตาย​ไป​ก็​ถูก​ทำลาย​ไป​หมดแล้ว</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เรา​มี​ความหวัง​ใน​พระคริสต์​เฉพาะ​แค่​ชาตินี้​เท่า​นั้น เรา​ก็​จะ​เป็น​คน​ที่​น่า​สงสาร​ที่สุด​ใน​บรรดา​คน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="20">แต่​ความจริง​คือ พระเจ้า​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย และ​พระองค์​เป็น​คน​แรก​ที่​ฟื้น​ขึ้น ซึ่ง​เป็น​การ​รับรอง​ว่า​คน​ตาย​ที่​เหลือ​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="21">ความตาย​เกิด​ขึ้น​เพราะ​คนๆ​เดียว เช่นเดียวกัน​การ​ฟื้น​จาก​ความตาย​ก็​เกิด​ขึ้น​เพราะ​คนๆ​เดียว</verse>
				<verse number="22">อาดัม​ทำ​ให้​ทุก​คน​ต้อง​ตาย เช่น​เดียว​กัน​พระคริสต์​ทำให้​ทุก​คน​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="23">เรื่องนี้​ก็​จะ​เรียง​ตาม​ลำดับ คือ​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​เป็น​คน​แรก และ​เมื่อ​พระองค์​มา คน​ของ​พระองค์​ทั้งหมด​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้น</verse>
				<verse number="24">แล้ว​เมื่อ​พระคริสต์​ทำลาย​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​และ​ผู้​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ทุก​ประเภท​แล้ว พระองค์​ก็​จะ​มอบ​อาณาจักร​ให้​กับ​พระเจ้า​พระบิดา ทุกอย่าง​ก็​จะ​จบ</verse>
				<verse number="25">ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​มัน​จำเป็น​ที่​พระคริสต์​จะ​ต้อง​ปกครอง​จนกว่า​พระเจ้า​จะ​จัดการ​กับ​ศัตรู​ของ​พระคริสต์​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระคริสต์​เสีย​ก่อน</verse>
				<verse number="26">ศัตรู​ตัว​สุดท้าย​ที่​จะ​ถูก​ทำลาย​คือ​ความตาย</verse>
				<verse number="27">เพราะ “พระเจ้า​ได้​ปราบ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ไว้​ใต้​เท้า​ของ​พระองค์​แล้ว” เมื่อ​พระคัมภีร์​พูด​ว่า “ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง” ก็​เข้าใจ​ชัดเจน​ว่า ไม่​ได้​รวม​ถึง​พระเจ้า​ผู้​ได้​ทำ​ให้​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="28">เมื่อ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระคริสต์​แล้ว เมื่อ​นั้น​แม้แต่​พระคริสต์​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​เอง​ก็​ยอม​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ปราบ​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พระคริสต์ ที่​พระคริสต์​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ยิ่งใหญ่​ที่สุด​เหนือ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="29">ถ้า​ไม่​มี​การ​ฟื้น​จาก​ความตาย คน​ที่​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพราะ​อยาก​จะ​ไป​อยู่​กับ​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว จะ​ทำ​อย่างไร พวกนี้​จะ​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพื่อ​จะ​ไป​อยู่​กับ​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว​ทำไม​กัน</verse>
				<verse number="30">ถ้า​คน​ตาย​ไม่​ฟื้น ทำไม​เรา​ถึง​ยอม​เสี่ยง​กับ​อันตราย​ทุกๆ​ชั่วโมง</verse>
				<verse number="31">พี่น้อง​ครับ สาบาน​ได้​เลย​ว่า ผม​ตาย​ทุก​วัน เรื่องนี้​มัน​แน่นอน​พอๆ​กับ​ที่​ผม​ภาคภูมิใจ​จริงๆ​ใน​พี่น้อง​ที่​อยู่​ใน​พระเยซูคริสต์​เจ้า</verse>
				<verse number="32">ถ้า​ผม​ต่อสู้​กับ​พวก​สัตว์ป่า​ใน​เมือง​เอเฟซัส (เปรียบ​เทียบ​ให้​ฟัง​นะ​ครับ) ผม​จะ​ได้​ประโยชน์​อะไร ถ้า​คน​ตาย​ไม่​ฟื้น “ก็​ให้​กิน​และ​ดื่ม​ไป​เลย เพราะ​พรุ่งนี้​เรา​ก็​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว”</verse>
				<verse number="33">อย่า​ให้​ใคร​มา​หลอก​คุณ​ได้ “คบ​คน​พาล คน​พาล​ก็​จะ​พา​ให้​เสีย​นิสัย​ดีๆ​ไป”</verse>
				<verse number="34">ให้​มี​สติ​อย่าง​ที่​ควร​จะ​มี เลิก​ทำ​บาป​เสีย​เพราะ​พวก​คุณ​บางคน​ยัง​ไม่​รู้​เรื่อง​พระเจ้า​เสีย​ด้วย​ซ้ำ ผม​พูด​อย่างนี้​เพราะ​จะ​ให้​พวก​คุณ​อับอาย​ไป​เลย</verse>
				<verse number="35">แต่​อาจ​จะ​มี​บางคน​ถาม​ว่า “คน​ตาย​จะ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ได้​อย่างไร พวก​เขา​จะ​มี​ร่าง​แบบ​ไหน”</verse>
				<verse number="36">ทำไม​โง่​อย่างนี้ สิ่ง​ที่​คุณ​หว่าน​นั้น มัน​จะ​ต้อง​ตาย​ก่อน​ถึง​จะ​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา​ได้</verse>
				<verse number="37">และ​ไม่ว่า​คุณ​จะ​หว่าน​อะไร​ก็​ตาม สิ่ง​ที่​คุณ​หว่าน​นั้น​ไม่​ใช่​ลำต้น​ที่​มี​รูปร่าง​ใหญ่โต​เหมือน​กับ​สิ่ง​ที่​กำลัง​จะ​ขึ้น​มา มัน​เป็น​แค่​เมล็ด อาจ​จะ​เป็น​เมล็ด​ข้าว​สาลี หรือ​เมล็ด​อย่าง​อื่น</verse>
				<verse number="38">แล้ว​พระเจ้า​ก็​จะ​ให้​ต้น​ของ​มัน​ตาม​ที่​พระองค์​เลือก พระองค์​ให้​เมล็ด​แต่​ละ​ชนิด​มี​ลำต้น​แตกต่าง​กัน​ไป</verse>
				<verse number="39">เนื้อ​ของ​สิ่งมี​ชีวิต​ก็​แตกต่าง​กัน เนื้อ​มนุษย์​ก็​เป็น​แบบ​หนึ่ง เนื้อ​ของ​พวก​สัตว์​ก็​เป็น​อีก​แบบ​หนึ่ง นก​ก็​อย่าง​หนึ่ง ปลา​ก็​อีก​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="40">ดวงดาว​ใน​ท้องฟ้า​มี​รูปร่าง​ที่​ต่างกัน สิ่ง​มี​ชีวิต​ใน​โลกนี้​ก็​มี​รูปร่าง​ที่​ต่าง​กัน รูปร่าง​ของ​สิ่ง​ที่​อยู่​บน​ท้องฟ้า​มี​ความ​งดงาม​อย่าง​หนึ่ง และ​รูปร่าง​ของ​สิ่ง​ใน​โลกนี้​มี​ความ​งดงาม​อีก​อย่าง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="41">ดวง​อาทิตย์​มี​ความ​งดงาม​อย่าง​หนึ่ง ดวง​จันทร์​ก็​อีก​อย่าง​หนึ่ง ดวง​ดาว​ก็​อีก​อย่าง​หนึ่ง และ​แม้แต่​ความ​งดงาม​ของ​ดวง​ดาว​แต่​ละ​ดวง​ก็​ยัง​แตกต่าง​กัน​เลย</verse>
				<verse number="42">มัน​จะ​เป็น​อย่างนี้ เมื่อ​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่ ร่างรูป​ที่​ถูก​ฝัง​ใน​ดิน​นั้น​ก็​เน่าเปื่อย​ไป แต่​รูปร่าง​ที่​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่นี้​ไม่​มี​วัน​เน่าเปื่อย</verse>
				<verse number="43">รูปร่าง​ที่​ถูก​ฝัง​ใน​ดิน​นั้น​ไม่​มี​เกียรติ แต่​รูปร่าง​ที่​ฟื้น​ขึ้น​มานี้​มี​สง่า​ราศี รูปร่าง​ที่​ถูก​ฝัง​ใน​ดิน​นั้น​อ่อนแอ แต่​รูปร่าง​ที่​ฟื้น​ขึ้น​มานี้​มี​ฤทธิ์​อำนาจ</verse>
				<verse number="44">รูปร่าง​ที่​ถูก​ฝัง​ใน​ดิน​นั้น​เป็น​เพียง​รูปร่าง​ธรรมดา แต่​ร่าง​ที่​ฟื้น​ขึ้น​มานี้​เป็น​รูปร่าง​ทิพย์​จาก​พระวิญญาณ ดังนั้น​ใน​เมื่อ​มี​รูปร่าง​ธรรมดา​ก็​ต้อง​มี​รูปร่าง​ทิพย์​ด้วย</verse>
				<verse number="45">เหมือน​กับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “อาดัม​ผู้ชาย​คน​แรก​ได้​กลาย​เป็น​มนุษย์​ธรรมดา​ที่​มี​ชีวิต ” แต่​พระคริสต์​ผู้​เป็น​อาดัม​คน​สุดท้าย​ได้​กลาย​เป็น​วิญญาณ​ที่​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="46">รูปร่าง​ทิพย์​ไม่​ได้​เกิด​ก่อน แต่​รูปร่าง​ธรรมดา​เกิด​ก่อน แล้ว​รูปร่าง​ทิพย์​จึง​ตาม​มา</verse>
				<verse number="47">อาดัม​มนุษย์​คนแรก​นั้น​มา​จาก​ผง​คลีดิน​ใน​โลกนี้ ส่วน​พระคริสต์​มนุษย์​คน​ที่​สอง​มา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="48">พวก​ที่​เป็น​ของ​โลกนี้​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​อาดัม​มนุษย์​คน​แรก​ที่​มา​จาก​ผง​คลีดิน​นั้น พวก​ที่​เป็น​ของ​สวรรค์​นั้น​ก็​จะ​เป็น​เหมือน​พระคริสต์​มนุษย์​คน​ที่​สอง​ที่​มา​จาก​สวรรค์​นั้น</verse>
				<verse number="49">ตอนนี้​เรา​มี​รูปร่าง​เหมือน​กับ​อาดัม​คน​ที่​มา​จาก​ผง​คลีดิน เช่น​เดียว​กัน​วัน​หนึ่ง​เรา​ก็​จะ​มี​รูปร่าง​เป็น​เหมือน​พระคริสต์​คน​ที่​มา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="50">พี่น้อง​ครับ ผม​จะ​บอก​พวก​คุณ​ว่า ร่าง​ที่​เป็น​เนื้อ​และ​เลือด​ของ​เรา​ตอนนี้ ไม่​สามารถ​ที่​จะ​มี​ส่วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ได้ สิ่ง​ที่​เน่าเปื่อย​ได้​ก็​ไม่​สามารถ​จะ​มี​ส่วนร่วม​กับ​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​วัน​เน่าเปื่อย</verse>
				<verse number="51">ฟัง​ให้​ดี ผม​จะ​บอก​ความลับ​ให้​รู้ พวก​เรา​จะ​ไม่​ตาย​กัน​หมด​ทุก​คน​หรอก แต่​พวก​เรา​ทุก​คน​จะ​ถูก​เปลี่ยน​แปลง​ทันที​ทันใด</verse>
				<verse number="52">ใน​ชั่ว​พริบตา​เมื่อ​เป่า​แตร​ครั้ง​สุดท้าย เพราะ​เสียง​แตร​จะ​ดัง​ขึ้น และ​คน​ตาย​ก็​จะ​ฟื้น​ขึ้น​ใน​รูปร่าง​ที่​ไม่​มี​วัน​เน่าเปื่อย และ​พวก​เรา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ก็​จะ​ถูก​เปลี่ยน​แปลง​ไป</verse>
				<verse number="53">เพราะ​ร่าง​ที่​กำลัง​เน่าเปื่อย​จะ​สวม​ร่าง​ที่​ไม่​เน่าเปื่อย และ​ร่าง​ที่​ต้อง​ตาย​นี้​จะ​ต้อง​สวม​ด้วย​ร่าง​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย</verse>
				<verse number="54">เมื่อ​ร่าง​ที่​เน่าเปื่อย​นี้​สวม​สิ่ง​ที่​ไม่​เน่าเปื่อย​แล้ว และ​ร่าง​ที่​ต้อง​ตายนี้​สวม​สิ่ง​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย​แล้ว สิ่ง​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ก็​จะ​เป็น​ความจริง​ที่​ว่า “ความตาย​ก็​พ่ายแพ้​อย่าง​ราบคาบ​แล้ว”</verse>
				<verse number="55">“ว่า​ไง ความตาย ชัยชนะ​ของ​เจ้า​หาย​ไป​ไหน​หมด​แล้ว ว่า​ไง ความตาย พิษสง ​ของ​เจ้า​หาย​ไป​ไหน​หมด​แล้ว”</verse>
				<verse number="56">พิษสง​ของ​ความตาย​นั้น​คือ​บาป และ​อำนาจ​ของ​บาป​ก็​มา​จาก​กฎ</verse>
				<verse number="57">แต่​ขอบคุณ​พระเจ้า ที่​ทำ​ให้​เรา​ชนะ​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของ​เรา</verse>
				<verse number="58">ดังนั้น พี่น้อง​ที่รัก ให้​มั่นคง อย่า​หวั่นไหว และ​ให้​ทุ่มเท​กับ​งาน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ตลอด​เวลา เพราะ​คุณ​ก็​รู้​ว่า​จะ​ได้รับ​รางวัล​สำหรับ​งาน​หนัก​ที่​คุณ​ทำ​เพื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​แน่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">ทีนี้​จะ​พูด​ถึง​เรื่อง​การ​เรี่ยไร​เงิน​สำหรับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า ผม​ขอ​สั่ง​ให้​คุณ​ทำ​แบบ​เดียว​กับ​ที่​ผม​ได้​สั่ง​หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ใน​แคว้น​กาลาเทีย​คือ</verse>
				<verse number="2">ทุกๆ​วัน​อาทิตย์ ให้​แต่​ละ​คน​แบ่ง​เงิน​ตาม​ที่​พระเจ้า​อวยพร​ให้ แล้ว​เก็บ​รวบรวม​ไว้​ที่​บ้าน พอ​ผม​มา​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​มี​การ​เรี่ยไร​กัน​อีก</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ผม​มา​ถึง ผม​ก็​จะ​ส่ง​คน​ที่​พวก​คุณ​เลือก​ไว้​พร้อม​กับ​จดหมาย​แนะนำ​ตัว และ​เงิน​ที่​พวก​คุณ​ได้​บริจาค​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม</verse>
				<verse number="4">ถ้า​เห็น​ว่า​ผม​น่า​จะ​ไป​ด้วย พวก​นั้น​ก็​จะ​ไป​พร้อม​กับ​ผม</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ผม​ผ่าน​แคว้น​มาซิโดเนีย ผม​จะ​มาหา​พวก​คุณ เพราะ​ผม​ตั้งใจ​ที่​จะ​ผ่าน​มา​ทาง​นั้น​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="6">แต่​ผม​อาจ​จะ​พัก​อยู่​กับ​พวก​คุณ​สัก​ระยะ​หนึ่ง หรือ​ไม่​แน่​ว่า​อาจ​จะ​อยู่​ตลอด​ฤดู​หนาว เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ช่วย​สนับสนุน​ให้​ผม​เดิน​ทาง​ต่อ​ไม่ว่า​ผม​จะ​ไป​ไหน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="7">ผม​ไม่​อยาก​จะ​แวะ​เยี่ยม​คุณ​แค่​ครู่​เดียว แล้ว​ก็​ไป เพราะ​ผม​กะ​จะ​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ให้​นาน​หน่อย ถ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​อนุญาต​ให้​เป็น​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​ผม​จะ​อยู่​ที่​เมือง​เอเฟซัส​ไป​ก่อน​จน​กว่า​จะ​ถึง​เทศกาล​เพ็นเทคอสต์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​โอกาส​เปิด​กว้าง​ให้​ผม​ทำงาน​ที่​นี่​อย่าง​ได้​ผล และ​ผม​อยาก​จะ​ตอบ​ข้อ​กล่าวหา​ของ​คน​มากมาย​ที่​ต่อต้าน​เรา</verse>
				<verse number="10">ทิโมธี​มา​ถึง​เมื่อไร​ก็​อย่า​ทำ​ให้​เขา​ต้อง​รู้สึก​อึดอัด​เมื่อ​อยู่​กับ​พวก​คุณ เพราะ​เขา​ทำงาน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เหมือน​กับ​ผม</verse>
				<verse number="11">อย่า​ให้​ใคร​ดูถูก​เขา​ได้ ช่วย​ส่ง​เขา​เดินทาง​กลับ​มา​หา​ผม​ด้วย เพราะ​ผม​กับ​พี่น้อง​คน​อื่นๆ​กำลัง​คอย​เขา​อยู่</verse>
				<verse number="12">ผม​ได้​คะยั้น​คะยอ อปอลโล​พี่น้อง​ของ​เรา​อย่าง​เต็มที่ ให้​เขา​ร่วม​เดินทาง​มา​กับ​พี่น้อง​พวก​นั้น​เพื่อ​มา​เยี่ยม​คุณ แต่​ตอนนี้​เขา​ยัง​ไม่​อยาก​มา รอ​ให้​มี​โอกาส​เหมาะๆ​ก่อน​แล้ว​เขา​จะ​มา</verse>
				<verse number="13">ระวัง​ตัว​ให้​ดี จง​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​คำสอน​ที่​คุณ​ได้​ไว้วางใจ​แล้ว มี​ใจ​กล้า​เหมือน​ผู้ใหญ่ และ​เข้มแข็ง​ไว้</verse>
				<verse number="14">ให้​ทำ​ทุก​อย่าง​ด้วย​ความรัก</verse>
				<verse number="15">พวก​คุณ​ก็​รู้​ว่า​ครอบครัว​ของ​สเทฟานัส เป็น​ครอบครัว​แรก​ที่​เป็น​คริสเตียน​ใน​แคว้น​อาคายา และ​พวก​เขา​ได้​ทุ่มเท​รับใช้​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า พี่น้อง​ครับ ผม​ขอร้อง​ล่ะ</verse>
				<verse number="16">ขอให้​ยินยอม​คน​อย่างนี้ รวม​ทั้ง​ผู้​ร่วมงาน​ทุก​คน​และ​คน​ที่ทำงาน​อย่าง​ตรากตรำ​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ผม​ดีใจ​ที่​สเทฟานัส​และ​ฟอร์ทูนาทัส และ​อาคายคัส​มาหา พวก​เขา​ทำ​ให้​ผม​ไม่​รู้สึก​ว่า​ขาด​พวก​คุณ​ไป</verse>
				<verse number="18">เขา​ทำ​ให้​ผม​สดชื่น​ขึ้น​เหมือน​กับ​ที่​เคย​ทำ​ให้​กับ​พวก​คุณ ให้​เกียรติ​กับ​คน​แบบนี้</verse>
				<verse number="19">หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ใน​แคว้น​เอเชีย​ฝาก​ความคิดถึง​มา อาควิลลา ปริสคา​และ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่ประชุม​กัน​ใน​บ้าน​ของ​พวก​เขา ก็​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​พวก​คุณ​เป็น​พิเศษ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="20">พี่น้อง​ทุก​คน​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้ เมื่อ​พวก​คุณ​เจอ​กัน​ก็​ขอให้​ทักทาย​กัน​ด้วย​จูบ​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">ผม​เปาโล​เขียน​คำ​ร่ำลานี้​ด้วย​มือ​ของ​ผม​เอง</verse>
				<verse number="22">ถ้า​ใคร​ไม่​รัก​องค์​เจ้า​ชีวิต ก็​ขอ​ให้​คน​นั้น​ถูก​สาปแช่ง มา​เถอะ องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="23">ขอ​ให้​พระเยซูเจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวก​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ผม​ขอ​ฝาก​ความรัก​มา​ให้​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน​ใน​พระเยซูคริสต์</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="47">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​ผู้ที่​พระเจ้า​เลือก​ให้​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซูคริสต์ และ​จาก​ทิโมธี​น้อง​ของ​เรา ถึง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​โครินธ์ รวมถึง​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุกคน​ทั่ว​แคว้น​อาคายา</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​พระเยซู​คริสต์เจ้า ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ​ด้วยเถิด</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระเจ้า พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์เจ้า​ของเรา พระบิดา​ผู้​เต็ม​ไปด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา พระเจ้า​ผู้​ที่​ปลอบโยน​เรา​ใน​ทุกเรื่อง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เรา​มี​ความทุกข์ พระองค์​ปลอบโยน​เรา เพื่อว่า​เมื่อ​คนอื่น​มี​ความทุกข์ เรา​จะ​ได้​ปลอบโยน​เขา​เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​ทำ​กับ​เรา</verse>
				<verse number="5">ยิ่ง​เรา​ร่วมทุกข์​กับ​พระคริสต์​มาก​เท่าไร พระเจ้า​ก็​จะ​ปลอบโยน​เรา​มากขึ้น​เท่านั้น โดย​ผ่าน​ทาง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เรา​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน ก็​เพื่อ​พวกคุณ​จะ​ได้รับ​การ​ปลอบโยน​และ​ได้รับ​ความ​รอด ถ้า​เรา​ได้รับ​การ​ปลอบโยน ก็​เพื่อ​พวกคุณ​จะ​ได้รับ​การ​ปลอบโยน​ด้วย ซึ่ง​มี​ผล​ทำให้​คุณ​มี​ความ​ทรหด​อดทน​ต่อ​ความทุกข์​แบบ​เดียว​กับ​ที่​เรา​ได้รับ</verse>
				<verse number="7">เรา​มี​ความ​มั่นใจ​ใน​ตัว​พวกคุณ​มาก เพราะ​คุณ​ได้​ร่วมทุกข์​และ​ร่วม​การ​ปลอบโยน​กับ​เรา</verse>
				<verse number="8">พี่น้อง​ครับ เรา​อยากให้​พวกคุณ​รู้​ถึง​ความ​ทุกข์ทรมาน​อย่าง​แสนสาหัส​ที่​เรา​เจอ​ใน​แคว้น​เอเชีย ซึ่ง​หนัก​เกินกว่า​ที่​เรา​จะ​ทนได้ เรา​หมดหวัง​จน​คิดว่า​คง​ไม่​รอด​แล้ว</verse>
				<verse number="9">เรา​คิด​อยู่​ในใจ​เหมือนว่า​เรา​ถูก​ตัดสิน​ให้​ประหาร​ชีวิต​แล้ว แต่​เรื่องนี้​เกิดขึ้น​ก็​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ไม่​พึ่ง​ตนเอง แต่​พึ่ง​พระเจ้า​ผู้​ทำ​ให้​คน​ตาย​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ช่วย​ให้​เรา​พ้น​จาก​อันตราย​อัน​ใหญ่หลวง​และ​พระองค์​ก็​จะ​ช่วย​ชีวิต​เรา​ต่อไป เรา​มี​ความหวัง​ใน​พระองค์​ว่า พระองค์​จะ​ช่วย​ชีวิต​เรา​ต่อไป​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="11">พวกคุณ​ก็​ช่วย​เรา​ได้​ด้วย​การ​อธิษฐาน แล้ว​คน​จำนวน​มาก​ก็​จะ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​พระองค์​ได้​ช่วย​ชีวิต​เรา ตาม​ที่​คุณ​อธิษฐาน​นั้น</verse>
				<verse number="12">เรา​ภูมิใจ​ที่​ใจ​ของ​เรา​บอก​ว่า​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ทำ​ใน​โลกนี้​โดยเฉพาะ​สายสัมพันธ์​กับ​พวกคุณ​นั้น เรา​ได้​ทำ​ไป​ด้วย​ความ​บริสุทธิ์​ใจ และ​ด้วย​ความ​จริงใจ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า เรา​ทำสิ่ง​เหล่านี้​ก็​เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า ไม่ได้​ทำ​ตาม​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="13">แน่นอน ทุกอย่าง​ที่​เขียน​มานี้ เรา​ไม่ได้​ปิดบัง​อะไร​เลย เป็น​สิ่ง​ที่​คุณ​อ่าน​เข้าใจ​ได้​ทั้งนั้น และ​ผม​หวัง​ว่า​คุณ​จะ​เข้าใจ​อย่าง​ทะลุ​ปรุโปร่ง</verse>
				<verse number="14">เหมือนกับ​ที่​คุณ​เข้าใจ​เรา​อยู่​บ้าง​แล้ว ดังนั้น​ใน​วันที่​พระเยซู​เจ้า​กลับ​มา​พวกคุณ​จะ​ได้​ภูมิใจ​ใน​ตัวเรา เหมือนกับ​ที่​เรา​ภูมิใจ​ใน​ตัวคุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ผม​มั่นใจ​ว่า​คุณ​คิด​อย่างนี้ ผม​ก็​เลย​ตัดสินใจ​มา​เยี่ยม​คุณ​ก่อน เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ประโยชน์​สองต่อ</verse>
				<verse number="16">คือ​ผม​กะ​ว่า​จะ​มา​แวะ​เยี่ยม​คุณ​ทั้ง​ตอน​ขาไป และ​ตอน​ขากลับ​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย หลังจากนั้น​คุณ​จะ​ได้​ช่วย​สนับสนุน​ผม​เดินทาง​ต่อไป​ที่​แคว้น​ยูเดีย</verse>
				<verse number="17">คุณ​คิดว่า​ตอน​ที่​ผม​วางแผน​นี้ ผม​รวนเร​เอาแน่​เอานอน​ไม่ได้​หรือ ผม​วางแผน​อย่าง​ที่​คน​ใน​โลกนี้​เขา​ทำ​กัน​หรือ ที่​เดี๋ยว​ก็​บอก​ว่า “ได้” เดี๋ยว​ก็​บอก​ว่า “ไม่ได้”</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​นั้น​ซื่อสัตย์ พระองค์​เป็น​พยาน​ให้​กับ​เรา​ได้​ว่า สิ่ง​ที่​เรา​บอก​กับ​คุณ​นั้น​ไม่เคย “ได้” และ “ไม่ได้” พร้อมๆ​กัน​เลย</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​คือ​พระเยซูคริสต์​ที่​สิลวานัส ทิโมธี และ​ผม​ได้​ประกาศ​ไป​ท่ามกลาง​พวกคุณ​นั้น​ไม่ได้​เป็น​ทั้ง “ได้” และ “ไม่ได้” ใน​เวลา​เดียวกัน แต่​ตรงกันข้าม ใน​พระองค์​นั้น​มี​แต่​คำว่า “ได้” เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ไม่ว่า​พระเจ้า​จะ​สัญญา​ไว้​มากมาย​ขนาดไหน​ก็ตาม สัญญา​ก็​ได้​อย่างนั้น​ทุกข้อ​ใน​พระคริสต์ เพราะ​อย่างนี้​นี่เอง​เรา​ถึง​ได้​พูด​คำ​ว่า “อาเมน” ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​นี่แหละ​ทำให้​ทั้ง​เรา​และ​คุณ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระคริสต์​และ​พระองค์​ก็​ได้​เจิม​เรา</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ได้​ประทับ​ตรา​ว่า​พระองค์​เป็น​เจ้าของ​เรา​ด้วย และ​พระองค์​ก็​ให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ อยู่​ในใจ​เรา​ไว้​เป็น​มัดจำ​งวดแรก​ของ​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="23">พระเจ้า​เป็น​พยาน​ได้ ที่​ผม​ไม่แวะ​มา​ที่​เมือง​โครินธ์​ตอน​ขากลับ​นั้น ก็​เพราะ​ไม่​อยาก​จะ​มา​ลงโทษ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="24">นี่​ไม่ได้​หมายความ​ว่า​เรา​อยาก​จะ​เป็น​เจ้านาย​เหนือ​ความเชื่อ​ของ​คุณ​หรอก เพราะ​พวกคุณ​มี​ความเชื่อ​ที่​มั่นคง​ดี​อยู่แล้ว แต่​เรา​เป็น​เพื่อน​ร่วมงาน​กับ​คุณ​เพื่อ​สร้าง​ความสุข​ให้​กับ​คุณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ตอนนั้น​ผม​ก็​เลย​ตัดสินใจ​ไม่​มา​เยี่ยม​พวกคุณ เพื่อ​จะ​ได้​ไม่มี​เรื่อง​ทุกข์ใจ​เกิด​ขึ้น​อีก</verse>
				<verse number="2">เพราะ ถ้า​ผม​ทำให้​คุณ​เป็น​ทุกข์ แล้ว​ที​นี้​ใคร​จะ​มา​ทำให้​ผม​มี​ความสุข​ได้​อีก ถ้า​ไม่ใช่​พวกคุณ​ที่​ผม​ทำให้​ทุกข์ใจ</verse>
				<verse number="3">ผม​ถึง​ได้​เขียน​อย่าง​นั้น​ไป​ใน​ฉบับก่อน เพื่อ​ที่ว่า​เมื่อ​ผม​มา​เยี่ยม ผม​จะ​ได้​ไม่ต้อง​เป็น​ทุกข์​จาก​คน​ที่​น่า​จะ​ทำ​ให้​ผม​มี​ความสุข เพราะ​ผม​เชื่อว่า​เมื่อ​คุณ​เห็น​ผม​มี​ความสุข คุณ​ก็​จะ​มี​ความสุข​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ตอนที่​ผม​เขียน​ถึง​คุณ​นั้น ผม​รู้สึก​หนักใจ​มาก ปวดร้าว​ใจ​มาก และ​เต็ม​ไปด้วย​น้ำตา ที่​เขียน​มา​นั้น​ไม่ใช่​จะ​ให้​คุณ​ทุกข์ใจ แต่​อยาก​จะ​ให้​คุณ​รู้​ว่า​ผม​รัก​คุณ​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="5">ถ้า​มี​ใคร​ก่อ​ให้เกิด​ความทุกข์ เขา​ไม่ได้​ทำ​ให้​ผม​เป็น​ทุกข์​หรอกนะ แต่​เขา​ได้​ทำ​ให้​พวกคุณ​ทั้งหมด​เป็น​ทุกข์​ไม่มาก​ก็น้อย (ผม​ไม่​อยาก​จะ​พูด​ให้​มัน​เลวร้าย​จน​เกินไป)</verse>
				<verse number="6">ที่​พวกคุณ​ส่วนใหญ่​ลงโทษ​เขา​นั้น​ก็​เพียงพอ​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ต่อไป​ก็​ให้​อภัย​และ​ให้​กำลังใจ​เขา​ดีกว่า เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ไม่​จม​อยู่​ใน​ความทุกข์​นั้น</verse>
				<verse number="8">ผม​ขอร้อง​ให้​คุณ​แสดง​ความรัก​ต่อ​เขา​อย่าง​ชัดเจน​ด้วย</verse>
				<verse number="9">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​เขียน​มา​ถึง​พวกคุณ​ใน​ตอนนั้น เพื่อ​ทดสอบ​ดู​ว่า​คุณ​เชื่อฟัง​ทุกเรื่อง​หรือเปล่า</verse>
				<verse number="10">ถ้า​คุณ​อภัย​ให้​ใคร ผม​ก็​อภัย​ให้​กับ​คนนั้น​แล้ว​เหมือนกัน และ​สิ่ง​ที่​ผม​อภัย​ให้​นั้น (ถ้ามี) ผม​ก็​ทำ​เพื่อ​พวกคุณ​ต่อหน้า​พระคริสต์</verse>
				<verse number="11">เรา​ทำ​ทั้งหมด​นี้​เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ซาตาน​หลอก เพราะ​เรา​รู้ทัน​กลอุบาย​ต่างๆ​ของ​มัน</verse>
				<verse number="12">ตอนที่​ผม​ไป​เมือง​โตรอัส เพื่อ​ประกาศ​ข่าวดี​ของ​พระคริสต์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​เปิด​โอกาส​ให้​กับ​ผม</verse>
				<verse number="13">แต่​ผม​ไม่​สบายใจ​เลย เพราะ​ผม​หา​ทิตัส​น้อง​ของ​ผม​ไม่เจอ ผม​จึง​ลา​คน​ที่นั่น แล้ว​เดินทาง​ต่อไป​ที่​แคว้น​มาซิโดเนีย</verse>
				<verse number="14">แต่​ขอบคุณ​พระเจ้า เพราะ​ใน​พระคริสต์​นั้น​เรา​เป็น​เหมือน​เชลย​สงคราม​ใน​ขบวนแห่​แห่ง​ชัยชนะ ​ของ​พระองค์​ที่​พระองค์​นำ​อยู่เสมอ พระองค์​ใช้​เรา​เผยแพร่​ความรู้​เกี่ยวกับ​พระองค์​ใน​ทุกๆที่ เหมือนกับ​กลิ่นหอม​ที่​กระจาย​ไป​ทั่ว</verse>
				<verse number="15">เพราะ​เรา​คือ​กลิ่นธูป​อัน​หอมหวน​ของ​พระคริสต์​ที่​ถวาย​ต่อ​พระเจ้า​ท่ามกลาง​คน​ที่​กำลัง​จะ​รอด​และ​คน​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ</verse>
				<verse number="16">สำหรับ​คน​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ​กลิ่น​นั้น​ก็​จะ​เป็น​กลิ่นเหม็น ที่​มา​จาก​ความตาย​และ​นำ​ไปสู่​ความตาย แต่​สำหรับ​คน​ที่​กำลัง​จะ​รอด กลิ่นนั้น​เป็น​กลิ่นหอม​ที่​มา​จาก​ชีวิต และ​นำ​ไปสู่​ชีวิต ถ้า​อย่างนั้น​ใคร​เล่า​จะ​ไป​ทำงาน​นี้​ได้</verse>
				<verse number="17">เรา​ไม่ใช่​พ่อค้าเร่​ที่​หากิน​กับ​คำพูด​ของ​พระเจ้า​เหมือนกับ​ที่​หลายคน​ทำกัน แต่​เรา​เป็น​คน​ของ​พระคริสต์​ที่​พูด​ความจริง​ต่อหน้า​พระเจ้า​ด้วย​ความ​จริงใจ เรา​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​เอง​ส่งมา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เรา​กำลัง​รับรอง​คุณสมบัติ​ตัวเอง​อีกแล้ว​หรือ​อย่างไร หรือ​เรา​จะ​ต้อง​เอา​หนังสือ​รับรอง​ตัวเอง​มา​ให้​คุณ หรือ​ต้อง​ให้​คุณ​ออก​หนังสือ​รับรอง​ให้​เหมือนกับ​ที่​คนอื่นๆ​เขา​ทำ​กัน​หรือ</verse>
				<verse number="2">อันที่จริง​ตัว​พวกคุณ​นี่แหละ​เป็น​ตัวหนังสือ​ของ​เรา ที่​เขียน​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​เรา​ให้​คน​ได้​รู้​และ​อ่าน​กัน</verse>
				<verse number="3">คุณ​ทำ​ให้​เห็น​ว่า​คุณ​เป็น​ตัวหนังสือ​จาก​พระคริสต์​ที่​เป็น​ผล​มา​จาก​งาน​รับใช้​ของ​เรา​ซึ่ง​ไม่ได้​เขียน​ด้วย​น้ำหมึก แต่​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ และ​ไม่ได้​เขียน​อยู่​บน​แผ่นหิน แต่​เขียน​ลง​บน​ใจ​มนุษย์</verse>
				<verse number="4">พระคริสต์​ทำ​ให้​เรา​กล้า​พูด​อย่างนี้​ต่อหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ผม​ไม่ได้​หมายความ​ว่า ความสามารถ​ที่​เรา​มี​นี้​มา​จาก​ตัว​เราเอง แต่​มา​จาก​พระเจ้า​ต่างหาก</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ทำ​ให้​เรา​สามารถ​รับใช้​พระองค์​ภายใต้​สัญญา​ใหม่​นี้ เป็น​สัญญา​ระหว่าง​พระเจ้า​กับ​คน​ของ​พระองค์ เพราะ​สัญญา​ใหม่​นี้​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​กฎ​ที่​เป็น​ตัวหนังสือ แต่​ขึ้น​อยู่​กับ​พระวิญญาณ เพราะ​กฎ​ที่​เป็น​ตัวหนังสือ​นั้น​ทำ​ให้​ตาย แต่​พระวิญญาณ​ให้​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">ขนาด​งาน​รับใช้​ที่​นำ​ความตาย​มาให้ และ​กฎ​ที่​สลัก​เป็น​ตัวหนังสือ​บน​แผ่นหิน ยัง​มา​กับ​สง่าราศี เป็น​สง่าราศี​ที่​เปล่ง​ออกมา​บน​ใบหน้า​ของ​โมเสส จน​ทำให้​คน​อิสราเอล​มองดู​หน้า​โมเสส​นานๆ​ไม่ได้ แล้ว​สุดท้าย​มัน​ก็​จาง​หายไป</verse>
				<verse number="8">ถ้า​อย่าง​นั้น​แล้ว​งาน​รับใช้​ของ​พระวิญญาณ​จะ​ไม่​ยิ่ง​เปล่ง​สง่าราศี​มาก​กว่า​นั้น​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="9">ขนาด​งาน​รับใช้​ที่​ทำ​ให้​คน​ต้อง​ถูก​ลงโทษ​ยัง​มี​สง่าราศี​เลย แล้ว​งาน​รับใช้​ที่​ทำ​ให้​คน​พ้น​โทษ จะ​ไม่​ยิ่ง​เปล่ง​สง่าราศี​มาก​กว่า​นั้น​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="10">ความจริง​แล้ว สง่าราศี​ของ​สัญญา​เดิม​ไม่น่า​เรียกว่า​สง่าราศี​เลย​เมื่อ​เปรียบเทียบ​กับ​สง่าราศี​อัน​เจิดจ้า​ของ​สัญญา​ใหม่​นั้น</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น​ถ้า​สัญญา​เดิม​ที่​กำลัง​จะ​ยกเลิก​ไป​ยัง​มี​รัศมี แล้ว​สัญญา​ใหม่​ที่​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป จะ​ไม่​ยิ่ง​มี​สง่าราศี​มาก​กว่า​นั้น​อีก​หรือ</verse>
				<verse number="12">ใน​เมื่อ​เรา​มี​ความหวัง​อย่างนี้ เรา​จึง​กล้า​พูด​อย่าง​เปิดเผย</verse>
				<verse number="13">เรา​ไม่​เหมือน​กับ​โมเสส​ที่​เอา​ผ้า​คลุมหน้า​ไว้ เพื่อ​คน​อิสราเอล​จะ​ไม่เห็น​เป้าหมาย​ของ​คำ​สัญญา​ชั่วคราว​ที่​กำลัง​จะ​ยกเลิก​ไป</verse>
				<verse number="14">แต่​จิตใจ​ของ​พวก​อิสราเอล​แข็งกระด้าง เพราะ​ถึง​วันนี้​เมื่อ​อ่าน​สัญญา​เดิม ผ้าคลุม​ผืน​เดิม​ก็​ยัง​คง​อยู่ ไม่ได้​ถูก​เอา​ออก​ไป​เพราะ​ใน​พระคริสต์​เท่านั้น​สัญญา​เดิม​นั้น​ถึง​ถูก​ยกเลิก​ไป</verse>
				<verse number="15">แต่​จนถึง​ทุกวันนี้ ทุกครั้ง​ที่​อ่าน​กฎ​ของ​โมเสส ผ้านั้น​ก็​ยัง​คลุม​จิตใจ​ของ​พวก​อิสราเอล​อยู่</verse>
				<verse number="16">แต่​คน​จะ​เอา​ผ้าคลุม​ออก​ได้​อย่าง​ที่​พระคัมภีร์​พูด​เกี่ยวกับ​โมเสส​ว่า “เมื่อ​เขา​หัน​มาหา​องค์​เจ้า​ชีวิต ผ้าคลุม​นั้น​ก็​ถูก​เปิด​ออก”</verse>
				<verse number="17">องค์​เจ้า​ชีวิต​ที่​ข้อนี้​พูด​ถึง​นั้น​คือ​พระวิญญาณ และ​ที่ไหน​ที่​มี​พระวิญญาณ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ที่นั่น​ก็​มี​อิสรภาพ</verse>
				<verse number="18">พวกเรา​ทุกคน​ที่​ไม่มี​ผ้า​คลุมหน้า​แล้ว​ก็​มอง​เห็น​สง่าราศี​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เหมือนกับ​ดู​จาก​กระจก เรา​กำลัง​ถูก​เปลี่ยน​ให้​เหมือนกับ​พระองค์ ทำให้​เรา​มี​สง่าราศี​เพิ่มขึ้น​เรื่อยๆ ทั้งหมดนี้​มา​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​เป็น​พระวิญญาณ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เรา​ไม่​ย่อท้อ​ง่ายๆ​เพราะ​งานนี้​พระเจ้า​เอง​เป็น​ผู้​มอบ​ให้​เรา​ทำ</verse>
				<verse number="2">แล้ว​เรา​ไม่ยอม​ใช้​วิธีการ​ต่างๆ​ที่​ต้อง​หลบๆ​ซ่อนๆ​ซึ่ง​น่าละอาย เรา​ไม่ใช้​เล่ห์เหลี่ยม​และ​เรา​ก็​ไม่​ทำ​ให้​พระคำ​ของ​พระเจ้า​เจือจาง​ไป แต่​เรา​สอน​ความจริง​อย่าง​ตรงไป​ตรงมา เรา​ทำ​อย่างนี้​ต่อหน้า​พระเจ้า​เพื่อ​รับรอง​ให้​คนอื่น​รู้​ในใจ​ของเขา​ว่า เรา​เป็น​คน​อย่างไร</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ข่าวดี​ที่​เรา​ประกาศ​นี้​ยัง​มี​ผ้า​ปิด​อยู่ มัน​ก็​ปิด​เฉพาะ​กับ​พวก​ที่​กำลัง​จะ​พินาศ​ไป​เท่านั้น</verse>
				<verse number="4">พระ​ของ​ยุคนี้ ได้​ทำ​ให้​ใจ​ของ​คน​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​มืดมน​ไป​เหมือน​คน​ตาบอด คน​พวกนี้​ก็​เลย​มอง​ไม่เห็น​แสงสว่าง​ที่​มา​จาก​ข่าวดี ข่าวดี​นี้​พูด​ถึง​สง่าราศี​ของ​พระคริสต์​ผู้​เป็น​เหมือนกับ​พระเจ้า​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="5">เรา​ไม่ได้​ประกาศ​ตัว​เรา​เอง แต่​เรา​ประกาศ​ว่า​พระเยซู​คริสต์​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ตัวเรา​เอง​เป็น​ทาส​ของ​พวกคุณ เพราะ​เห็น​แก่​พระเยซู</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​องค์​ที่​พูด​ว่า “ให้​มี​แสงสว่าง​ส่อง​ออก​มา​จาก​ความมืด” ก็​เป็น​องค์​เดียว​กับ​ที่​ได้​ส่องสว่าง​เข้ามา​ใน​จิตใจ​ของ​เรา ทำ​ให้​เรา​เห็น​สง่าราศี​ของ​พระองค์​ซึ่ง​เห็น​ได้​จาก​ใบหน้า​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="7">แต่​เรา​เป็น​เหมือน​โถดิน​ที่​เก็บ​สมบัติ​อัน​ล้ำค่า​นี้​ไว้​ข้างใน เพื่อ​ให้​เห็น​ว่า​พลัง​วิเศษ​นี้​มา​จาก​พระเจ้า ไม่ใช่​เรา</verse>
				<verse number="8">เรา​ถูก​บีบคั้น​ทุกเรื่อง​ตลอดเวลา​แต่​ไม่​ถึง​กับ​บี้แบน เรา​หมด​ปัญญา​ไม่รู้​จะ​ทำ​อย่างไรดี​แต่​ก็​ไม่​ย่อท้อ</verse>
				<verse number="9">เรา​ถูก​ข่มเหง​แต่​ก็​ไม่​ถึง​กับ​ถูก​ทอดทิ้ง เรา​ถูก​ตี​ล้มลง​แต่​ก็​ไม่​ถึง​กับ​ถูก​ฆ่า</verse>
				<verse number="10">เรา​แบก​ความตาย​ของ​พระเยซู​ไว้​กับ​ตัว​เสมอ เพื่อ​ชีวิต​ของ​พระเยซู​จะ​ได้​ปรากฏ​เด่นชัด​ใน​ตัวเรา</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เห็นแก่​พระเยซู เรา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่นี้​จึง​ยอม​เสี่ยง​กับ​ความตาย​อยู่​ตลอดเวลา เพื่อ​ชีวิต​ของ​พระเยซู​จะ​ได้​ปรากฏ​เด่นชัด​ใน​ร่างกาย​ที่​จะ​ต้อง​ตาย​นี้</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​เรา​จึง​ยอม​ตาย​เพื่อ​พวกคุณ​จะ​ได้​มีชีวิต</verse>
				<verse number="13">ใน​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้ “เพราะ​ผม​เชื่อ ผม​ถึง​พูด” เรา​ก็​เชื่อ​เหมือนกัน เรา​ก็​เลย​พูด</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ผู้​ที่​ทำ​ให้​พระเยซู​เจ้า​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​จะ​ทำ​ให้​เรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​เช่นกัน และ​พระเจ้า​ก็​จะ​นำ​เรา​และ​พวกคุณ​มา​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ที่​เรา​ยอม​ทนทุกข์​อย่างนี้ ก็​เพราะ​เห็นแก่​พวกคุณ เพราะ​ยิ่ง​มี​คน​ได้รับ​ความ​เมตตา​กรุณา​จาก​พระเจ้า​มาก​เท่าไหร่ คำ​ขอบคุณ​ต่อ​พระองค์​ก็​จะ​ยิ่ง​มากขึ้น​เท่านั้น อย่างนี้​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติ</verse>
				<verse number="16">เรา​จึง​ไม่ยอม​ท้อแท้ ถึงแม้​สังขาร​ภายนอก​จะ​เสื่อมโทรม​ไป แต่​จิตใจ​ภายใน​ของ​เรา​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​ใหม่​ใน​ทุกๆวัน</verse>
				<verse number="17">ความ​ทุกข์​เล็กๆ​น้อยๆ​ที่​เกิด​ขึ้น​กับ​เรา​แค่​ประเดี๋ยวเดียว​นี้​จะ​ทำ​ให้​เรา​ได้รับ​เกียรติ​ถาวร​ตลอดไป เกียรติ​นั้น​มีค่า​เกินกว่า​ที่​จะ​ไป​คิดถึง​ความทุกข์​พวกนั้น​มากนัก</verse>
				<verse number="18">เรา​จึง​ไม่สนใจ​กับ​สิ่ง​ที่​เรา​มองเห็น​ได้ แต่​สนใจ​กับ​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่เห็น เพราะ​สิ่ง​ที่​มองเห็น​นั้น​อยู่​แค่​ชั่วคราว แต่​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่เห็น​นั้น​อยู่​ถาวร​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เพราะ​เรา​รู้​ว่า​ถึง​เต็นท์​ของ​เรา​ใน​โลกนี้​ซึ่ง​ก็​คือ​ร่างกาย​ถูก​รื้อ​ลง เรา​ก็​จะ​มี​บ้าน​ที่​มา​จาก​พระเจ้า เป็น​บ้าน​ถาวร​บน​สวรรค์​ที่​ไม่ได้​สร้าง​ด้วย​มือ​มนุษย์</verse>
				<verse number="2">ดังนั้น​ตอนนี้​ที่​เรา​ยัง​อาศัย​อยู่​ใน​เต็นท์​นี้ เรา​จึง​ร้อง​คร่ำครวญ​เพราะ​อยาก​จะ​สวมใส่​บ้าน​ที่​มา​จาก​สวรรค์​หลังนั้น เหมือนกับ​ใส่​เสื้อคลุม</verse>
				<verse number="3">(แน่นอน เมื่อ​เรา​สวมใส่​แล้ว เรา​จะ​ได้​ไม่​เปลือยกาย)</verse>
				<verse number="4">พวกเรา​ที่​อยู่​ใน​เต็นท์​นี้ ต่าง​ก็​คร่ำครวญ​กับ​ภาระหนัก​ที่​เรา​แบกไว้ เรา​ไม่ได้​อยาก​จะ​ถอด​ร่าง​ใน​ปัจจุบัน​ออก แต่​อยาก​จะ​สวม​ร่าง​ใหม่​ทับ​เข้าไป เพื่อ​ร่าง​ที่​มี​ชีวิต​ถาวร​จะ​ได้​กลืน​ร่าง​ที่​ต้อง​ตาย​นี้​ไป</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​คือ​ผู้ที่​เตรียม​เรา​ไว้​สำหรับ​สิ่ง​นี้ พระเจ้า​ได้​ให้​พระวิญญาณ กับ​เรา​เป็น​มัดจำ​งวดแรก​ของ​ทุกสิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="6">เรา​ก็​เลย​มี​ความ​มั่นใจ​อยู่เสมอ ถึงแม้​จะ​รู้​ว่า​เมื่อ​เรา​ยัง​อยู่​ใน​บ้านนี้ เรา​ก็​ยัง​ห่าง​จาก​บ้าน​ที่​จะ​อยู่​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="7">(เรา​จึง​ใช้ชีวิต​ตาม​ความเชื่อ ไม่ใช่​ตาม​สิ่ง​ที่​เรา​มองเห็น)</verse>
				<verse number="8">เรา​ถึง​มี​ความ​มั่นใจ​และ​อยาก​ที่​จะ​จาก​บ้านนี้ ไป​อยู่​บ้าน​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มากกว่า</verse>
				<verse number="9">เพราะ​อย่าง​นี้​แหละ เรา​ถึง​ได้​ตั้งใจ​เอา​ไว้​ว่า​จะ​ทำ​ทุกอย่าง​เพื่อ​ให้​พระองค์​พอใจ ไม่ว่า​จะ​ยัง​อยู่​ใน​บ้านนี้​หรือ​ไม่​อยู่​แล้ว​ก็ตาม</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​ทุกคน​จะ​ต้อง​อยู่​ต่อหน้า​บัลลังก์​พิพากษา​ของ​พระคริสต์ เพื่อ​แต่ละ​คน​จะ​ได้รับ​ผล​ตอบแทน​ตาม​ความดี​หรือ​ความชั่ว​ที่​ทำ​มา​ตอนที่​ยัง​อยู่​ใน​ร่างกาย​นี้</verse>
				<verse number="11">เรา​เกรง​กลัว​องค์​เจ้า​ชีวิต เรา​ก็​เลย​พยายาม​ชักชวน​คน​ให้​หัน​มาหา​พระองค์ พระองค์​รู้​ดี​ว่า​เรา​เป็น​คน​อย่างไร และ​เรา​ก็​หวัง​ว่า​พวกคุณ​รู้จัก​เรา​อย่าง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="12">นี่​เรา​กำลัง​รับรอง​คุณสมบัติ​ตัวเอง​อีก​แล้ว​หรือ ไม่ใช่​หรอก แต่​เรา​เปิด​โอกาส​ให้​พวกคุณ​อวด​เรา​บ้าง จะ​ได้​ไป​โต้ตอบ​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​โอ้อวด​แต่​สิ่ง​ที่​อยู่​ภายนอก แทนที่​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​อยู่​ในใจ</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​บ้า​ก็​บ้า​เพื่อ​พระเจ้า และ​ถ้า​เรา​มี​สติ​ดี ก็​เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="14">ความรัก​ของ​พระคริสต์​บังคับ​เรา​อยู่ เพราะ​เรา​เชื่อ​ว่า คนหนึ่ง​ตาย​เพื่อ​มนุษย์​ทุกคน ทุกคน​ก็​เลย​ตาย​กันหมด</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ตาย​เพื่อ​ทุกคน เพื่อ​คน​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​ได้​ไม่​อยู่​เพื่อ​ตัวเอง​อีก​ต่อไป แต่​อยู่​เพื่อ​พระองค์​ที่​ตาย​และ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​เพื่อ​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​อย่างนี้ จากนี้ไป​เรา​จะ​ไม่​มอง​ใคร​ตาม​มาตรฐาน​ของ​โลก​นี้​อีกแล้ว แม้ว่า​ครั้งหนึ่ง​เรา​เคย​มอง​พระคริสต์​อย่างนั้น</verse>
				<verse number="17">ถ้า​ใคร​ก็ตาม​มีส่วน​ใน​พระคริสต์ คนนั้น​ได้​เข้า​สู่​โลกใหม่​ที่​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้นมา​แล้ว สิ่ง​เก่าๆ​หายไป​หมดแล้ว ดูสิ สิ่ง​ใหม่ๆ​ก็​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="18">ทั้งหมด​นี้​ก็​เกิด​มา​จาก​พระเจ้า พระเจ้า​ทำ​ให้​เรา​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระองค์​ใหม่ โดย​ผ่าน​ทาง​พระคริสต์ และ​พระเจ้า​ได้​มอบหมาย​งาน​ให้​กับ​เรา​ทำ​คือ​ไป​นำ​คน​อื่นๆ​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​เอง​ทำ​ให้​คน​ใน​โลกนี้​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระองค์ โดย​ผ่าน​ทาง​พระคริสต์ และ​ยกโทษ​บาป​ให้​กับ​พวกเขา พระองค์​ได้​มอบ​เรื่อง​การ​กลับ​คืนดี​นี้​ให้​กับ​เรา​เพื่อ​ไป​บอก​คน​อื่นๆ​ต่อ</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​เรา​จึง​ทำงาน​เป็น​ทูต​ของ​พระคริสต์ เพราะ​เชื่อมั่น​ว่า​พระเจ้า​กำลัง​ขอร้อง​พวกคุณ​ผ่าน​ทาง​เรา เรา​ขอ​วิงวอน​คุณ​แทน​พระคริสต์​ว่า “กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ทำให้​พระคริสต์​ผู้​ที่​ไม่มี​บาป​กลายเป็น​คนบาป​เพื่อ​เรา เพื่อ​ว่า​ใน​พระคริสต์​นั้น ความ​ซื่อสัตย์​ของ​พระเจ้า จะ​ได้​เห็น​เด่นชัด​ใน​ตัวเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ใน​ฐานะ​ผู้​ร่วมงาน​กับ​พระเจ้า เรา​ขอร้อง​พวกคุณ​ทุกคน​ว่า​อย่า​รับ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​มา​เปล่าๆ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​พระองค์​พูด​ไว้​ว่า “เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​เหมาะสม เรา​ก็​ฟัง​เสียง​เจ้า เมื่อ​ถึง​วัน​แห่ง​ความรอด เรา​ก็​ช่วย​ชีวิต​เจ้า” ฟัง​ให้ดี​นะ ตอนนี้​นั่นเอง​คือ​เวลา​ที่​เหมาะสม​นั้น และ​เดี๋ยวนี้​นั่นเอง​เป็น​วัน​แห่ง​ความ​รอด​นั้น</verse>
				<verse number="3">เรา​พยายาม​ที่​จะ​ไม่​ก่อ​ปัญหา​ให้​กับ​ใคร​เลย จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​มา​ติเตียน​งาน​ของ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="4">ตรงกันข้าม เรา​พยายาม​พิสูจน์​ตัวเอง​ทุก​วิถีทาง ให้​คน​เห็น​ว่า​เรา​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า โดย​อดทน​อดกลั้น​มาก ลำบาก​แสนสาหัส</verse>
				<verse number="5">ถูก​เฆี่ยนตี ถูก​จับ​ขังคุก เจอ​กับ​การ​จลาจล​วุ่นวาย ตรากตรำ​ทำงาน​อย่าง​หนัก อดหลับ​อดนอน อดอยาก​ปากแห้ง</verse>
				<verse number="6">มี​ใจ​บริสุทธิ์ มี​ความรู้ มี​ความ​อดทน มี​ความ​เมตตา มี​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​อยู่​ด้วย มี​ความรัก​ที่​จริงใจ</verse>
				<verse number="7">พูด​แต่​ความจริง มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า เรา​ใช้ชีวิต​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​มา​ถือ​เป็น​อาวุธ​ใน​มือ​ซ้ายขวา</verse>
				<verse number="8">ทั้ง​ใน​เวลา​ที่​คน​ให้​เกียรติ​และ​ไม่​ให้​เกียรติ ทั้ง​ใน​เวลา​ที่​คน​พูด​ใส่ร้าย​และ​พูด​ยกย่อง คน​มอง​ว่า​เรา​เป็น​คน​หลอกลวง​ทั้งๆ​ที่​เรา​พูด​ความจริง</verse>
				<verse number="9">คน​มอง​ว่า​ไม่​มี​ใคร​รู้จัก​เรา​ทั้งๆ​ที่​เรา​เป็น​ที่​รู้จัก​กัน​ดี คน​มอง​ว่า​เรา​ใกล้​จะ​ตาย​แล้ว แต่​ดูสิ เรา​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ คน​มอง​ว่า​เรา​ถูก​พระเจ้า​ลงโทษ แต่​ดูสิ เรา​ยัง​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="10">คน​มอง​ว่า​เรา​เป็น​คน​อมทุกข์ แต่​จริงๆแล้ว​เรา​รื่นเริง​อยู่เสมอ คน​มอง​ว่า​เรา​ยากจน​ข้นแค้น แต่​จริงๆแล้ว​เรา​ทำ​ให้​หลาย​คน​ร่ำรวย คน​มอง​ว่า​เรา​ไม่มี​อะไร​เลย แต่​จริงๆ​แล้ว​เรา​มี​ครบ​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="11">พี่น้อง​ชาว​โครินธ์ เรา​พูด​กับ​คุณ​อย่าง​ตรงไป​ตรงมา และ​เปิดใจ​เต็มที่</verse>
				<verse number="12">ไม่ใช่​เรา​หรอก​ที่​ปิดใจ​ไม่​ให้​ความรัก​กับ​คุณ แต่​พวกคุณ​ต่างหาก​ที่​ทำ​อย่างนั้น​กับ​เรา</verse>
				<verse number="13">ถ้า​จะ​ให้​ยุติธรรม คุณ​ก็​ควร​จะ​เปิดใจ​ให้​กับ​เรา​ด้วย (ผม​พูด​แบบ​พูด​กับ​ลูกๆ​ตัวเอง​นะ)</verse>
				<verse number="14">อย่า​ไป​เข้าร่วม​กับ​คน​ที่​ไม่เชื่อ​ใน​พระเจ้า เพราะ​คนดี​กับ​คนชั่ว​จะ​ไป​ด้วยกัน​ได้​อย่างไร ความสว่าง​กับ​ความมืด​จะ​เข้ากัน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="15">พระคริสต์​กับ​ซาตาน จะ​ตกลง​กัน​ได้​อย่างไร คน​ที่​เชื่อ​พระเจ้า​กับ​คน​ที่​ไม่เชื่อ​จะ​เข้ากัน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="16">วิหาร​ของ​พระเจ้า กับ​พวก​รูปเคารพ​จะ​อยู่​ด้วยกัน​ได้​อย่างไร เพราะ​เรา​นี่แหละ​คือ​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​พูด​ไว้​ว่า “เรา​จะ​อยู่​กับ​พวกเขา และ​จะ​เดิน​อยู่​กับ​เขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​เขา​ก็​จะ​เป็น​คน​ของเรา”</verse>
				<verse number="17">องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​ว่า “ดังนั้น​ให้​แยก​ตัวเอง​ออก​มา​จาก​คนพวกนั้น และ​อย่า​แตะต้อง​สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​อีก แล้ว​เรา​จะ​ยอมรับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="18">	แล้ว​เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​พวกเจ้า และ​พวกเจ้า​จะ​เป็น​พวก​ลูกชาย​และ​ลูกสาว​ของเรา องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​พูด​ไว้​ว่า​อย่างนั้น”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เพื่อน​ที่รัก ในเมื่อ​เรา​มี​คำ​สัญญา​พวกนี้ ก็​ขอให้​เรา​ชำระ​ตัวเอง​จาก​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ทำ​ให้​ร่างกาย​และ​จิตใจ​สกปรก ทำ​ตัว​ให้​บริสุทธิ์​ครบถ้วน​เพราะ​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ช่วย​เปิดใจ​รับ​เรา​ด้วย เรา​ไม่ได้​ทำผิด​ต่อ​ใคร เรา​ไม่ได้​ทำลาย​ความเชื่อ​ของ​ใคร และ​เรา​ไม่ได้​โกง​ใคร</verse>
				<verse number="3">ที่​ผม​พูด​อย่างนี้​ผม​ไม่ได้​โทษ​คุณ​นะ เพราะ​ผม​เคย​บอก​แล้ว​ว่า พวกคุณ​อยู่​ในใจ​เรา เรา​พร้อม​ที่​จะ​ร่วมเป็น​ร่วมตาย​กับ​พวกคุณ​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="4">ผม​มั่นใจ​และ​ภูมิใจ​ใน​ตัว​พวกคุณ​มาก คุณ​ทำ​ให้​ผม​มี​กำลังใจ​มาก ทั้งๆที่​เรา​มี​ความทุกข์​แสนสาหัส แต่​ผม​ก็​ยัง​มี​ความ​ยินดี​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​เรา​มา​ถึง​แคว้น​มาซิโดเนีย​นั้น เรา​ไม่ได้​พักผ่อน​เลย มอง​ไป​ทางไหน​ก็​มี​แต่​ปัญหา ภายนอก​ก็​มี​แต่​การ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน ส่วน​ภาย​ในใจ​ก็​มี​แต่​ความ​หวาดกลัว</verse>
				<verse number="6">แต่​พระเจ้า​ผู้​ปลอบโยน​คน​ที่​ท้อแท้​ก็​ปลอบโยน​เรา​ด้วย เพราะ​พระองค์​ส่ง​ทิตัส​มาหา​เรา</verse>
				<verse number="7">ไม่ใช่​แค่​เรื่อง​ที่​ทิตัส​มา​เท่านั้น​ที่​ปลอบโยน​เรา แต่​ยัง​รวม​ถึง​เรื่อง​ที่​พวกคุณ​ให้​กำลังใจ​ทิตัส​ด้วย ทิตัส​เล่า​ให้​เรา​ฟัง​หมดแล้ว​ว่า พวกคุณ​อยาก​เจอ​เรา​ขนาดไหน คุณ​เสียใจ​แค่ไหน และ​คุณ​ห่วงใย​ผม​ขนาดไหน ทำ​ให้​ผม​ดีใจ​มากขึ้น​ไปอีก</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​จดหมาย​ของ​ผม​จะ​ทำ​ให้​คุณ​เศร้าโศก​เสียใจ ผม​ก็​ไม่​เสียใจ​หรอก​ที่​เขียน​ไป แต่​ยอมรับ​ว่า​ผม​เสียใจ​หลังจาก​เขียน​ไปแล้ว แต่​ตอนนี้​ผม​ก็​เห็น​แล้ว​ว่า​จดหมาย​นั้น​ทำ​ให้​คุณ​ทุกข์ใจ​แค่​ครู่เดียว​เอง</verse>
				<verse number="9">ตอนนี้​ผม​ดีใจ ไม่ใช่​เพราะ​คุณ​เศร้า​เสียใจ​หรอกนะ แต่​เพราะ​ความ​เศร้า​เสียใจ​นั้น​ทำให้​คุณ​กลับตัว​กลับใจ เป็น​ความ​เศร้า​เสียใจ​แบบ​ที่​พระเจ้า​ต้องการ พวกคุณ​ก็​เลย​ไม่​ได้รับ​ผล​กระทบ​อะไร​จาก​เรา​เลย</verse>
				<verse number="10">เพราะ​ความ​เศร้า​เสียใจ​แบบ​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​นี้​ทำให้​คน​กลับตัว​กลับใจ​และ​ได้รับ​ความ​รอด ผม​ก็​เลย​ไม่มี​อะไร​ต้อง​เสียใจ แต่​ความ​เศร้า​เสียใจ​แบบ​โลก​นี้​สิ​ที่​นำ​ไป​ถึง​ความตาย</verse>
				<verse number="11">ลอง​มา​สังเกต​ดูสิ​ว่า​ความ​เศร้า​เสียใจ​แบบ​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​นั้น​มี​ผล​อะไร​กับ​คุณ​บ้าง เช่น ทำ​ให้​คุณ​เอาจริง​เอาจัง อยาก​จะ​พิสูจน์​ความ​บริสุทธิ์​ของ​ตัวเอง โกรธ​คน​ที่​ทำผิด กลัว​ถูก​ลงโทษ อยาก​จะ​เจอ​กับ​เรา​อีก ห่วงใย​ผม และ​ลงโทษ​คน​ทำผิด คุณ​ก็​ได้​พิสูจน์​ให้​เห็น​แล้ว​ใน​ทุกๆ​ทาง​ว่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​เกิดขึ้น​นี้​ไม่ใช่​ความผิด​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น สาเหตุ​ที่​ผม​เขียน​มา​ให้​พวกคุณ​ไม่ใช่​เพราะ​เห็น​แก่​คน​ที่​ทำ​ผิด​หรือ​คน​ที่​เสียหาย​หรอก​นะ แต่​อยาก​จะ​ทำ​ให้​คุณ​รู้​ต่อหน้า​พระเจ้า​ว่า​คุณ​ห่วงใย​เรา​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="13">เรา​ได้รับ​กำลังใจ​จาก​เรื่องนี้ นอกจาก​จะ​มี​กำลังใจ​แล้ว เรา​ก็​ยัง​ดีใจ​เป็น​พิเศษ​อีก​ด้วย​ที่​เห็น​ทิตัส​มี​ความสุข เพราะ​พวกคุณ​ทำ​ให้​จิตใจ​ของ​เขา​สดชื่น</verse>
				<verse number="14">ผม​เคย​โอ้อวด​เรื่อง​พวกคุณ​ให้​ทิตัส​ฟัง และ​ผม​ก็​ไม่​ขายหน้า​เลย เพราะ​เรื่อง​ที่​ผม​บอก​คุณ​เป็น​จริง​อย่างไร เรื่อง​ที่​ผม​บอก​กับ​ทิตัส​เกี่ยวกับ​คุณ​ก็​เป็น​จริง​อย่าง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="15">ทิตัส​รัก​คุณ​มาก​ยิ่งขึ้น​เมื่อ​เขา​นึกถึง​ตอน​ที่​คุณ​เชื่อฟัง​เขา​ใน​ทุกเรื่อง และ​ยัง​ต้อนรับ​เขา​ด้วย​ความ​เคารพยำเกรง​จน​ตัวสั่น</verse>
				<verse number="16">ผม​ดีใจ​ที่​สามารถ​มั่นใจ​ใน​ตัวคุณ​ได้​อย่าง​เต็มที่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ ตอนนี้​เรา​อยากให้​พวกคุณ​รู้​ว่า พระเจ้า​เมตตากรุณา​ต่อ​หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระองค์​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="2">ถึงแม้​พวกเขา​จะ​ยากจน​และ​ถูก​ทดสอบ​อย่างหนัก​ด้วย​ความทุกข์​มากมาย แต่​พวกเขา​ก็​มี​ความสุข​จน​ล้นพ้น​ออก​มา​เป็น​ใจ​ที่​เอื้อเฟื้อ​เผื่อแผ่</verse>
				<verse number="3">ผม​รับรอง​ว่า​พวกเขา​ให้​จน​สุด​กำลัง อันที่จริง​เกิน​กำลัง​ด้วยซ้ำ และ​ให้​ด้วย​ความ​สมัครใจ​ด้วย</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​รบเร้า​ขอ​มี​ส่วนร่วม​ใน​การ​บริจาค​ช่วยเหลือ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ให้​อย่าง​เกินคาด คือ​ให้​ชีวิต​ของ​พวกเขา​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก่อน แล้ว​จากนั้น​ถึง​ได้​ให้​กับ​เรา​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ</verse>
				<verse number="6">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​ได้​ขอร้อง​ให้​ทิตัส​ไป​ช่วย​พวกคุณ​จัดการ​กับ​เงิน​บริจาค​นี้​ให้เสร็จ เพราะ​เขา​เป็น​คน​เริ่ม​ชักชวน​คุณ​ให้​บริจาค​ตั้งแต่​แรก</verse>
				<verse number="7">ใน​เมื่อ​พวกคุณ​เป็น​เลิศ​ไป​ซะ​ทุกเรื่อง ไม่ว่า​จะ​เป็น​เรื่อง​ความเชื่อ คำพูด ความรู้ ความ​กระตือรือร้น หรือ​ความรัก​ที่​คุณ​เรียนรู้​จาก​เรา ก็​ขอ​ให้​เป็น​เลิศ​ใน​เรื่อง​การ​บริจาค​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ผม​ไม่ได้​สั่ง​ให้​คุณ​ทำ​นะครับ ผม​แค่​อยาก​จะ​เปรียบเทียบ​ความรัก​ของ​คุณ​กับ​ความ​กระตือรือร้น​ของ​คนอื่น จะ​ทดสอบ​ดู​ว่า​ความรัก​ของ​คุณ​นั้น​แท้​หรือเปล่า</verse>
				<verse number="9">พวกคุณ​ก็​รู้​กัน​อยู่แล้ว​ถึง​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา ที่ว่า​ถึงแม้​พระองค์​ร่ำรวย แต่​ก็​ยอม​ยากจน​เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​กับ​คุณ พระองค์​ยอม​ยากจน​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ร่ำรวย</verse>
				<verse number="10">ใน​เรื่องนี้​ผม​ขอ​แนะนำ​สิ่ง​ที่​จะ​เป็น​ประโยชน์ เมื่อ​ปี​ที่แล้ว พวกคุณ​เป็น​พวกแรก​เลย​ที่​อยาก​จะ​ช่วย และ​ได้​ช่วย​เป็น​พวกแรก​ด้วย</verse>
				<verse number="11">ตอนนี้ ก็​น่า​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตาม​ที่​ตั้งใจ​ไว้​ตั้งแต่​แรก และ​ให้​ช่วย​ตาม​กำลัง​ที่​มี​อยู่</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คุณ​มี​ใจ​พร้อม​ที่​จะ​ให้​อยู่แล้ว พระเจ้า​ก็​จะ​ยอมรับ​สิ่ง​ที่​คุณ​ให้​ตาม​ความ​สามารถ​ที่​คุณ​มี ไม่ใช่​เกิน​ความ​สามารถ​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="13">ไม่​อยาก​ให้​คุณ​ไป​ช่วย​คนอื่น​แล้ว​ตัวเอง​ต้อง​มา​เดือด​ร้อน​แทน ผม​แค่​อยาก​จะ​ให้​ช่วยเหลือ​กันไป​ช่วยเหลือ​กันมา​เท่านั้น</verse>
				<verse number="14">ผม​ตั้งใจ​ว่า​ตอนนี้​คุณ​มี​เหลือเฟือ​ขอ​ให้​แบ่ง​ไป​ช่วย​คน​ที่​ขัดสน​บ้าง เกิด​วันหลัง​เขา​มี​เหลือเฟือ​และ​คุณ​เกิด​ขัดสน​ขึ้นมา เขา​ก็​จะ​ได้​มา​ช่วย​คุณ​เหมือนกัน อย่างนี้​ก็​เป็น​การ​ช่วยเหลือ​กันไป​ช่วยเหลือ​กันมา</verse>
				<verse number="15">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “คน​ที่​เก็บ​ไว้​มาก ก็​ไม่ได้​มี​เหลือเฟือ ส่วน​คน​ที่​เก็บ​ไว้​น้อย ก็​ไม่ได้​ขาดแคลน”</verse>
				<verse number="16">ผม​ห่วงใย​พวกคุณ​มาก ขอบคุณ​พระเจ้า​ที่​พระองค์​ก็​ใส่ความ​ห่วงใย​มาก​ขนาดนั้น​ไว้​ใน​ใจ​ของ​ทิตัส​ด้วย ทำ​ให้​เขา​อยาก​จะ​ช่วย​พวกคุณ​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="17">เรา​ขอ​ให้​ทิตัส​มา​เยี่ยม​พวกคุณ และ​เขา​ก็​ยินดี​ทำ​ตามนั้น จริงๆแล้ว​เขา​ก็​อยาก​จะ​มา​เยี่ยม​คุณ​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="18">เรา​ส่ง​พี่น้อง​คนหนึ่ง​มา​พร้อม​กับ​เขา​ด้วย พี่น้อง​คนนี้​เป็น​คน​ที่​มี​ชื่อเสียง​ดี​ตาม​หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ใน​ด้าน​การ​ประกาศ​ข่าวดี</verse>
				<verse number="19">นอกจากนี้ หมู่ประชุม​ต่างๆ​ได้​เลือก​เขา​ให้​เดินทาง​มา​กับ​พวกเรา​เพื่อ​นำ​เงิน​ที่​เรา​รับผิดชอบ​อยู่​ไป​บริจาค​ครั้งนี้ การ​บริจาค​นี้​ทำ​เพื่อ​ถวาย​เกียรติ​ให้​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ทำ​ให้​คน​เห็น​ว่า​เรา​เต็มใจ​ที่​จะ​ช่วย</verse>
				<verse number="20">เรา​ระมัด​ระวัง​มาก​ใน​การ​จัดการ​กับ​เงิน​บริจาค​ก้อนโต​นี้ เพราะ​ไม่อยาก​ให้​ใคร​มา​ติ​ได้</verse>
				<verse number="21">คือ​เรา​เป็น​ห่วง​เรื่อง​ชื่อเสียง อยาก​จะ​ให้​มัน​ดี​ไม่ใช่​เฉพาะ​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เท่านั้น แต่​กับ​คนอื่นๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="22">เรา​ก็​เลย​ส่ง​พี่น้อง​อีก​คนหนึ่ง​มา​พร้อม​กับ​พวกเขา​ด้วย พี่น้อง​คนนี้​แสดง​ให้​เรา​เห็น​หลายครั้ง​แล้ว​ว่า​เขา​อยาก​จะ​ช่วย ยิ่ง​ตอนนี้​เขา​ยิ่ง​อยาก​จะ​ช่วย​มากขึ้น เพราะ​เขา​มี​ความ​เชื่อมั่น​ใน​พวกคุณ​มากขึ้น</verse>
				<verse number="23">ถ้า​มี​ใคร​ถาม​เกี่ยวกับ​ทิตัส ผม​ขอ​บอก​ว่า เขา​เป็น​หุ้นส่วน​และ​เพื่อน​ร่วมงาน​ของ​ผม​ที่​ส่ง​มา​ช่วย​พวกคุณ และ​ถ้า​มี​ใคร​ถาม​เกี่ยวกับ​พี่น้อง​สองคน​นี้ ผม​ขอ​บอก​ว่า พวกเขา​เป็น​ตัวแทน​ของ​หมู่ประชุม​ต่างๆ​และ​เป็น​คน​ที่​นำ​เกียรติ​มา​ให้​กับ​พระคริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ดังนั้น​ให้​พิสูจน์​ความรัก​ของ​คุณ​ให้​พวกเขา​เห็น​ด้วย และ​ให้​เขา​เห็น​ว่า​ที่​เรา​โอ้อวด​ใน​เรื่อง​ของ​คุณ​นั้น​เป็น​จริง เพื่อ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​จะ​ได้เห็น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">ผม​ว่า​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เขียน​เกี่ยวกับ​เรื่อง​การ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ผม​รู้​ว่า​คุณ​พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​อยู่แล้ว ผม​อวด​เรื่อง​ของ​คุณ​ให้​กับ​ชาว​มาซิโดเนีย​ฟัง​อยู่​บ่อยๆ ผม​บอก​เขา​ว่า​พวกคุณ​ที่​อยู่​ใน​แคว้น​อาคายา​นั้น พร้อม​ที่​จะ​ช่วย​ตั้งแต่​ปี​ที่​แล้ว และ​ความ​กระตือรือร้น​ของ​คุณ​นี้​กระตุ้น​ให้​พวก​มาซิโดเนีย​อยาก​จะ​ช่วย​ด้วย</verse>
				<verse number="3">แต่​ที่​ผม​ส่ง​พี่น้อง​มาหา​คุณ​นั้น ก็​เพื่อ​ให้​เขา​เห็น​ว่า​เรื่อง​ที่​เรา​อวด​เกี่ยวกับ​คุณ​นั้น​เป็นจริง และ​ผม​ก็​อยาก​ให้​คุณ​พร้อม​อย่าง​ที่​ผม​บอก​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ไม่​อย่างนั้น ถ้า​มี​ชาว​มาซิโดเนีย​บางคน​มา​กับ​ผม และ​พบ​ว่า​คุณ​ไม่ได้​เตรียม​พร้อม​อย่าง​ที่​เรา​บอก เรา​ก็​จะ​เสียหน้า​ที่​เรา​มั่นอก​มั่นใจ​ใน​ตัว​พวกคุณ​เหลือเกิน (ไม่ต้อง​พูด​ถึง​คุณ​เลย​ว่า​จะ​เสียหน้า​มาก​แค่ไหน)</verse>
				<verse number="5">ผม​จึง​คิด​ว่า​จำเป็น​ที่​จะ​ต้อง​ขอ​ให้​พี่น้อง​พวกนี้​มา​เยี่ยม​พวกคุณ​ก่อน พวกเขา​จะ​ได้​มา​ช่วย​เตรียม​เงิน​ที่​คุณ​สัญญา​ว่า​จะ​บริจาค​นี้ ให้​พร้อม​ตั้งแต่​เนิ่นๆ​ก่อน​ที่​ผม​จะ​มา เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​การ​บริจาค​ด้วย​ความ​สมัครใจ ไม่ใช่​ถูก​บังคับ</verse>
				<verse number="6">จำ​เอา​ไว้​ว่า คน​ที่​หว่านน้อย​ก็​จะ​เก็บเกี่ยว​น้อย และ​คน​ที่​หว่านมาก​ก็​จะ​เก็บเกี่ยว​มาก</verse>
				<verse number="7">แต่ละ​คน​ควร​จะ​ให้​ตาม​ที่​ตั้งใจ​ไว้ ไม่ใช่​ให้​ด้วย​ความ​เสียดาย​หรือ​ถูก​บังคับ เพราะ​พระเจ้า​รัก​คน​ที่​ให้​ด้วย​ใจ​ที่​ชื่นชม​ยินดี</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​สามารถ​ให้​สิ่ง​ดีๆ​มากมาย เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​มี​ทุกอย่าง​เพียงพอ​เสมอไป และ​มี​ส่วนร่วม​ใน​งาน​การ​กุศล​ดีๆ มากมาย</verse>
				<verse number="9">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “เขา​แจกจ่าย​ให้​กับ​คน​ยากจน​อย่าง​เอื้อเฟื้อ​เผื่อแผ่ ใจ​กว้างขวาง​ของ​เขา​จะ​คง​อยู่​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ผู้​ที่​ให้​เมล็ด​กับ​คนหว่าน และ​ให้​อาหาร​กับ​คนกิน ก็​จะ​ให้​เมล็ด​กับ​คุณ​และ​ทำ​ให้​มัน​เพิ่ม​มาก​ยิ่งขึ้น และ​จะ​ให้​พวกคุณ​ได้​เก็บเกี่ยว​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​พอใจ​เป็น​ผล และ​พระองค์​จะ​ใช้​จิตใจ​กว้างขวาง​ของ​คุณ​นี้​ทำ​ให้​เกิด​มี​การ​เก็บเกี่ยว​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​คุณ​ร่ำรวย​ใน​ทุกทาง เพื่อ​คุณ​จะ​สามารถ​ให้​อย่าง​ใจกว้าง​ใน​ทุกๆ​โอกาส เมื่อ​คุณ​ให้​อย่าง​ใจกว้าง​ผ่าน​มา​ทาง​เรา​นั้น ก็​จะ​ทำ​ให้​คน​ขอบคุณ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">งาน​รับใช้​ที่​คุณ​ทำนี้​ได้​ช่วย​ทั้ง​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ที่​ขัดสน และ​ยัง​ทำ​ให้​มี​การ​ขอบคุณ​พระเจ้า​อย่าง​ท้วมท้น​อีกด้วย</verse>
				<verse number="13">ที่​คุณ​รับใช้​อย่างนี้ พิสูจน์​ให้​เห็น​ถึง​ความเชื่อ จึง​ทำ​ให้​คน​ของ​พระเจ้า​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​คุณ​มี​ใจ​เชื่อฟัง​ที่​มา​จาก​ความเชื่อ​ใน​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​พระเยซู​คริสต์ และ​เพราะ​ความ​ใจดี​ของ​คุณ​ที่​ได้​ช่วยเหลือ​พวกเขา​และ​คนอื่นๆ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​พวกเขา​อธิษฐาน​เผื่อ​คุณ​นั้น พวกเขา​ก็​จะ​ทำ​ไป​ด้วย​ความรัก​และ​คิดถึง​คุณ เพราะ​พระเจ้า​เมตตา​คุณ​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="15">ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ของขวัญ​อัน​ยอดเยี่ยม​ของ​พระองค์​ที่​ดี​เกินกว่า​จะ​บรรยาย​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ผม​เปาโล ขอร้อง​คุณ​เป็น​การ​ส่วนตัว​ด้วย​ความ​อ่อนโยน และ​ด้วย​ความ​เมตตา​ของ​พระคริสต์ บางคน​ว่า​ผม​ขี้ขลาด​เมื่อ​อยู่​กับ​พวกคุณ แต่​กลับ​กล้าหาญ​เมื่อ​อยู่​ห่างไกล</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ผม​มา​ผม​ขอร้อง​ว่า​อย่า​บังคับ​ให้​ผม​ต้อง​ใช้​ความ​กล้าหาญ​แบบที่​ผม​กะ​จะ​ใช้​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​หา​ว่า​ผม​ใช้ชีวิต​อย่าง​คน​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="3">ถึงแม้​เรา​จะ​ใช้ชีวิต​อยู่​ใน​โลกนี้​ก็จริง แต่​เรา​ก็​ไม่ได้​ต่อสู้​เหมือนกับ​คน​ของ​โลกนี้</verse>
				<verse number="4">เพราะ​อาวุธ​ที่​เรา​ใช้​นั้น​ไม่​เหมือน​กับ​อาวุธ​ของ​โลกนี้ อาวุธ​ของ​เรา​เป็น​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า​ที่​จะ​ทำลาย​ที่มั่น​ต่างๆ เรา​ก็​ใช้​อาวุธ​นี้​ทำลาย​ข้อโต้แย้ง​ต่างๆ​ที่​ต่อต้าน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ทำลาย​กำแพง​สูง​ทั้งหมด​ที่​ขัดขวาง​ไม่ให้​คน​รู้​เกี่ยวกับ​เรื่อง​พระเจ้า เรา​ยัง​จับ​ความคิด​ของ​คน​มา​เป็น​เชลย​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เชื่อฟัง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ก็​พร้อม​ที่​จะ​ลงโทษ​การ​กระทำ​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ทุกอย่าง​หลังจาก​ที่​พวกคุณ​เชื่อฟัง​จน​ครบถ้วน​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ลอง​ดู​ความจริง​ที่​อยู่​ต่อหน้า​คุณ​สิ ถ้า​ใคร​แน่ใจ​ว่า​ตัวเอง​เป็น​ของ​พระคริสต์ ก็​ให้​คิด​ทบทวน​และ​รู้​เสียด้วย​ว่า เรา​ก็​เป็น​ของ​พระคริสต์​พอๆ​กับ​เขา</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ดู​เหมือน​ว่า​ผม​โอ้อวด​มากไป​เกี่ยวกับ​สิทธิอำนาจ​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้​กับ​เรา ผม​ก็​ไม่อาย​หรอก เพราะ​มัน​มี​ไว้​เพื่อ​เสริมสร้าง​พวกคุณ ไม่ใช่​ทำลาย</verse>
				<verse number="9">ผม​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​คิด​ว่า​ผม​กำลัง​ใช้​จดหมาย​พวกนี้​ข่มขู่​ให้​คุณ​ตกใจ</verse>
				<verse number="10">บางคน​พูด​ว่า “จดหมาย​ของ​เปาโล​นั้น​น่า​ประทับใจ​มาก​และ​มี​พลัง​มาก แต่​พอ​ตัวเขา​มา​อยู่​ต่อหน้า​กลับ​อ่อนแอ​และ​พูด​ไม่เอาไหน”</verse>
				<verse number="11">คน​ที่​พูด​อย่างนี้​ก็​ให้​จำ​เอาไว้​ว่า เมื่อ​ผม​มา​ถึง ใน​จดหมาย​ผม​เป็น​ยังไง ผม​ก็​จะ​เป็น​อย่างนั้น​ต่อหน้า​พวกคุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่กล้า​ไป​เทียบชั้น​หรือ​เอา​ตัว​ไป​เปรียบ​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​โอ้อวด​เกี่ยวกับ​คุณสมบัติ​ของเขา​หรอก พวกนี้​ได้​แต่​อวดโง่ คือ​เอา​ตัวเอง​เป็น​มาตรฐาน​วัด​กัน​และ​เปรียบเทียบ​กัน</verse>
				<verse number="13">แต่​เรา​จะ​ไม่​โอ้อวด​จน​เกินไป เรา​จะ​โอ้อวด​เฉพาะ​ภายใน​ขอบเขต​งาน​ที่​พระเจ้า​มอบหมาย​ให้​เรา​ทำ​เท่านั้น ซึ่ง​ขอบเขต​นี้​ก็​รวม​ถึง​งาน​ที่​เรา​ทำ​กับ​พวกคุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เรา​ไม่ได้​โอ้อวด​จน​เกินไป แต่​ถ้า​เรา​ไม่ได้​มา​หา​พวกคุณ​จริงๆ​สิ นั่นแหละ​แสดง​ว่า​เรา​โอ้อวด​เกินไป แต่​แท้​จริง​แล้ว เรา​เป็น​พวกแรก​ที่​นำ​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​พระคริสต์​มา​ให้​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="15">เรา​จะ​โอ้อวด​เฉพาะ​งาน​ที่​เรา​ทำ ไม่ใช่​งาน​ที่​คนอื่น​ทำ แต่​เรา​หวัง​ว่า​เมื่อ​พวกคุณ​มี​ความเชื่อ​มากขึ้น งาน​ของเรา​ก็​จะ​ขยาย​ใหญ่โต​มากขึ้น​ใน​หมู่​พวกคุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="16">แล้ว​เรา​ก็​จะ​ได้​ไป​ประกาศ​ข่าวดี​ใน​เมือง​อื่นๆ​บ้าง​ที่​ยัง​ไม่เคย​มี​ใคร​ไป เพราะ​เรา​ไม่​อยาก​จะ​อวดอ้าง​ใน​ผลงาน​ที่​คนอื่น​ทำ​ไว้​ใน​พื้นที่​ของเขา</verse>
				<verse number="17">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “คน​ที่​อยาก​จะ​โอ้อวด ก็​ให้​โอ้อวด​แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="18">ไม่ใช่ว่า​คน​ที่​ยกย่อง​ตัวเอง​จะ​ผ่าน​การสอบ​และ​เป็น​ที่​ยอมรับ แต่​เป็น​คน​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ยกย่อง​ต่างหาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ผม​หวังว่า​คุณ​จะ​ทนได้ ถ้า​ผม​พูด​อะไร​โง่ๆ​ไป​สักหน่อย ช่วย​อดทน​หน่อย​ก็แล้วกัน</verse>
				<verse number="2">ผม​ได้​หมั้นหมาย​คุณ​ไว้แล้ว​ให้​แต่ง​กับ​ชาย​เพียง​คนเดียว​คือ​พระคริสต์ ผม​ก็​เลย​หวง​คุณ​เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​หวง เพื่อ​ผม​จะได้​ส่ง​ตัวคุณ​เหมือน​เป็น​สาว​บริสุทธิ์​ให้​กับ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="3">แต่​ผม​กลัว​ว่า​จิตใจ​ของคุณ​จะ​ถูก​นำ​ให้​หลง​ไป​จาก​ความ​ซื่อสัตย์​และ​ความ​บริสุทธิ์​ที่​มี​ต่อ​พระคริสต์ เหมือนกับ​ที่​เอวา​ถูก​งู​หลอกลวง​ด้วย​เล่ห์เหลี่ยม​ของ​มัน</verse>
				<verse number="4">ดู​คุณ​ช่าง​มี​ความ​อดทน​เหลือเกิน​นะ​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​มา​สอน​เรื่อง​ของ​พระเยซู​ที่​แตกต่าง​ไป​จาก​ที่​เรา​เคย​สอนไว้ หรือ​เรียก​ให้​คุณ​รับ​วิญญาณ​อื่น หรือ “ข่าวดี” อื่น​ที่​แตกต่าง​ไป​จาก​ที่​คุณ​เคย​รับ​มาแล้ว</verse>
				<verse number="5">ผม​คิดว่า​ผม​ก็​ไม่ได้​ด้อย​ไป​กว่า “อภิมหาศิษย์เอก” พวกนั้น​ที่​คุณ​ยกย่อง​กันนะ</verse>
				<verse number="6">ใช่ ผม​อาจจะ​พูด​ไม่เก่ง แต่​ผม​ก็​มี​ความรู้​อย่าง​ที่​คุณ​ก็​เห็นแล้ว​จาก​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​ได้ทำ</verse>
				<verse number="7">ผม​ทำ​บาป​หรือ​เปล่า​นี่ ที่​ได้​ถ่อมตัว​ลง​เพื่อ​ยก​คุณ​ขึ้น คือ​เมื่อ​ผม​ประกาศ​ข่าวดี​ให้​กับ​พวกคุณ แล้ว​ไม่ได้​คิด​ค่าตอบแทน</verse>
				<verse number="8">ผม​ได้ “ปล้น” หมู่ประชุม​อื่น​โดย​รับ​ค่าจ้าง​จาก​พวกเขา เพื่อ​มา​รับใช้​คุณ</verse>
				<verse number="9">ตอนที่​ผม​อยู่​กับ​พวกคุณ เมื่อ​ผม​ขาด​อะไร​ที่​จำเป็น ผม​ก็​ไม่เคย​รบกวน​คุณ​เลย เพราะ​พวก​พี่น้อง​ที่​มา​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย​จะ​จัดหา​มาให้ แล้ว​ต่อไปนี้ ผม​ก็​ยัง​ตั้งใจ​ว่า​จะ​ไม่ให้​ตัวเอง​เป็น​ภาระ​ของ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="10">พระคริสต์​พูด​ความจริง​ตลอด​เวลา​อยู่​ใน​ตัวผม ดังนั้น​เชื่อเถอะ​ว่า​ผม​จะ​ไม่ยอม​ให้​ใคร​ใน​แคว้น​อาคายา มา​ปิดปาก​ผม​ไม่ให้​โอ้อวด​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="11">ทำไม​ผม​ถึง​ไม่ยอม​เป็น​ภาระ​กับ​คุณ ผม​ไม่รัก​คุณ​หรือ พระเจ้า​รู้ดี​ว่า​ผม​รัก​คุณ</verse>
				<verse number="12">ผม​ไม่ได้​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​คุณ​อย่างไร ผม​ก็​จะ​ทำ​อย่างนั้น​ต่อไป เพื่อ​ไอ้​ขี้คุย​พวกนั้น​จะ​ได้​ไม่มี​ข้ออ้าง​ว่า​พวกมัน​ทำงาน​แบบ​เดียว​กับ​ผม</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ไอ้​พวกนั้น​มัน​ศิษย์เอก​จอม​ปลอม เป็น​คนงาน​ที่​หลอกลวง พวกเขา​ปลอมตัว​มา​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="14">ไม่ต้อง​แปลกใจ​หรอก เพราะ​ขนาด​ซาตาน​เอง​ก็​ยัง​ปลอมตัว​มา​เป็น​ทูต​แห่ง​ความสว่าง​เลย</verse>
				<verse number="15">ไม่เห็น​จะ​แปลก​อะไรเลย​ที่​คนรับใช้​ของ​ซาตาน​จะ​ปลอมตัว​มา​แกล้ง​เป็น​คนรับใช้​ที่​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง แต่​ในที่สุด​พวกมัน​ก็​จะ​ต้อง​รับ​ผลกรรม​ตาม​ที่​มัน​ได้​ก่อไว้</verse>
				<verse number="16">ขอย้ำ​อีกที​ว่า อย่า​ให้​ใคร​คิด​ว่า​ผม​โง่ แต่​ถ้า​พวกคุณ​คิด​อย่างนั้น​ก็​ช่วย​ยอมรับ​ผม​อย่าง​คนโง่ๆ​คนหนึ่ง​ก็​แล้วกัน เพื่อ​ผม​จะ​ได้​โอ้อวด​บ้าง​สักนิด</verse>
				<verse number="17">ที่​ผม​กำลัง​โอ้อวด​ตัวเอง​อยู่นี้ ผม​พูด​แบบ​คนโง่ๆ​นะครับ ไม่ได้​พูด​อย่าง​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​หรอก</verse>
				<verse number="18">ใน​เมื่อ​มี​หลายคน​พา​กัน​อวดตัว​ตาม​มาตรฐาน​ของ​โลกนี้ ผม​ก็​ขอ​อวด​บ้าง</verse>
				<verse number="19">ที่​พวก​คุณ​ยินดี​ทน​ฟัง​พวกโง่ๆ​นั้น​ได้ ก็​เพราะ​พวกคุณ​นี้​ช่างฉลาด​เสีย​เหลือเกิน</verse>
				<verse number="20">อันที่จริง ถึงแม้​เขา​จะ​เอา​คุณ​ไป​เป็น​ทาส หลอกกิน​หลอกใช้​คุณ เอารัด​เอา​เปรียบ​คุณ ยกตัว​เหนือ​คุณ หรือ​แม้แต่​ตบหน้า​คุณ คุณ​ก็​ยัง​จะ​ทน​ได้เลย</verse>
				<verse number="21">ผม​อาย​ที่​จะ​ต้อง​บอก​ว่า​เรา​อ่อนแอ​เกินไป​ที่​จะ​ทำ​กับ​คุณ​อย่างนั้น จะ​ให้​พูด​แบบ​โง่ๆ​ก็​คือ เขา​กล้า​อวด​เรื่อง​อะไร ผม​ก็​กล้า​อวด​เรื่องนั้น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="22">เขา​อวด​ว่า​เขา​เป็น​คน​ฮีบรู ​หรือ ผม​ก็​เป็น​เหมือนกัน เป็น​ชาว​อิสราเอล​หรือ ผม​ก็​เป็น​ด้วย เป็น​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม​หรือ ผม​ก็​เป็น​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="23">เป็น​คน​รับใช้​ของ​พระคริสต์​หรือ (ผม​พูด​อย่าง​คน​เสียสติ​เลย) ผม​เป็น​มากกว่า​นั้น​เสียอีก ผม​ทำงาน​หนัก​กว่า​เขา​มาก ติด​คุก​บ่อย​กว่า​ด้วย ถูก​เฆี่ยนตี​อย่าง​โหดเหี้ยม เกือบ​ตาย​หลายครั้ง</verse>
				<verse number="24">ผม​โดน​พวกยิว​เฆี่ยน​ด้วย​แส้​รวม​ห้า​ครั้ง ครั้งละ​สามสิบเก้า​ที</verse>
				<verse number="25">ถูก​ตี​ด้วย​กระบอง​สามครั้ง ถูก​หินขว้าง​หนึ่ง​ครั้ง เรือ​ล่ม​สามครั้ง ลอยคอ​อยู่​ใน​ทะเล​หนึ่งวัน​กับ​หนึ่งคืน</verse>
				<verse number="26">ผม​เดินทาง​หลายครั้ง​ที่​ต้อง​ฝ่า​อันตราย​ใน​แม่น้ำ อันตราย​จาก​โจร​ผู้ร้าย อันตราย​จาก​คนยิว​ด้วยกัน และ​จาก​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว อันตราย​ทั้ง​ในเมือง​และ​นอกเมือง อันตราย​ใน​ทะเล และ​อันตราย​จาก​พี่น้อง​จอม​ปลอม</verse>
				<verse number="27">ต้อง​ตรากตรำ​ทำงาน​อย่างหนัก อดหลับ​อดนอน​หลายครั้ง หิวข้าว​หิวน้ำ อดอาหาร​หลายหน หนาวเหน็บ​และ​ไม่มี​เสื้อผ้า​ใส่​กันหนาว</verse>
				<verse number="28">นอกจาก​ปัญหา​พวกนี้​แล้ว ผม​ยัง​มี​ปัญหา​ที่​บีบคั้น​ผม​อยู่​ทุกๆวัน​คือ​ความ​ห่วงใย​ที่​ผม​มี​ต่อ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="29">มี​ใครบ้าง​ที่​อ่อนแอ แล้ว​ผม​ไม่ได้​อ่อนแอ​กับ​เขา​ด้วย มี​ใคร​บ้าง​ที่​ถูก​ชักนำ​ให้​ไป​ทำบาป แล้ว​ผม​ไม่​เป็นเดือด​เป็นแค้น​แทน</verse>
				<verse number="30">ถ้า​ผม​ต้อง​โอ้อวด ผม​ก็​จะ​โอ้อวด​แต่​เรื่อง​ที่​แสดง​ว่า​ผม​อ่อนแอ</verse>
				<verse number="31">พระเจ้า ผู้เป็น​พระบิดา​ของ​พระเยซู​เจ้า ผู้​ที่​คน​จะ​สรรเสริญ​ตลอด​ไป​รู้​ว่า​ผม​ไม่ได้​โกหก</verse>
				<verse number="32">ตอนที่​ผม​อยู่​ใน​เมือง​ดามัสกัส​นั้น ผู้ว่า​ราชการ​เมือง​ของ​กษัตริย์​อาเรทัส​สั่ง​ให้​ทหาร​ยาม​เฝ้า​ประตู​ไว้​เพื่อ​คอย​จับ​ผม</verse>
				<verse number="33">แต่​ผม​ถูก​หย่อน​ลงมา​ใน​กระเช้า​จาก​ช่อง​กำแพง​เมือง และ​หลบหนี​จาก​เงื้อมมือ​ของ​เขา​มาได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ผม​จะต้อง​โอ้อวด​ต่อไป ถึงแม้​จะ​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร แต่​ผม​ก็​จะ​โอ้อวด​ต่อไป​ใน​เรื่อง​ของ​นิมิต และ​สิ่ง​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​เปิดเผย​ให้รู้</verse>
				<verse number="2">ผม​รู้จัก​กับ​ชาย​คนหนึ่ง ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์ และ​เมื่อ​สิบสี่​ปี​ก่อน พระเจ้า​ยก​เขา​ขึ้น​ไป​บน “สวรรค์​ชั้น​ที่สาม” (ไป​ใน​ร่างนี้​หรือ​นอก​ร่างนี้​ผม​ก็​ไม่รู้​หรอก มี​แต่​พระเจ้า​เท่านั้น​ที่รู้)</verse>
				<verse number="3">ผม​รู้​ว่า​คน​คนนี้​ถูก​รับขึ้น​ไป​ใน​สวน​สวรรค์ (ไป​ใน​ร่างนี้​หรือ​นอก​ร่างนี้ ผม​ก็​ไม่รู้​หรอก มี​แต่​พระเจ้า​เท่านั้น​ที่รู้)</verse>
				<verse number="4">เขา​ได้ยิน​คำพูด​ที่​ไม่สามารถ​พูดได้ (เป็น​สิ่ง​ที่​มนุษย์​ไม่มี​สิทธิ์​ที่​จะ​พูดถึง​ด้วย)</verse>
				<verse number="5">ผม​จะ​อวด​ถึง​คน​คนนี้ แต่​จะ​ไม่อวด​ถึง​ตัว​ผมเอง​หรอก แต่​ถ้า​ผม​ต้อง​โอ้อวด ก็​จะ​โอ้อวด​แต่​เรื่อง​ที่​แสดงว่า​ผม​อ่อนแอ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="6">ถ้า​ผม​อยาก​จะ​อวด​ตัว ผม​ก็​ไม่ใช่​คนโง่ เพราะ​สิ่ง​ที่​ผม​จะ​อวด​นั้น​เป็น​ความจริง แต่​ผม​จะ​ไม่​ทำ​อย่างนั้น​หรอก เพราะ​ผม​ไม่​อยาก​ให้​คน​คิด​กับ​ผม​เกินกว่า​ที่​เขา​เห็น​ผม​ทำ​หรือ​พูด</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ให้​ผม​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​เหนือ​ธรรมชาติ แต่​เพื่อ​ไม่ให้​ผม​หลง​ระเริง ผม​ได้รับ​หนาม​อยู่​ใน​ร่างกาย หนาม​นั้น​คือ​ทูต​ของ​ซาตาน​ที่​มา​คอย​ทรมาน​ผม</verse>
				<verse number="8">ผม​ก็​วิงวอน​ต่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ถึง​สาม​ครั้ง​ให้​ช่วย​เอา​หนามนี้​ออกไป​จาก​ผม​ที</verse>
				<verse number="9">แต่​พระองค์​ก็​บอก​ว่า “ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​เรา​มี​เพียงพอ​แล้ว​สำหรับ​เจ้า เมื่อ​เจ้า​อ่อนแอ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของเรา​ก็​ทำงาน​ได้​อย่าง​เต็มที่” ดังนั้น​ผม​จึง​ยินดี​ที่​จะ​โอ้อวด​ถึง​ความ​อ่อนแอ​ของ​ผม เพื่อ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระคริสต์​จะ​ได้​อยู่​ใน​ผม</verse>
				<verse number="10">ถ้า​เมื่อไหร่​ที่​ผม​อ่อนแอ ถูก​ดูหมิ่น เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก ถูก​ข่มเหง​และ​เจอ​กับ​ความ​ยุ่งยาก​ต่างๆ​เพื่อ​พระคริสต์ ผม​ก็​ยินดี เพราะ​ผม​อ่อนแอ​เมื่อไหร่ เมื่อนั้น​ผม​ก็​กลับ​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="11">ผม​พูด​โอ้อวด​อย่าง​กับ​คนโง่ แต่​ก็​เพราะ​พวกคุณ​บังคับ​ให้​ผม​พูด​อย่างนั้น ความจริง​แล้ว​คุณ​น่า​จะ​ชมเชย​ผม เพราะ​ผม​ก็​ไม่ได้​ด้อย​ไป​กว่า “อภิมหาศิษย์เอก” พวกนั้น​ที่​พวกคุณ​ยกย่อง​หรอกนะ ถึงแม้​ผม​จะ​ไม่มี​ดี​อะไรเลย​ก็ตาม</verse>
				<verse number="12">อย่างน้อย​ตอน​ที่​อยู่​กับ​พวกคุณ ผม​ก็​ได้​อดทน​พิสูจน์​ตัวเอง​ว่า​ผม​เป็น​ศิษย์เอก​จริง คือ​ได้​ทำ​หมายสำคัญ การ​อัศจรรย์​และ​ปาฏิหาริย์​ให้​ดู​แล้ว</verse>
				<verse number="13">ไหน​บอก​มาสิ​ว่า เรา​ทำ​ให้​พวกคุณ​ด้อย​กว่า​หมู่ประชุม​อื่นๆ​ของ​พระเจ้า​ตรงไหน อ๋อ รู้แล้ว ก็​มี​อยู่​แค่​เรื่องเดียว​เท่านั้น คือ​ที่​ผม​ไม่ได้​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​พวกคุณ เรื่องนี้​ผม​ผิด​เอง​โปรด​อภัย​ให้​ผม​ด้วย​ที่​ช่าง​ไม่​ยุติธรรม​กับ​คุณ​เลย</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็น​ครั้ง​ที่สาม​แล้ว​ที่​ผม​จะ​มา​เยี่ยม​คุณ และ​ผม​จะ​ไม่​มา​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​คุณ​หรอก ผม​ไม่​อยาก​ได้​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คุณ แต่​อยากได้​ตัวคุณ เพราะ​ลูกๆ​ไม่ต้อง​จัดหา​อะไร​ให้​กับ​พ่อแม่ แต่​พ่อแม่​ต่างหาก​ที่​ต้อง​จัดหา​ให้​กับ​ลูกๆ</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ตัว​ผม​เอง​ก็​ยินดี​ที่​จะ​สละ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​ผม​มี​รวมทั้ง​ตัว​ผม​เอง​ให้​กับ​พวกคุณ ถ้า​ผม​รัก​คุณ​มากขึ้น คุณ​จะ​รัก​ผม​น้อยลง​หรือ</verse>
				<verse number="16">ใครๆ​ก็​รู้​ว่า​ผม​ไม่ได้​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​พวกคุณ​เลย แต่​ก็​มี​บางคน​พูด​ว่า​ผม​เป็น​คน​เหลี่ยมจัด และ​ได้​ใช้​กลอุบาย​จับ​พวกคุณ​ไว้</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​ผม​ส่ง​มา​เยี่ยม​คุณ​นั้น​ผม​ใช้​คนไหน​โกง​คุณ​แล้ว​หรือ​ยัง</verse>
				<verse number="18">ผม​ขอ​ให้​ทิตัส​มา​เยี่ยม​คุณ และ​ส่ง​พี่น้อง​อีกคน​มา​กับ​เขา​ด้วย ทิตัส​ไม่ได้​โกง​อะไร​คุณ​ใช่ไหม​ล่ะ คุณ​ก็​รู้​ว่า​ทิตัส​กับ​ผม​เดิน​ตาม​พระวิญญาณ​องค์​เดียวกัน​และ​เดิน​ตาม​รอยเท้า​เดียวกัน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ที่​เขียน​มา​ทั้งหมด​นี้ คุณ​คิดว่า​เรา​พยายาม​แก้ตัว​ให้​กับ​ตัวเอง​หรือ​อย่างไร แต่​ความจริง​แล้ว พี่น้อง​ที่รัก ใน​ฐานะ​คน​ที่​มีส่วน​ใน​พระคริสต์ และ​ต่อหน้า​พระเจ้า​ด้วย จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เรา​พูด​มา​นี้​ก็​เพื่อ​เสริมสร้าง​คุณ</verse>
				<verse number="20">ผม​กลัว​ว่า​เมื่อ​ผม​มา คุณ​จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​ที่​ผม​อยาก​ให้​เป็น และ​ผม​ก็​จะ​ไม่​เป็น​อย่าง​ที่​คุณ​อยาก​ให้​ผม​เป็น​เหมือนกัน กลัว​ว่า​จะ​เห็น​พวกคุณ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน อิจฉา​ริษยา​กัน ระเบิด​โทสะ​ใส่กัน ชิงดี​ชิงเด่น​กัน ใส่ร้าย​กัน นินทา​กัน อวดดี​กัน และ​มี​แต่​ความ​วุ่นวาย​ต่างๆ</verse>
				<verse number="21">ผม​กลัว​ว่า เมื่อ​ผม​มา​เยี่ยม​พวกคุณ​อีก​ครั้งหนึ่ง พระเจ้า​ของ​ผม​จะ​ทำ​ให้​ผม​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ต่อหน้า​พวกคุณ และ​ทำ​ให้​ผม​เศร้าโศก​เสียใจ​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​ทำ​บาป​มา​แต่ก่อน​และ​ยัง​ไม่ยอม​กลับตัว​กลับใจ​จาก​ความ​โสโครก การ​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ และ​ความ​ลุ่มหลง​ใน​กาม​ที่​พวกเขา​ทำ​กัน​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">นี่​เป็น​ครั้ง​ที่สาม​แล้ว​ที่​ผม​จะ​ได้​มา​เยี่ยม​พวกคุณ ตาม​ที่​มี​ข้อ​พระคัมภีร์​เขียน​เอา​ไว้​ว่า “ข้อกล่าวหา​ทุกข้อ​จะ​ต้อง​มี​พยาน​สอง​หรือ​สาม​ปาก ถึง​จะ​เชื่อถือ​ได้”</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​มา​เยี่ยม​ครั้ง​ที่สอง​นั้น ผม​ก็​ได้​เตือน​พวกคุณ​ไปแล้ว ตอนนี้​ถึงแม้​ผม​จะ​ไม่​อยู่​ก็​ขอย้ำ​อีกครั้ง ครั้งหน้า​ที่​จะ​มา ผม​จะ​ไม่​เว้น​โทษ​ให้​กับ​คน​พวกนั้น​ที่​ทำ​บาป​อยู่​ก่อน​แล้ว และ​คนอื่นๆ​ทุกคน</verse>
				<verse number="3">ที่​ผม​ทำ​อย่างนี้​ก็​เพราะ​พวกคุณ​ต้องการ​ให้​ผม​พิสูจน์​ว่า​พระคริสต์​พูด​ผ่าน​ผม​จริง พระคริสต์​ไม่ได้​ทำ​ตัว​อ่อนแอ​กับ​พวกคุณ แต่​เต็ม​ไป​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ใน​หมู่​พวกคุณ</verse>
				<verse number="4">จริงอยู่​พระองค์​เคย​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน​เพราะ​ความ​อ่อนแอ​ของ​พระองค์ แต่​เดี๋ยวนี้​พระองค์​ก็​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า ใช่แล้ว ใน​พระคริสต์​เรา​ก็​อ่อนแอ แต่​เรา​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระคริสต์​ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า และ​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​นั้น​จัดการ​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="5">สำรวจ​ตัวเอง​ดูสิ​ว่า คุณ​ใช้ชีวิต​อย่าง​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า​หรือเปล่า ทดสอบ​ตัวเอง​ดู คุณ​ไม่รู้​หรือว่า​พระเยซู​คริสต์​อยู่​ใน​ตัวคุณ นอก​เสีย​จาก​ว่า​คุณ​จะ​สอบ​ตก</verse>
				<verse number="6">แต่​เรา​หวัง​ว่า คุณ​จะ​รู้​ว่า​เรา​ไม่ได้​สอบ​ตก</verse>
				<verse number="7">เรา​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า ว่า​คุณ​จะ​ไม่​ทำ​อะไร​ผิด​เลย ที่​อธิษฐาน​อย่างนี้ ไม่ใช่​เพื่อ​ให้​คน​มอง​ว่า​เรา​เป็น​คน​วิเศษ​อะไร แต่​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง ถึงแม้​คนอื่น​จะ​มอง​ว่า​เรา​ล้มเหลว​ก็​ไม่เป็นไร</verse>
				<verse number="8">มัน​เป็น​ไป​ไม่ได้​ที่​เรา​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ขัด​กับ​ความจริง แต่​เรา​จะ​ทำ​เพื่อ​ความจริง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="9">เมื่อไร​ก็​ตาม​ที่​เรา​อ่อนแอ​และ​พวกคุณ​เข้มแข็ง เรา​ก็​ยินดี และ​เรา​อธิษฐาน​ขอให้​พระเจ้า​ทำให้​พวกคุณ​กลับ​ไป​อยู่​ใน​สภาพ​สมบูรณ์แบบ​อย่าง​ที่​คุณ​ควร​จะ​เป็น</verse>
				<verse number="10">ผม​เขียน​เรื่องนี้​มา​ให้​คุณ​ตอนนี้​ที่​ผม​ไม่​อยู่ ก็​เพื่อ​ว่า​ตอน​ที่​ผม​มา ผม​จะ​ได้​ไม่ต้อง​ใช้​อำนาจ​เข้มงวด​กวดขัน​กับ​พวกคุณ เพราะ​อำนาจ​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ให้​กับ​ผม​มา​นี้ เอา​ไว้​สำหรับ​เสริมสร้าง​คุณ ไม่ใช่​เอา​ไว้​ทำลาย​คุณ</verse>
				<verse number="11">สุดท้าย​นี้ ลาก่อน​พี่น้อง ขอ​พยายาม​กลับ​ไป​อยู่​ใน​สภาพ​สมบูรณ์แบบ​อย่าง​ที่​คุณ​ควร​จะ​เป็น ให้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ผม​บอก​ให้​ทำ​ด้วย ขอให้​เป็น​น้ำหนึ่ง​ใจ​เดียวกัน​และ​อยู่กัน​อย่าง​สันติ แล้ว​พระเจ้า​แห่ง​ความรัก​และ​สันติสุข​จะ​อยู่​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="12">ให้​ต้อนรับ​กัน​ด้วย​จูบ​อัน​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุกคน​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​กับ​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ขอให้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเยซู​คริสต์เจ้า ความรัก​ของ​พระเจ้า รวมถึง​การ​มี​ส่วนร่วม​ใน​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ อยู่​กับ​พวกคุณ​ทุกคน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="48">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ผม​ได้​เป็น​ศิษย์​เอก ไม่ใช่​เพราะ​มนุษย์​คนไหน​หรือ​กลุ่มหนึ่ง​กลุ่มใด​แต่งตั้ง แต่​เป็น​พระเยซูคริสต์ และ​พระเจ้า​พระบิดา​ผู้​ทำให้​พระเยซู​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย เป็น​ผู้​แต่งตั้ง​ผม​เอง</verse>
				<verse number="2">และ จาก​พี่น้อง​ที่​อยู่​กับ​ผม​ที่นี่​ด้วย ถึง​หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ที่​แคว้น​กาลาเทีย</verse>
				<verse number="3">ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระเยซูคริสต์​เจ้า ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="4">พระเยซู​ได้​สละ​พระองค์​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​สำหรับ​บาป​ของ​เรา เพื่อ​ช่วย​เรา​ให้​รอดพ้น​จาก​ยุค​อัน​ชั่วร้าย​นี้ ทั้งหมดนี้​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา</verse>
				<verse number="5">ขอให้​พระเจ้า​ได้รับ​เกียรติ​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="6">ผม​งง​มากเลย ที่​ยัง​ไม่​ทันไร​พวกคุณ​ก็​ทิ้ง​พระเจ้า​ผู้ที่​ได้​เรียก​คุณ​มา​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระคริสต์ แล้ว​หัน​ไป​ติดตาม​ข่าวดี​อันอื่น​เสียแล้ว</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​จริงๆ​แล้ว​ไม่ใช่​ข่าวดี​เลย แต่​มี​บางคน​ทำให้​คุณ​สับสน และ​พยายาม​บิดเบือน​เรื่อง​ข่าวดี​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="8">ถ้า​ใคร​มา​ประกาศ​ข่าวดี​อื่นๆ​ที่​แตกต่าง​ไป​จาก​ที่​เรา​เคย​ประกาศ​ให้​กับ​พวกคุณ​ไว้​แล้ว​นั้น ไม่ว่า​จะ​เป็น​พวกเรา​เอง หรือ​ทูตสวรรค์ หรือ​ใคร​ก็ตาม ก็​ขอให้​คนนั้น​ถูก​สาปแช่ง​ให้​ตกนรก​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">ผม​ขอย้ำ​อีก​ครั้งหนึ่ง​เหมือนกับ​ที่​เคย​พูด​ไปแล้ว​ว่า​ใคร​ก็ตาม​ที่​มา​ประกาศ​ข่าวดี​ที่​ขัด​กับ​ข่าวดี​ที่​คุณ​ได้รับ​ไว้​แล้ว​นั้น ก็​ขอให้​คนนั้น​ถูก​สาปแช่ง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">ดูเหมือน​ผม​กำลัง​พูด​ให้​คน​ยอมรับ หรือ​ให้​พระเจ้า​ยอมรับ​กัน​แน่ ผม​คิด​แต่​จะ​เอาใจ​คน​อย่าง​นั้น​หรือ ถ้า​ผม​อยาก​จะ​เอาใจ​คน ผม​ก็​คง​ไม่มา​เป็น​ทาส​ของ​พระคริสต์​หรอก</verse>
				<verse number="11">พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​จะ​บอก​ให้​รู้​ว่า ข่าวดี​ที่​ผม​ประกาศ​อยู่นี้​ไม่ได้​มา​จาก​มนุษย์</verse>
				<verse number="12">ไม่มี​มนุษย์​คนไหน​สอน​ผม​หรือ​ให้​ผม​มา แต่​ผม​ได้​มา​จาก​พระเยซูคริสต์​โดยตรง ตอนที่​พระองค์​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​ผมเห็น</verse>
				<verse number="13">พวกคุณ​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า​เมื่อก่อน​ผม​เป็น​อย่างไร ตอนที่​ยัง​ใช้ชีวิต​ตาม​แบบ​ของ​ชาวยิว​นั้น ผม​ได้​ข่มเหง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​อย่าง​รุนแรง และ​พยายาม​ทำลาย​มัน​ให้​สิ้นซาก</verse>
				<verse number="14">ใน​สมัยนั้น ผม​ก้าวหน้า​ใน​ลัทธิ​ยิว​มากกว่า​ทุกคน​ใน​รุ่นเดียว​กัน และ​ยิ่งกว่านั้น ผม​ยัง​ทุ่มเท​อย่าง​เต็มที่​ต่อ​ประเพณี​ที่​สืบทอด​กันมา​จาก​บรรพบุรุษ​ของ​ผม</verse>
				<verse number="15">แต่​พระเจ้า​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อผม พระองค์​เลือกผม​ตั้งแต่​ผม​ยัง​อยู่​ใน​ท้องแม่​ซะอีก แล้ว​พระองค์​ก็​เรียก​ให้​ผม​มา​รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์​พอใจ​ที่​จะ​เปิดเผย​พระบุตร​ของ​พระองค์​กับ​ผม เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ประกาศ​ข่าวดี​เรื่อง​พระบุตร​นั้น​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว ตอนนั้น​ผม​ก็​ไม่ได้​ปรึกษา​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="17">และ​ก็​ไม่ได้​ขึ้นไป​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​หารือ​กับ​พวก​ที่​เป็น​ศิษย์เอก​มา​ก่อน​ผม​ด้วย แต่​ผม​ไป​แถบ​อาระเบีย​ทันที แล้ว​ถึง​ค่อย​กลับมา​เมือง​ดามัสกัส</verse>
				<verse number="18">สามปี​ต่อมา ผม​ได้​ขึ้นไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม เพื่อ​เยี่ยมเยียน​เปโตร และ​ได้​พัก​อยู่​กับ​เขา​สิบห้า​วัน</verse>
				<verse number="19">ผม​ไม่ได้​เจอ​กับ​ศิษย์เอก​คน​อื่นๆ​เลย นอกจาก​ยากอบ​น้องชาย​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​เท่านั้น</verse>
				<verse number="20">สาบาน​ต่อหน้า​พระเจ้า​ได้​เลย​ว่า เรื่อง​ที่​เขียน​มา​ทั้งหมดนี้​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="21">หลังจากนั้น​ผม​ก็​ไป​แคว้น​ซีเรีย​และ​แคว้น​ซีลีเซีย</verse>
				<verse number="22">แต่​ใน​หมู่ประชุม​ต่างๆ​ของ​พระเจ้า​ที่​แคว้น​ยูเดีย ไม่มี​ใคร​รู้จัก​ผม​เป็น​การ​ส่วนตัว​เลย</verse>
				<verse number="23">พวกเขา​ได้ยิน​แต่​คน​พูด​กัน​ว่า “คน​ที่​เคย​ข่มเหง​เรา​เมื่อก่อน ตอนนี้​ได้​กลับ​มา​ประกาศ​ความเชื่อ​ที่​ครั้งหนึ่ง​เขา​เคย​พยายาม​จะ​ทำลาย”</verse>
				<verse number="24">แล้ว​พวกเขา​ก็​ได้​สรรเสริญ​พระเจ้า​เพราะ​ผม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">สิบสี่​ปี​ต่อมา ผม​ได้​กลับ​ไป​ที่​เมือง​เยรูซาเล็ม​อีก​ครั้งหนึ่ง พร้อมกับ​บารนาบัส​และ​ได้​พา​ทิตัส​ไป​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ที่​ไป​ก็​เพราะ​พระเจ้า​เปิดเผย​ให้​รู้​ว่า​ผม​ควร​จะไป แล้ว​ผม​ก็​ได้​เจอ​กับ​พวกผู้นำ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่นั่น​เป็น​การ​ส่วนตัว เพื่อ​จะได้​อธิบาย​ให้​พวกเขา​ฟัง​เกี่ยวกับ​ข่าวดี ที่​ผม​เอา​ไป​ประกาศ​ให้​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​นั้น เพราะ​ไม่​อยาก​ให้​งาน​ที่​ผม​ได้​ทำไป​ทั้ง​ใน​อดีต​และ​ปัจจุบัน​สูญเสีย​ไป​เปล่าๆ</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ก็​ไม่ได้​บังคับ​ให้​ทิตัส คน​ที่​มา​กับ​ผม​เข้า​พิธี​ขลิบ ทั้งๆ​ที่​ทิตัส​เป็น​คนกรีก</verse>
				<verse number="4">ที่​เรา​ต้อง​พูดถึง​ปัญหานี้ ก็​เพราะ​มี​บางคน​ที่​แกล้ง​หลอก​ว่า​เป็น​พี่น้อง พวกนี้​ได้​แอบ​เข้า​มา​สอดแนม​อยู่​ใน​กลุ่ม​พวกเรา เพื่อ​แย่ง​เอา​เสรีภาพ​ที่​เรา​มี​ใน​พระเยซู​คริสต์​ไป และ​เพื่อ​ทำให้​เรา​ตก​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="5">แต่​พวกเรา​ไม่ยอม​พวกมัน​แม้​สัก​เสี้ยว​วินาที​เดียว เพื่อ​จะ​ได้​รักษา​ความจริง​ใน​ข่าวดี​ไว้​สำหรับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="6">ส่วน​ผู้นำ​ที่​สำคัญๆ​ใน​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า ก็​ไม่ได้​คิด​ที่​จะ​เพิ่มเติม​อะไร​ลงไป​ใน​ข่าวดี​ที่​ผม​ได้​ประกาศ​นั้น (ผม​ไม่​สนใจ​หรอก​ว่า​เขา​จะ​สำคัญ​แค่ไหน เพราะ​พระเจ้า​ไม่​เห็นแก่​หน้าใคร​อยู่แล้ว)</verse>
				<verse number="7">แต่​ตรงกันข้าม พวกเขา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ได้​มอบหมาย​ข่าวดี​ให้​กับ​ผม เพื่อ​ผม​จะ​ได้​เอา​ไป​ประกาศ​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว เหมือนกับ​ที่​เปโตร​ได้รับ​หน้าที่​ให้​ไป​ประกาศ​กับ​คนยิว</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ได้​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​เปโตร​ไป​ทำงาน​ใน​ฐานะ​ศิษย์เอก​กับ​คนยิว และ​พระองค์​ก็​ได้​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​ผม​ไป​ทำงาน​ใน​ฐานะ​ศิษย์เอก​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ยากอบ เปโตร และ​ยอห์น พวก​ที่​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น​คน​สำคัญ​ของ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า เห็น​ว่า​พระเจ้า​ให้​งาน​พิเศษ​นี้​กับ​ผม พวกเขา​ก็​จับมือ​ผม​และ​บารนาบัส​เข้า​เป็น​เพื่อน​ร่วมงาน พวกเรา​ทั้งหมด​ก็​ตกลง​กัน​ว่า จะให้​บารนาบัส​กับ​ผม​ไป​ประกาศ​ข่าวดี​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว ส่วน​พวกเขา​จะ​ไป​ประกาศ​ข่าวดี​กับ​คนยิว​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">สิ่งเดียว​ที่​พวกเขา​ขอ​จาก​พวกเรา​คือ ไม่ให้​ลืม​ช่วยเหลือ​คนจน​ด้วย ซึ่ง​เป็น​เรื่อง​ที่​ผม​อยาก​จะ​ทำ​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="11">ใน​ระหว่าง​ที่​เปโตร​อยู่​ที่​เมือง​อันทิโอก​นั้น ผม​ได้​คัดค้าน​เขา​ต่อหน้า เพราะ​เขา​ทำผิด​อย่าง​เห็น​ได้ชัด</verse>
				<verse number="12">คือ​ตอนแรก​เขา​กิน​อยู่​กับ​พี่น้อง​ที่​ไม่ใช่​ยิว แต่​พอ​พี่น้อง​คนยิว​ที่​ยากอบ​ส่ง​มา​นั้น​มาถึง เปโตร​ก็​ได้​ปลีกตัว​ออก​จาก​พี่น้อง​ที่​ไม่ใช่​ยิว เพราะ​กลัว​พี่น้อง​ยิว​พวกนี้​ที่​มี​ความคิด​ว่า​พี่น้อง​ที่​ไม่ใช่​ยิว​จะ​ต้อง​เข้า​พิธี​ขลิบ</verse>
				<verse number="13">เปโตร​ก็​เลย​ทำให้​พี่น้อง​ยิว​คนอื่นๆ​กลาย​เป็น​คน​หน้าซื่อ​ใจคด​เหมือนกับ​เขา​ไปด้วย แม้แต่​บารนาบัส​ก็​ได้รับ​อิทธิพล​ไป​กับ​เขา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​ผม​เห็น​ว่า​พวกเขา​ไม่ได้​ทำตัว​สอดคล้อง​กับ​ความจริง​ใน​ข่าวดี ผม​ก็​พูด​กับ​เปโตร​ต่อหน้า​คน​ทั้งหมด​ว่า “ถ้า​คุณ​ที่​เป็น​คนยิว​ใช้ชีวิต​ไม่​เหมือนกับ​คนยิว​และ​คิด​ก็​ไม่​เหมือนกับ​คนยิว​แล้ว​ละก็ คุณ​จะ​ไป​บังคับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​ให้​มา​ใช้ชีวิต​อย่าง​คนยิว​ทำไม​กัน”</verse>
				<verse number="15">พวกเรา​เกิด​มา​เป็น​คนยิว ไม่ใช่​คนบาป​เหมือนกับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว</verse>
				<verse number="16">แต่​เรา​รู้​ว่า​การ​ที่​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​ใคร​นั้น ก็​เพราะ​คนนั้น​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์ ไม่ใช่​เพราะ​เขา​ทำ​ตามกฎ พวกเรา​ก็​เลย​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​เรา ดังนั้น​เรื่องนี้​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์ ไม่ใช่​การ​ทำ​ตามกฎ เพราะ​จะ​ไม่มี​ใคร​เป็น​ที่​ยอมรับ​ของ​พระเจ้า​ได้​จาก​การ​ทำ​ตามกฎ</verse>
				<verse number="17">แต่​ถ้า​ใน​ช่วงนี้ ที่​เรา​อยาก​จะ​ให้​พระเจ้า​ยอมรับ​เรา​ผ่าน​ทาง​พระคริสต์​นั้น ปรากฏ​ว่า​เรา​ยัง​เป็น​คนบาป​อยู่ นี่​หมายถึง​พระคริสต์​สนับสนุน​ให้​เรา​เป็น​คนบาป​หรือ ไม่มี​ทาง</verse>
				<verse number="18">กฎ​ของ​โมเสส​สร้าง​กำแพง​ระหว่าง​พวกเรา​ที่​เป็น​คนยิว​และ​คนอื่น ผม​ได้​ทำลาย​กำแพง​นั้น แต่​ถ้า​ผม​จะ​สร้าง​มัน​ขึ้น​มา​ใหม่ ก็​แสดง​ว่า​ก่อน​หน้า​นั้น​ผม​ทำ​ผิด​ต่อ​กฎ​นั้น</verse>
				<verse number="19">เพราะ​กฎ​นี่แหละ​ที่​ทำให้​ผม​ต้อง​ตาย และ​เพราะ​ผม​ได้​ตาย​ไป​แล้ว ผม​จึง​เป็น​อิสระ​พ้น​จาก​กฎ​นั้น เพื่อ​ผม​จะ​ได้​มีชีวิต​อยู่​เพื่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ผม​ได้​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน​จน​ตาย​ไป​พร้อม​กับ​พระคริสต์ คน​ที่​มี​ชีวิต​อยู่​ตอนนี้​ไม่ใช่​ตัว​ผม​แล้ว​แต่​เป็น​พระคริสต์​ต่างหาก​ที่​อยู่​ใน​ตัว​ผม ชีวิต​ที่​มี​อยู่​เดี๋ยวนี้​ก็​เป็น​ชีวิต​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ผู้​ที่รัก​ผม​และ​เสียสละ​ชีวิต​ให้​ผม</verse>
				<verse number="21">ผม​ไม่ได้​ทำ​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​หมด​ความหมาย​ไป​หรอกนะ เพราะ​ถ้า​พระเจ้า​ยอมรับ​คน​เพราะ​คน​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส เท่ากับ​ว่า​พระคริสต์​ก็​มา​ตาย​เปล่าๆ​โดย​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ชาว​กาลาเทีย ทำไม​ถึง​โง่​อย่างนี้ มี​ใคร​มา​ร่าย​มนตร์​สะกด​คุณ​หรือ​อย่างไร ผม​ได้​อธิบาย​จน​คุณ​เห็นภาพ​เรื่อง​ที่​พระเยซู​คริสต์​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน​นั้น​อย่าง​ชัดเจน​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ผม​ขอ​ถาม​สักคำ​ว่า คุณ​ได้รับ​พระวิญญาณ เพราะ​ทำ​ตาม​กฎ หรือ​เพราะ​เชื่อฟัง​ข่าวดี​กันแน่</verse>
				<verse number="3">ทำไม​คุณ​ถึง​โง่​อย่างนี้ คุณ​ได้​เริ่มต้น​ชีวิต​ใน​พระคริสต์​ด้วย​พระวิญญาณ แล้ว​ตอนนี้​คุณ​คิดว่า​คุณ​จะ​ทำ​ให้​มัน​สำเร็จ​ด้วย​พลัง​อำนาจ​ของ​คุณเอง​อย่าง​นั้น​หรือ</verse>
				<verse number="4">ประสบการณ์​มากมาย​ที่​คุณ​เจอมา ไม่มี​ความหมาย​อะไร​เลย​หรือ</verse>
				<verse number="5">ผม​หวัง​ว่า​มัน​จะ​มี​ความหมาย​บ้าง ขอ​ถาม​หน่อย​ว่า ที่​พระเจ้า​ให้​พระวิญญาณ​กับ​คุณ​และ​แสดง​ปาฏิหาริย์​ท่ามกลาง​พวกคุณ เป็น​เพราะ​คุณ​ทำ​ตาม​กฎ​หรือ​เป็น​เพราะ​คุณ​เชื่อฟัง​ข่าวดี​ที่​ได้ยิน​กันแน่</verse>
				<verse number="6">ดู​อย่าง​อับราฮัม​สิ เขา​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า และ​เพราะ​ความ​ไว้วางใจ​ของ​เขา​นั่นเอง พระเจ้า​ถึง​ยอมรับ​เขา</verse>
				<verse number="7">ขอให้​รู้​เอาไว้​ว่า คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า ก็​ถือว่า​เป็น​ลูกหลาน​ที่​แท้จริง​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="8">พระคัมภีร์​รู้​ล่วงหน้า​นาน​มา​แล้ว​ว่า พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​เพราะ​พวกเขา​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ และ​พระเจ้า​ได้​ประกาศ​ข่าวดี​นี้​กับ​อับราฮัม​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว​ว่า “ทุก​ชนชาติ​จะ​ได้รับ​พระพร​เพราะ​อับราฮัม”</verse>
				<verse number="9">ดังนั้น​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า จะ​ได้รับ​พระพร​ด้วยกัน​กับ​อับราฮัม​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​ที่​พึ่ง​การ​ทำ​ตาม​กฎ​จะ​ตก​อยู่​ภายใต้​คำ​สาปแช่ง เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “คน​ที่​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ​ทุกข้อ​ที่​เขียน​ไว้​ตลอดเวลา ก็​จะ​ตก​อยู่​ภายใต้​คำ​สาปแช่ง”</verse>
				<verse number="11">แต่​เรา​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า ไม่มี​ใคร​เป็น​ที่​ยอมรับ​ของ​พระเจ้า​ได้​เพราะ​ทำ​ตาม​กฎ เพราะ​พระคัมภีร์​บอก​ว่า “คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​นั้น จะ​ต้อง​มี​ชีวิต​อยู่​โดย​ความ​ไว้วางใจ”</verse>
				<verse number="12">กฎ​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​ความ​ไว้วางใจ เพราะ​พระคัมภีร์​พูด​ว่า “คน​ที่​ทำ​ตาม​กฎ ก็​จะ​ได้​ชีวิต​ตาม​กฎ​นั้น”</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์​ได้​ช่วย​พวกเรา​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​คำ​สาปแช่ง​ของ​กฎ​โดย​ยอม​ถูก​สาปแช่ง​เสียเอง เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “ทุกคน​ที่​ถูก​แขวน​อยู่​บน​ต้นไม้ คือ​คน​ที่​ถูก​สาปแช่ง”</verse>
				<verse number="14">พระคริสต์​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​ว่า​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​จะ​ได้รับ​พระพร​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม โดย​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ และ​เพื่อ​ว่า​พวกเรา​ทุกคน​จะ​ได้รับ​พระวิญญาณ​ตาม​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้​นั้น​โดย​ความ​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="15">พี่น้อง​ครับ ผม​ขอ​ยก​ตัวอย่าง​ให้​ฟัง​สัก​เรื่องหนึ่ง​จาก​ชีวิต​ประจำวัน คือ​เมื่อ​คน​สองฝ่าย​ตกลง​เซ็นต์​สัญญา​กันแล้ว ฝ่ายหนึ่ง​ฝ่ายใด ก็​ไม่​สามารถ​เปลี่ยน​แปลง แก้ไข หรือ​ยกเลิก​สัญญา​นั้น​ได้​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="16">มัน​ก็​เหมือนกับ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ไว้​กับ​อับราฮัม​และ​ลูกหลาน​ของ​เขา สัญญา​นั้น​ไม่ได้​บอก​ว่า “ลูกหลาน​ของ​เขา” หมายถึง ลูกหลาน​มากมาย​ของ​เขา แต่​หมายถึง “ลูกหลาน​คนนั้น​ของ​เขา” เพียง​คนเดียว​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="17">ความหมาย​ของ​ผม​คือว่า กฎ​ของ​โมเสส​ที่​มา​ทีหลัง​ถึง​สี่ร้อย​สามสิบ​ปี​ไม่​สามารถ​มา​เปลี่ยน​แปลง​แก้ไข หรือ​ยกเลิก​ข้อตกลง​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​ก่อน​หน้า​นี้​แล้ว​กับ​อับราฮัม​ได้​หรอก</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​การ​ที่​จะ​ได้รับ​มรดก​นี้​ขึ้น​อยู่​กับ​กฎ ก็​แสดง​ว่า​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า แต่​ความจริง​แล้ว พระเจ้า​ได้​ให้​มรดก​นี้​เปล่าๆ​กับ​อับราฮัม​โดย​ผ่าน​ทาง​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="19">ถ้า​อย่างนั้น​จะ​มี​กฎ​เอา​ไว้​ทำไม​กัน ก็​มี​ไว้​ให้​คน​ที่​ทำผิด​รู้ตัว​ว่า​เขา​กำลัง​ฝ่าฝืน​กฎ​อยู่​นั่นเอง กฎนี้​จะ​อยู่​แค่​ชั่วคราว​จนกว่า​ลูกหลาน​คนนั้น​ของ​อับราฮัม​ที่​พระเจ้า​ได้​พูดถึง​ใน​คำ​สัญญา​จะ​มาถึง พระเจ้า​ได้​ใช้​ทูตสวรรค์​ให้​เอา​กฎ​นี้​ไปให้​กับ​โมเสส เพื่อ​โมเสส​จะ​ได้​เป็น​คน​กลาง​เอา​ไป​ให้​กับ​ประชาชน</verse>
				<verse number="20">แต่​พระเจ้า​ได้​ให้​คำ​สัญญา​นี้​โดยตรง​กับ​อับราฮัม จึง​ไม่​ต้อง​มี​คนกลาง เพราะ​พระองค์​ทำเอง​ฝ่ายเดียว</verse>
				<verse number="21">ถ้า​อย่างนั้น กฎ​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​โมเสส​ขัดแย้ง​กับ​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​อับราฮัม​หรือ ไม่มีทาง เพราะ​ถ้า​กฎ​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​โมเสส​นี้ สามารถ​ให้​ชีวิต​กับ​เรา​ได้ ป่านนี้​พระเจ้า​ก็​คง​ยอมรับ​เรา เพราะ​เรา​ทำ​ตาม​กฎ​นั้น​แล้ว</verse>
				<verse number="22">แต่​พระคัมภีร์​บอก​ว่า มนุษย์​ทุกคน​ถูก​ขัง​ไว้​ใน​บาป ที่​เป็น​อย่างนี้ ก็​เพื่อ​ว่า โดย​ความซื่อสัตย์​ของ​พระเยซู​คริสต์ พระเจ้า​จะ​ได้​ให้​สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้​กับ​พวกคน​ที่​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="23">ก่อน​ที่​ความ​ซื่อสัตย์​นั้น​จะ​มาถึง เรา​ได้​ถูก​ขัง​ไว้​อย่าง​นักโทษ​ภายใต้​กฎ จนกว่า​พระเจ้า​จะ​แสดง​ความ​ซื่อสัตย์​นั้น​ให้​เห็น</verse>
				<verse number="24">กฎ​ก็​เลย​เป็น​เหมือน​พี่เลี้ยง จนกว่า​พระคริสต์​จะ​มาถึง เพื่อว่า​พระเจ้า​จะ​ได้​ยอมรับ​เรา​เพราะ​เรา​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="25">ตอนนี้​ความ​ซื่อสัตย์​นั้น​ได้​มา​ถึง​แล้ว เรา​ก็​เลย​ไม่ต้อง​มี​พี่เลี้ยง​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="26">พวกคุณ​ทุกคน​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า เพราะ​ความ​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="27">เพราะ​พวกคุณ​ทุกคน​ที่​ได้​เข้า​พิธี​จุ่มน้ำ​เพื่อ​มีส่วน​ใน​พระคริสต์ ก็​ได้​สวมใส่​พระคริสต์ เหมือนกับ​ใส่​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="28">ไม่มี​คนยิว​หรือ​คนกรีก ไม่มี​ทาส​หรือ​คน​อิสระ ไม่มี​ชาย​หรือ​หญิง เพราะ​พวกคุณ​ทุกคน​เป็น​หนึ่งเดียว​กัน​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="29">ถ้า​คุณ​เป็น​ของ​พระคริสต์​แล้ว คุณ​ก็​เป็น​ลูกหลาน​แท้ๆ​ของ​อับราฮัม และ​เป็น​ผู้รับ​มรดก​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​กับ​อับราฮัม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ผม​กำลัง​พูด​ว่า ตอนที่​ผู้​รับ​มรดก​ยัง​เป็น​เด็ก​อยู่ เขา​ก็​ไม่​แตกต่าง​ไป​จาก​ทาส​หรอก ถึงแม้​เขา​จะ​เป็น​เจ้าของ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ก็ตาม</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เขา​จะ​ต้อง​เชื่อฟัง​ผู้ปกครอง​และ​ผู้​ดูแล​มรดก จนกว่า​จะ​ถึง​เวลา​ที่​พ่อ​ของ​เขา​กำหนด​ไว้</verse>
				<verse number="3">พวกเรา​ก็​เหมือนกัน เมื่อ​พวกเรา​ยัง​เป็น​เด็ก พวกเรา​ตก​เป็น​ทาส​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของ​พวก​วิญญาณ​ที่​ครอบ​ครอง​โลกนี้</verse>
				<verse number="4">แต่​เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​เหมาะสม พระเจ้า​ก็​ได้​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​โดย​คลอด​ออก​มา​จาก​ผู้หญิง และ​มีชีวิต​อยู่​ภายใต้​กฎ</verse>
				<verse number="5">เพื่อ​มา​ปลดปล่อย​คน​ที่​อยู่​ภายใต้​กฎ​ให้​เป็น​อิสระ และ​เพื่อ​เรา​ทุกคน​จะ​ได้​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">คุณ​ได้​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์​แล้ว พระองค์​จึง​ส่ง​พระวิญญาณ​ของ​พระบุตร​ของ​พระองค์​เข้า​มา​อยู่​ในใจ​ของ​พวกเรา เพื่อ​พวกเรา​จะ​ร้อง​เรียก​พระองค์​ว่า “อับบา พ่อ”</verse>
				<verse number="7">คุณ​จึง​ไม่ใช่​ทาส​อีก​ต่อไป แต่​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า และ​เมื่อ​เป็น​ลูก​ก็​เป็น​ผู้​รับ​มรดก​ด้วย</verse>
				<verse number="8">แต่​ก่อน ตอนที่​พวกคุณ​ยัง​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​นั้น คุณ​ก็​เป็น​ทาส​ของ​พวก​วิญญาณ​ที่​ไม่ได้​เป็น​พวก​เทพเจ้า​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="9">แต่​ตอนนี้​คุณ​ได้​รู้จัก​พระเจ้า​แล้ว หรือ​ที่​ถูก​คือ​พระเจ้า​ได้​รู้จัก​คุณ​แล้ว คุณ​ยัง​อยาก​จะ​กลับ​ไป​เป็น​ทาส​ของ​พวก​วิญญาณ​ที่​ครอบ​ครอง​โลกนี้ ที่​อ่อนแอ​และ​น่าสมเพช​เหล่านั้น​อีกหรือ</verse>
				<verse number="10">คุณ​หัน​ไป​นับถือ​วัน เดือน ฤดู และ​ปี​ของ​ชาวยิว</verse>
				<verse number="11">ผม​กลัว​เหลือเกิน​ว่า งาน​ที่​ผม​ได้​ทุ่มเท​ไป​กับ​พวกคุณ​นั้น​จะ​เปล่า​ประโยชน์</verse>
				<verse number="12">พี่น้อง​ครับ ผม​ขอร้อง​ให้​พวกคุณ​เป็น​เหมือน​ผม เพราะ​ผม​ได้​เป็น​เหมือน​คุณ พวก​คุณ​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​ผม​เลย</verse>
				<verse number="13">คุณ​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า ตอนแรก​ที่​ผม​มา​ประกาศ​ข่าวดี​ให้​กับ​คุณนั้น เป็น​เพราะ​ผม​เจ็บป่วย</verse>
				<verse number="14">ตอนนั้น ถึงแม้​การ​เจ็บป่วย​จะ​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​คุณ แต่​คุณ​ก็​ไม่ได้​รังเกียจ​หรือ​ขับไล่​ผม แต่​กลับ​ต้อนรับ​ผม​เหมือนกับ​ผม​เป็น​ทูตสวรรค์ หรือ​เป็น​พระเยซู​คริสต์​เสียเอง</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ตอนนี้ เกียรติ​พวกนั้น​หาย​ไปไหน​หมดแล้ว ผม​เป็น​พยาน​ได้​ว่า ใน​ตอนนั้น ถ้า​คุณ​ควัก​ลูกตา​ให้​กับ​ผม​ได้ คุณ​ก็​คง​ทำ​ไปแล้ว</verse>
				<verse number="16">แล้ว​ตอนนี้​ผม​กลาย​เป็น​ศัตรู​ของ​คุณ เพราะ​ผม​พูด​ความจริง​กับ​คุณ​หรือ</verse>
				<verse number="17">คน​พวกนั้น เอาใจใส่​คุณ​เป็น​พิเศษ แต่​ไม่ได้​หวังดี​หรอก พวกเขา​แค่​อยาก​จะ​ดึง​คุณ​ออก​ไป​จาก​ผม เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ไป​สนใจ​พวกเขา​แทน</verse>
				<verse number="18">แน่นอน​มัน​ดี​อยู่แล้ว​ที่​จะ​มี​คน​เอาใจใส่​คุณ​เป็น​พิเศษ​จาก​แรง​จูงใจ​ที่​ดี​ด้วย​ความ​หวังดี ไม่ใช่​มา​จาก​ผม​คนเดียว​เท่านั้น​ตอนที่​ผม​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="19">ลูกๆ​ที่รัก ผม​จะต้อง​เจ็บปวด​เหมือน​เจ็บ​คลอดลูก เพราะ​พวกคุณ​ไปอีก​จนกว่า​พระคริสต์​จะ​ก่อตัว​ขึ้น​ใน​ชีวิตคุณ</verse>
				<verse number="20">ผม​อยาก​จะ​อยู่​กับ​คุณ​ตอนนี้​จริงๆ​ผม​จะ​ได้​ไม่ต้อง​พูด​กับ​คุณ​ด้วย​น้ำเสียง​แบบนี้ เพราะ​พวกคุณ​ทำให้​ผม​สับสน​ไปหมด</verse>
				<verse number="21">พวกคุณ​บางคน​อยาก​อยู่​ภายใต้​กฎ​ของ​โมเสส คุณ​รู้​หรือเปล่า​ว่า​กฎ​นั้น​เขียน​ไว้​ว่า​อย่างไร</verse>
				<verse number="22">พระคัมภีร์ เขียน​ไว้​ว่า อับราฮัม มี​ลูก​สองคน คนหนึ่ง​เกิด​จาก​หญิง​ที่​เป็น​ทาส ส่วน​อีก​คน​เกิด​จาก​หญิง​ที่​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="23">ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ทาส​นั้น​เกิด​ตาม​ธรรมชาติ แต่​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​อิสระ​นั้น​เกิด​จาก​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="24">เรื่องนี้​ยัง​มี​ความหมาย​อีก​อย่างหนึ่ง​คือ หญิง​สองคน​นี้​เป็น​ตัวแทน​ของ​สัญญา​สอง​ฉบับ ฉบับแรก​พระเจ้า​ทำ​ขึ้น​ที่​ภูเขา​ซีนาย นาง​ฮาการ์​ซึ่ง​เป็น​หญิง​ทาส ก็​เปรียบ​เหมือน​สัญญา​ฉบับนี้ คน​ที่​เกิด​มา​ใน​ครอบครัว​ของ​นาง​ก็​จะ​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="25">นาง​ฮาการ์​ถือ​เป็น​ตัวแทน​ของ​ภูเขา​ซีนาย ที่​อยู่​ใน​ประเทศ​อาระเบีย และ​ก็​คือ​เมือง​เยรูซาเล็ม​ใน​ตอนนี้ เพราะ​ทั้ง​ตัวเธอ​และ​ลูกหลาน​ต่าง​ก็​เป็น​ทาส</verse>
				<verse number="26">แต่​นาง​ซาราห์​ที่​เป็น​หญิง​อิสระ ก็​เปรียบ​เหมือน​เมือง​เยรูซาเล็ม​ที่​อยู่​บน​สวรรค์ เธอ​เป็น​แม่​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="27">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ถึงเธอ​ว่า “หญิง​ที่​เป็น​หมัน​และ​ไม่เคย​คลอดลูก ให้​ดีใจ​เถิด คน​ที่​ไม่เคย​เจ็บท้อง​คลอดลูก ให้​เปล่ง​เสียง​ร้อง​ยินดี เดี๋ยวนี้​คุณ​โดดเดี่ยว​อ้างว้าง แต่​คุณ​จะ​มี​ลูก​มากกว่า​หญิง​ที่​มี​สามี”</verse>
				<verse number="28">พี่น้อง​ครับ พวกคุณ​เป็น​ลูก​ที่​เกิด​จาก​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​เหมือนกับ​อิสอัค</verse>
				<verse number="29">แต่​ใน​เวลานั้น ลูก​ที่​เกิด​ตาม​ธรรมชาติ ได้​ข่มเหง​อิสอัค​ผู้​ที่​เกิด​จาก​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ ซึ่ง​ก็​เหมือน​กับ​เหตุการณ์​ที่​คุณ​เจอ​ใน​ตอนนี้</verse>
				<verse number="30">แต่​พระคัมภีร์​พูด​ว่า​อย่างไร “ไล่​หญิง​ที่​เป็น​ทาส​และ​ลูก​ของ​เธอ​ออก​ไป เพราะ​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ทาส จะ​มา​รับ​มรดก​ร่วมกับ​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​อิสระ​ไม่ได้”</verse>
				<verse number="31">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ พวกเรา​ไม่ใช่​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​ทาส แต่​เป็น​ลูก​ของ​หญิง​ที่​เป็น​อิสระ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">เมื่อ​พระคริสต์​ได้​ปลดปล่อย​ให้​เรา​เป็น​อิสระ​แล้ว ก็​ให้​อยู่​อย่าง​คน​อิสระ​เถิด รักษา​มัน​ไว้​ให้ดี อย่า​กลับ​ไป​เป็น​ทาส​ของ​กฎ​อีก</verse>
				<verse number="2">ฟัง​ไว้​ให้ดี ผม​เปาโล ขอ​บอก​ให้​รู้​ว่า ถ้า​พวกคุณ​ยอม​เข้า​ทำ​พิธี​ขลิบ พระคริสต์​ก็​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​คุณ​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="3">ผม​ขอย้ำ​ว่า คน​ที่​ยัง​ทำ​พิธี​ขลิบ​นั้น​ก็​จะ​ต้อง​รักษา​กฎ​ให้​ครบ​ทุกข้อ</verse>
				<verse number="4">ถ้า​คุณ​พยายาม​ที่​จะ​ให้​พระเจ้า​ยอมรับ​คุณ​เพราะ​คุณ​รักษา​กฎ คุณ​ก็​ถูก​แยก​ออก​จาก​พระคริสต์​แล้ว และ​หลุด​จาก​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกเรา​มี​พระวิญญาณ​เพราะ​ได้​ไว้วางใจ เรา​ถึง​ได้​ตั้งหน้า​ตั้งตา​คอย​สิ่ง​ที่​เรา​หวัง​ไว้​อย่าง​มั่นอก​มั่นใจ ความ​หวัง​นั้น​คือ​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​เรา​แน่​ใน​วัน​สุดท้าย</verse>
				<verse number="6">เพราะ​ใน​พระเยซู​คริสต์ การ​ทำ​หรือ​ไม่​ทำ​พิธี​ขลิบ​นั้น​ไม่​สำคัญ​อะไร​เลย แต่​สิ่ง​ที่​สำคัญ​คือ​ความเชื่อ​ที่​แสดง​ออก​ด้วย​ความรัก</verse>
				<verse number="7">พวกคุณ​ก็​กำลัง​วิ่ง​กัน​ดีๆ​อยู่แล้ว ใคร​กันนะ​ที่​มา​ขัด​จังหวะ​ทำ​ให้​คุณ​เลิก​ติดตาม​ความจริง</verse>
				<verse number="8">ใคร​ก็​ตาม​ที่​มา​ชักชวน​ให้​คุณ​หยุด ไม่ได้​มา​จาก​พระเจ้า​ที่​เรียก​คุณ​มา​แน่</verse>
				<verse number="9">ระวัง​ตัว​ให้ดี “เชื้อฟู ​นิดเดียว ก็​ทำ​ให้​แป้ง​ทั้ง​ก้อน​ฟู​ขึ้น​มา​ได้”</verse>
				<verse number="10">ผม​มั่นใจ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​ว่า คุณ​จะ​ไม่​ยอมรับ​ความคิด​ที่​แตกต่าง​ออก​ไป​จากนี้ และ​ใคร​ก็ตาม​ที่​มา​ทำ​ให้​คุณ​สับสน จะ​ต้อง​ถูก​พระเจ้า​ลงโทษ​แน่</verse>
				<verse number="11">พี่น้อง​ครับ ถ้า​ผม​ยัง​สั่งสอน​ให้​ทำ​พิธี​ขลิบ​อยู่ แล้ว​ทำไม​ผม​ยัง​ถูก​ข่มเหง​อยู่ล่ะ ถ้า​เป็น​จริง​ตามนั้น เรื่อง​ไม้กางเขน​ที่​ผม​สอน ก็​จะ​ไม่​ถูก​ต่อต้าน​แล้ว</verse>
				<verse number="12">ผม​อยาก​ให้​ไอ้​พวก​ที่​มา​วุ่นวาย​กับ​คุณ​นี้ ตอน ตัว​มัน​เอง​เลย​แทน​ที่​จะ​แค่​ขลิบ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="13">พี่น้อง​ครับ พระเจ้า​เรียก​คุณ​มา​ใช้ชีวิต​อย่าง​อิสระ แต่​อย่า​ใช้​ความ​เป็น​อิสระ​นั้น​มา​เป็น​ข้ออ้าง​ที่​จะ​ทำ​ตาม​สันดาน​ที่​เห็นแก่ตัว แต่​ให้​รับใช้​กัน​และ​กัน​ด้วย​ความรัก</verse>
				<verse number="14">เพราะ​กฎ​ทั้งหมด​สรุป​ออกมา​ได้​ข้อเดียว คือ “รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตัวเอง”</verse>
				<verse number="15">แต่​ถ้า​คุณ​ยัง​คง​ฉีกเนื้อ​กัดกิน​กัน​เหมือน​สัตว์ป่า ระวัง​ให้ดี เพราะ​จะ​ย่อยยับ​ด้วยกัน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="16">แต่​ผม​ขอ​บอก​ว่า ให้​ใช้ชีวิต​ตาม​พระวิญญาณ แล้ว​คุณ​จะ​ไม่ทำ​ตาม​กิเลสตัณหา​ของ​สันดาน</verse>
				<verse number="17">ความ​ต้องการ​ของ​พระวิญญาณ​นั้น​ขัดแย้ง​กับ​กิเลสตัณหา​ของ​สันดาน ทั้งสอง​จึง​ต่อต้าน​กัน​โดยตรง เพื่อ​ขัดขวาง​ไม่ให้​คุณ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​อยาก​จะ​ทำ</verse>
				<verse number="18">แต่​ถ้า​คุณ​ยอม​ให้​พระวิญญาณ​นำ​ชีวิต​ของ​คุณ คุณ​ก็​ไม่​อยู่​ภายใต้​กฎ​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="19">การ​กระทำ​ที่​เกิด​จาก​สันดาน​มนุษย์​ก็​เห็น​ได้​ชัดเจน​คือ ความ​ผิดบาป​ทาง​เพศ ความ​ไม่​บริสุทธิ์ ความ​คิด​สกปรก กิเลสตัณหา</verse>
				<verse number="20">การ​นับถือ​รูปเคารพ การ​ใช้​เวทมนตร์​คาถา การ​เป็น​ศัตรู​กัน การ​ขัดแย้ง​กัน การ​ริษยา​อาฆาต​กัน การ​โกรธเคือง​กัน การ​ชิงดี​ชิงเด่น​กัน การ​ไม่​ลงรอย​กัน การ​แบ่งพรรค​แบ่งพวก</verse>
				<verse number="21">การ​อิจฉา การ​เมาเหล้า การ​มั่วสุม​กัน​ใน​งานเลี้ยง เป็นต้น ขอเตือน​อีกครั้ง​อย่าง​ที่​เคย​เตือน​มา​แล้ว​ว่า คน​ที่​ทำ​อย่างนี้​จะ​ไม่​ได้รับ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​เป็น​มรดก​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="22">แต่​ผล​ของ​พระวิญญาณ​คือ ความรัก ความ​ชื่นชม​ยินดี สันติสุข ความ​อดทน การ​มี​น้ำใจ ความดี ความ​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="23">ความ​อ่อนโยน และ​การ​รู้จัก​ควบคุม​ตนเอง สิ่ง​เหล่านี้​ไม่​ขัดแย้ง​กับ​กฎ​ข้อไหน</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​เป็น​ของ​พระเยซู​คริสต์ ได้​เอา​สันดาน​มนุษย์​พร้อม​กับ​กิเลสตัณหา​และ​ความ​ใคร่​ที่​มา​จาก​มัน ไป​ตรึง​ไว้​บน​ไม้กางเขน​แล้ว</verse>
				<verse number="25">พระวิญญาณ​ได้​ให้​ชีวิต​กับ​เรา​แล้ว อย่างนั้น​เรา​จึง​ควร​จะ​ติดตาม​พระวิญญาณ​ใน​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ทำ</verse>
				<verse number="26">อย่า​อวดดี ยั่ว​โมโห​หรือ​อิจฉา​กัน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ ถ้า​พี่น้อง​คนไหน​ถูก​จับ​ได้​ว่า​ไป​ทำบาป ก็​ให้​พวกคุณ​ที่​เป็น​คน​ของ​พระวิญญาณ​ช่วย​ให้​เขา​กลับ​มา​อยู่​ใน​ทาง​ที่​ถูกต้อง แต่​ต้อง​ช่วย​ด้วย​ความ​สุภาพ และ​ให้​ระวัง​ให้ดี เพราะ​ไม่​อย่าง​นั้น​ตัว​คุณเอง​ก็​อาจจะ​ถูก​ล่อลวง​ให้​หลง​ไป​ทำบาป​ได้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="2">ให้​แบ่งเบา​ภาระ​ซึ่งกัน​และ​กัน เมื่อ​คุณ​ทำ​อย่างนั้น คุณ​ก็​ได้​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​พระคริสต์​จริงๆ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​ใคร​คิดว่า​ตัวเอง​ดีกว่า​คนอื่น ทั้งๆที่​ไม่จริง เขา​ก็​หลอก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">ให้​แต่ละ​คน​สำรวจ​การงาน​ของ​ตน จะได้​ภูมิใจ​ใน​งาน​ที่​เขา​ทำ ไม่​ต้อง​เที่ยว​เอา​ไป​เปรียบเทียบ​กับ​คนโน้น​คนนี้</verse>
				<verse number="5">ให้​ต่างคน​ต่าง​รับผิดชอบ​ภาระ​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="6">อย่าลืม​แบ่งปัน​สิ่ง​ที่​ดีๆ​ที่​คุณมี​ให้​ครู​ที่​สอน​คุณ​เรื่อง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="7">อย่า​โง่​ไป​หน่อย​เลย ไม่มี​ใคร​หลอก​พระเจ้า​ได้​หรอก ใคร​หว่านพืช​อะไร​ลงไป ก็​ต้อง​เก็บเกี่ยว​ผล​ของ​พืช​นั้น</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​หว่าน​เพื่อ​กิเลสตัณหา​ของ​สันดาน ก็​จะ​เก็บเกี่ยว​ความ​พินาศ ส่วน​คนที่​หว่าน​เพื่อ​เอาใจ​พระวิญญาณ ก็​จะ​เก็บเกี่ยว​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอดไป​จาก​พระวิญญาณ​นั้น</verse>
				<verse number="9">อย่า​เพิ่ง​ท้อแท้​ใน​การ​ทำดี เพราะ​เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​เหมาะ คุณ​ก็​จะ​ได้​เก็บเกี่ยว​ผล​จาก​การ​ทำดี​นั้น ถ้า​ไม่​เลิก​ไป​ซะก่อน​นะ</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น เมื่อ​มี​โอกาส​ก็​ให้​ทำดี​กับ​ทุกคน โดย​เฉพาะ​อย่างยิ่ง​กับ​ครอบครัว​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ดู​ตัว​หนังสือ​ที่​ใหญ่โต​นี้สิ เป็น​ลายมือ​ของ​ผมเอง</verse>
				<verse number="12">คน​พวกนั้น​ที่​อยาก​ได้หน้า พยายาม​บังคับ​ให้​คุณ​ทำ​พิธี​ขลิบ ก็​เพราะ​เหตุผล​แค่​ข้อเดียว​คือ​กลัว​จะ​ถูก​คนยิว​ข่มเหง​ตอน​ประกาศ​เรื่อง​ไม้กางเขน​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="13">ขนาด​พวกมัน​เอง​ที่​เข้า​พิธี​ขลิบ​แล้ว ก็​ยัง​ไม่​ทำ​ตาม​กฎ แต่​ที่​พวกมัน​อยาก​ให้​คุณ​ทำ​พิธี​ขลิบ ก็​เพื่อ​จะ​ได้​ไป​โม้​โอ้อวด​ว่า​พวกมัน​นี่แน่ ที่​ทำให้​คุณ​เข้า​พิธี​ขลิบ​ได้</verse>
				<verse number="14">ขอให้​ผม​อย่า​ได้​โอ้อวด​เรื่อง​อะไร​เลย นอกจาก​เรื่อง​กางเขน​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​พวกเรา​เท่านั้น โลกนี้​ก็​ได้​ตาย จาก​ผม​ไปแล้ว และ​ผมเอง​ก็​ได้​ตาย​ต่อ​โลกนี้​ไปแล้ว​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="15">จะ​ทำ​หรือ​ไม่​ทำ​พิธี​ขลิบ​นั้น มัน​ไม่ได้​สำคัญ​อะไร​เลย แต่​สิ่ง​ที่​สำคัญ​คือ โลกใหม่​ที่​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="16">ขอให้​พระเจ้า​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​ให้​สันติสุข​กับ​ทุกคน​ที่​ใช้ชีวิต​ตาม​กฎนี้ ผู้​เป็น​อิสราเอล​แท้ๆ​ของ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="17">สุดท้าย​นี้ อย่า​ให้​ใคร​มา​สร้าง​ปัญหา​เพิ่มขึ้น​ให้​กับ​ผม​อีก​เลย บาดแผล ​ทั่ว​ตัว​ของ​ผม ก็​แสดง​ให้​เห็น​แล้ว​ว่า ผม​เป็น​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="18">พี่น้อง​ครับ ขอให้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเยซู​คริสต์เจ้า อยู่​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​พวกคุณ​ด้วยเถิด อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="49">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า ถึง คน​ทั้งหลาย​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า ที่​ซื่อสัตย์​ใน​พระเยซู​คริสต์ ใน​เมือง​เอเฟซัส</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ​ทุกคน</verse>
				<verse number="3">ขอ​สรรเสริญ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา พระองค์​เป็น​ผู้ที่​ได้​อวยพร​เรา​มากมาย​ใน​โลก​ฝ่าย​วิญญาณ โดย​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ เพราะ​เรา​มี​ส่วน​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​รัก​เรา พระองค์​จึง​เลือก​เรา​ผู้​ที่​มีส่วน​ใน​พระคริสต์​ไว้​ก่อน​ที่​จะ​สร้าง​โลกนี้​เสียอีก เพื่อ​เรา​จะ​ได้​เป็น​คน​ของ​พระองค์​และ​ไม่มี​ที่​ติ​ต่อหน้า​พระองค์</verse>
				<verse number="5">พระองค์​กำหนด​ไว้​ล่วงหน้า​แล้ว​ว่า จะ​รับ​เรา​มา​เป็น​ลูกๆ​ของ​พระองค์​โดย​ทาง​พระเยซู​คริสต์ นี่แหละ​เป็น​ความ​ต้องการ​และ​ความ​พอใจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​สรรเสริญ​พระบารมี​ของ​พระองค์ สำหรับ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์​ที่​ให้​กับ​เรา​เปล่าๆ​ผ่าน​มา​ทาง​พระบุตร​ที่​พระองค์​รักมาก</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ได้​ปลดปล่อย​พวกเรา​ที่​มีส่วน​ใน​พระคริสต์​นั้น​ให้​เป็น​อิสระ​ด้วย​เลือด​ของ​พระองค์ และ​พระเจ้า​ได้​อภัย​โทษ​บาป​ของ​เรา เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​อัน​มหาศาล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​ได้​เมตตา​เรา​อย่าง​เหลือล้น พร้อมกับ​ให้​สติปัญญา​ทุกอย่าง​และ​ความ​เข้าใจ​อย่าง​ถ่องแท้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="9">โดย​ที่​พระองค์​เต็มใจ​เปิดเผย​แผนการ​ลับ​ที่​อยู่​ในใจ​ของ​พระองค์​ให้​เรา​รู้ เป็น​แผนการ​ลับ​ที่​พระองค์​ตั้งใจ​จะ​ให้​สำเร็จ​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="10">แผนการ​ลับ​นั้น​คือ เมื่อ​เวลา​อัน​เหมาะสม​มา​ถึง​แล้ว พระเจ้า​ก็​ได้​รวบรวม​ทุกสิ่ง​ทั้ง​ใน​สวรรค์​และ​บน​โลก​มา​ไว้​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="11">พระเจ้า​เลือก​เรา​ผู้​ที่​มี​ส่วน​ใน​พระคริสต์​ไว้​แล้ว ให้​เป็น​คน​ของ​พระองค์ สิ่ง​นี้​ถูก​กำหนด​ไว้​ก่อน​ล่วงหน้า​แล้ว ซึ่ง​ก็​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ตั้งใจ​ของ​พระเจ้า พระองค์​ตั้งใจ​ทำ​อะไร พระองค์​ก็​จะ​ทำ​ให้​สำเร็จ​ตามนั้น</verse>
				<verse number="12">พระองค์​ตั้งใจ​ให้​เรา​ผู้​ที่​มี​ความหวัง​ใน​พระคริสต์ มี​ชีวิต​อยู่​เพื่อ​สรรเสริญ​พระบารมี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พวกคุณ​ก็​มี​ส่วน​ใน​พระคริสต์​เหมือนกัน พระองค์​ประทับตรา​เป็น​เจ้าของ​คุณ​แล้ว ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ พระองค์​ทำ​อย่างนี้​ตอน​ที่​คุณ​ได้ยิน​และ​เชื่อ​ใน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความจริง คือ​ข่าวดี​ที่​ทำให้​คุณ​รอด​นั้น</verse>
				<verse number="14">พระวิญญาณ​นี้ เป็น​เครื่อง​มัดจำ​งวดแรก​สำหรับ​มรดก​ของเรา และ​เป็น​ผู้ที่​รับรอง​ว่า พระเจ้า​จะ​ปลดปล่อย​พวกเรา​ผู้ที่​เป็น​ของ​พระองค์​นั้น​ให้​เป็น​อิสระ ทั้งหมด​นี้​ก็​เพื่อ​เรา​จะได้​สรรเสริญ​พระบารมี​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">ตั้งแต่​ผม​ได้ยิน​เรื่อง​ความเชื่อ​ที่​พวกคุณ​มี​ต่อ​พระเยซูเจ้า และ​ความรัก​ที่​คุณ​มี​ให้​กับ​ทุกคน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​ผม​อธิษฐาน​ก็​ไม่เคย​หยุด​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​พวกคุณ​เลย</verse>
				<verse number="17">ผม​ขอ​พระเจ้า​ของ​พระเยซูคริสต์​ของเรา คือ​พระบิดา​ผู้​ยิ่งใหญ่ โปรด​ให้​พระวิญญาณ​ที่​จะ​ให้​สติปัญญา​กับ​คุณ และ​เปิดเผย​ให้​คุณ​รู้​เรื่อง​ของ​พระเจ้า​มากขึ้น</verse>
				<verse number="18">ขอให้​ตาใจ​ของ​คุณ​สว่างไสว​ขึ้น​มา เพื่อ​จะ​ได้​รู้​ว่า​พระเจ้า​เรียก​ให้​คุณ​มา​มี​ความหวัง​อะไร และ​รู้​ด้วย​ว่า​มรดก​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​กับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระองค์​นั้น มัน​ยิ่งใหญ่​มหาศาล​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="19">และ​ให้​คุณ​รู้​อีก​ด้วย​ว่า ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​เรา​ผู้ที่​เชื่อ​นั้น ยิ่งใหญ่​ขนาดไหน อย่าง​หา​ที่​เปรียบ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="20">เป็น​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​พระองค์​ได้​ใช้​ตอน​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​และ​ให้​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวามือ​ของ​พระองค์​ใน​โลก​ฝ่าย​วิญญาณ​นั้น</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ได้​ตั้ง​ให้​พระคริสต์​อยู่​เหนือ​ผู้​ครอบ​ครอง ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ ผู้​มี​ฤทธิ์ ผู้​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน และ​เหนือ​ตำแหน่ง​ใดๆ​ที่​ตั้ง​ขึ้น​มา​ได้ ไม่ใช่​แต่​ใน​ยุคนี้​เท่านั้น​แต่​ใน​ยุค​ที่​กำลัง​จะ​มาถึง​ด้วย</verse>
				<verse number="22">พระเจ้า​วาง​ทุก​สิ่ง​ไว้​ใต้เท้า​ของ​พระคริสต์ และ​พระองค์​ตั้ง​พระคริสต์​เป็น​ศีรษะ​เหนือ​ทุกสิ่ง​เพื่อ​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="23">หมู่​ประชุม​นี้​คือ​ร่างกาย​ของ​พระคริสต์ และ​หมู่​ประชุม​นี้​เต็ม​เปี่ยม​ไป​ด้วย​พระคริสต์ และ​พระคริสต์​ทำให้​ทุกสิ่ง​เต็มเปี่ยม​ไปด้วย​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เมื่อก่อน​พวกคุณ​ตาย​ไปแล้ว​ฝ่าย​จิต​วิญญาณ เพราะ​ไม่​เชื่อฟัง​พระเจ้า​และ​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="2">พวกคุณ​เคย​ใช้ชีวิต​ตาม​ทาง​ชั่ว​ของ​โลกนี้ ตาม​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​ย่าน​ฟ้าอากาศ​ซึ่ง​เป็น​วิญญาณ​ที่​กำลัง​ทำงาน​อยู่​ภายใน​ตัว​ของ​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ครั้งหนึ่ง​พวกเรา​ทุกคน​ก็​เคย​ใช้ชีวิต​อย่าง​คน​พวกนั้น​เหมือนกัน คือ​ชอบ​ทำ​ตาม​กิเลสตัณหา​ของ​ตัวเอง ปล่อยตัว​ปล่อยใจ​ไป​ตาม​กิเลส​นั้น ซึ่ง​โดย​สันดาน​ของ​เรา​แล้ว เรา​ก็​สมควร​ที่​จะ​ถูก​ลงโทษ​เหมือน​พวกเขา​นั่นแหละ</verse>
				<verse number="4">แต่​พระเจ้า​เต็มเปี่ยม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​กรุณา เพราะ​ความรัก​อัน​ยิ่งใหญ่​ที่​พระองค์​มี​ต่อเรา</verse>
				<verse number="5">พระองค์​จึง​ให้​เรา​มีชีวิต​อยู่​คู่​กับ​พระคริสต์ ทั้งๆ​ที่​เรา​เคย​ตาย​ไปแล้ว เพราะ​ไม่​เชื่อฟัง (ที่​พวกคุณ​รอด​นั้น ก็​เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า)</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ทำให้​พวกเรา​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ด้วย​กัน​กับ​พระคริสต์ และ​ให้​เรา​นั่ง​กับ​พระคริสต์​บน​บัลลังก์​ใน​โลก​ฝ่าย​วิญญาณ ก็​เพราะ​เรา​มี​ส่วน​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ทำ​อย่างนี้ เพื่อ​แสดง​ให้​ยุค​ต่อๆไป​ได้​เห็น​ความ​เมตตา​กรุณา​ที่​พระองค์​ให้​กับ​เรา เป็น​ความ​เมตตา​กรุณา​อัน​มหาศาล​อย่าง​หา​ที่​เปรียบ​ไม่ได้ ที่​เป็น​อย่างนี้​ก็​เพราะ​เรา​มีส่วน​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="8">ที่​พวกคุณ​รอด​นั้น​เป็น​เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า ผ่าน​มา​ทาง​ความเชื่อ​ของ​คุณ ไม่ได้​มา​จาก​ตัว​ของ​คุณ​เอง แต่​เป็น​ของขวัญ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">มัน​ไม่ได้​เป็น​ผล​มา​จาก​การ​กระทำ​ของ​ใคร เพื่อ​จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​โอ้อวด​ได้</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เรา​เป็น​ผลงาน​ของ​พระเจ้า​ที่​พระองค์​สร้าง​ผ่าน​มา​ทาง​พระเยซู​คริสต์ เพื่อ​ให้​เรา​ทำ​สิ่ง​ดีๆ​ที่​พระเจ้า​ได้​เตรียม​ไว้​ล่วงหน้า​แล้ว​ให้​เราทำ</verse>
				<verse number="11">คุณ​ไม่ได้​เกิด​มา​เป็น​คนยิว พวก​คนยิว​ที่​เรียก​ตัวเอง​ว่า “พวก​เข้า​พิธี​ขลิบ” ก็​ได้​เรียก​พวกคุณ​ว่า “พวก​ไม่ได้​เข้า​พิธี​ขลิบ”</verse>
				<verse number="12">จำ​ไว้​ว่า ใน​ตอนนั้น พวกคุณ​ยัง​ไม่มี​พระคริสต์ ไม่ได้​รวม​อยู่​ใน​ชุมชน​ชาว​อิสราเอล และ​ไม่มี​ส่วนร่วม​ใน​ข้อตกลง​ต่างๆ​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้ คุณ​ใช้ชีวิต​อยู่​ใน​โลกนี้​แบบ​ไม่มี​ความหวัง และ​ไม่มี​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">เมื่อก่อน​พวกคุณ​อยู่​ห่างไกล​จาก​พระเจ้า แต่​เดี๋ยวนี้​พระเจ้า​ได้​นำ​คุณ​เข้า​มา​ใกล้​พระองค์ โดย​เลือด​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="14">พระคริสต์​ทำให้​เกิด​สันติภาพ​ขึ้น​ระหว่าง​เรา พระองค์​ทำให้​คนยิว​และ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​กลายเป็น​พวก​เดียวกัน และ​โดย​ความตาย​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​ทำลาย​กำแพง​แห่ง​ความ​เกลียดชัง​ที่​แบ่งแยก​เรา​ลง</verse>
				<verse number="15">พระองค์​ได้​ล้มเลิก​กฎเกณฑ์​และ​กฎ​ข้อปฏิบัติ​ต่างๆ​ของ​โมเสส เพื่อ​จะ​สร้าง​สันติภาพ​ขึ้น​มา ด้วย​การ​นำ​เอา​คน​สอง​ฝ่าย​มา​สร้าง​เป็น​คนใหม่​ขึ้น​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="16">พระองค์​ได้​ทำลาย​ความ​เป็น​ศัตรู​กัน​ของ​คน​สองฝ่าย และ​ทำให้​เขา​กลับ​มา​คืนดี​กัน​กับ​พระเจ้า​ใน​กาย​เดียวกัน ผ่าน​ทาง​ความตาย​ของ​พระคริสต์​บน​ไม้กางเขน</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​พระองค์​จึง​มา​ประกาศ​ข่าวดี​เรื่อง​สันติภาพ​นี้​กับ​พวก​ที่​อยู่​ห่างไกล​พระเจ้า (คือ​พวกคุณ​ที่​ไม่ใช่​ยิว) และ​กับ​คนยิว​ที่​อยู่​ใกล้​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="18">เพราะ​โดย​ทาง​พระคริสต์​พวกเรา​ทั้ง​สองฝ่าย ก็​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​เข้า​ใกล้​ชิด​พระบิดา​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน</verse>
				<verse number="19">ผล​ที่​ตาม​มา​ก็​คือ พวก​คุณ​ไม่​ได้​เป็น​คน​แปลก​หน้า​และ​ไม่​ได้​เป็น​คน​ต่างด้าว​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว แต่​เป็น​พลเมือง​เดียว​กัน​กับ​คน​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​สมาชิก​ใน​ครอบครัว​ของ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="20">พวก​คุณ​คือ​อาคาร​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา ราก​ฐาน​ของ​อาคาร​นี้​เป็น​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู และ​พวก​ผู้​พูด​แทน​พระเจ้า และ​มี​พระเยซู​คริสต์​เป็น​หิน​ก้อน​ที่​สำคัญ​ที่สุด</verse>
				<verse number="21">ใน​พระคริสต์​นั้น ทุก​ส่วน​ของ​อาคาร​ถูก​เชื่อม​ต่อ​เข้า​ด้วย​กัน และ​เจริญ​ขึ้น​เป็น​วิหาร​ศักดิ์สิทธิ์​ให้​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="22">ใน​พระคริสต์​นั้น พวก​คุณ​กำลัง​ถูก​ก่อ​ขึ้น​มา​ด้วย​กัน​กับ​คน​อื่นๆ​ให้​เป็น​ที่​อยู่​ของ​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​อธิษฐาน​เผื่อ​พวกคุณ ผมเอง​เปาโล​เป็น​นักโทษ​เพราะ​รับใช้​พระเยซู​คริสต์​และ​พวกคุณ​ที่​ไม่ใช่​คนยิว</verse>
				<verse number="2">พวกคุณ​คง​รู้แล้ว​ว่า​พระเจ้า​ได้​มอบหมาย​งานนี้​ให้​กับ​ผม เพื่อ​ช่วยเหลือ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​เปิดเผย​แผนการ​ลับ​ของ​พระองค์​ให้​ผมรู้ ตามที่​ผม​เขียน​มาแล้ว​อย่าง​ย่อๆ</verse>
				<verse number="4">ถ้า​คุณ​อ่าน​แล้ว คุณ​ก็​จะ​รู้​ว่า​ผม​เข้าใจ​เรื่อง​แผนการ​ลับ​ของ​พระคริสต์​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="5">ใน​สมัยก่อน พระเจ้า​ไม่ได้​เปิดเผย​แผนการ​ลับ​นี้​ให้​ใคร​รู้ แต่​ใน​สมัย​นี้ พระองค์​ได้​เปิดเผย​แผนการ​ลับ​นี้ ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ให้​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระคริสต์​และ​ให้​กับ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">แผนการ​ลับ​นี้​คือ คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​จะ​ได้รับ​มรดก​ร่วมกัน​กับ​คนยิว เป็น​อวัยวะ​ใน​ร่างกาย​เดียวกัน มี​ส่วนร่วม​ใน​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​ทำไว้​ใน​พระเยซู​คริสต์ ทั้งหมด​นี้​เกิดขึ้น​ได้​เพราะ​ข่าวดี​ที่​ประกาศ​อยู่นี้</verse>
				<verse number="7">ผม​มา​เป็น​ผู้รับใช้​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดี​นั้น งานนี้​เป็น​ของขวัญ​ที่​พระเจ้า​มอบให้​กับ​ผม ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้ว่า​ผม​จะ​เป็น​คน​เล็กน้อย​กว่า​คน​ที่​เล็กน้อย​ที่สุด​ใน​หมู่​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า แต่​พระเจ้า​ก็​ยัง​มอบ​พระพร​นี้​ให้​กับ​ผม​คือ​ให้​ผม​ประกาศ​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​เรื่อง​ความ​มั่งคั่ง​ของ​พระคริสต์ ซึ่ง​เป็น​เรื่อง​ที่​เหนือ​ความ​เข้าใจ</verse>
				<verse number="9">ทำให้​ทุกคน​เห็น​ชัดเจน​ถึง​แผนการ​ลับนี้ ที่​พระเจ้า​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ได้​เก็บ​ซ่อนไว้​ตั้งแต่​สร้าง​โลก​มา</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​เก็บซ่อน​แผนการ​ลับ​นี้ไว้​เพื่อว่า​ตอนนี้​พระองค์​จะ​ได้ใช้​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์​เปิดเผย​สติปัญญา​อัน​หลากหลาย​ของ​พระองค์​ให้​กับ​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง และ​พวก​ผู้​มี​อำนาจ​ใน​โลก​ฝ่าย​วิญญาณ</verse>
				<verse number="11">พระองค์​ทำ​อย่างนี้​ตาม​จุดประสงค์​ที่​อยู่​ในใจ​ของ​พระองค์​ตั้งแต่​แรก​มา และ​เรื่องนี้​พระองค์​ก็​ได้​ทำให้​สำเร็จ​ใน​พระเยซู​คริสต์ องค์​เจ้า​ชีวิต​ของเรา</verse>
				<verse number="12">พวกเรา​ที่​มีส่วน​ใน​พระเยซู​คริสต์ กล้า​และ​มี​ความ​มั่นใจ​ที่​จะ​เข้าไป​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า เพราะ​เรา​ไว้วางใจ​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="13">ผม​อธิษฐาน​ขอให้​พวกคุณ​ไม่​ท้อแท้​เพราะ​เห็น​ผม​ต้อง​เดือด​ร้อน ที่​ผม​เดือด​ร้อน​ก็​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พวกคุณ เพื่อ​ที่​พวกคุณ​จะ​ได้รับ​ศักดิ์ศรี​ด้วย</verse>
				<verse number="14">นี่​เป็นเหตุ​ที่​ผม​ได้​คุกเข่า​ลง​อธิษฐาน​ต่อหน้า​พระบิดา</verse>
				<verse number="15">คำว่า “ครอบครัว” แม้​จะ​ใน​สวรรค์ หรือ​บน​แผ่นดิน​โลก ก็​มา​จาก​คำว่า “พระบิดา” นี่แหละ</verse>
				<verse number="16">ขอให้​พระเจ้า​ที่​มั่งคั่ง​มหาศาล ช่วย​ให้​พวกคุณ​มี​พลังใจ​ที่​เข้มแข็ง​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ขอให้​พระคริสต์​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ในใจ​ของ​คุณ​เพราะ​คุณ​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ ขอให้​ลง​รากลึก​มั่นคง​ใน​ความรัก</verse>
				<verse number="18">ผม​อธิษฐาน​ให้​พวกคุณ​และ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุกคน​สามารถ​เข้าใจ​ว่า ความรัก​ที่​พระคริสต์​มี​ต่อ​เรานั้น​มัน​กว้าง ยาว สูง และ​ลึก​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="19">ขอให้​เข้าใจ​ถึง​ความรัก​ของ​พระคริสต์ ที่​เกินกว่า​จะ​เข้าใจ​ได้ เพื่อ​คุณ​จะได้​เต็ม​ไปด้วย​ความ​บริบูรณ์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​สามารถ​ทำได้​ทุกสิ่ง​มาก​ยิ่งกว่า​ที่​เรา​จะขอ​หรือ​คิด​ได้ ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​ที่​กำลัง​ทำงาน​อยู่​ใน​ตัวเรา</verse>
				<verse number="21">ขอให้​พระเจ้า​ได้รับ​เกียรติ​ทั้ง​จาก​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์ และ​จาก​พระเยซู​คริสต์​ทุกยุค​ทุกสมัย​ตลอดไป อาเมน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ใน​ฐานะ​ที่​ผม​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็นแก่​องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​ขอ​อ้อนวอน​ให้​พวกคุณ​ใช้ชีวิต​ให้​สมกับ​ที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​คุณ​มา</verse>
				<verse number="2">คือ​ให้​สุภาพ​อ่อนน้อม​อยู่เสมอ รวมทั้ง​ให้​ใจเย็นๆ​และ​อดทน​ต่อกัน​และ​กัน​ด้วย​ความรัก</verse>
				<verse number="3">ให้​พยายาม​สุด​ความ​สามารถ​ที่​จะ​รักษา​ความ​เป็น​น้ำหนึ่ง​ใจเดียว​กัน​ที่​ได้รับ​จาก​พระวิญญาณ ด้วย​การใช้​สันติภาพ​เป็น​เชือก​ผูกมัด​พวกคุณ​ไว้​ด้วยกัน</verse>
				<verse number="4">มี​เพียง​กายเดียว​และ​พระวิญญาณ​เดียว เหมือน​ที่​พระเจ้า​เรียก​พวกคุณ​มา​ให้​มี​ความหวัง​เดียว</verse>
				<verse number="5">มี​องค์​เจ้า​ชีวิต​องค์เดียว ความเชื่อ​เดียว พิธี​จุ่มน้ำ​เดียว</verse>
				<verse number="6">และ​มี​พระเจ้า​องค์เดียว ผู้​เป็น​พระบิดา​ของ​ทุกสิ่ง อยู่​เหนือ​ทุกสิ่ง อยู่​ทั่ว​ทุกสิ่ง และ​อยู่​ใน​ทุกสิ่ง</verse>
				<verse number="7">พวกเรา​แต่ละ​คน​ได้รับ​ของขวัญ​ต่างๆ​ตาม​ความ​เมตตา​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="8">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​พระคัมภีร์​ถึง​ได้​พูดว่า “เมื่อ​พระองค์​ขึ้นไป​อยู่​ที่สูง พระองค์​ก็​เอา​เชลย​สงคราม​ไปด้วย​และ​พระองค์​ก็​ได้​แจก​ของขวัญ​ให้กับ​มนุษย์”</verse>
				<verse number="9">ที่​พูดว่า “พระองค์​ขึ้นไป” ก็​แสดงว่า​พระองค์​เคย​ลงมา​ที่​โลก​เบื้องล่าง​นี้</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ที่​ลงมา​ก็​เป็น​องค์เดียว​กับ​ที่​ขึ้น​ไป​สูงกว่า​สวรรค์​ทั้งปวง เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​เต็ม​ไปด้วย​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="11">พระเยซู​ได้​แจก​ของขวัญ​คือ พวก​ศิษย์เอก​ของ​พระองค์ พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า พวก​ผู้ประกาศ​ข่าวดี​และ​พวก​ผู้เลี้ยง​ที่​สอน</verse>
				<verse number="12">เพื่อ​คน​พวกนี้ จะได้​เตรียม​คน​ของ​พระเจ้า​ให้​สามารถ​ทำงาน​รับใช้ ซึ่ง​จะ​เสริมสร้าง​กาย​ของ​พระคริสต์​ให้​แข็งแกร่ง​ขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="13">จนกว่า​พวกเรา​ทั้งหมด​จะ​เป็น​น้ำหนึ่ง​ใจเดียว​กัน​ใน​ความเชื่อ และ​ใน​ความรู้​เกี่ยวกับ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า แล้ว​เรา​จะได้​โต​เป็น​ผู้ใหญ่​เต็มที่ คือ​เป็น​เหมือนกับ​พระคริสต์​ทุกประการ</verse>
				<verse number="14">ทั้งนี้​ก็​เพื่อ​เรา​จะได้​ไม่เป็น​เหมือน​เด็กเล็กๆ​อีกต่อไป หรือ​เหมือน​คลื่น​ที่​ถูก​ซัดไป​ซัดมา หรือ​ถูก​พัดไป​ทางโน้น​ที​ทางนี้​ที ด้วย​คำสอน​ใหม่ๆ​และ​ด้วย​เล่ห์เหลี่ยม​และ​กลอุบาย​ต่างๆ​ของ​พวก​ผู้สอนเท็จ</verse>
				<verse number="15">แต่ให้​พวกเรา​พูด​ความจริง​ด้วย​ความรัก และ​ให้​โตขึ้น​เป็น​เหมือน​พระคริสต์​ใน​ทุกๆทาง พระคริสต์​คือ​ศีรษะ</verse>
				<verse number="16">ที่​ร่างกาย​ทุกส่วน​ต้อง​พึ่งพา​และ​ทั้ง​ร่าง​ก็​ยึด​ติดสนิท​กัน​ด้วย​เส้น​เอ็น​ทุกๆ​เส้น เมื่อ​อวัยวะ​ต่างๆ​ทำหน้าที่​ของ​มัน​เอง​แล้ว พระคริสต์​ทำให้​ร่างกาย​ทั้งหมด​เจริญเติบโต​และ​แข็งแรง​ขึ้น​ด้วย​ความรัก</verse>
				<verse number="17">ใน​ฐานะ​ตัวแทน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​ขอ​บอก​คุณ​ว่า ต่อ​จากนี้ไป อย่า​ใช้ชีวิต​เหมือนกับ​คน​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า ที่​คิด​แต่​เรื่อง​ไร้สาระ</verse>
				<verse number="18">ความคิด​ของ​เขา​มืดมัว​ไป​เพราะ​ความ​โง่เขลา​และ​จิตใจ​ที่​ดื้อรั้น​ทำให้​เขา​ถูก​แยก​ออกจาก​ชีวิต​ที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​ไม่มี​ความ​ละอาย​ต่อบาป​อีกแล้ว ปล่อยตัว​มัวเมา​ใน​กาม ทำ​เรื่อง​ไม่​บริสุทธิ์​ทุกอย่าง​โดย​ไม่​ยับยั้ง​ชั่งใจ</verse>
				<verse number="20">แต่​การ​ใช้ชีวิต​แบบนั้น​ไม่​เหมือนกับ​การ​ใช้ชีวิต​กับ​พระคริสต์​อย่าง​ที่​คุณ​เรียน​รู้​จาก​พวกเรา</verse>
				<verse number="21">จริงๆ​แล้ว คุณ​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พระองค์​และ​ได้รับ​คำสอน​เกี่ยวกับ​พระองค์ สิ่ง​ที่​คุณ​เรียนรู้​มา​นั้น​สอดคล้อง​กับ​ความจริง​ที่​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ใน​พระเยซู</verse>
				<verse number="22">คำสอน​นั้น​บอก​ให้​พวกคุณ​กำจัด​ตัวตน​เก่าๆ​ที่​ถูก​ตัณหา​ชักนำ​ให้​หลง​และ​เสื่อมไป</verse>
				<verse number="23">คำสอน​นั้น​ยัง​สอน​ให้​คุณ​ยอม​ให้​พระเจ้า​สร้าง​ความคิด​และ​จิตใจ​ของ​คุณ​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="24">คำสอน​นี้​ยัง​บอก​อีกว่า​ให้​สวม​คนใหม่​นั้น​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้นมา​เป็น​เหมือน​พระองค์ เพื่อ​จะได้​มี​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ เป็น​ชีวิต​ที่​บริสุทธิ์ ตาม​ความจริง​ที่​เรา​สอนนั้น</verse>
				<verse number="25">ถ้า​อย่างนั้น ให้​เลิก​พูด​โกหก​ซะ “ให้​ต่างคน​ต่างพูด​ความจริง​ต่อ​เพื่อน​ของตน” เพราะ​พวกเรา​เป็น​อวัยวะ​ใน​ร่างกาย​เดียวกัน</verse>
				<verse number="26">“ถ้า​โกรธ ก็​อย่า​ทำ​บาป” ควร​กำจัด​ความโกรธ​นั้น​ให้​หมดไป​ก่อน​ดวง​อาทิตย์​ตกดิน</verse>
				<verse number="27">อย่า​เปิด​โอกาส​ให้​มาร​เอาชนะ​พวกคุณ​ได้</verse>
				<verse number="28">คน​ที่​เคย​ขโมย​มาก่อน ก็​ให้​เลิก​ขโมย​ซะ แล้ว​หันมา​ทำงาน ใช้​มือ​ทำ​สิ่ง​ที่มี​ประโยชน์ เพื่อ​จะได้​มี​สิ่งของ​ไว้​แจก​คน​ที่​ขัดสน</verse>
				<verse number="29">อย่า​พูด​คำ​หยาบคาย​เลย แต่​ให้​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​ดี เพื่อ​จะ​ได้​ให้​กำลังใจ​กับ​คน​ที่​ต้องการ เพื่อ​มัน​จะ​ได้​เป็น​ประโยชน์​กับ​คน​ที่​ได้ยิน</verse>
				<verse number="30">อย่า​ทำให้​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระเจ้า​เสียใจ พระเจ้า​ได้​เอา​พระวิญญาณ​นี้​มา​ประทับตรา​พวกคุณ​ไว้ เพื่อ​แสดงว่า​คุณ​เป็น​ของ​พระเจ้า และ​เพื่อ​รับรอง​ว่า​พระเจ้า​จะ​ปลดปล่อย​ให้​คุณ​เป็น​อิสระ​ใน​วันนั้น</verse>
				<verse number="31">กำจัด​สิ่ง​เหล่านี้​ให้​หมดสิ้น​ไป​จาก​หมู่​พวกคุณ คือ​ความ​ขมขื่น​ทั้งหมด ความ​โกรธแค้น การ​ทะเลาะ​วิวาท และ​การ​ใส่ร้าย​ป้ายสี รวมถึง​ความชั่ว​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="32">ให้​เมตตา​ต่อกัน เห็นอก​เห็นใจ​กัน และ​อภัย​ให้กัน​และ​กัน​เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​ได้​อภัย​ให้กับ​คุณ​ผ่านทาง​พระคริสต์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ใน​ฐานะ​ที่​เป็น​ลูก​ที่รัก​ของ​พระเจ้า ก็​ให้​เลียนแบบ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ให้​ใช้ชีวิต​ด้วย​ความรัก เหมือนกับ​ที่​พระคริสต์​รัก​เรา​ด้วย พระองค์​ได้​สละ​ชีวิต​เพื่อ​เรา เป็น​เหมือน​เครื่อง​ถวาย และ​เครื่อง​บูชา​ที่​หอมหวาน​ให้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">เรื่อง​ความ​ผิดบาป​ทางเพศ เรื่อง​ลามก​ทุกอย่าง หรือ​ความ​มักมาก​ใน​กาม แม้แต่​จะ​พูดถึง​ก็​อย่าเลย เพราะ​มัน​ไม่เหมาะ​กับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">รวมทั้ง​การ​พูดจา​หยาบคาย​ไร้สาระ​ไม่​เป็น​เรื่อง หรือ​พูด​ตลก​ลามก ก็​ไม่​เหมาะสม​ทั้งนั้น แต่​ควรจะ​พูด​ขอบคุณ​พระเจ้า​ดีกว่า</verse>
				<verse number="5">ให้​พวกคุณ​รู้​เอาไว้​เลยว่า​ทุกคน​ที่​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ ไม่​บริสุทธิ์ หรือ​มักมาก​ใน​กาม ซึ่ง​เป็น​การ​บูชา​รูปเคารพ จะ​ไม่มี​ส่วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระคริสต์​และ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">อย่า​ให้​ใคร​มา​หลอกลวง​พวกคุณ​ด้วย​คำพูด​ที่​เหลวไหล เพราะ​เรื่อง​อย่าง​นี้​แหละ​ที่​ทำให้​พระเจ้า​ลงโทษ​คน​พวกนั้น​ที่​ไม่​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​รู้​อย่าง​นี้​แล้ว ก็​อย่าไป​มี​ส่วนร่วม​กับ​คน​พวกนั้น​เลย</verse>
				<verse number="8">เมื่อก่อนนี้​พวกคุณ​เคย​เป็น​ความมืด แต่​เดี๋ยวนี้​เป็น​ความสว่าง​แล้ว เพราะ​มีส่วน​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต อย่างนั้น​ก็​ให้​ใช้ชีวิต​ให้​สม​กับ​ที่​เป็น​ลูก​ของ​ความสว่าง​นั้น</verse>
				<verse number="9">(เพราะ​ผล​ของ​ความสว่าง​คือ​ความดี​ทุกอย่าง ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ และ​การ​พูด​ความจริง)</verse>
				<verse number="10">ให้​พยายาม​ค้นหา​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ชอบใจ​อะไรบ้าง</verse>
				<verse number="11">อย่า​มีส่วน​กับ​การ​กระทำ​ต่างๆ​ของ​ความมืด​ที่​ไร้​ประโยชน์​นั้น แต่​ให้​ชีวิต​บริสุทธิ์​ของ​พวกคุณ​เปิดโปง​เรื่อง​พวกนั้น​ออกมา​ดีกว่า</verse>
				<verse number="12">เพราะ​แม้แต่​จะ​พูดถึง​เรื่อง​ลับๆ​ที่​พวกเขา​ทำกัน ก็​ยัง​น่าละอาย​เลย</verse>
				<verse number="13">แต่​ความสว่าง​นั้น​ทำให้​เห็น​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ชัดเจน</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ความสว่าง​จะ​ทำให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​มัน​ส่อง​นั้น​กลาย​เป็น​ความสว่าง​ไปด้วย นั่น​เป็นเหตุ​ที่มี​คำพูด​ว่า “ตื่น​ได้แล้ว เจ้า​ที่​หลับ​อยู่ ลุกขึ้น​มา​จาก​ความตาย​สิ แล้ว​พระคริสต์​จะ​ส่องสว่าง​ใส่​เจ้า”</verse>
				<verse number="15">ถ้า​อย่างนั้น ระวัง​ให้ดี​ว่า​พวกคุณ​ใช้ชีวิต​อย่างไร อย่า​เป็น​เหมือน​คนโง่ แต่​ให้​เป็น​เหมือน​คนฉลาด</verse>
				<verse number="16">ให้​ฉวย​โอกาส​ที่​จะ​ทำดี เพราะ​ทุก​วันนี้​มี​แต่​ความ​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="17">ฉะนั้น​อย่า​เป็น​คนโง่ แต่​ให้​เข้าใจ​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ต้องการ​ให้​คุณ​ทำ​อะไร</verse>
				<verse number="18">อย่า​เมา​เหล้า​องุ่น มัน​จะ​ทำให้​คุณ​เสียคน​ได้ แต่​ให้​เต็ม​ไป​ด้วย​พระวิญญาณ​ดีกว่า</verse>
				<verse number="19">คือ​ร้องเพลง​สดุดี เพลง​สรรเสริญ และ​เพลง​จาก​พระวิญญาณ​ให้กัน​และ​กัน และ​ให้​ร้องเพลง​สรรเสริญ​องค์​เจ้า​ชีวิต​จากใจ</verse>
				<verse number="20">และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​พระบิดา​ของ​เรา​เสมอ​สำหรับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง ใน​ฐานะ​เป็น​คน​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า</verse>
				<verse number="21">ให้​ยินยอม​ซึ่งกัน​และ​กัน เพราะ​ยำเกรง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="22">พวกคุณ​ที่​เป็น​ภรรยา ให้​ยินยอม​สามี เหมือน​ที่​ยินยอม​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="23">เพราะ​สามี​คือ​ศีรษะ​ของ​ภรรยา เหมือนกับ​ที่​พระคริสต์​เป็น​ศีรษะ​ของ​หมู่ประชุม คือ​พระองค์​เอง​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ร่างกาย</verse>
				<verse number="24">แต่​หมู่ประชุม​ยินยอม​พระคริสต์​อย่างไร ภรรยา​ก็​ควร​จะ​ยินยอม​สามี​ของ​ตน​ใน​ทุกเรื่อง​อย่างนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="25">พวกคุณ​ที่​เป็น​สามี ให้​รัก​ภรรยา​ของ​ตน​เหมือนกับ​ที่​พระคริสต์​รัก​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์ และ​ได้​สละ​พระองค์​เอง​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​หมู่ประชุม</verse>
				<verse number="26">ที่​พระคริสต์​ทำ​อย่างนี้​ก็​เพื่อ​ชำระ​ล้าง​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์ ให้​บริสุทธิ์​ด้วย​น้ำ​และ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​มอบ​หมู่ประชุม​ที่​สง่างาม​ให้กับ​พระองค์​เอง เป็น​เจ้าสาว​ที่​ไม่มี​ตำหนิ ริ้วรอย หรือ​ความ​บกพร่อง​อะไร​เลย แต่​จะ​บริสุทธิ์​หมดจด​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="28">สามี​ก็​เหมือนกัน ควรจะ​รัก​ภรรยา​ของ​ตน​เหมือนกับ​รัก​ร่างกาย​ของ​ตนเอง คน​ที่​รัก​ภรรยา​ก็​รัก​ตัวเอง​นั่นแหละ</verse>
				<verse number="29">เพราะ​ไม่มี​ใคร​หรอก​ที่​เกลียด​ร่างกาย​ของ​ตนเอง มี​แต่​จะ​เลี้ยงดู​และ​เอาใจใส่ เหมือนกับ​ที่​พระคริสต์​เลี้ยงดู​และ​เอาใจใส่​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เรา​เป็น​อวัยวะ​ใน​ร่างกาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="31">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​พูด​เอาไว้​ว่า “ดังนั้น​ผู้ชาย​จะ​จาก​พ่อ​และ​แม่​ของ​เขา ไป​เป็น​หนึ่งเดียว​กับ​ภรรยา​ของ​ตน และ​เขา​ทั้งสอง​จะ​เป็น​ร่างกาย​เดียวกัน”</verse>
				<verse number="32">เรื่องนี้​เป็น​เรื่อง​ลึกลับ​มาก และ​ผม​เอา​เรื่องนี้​มา​เปรียบเทียบ​กับ​สายสัมพันธ์​ระหว่าง​พระคริสต์​กับ​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="33">อย่างไร​ก็ตาม พวกคุณ​แต่ละ​คน ต้อง​รัก​ภรรยา​ของ​ตน เหมือนกับ​รัก​ตนเอง ส่วน​ภรรยา​จะ​ต้อง​เคารพ​สามี​ของ​ตน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">พวกคุณ​ที่​เป็น​ลูกๆ ต้อง​เชื่อฟัง​พ่อแม่​ของ​ตน ใน​ฐานะ​ที่​คุณ​มีส่วน​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต เพราะ​นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="2">กฎ​ที่​ว่า “ให้เกียรติ​พ่อแม่​ของ​ตน” นี่​เป็น​กฎ​ข้อแรก​ที่​มี​คำ​สัญญา​พ่วง​มาด้วย</verse>
				<verse number="3">“คือ​คุณ​จะ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ทุกสิ่ง และ​อายุ​ยืนยาว​ใน​แผ่นดินนี้”</verse>
				<verse number="4">พวกคุณ​ที่​เป็น​พ่อ อย่า​ยั่วยุ​ลูก​ของ​ตน​ให้​โกรธ แต่​ให้​เลี้ยงดู​เขา​ด้วย​การ​อบรม​สั่งสอน และ​เตือนสติ​ตาม​แนวทาง​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="5">พวกคุณ​ที่​เป็น​ทาส ต้อง​เชื่อฟัง​เจ้านาย​ฝ่ายโลก​นี้ ควร​เกรง​กลัว​จน​ตัวสั่น​ด้วย​ความ​จริงใจ เหมือน​ที่​ทำ​กับ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">อย่า​ทำ​เป็น​ขยัน​แค่​ต่อหน้า​เมื่อ​มี​คน​มอง​เพื่อ​ประจบ​สอพลอ แต่​ควร​จะ​ทำงาน​เหมือนกับ​เป็น​ทาส​ของ​พระคริสต์ ที่​เต็มใจ​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ให้​เต็มใจ​รับใช้​เหมือนกับ​ที่​ทำ​ต่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ไม่ใช่​ต่อ​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">จำไว้​ว่า ไม่ว่า​คุณ​จะ​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​คน​อิสระ​ก็​ตาม ถ้า​ทำ​ความดี​ก็​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ตอบแทน​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">ใน​ทำนอง​เดียวกัน พวกคุณ​ที่​เป็น​เจ้านาย​อย่า​ได้​ข่มขู่​ทาส​ของ​ตน จำไว้​ว่า​เจ้านาย​ของ​คุณ​และ​ของ​เขา​ก็​อยู่​บน​สวรรค์ และ​พระองค์​ก็​ไม่​ลำเอียง​เข้าข้าง​ใคร</verse>
				<verse number="10">สุดท้ายนี้ ขอให้​เข้มแข็ง​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ใน​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">สวม​ชุดเกราะ​ที่​พระเจ้า​มอบให้​อย่าง​เต็มยศ แล้ว​พวกคุณ​จะ​สามารถ​ยืนขึ้น​ต่อสู้​แผนการ​ของ​มารร้าย</verse>
				<verse number="12">เพราะ​พวกเรา​ไม่ได้​ต่อสู้​กับ​มนุษย์ แต่​ต่อสู้​กับ​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง พวก​ผู้​มีอำนาจ ต่อสู้​กับ​พวก​เทพเจ้า​ที่​ครอง​โลกมืด​นี้ และ​ต่อสู้​กับ​พวก​วิญญาณ​ชั่วร้าย​ใน​โลก​ฝ่าย​วิญญาณ</verse>
				<verse number="13">เพราะ​อย่างนี้ ให้​สวม​ชุดเกราะ​ที่​พระเจ้า​มอบให้​อย่าง​เต็มยศ เพื่อ​คุณ​จะ​สามารถ​ยืนหยัด​ได้​เมื่อ​วัน​อัน​ชั่วร้าย​มาถึง และ​เมื่อ​ทุกอย่าง​จบสิ้น​แล้ว พวกคุณ​ก็​ยังคง​ยืนหยัด​ต่อไป​ได้</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น​ให้​ยืนหยัด​ไว้ เอา​ความจริง​รัดเอว​ไว้​เหมือน​เข็มขัด เอา​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ​มา​สวม​เป็น​เกราะ​ป้องกัน​อก</verse>
				<verse number="15">เอาใจ​ที่​พร้อม​จะ​ประกาศ​ข่าวดี​เรื่อง​สันติสุข​มา​สวม​เป็น​รองเท้า</verse>
				<verse number="16">นอกจากนี้​แล้ว ให้​เอา​ความเชื่อ​เป็น​โล่ ที่​พวกคุณ​จะ​ใช้​กัน​ลูกธนู​ไฟ​ทั้งหมด​ที่​มารร้าย​ยิง​เข้าใส่</verse>
				<verse number="17">ให้​เอา​ความรอด​เป็น​หมวกเหล็ก และ​ให้​ถือ​ดาบ​ของ​พระวิญญาณ ซึ่ง​ก็​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">ใน​ทุกโอกาส​และ​ทุกเรื่อง​ที่​คุณ​อธิษฐาน​หรือ​ขอร้อง ก็​ให้​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​พระวิญญาณ ด้วย​เหตุนี้ ให้​ตื่นตัว​และ​อธิษฐาน​ตลอดเวลา​สำหรับ​ทุกคน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="19">ให้​อธิษฐาน​เผื่อ​ผม​ด้วย เพื่อ​เมื่อ​เวลา​ที่​ผม​เปิด​ปาก​พูด พระเจ้า​จะ​ให้​คำพูด​กับ​ผม เพื่อ​ผม​จะ​ได้​เปิดเผย​เรื่อง​ลึกลับ​ของ​ข่าวดี​นี้​อย่าง​กล้าหาญ</verse>
				<verse number="20">ผม​ก็​เป็น​ทูต​ของ​พระเจ้า​ที่​กำลัง​ประกาศ​ข่าวดี​นี้​อยู่​ใน​คุก ช่วย​อธิษฐาน​ให้​ผม​กล้า​ที่​จะ​ประกาศ​ข่าวดี​นี้ ตาม​ที่​ผม​ควร​จะ​พูด​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ทีคิกัส ที่​เป็น​พี่น้อง​ที่รัก และ​เป็น​ผู้รับใช้​ที่​ซื่อสัตย์​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต จะ​เล่าเรื่อง​ทั้งหมด​ของ​ผม​ให้​คุณ​ฟัง​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง​และ​ทำ​อะไรอยู่</verse>
				<verse number="22">ผม​ส่ง​เขา​มา​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​รู้​ข่าวคราว​ของ​เรา​และ​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ให้​กำลังใจ​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="23">ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า ให้​สันติสุข ความ​รัก​และ​ความ​เชื่อ​กับ​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="24">ขอให้​พระเจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวกคุณ​ทุกคน​ที่รัก​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​อย่าง​ไม่​เสื่อมคลาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="50">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล​และ​ทิโมธี พวก​ทาส​ของ​พระเยซู​คริสต์ ถึง​คน​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ที่​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​พระเยซู​คริสต์​ใน​เมือง​ฟีลิปปี รวม​ทั้ง​พวก​ผู้​ดูแล และ​พวก​ผู้รับใช้​พิเศษ</verse>
				<verse number="2">ผม​ขอ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ให้​ความ​เมตตา​และ​ให้​สันติสุข​กับ​พวก​คุณ​ด้วย​เถิด</verse>
				<verse number="3">ผม​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​ผม​ทุกครั้ง​ที่​ผม​คิดถึง​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="4">ผม​ดีใจ​ตลอด​เวลา​ที่​ผม​อธิษฐาน​ขอ​พระเจ้า​ให้​กับ​คุณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">ผม​ดีใจ​เพราะ​พวก​คุณ​ได้​ร่วม​ประกาศ​ข่าวดี​กับ​ผม ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​คุณ​เชื่อ​จนถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ได้​เริ่มต้น​การงาน​ที่​ดี​ใน​พวก​คุณ และ​ผม​แน่ใจ​ว่า​พระองค์​จะ​ทำ​งาน​นี้​ต่อไป​จน​กว่า​จะ​สำเร็จ​ใน​วัน​ที่​พระเยซู​คริสต์​กลับ​มา</verse>
				<verse number="7">สมควร​แล้ว​ที่​ผม​จะ​คิด​อย่าง​นี้​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน เพราะ​คุณ​อยู่​ใน​ใจ​ผม เพราะ​คุณ​คอย​สนับสนุน​งาน​ของ​พระเจ้า​ที่​พระองค์​ให้​ผม​ทำ ทั้ง​เวลา​ที่​ผม​ติด​คุก​อยู่​และ​เวลา​ที่​ผม​แก้ตัว​เพื่อ​พระองค์​และ​พิสูจน์​ความจริง​เกี่ยวกับ​ข่าวดีนี้</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​เป็น​พยาน​ได้ ผม​คิดถึง​พวก​คุณ​ทุก​คน​มากๆ ผม​รัก​คุณ​เหมือน​กับ​ที่​พระเยซู​คริสต์​รัก​คุณ</verse>
				<verse number="9">ผม​อธิษฐาน​ขอ​พระเจ้า​ให้​คุณ​มี​ความรัก​อย่าง​เปี่ยม​ล้น ด้วย​ความรู้​ที่​เพิ่ม​ขึ้น​เรื่อยๆ และ​เข้าใจ​ว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ใน​ทุกๆ​สถานการณ์</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เลือก​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ดี​ที่สุด และ​จะ​ได้​เป็น​คน​บริสุทธิ์ ไม่​มี​ความ​ผิด​บาป​ใน​วัน​ที่​พระคริสต์​กลับ​มา</verse>
				<verse number="11">คุณ​จะ​ได้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ดี​งาม​ที่​มา​จาก​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​พระเยซู​คริสต์​ให้ ทั้งหมดนี้​ก็​เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติ​และ​คำสรรเสริญ</verse>
				<verse number="12">พี่น้อง​ครับ ผม​อยาก​ให้​คุณ​รู้​ว่า​เหตุการณ์​ร้าย​ที่​ได้​เกิดขึ้น​กับ​ผม​นี้ ความจริง​แล้ว​ได้​ช่วย​ทำให้​ข่าวดี​แพร่​กระจาย​ออก​ไป​อย่าง​กว้างขวาง​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="13">ตอน​นี้ ทหาร​รักษา​วัง​ของ​จักรพรรดิ​โรมัน รวมทั้ง​คน​อื่นๆ​ทุก​คน​ที่นี่​รู้​ว่า​ผม​ถูก​ล่าม​โซ่​อยู่​นี้​ก็​เพื่อ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="14">นอกจาก​นั้น​การ​ที่​ผม​ติด​คุก​ทำให้​พี่น้อง​ส่วนใหญ่​ที่​นี่​พึ่ง​ความ​ช่วยเหลือ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มาก​ขึ้น พวก​เขา​มี​ใจ​กล้า​มาก​ขึ้น​ที่​จะ​ประกาศ​เรื่อง​พระคริสต์​อย่าง​ไม่​กลัว​ใคร</verse>
				<verse number="15">จริงอยู่​บางคน​ประกาศ​เรื่อง​ของ​พระคริสต์ เพราะ​อิจฉา​และ​อยาก​ชิงดี​ชิงเด่น แต่​ก็​มี​คน​ที่​ประกาศ​เพราะ​ความ​หวังดี​ด้วย​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">พวก​แรก​นั้น​ประกาศ​เพราะ​อยาก​ชิงดี​ชิงเด่น​กับ​ผม และ​เพราะ​มี​ความ​ตั้งใจ​ที่​ไม่​ดี คือ​พวก​เขา​คิด​ว่า​จะ​เพิ่ม​ความ​ทุกข์​ให้​กับ​ผม​ใน​ระหว่าง​ที่​ผม​ยัง​ติด​คุก​อยู่ แต่​คน​อื่นๆ​นั้น​ประกาศ​เพราะ​ความรัก พวก​เขา​รู้​ว่า​พระเจ้า​ให้​ผม​อยู่​ที่​นี่​เพื่อ​ปกป้อง​ข่าวดี​อัน​นั้น</verse>
				<verse number="17"></verse>
				<verse number="18">อย่างไร​ก็​ตาม ไม่​ว่า​จะ​ทำ​เพราะ​มี​แรงจูงใจ​ที่​ผิด​หรือ​ทำ​เพราะ​หวัง​ดี สิ่ง​ที่​สำคัญ​ที่​สุด คือ​เรื่อง​พระคริสต์​ก็​ได้​ประกาศ​ออก​ไป​อยู่​ดี ซึ่ง​ทำให้​ผม​ดีใจ ใช่​แล้ว ผม​จะ​ยัง​ดีใจ​ต่อ​ไป​อีก</verse>
				<verse number="19">เพราะ​รู้​ว่า​ทุก​อย่าง​ที่​ได้​เกิดขึ้น​กับ​ผม​นี้​จะ​นำ​ผม​ไป​ถึง​ความรอด​โดย​คำ​อธิษฐาน​ของ​คุณ​และ​โดย​พระวิญญาณ​ของ​พระเยซู​คริสต์​ที่​พระเจ้า​ได้​ให้​กับ​ผม</verse>
				<verse number="20">ซึ่ง​ตรง​กับ​สิ่ง​ที่​ผม​คาดหวัง​อย่าง​ยิ่ง​ว่า ผม​จะ​ไม่​ต้อง​อับอาย​ใน​เรื่อง​อะไร​เลย แต่​จะ​กล้าหาญ​มาก (เหมือน​กับ​ที่​เคย​กล้าหาญ​มา​ตลอด) และ​พระเยซู​คริสต์​จะ​ได้รับ​เกียรติ​เพราะ​ตัว​ผม ไม่​ว่า​ผม​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป​หรือ​จะ​ตาย​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="21">ใน​ความคิด​ของ​ผม จะ​อยู่​ก็​อยู่​เพื่อ​พระคริสต์ ถ้า​จะ​ตาย​ก็​ถือ​ว่า​ได้​กำไร</verse>
				<verse number="22">แต่​ถ้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อ​ไป ผม​ก็​จะ​ทำ​งาน​ให้​เป็น​ประโยชน์ ผม​ก็​เลย​ไม่​รู้​ว่า​จะ​เลือก​อะไร​ดี</verse>
				<verse number="23">สอง​ทาง​นี้​มัน​เลือก​ยาก​มาก จริงๆ​แล้ว​ผม​อยาก​จะ​ตาย​และ​ไป​อยู่​กับ​พระคริสต์ เพราะ​นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี​กว่า​มาก</verse>
				<verse number="24">แต่​มัน​จะ​ดี​กว่า​สำหรับ​พวก​คุณ ที่​ผม​จะ​อยู่​ใน​ร่าง​นี้​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="25">เมื่อ​ผม​มั่นใจ​อย่าง​นี้ ผม​จึง​รู้​ว่า​ผม​จะ​อยู่​ต่อ​ไป​เพื่อ​ช่วย​คุณ​ทุก​คน​ให้​เจริญ​ขึ้น​และ​มี​ความสุข​กับ​ความเชื่อ​ที่​คุณ​มี</verse>
				<verse number="26">ดังนั้น คุณ​ก็​จะ​ยกย่อง​พระเยซู​คริสต์​เพราะ​เรื่อง​ของ​ผม เมื่อ​ผม​กลับ​มา​อยู่​กับ​คุณ​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="27">แต่​สิ่ง​ที่​สำคัญ​ที่​สุด​คือ ให้​ตั้งใจ​ที่​จะ​ใช้​ชีวิต​ร่วมกัน​อย่าง​สอดคล้อง​กับ​ข่าวดี​ของ​พระคริสต์ แล้ว​ไม่​ว่า​ผม​จะ​มา​เจอ​คุณ​หรือ​แค่​ได้​ฟัง​ข่าวคราว​ของ​คุณ ผม​จะ​ได้​รู้​ว่า​คุณ​ได้​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระวิญญาณ​องค์​เดียว​กัน และ​ได้​ต่อสู้​เป็น​น้ำหนึ่งใจ​เดียวกัน เพื่อ​ความเชื่อ​ที่​เกิด​มา​จาก​ข่าวดี​นั้น</verse>
				<verse number="28">แล้ว​คุณ​ก็​จะ​ไม่​กลัว​คน​ที่​ต่อต้าน​คุณ​เลย​สัก​นิดเดียว เพราะ​ความ​เป็น​หนึ่งเดียว​และ​ความ​กล้า​ของ​คุณ จะ​ทำ​ให้​เห็น​ว่า​พวก​มัน​จะ​ถูก​ทำลาย แต่​พวก​คุณ​จะ​ได้รับ​ความรอด ซึ่ง​ทั้งหมด​นี้​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="29">ที่​ผม​พูด​อย่าง​นี้​เพราะ​พระเจ้า​ไม่​ได้​ให้​คุณ​มี​สิทธิ์​แค่​มา​เชื่อ​ใน​พระคริสต์​เท่านั้น แต่​ให้​มา​ทนทุกข์​เพื่อ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="30">ตอนนี้​พวก​คุณ​กำลัง​ต่อสู้ เหมือน​กับ​ที่​คุณ​เคย​เห็น​ผม​ต้อง​ต่อสู้​มา​ก่อน และ​ยัง​ได้ยิน​อีก​ว่า​ผม​ก็​กำลัง​ต่อสู้​อยู่​เดี๋ยวนี้​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น ถ้า​พวก​คุณ​ได้รับ​กำลังใจ​เพราะ​มี​ส่วน​ร่วม​กับ​พระคริสต์ ถ้า​ได้รับ​การ​ปลอบใจ​จาก​ความรัก ถ้า​ได้​ใช้​ชีวิต​ร่วม​กัน​เพราะ​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​พระวิญญาณ และ​ได้รับ​ความรักใคร่​เอ็นดู​และ​ความ​เห็นอก​เห็นใจ</verse>
				<verse number="2">ผม​ก็​ขอให้​คุณ​ทำ​สิ่ง​ที่​จะ​ให้​ความสุข​กับ​ผม​อย่าง​เต็มที่ คือ​การ​เป็น​น้ำหนึ่งใจ​เดียวกัน มี​ความรัก​อย่าง​เดียวกัน เป็น​ใจ​เดียวกัน และ​มี​เป้าหมาย​เดียวกัน</verse>
				<verse number="3">อย่า​ทำ​อะไร​ที่​ชิงดี​ชิงเด่น​กัน หรือ​เพราะ​หลง​คิด​ว่า​ตัวเอง​เก่ง แต่​ให้​ถ่อมตัว​ลง และ​มอง​คน​อื่น​ว่า​สำคัญ​กว่า​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">อย่า​ให้​ใคร​คิด​เห็น​แต่​ประโยชน์​ส่วนตัว แต่​ให้​คิดถึง​ประโยชน์​ของ​คน​อื่น​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ใช้​ชีวิต​ด้วย​กัน โดย​คิด ทำ และ​รู้สึก​อย่าง​นี้ เช่น​เดียว​กัน​กับ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="6">คือ​ถึง​แม้​พระองค์​จะ​มี​สภาพ​เป็น​พระเจ้า พระองค์​ก็​ไม่​ได้​คิด​ที่​จะ​ใช้​ความ​เท่าเทียม​กับ​พระเจ้า​ของ​พระองค์​เพื่อ​ผล​ประโยชน์​ของ​พระองค์​เอง​เลย</verse>
				<verse number="7">แต่​พระองค์​ได้​ทิ้ง​ความ​เป็น​ตัว​ของ​พระองค์​เอง​ไป​จน​หมด คือ​ยอมรับ​สภาพ​เป็น​ทาส และ​ได้​มา​เกิด​เป็น​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​พระองค์​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ใน​ร่าง​มนุษย์​แล้ว พระองค์​ได้​ถ่อมตัว​ของ​พระองค์​ลง ยอม​เชื่อฟัง​พระเจ้า​ทุก​อย่าง ถึง​ขนาด​ยอม​ตาย แม้​กระทั่ง​ต้อง​ตาย​บน​ไม้​กางเขน</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ก็​เลย​ยก​พระเยซู​ขึ้น​สูง​ที่สุด และ​ยกย่อง​ชื่อ​ของ​พระองค์​ให้​ยิ่งใหญ่​กว่า​ชื่อ​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="10">เพื่อ​ทุกๆ​คน​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​ก็​ดี ใน​โลก​นี้​ก็​ดี หรือ​ใต้​โลก​นี้​ก็​ดี จะ​ได้​คุกเข่า​ลง​ให้​เกียรติ​กับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="11">ทุกๆ​คน​จะ​ยอมรับ​ว่า พระเยซู​คริสต์​คือ​องค์​เจ้า​ชีวิต แล้ว​พระเจ้า​พระบิดา​ก็​จะ​ได้รับ​เกียรติยศ</verse>
				<verse number="12">เพื่อนๆ​ที่รัก คุณ​ก็​เชื่อฟัง​เป็น​อย่าง​ดี​มา​ตลอด ดังนั้น​ผม​ขอ​ให้​คุณ​ทำงาน​หนัก​ต่อ​ไป​ด้วย​ใจ​ที่​เคารพ​และ​ยำเกรง​พระเจ้า จน​กว่า​คุณ​จะ​บรรลุ​ถึง​ความรอด ตอน​นี้​ผม​อยาก​ให้​คุณ​ทำ​อย่าง​นี้​ต่อ​ไป ไม่​ใช่​แค่​ตอน​ที่​ผม​อยู่​ด้วย​เท่านั้น แต่​โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​ตอน​นี้​ที่​ผม​ไม่​ได้​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="13">คุณ​สามารถ​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​ได้ เพราะ​เป็น​พระเจ้า​เอง​ที่​กำลัง​ทำงาน​อยู่​ใน​หมู่​พวก​คุณ พระองค์​ทำให้​คุณ​เต็มใจ​ที่​จะ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระองค์​ต้องการ และ​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​คุณ​ที่​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ให้​ทำ​ทุก​อย่าง​โดย​ไม่​บ่น​หรือ​เถียงกัน</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ไร้​ที่ติ และ​บริสุทธิ์ จะ​ได้​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​ที่​ไม่​มี​ตำหนิ​เลย ทั้งๆ​ที่​คน​รอบ​ข้าง​คดโกง และ​วิปริต​ผิดเพี้ยน​ไปหมด​แล้ว แต่​พวก​คุณ​จะ​ได้​ส่อง​แสง​อยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา​เหมือน​กับ​แสงสว่าง​ต่างๆ​ใน​ท้องฟ้า​ที่​ส่อง​สว่าง​เข้า​มา​ใน​โลก​มืด</verse>
				<verse number="16">ให้​ทำ​ทั้งหมด​นี้​ใน​ขณะ​ที่​พวก​คุณ​เสนอ​คำสอน​ที่​ให้​ชีวิต​กับ​พวก​เขา เพื่อ​ใน​วัน​ที่​พระเยซู​คริสต์​กลับ​มา ผม​จะ​ได้​ภูมิใจ​ใน​ตัว​คุณ และ​จะ​ได้​เห็น​ชัดเจน​ว่า ผม​วิ่ง​ชนะ​และ​ทำงาน​สำเร็จ</verse>
				<verse number="17">ผม​จะ​เปรียบ​เทียบ​ความเชื่อ​ของ​พวก​คุณ​เป็น​เหมือน​สัตว์​ที่​ถูก​เผา​ถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า​และ​เป็น​การ​รับใช้​พระองค์ ถ้า​หาก​ผม​เป็น​เหมือน​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ที่​ถูก​เท​บน​เครื่อง​บูชา​ของ​พวก​คุณ​นั้น ผม​ก็​ดีใจ​และ​ดี​ใจ​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="18">ใน​ทำนอง​เดียวกัน พวก​คุณ​ทุก​คน​ควร​จะ​ดีใจ​และ​ร่วม​ดีใจ​กับ​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระเยซู​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​คาด​ว่า​ผม​จะ​ได้​ส่ง​ทิโมธี​ไป​หา​พวก​คุณ​เร็วๆ​นี้​แน่นอน แล้ว​ผม​จะ​ได้​มี​กำลังใจ เมื่อ​เขา​กลับ​มา​เล่า​เรื่อง​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="20">มี​แต่​ทิโมธี​เท่านั้น​ที่​มี​ความคิด​เหมือน​กับ​ผม​และ​สนใจ​ใน​เรื่อง​ทุกข์สุข​ของ​พวก​คุณ​จริงๆ</verse>
				<verse number="21">ส่วน​คน​อื่นๆ​ที่​อาจ​จะ​ส่ง​มา​ได้ ก็​สนใจ​แต่​เรื่อง​ของ​ตัวเอง​มาก​กว่า ไม่​ได้​สนใจ​เรื่อง​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="22">คุณ​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​นิสัย​ของ​ทิโมธี​นั้น​เป็น​อย่างไร และ​เขา​ได้​รับใช้​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดี​ด้วย​กัน​กับ​ผม เหมือน​ลูก​ช่วย​พ่อ</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น พอ​ผม​รู้​ว่า​เรื่อง​ของ​ผม​ที่นี่​จะ​เป็น​อย่างไร ผม​ก็​หวัง​ที่​จะ​ได้​ส่ง​ทิโมธี​ไป​หา​พวก​คุณ​ทันที</verse>
				<verse number="24">ผม​เชื่อ​ว่า องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​เปิด​โอกาส​ให้​ผม​ได้​มา​เจอ​พวก​คุณ​เร็วๆ​นี้​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="25">แต่​ตอนนี้ คิด​ว่า​จำเป็น​จะ​ต้อง​ส่ง​เอปาโฟรดิทัส​กลับ​มา​หา​คุณ​ก่อน เขา​เป็น​ทั้ง​น้องชาย เพื่อน​ร่วม​งาน และ​เพื่อน​ทหาร​ของ​ผม พวก​คุณ​ได้​ส่ง​เขา​มา​ดูแล​ผม​ตอน​ที่​ผม​ขาด​แคลน</verse>
				<verse number="26">ผม​ส่ง​เขา​มา เพราะ​เขา​อยาก​จะ​เจอ​คุณ​มาก และ​เขา​ก็​กลุ้มใจ​มาก​เพราะ​คุณ​ได้​ข่าว​ว่า​เขา​ป่วย</verse>
				<verse number="27">ตอนนั้น​เขา​ก็​ป่วย​หนัก​จริงๆ​จน​เกือบ​จะ​ตาย​อยู่​แล้ว แต่​พระเจ้า​เมตตา​เขา ซึ่ง​ก็​ถือ​ว่า​ได้​เมตตา​ผม​ด้วย เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ไม่​เป็น​ทุกข์​มาก​ไป​กว่า​นี้</verse>
				<verse number="28">ผม​จึง​ตั้งใจ​จะ​ส่ง​เขา​กลับ​ไป​หา​คุณ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ดีใจ​เมื่อ​เจอ​เขา​อีก และ​ตัว​ผม​เอง​จะ​ได้​กังวล​น้อย​ลง</verse>
				<verse number="29">ดังนั้น ให้​อ้า​แขน​ต้อนรับ​เขา​ด้วย​ความยินดี​อย่าง​ยิ่ง เพราะ​เขา​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​เหมือน​กัน และ​ให้​เกียรติ​กับ​เขา​และ​ทุก​คน​ที่​เป็น​อย่าง​เขา</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เขา​เกือบ​จะ​ตาย​จาก​งาน​ที่​เขา​ทำ​เพื่อ​พระคริสต์ เขา​ได้​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​รับใช้​ผม ใน​เรื่อง​ที่​พวก​คุณ​เอง​ก็​ทำ​ให้​ผม​ไม่​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">สุดท้าย​นี้ พี่น้อง​ครับ ให้​ชื่นชม​ยินดี​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต ผม​ไม่​เบื่อ​ที่​จะ​เขียน​เรื่อง​เหล่านี้​อีก และ​การ​เขียน​ซ้ำ​จะ​ช่วย​พวก​คุณ​ให้​ยืนหยัด​มั่นคง</verse>
				<verse number="2">ให้​ระวัง​ไอ้หมา​พวก​นั้น ระวัง​ไอ้พวก​นั้น​ที่​ทำ​ชั่ว ระวัง​ไอ้พวก​นั้น​ที่​ชอบ​หั่น​เนื้อหนัง​คน</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เป็น​พวก​เรา​นี่แหละ​ที่​ได้รับ​พิธีขลิบ​ที่​แท้จริง เป็น​พวก​เรา​นี่แหละ​ที่​นมัสการ​ด้วย​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า พวก​เรา​อวด​พระเยซู​คริสต์ ไม่​ได้​พึ่ง​ฝ่าย​เนื้อหนัง​หรือ​สิ่ง​ดีๆ​ที่​เรา​มี</verse>
				<verse number="4">ทั้งๆ​ที่​ผม​มี​เหตุผล​มากมาย​ที่​จะ​พึ่ง​สิ่ง​ต่างๆ​พวกนี้ แต่​ถ้า​ใคร​คิด​ว่า​เขา​มี​เหตุผล​ที่​จะ​ไว้วางใจ​ใน​สิ่ง​ที่​อยู่​ภายนอก​แล้ว​ละ​ก็ ผม​เปาโล มี​มาก​ยิ่ง​กว่า​เขา​เสียอีก</verse>
				<verse number="5">คือ​ผม​ได้​เข้า​พิธีขลิบ​ตอน​อายุ​ได้​แปด​วัน ผม​เป็น​คน​เชื้อชาติ​อิสราเอล มา​จาก​เผ่า​เบนยามิน เป็น​ชาว​ฮีบรู​แท้ๆ เกิด​จาก​พ่อแม่​ชาว​ฮีบรู ใน​เรื่อง​ศาสนา ผม​อยู่​ใน​กลุ่ม​ที่​เคร่งครัด​ที่สุด คือ​กลุ่ม​ฟาริสี</verse>
				<verse number="6">ผม​ร้อนรน​มาก​ถึง​ขนาด​ไป​ข่มเหง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า ส่วน​เรื่อง​การ​ทำ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส​นั้น ผม​ไม่​เคย​ทำ​ผิด​เลย</verse>
				<verse number="7">แต่​เพราะ​เห็นแก่​พระคริสต์ สิ่ง​ต่างๆ​เหล่านั้น​ที่​ครั้ง​หนึ่ง​ผม​ถือ​ว่า​มี​ค่า​มาก ตอน​นี้​ผม​ถือ​ว่า​ไร้ค่า​แล้ว</verse>
				<verse number="8">ความจริง​แล้ว ผม​ถือ​ว่า​ทุก​อย่าง​นั้น​ไร้ค่า เพราะ​เห็นแก่​สิ่ง​ที่​มี​ค่า​ยิ่งกว่า​นั้น​มาก​นัก คือ​การ​ที่​ได้​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​ผม ผม​ยอม​สูญสิ้น​ทุก​อย่าง​เพื่อ​พระคริสต์ และ​ถือ​ว่า​สิ่ง​เหล่า​นั้น​เป็น​เหมือน​ขยะ เพื่อ​จะ​ได้​พระคริสต์</verse>
				<verse number="9">ผม​อยาก​จะ​มี​สาย​สัมพันธ์​ที่​ถูกต้อง​กับ​พระเจ้า​ที่​เกิด​จาก​ความ​ซื่อสัตย์​สุจริต​ของ​พระคริสต์ มัน​ไม่​ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​กฎ​ของ​โมเสส สาย​สัมพันธ์​ที่​ถูกต้อง​นี้​มา​จาก​พระเจ้า และ​ขึ้น​อยู่​กับ​ความเชื่อ</verse>
				<verse number="10">ผม​อยาก​จะ​รู้จัก​กับ​พระคริสต์ และ​ฤทธิ์​อำนาจ​อัน​เดียวกัน​ที่​ทำ​ให้​พระองค์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย ผม​อยาก​ร่วมทุกข์​กับ​พระองค์ และ​ตาย​ไป​เหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="11">เพื่อ​ผม​เอง​จะ​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​ด้วย แต่​จะ​ฟื้น​อย่างไร​ผม​เอง​ก็​ยัง​ไม่​เข้าใจ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="12">ไม่​ใช่​ว่า​ผม​ได้​สิ่ง​เหล่า​นั้น​แล้ว หรือ​ถึง​เป้าหมาย​แล้ว แต่​ผม​มุ่งหน้า​ไป​อย่าง​แน่วแน่​เพื่อ​ให้​ถึง​เป้าหมาย​นั้น เพื่อ​จะ​ได้​คว้า​รางวัล​นั้น​มา​ให้​ได้ เพราะ​นั่น​เป็น​สาเหตุ​ที่​พระเยซู​คริสต์​ได้​คว้า​ผม​มา​ไว้​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พี่น้อง​ครับ ผม​ถือ​ว่า​ผม​ยัง​คว้า​รางวัล​นั้น​มา​ไม่ได้ แต่​สิ่ง​เดียว​ที่​ผม​ทำ​อยู่ คือ​ลืม​เรื่อง​ใน​อดีต​เสีย​และ​โน้มตัว​ไป​ข้างหน้า วิ่ง​ตรง​ดิ่ง​เข้า​สู่​เส้นชัย เพื่อ​จะ​ได้รับ​รางวัล​ที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​พวก​เรา​ที่​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์​ให้​ขึ้น​ไป​รับ​บน​สวรรค์</verse>
				<verse number="14"></verse>
				<verse number="15">ขอ​ให้​พวก​เรา​ทุก​คน​ที่​เป็น​ผู้ใหญ่​คิด​แบบ​นี้ ถ้า​หาก​บาง​เรื่อง​คุณ​ไม่​เห็น​ด้วย พระเจ้า​ก็​จะ​เปิดเผย​ให้​คุณ​เข้าใจ​เอง</verse>
				<verse number="16">ขอ​เพียง​แค่​ว่า ให้​เรา​ใช้​ชีวิต​ให้​สอดคล้อง​ถึง​ระดับ​ของ​ความเข้าใจ​ที่​เรา​เอื้อมถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="17">พี่น้อง​ที่รัก ให้​เลียนแบบ​ผม และ​ให้​จับตา​ดู​คน​พวก​นั้น​ที่​ทำ​ตาม​แบบ​อย่าง​ที่​เรา​ได้​ให้​ไว้​กับ​คุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ที่​ผม​พูด​อย่าง​นี้​เพราะ​มี​คน​จำนวน​มาก​ที่​ทำ​ตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​ไม้​กางเขน​ของ​พระคริสต์ ผม​พูด​เรื่องนี้​ตั้ง​หลาย​ครั้ง​แล้ว เดี๋ยวนี้​ก็​ขอ​พูด​อีก​ด้วย​น้ำตา</verse>
				<verse number="19">ว่า​คน​พวก​นั้น​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​ใน​ที่​สุด พระเจ้า​ของ​เขา​ก็​คือ ความ​อยาก​ของ​ปาก​ท้อง​ของ​เขา​เอง และ​พวก​เขา​ชอบ​คุยโว​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​ควร​จะ​อับอาย และ​พวก​เขา​หมกมุ่น​อยู่​กับ​สิ่ง​ของ​ใน​โลก​นี้</verse>
				<verse number="20">แต่​บ้าน​เมือง​แท้ๆ​ของ​พวก​เรา​อยู่​บน​สวรรค์ และ​เรา​กำลัง​รอคอย​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา คือ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​กลับ​มา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="21">พระองค์​จะ​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​เปลี่ยน​ร่างกาย​ที่​น่า​สมเพช​ของ​เรา​นี้ ให้​เป็น​เหมือน​ร่างกาย​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​เกียรติยศ​อัน​สูงส่ง​ของ​พระองค์ ฤทธิ์​อำนาจ​นี้​เป็น​ฤทธิ์​อัน​เดียว​ที่​พระองค์​ใช้​ใน​การ​ทำให้​ทุก​สิ่ง​มา​อยู่​ภาย​ใต้​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พี่น้อง​ที่รัก ผม​อยาก​เจอ​พวก​คุณ​มาก ผม​ชื่นชม​พวก​คุณ​มาก คุณ​เป็น​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​ผม ขอ​ให้​ตั้ง​มั่นคง​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​เถิด</verse>
				<verse number="2">ผม​ได้​ขอ​ร้อง ยูโอเดีย กับ สินทิเค ให้​เป็น​น้ำหนึ่งใจ​เดียวกัน​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="3">เพื่อน​รัก น้อง​เป็น​เพื่อน​ร่วม​งาน ผม ขอ​ร้อง​ให้​น้อง​ไป​ช่วย​ผู้หญิง​สอง​คน​นี้​ให้​ดี​กัน ทั้ง​สอง​คน​นี้​ได้​ทำงาน​อย่าง​หนัก​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดี​ร่วม​กับ​ผม พร้อม​กับ​เคลเมนต์​และ​เพื่อน​ร่วม​งาน​คน​อื่นๆ​ของ​ผม ชื่อ​ของ​คน​เหล่า​นี้​ได้​จด​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="4">ให้​ชื่นชม​ยินดี​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​ตลอด​เวลา ขอ​ย้ำ​อีก​ที ให้​ยินดี​เถอะ</verse>
				<verse number="5">ขอ​ให้​ทุก​คน​ได้​เห็น​ถึง​ความ​สุภาพ​อ่อนโยน​และ​ความ​เมตตา​ปรานี​ของ​คุณ องค์​เจ้า​ชีวิต​กำลัง​จะ​กลับ​มา</verse>
				<verse number="6">เลิก​กังวล​ได้​แล้ว แต่​ให้​อธิษฐาน​ใน​ทุกๆ​สถานการณ์ และ​ขอ​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​ต้องการ​จาก​พระเจ้า และ​เมื่อ​อธิษฐาน​ก็​ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​ด้วย</verse>
				<verse number="7">แล้ว​สันติสุข​ที่​มา​จาก​พระเจ้า ซึ่ง​ดี​กว่า​สันติสุข​ที่​มา​จาก​แผน​งาน​ต่างๆ​ของ​มนุษย์ จะ​ปกป้อง​รักษา​จิตใจ และ​ความคิด​ของ​คุณ​ไว้​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="8">สุดท้าย​นี้ พี่น้อง​ครับ อะไร​ก็​ตาม​ที่​จริง ที่​น่านับถือ ที่​ถูกต้อง ที่​บริสุทธิ์ ที่​น่ารัก ที่​น่ายกย่อง นั่น​คือ​อะไรก็ตาม​ที่​ยอดเยี่ยม​และ​น่าสรรเสริญ ให้​เอาใจใส่​ใน​เรื่อง​เหล่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">ให้​ฝึกฝน​ใน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​คุณ​ได้​เรียนรู้​มา ได้รับ​มา ได้ยิน​มา​จาก​ผม และ​ได้​เห็น​ผม​ทำ​ด้วย แล้ว​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข​จะ​อยู่​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="10">ผม​ดีใจ​และ​ขอบคุณ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มาก เพราะ​ใน​ที่สุด​พวก​คุณ​ก็​กลับ​มา​ห่วงใย​ผม​อีก อันที่จริง​คุณ​ห่วงใย​ผม​ตลอด​มา​อยู่​แล้ว แต่​ไม่​มี​โอกาส​แสดง​ออก​มา​เท่านั้น​เอง</verse>
				<verse number="11">ผม​ไม่​ได้​พูด​อย่าง​นี้​เพราะ​ผม​ขัดสน เพราะ​ผม​เรียนรู้​ที่​จะ​พอใจ​ไม่​ว่า​จะ​อยู่​ใน​สภาพ​ไหน​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="12">ผม​รู้​ว่า​จะ​พอใจ​ได้​อย่างไร​ทั้ง​ตอน​ที่​ขัดสน และ​ตอน​ที่​มี​อย่าง​เหลือ​เฟือ ไม่​ว่า​จะ​อยู่​ใน​สภาพ​ไหน​ก็​ตาม ผม​ได้​เรียนรู้​เคล็ดลับ​ว่า​จะ​อยู่​อย่างไร ใน​เวลา​ที่​อิ่ม​ท้อง​หรือ​หิวโหย ใน​เวลา​ที่​มี​เหลือเฟือ​หรือ​ขาดแคลน</verse>
				<verse number="13">พระคริสต์​ให้​ผม​มี​กำลัง​ที่​จะ​ทน​ได้​กับ​ทุก​สิ่ง</verse>
				<verse number="14">แต่​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี ที่​พวก​คุณ​ได้​มา​ช่วย​แบ่ง​เบา​ความทุกข์​ของ​ผม</verse>
				<verse number="15">พวก​คุณ​ชาว​ฟีลิปปี​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า ใน​สมัย​แรกๆ​ที่​ผม​ได้​จาก​แคว้น​มาซิโดเนีย​ไป​ประกาศ​ข่าวดีนั้น นอกจาก​พวก​คุณ​แล้ว​ไม่​มี​หมู่ประชุม​ไหน ที่​มา​มี​ส่วน​ร่วม​กับ​ผม​ใน​การ​ช่วย​เหลือ​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="16">ตอน​ที่​ผม​อยู่​เมือง​เธสะโลนิกา พวก​คุณ​ได้​ส่ง​ของ​มา​ช่วยเหลือ​ผม​ครั้งแล้ว​ครั้งเล่า</verse>
				<verse number="17">ไม่​ใช่​ว่า​ตอน​นี้​ผม​อยาก​จะ​ได้​ของ​อีก แต่​ผม​อยาก​ให้​คุณ​ได้รับ​สิ่ง​ตอบแทน​ใน​ส่วน​ที่​คุณ​ควร​จะ​ได้</verse>
				<verse number="18">คุณ​ได้​จ่าย​คืน​ผม​ครบถ้วน​แล้ว และ​มาก​เกิน​ไป​ด้วย​ซ้ำ ผม​มี​ครบ​ทุก​อย่าง​ที่​จำเป็น​แล้ว และ​ผม​ได้รับ​ของ​ที่​คุณ​ฝาก​มา​กับ​เอปาโฟรดิทัส​แล้ว ของฝาก​พวก​นั้น​เป็น​เหมือน​กับ​เครื่อง​บูชา​ที่​หอม​หวาน ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​และ​พอใจ</verse>
				<verse number="19">พระเจ้า​ของ​ผม​จะ​ให้​ทุก​สิ่ง​ที่​จำเป็น​สำหรับ​คุณ จาก​ความ​มั่งคั่ง​อัน​มหาศาล​ของ​พระองค์​ที่​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="20">ขอ​ให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา ได้รับ​เกียรติ​ทั้ง​ตอนนี้ และ​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="21">ช่วย​ทักทาย​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ใน​พระเยซู​คริสต์​ด้วย พี่น้อง​ที่​อยู่​กับ​ผม​ที่​นี่​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="22">คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน​ที่​นี่​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​พวก​คุณ โดยเฉพาะ​อย่างยิ่ง​คน​พวก​นั้น​ที่​ทำงาน​ให้​กับ​ซีซาร์</verse>
				<verse number="23">ขอ​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​อยู่​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="51">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ที่​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ ตาม​ใจ​ของ​พระเจ้า และ​จาก​ทิโมธี​พี่น้อง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ใน​เมือง​โคโลสี ซึ่ง​เป็น​พี่น้อง​ที่​ซื่อสัตย์​ใน​พระคริสต์ ขอ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="3">พวก​เรา​ขอบคุณ​พระเจ้า พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​เรา​เสมอ เมื่อ​เรา​อธิษฐาน​เผื่อ​คุณ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เรา​ได้ยิน​เรื่อง​ความ​ไว้วางใจ​ที่​คุณ​มี​ใน​พระเยซู​คริสต์ และ​ได้ยิน​เรื่อง​ความรัก​ที่​คุณ​มี​ต่อ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="5">ความ​ไว้วางใจ​และ​ความรัก​นี้ เกิด​มา​จาก​ความหวัง​ที่​เก็บ​ไว้​สำหรับ​พวก​คุณ​ใน​สวรรค์ ความหวัง​นี้​พวก​คุณ​ได้ยิน​มา​ก่อน​แล้ว​ใน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความจริง ซึ่ง​ก็​หมายถึง​ข่าวดี​นั้น</verse>
				<verse number="6">ที่​มา​ถึง​พวก​คุณ​แล้ว ข่าวดีนี้​กำลัง​เกิด​ผล​และ​ขยาย​ไป​ทั่ว​โลก​เหมือน​กับ​ที่​กำลัง​เกิด​ผล​ใน​หมู่​พวก​คุณ นับ​ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​คุณ​ได้ยิน และ​เข้าใจ​ถึง​ความจริง​ทั้งหมด​เกี่ยวกับ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">คุณ​ได้​เรียนรู้​เรื่อง​นี้​จาก​เอปาฟรัส​เพื่อน​ที่​เป็น​ทาส​ของ​พระคริสต์​ด้วย​กัน​กับ​เรา เรา​รัก​เขา​มาก เขา​ก็​เป็น​ผู้รับใช้​ที่​ซื่อสัตย์​ของ​พระคริสต์ เพื่อ​ประโยชน์​ต่อ​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="8">เขา​มา​บอก​พวก​เรา​ให้​รู้​ถึง​ความรัก​ที่​คุณ​มี​ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="9">เพราะ​อย่าง​นี้ เรา​ถึง​ไม่​เคย​หยุด​อธิษฐาน​ให้​พวก​คุณ​เลย นับ​ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​เรา​ได้ยิน​เรื่อง​ของ​พวก​คุณ เรา​ขอ​ให้​พระเจ้า​เติม​พวก​คุณ​ให้​เต็ม​ไป​ด้วย​ความรู้​ถึง​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์​คือ​ให้​มี​ความ​เฉลียว​ฉลาด​ทุกอย่าง และ​มี​ความ​เข้าใจ​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เรา​อธิษฐาน​อย่าง​นี้ เพื่อ​คุณ​จะ​ใช้​ชีวิต​ให้​สม​กับ​เป็น​คน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต แล้ว​จะ​ได้​เอา​ใจ​พระองค์​ใน​ทุก​เรื่อง คือ​เกิด​ผล​ใน​การ​ทำดี​ทุก​อย่าง และ​รู้จัก​พระเจ้า​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">ให้​เข้มแข็ง​ขึ้น​ด้วย​พลัง​อำนาจ​ทั้งสิ้น​ที่​มา​จาก​ฤทธิ์​อำนาจ​มหาศาล​ของ​พระองค์ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​บากบั่น​มานะ​และ​ทรหด​อดทน</verse>
				<verse number="12">พวก​คุณ​จะ​ได้​ขอบคุณ​พระบิดา​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี พระบิดา​ได้​ทำ​ให้​คุณ​เหมาะสม​ที่​จะ​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​ใน​มรดก​ซึ่ง​อยู่​ใน​อาณาจักร​ที่​สว่างไสว​ร่วม​กับ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ได้​ช่วย​ชีวิต​เรา​ให้​พ้น​จาก​อาณาจักร​ของ​ความมืด และ​นำ​เรา​เข้า​ไป​อยู่​ใน​อาณาจักร​ของ​พระบุตร ซึ่ง​ก็​คือ​พระบุตร​ที่​พระเจ้า​รัก</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ปลดปล่อย​เรา​ให้​เป็น​อิสระ​และ​อภัย​บาป​ต่างๆ​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="15">พระคริสต์​เป็น​ภาพ​สะท้อน​ของ​พระเจ้า​ผู้​ที่​ตา​มนุษย์​มอง​ไม่​เห็น พระคริสต์​เป็น​ลูกหัวปี​ที่​อยู่​เหนือ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="16">พระเจ้า​ใช้​พระคริสต์​สร้าง​ทุก​สิ่ง​ทุก​อย่าง ไม่ว่า​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​หรือ​บน​โลก ไม่ว่า​จะ​เป็น​สิ่ง​ที่​มอง​เห็น​หรือ​มอง​ไม่​เห็น ไม่ว่า​จะ​เป็น​พวก​วิญญาณ​ที่​นั่ง​บน​บัลลังก์ หรือ​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​แผ่นดิน หรือ​พวก​ผู้​ปกครอง หรือ​พวก​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ พระคริสต์​เป็น​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่างนี้ และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่างนี้​ก็​เกิด​ขึ้น​มา​เพื่อ​ให้​เกียรติ​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="17">ก่อน​ที่​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​จะ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา ก็​มี​พระองค์​อยู่​แล้ว และ​ทุกอย่าง​ยัง​คง​อยู่​ได้​ก็​เพราะ​พระองค์​ยึด​มัน​ไว้​ด้วย​กัน</verse>
				<verse number="18">พระองค์​เป็น​ศีรษะ​ของ​ร่างกาย ซึ่ง​ก็​คือ​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์ พระองค์​เป็น​จุด​เริ่มต้น เป็น​คน​แรก​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​เป็น​ที่​หนึ่ง​ใน​ทุก​เรื่อง</verse>
				<verse number="19">เพราะ​พระเจ้า​ตัดสินใจ​ว่า​จะ​ให้​ความ​เต็ม​บริบูรณ์​ของ​พระองค์​อยู่​ใน​ตัว​พระคริสต์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ทำให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง ทั้ง​บน​โลก​และ​ใน​สวรรค์​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระองค์ คือ​ทำให้​เกิด​สันติภาพ​ขึ้น ด้วย​เลือด​ของ​พระคริสต์​ที่​หลั่ง​บน​ไม้​กางเขน​นั้น</verse>
				<verse number="21">ใน​อดีต​นั้น​พวก​คุณ​เคย​เหิน​ห่าง​จาก​พระเจ้า และ​มี​ใจ​ที่​เป็น​ศัตรู​กับ​พระองค์ เพราะ​สิ่ง​ชั่วร้าย​ต่างๆ​ที่​ตัวเอง​ทำ</verse>
				<verse number="22">แต่​เดี๋ยวนี้​พระเจ้า​ทำให้​คุณ​กลับ​มา​คืนดี​กับ​พระองค์ โดย​การ​ตาย​ของ​พระคริสต์​ใน​ร่าง​มนุษย์​นี้ พระองค์​ทำ​อย่าง​นี้​ก็​เพื่อ​จะ​ได้​ถวาย​คุณ​ต่อ​หน้า​พระเจ้า​อย่าง​คน​บริสุทธิ์ ไม่​มี​ข้อเสื่อม​เสีย​และ​ไม่​มี​ข้อ​กล่าว​หา</verse>
				<verse number="23">แต่​คุณ​จะ​ต้อง​ยืนหยัด​และ​ยึดมั่น​ใน​ความเชื่อ​ต่อไป และ​ไม่​เลิก​หวัง​ใน​ข่าวดี​ที่​คุณ​ได้ยิน​แล้ว​นั้น ข่าวดีนี้​เป็น​สิ่ง​ที่​ได้​ประกาศ​ไป​แล้ว​กับ​ทุก​คน​ที่​อยู่​ใต้​ฟ้า​นี้ ผม​เปาโล ได้​มา​เป็น​ผู้รับใช้​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดีนี้</verse>
				<verse number="24">ผม​ดีใจ​ที่​ใน​ขณะ​นี้​ผม​กำลัง​ทนทุกข์​เพื่อ​พวก​คุณ และ​มี​ความทุกข์​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ที่​พระคริสต์​จะ​ต้อง​แบก​อยู่​อีก ผม​กำลัง​ทำให้​ความ​ทุกข์​ที่​เหลือ​นี้​สำเร็จ​ใน​ตัว​ผม ผม​ทำ​ทั้งหมด​นี้​เพื่อ​ร่างกาย​ของ​พระองค์ คือ​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">พระเจ้า​ได้​มอบ​หมาย​ให้​ผม​มา​เป็น​ผู้รับใช้​หมู่ประชุม​ของ​พระองค์​เพราะ​เห็นแก่​ประโยชน์​ของ​พวก​คุณ เพื่อ​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​ครบถ้วน​ให้​กับ​พวก​คุณ</verse>
				<verse number="26">ความจริง​ที่​ลึกลับ​นี้​ได้​ถูก​ซ่อน​ไว้​มา​หลายยุค​หลายสมัย แต่​ตอนนี้​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ให้​กับ​พวก​คน​ที่​เป็น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="27">พระเจ้า​อยาก​ให้​คน​ที่​เป็น​ของ​พระองค์​รู้​ว่า ความจริง​อัน​ลึกลับ​ที่​ได้​เปิดเผย​ใน​หมู่​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​นั้น รุ่งโรจน์​ยิ่งใหญ่​ขนาด​ไหน ความจริง​อัน​ลึกลับ​นั้น​คือ พระคริสต์​ผู้​อยู่​ใน​พวก​คุณ​นั้น​เอง ทำให้​เรา​เกิด​ความหวัง​ที่​จะ​ได้​มี​ส่วนร่วม​ใน​เกียรติ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">เรา​ประกาศ​เรื่อง​ของ​พระคริสต์ เรา​เตือนสติ​ทุก​คน​และ​สั่งสอน​ทุกคน​ด้วย​ปัญญา​ทั้งหมด​ที่​มี​อยู่ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​นำ​ทุก​คน​ไป​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​อย่าง​เป็น​ผู้ใหญ่​เต็มตัว​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="29">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​ต่อสู้ ตรากตรำ​ทำงาน​อย่าง​หนัก โดย​พึ่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระคริสต์​ที่​ทำงาน​อย่าง​มากมาย​มหาศาล​อยู่​ใน​ตัว​ผม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ผม​อยาก​ให้​คุณ​รู้​ว่า​ผม​ต้อง​ดิ้นรน​ต่อสู้​มาก​ขนาด​ไหน​เพื่อ​พวก​คุณ เพื่อ​คน​ที่​อยู่​เมือง​เลาดีเซีย และ​คน​อื่นๆ​ที่​ยัง​ไม่​เคย​เจอ​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="2">ที่​ผม​ทำ​ทั้งหมด​นี้ ก็​เพราะ​ผม​อยาก​ให้​พวก​เขา​ได้รับ​กำลังใจ อยาก​ให้​เขา​รักใคร่​กลมเกลียวกัน อยาก​ให้​เขา​ได้รับ​พระพร​อย่าง​เหลือล้น เนื่องจาก​ความมั่นใจ​อย่าง​เต็มที่​ที่​เกิด​มา​จาก​ความเข้าใจ​ของ​เขา แล้ว​ก็​อยาก​ให้​เขา​มี​ความรู้​ถึง​ความจริง​อัน​ลึกลับ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​ลึกซึ้ง ความลับ​นั้น​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="3">สติปัญญา​ทั้งหมด​และ​ความรู้​ทุกอย่าง เป็น​ขุมทรัพย์​ที่​ถูก​เก็บ​ซ่อน​ไว้​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="4">ที่​ผม​พูด​เรื่องนี้ ก็​เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​มา​ใช้​เหตุผล​ต่างๆ​ที่​น่าฟัง​เพื่อ​หลอกลวง​คุณ</verse>
				<verse number="5">ถึงแม้​ตัว​ผม​จะ​ไม่​ได้​อยู่ แต่​ใจ​ของ​ผม​ก็​ยัง​อยู่​กับ​คุณ และ​ผม​ก็​ดีใจ​ที่​ได้​เห็น​คุณ​อยู่​ด้วย​กัน​อย่าง​เป็น​ระเบียบ​เรียบร้อย และ​มี​ความเชื่อ​ที่​มั่นคง​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">พวก​คุณ​ได้รับ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​อย่างไร ก็​ขอ​ให้​ใช้​ชีวิต​ร่วม​กัน​กับ​พระองค์​ต่อไป​อย่าง​นั้น</verse>
				<verse number="7">คือ​คุณ​ได้​หยั่ง​ราก​ลง​ไป​ใน​พระองค์​แล้ว ให้​พระองค์​เป็น​รากฐาน​ของ​คุณ​ต่อ​ไป ให้​ยึดมั่น​ใน​ความเชื่อ​ต่อ​ไป​เหมือน​กับ​ที่​คุณ​ได้รับ​คำ​สั่งสอน​มา​แล้ว และ​ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​อย่าง​ล้น​เหลือ​ต่อ​ไป</verse>
				<verse number="8">ระวัง​ให้​ดี​อย่า​ให้​ใคร​ใช้​หลัก​ปรัชญา​อัน​หลอกลวง​และ​ไร้ค่า เพื่อ​จับ​คุณ​ไป​เป็น​เชลย เรื่อง​แบบ​นี้​มนุษย์​สอน​สืบ​ต่อ​กัน​มา คำสอน​นั้น​มา​จาก​พวก​วิญญาณ​ที่​ครอบ​ครอง​โลก​นี้ ไม่​ได้​มา​จาก​พระคริสต์</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ความ​เต็ม​บริบูรณ์​ทั้งหมด​ของ​พระเจ้า ได้​มา​อยู่​ใน​สภาพ​ของ​ร่าง​มนุษย์​คือ​ใน​ร่าง​ของ​พระคริสต์​นั่นเอง</verse>
				<verse number="10">แล้ว​เมื่อ​คุณ​อยู่​ใน​พระคริสต์ คุณ​ก็​เต็ม​บริบูรณ์​เหมือน​กัน พระคริสต์​เป็น​ศีรษะ​เหนือ​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง และ​เหนือ​พวก​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ทั้งสิ้น​ใน​จักรวาล</verse>
				<verse number="11">ใน​พระคริสต์​พวก​คุณ​ก็​ได้​เข้า​พิธีขลิบ​ด้วย แต่​ไม่​ใช่​พิธีขลิบ​ที่​มือ​มนุษย์​ทำ​หรอก แต่​คุณ​ได้​เข้า​ร่วม​พิธีขลิบ​ของ​พระคริสต์​เอง ที่​เกิด​ขึ้น​ตอน​ที่​พระองค์​สละ​ร่างกาย​ที่​เป็น​เนื้อหนัง​ทิ้ง​ตอน​ตาย</verse>
				<verse number="12">คุณ​ได้​ถูก​ฝัง​ร่วม​กัน​กับ​พระคริสต์​ใน​พิธีจุ่มน้ำ และ​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความ​ตาย​พร้อม​กับ​พระองค์ เพราะ​คุณ​ไว้วางใจ​ใน​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า ผู้​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​มา</verse>
				<verse number="13">ตอน​ที่​พวก​คุณ​ตาย​ไป​แล้ว​นั้น (เพราะ​ความ​ผิด​บาป​ของ​คุณ และ​เพราะ​คุณ​ไม่​ใช่​ยิว​และ​ไม่​ได้​เข้า​พิธีขลิบ) พระเจ้า​ทำ​ให้​คุณ​มี​ชีวิต​อยู่​ร่วม​กับ​พระคริสต์ พระองค์​ได้​ยกโทษ​ความ​ผิด​บาป​ทั้งหมด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">พระเจ้า​ยกเลิก​ข้อ​กล่าวหา​พวก​เรา​ที่​ได้​บันทึก​ไว้ พระองค์​เอา​มัน​ไป​ตรึง​ที่​กางเขน</verse>
				<verse number="15">พระเจ้า​ปราบปราม​พวก​ผู้​ครอบ​ครอง​และ​พวก​ผู้​มี​สิทธิ​อำนาจ​ทั้งหลาย​จน​ต้อง​วาง​อาวุธ​ลง พระเจ้า​นำ​เขา​ไป​เป็น​เชลย​ใน​ขบวน​แห่​แห่ง​ชัยชนะ ทำ​ให้​พวก​นี้​อับอาย​ขายหน้า​ใน​ที่​สาธารณะ พระเจ้า​ทำ​อย่าง​นี้​ได้​เพราะ​ความตาย​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​อย่า​ให้​ใคร​มา​ประจาน​พวก​คุณ​เพราะ​สิ่ง​ที่​กิน​และ​ดื่ม หรือ​ใน​เรื่อง​งาน​เทศกาล​ทาง​ศาสนา งาน​ฉลอง​พระจันทร์​ข้าง​ขึ้น หรือ​วัน​หยุด​ทาง​ศาสนา</verse>
				<verse number="17">สิ่ง​เหล่านี้​เป็น​แค่​เงา​ของ​สิ่ง​ที่​จะ​ตาม​มา​ภายหลัง แต่​แก่น​แท้​ของ​สิ่ง​เหล่านี้​คือ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="18">บาง​คน​ชอบ​ที่​จะ​ขจัด​กิเลส​ของ​ตัวเอง และ​ชอบ​นมัสการ​พระเจ้า​ด้วย​กัน​กับ​ทูตสวรรค์ เพราะ​เขา​บอก​ว่า​เขา​เห็น​สิ่ง​ต่างๆ​ใน​สวรรค์​ผ่าน​ทาง​นิมิต​ของ​เขา อย่า​ไป​สนใจ​ฟัง​พวก​เขา​เมื่อ​พวก​เขา​พูด​ว่า​คุณ​จะ​ไม่​ได้รับ​รางวัล​จาก​พระเจ้า​เพราะ​คุณ​ไม่​ได้​ทำ​ตาม​พวก​เขา ความคิด​อย่าง​นั้น​เป็น​แค่​ความคิด​ของ​มนุษย์​ที่​ทำให้​พวก​เขา​เย่อหยิ่ง​จองหอง​ไม่เข้าเรื่อง</verse>
				<verse number="19">คน​พวก​นั้น​ไม่​ได้​ยึดติด​อยู่​กับ​ศีรษะ​ซึ่ง​ก็​คือ​พระคริสต์ พระคริสต์​นี่เอง​เป็น​แหล่ง​ทำให้​ร่างกาย​ทั้งหมด​ได้รับ​การ​บำรุง​เลี้ยงดู และ​ยึด​ส่วน​ต่างๆ​ของ​ร่างกาย​เข้า​ด้วยกัน​ด้วย​ข้อ​และ​เอ็น​ต่างๆ​ทำให้​ทั้ง​ร่าง​เจริญ​เติบโต​ขึ้น​ตาม​ที่​พระเจ้า​ต้องการ</verse>
				<verse number="20">ใน​เมื่อ​คุณ​ได้​ตาย​ร่วม​กับ​พระคริสต์ และ​เป็น​อิสระ​จาก​พวก​วิญญาณ​ที่​ครอบ​ครอง​โลก​นี้​แล้ว ทำไม​คุณ​ยัง​ทำ​ตัว​เหมือน​ว่า​ตัวเอง​ยัง​เป็น​ของ​โลก​นี้​อยู่ และ​ยัง​ยอม​อยู่​ใต้​กฎ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="21">เช่น “ห้าม​จับ” “ห้าม​ชิม” หรือ “ห้าม​แตะต้อง”</verse>
				<verse number="22">กฎ​พวก​นี้​มัน​เกี่ยวกับ​สิ่งของ​ที่​เมื่อ​เอา​มา​ใช้​แล้ว​ก็​หมด​ไป กฎ​พวก​นี้​ก็​เป็น​แค่​คำสั่ง​หรือ​คำสอน​จาก​มนุษย์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="23">กฎ​พวก​นี้​ฟัง​ดู​ฉลาด​เข้าท่า​ทีเดียว พวก​เขา​เคร่งครัด​ใน​ศาสนา​ที่​มนุษย์​คิด​ขึ้น ทำ​ให้​เขา​ต้อง​ทำ​หลายสิ่ง​หลายอย่าง​เพื่อ​ขจัด​กิเลส​ของ​ตัวเอง รวมทั้ง​ทรมาน​ร่างกาย​ด้วย แต่​มัน​ไม่​ได้​ช่วย​ยับยั้ง​ความอยาก​ของ​สันดาน​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​คุณ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​กับ​พระคริสต์​แล้ว อย่าง​นั้น​ให้​แสวงหา​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​อยู่​เบื้องบน ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​พระคริสต์​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​มือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">ให้​ใจ​ของ​คุณ​จดจ่อ​อยู่​กับ​สิ่ง​ที่​อยู่​เบื้องบน ไม่​ใช่​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​โลก</verse>
				<verse number="3">ตัว​ตน​เก่า​ของ​คุณ​ตาย​ไป​แล้ว ชีวิต​ใหม่​ที่​คุณ​ได้รับ​นั้น​ถูก​ซ่อน​อยู่​กับ​พระคริสต์​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">พระคริสต์​เป็น​ชีวิต​ของ​พวก​คุณ เมื่อ​พระองค์​ปรากฏ​ตัว คุณ​ก็​จะ​ปรากฏ​ตัว​ร่วม​รับ​เกียรติ​พร้อม​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ให้​ฆ่า​ความ​ชั่วร้าย​ทุก​อย่าง​ที่​มี​อยู่​ใน​ตัว​คุณ เช่น​บาป​ทาง​เพศ ความ​ไม่​บริสุทธิ์ ราคะ​ตัณหา ความ​ฝักใฝ่​ใน​เรื่อง​ชั่วๆ​และ​การ​มักมาก​ใน​กาม ซึ่ง​เท่ากับ​การ​กราบ​ไหว้​รูปเคารพ</verse>
				<verse number="6">ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​กำลัง​จะ​มา​เพราะ​คน​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้</verse>
				<verse number="7">คุณ​เคย​ทำ​สิ่ง​เหล่านี้​มา​ก่อน ตอน​ที่​คุณ​ใช้​ชีวิต​แบบ​นั้น</verse>
				<verse number="8">แต่​ตอนนี้ ให้​กำจัด​สิ่ง​ต่อ​ไปนี้​ให้​หมดไป​จาก​ชีวิต​คุณ คือ​ความ​โกรธ ความ​บ้า​คลั่ง ความ​พยาบาท การ​ใส่ร้าย​ป้ายสี และ​การ​พูด​ลามก</verse>
				<verse number="9">อย่า​โกหก​กัน เพราะ​คุณ​ได้​ถอด​ตัว​ตน​เก่า​ทิ้ง​ไป​พร้อม​กับ​การกระทำ​ชั่ว​ๆของ​ตัว​มัน​แล้ว</verse>
				<verse number="10">คุณ​ได้​สวม​ใส่​คน​ใหม่​ที่​พระเจ้า​กำลัง​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่​ให้​เป็น​เหมือน​พระองค์​พระผู้สร้าง​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ​จน​กว่า​คุณ​จะ​รู้จัก​พระเจ้า​เต็มที่</verse>
				<verse number="11">ใน​เรื่อง​การ​เป็น​คน​ใหม่​นี้ มัน​ไม่​สำคัญ​ว่า​จะ​เป็น​คน​ยิว​หรือ​กรีก จะ​เข้า​พิธีขลิบ หรือ​ไม่​เข้า​พิธีขลิบ จะ​เป็น​พวก​ไพร่​หรือ​ป่าเถื่อน จะ​เป็น​ทาส​หรือ​เป็น​ไท แต่​ที่​สำคัญ​ยิ่งกว่า​ทุก​สิ่ง​ก็​คือ​พระคริสต์ และ​พระคริสต์​นี่เอง​อยู่​ใน​ตัว​พวก​คุณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น​ใน​ฐานะ​ที่​เรา​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก เป็น​คน​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​คน​ที่​พระองค์​รัก ก็​ให้​สวม​ใส่​ความ​เห็นอก​เห็นใจ ความ​มี​น้ำใจ ความ​ถ่อม​ตน ความ​สุภาพ​อ่อนโยน และ​ความอดทน</verse>
				<verse number="13">ให้​ผ่อนหนัก​ผ่อนเบา​ซึ่ง​กัน​และ​กัน และ​ยกโทษ​ให้​กัน​ด้วย ถ้า​ใคร​มี​เรื่อง​กัน ก็​ให้​ยกโทษ​กัน องค์​เจ้า​ชีวิต​ยกโทษ​ให้​กับ​คุณ​อย่าง​ไร ก็​ให้​ยกโทษ​ให้​กัน​และ​กัน​อย่าง​นั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="14">นอกจากนี้​แล้ว ขอ​ให้​สวมใส่​ความรัก ความรัก​จะ​ผูกพัน​ความดี​ทุก​อย่าง​และ​ทำ​ให้​สิ่ง​เหล่านี้​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="15">ขอให้​สันติสุข​จาก​พระคริสต์​มา​ครอบ​ครอง​จิตใจ​ของ​คุณ เพราะ​พระเจ้า​ได้​เรียก​คุณ​ให้​อยู่​กัน​อย่าง​สันติ​ใน​ร่างกาย​เดียว​กัน และ​ขอให้​เป็น​คน​ที่​รู้จัก​ขอบคุณ​พระเจ้า​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="16">ขอให้​ถ้อยคำ​ของ​พระคริสต์​ตั้ง​รกราก​อยู่​ใน​กลุ่ม​พวก​คุณ​อย่าง​เหลือล้น คือ​ให้​สั่งสอน​เตือนสติ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​สติปัญญา​ทั้งสิ้น และ​ร้องเพลง​สดุดี เพลง​สรรเสริญ และ​เพลง​จาก​พระวิญญาณ ให้​ร้องเพลง​เหล่า​นี้​สุด​หัวใจ​ถวาย​ให้​กับ​พระเจ้า​ด้วย​ใจ​กตัญญู</verse>
				<verse number="17">ไม่ว่า​จะ​ทำ​อะไร​หรือ​จะ​พูด​อะไร ก็​ให้​ทำ​และ​พูด​เพื่อ​พระเยซูเจ้า และ​ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​พระบิดา​ผ่าน​ทาง​พระเยซู</verse>
				<verse number="18">พวก​คุณ​ที่​เป็น​ภรรยา ให้​ยินยอม​ต่อ​สามี​ของ​ตน เพราะ​นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="19">พวก​คุณ​ที่​เป็น​สามี ให้​รัก​ภรรยา​ของ​ตน และ​อย่า​ได้​ก้าวร้าว​กับ​เธอ</verse>
				<verse number="20">พวก​คุณ​ที่​เป็น​เด็กๆ​ให้​เชื่อ​ฟัง​พ่อแม่​ของ​ตน​ใน​ทุก​เรื่อง ถ้า​ทำ​อย่าง​นี้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​จะ​พอใจ</verse>
				<verse number="21">พวก​คุณ​ที่​เป็น​พ่อ อย่า​ทำ​ให้​ลูก​ของ​ตน​เคืองแค้นใจ เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ไม่​ท้อใจ</verse>
				<verse number="22">พวก​คุณ​ที่​เป็น​ทาส ให้​เชื่อฟัง​นาย​ใน​โลก​นี้​ทุก​อย่าง อย่า​เพียง​แต่​ทำดี​แค่​ต่อหน้า​อย่าง​คน​ประจบ​ประแจง แต่​ให้​ทำ​จาก​ใจ​จริง และ​ทำ​เพราะ​เกรง​กลัว​เจ้า​นาย​สูงสุด</verse>
				<verse number="23">ไม่ว่า​คุณ​จะ​ทำ​อะไร ให้​ทุ่ม​สุดใจ​เหมือน​กับ​ว่า​ไม่​ได้​ทำ​เพื่อ​มนุษย์ แต่​ทำ​เพื่อ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="24">เพราะ​คุณ​รู้​ว่า​จะ​ได้รับ​มรดก​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​รางวัล เป็น​พระคริสต์​เจ้า​นี่​แหละ​ที่​คุณ​กำลัง​รับใช้​อยู่</verse>
				<verse number="25">ส่วน​คน​ที่​ทำ​ความผิด​ก็​จะ​ได้รับ​ผล​ตอบ​แทน​ตาม​ความผิด​ที่​เขา​ทำ พระองค์​จะ​ไม่​ลำเอียง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พวก​คุณ​ที่​เป็น​นาย ให้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม​กับ​ทาส​ของ​ตัวเอง จำ​ไว้​ว่า​คุณ​ก็​มี​เจ้านาย​องค์​หนึ่ง​บน​สวรรค์​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="2">ทุ่มเท​ตัวเอง​ใน​การ​อธิษฐาน ให้​อธิษฐาน​อย่าง​ตื่นตัว​อยู่​เสมอ​และ​มี​ใจ​ขอบคุณ</verse>
				<verse number="3">ช่วย​อธิษฐาน​ให้​พวก​เรา​ด้วย เพื่อ​พระเจ้า​จะ​เปิด​โอกาส​ให้​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์ เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ประกาศ​ความจริง​อัน​ลึกลับ​เกี่ยวกับ​พระคริสต์ ที่​ผม​ถูก​ขัง​อยู่​นี้​ก็​เพราะ​ประกาศ​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="4">ช่วย​อธิษฐาน​ให้​ผม​ประกาศ​เรื่อง​ความจริง​อัน​ลึกลับ​นี้​ได้​แจ่มแจ้ง​ชัดเจน​อย่าง​ที่​ผม​ควร​จะ​ทำ</verse>
				<verse number="5">ทำ​ตัว​ให้​ดี​เมื่อ​ติดต่อ​กับ​คน​นอก ฉกฉวย​ทุกๆ​โอกาส​ไว้ เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ได้​มี​อิทธิพล​ที่​ดี​ใน​ชีวิต​ของ​เขา</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พูด​กับ​ใคร ให้​ใช้​คำพูด​ที่​มี​เสน่ห์​ดึงดูด​ใจ​และ​น่าสนใจ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​รู้​ว่า​ควร​จะ​ตอบ​ทุก​คน​อย่างไร​ดี</verse>
				<verse number="7">ทีคิกัส​ผู้​เป็น​น้อง​ที่รัก ผู้รับใช้​ที่​ซื่อสัตย์ และ​เพื่อน​ทาส​ด้วย​กัน​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต เขา​จะ​บอก​ข่าวคราว​ของ​ผม​ให้​คุณ​รู้</verse>
				<verse number="8">ผม​ส่ง​เขา​ไปหา​คุณ​เพื่อ​เรื่องนี้​โดย​เฉพาะ คือ​ให้​คุณ​ได้​รู้​ข่าวคราว​เกี่ยวกับ​เรา แล้ว​จะ​ได้​มี​กำลังใจ​ขึ้น</verse>
				<verse number="9">ผม​ส่ง​เขา​ไป​พร้อม​กับ โอเนสิมัส น้อง​ชาย​ที่​ซื่อสัตย์​และ​เป็น​ที่รัก​ยิ่ง​ของ​เรา เขา​ก็​เป็น​คน​หนึ่ง​ที่​มา​จาก​พวก​คุณ สองคนนี้​จะ​เล่า​ให้​คุณ​ฟัง​ถึง​เรื่อง​ต่างๆ​ที่​เกิดขึ้น​ที่นี่</verse>
				<verse number="10">อาริสทารคัส เพื่อน​ที่​ติด​คุก​อยู่​กับ​ผม​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​ด้วย รวมทั้ง​มาระโก​ลูกพี่​ลูกน้อง​ของ​บารนาบัส ก็​ฝาก​ความคิดถึง​มา​เหมือน​กัน (คุณ​ได้รับ​คำสั่ง​เรื่อง​ของ​มาระโก​แล้ว​นะ​ว่า ถ้า​เขา​มา​เยี่ยม​คุณ​ก็​ให้​ต้อนรับ​เขา​อย่าง​ดี)</verse>
				<verse number="11">เยซู​คน​ที่​เรา​เรียกว่า​ยุสทัส ก็​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​คุณ​ด้วย ใน​หมู่​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ผม​ที่​ทำ​งาน​รับใช้​ใน​การ​เผยแพร่​เรื่อง​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ที่นี่ ก็​มี​แต่​สาม​คน​นี้​เท่านั้น​ที่​เป็น​ยิว พวก​เขา​ให้​กำลังใจ​กับ​ผม​ได้​มาก​ทีเดียว</verse>
				<verse number="12">เอปาฟรัส ที่​เป็น​คน​หนึ่ง​จาก​พวก​คุณ และ​เป็น​ผู้รับใช้​ของ​พระเยซู​คริสต์​ได้​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​ด้วย เขา​สู้​อธิษฐาน​ให้​กับ​คุณ​เสมอ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​โต​เป็น​ผู้ใหญ่ และ​จะ​ได้​มั่นใจ​เต็มที่​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​คุณ​ทำ</verse>
				<verse number="13">ผม​รับรอง​ได้​ว่า​เขา​ตรากตรำ​อธิษฐาน​อย่าง​หนัก​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พวก​คุณ รวม​ทั้ง​พวก​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เลาดีเซีย​และ​เมือง​ฮีเอราโปลิส​ด้วย</verse>
				<verse number="14">หมอ​ลูกา​เพื่อน​ที่รัก​ของ​เรา​กับ​เดมาส​ก็​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​คุณ​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="15">ผม​ขอ​ฝาก​ความคิดถึง​ไป​ให้​กับ​พี่น้อง​ใน​เมือง​เลาดีเซีย และ​นาง​นุมฟา​กับ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​ประชุม​ใน​บ้าน​ของ​เธอ​ด้วย</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คุณ​อ่าน​จดหมาย​ฉบับนี้​แล้ว ช่วย​ส่ง​ต่อ​ไป​ให้​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​เลาดีเซีย​อ่าน​ด้วย และ​คุณ​ก็​ควร​จะ​อ่าน​จดหมาย​ที่​ผม​ได้​เขียน​ไป​ถึง​พวก​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ให้​บอก​กับ​อารคิปปัส​ว่า “ทำ​งาน​ที่​คุณ​ได้รับ​มอบ​หมาย​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​ให้​เสร็จ​สิ”</verse>
				<verse number="18">ผม​เปาโล​ได้​ใช้​มือ​ผม​เอง​เขียน​คำ​ทักทายนี้ อย่า​ลืม​ว่า​ผม​ถูก​ล่ามโซ่​อยู่ ขอ​ให้​พระเจ้า​มี​เมตตากรุณา​ต่อ​คุณ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="52">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล สิลาส​และ​ทิโมธี ถึง​หมู่ประชุม​ของ​ชาวเมือง​เธสะโลนิกา ที่​อยู่​ใน​พระเจ้า​พระบิดา​และ​ใน​พระเยซู​คริสต์​เจ้า ขอให้​พระเจ้า​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​ให้​สันติสุข​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="2">พวกเรา​ขอบคุณ​พระเจ้า​เสมอ​สำหรับ​พวกคุณ​ทุกคน และ​อธิษฐาน​ให้​คุณ​อย่าง​ไม่​หยุดหย่อน</verse>
				<verse number="3">ต่อหน้า​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา พวกเรา​ยัง​นึก​ถึง​การงาน​ที่​คุณ​ทำ​เพราะ​ความเชื่อ งานหนัก​ที่​คุณ​ยอม​เหน็ดเหนื่อย​เพราะ​ความรัก ความ​ทรหด​อดทน​ที่​คุณ​มี​เพราะ​ความหวัง​ใน​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="4">พี่น้อง​ครับ พวกเรา​รู้ว่า​พระเจ้า​รัก​คุณ และ​ได้​เลือก​พวกคุณ​ให้​มา​เป็น​คน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ตอนที่​พวกเรา​นำ​ข่าวดี​มาให้​กับ​คุณ​นั้น ไม่ได้​มา​ด้วย​คำพูด​เท่านั้น แต่​มา​ด้วย​ฤทธิ์เดช ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ และ​ด้วย​ความ​มั่นใจ​เต็มที่​ว่า​เป็นจริง พวกคุณ​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า​ตอนที่​เรา​ยัง​อยู่​กับ​คุณ​นั้น เรา​ใช้​ชีวิต​อย่างไร คือ​เรา​อยู่​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​พวกคุณ​ทั้งนั้น</verse>
				<verse number="6">คุณ​ได้​เลียนแบบ​เรา​และ​องค์​เจ้า​ชีวิต คือ​ยอมรับ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ท่ามกลาง​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​มากมาย​ด้วย​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="7">พวกคุณ​จึง​กลายเป็น​ตัวอย่าง​ให้​กับ​คน​ที่​ไว้วางใจ​ทั้งหมด​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย​และ​ใน​แคว้น​อาคายา</verse>
				<verse number="8">พวกคุณ​ทำให้​ถ้อยคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​เลื่องลือ​ออกไป ไม่ใช่​เฉพาะ​ใน​แคว้น​มาซิโดเนีย และ​ใน​แคว้น​อาคายา​เท่านั้น แต่​ข่าว​ของ​ความเชื่อ​ที่​คุณ​มี​ใน​พระเจ้า​นั้น ได้​เลื่องลือ​ไป​จน​ทั่ว​ทุกหน​ทุกแห่ง จน​พวกเรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​พูด​อะไร​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้​เลย</verse>
				<verse number="9">ทุกคน​กำลัง​พูด​ถึง​ว่า​พวกคุณ​ได้​ต้อนรับ​พวกเรา​อย่างไร และ​ได้​หัน​จาก​รูปเคารพ​ไป​รับใช้​พระเจ้า​อย่างไร คือ​พระเจ้า​ที่​เที่ยงแท้​และ​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="10">เขา​ยัง​พูด​ถึง​เรื่อง​ที่​พวกคุณ​ตั้งตา​คอย​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ที่​จะ​เสด็จ​มา​จาก​สวรรค์​อีกด้วย พระเจ้า​ได้​ทำให้​พระบุตร​ของ​พระองค์ คือ​พระเยซู​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย และ​พระเยซู​จะ​ช่วย​พวกเรา​ให้​พ้น​จาก​โทษ​ที่​พระเจ้า​กำลัง​จะ​ส่ง​มา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ พี่น้อง​ก็​รู้​ว่า ตอน​ที่​พวกเรา​เริ่ม​ประกาศ​ข่าวดี​ท่ามกลาง​พวกคุณ​นั้น มัน​ไม่ได้​ไร้​ประโยชน์</verse>
				<verse number="2">ตรงกันข้าม ถึงแม้​ก่อน​หน้านั้น​ที่​เมือง​ฟีลิปปี ​พวกเรา​ได้รับ​ความ​ทุกข์ยาก​และ​โดน​ดูถูก แต่​พระเจ้า​ได้​ทำให้​พวกเรา​สามารถ​ประกาศ​ข่าวดี​ที่​มา​จาก​พระองค์​ใน​ท่ามกลาง​พวกคุณ​อย่าง​กล้าหาญ ทั้งๆ​ที่​มี​คน​จำนวน​มาก​ต่อต้าน​พวกเรา​อย่าง​หนัก</verse>
				<verse number="3">แน่นอน เมื่อ​พวกเรา​อ้อนวอน​ให้​คน​มา​ยอมรับ​ข่าวดี​นั้น มัน​ไม่ได้​มา​จาก​แรง​จูงใจ​ที่​ผิดๆ​หรือ​ความ​ไม่​จริงใจ หรือ​หวัง​ที่​จะ​หลอกลวง​ใคร</verse>
				<verse number="4">แต่​ตรงกันข้าม พระเจ้า​พอใจ​พวกเรา​จึง​ได้​มอบ​ข่าวดี​นี้​ให้​กับ​พวกเรา พวกเรา​ถึง​ได้​ประกาศ​ออกไป เรา​ไม่ได้​ทำ​เพื่อ​เอาใจ​คน แต่​เพื่อ​เอาใจ​พระเจ้า ผู้​ตรวจสอบ​ใจ​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="5">คุณ​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า เรา​ไม่เคย​ประจบ​สอพลอ หรือ​เอา​คำสอน​มา​บังหน้า​ความโลภ พระเจ้า​รับรอง​ได้​ว่า​นี่​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="6">เรา​ไม่​สนใจ​คำ​เยินยอ​ของ​มนุษย์​คนไหน​หรอก ไม่ว่า​จะ​เป็น​พวกคุณ​หรือ​คนอื่นๆ​ก็ตาม</verse>
				<verse number="7">ใน​ฐานะ​ที่​พวกเรา​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระคริสต์ เรา​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​บังคับ​คุณ​ก็ได้ แต่​เมื่อ​อยู่​กับ​พวกคุณ เรา​กลับ​อยู่​อย่าง​สุภาพ​อ่อนโยน เหมือน​แม่นม​ที่​รัก​และ​เอาใจใส่​ลูกๆ​ของเธอ</verse>
				<verse number="8">เรา​รัก​คุณ​มาก​จน​พร้อม​ที่​จะ​ทุ่ม​ชีวิต​ทั้งหมด​ให้​กับ​คุณ ไม่ใช่​แค่​เอา​ข่าวดี​จาก​พระเจ้า​มา​บอก​เฉยๆ</verse>
				<verse number="9">พี่น้อง​ทั้งหลาย​คง​จำได้​ว่า ตอน​ที่​เรา​มา​ประกาศ​ข่าวดี​จาก​พระเจ้า​ให้​กับ​คุณ​นั้น เรา​ได้​ทำงาน​อย่างหนัก อาบเหงื่อ​ต่างน้ำ​ทั้งวัน​ทั้งคืน เพื่อ​จะได้​ไม่เป็น​ภาระ​ของ​ใคร</verse>
				<verse number="10">พวกคุณ​และ​พระเจ้า​ก็​เป็น​พยาน​ได้​ว่า ตอนที่​เรา​อยู่​กับ​คุณ​ที่​ไว้วางใจ​นั้น เรา​ได้​ทุ่มเท​ตัวเอง​ให้​กับ​พระเจ้า ทำ​ตามใจ​พระองค์ และ​มี​ชีวิต​ที่​สะอาด​หมดจด​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="11">คุณ​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า​เรา​เป็น​เหมือนกับ​พ่อ​ที่​เลี้ยงดู​ลูก​แต่ละ​คน</verse>
				<verse number="12">เรา​ได้​เคี่ยวเข็ญ ปลอบ​ใจ และ​สั่งให้​คุณ​ใช้ชีวิต​ให้​เหมาะสม​กับ​คน​ที่​พระเจ้า​เรียก​ให้​มา​มี​ส่วนร่วม​ใน​อาณาจักร​และ​เกียรติยศ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">พวกเรา​ขอบคุณ​พระเจ้า​อยู่เสมอ เพราะ​ตอนที่​คุณ​ยอมรับ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ที่​ได้ยิน​จาก​เรา​นั้น คุณ​ไม่ได้​รับไว้​เหมือน​เป็น​แค่​คำพูด​ของ​มนุษย์ แต่​ยอมรับ​ว่า​เป็น​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า และ​มัน​ก็​เป็น​อย่างนั้น​จริงๆ ถ้อยคำ​นี้เอง​กำลัง​ทำงาน​อยู่​ใน​ตัว​พวกคุณ​ที่​ไว้วางใจ</verse>
				<verse number="14">พี่น้อง​ครับ พวกคุณ​ได้​เลียนแบบ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์​ที่​แคว้น​ยูเดีย คือ​พวกคุณ​ได้รับ​ความ​ทุกข์ยาก​แบบ​เดียว​กัน​จาก​คน​ของ​คุณ​เอง เหมือนกับ​ที่​พวกเขา​ได้รับ​จาก​พวกยิว​ที่​เป็น​คน​ของ​เขา​เอง</verse>
				<verse number="15">พวกยิว​พวกนี้ ก็​เป็น​พวก​ที่​ฆ่า​พระเยซู​เจ้า​และ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า ยิว​พวก​นี้แหละ​ได้​ทำร้าย​พวกเรา​อย่าง​สาหัส และ​ขับไล่​เรา​ออกมา พวกนี้​ได้​ทำให้​พระเจ้า​ไม่​พอใจ และ​ยัง​ต่อต้าน​ทุกคน​ด้วย</verse>
				<verse number="16">พวกเรา​ประกาศ​กับ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​รอด​ด้วย แต่​คนยิว​พวกนี้​พยายาม​ขัดขวาง​ไม่ให้​เรา​ทำ เมื่อ​พวกเขา​ทำ​อย่างนี้ เขา​ก็​เพิ่ม​ความบาป​ขึ้น​เรื่อยๆ​จน​เต็ม แล้ว​ในที่สุด​พระเจ้า​ก็​ได้​ลงโทษ​พวกเขา</verse>
				<verse number="17">พี่น้อง​ครับ เรา​ก็​ถูก​แยก​จาก​คุณ​แค่​ชั่วคราว​เท่านั้น แต่​เรา​จากกัน​แค่​กาย ใจนั้น​ยัง​อยู่​กับ​คุณ เรา​อยาก​จะ​เจอ​หน้า​คุณ​จน​แทบ​จะ​ขาดใจ​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="18">อันที่จริง​เรา​ได้​พยายาม​ที่​จะ​มาหา​คุณ ที่แน่ๆ​อย่างน้อย​ตัว​ผม​เอง เปาโล ก็ได้​พยายาม​แล้ว​พยายาม​อีก แต่​ซาตาน​ก็​ขัดขวาง​พวกเรา​ไว้</verse>
				<verse number="19">แล้ว​ใคร​กันล่ะ​จะ​เป็น​ความหวัง เป็น​ความ​ชื่นชม​ยินดี หรือ​เป็น​รางวัล​ที่​เรา​จะ​คุย​โอ้อวด​ได้​ต่อหน้า​พระเยซู​เจ้า​เมื่อ​พระองค์​กลับมา ก็​พวกคุณ​นั่นแหละ</verse>
				<verse number="20">พวกคุณ​เป็น​ความ​ภาคภูมิใจ​และ​ความ​ชื่นชม​ยินดี​ของ​พวกเรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ในที่สุด​เมื่อ​พวกเรา​ทน​คอย​ฟัง​ข่าว​จาก​คุณ​ไม่ไหว​แล้ว พวกเรา​เต็มใจ​ที่​จะ​อยู่​ใน​เอเธนส์​ตาม​ลำพัง</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ส่ง​น้อง​ทิโมธี เพื่อน​ที่​ร่วม​ทำงาน​ของ​พระเจ้า​ใน​การ​ประกาศ​ข่าวดี​ของ​พระคริสต์ มา​หา​คุณ เพื่อ​ช่วย​คุณ​ให้​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​ความเชื่อ และ​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า​ต่อไป</verse>
				<verse number="3">จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​หวั่นไหว​ไป​กับ​การ​ข่มเหง​ที่​เจอ​อยู่​ใน​ตอนนี้ เพราะ​พวกคุณ​รู้​อยู่แล้ว​ว่า พระเจ้า​ได้​กำหนด​ให้​เรา​ต้อง​เจอ​กับ​การ​ข่มเหง​พวกนี้​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="4">ความจริง​แล้ว ตอนที่​พวกเรา​อยู่​กับ​คุณ​นั้น เรา​ได้​เตือน​ว่า​คุณ​จะ​ต้อง​เจอ​กับ​การ​ข่มเหง​มากมาย และ​มัน​ก็​เป็นจริง​ตามนั้น​อย่าง​ที่​คุณ​รู้​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="5">เพราะ​อย่างนั้น เมื่อ​ผม​ทน​คอย​ต่อไป​ไม่ไหว​แล้ว ก็​เลย​ส่ง​ทิโมธี​ให้​มา​ดู​ว่า ความเชื่อ​ของ​คุณ​เป็น​อย่างไร กลัว​ว่า​ซาตาน​จอม​ยั่วยวน​อาจ​จะ​มา​ยั่วยวน​คุณ​ให้​หลง​ไปแล้ว ทำ​ให้​งาน​ที่​เรา​ลงแรง​กัน​ไป​นั้น​สูญเปล่า</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้ ทิโมธี​ได้​กลับ​มา​ถึง​แล้ว​หลังจาก​ที่​ไป​เยี่ยม​คุณ​มา และ​นำ​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​ความเชื่อ​และ​ความรัก​ของคุณ​มา​บอก​พวกเรา​ด้วย เขา​ได้​บอก​อีก​ว่า คุณ​ยัง​มี​ความ​ทรงจำ​ดีๆ​เกี่ยวกับ​เรา และ​อยาก​จะ​เจอ​เรา​มาก​พอๆ​กับ​ที่​เรา​อยาก​จะ​เจอ​คุณ</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ ถึงแม้​พวกเรา​จะ​มี​ความทุกข์​และ​ปัญหา​มากมาย แต่​เรา​ก็​ได้รับ​กำลังใจ​จาก​คุณ เพราะ​ความเชื่อ​ของ​คุณ​นั่นเอง</verse>
				<verse number="8">ใช่แล้ว เรา​รู้สึก​โล่งอก​ที่​ได้​รู้​ว่า​คุณ​ยัง​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="9">พวกเรา​จะ​ขอบคุณ​พระเจ้า​อย่างไร​ดี ให้​สม​กับ​ความสุข​ที่​เรา​มี​ต่อหน้า​พระเจ้า​เพราะ​คุณ</verse>
				<verse number="10">เรา​อธิษฐาน​อย่าง​จริงจัง​ทั้งวัน​ทั้งคืน หวัง​จะ​ได้​เจอ​คุณ​อีก เพื่อ​จะ​ได้​เติม​ความเชื่อ​ของ​พวกคุณ​ใน​ส่วน​ที่​ยัง​ขาด​อยู่​ให้​เต็ม​บริบูรณ์</verse>
				<verse number="11">ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา ช่วย​เปิด​โอกาส​ให้​เรา​มาหา​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ขอให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ทำให้​คุณ​มี​ความรัก​มากขึ้น​จน​ล้น​ออกมา​ให้​กัน​และ​กัน และ​ให้​กับ​ทุกๆคน เหมือนกับ​ที่​เรา​รัก​คุณ</verse>
				<verse number="13">ขอให้​พระเจ้า​ทำให้​จิตใจ​ของ​พวกคุณ​ตั้ง​มั่นคง เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​บริสุทธิ์ และ​ไม่มี​ตำหนิ ต่อหน้า​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา เมื่อ​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​กลับ​มา​พร้อม​กับ​บรรดา​ทูตสวรรค์​ที่​ศักดิ์สิทธิ์ ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ เรา​ยัง​มี​เรื่องอื่น​ที่​จะ​บอก ตามที่​เรา​ได้​สอน​คุณ​แล้ว​ว่า ให้​ใช้ชีวิต​อย่างไร พระเจ้า​ถึง​จะ​ชอบใจ​เรา คุณ​ก็​กำลัง​ทำ​อย่างนี้​อยู่แล้ว​ใน​เวลานี้ พวกเรา​ขอร้อง​และ​ขอ​ปลุกใจ​พวกคุณ​ใน​นาม​ของ​พระเยซู​เจ้า ให้​ทำ​แบบนี้​มาก​ยิ่งขึ้น</verse>
				<verse number="2">คุณ​ก็​รู้​อยู่แล้ว​ว่า เรา​ได้​สั่ง​อะไร​ไว้​กับ​คุณ​บ้าง​ด้วย​สิทธิ​อำนาจ​ของ​พระเยซู​เจ้า</verse>
				<verse number="3">พระเจ้า​ต้องการ​ให้​พวกคุณ​บริสุทธิ์ และ​อยู่​ห่าง​จาก​ความ​ผิดบาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="4">ให้​แต่ละ​คน​หา​ภรรยา​ของ​ตัวเอง​มา​ใน​ทาง​ที่​บริสุทธิ์​และ​มี​เกียรติ</verse>
				<verse number="5">ไม่​ลุ่มหลง​มัวเมา​ใน​ราคะตัณหา เหมือนกับ​คน​นอก​ศาสนา​ที่​ไม่​รู้จัก​พระเจ้า​ทำ​กัน</verse>
				<verse number="6">อย่า​เอา​เปรียบ​หรือ​ทำบาป​ต่อ​พี่น้อง​ด้วย​การ​เป็น​ชู้​กับ​ภรรยา​เขา เพราะ​พวกเรา​ได้​บอก​และ​เตือน​คุณ​ไปแล้ว​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ลงโทษ​คน​ที่​ทำ​เรื่อง​พวกนี้</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​ไม่ได้​เรียก​ให้​พวกเรา​มา​เป็น​คน​สกปรก​ลามก แต่​เรียก​ให้​พวกเรา​มา​เป็น​คน​บริสุทธิ์​สำหรับ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​คน​ที่​ปฏิเสธ​คำสอน​นี้ ก็​ไม่ได้​ปฏิเสธ​มนุษย์ แต่​ได้​ปฏิเสธ​พระเจ้า​ผู้ที่​มอบ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ให้​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="9">ส่วน​เรื่อง​ที่​จะ​รัก​พี่น้อง​นั้น พวกเรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เขียน​ถึง​เลย เพราะ​เป็น​พระเจ้า​เอง​ที่​ได้​สอน​ให้​พวกคุณ​รัก​ซึ่งกัน​และ​กัน​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="10">แน่นอน พวกคุณ​รัก​พี่น้อง​ทุกคน​ทั่ว​ทั้ง​มาซิโดเนีย แต่​พี่น้อง​ครับ เรา​ขอ​หนุนใจ​ให้​คุณ​รักกัน​มาก​ขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="11">ให้​ตั้งเป้า​ไว้​เลย​ว่า จะ​พยายาม​อย่าง​ดี​ที่สุด​ที่​จะ​ใช้ชีวิต​อย่าง​สงบสุข ยุ่ง​แต่​เรื่อง​ของ​ตัวเอง ลงมือ​ทำงาน​ด้วย​ตัวเอง เหมือนกับ​ที่​เรา​ได้​บอก​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="12">ถ้า​คุณ​ทำ​อย่างนี้ คน​ภายนอก​ก็​จะ​เคารพ​นับถือ​ชีวิต​ของ​คุณ และ​คุณ​จะ​ได้​ไม่ต้อง​ไป​พึ่งพา​ใคร​เลย</verse>
				<verse number="13">เรา​อยาก​ให้​พี่น้อง​เข้าใจ​เรื่อง​เกี่ยวกับ​คน​ที่​ล่วงลับ​ไปแล้ว คุณ​จะได้​ไม่​เศร้าโศก​เสียใจ​เหมือนกับ​คนอื่นๆ​ที่​ไม่มี​ความหวัง</verse>
				<verse number="14">ถ้า​เรา​เชื่อ​ว่า​พระเยซู​ตาย​ไปแล้ว​และ​ได้​ฟื้น​ขึ้น​มาอีก เรา​ก็​ต้อง​เชื่อ​ว่า พระเจ้า​จะ​นำ​ผู้เชื่อ​เหล่านั้น​ที่​ได้​ตาย​ไปแล้ว​กลับ​มา​พร้อม​กับ​พระเยซู โดย​ทาง​พระเยซู</verse>
				<verse number="15">เรื่อง​ที่​พวกเรา​จะ​บอก​คุณ​ต่อไปนี้ องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​ผู้​พูด​เอง คือว่า​ใน​วันนั้น​ตอนที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา พวกเรา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​จะ​ไม่ได้​เปรียบ​คน​พวกนั้น​ที่​ตาย​ไปแล้ว​หรอก</verse>
				<verse number="16">เพราะ​เมื่อ​คน​ได้ยิน​คำสั่ง​อัน​ดัง​กึกก้อง​ของ​หัวหน้า​ทูตสวรรค์ และ​เสียง​เป่าแตร​ของ​พระเจ้า​ดังขึ้น องค์​เจ้า​ชีวิต​เอง​ก็​จะ​ลง​มา​จาก​สวรรค์ และ​บรรดา​คน​ที่​ได้​ตาย​ไปแล้ว​ใน​พระคริสต์ จะ​ฟื้น​คืนชีวิต​ขึ้นมา​ก่อน</verse>
				<verse number="17">หลังจากนั้น​พวกเรา​ที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน​โลกนี้ ก็​จะ​ถูก​นำตัว​ขึ้น​ไป​ใน​เมฆ​พร้อมๆ​กับ​คน​เหล่านั้น เพื่อ​ไป​พบ​กับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​บน​ท้องฟ้า และ​พวกเรา​ก็​จะ​ได้​อยู่​กับ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ขอให้​พูด​เรื่องนี้​เพื่อ​ให้​กำลังใจ​ซึ่งกัน​และ​กัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ พวกเรา​ไม่​จำเป็น​ต้อง​เขียน​บอก​คุณ​เลย​ถึง​เรื่อง​วัน​และ​เวลา​นั้น</verse>
				<verse number="2">เพราะ​คุณ​ก็​รู้​ดี​อยู่แล้ว​ว่า องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​มา​เหมือนกับ​ขโมย​ที่​มา​ใน​เวลา​กลางคืน</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​คน​พูดว่า “ทุกอย่าง​สงบสุข​และ​ปลอดภัย​ดีแล้ว” การ​ทำลาย​ล้าง​ก็​จะ​เกิดขึ้น​กับ​พวกเขา​ทันที เหมือนกับ​การ​ปวดท้อง​คลอดลูก และ​พวกเขา​ก็​หนี​ไปไหน​ไม่พ้น​ด้วย</verse>
				<verse number="4">แต่​พี่น้อง​ครับ วันนั้น​จะ​ไม่​จู่โจม​เข้าใส่​พี่น้อง​อย่าง​ไม่ทัน​ตั้งตัว​เหมือน​ขโมย​มา เพราะ​พวกคุณ​ไม่ได้​อยู่​ใน​ความมืด</verse>
				<verse number="5">เพราะ​คุณ​ทุกคน​เป็น​ของ​ความสว่าง และ​เป็น​ของ​กลางวัน เรา​ไม่ได้​เป็น​ของ​กลางคืน​หรือ​ของ​ความมืด</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น​อย่า​นอนหลับ​เหมือน​คนอื่นๆ​แต่​ให้​ตื่นตัว และ​มี​สติ​อยู่เสมอ</verse>
				<verse number="7">เพราะ​คน​ที่​นอน​ก็​จะ​นอน​ใน​ตอน​กลางคืน และ​คน​ที่​เมา​ก็​จะ​เมา​ใน​ตอน​กลางคืน</verse>
				<verse number="8">แต่​พวกเรา​เป็น​ของ​กลางวัน จึง​ต้อง​มี​สติ ขอให้​เรา​สวมใส่​ความเชื่อ​และ​ความรัก​เป็น​เกราะ​ป้องกัน​อก และ​ให้​เอา​ความหวัง​ที่​พระเจ้า​จะ​ช่วย​เรา​ให้​รอด​นั้น​มา​ใส่​เป็น​หมวก​เหล็ก</verse>
				<verse number="9">เพราะ​พระเจ้า​ไม่ได้​เลือก​พวกเรา​ให้​มา​ถูก​พระองค์​ลงโทษ แต่​ให้​มา​รับ​ความรอด​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา</verse>
				<verse number="10">พระเยซู​ตาย​เพื่อ​พวกเรา ดังนั้น​เมื่อ​พระองค์​มา ไม่ว่า​พวกเรา​จะ​ตื่นอยู่​หรือ​หลับ​ไปแล้ว เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ฉะนั้น คอย​ให้​กำลังใจ​ซึ่งกัน​และ​กัน และ​เสริมสร้าง​ฝ่าย​จิต​วิญญาณ​กัน​และ​กัน เหมือนกับ​ที่​กำลัง​ทำ​กัน​อยู่​แล้ว​ใน​ตอนนี้</verse>
				<verse number="12">พวกเรา​ขอร้อง​ให้​พี่น้อง​ทั้งหลาย​เคารพ​คน​เหล่านั้น​ที่​ทำงาน​หนัก​อยู่​ใน​หมู่​พวกคุณ ที่​กำลัง​นำทาง​คุณ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ที่​คอย​ให้​คำแนะนำ​ตักเตือน​พวกคุณ</verse>
				<verse number="13">ขอให้​เคารพนับถือ​พวกเขา​อย่างสูง​ด้วย​ความรัก​เพราะ​งาน​ที่​พวกเขา​ทำ ขอให้​อยู่​กัน​อย่าง​สงบสุข</verse>
				<verse number="14">พวกเรา​ขอ​หนุนใจ​พี่น้อง​ทั้งหลาย​ให้​ตักเตือน​คน​ที่​ขี้เกียจ​หลังยาว ช่วย​ปลอบโยน​คน​ขี้กลัว ช่วยเหลือ​คน​อ่อนแอ และ​ให้​อดทน​กับ​ทุกคน</verse>
				<verse number="15">ระวัง​อย่า​ให้​ใคร​ทำชั่ว​ตอบแทน​ความชั่ว แต่​พยายาม​ทำดี​ต่อกัน​และ​ต่อ​ทุกคน​เสมอ</verse>
				<verse number="16">ขอให้​เบิกบาน​แจ่มใส​อยู่​ตลอด</verse>
				<verse number="17">ให้​อธิษฐาน​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="18">และ​ให้​ขอบคุณ​พระเจ้า​ใน​ทุก​สถานการณ์ นี่แหละ​เป็น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​อยาก​ให้​คุณ​ทำ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="19">อย่า​ดับไฟ​ของ​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="20">อย่า​ลบหลู่​คำพูด​ของ​คน​เหล่านั้น​ที่​พูดแทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">แต่​ให้​ทดสอบ​ทุกอย่าง​เพื่อ​ให้​แน่ใจ​ว่า​สิ่งนั้น​มา​จาก​พระเจ้า​จริง แล้ว​ยึดมั่น​ใน​สิ่ง​ที่​ดี</verse>
				<verse number="22">หลีกหนี​จาก​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​ทุกชนิด</verse>
				<verse number="23">ขอให้​พระเจ้า​ผู้ที่​ให้​สันติสุข ทำให้​พวกคุณ​บริสุทธิ์​หมดจด​ใน​ทุกเรื่อง​เพื่อ​พระองค์ และ​ขอให้​จิต​วิญญาณ​ทั้งดวง ​ของคุณ​ทุกคน​ถูก​เก็บ​รักษา​ไว้​ไม่ให้​มี​ที่ติ จนกว่า​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา​จะ​กลับมา</verse>
				<verse number="24">พระองค์​จะ​ทำ​อย่างนี้​แน่นอน เพราะ​พระเจ้า​ที่​เรียก​คุณ​มานั้น​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="25">พี่น้อง​ครับ อธิษฐาน​เผื่อ​พวกเรา​ด้วย</verse>
				<verse number="26">ทักทาย​พี่น้อง​ทุกคน​ด้วย​จูบ​ที่​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="27">ให้​สัญญา​ต่อหน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ว่า พวกคุณ​จะ​อ่าน​จดหมาย​ฉบับนี้​ให้​พี่น้อง​ทุกคน​ฟัง</verse>
				<verse number="28">ขอให้​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​มี​เมตตากรุณา​ต่อ​คุณ​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="53">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล สิลาส และ​ทิโมธี ถึง​หมู่ประชุม​ของ​ชาวเมือง​เธสะโลนิกา ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของเรา​และ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="3">พี่น้อง​ครับ เรา​ต้อง​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​พวกคุณ​อยู่เสมอ ซึ่ง​การ​ทำ​แบบนี้​ก็​ถูกต้อง​แล้ว เพราะ​ความเชื่อ​ของคุณ​กำลัง​เจริญ​ยิ่งขึ้น​จริงๆ และ​ความรัก​ที่​คุณ​แต่ละ​คน​มี​ให้​กัน​และ​กัน​นั้น​ก็​เพิ่ม​มากขึ้น​เรื่อยๆ</verse>
				<verse number="4">เรา​ก็​เลย​ไป​พูด​โอ้อวด​ถึง​พวกคุณ​ให้​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ใน​ที่​อื่นๆ​ฟัง เรา​พูด​ถึง​ความ​ทรหด​อดทน และ​ความเชื่อ​ของคุณ ทั้งๆที่​คุณ​ถูก​ข่มเหง​และ​ต้อง​เจอ​กับ​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​มากมาย</verse>
				<verse number="5">ที่​พวกคุณ​อดทน​ต่อ​การ​ข่มเหง​แบบนี้​จะ​เป็น​หลักฐาน​แสดง​ให้​เห็น​ว่า พระเจ้า​ตัดสิน​โทษ​อย่าง​ยุติธรรม นั่นก็คือ สำหรับ​พวกคุณ​ที่​ยอม​ทนทุกข์​เพื่อ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า พระองค์​ก็​เห็น​ว่า​สมควร​ที่​จะให้​อาณาจักร​นั้น​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="6">แต่​สำหรับ​พวกนั้น​ที่​ทรมาน​คุณ พระเจ้า​ก็​เห็น​ว่า​ยุติธรรม​แล้ว​ที่​จะ​ให้​ความ​ทุกข์ทรมาน​กับ​พวกเขา​เป็น​การ​ตอบแทน</verse>
				<verse number="7">แล้ว​พระเจ้า​จะให้​พวกคุณ​ที่​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน​ได้​พักผ่อน​พร้อม​กับ​เรา​ด้วย เมื่อ​พระเยซูเจ้า​มา​จาก​สวรรค์​พร้อมกับ​พวก​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ที่​มี​ฤทธิ์​อำนาจ</verse>
				<verse number="8">และ​พร้อมกับ​เปลวไฟ​โชติช่วง แล้ว​พระองค์​จะ​ลงโทษ​คน​ที่​ไม่รู้จัก​พระเจ้า และ​คน​ที่​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​ข่าวดี​เกี่ยวกับ​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา</verse>
				<verse number="9">โทษ​ของ​พวกเขา​คือ​จะ​ถูก​ทำลาย​ตลอดไป และ​ถูก​แยก​ออกมา ไม่ได้​อยู่​ต่อหน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​ต่อหน้า​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เกิดขึ้น​ใน​วันนั้น​ที่​พระองค์​มา​รับ​เกียรติ​จาก​คน​ของ​พระองค์ ใน​วันนั้น​ทุกคน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์​ก็​จะ​ต้อง​อัศจรรย์​ใจ (รวมทั้ง​พวกคุณ​ด้วย เพราะ​คุณ​เชื่อ​เรื่อง​ที่​เรา​บอก​เกี่ยวกับ​พระองค์)</verse>
				<verse number="11">เพราะ​อย่างนี้​เรา​ถึงได้​อธิษฐาน​เผื่อ​คุณ​อยู่เสมอ ขอให้​พระเจ้า​ของเรา​ช่วย​ให้​คุณ​ใช้ชีวิต​ให้​สม​กับ​ที่​พระองค์​เรียกมา และ​ขอให้​พระเจ้า​ใช้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์​ช่วย​ให้​คุณ​ประสบ​ความ​สำเร็จ​ใน​การ​ทำ​ความดี​ทุกอย่าง​ที่​ตั้งใจ​ไว้ และ​การงาน​ต่างๆ​ที่​เกิด​จาก​ความเชื่อ</verse>
				<verse number="12">แล้ว​พระเยซูเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติ​จาก​ชีวิต​ของ​คุณ และ​คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​เกียรติ​เพราะ​พระองค์ ตาม​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ของเรา และ​ของ​พระเยซู​คริสต์เจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ตอนนี้​พี่น้อง​ครับ เรา​จะ​พูด​ถึง​เรื่อง​ที่​พระเยซู​คริสต์เจ้า​จะ​กลับมา​และ​ที่​พวกเรา​จะ​ชุมนุม​กัน​กับ​พระองค์​นั้น</verse>
				<verse number="2">ขอ​อย่า​ได้​ตกใจ​หรือ​วุ่นวาย​ใจ​ไป เมื่อ​มี​คำ​พยากรณ์ คำพูด หรือ​จดหมาย​ที่​อ้างว่า​มา​จาก​เรา ที่​บอก​ว่า​วัน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="3">อย่า​ให้​ใคร​หลอก​เอา ไม่ว่า​เขา​จะ​มา​ไม้ไหน​ก็ตาม วันนั้น​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ยัง​ไม่มา จนกว่า​จะ​มี​การ​ทรยศ​ต่อ​พระเจ้า​ครั้ง​ยิ่งใหญ่​เกิดขึ้น​ก่อน และ​คน​ชั่วร้าย​คนนั้น​จะ​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น จุดหมาย​ปลายทาง​ของ​มัน​คือ​นรก</verse>
				<verse number="4">มัน​จะ​ต่อต้าน และ​จะ​ยกย่อง​ตัว​มันเอง​ขึ้น​เหนือ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​คน​เรียกว่า “พระเจ้า” หรือ​อะไร​ก็ตาม​ที่​คน​บูชา​กัน มัน​จะ​ทำ​ถึง​ขนาด​ที่ว่า เข้าไป​ใน​วิหาร​ของ​พระเจ้า​และ​ขึ้น​ไป​นั่ง​บน​บัลลังก์ และ​ป่าวประกาศ​ว่า​ตัว​มันเอง​คือ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">จำ​ได้ไหม ผม​พูด​ถึง​เรื่องนี้​บ่อยๆ​ตอนที่​ผม​ยังอยู่​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้ มี​สิ่งหนึ่ง​ที่​เหนี่ยวรั้ง​มันไว้ เพื่อ​ให้​มัน​ปรากฏ​ตัว​ออกมา​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม และ​พวกคุณ​ก็​รู้แล้ว​ว่า​สิ่งนั้น​คือ​อะไร</verse>
				<verse number="7">ที่​เรา​พูด​อย่างนี้​ก็เพราะ​พลัง​ความชั่ว​อัน​ลึกลับนี้ ก็ได้​ทำงาน​อยู่​ใน​โลกแล้ว แต่​มี​ผู้หนึ่ง​ที่​กำลัง​รั้ง​ตัว​มัน​อยู่ และ​จะ​รั้ง​ต่อไป​จนกว่า​ผู้รั้งนี้​จะ​ไม่อยู่</verse>
				<verse number="8">แล้ว​คน​ชั่วร้าย​นั้น​ก็​จะ​ปรากฏ​ตัว​ออกมา พระเยซู​เจ้า​จะ​ฆ่ามัน​ด้วย​ลม​หายใจ​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ เมื่อ​พระองค์​กลับมา​ครั้ง​ยิ่งใหญ่ และ​พระองค์​จะ​ทำลาย​ล้าง​มัน​จน​สิ้นซาก</verse>
				<verse number="9">คน​ชั่วร้าย​นี้ เมื่อ​มา​ก็​จะ​ใช้​อำนาจ​ของ​ซาตาน พร้อมกับ​ทำ​อิทธิฤทธิ์ สัญญาณ​สำคัญ​และ​ปาฏิหาริย์​ที่​ดูเหมือน​มา​จาก​พระเจ้า แต่​จริงๆแล้ว​มา​จาก​ซาตาน</verse>
				<verse number="10">มัน​จะ​ใช้​รูปแบบ​อื่นๆ​อีก​มากมาย ใน​การ​หลอกลวง​คน​ที่​กำลัง​หลงหาย พวกนี้​หลงหาย​ก็​เพราะ​ไม่ยอม​รัก​ความจริง ซึ่ง​เป็น​ความจริง​ที่​จะ​ช่วย​ให้​เขา​รอด​ได้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​เขา​ไม่รัก​ความจริง พระเจ้า​จึง​ทำให้​คน​พวกนี้​เห็นผิด​เป็นชอบ เพื่อ​จะได้​หลง​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่ผิด</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ลงโทษ​พวกเขา​ที่​ไม่ยอม​เชื่อ​ความจริง แต่​กลับ​ไป​สนุก​สนาน​กับ​ความชั่ว</verse>
				<verse number="13">พี่น้อง​ครับ องค์​เจ้า​ชีวิต​รัก​คุณ พระเจ้า​ได้​เลือก​พวกคุณ​ไว้แล้ว​ตั้งแต่​เริ่มต้น​เพื่อ​ให้​ได้รับ​ความรอด ที่​คุณ​รอด​ก็​เพราะ​คุณ​เชื่อ​ใน​ความจริง และ​พระวิญญาณ​ได้​ทำให้​คุณ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">คุณ​รอด​โดย​ผ่าน​ทาง​ข่าวดี​ที่​เรา​ได้​ประกาศ​นั้น พระเจ้า​ได้​เรียก​ให้​คุณ​มา​รับ​ความ​รอด​นั้น ก็​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​มี​ส่วนร่วม​ใน​เกียรติ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พี่น้อง​ครับ ให้​ตั้ง​มั่นคง​ไว้ และ​ยึดมั่น​ใน​คำสอน​ที่​ได้​ตกทอด​มา​ถึง​คุณ ไม่ว่า​จะ​เป็น​คำพูด หรือ​จดหมาย​จาก​เรา​ก็ตาม</verse>
				<verse number="16">เรา​มี​กำลังใจ​ที่​ไม่มี​วัน​สิ้นสุด และ​ความหวัง​ที่​มั่นคง ก็เพราะ​พระเจ้า​เมตตา​ต่อ​เรา ขอให้​พระเยซู​คริสต์​เจ้า และ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา​ผู้​ที่รัก​เรา</verse>
				<verse number="17">ให้​กำลังใจ​และ​ให้​พลัง​กับ​พวกคุณ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ทำ​และ​พูด​ใน​สิ่งดีๆ​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">สุดท้ายนี้ พี่น้อง​ครับ ช่วย​อธิษฐาน​ให้​เรา​ด้วย ขอให้​ถ้อยคำ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​แพร่หลาย​ไป​อย่าง​รวดเร็ว​และ​เป็น​ที่​นับถือ เหมือนกับ​ที่​พวกคุณ​นับถือ</verse>
				<verse number="2">ขอให้​พระเจ้า​ช่วย​ให้​เรา​ปลอดภัย​จาก​พวก​หัวดื้อ และ​พวก​คนชั่ว (เพราะ​ไม่ใช่​ทุกคน​ที่​เชื่อ​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต)</verse>
				<verse number="3">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​ซื่อสัตย์ พระองค์​จะ​ให้​พลัง​และ​จะ​คุ้มครอง​พวกคุณ​จาก​มารร้าย</verse>
				<verse number="4">เรา​มั่นใจ​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ช่วย​คุณ​ให้​ทำตาม​คำ​สั่งสอน​ของเรา และ​จะ​ช่วย​ให้​คุณ​ทำ​ต่อไป​อีก​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="5">ขอให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​นำคุณ​ให้​มี​ความรัก​แบบ​เดียว​กับ​พระเจ้า​และ​มี​ความ​อดทน​อดกลั้น​แบบ​เดียว​กับ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="6">พี่น้อง​ครับ ขอสั่ง​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของเรา​ว่า อยู่​ให้​ห่าง​จาก​พวก​พี่น้อง​ที่​ขี้เกียจ​หลังยาว​ทุกคน​ที่​ไม่ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ที่​เรา​ให้ไว้</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวกคุณ​ก็​รู้ว่า​ควรจะ​ทำ​ตาม​เรา ตอนที่​อยู่​กับ​คุณ​เรา​ไม่ได้​ขี้เกียจ​หลังยาว​เลย</verse>
				<verse number="8">เรา​ไม่เคย​กิน​ของใคร​ฟรีๆ เรา​ได้​ทำงาน​หนัก อาบเหงื่อ​ต่างน้ำ​ทั้งวัน​ทั้งคืน เพื่อ​จะได้​ไม่เป็น​ภาระ​ให้​กับ​ใคร</verse>
				<verse number="9">จริงๆ​แล้ว​เรา​มี​สิทธิ์​ที่​จะ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พวกคุณ แต่​เรา​อยาก​จะ​ทำ​ตัว​เป็น​แบบอย่าง​ให้​คุณ​ทำตาม</verse>
				<verse number="10">เรา​ถึง​ได้​ตั้ง​กฎ​ขึ้นมา​ตอน​ที่​อยู่​กับ​คุณ​ว่า “ถ้า​ใคร​ไม่​ทำงาน ก็​ไม่ต้อง​กิน”</verse>
				<verse number="11">เรา​ได้ยิน​มา​ว่า มี​คุณ​บางคน​ขี้เกียจ​หลังยาว​ไม่ยอม​ทำงาน เที่ยว​ยุ่ง​แต่​เรื่อง​ของ​ชาวบ้าน</verse>
				<verse number="12">เรา​ขอสั่ง​และ​เตือน​คน​อย่างนี้​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ว่า ให้​เขา​ทำมา​หากิน​ด้วย​ลำแข้ง​ของ​ตัวเอง​และ​ไม่สร้าง​ความ​เดือด​ร้อน​ให้​ใคร</verse>
				<verse number="13">ส่วน​พี่น้อง​ที่เหลือ​อย่า​เพิ่ง​เบื่อหน่าย​ท้อแท้​ที่​จะ​ทำดี</verse>
				<verse number="14">ถ้า​มี​ใคร​ไม่​เชื่อฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​เรา​ใน​จดหมาย​ฉบับนี้ หมายหัว​เอาไว้​และ​อย่า​ไป​คบหา​ด้วย เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อับอาย​ขายหน้า</verse>
				<verse number="15">อย่า​มอง​ว่า​เขา​เป็น​ศัตรู แต่​ให้​เตือน​เขา​ใน​ฐานะ​ที่​เป็น​พี่น้อง​คนหนึ่ง</verse>
				<verse number="16">ขอให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​เป็น​แหล่ง​ที่มา​ของ​สันติสุข ให้​คุณ​มี​สันติสุข​อยู่​ทุกเวลา​ใน​ทุกๆ​ทาง และ​ขอให้​พระองค์​อยู่​กับ​คุณ​ทุกคน</verse>
				<verse number="17">ผม เปาโล ได้​เขียน​คำ​ทักทาย​นี้ ด้วย​ลายมือ​ของ​ผมเอง นี่​เป็น​ลายเซ็นต์​ของผม​ใน​จดหมาย​ทุกฉบับ ผม​เขียน​อย่าง​นี้​แหละ</verse>
				<verse number="18">ขอให้​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​มี​เมตตากรุณา​กับ​พวกคุณ​ทุกคน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="54">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ผู้​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ ตาม​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า​พระผู้ช่วย​ให้​รอด และ​ของ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​ความหวัง​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ถึง​ทิโมธี ลูก​ที่​แท้​จริง​ใน​ความเชื่อ ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="3">ตอน​ที่​ผม​เดินทาง​ต่อ​ไป​ที่​แคว้น​มาซิโดเนีย​นั้น ผม​ได้​ขอ​ร้อง​ให้​คุณ​อยู่​ที่​เมือง​เอเฟซัส​ต่อ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​สั่ง​ให้​คน​บางคน​เลิก​สอน​เรื่อง​ที่​ผิดๆ​เสียที</verse>
				<verse number="4">และ​สั่งให้​พวก​เขา​เลิก​สนใจ​นิยาย​ปรัมปรา​ต่างๆ​และ​รายชื่อ​ของ​บรรพบุรุษ​ที่​ไม่​รู้จัก​จบ​สิ้น​ได้​แล้ว เพราะ​มัน​ไม่​ได้​ช่วย​อะไร​ใน​แผนงาน​ของ​พระเจ้า มี​แต่​จะ​ทำ​ให้​ทะเลาะ​กัน​เปล่าๆ​เพราะ​แผนงาน​ของ​พระเจ้า​นั้น จะ​สำเร็จ​ได้​ด้วย​ความเชื่อ</verse>
				<verse number="5">ที่​ผม​สั่ง​อย่าง​นี้ ก็​เพื่อ​ให้​เกิด​ความรัก​ขึ้น ซึ่ง​เป็น​ความรัก​ที่​มา​จาก​ใจ​อัน​บริสุทธิ์ ใจ​ที่​ไม่​ฟ้อง​ว่า​ผิด และ​ความเชื่อ​ที่​จริงใจ</verse>
				<verse number="6">บาง​คน​ได้​หลง​จาก​สิ่ง​เหล่านี้ แล้ว​หัน​ไป​พูด​เรื่อง​ไร้สาระ</verse>
				<verse number="7">พวก​เขา​อยาก​จะ​เป็น​ครู​สอน​กฎ​ของ​โมเสส​กัน แต่​ตัว​เขา​กลับ​ไม่​เข้าใจ​เรื่อง​ที่​ตัวเอง​พูด​หรือ​ยืนยัน​เลย</verse>
				<verse number="8">เรา​รู้​ว่า​กฎ​นั้น​ดี ถ้า​รู้จัก​ใช้​อย่าง​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="9">และ​เรา​ก็​รู้​ด้วย​ว่า กฎ​นั้น​ไม่​ได้​มี​ไว้​ใช้​กับ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า แต่​มี​ไว้​ใช้​กับ​คน​ที่​ทำ​ผิด​กฎ พวก​ชอบ​แหก​กฎ คน​ที่​ไม่​มี​ศาสนา​และ​คน​บาป คน​ที่​ไม่​มี​ศีลธรรม และ​คน​ที่​หยาบช้า พวก​ที่​ฆ่า​พ่อ ฆ่า​แม่ พวก​ฆาตกร</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ คน​ที่​เป็น​เกย์ คน​ที่​ค้า​ขาย​ทาส คน​โกหก คน​ที่​ให้​การ​เท็จ​ใน​ศาล และ​คน​ที่​ชอบ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ขัด​กับ​คำสอน​ที่​เป็น​ประโยชน์</verse>
				<verse number="11">คำสอน​นี้​สอดคล้อง​กับ​ข่าวดี เรื่อง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​ผู้​ทรง​เกียรติ พระเจ้า​ได้​มอบ​ข่าวดีนี้​ให้​กับ​ผม</verse>
				<verse number="12">ผม​ขอบคุณ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา ผู้ที่​ให้​กำลัง​กับ​ผม ที่​ผม​ขอบคุณ​ก็​เพราะ​พระองค์​เห็น​ว่า​ผม​เป็น​คน​ที่​ซื่อสัตย์ และ​ได้​แต่งตั้ง​ผม​ให้​เป็น​ผู้รับใช้​พระองค์</verse>
				<verse number="13">ถึง​แม้​ว่า​แต่​ก่อน​นี้ ผม​เคย​พูด​ดู​หมิ่น​พระองค์ ข่มเหง​คน​ของ​พระองค์ และ​เป็น​คน​โหดร้าย แต่​พระเจ้า​ก็​ยัง​เมตตา​ผม เพราะ​เห็น​ว่า​ผม​ทำ​ไป​เพราะ​ยัง​ไม่​เชื่อ และ​ไม่​รู้​ว่า​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่</verse>
				<verse number="14">องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​ได้​มอบ​ความ​เมตตา​พร้อม​กับ​ความเชื่อ และ​ความรัก​ที่​มี​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์​ให้​กับ​ผม​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="15">คำพูดนี้​เชื่อถือ​ได้​และ​คุ้มค่า​ที่​จะ​รับ​เอา​ไว้ ซึ่ง​คำพูด​นี้​ก็​คือ พระเยซู​คริสต์​ได้​มา​ใน​โลก​นี้​เพื่อ​ช่วย​ให้​คน​บาป​หลุดพ้น และ​ผม​เอง​ก็​เลว​ที่สุด​ใน​พวก​คน​บาป​นั้น</verse>
				<verse number="16">แต่​ก็​เพราะ​อย่าง​นี้ พระเจ้า​ถึง​ได้​เมตตา​ผม พระเยซู​คริสต์​ได้​แสดง​ความ​อดทน​อย่าง​ถึง​ที่สุด​ต่อ​คน​เลว​ที่สุด​อย่าง​ผม เพื่อ​เป็น​ตัวอย่าง​ให้​กับ​คน​ทั้งหลาย​ที่​จะ​มา​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์ และ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="17">ขอให้​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์​ของ​คน​ทุกยุค​ทุกสมัย ผู้​ไม่​มี​วัน​ตาย ผู้​ไม่​มี​ใคร​มอง​เห็น​ได้ และ​ผู้​เป็น​พระเจ้า​แต่​เพียง​องค์​เดียว ได้รับ​เกียรติ​และ​สง่าราศี อยู่​เสมอ​และ​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="18">ทิโมธี ลูก​เอ๋ย สิ่ง​ที่​ผม​สั่ง​ไว้​นี้ ก็​สอดคล้อง​กับ​สิ่ง​ที่​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​พูด​เกี่ยวกับ​คุณ​ไว้​ก่อน​หน้า​นี้​แล้ว เพื่อ​ว่า​เมื่อ​คุณ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​นี้ คุณ​จะ​ได้​ต่อสู้​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="19">ยึด​ความเชื่อ​ที่​คุณ​มี​อยู่​ใน​พระคริสต์​ไว้​ให้​มั่น และ​รักษา​ใจ​ที่​ฟ้อง​ถูก​ผิด​ไว้​ให้​ดี เพราะ​มี​บาง​คน​ทิ้ง​ใจ​ที่​ฟ้อง​ถูก​ผิด​นี้​ไป ทำ​ให้​ความเชื่อ​ของ​เขา​ถูก​ทำลาย​ไป​เหมือน​เรือ​แตก</verse>
				<verse number="20">ใน​คน​พวก​นั้น​ก็​มี​ฮีเมเนอัส​และ​อเล็กซานเดอร์​รวม​อยู่​ด้วย ผม​จึง​มอบ​พวก​เขา​ให้​กับ​ซาตาน เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้รับ​บทเรียน​ว่า​ไม่​ควร​ดูหมิ่น​พระเจ้า​อีก​ต่อ​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">เรื่อง​แรก​ที่​ผม​ขอ​ให้​ทำ​ก็​คือ ให้​อ้อนวอน อธิษฐาน ขอร้อง และ​ขอบคุณ​พระเจ้า​สำหรับ​ทุกๆ​คน</verse>
				<verse number="2">รวมทั้ง​กษัตริย์​ทั้งหลาย​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ทุก​คน ที่​ให้​ทำ​อย่าง​นี้​ก็​เพื่อ​เรา​จะ​ได้​อยู่​กัน​อย่าง​สงบสุข​และ​มี​สันติ มี​ชีวิต​ที่​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า​อย่าง​เต็มที่ และ​เป็น​ที่​น่านับถือ</verse>
				<verse number="3">การ​ทำ​อย่างนี้​ดี​และ​เป็น​ที่​พอใจ​พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="4">พระองค์​อยาก​ให้​ทุก​คน​รอด​และ​รู้จัก​ความจริง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​มี​พระเจ้า​เพียง​องค์​เดียว​เท่านั้น และ​มี​คน​กลาง​เพียง​คน​เดียว​ระหว่าง​พระเจ้า​กับ​มนุษย์ คือ​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​มนุษย์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ได้​สละ​ชีวิต​ของ​พระองค์​เอง​เพื่อ​ไถ่​ทุกคน​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​การ​เป็น​ทาส เรื่อง​นี้​พิสูจน์​ให้​เห็น​ถึง​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า​ที่​จะ​ช่วย​ทุกคน​ให้​รอด​ใน​เวลา​ที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​พระเจ้า​ได้​แต่งตั้ง​ผม​ให้​เป็น​ผู้​ประกาศ และ​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู (ผม​พูด​ความจริง ไม่​ได้​โกหก) นอกจาก​นี้​พระเจ้า​ยัง​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ผม​ไป​เป็น​ครู​สอน​เรื่อง​ความเชื่อ​และ​ความจริงนี้​กับ​คน​ที่​ไม่​ใช่​ยิว​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น ผม​อยาก​ให้​ผู้ชาย​ใน​ทุก​ที่​อธิษฐาน​ด้วย​การ​ยก​มือ​อัน​บริสุทธิ์​ขึ้น คือ​ไม่​โกรธ​หรือ​เถียง​กัน</verse>
				<verse number="9">ส่วน​ผู้หญิง​ก็​เหมือน​กัน แต่ง​ตัว​ให้​ดู​ดี สุภาพ​เรียบร้อย​และ​ถูก​กาลเทศะ ไม่​ใช่​ทำ​ผม​ซะ​หรูหรา หรือ​ใส่​ทอง ไข่มุก หรือ​เสื้อผ้า​แพงๆ</verse>
				<verse number="10">แต่​ให้​แต่งตัว​ด้วย​ความดี​จะ​ดี​กว่า ให้​เหมาะสม​กับ​เป็น​ผู้หญิง​ที่​นับถือ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">ผู้หญิง​ควร​จะ​เรียน​อย่าง​สงบ​เสงี่ยม​และ​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="12">ผม​ไม่​อนุญาต​ให้​ผู้หญิง​สั่งสอน​หรือ​ใช้​อำนาจ​กดขี่​ผู้ชาย แต่​ให้​พวก​เธอ​อยู่​อย่าง​สงบสุข</verse>
				<verse number="13">เพราะ​พระเจ้า​สร้าง​อาดัม​ก่อน แล้ว​ถึง​สร้าง​เอวา</verse>
				<verse number="14">และ​คน​ที่​ถูก​ล่อ​ลวง​ไม่​ใช่​อาดัม แต่​เป็น​ผู้หญิง​ที่​ถูก​ล่อลวง​แล้ว​กลาย​เป็น​คนบาป</verse>
				<verse number="15">อย่างไร​ก็​ตาม​ผู้หญิง​จะ​รอด​ได้​ด้วย​การ​คลอด​ลูก ถ้า​พวก​เขา​ยัง​รักษา​ความเชื่อ​ไว้ มี​ความรัก มี​ความ​บริสุทธิ์ และ​รู้จัก​ควบคุม​ตน​เอง​อย่าง​ดี</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คำพูด​ต่อ​ไป​นี้​เป็น​จริง​และ​เชื่อถือ​ได้ คือ​คำพูด​ที่​ว่า ถ้า​ใคร​อยาก​จะ​เป็น​ผู้​ดูแล​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า แสดงว่า​คน​นั้น​อยาก​จะ​ทำ​งาน​ที่​ดี</verse>
				<verse number="2">ผู้ดูแล​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​ที่ติ มี​เมีย​แค่​คน​เดียว ควบคุม​ตัวเอง​ได้ มี​สติ​รอบคอบ น่านับถือ ยินดี​ต้อนรับ​แขก​แปลก​หน้า และ​สอน​เก่ง</verse>
				<verse number="3">ต้อง​ไม่​ขี้เมา ไม่​ชอบ​ต่อย​ตี แต่​สุภาพ​อ่อนโยน ไม่​ชอบ​โต้เถียง ไม่​โลภ​เงิน​ทอง</verse>
				<verse number="4">ต้อง​รู้จัก​เอา​ใจ​ใส่​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​ตน​เป็น​อย่าง​ดี ต้อง​มี​ลูก​ที่​ว่า​นอน​สอนง่าย​และ​ให้​ความ​เคารพยำเกรง​เขา​อย่าง​ยิ่ง</verse>
				<verse number="5">(เพราะ​ถ้า​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​ตน​เอง​ยัง​เอา​ไม่​รอด แล้ว​จะ​มา​ดูแล​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ได้​อย่างไร)</verse>
				<verse number="6">เขา​จะ​ต้อง​ไม่​ใช่​คน​ที่​เพิ่ง​มา​เชื่อ​ใหม่ๆ เพราะ​ดีไม่ดี​เขา​อาจ​จะ​เหลิง​ได้ แล้ว​ถูก​ลงโทษ​แบบ​เดียว​กับ​มาร</verse>
				<verse number="7">นอกจาก​นั้น เขา​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​มี​ชื่อ​เสียง​ดี​ใน​หมู่​คน​ภายนอก​ด้วย เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​อับอาย​ขายหน้า​เพราะ​ถูก​คน​ต่อว่า และ​เข้า​ไป​ติด​กับดัก​ของ​มาร</verse>
				<verse number="8">ผู้รับใช้​พิเศษ ​ก็​เหมือน​กัน จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​น่า​นับถือ ไม่​หน้าไหว้​หลังหลอก ไม่​ขี้เหล้า ไม่​โลภ​เงิน​ทอง</verse>
				<verse number="9">ต้อง​ยึดมั่น​ข้อ​ลึกลับ​ใน​หลัก​ความเชื่อ​ที่​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ให้​เรา​รู้​แล้ว​ด้วย​ใจ​ที่​ไม่​ฟ้อง​ว่า​ผิด</verse>
				<verse number="10">ให้​คน​พวก​นี้​ผ่าน​การ​ทดสอบ​เสีย​ก่อน ถ้า​ไม่​มี​ข้อ​เสื่อม​เสีย ก็​ค่อย​ให้​เขา​มา​รับใช้</verse>
				<verse number="11">ผู้ช่วย​พิเศษ​ที่​เป็น​ผู้หญิง ​ก็​เหมือน​กัน จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​น่า​นับถือ ต้อง​ไม่​ใส่ร้าย​คน​อื่น แต่​ต้อง​เป็น​คน​ที่​รู้จัก​ควบคุม​ตน​เอง และ​ไว้ใจ​ได้​ใน​ทุก​เรื่อง</verse>
				<verse number="12">ผู้รับใช้​พิเศษ​ที่​เป็น​ผู้ชาย ต้อง​มี​เมีย​แค่​คน​เดียว ต้อง​ดูแล​คน​ใน​ครัวเรือน​ของ​ตน และ​อบรม​ลูกๆ​เป็น​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="13">เพราะ​คน​ที่​ทำ​หน้าที่​ผู้รับใช้​พิเศษ​นั้น​จะ​เป็น​ที่นับถือ และ​ตัว​เขา​เอง​จะ​มี​ความ​มั่นใจ​ใน​ความเชื่อ​ที่​เขา​มี​ต่อ​พระเยซู​คริสต์​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="14">ถึงแม้​ผม​หวัง​ว่า​จะ​ได้​มา​เยี่ยม​คุณ​ใน​เร็วๆ​นี้ แต่​ผม​ก็​ยัง​เขียน​ข้อความ​เหล่านี้​มา​ให้</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​ว่า​ถ้า​ผม​มา​ช้า คุณ​จะ​ได้​รู้​ว่า​สมาชิก​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​พระเจ้านั้น​จะ​ต้อง​ทำตัว​อย่างไร​บ้าง บ้าน​เรือนนี้​คือ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ และ​หมู่ประชุมนี้​เป็น​เสา​หลัก​และ​รากฐาน​แห่ง​ความจริง</verse>
				<verse number="16">ไม่​ต้อง​สงสัย​เลย นี่แหละ​คือ​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​ความลับ​ใน​ศาสนา​อัน​แท้จริง​ของ​เรา คือ พระคริสต์​ได้​มา​ปรากฏ​ใน​ร่าง​ของ​มนุษย์ พระวิญญาณ​ได้​พิสูจน์​แล้ว​ว่า​เป็น​จริง เหล่า​ทูตสวรรค์​ก็​เห็น เรื่อง​ของ​พระองค์​ได้​ถูก​ประกาศ​ไป​ทั่ว​ทุก​ชนชาติ ผู้คน​ใน​โลก​ต่าง​เชื่อ​ใน​พระองค์ และ​พระเจ้า​ได้รับ​พระองค์​ขึ้น​ไป​สู่​สง่าราศี​อัน​ยิ่งใหญ่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">พระวิญญาณ​พูด​ไว้​ชัดเจน​ว่า ต่อไป​ใน​อนาคต​จะ​มี​บาง​คน​ทิ้ง​ความเชื่อ แล้ว​หัน​ไป​เชื่อ​ถือ​วิญญาณ​ที่​หลอกลวง รวมทั้ง​คำสอน​ต่างๆ​ของ​พวก​มาร​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="2">และ​คำ​หลอกลวง​ของ​พวก​หน้าซื่อ​ใจคด ใจ​ของ​พวก​เขา​ชินชา​กับ​ความผิด​เสีย​แล้ว เหมือน​ถูก​เหล็ก​ร้อน​นาบ​จน​ตาย​ด้าน</verse>
				<verse number="3">พวก​เขา​สั่ง​ว่า​ห้าม​แต่งงาน​และ​ห้าม​กิน​อาหาร​บาง​ชนิด อันที่​จริง​พระเจ้า​ได้​สร้าง​อาหาร​ขึ้น​มา​ให้​คน​ที่​มี​ความเชื่อ และ​คน​ที่​รู้จัก​ความจริง กิน​กัน​ด้วย​ความ​ขอบคุณ</verse>
				<verse number="4">ทุกอย่าง​ที่​พระเจ้า​สร้าง​ขึ้น​มา​นั้น​ดีหมด ถ้า​รับ​มา​ด้วย​การ​ขอบคุณ​พระเจ้า ก็​กิน​ได้​หมด​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​และ​คำ​อธิษฐาน​ทำ​ให้​สิ่ง​เหล่า​นั้น​บริสุทธิ์​แล้ว​ใน​สายตา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ถ้า​คุณ​อธิบาย​เรื่อง​นี้​ให้​พี่น้อง​ฟัง คุณ​ก็​จะ​เป็น​ผู้รับใช้​ที่​ดี​ของ​พระเยซู​คริสต์ ซึ่ง​จะ​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า คุณ​ได้รับ​การ​เลี้ยงดู​ด้วย​ถ้อยคำ​แห่ง​ความเชื่อ และ​ด้วย​คำ​สั่งสอน​ที่​ดี​ที่​คุณ​ได้​ทำ​ตาม​อยู่​นั้น</verse>
				<verse number="7">อย่า​ไป​เสีย​เวลา​กับ​นิยาย​ปรัมปรา​ไร้สาระ​ที่​หญิง​แก่ๆ​พวก​นั้น​ชอบ​เล่า​กัน แต่​ให้​ฝึกฝน​ตน​เอง​เพื่อ​รับใช้​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">เพราะ​การ​ฝึกฝน​ทาง​ร่างกาย​ก็​มี​ประโยชน์​อยู่​บ้าง แต่​การ​รับใช้​พระเจ้า​มี​ประโยชน์​ทุก​อย่าง ทั้ง​ใน​ชีวิตนี้​และ​ชีวิตหน้า</verse>
				<verse number="9">นั่น​เป็น​ความจริง​ที่​เชื่อถือ​ได้​และ​คุ้มค่า​ที่​จะ​รับ​เอา​ไว้</verse>
				<verse number="10">ที่​เรา​ยอม​ทำ​งาน​หนัก และ​ต่อสู้​ดิ้นรน​อยู่นี้ เพราะ​เรา​มี​ความหวัง​ใน​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ พระองค์​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​ทุก​คน โดย​เฉพาะ​อย่าง​ยิ่ง​คน​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="11">ให้​สั่งสอน​เรื่อง​เหล่านี้</verse>
				<verse number="12">อย่า​ให้​ใคร​มา​ดูถูก​คุณ เพราะ​เห็น​ว่า​คุณ​เป็น​แค่​เด็กหนุ่ม แต่​ให้​คำพูด การกระทำ ความรัก ความเชื่อ และ​ความ​บริสุทธิ์​ของ​คุณ เป็น​แบบ​อย่าง​ให้​กับ​ทุก​คน​ที่​เชื่อ</verse>
				<verse number="13">ให้​เอา​ใจ​ใส่​ทั้ง​ใน​เรื่อง​การ​อ่าน​พระคัมภีร์​ให้​คน​อื่น​ฟัง การ​ให้​กำลังใจ​และ​การ​สั่งสอน​จน​กว่า​ผม​จะ​มา</verse>
				<verse number="14">อย่า​ละเลย​ที่​จะ​ใช้​พรสวรรค์​ของ​คุณ​ที่​ได้รับ​มา​ตอน​ที่​พวกผู้พูดแทน​พระเจ้า​พูด​เกี่ยวกับ​คุณ​และ​ตอน​ที่​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ได้​วางมือ ​บน​คุณ</verse>
				<verse number="15">ให้​เอา​ใจ​ใส่​และ​ทุ่มเท​ใน​เรื่อง​เหล่านี้ ทุกคน​จะ​ได้​เห็น​ชัด​ว่า คุณ​ก้าวหน้า​ไป​มาก​แค่​ไหน​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ให้​ระมัด​ระวัง​ชีวิต​และ​คำสอน​ของ​คุณ​ให้​ดี ยึด​เรื่อง​เหล่านี้​ไว้​ให้​มั่น เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่าง​นี้ คุณ​ก็​จะ​ช่วย​ทั้ง​ตัว​คุณ​เอง​และ​คน​ที่​ฟัง​คุณ​ให้​รอด</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">อย่า​ด่าว่า​คน​ที่​สูง​อายุ แต่​ให้​เตือน​เหมือน​คนๆ​นั้น​เป็น​พ่อ ส่วน​พวก​หนุ่มๆ​ก็​ให้​เตือน​เหมือน​พวก​เขา​เป็น​พี่น้อง</verse>
				<verse number="2">ส่วน​หญิง​สูง​อายุ​ก็​ให้​เตือน​เหมือน​เธอ​เป็น​แม่ ส่วน​สาวๆ ก็​ให้​เตือน​เหมือน​พวก​เธอ​เป็น​พี่น้อง ด้วย​จิตใจ​ที่​บริสุทธิ์​ผุดผ่อง</verse>
				<verse number="3">ให้​เกียรติ​พวก​แม่ม่าย​ที่​ไม่​มี​ญาติ​พี่น้อง</verse>
				<verse number="4">แต่​ถ้า​แม่ม่าย​คน​ไหน​มี​ลูก​หรือ​หลาน ให้​ลูก​หลาน​พวกนั้น​เรียนรู้​ที่​จะ​ทำ​ตาม​ศาสนา​คือ ให้​ดูแล​ครอบครัว​ของ​พวก​เขา ซึ่ง​เป็น​การ​ตอบแทน​บุญคุณ​ผู้ที่​เลี้ยงดู​เขา​มา เพราะ​พระเจ้า​ชอบ​ให้​ทำ​อย่าง​นี้</verse>
				<verse number="5">ส่วน​แม่ม่าย​ที่​ถูก​ทอดทิ้ง​ให้​อยู่​คน​เดียว เขา​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า​และ​อธิษฐาน​อ้อนวอน​ทั้งวัน​ทั้งคืน</verse>
				<verse number="6">แต่​แม่ม่าย​ที่​ปล่อยตัว​ปล่อยใจ​ก็​ถือ​ว่า​ตาย​ทั้ง​เป็น​แล้ว</verse>
				<verse number="7">ให้​สั่ง​เรื่อง​เหล่านี้​ด้วย จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​โดน​ตำหนิ</verse>
				<verse number="8">แต่​ถ้า​มี​ใคร​ไม่​ยอม​เลี้ยงดู​ญาติ​พี่น้อง​โดย​เฉพาะ​ครอบครัว​ของ​ตัวเอง เขา​ก็​ได้​ทิ้ง​ความเชื่อ​แล้ว และ​แย่​ยิ่งกว่า​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​เสียอีก</verse>
				<verse number="9">ส่วน​แม่ม่าย​ที่​จะ​ขึ้น​ทะเบียน​แม่ม่าย​ที่​หมู่ประชุม​สนับสนุน​ได้​นั้น จะ​ต้อง​มี​อายุ​ไม่​น้อย​กว่า​หกสิบ​ปี มี​สามี​เพียง​คน​เดียว</verse>
				<verse number="10">ต้อง​มี​ชื่อ​เสียง​ดี​ใน​หลาย​ด้าน เช่น เคย​เลี้ยงดู​ลูกๆ เคย​ต้อนรับ​แขก​แปลก​หน้า เคย​ล้างเท้า​ให้​กับ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า เคย​ช่วย​เหลือ​คน​ตกทุกข์​ได้ยาก และ​ทุ่มเท​ใน​การ​ทำ​ความ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="11">แต่​อย่า​ให้​แม่ม่าย​ที่​ยัง​สาวๆ​อยู่ ขึ้น​ทะเบียน​แม่ม่าย​เลย เพราะ​เมื่อ​พวก​เธอ​ได้​อุทิศ​ตัว​ให้​กับ​พระคริสต์​แล้ว แต่​เกิด​ราคะตัณหา​ขึ้น​มา​อยาก​จะ​แต่งงาน​ใหม่​อีก</verse>
				<verse number="12">ก็​จะ​ถูก​ประณาม​ได้​ว่า​ผิด​คำ​สัญญา​ที่​ให้​ไว้​กับ​พระเจ้า​ตั้งแต่​แรก</verse>
				<verse number="13">นอกจาก​นั้น ยัง​จะ​ทำ​ให้​พวก​เธอ​เป็น​คน​ขี้เกียจ​สันหลังยาว เที่ยว​ไป​บ้านโน้น​บ้านนี้ ไม่​ใช่​แต่​จะ​ขี้เกียจ​เท่านั้น แต่​ยัง​ชอบ​นินทา ยุ่ง​เรื่อง​ของ​ชาวบ้าน​อีก​ด้วย และ​ชอบ​พูด​ใน​เรื่อง​ที่​ไม่​ควร​พูด</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น ผม​จึง​อยาก​ให้​แม่ม่าย​ที่​ยัง​สาว​นั้น​แต่งงาน​ใหม่​และ​มี​ลูก​เสีย และ​ดูแล​บ้าน​เรือน​ของ​พวก​เธอ​เพื่อ​ไม่​ให้​คน​ที่​ต่อต้าน​เรา​ตำหนิ​ได้</verse>
				<verse number="15">ที่​ผม​พูด​อย่าง​นี้​เพราะ​มี​แม่ม่าย​บางคน​ได้​หัน​ตาม​ซาตาน​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="16">ถ้า​ผู้หญิง​คน​ไหน​ที่​เป็น​ผู้เชื่อ และ​มี​ญาติ​พี่น้อง​เป็น​แม่ม่าย ก็​ขอ​ให้​เขา​ช่วย​เหลือ​ญาติ​พวก​นั้น​ด้วย จะ​ได้​ไม่​เป็น​ภาระ​ให้​กับ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า เพื่อ​หมู่ประชุม​นั้น​จะ​ได้​ไป​ช่วย​เหลือ​แม่ม่าย​ที่​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ​จริงๆ</verse>
				<verse number="17">ผู้นำ​อาวุโส​ที่​เป็น​ผู้นำ​ที่​ดี​นั้น สมควร​จะ​ได้รับ​เกียรติ​เป็น​สอง​เท่า โดย​เฉพาะ​คน​ที่​ทุ่มเท​ให้​กับ​การ​เทศนา​และ​สั่งสอน</verse>
				<verse number="18">เพราะ​มี​ข้อ​พระคัมภีร์​พูด​ไว้​ว่า “อย่า​เอา​ตะกร้อ​ครอบ​ปาก​วัว ขณะ​ที่​มัน​กำลัง​นวด​ข้าว” และ “คน​งาน​ก็​สมควร​จะ​ได้รับ​ค่า​จ้าง​ของ​ตน”</verse>
				<verse number="19">ถ้า​มี​ใคร​มา​กล่าว​หา​ผู้นำ​อาวุโส​ก็​อย่า​เพิ่ง​เชื่อ นอกจาก​จะ​มี​พยาน​สอง​สาม​คน​ยืนยัน</verse>
				<verse number="20">ถ้า​ผู้นำ​อาวุโส​นั้น​ยังคง​ทำ​บาป​ต่อ​ไป ให้​ประณาม​เขา​ต่อหน้า​คน​ทั้ง​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า เพื่อ​คน​อื่นๆ​จะ​ได้​กลัว</verse>
				<verse number="21">ผม​ขอ​สั่ง​อย่าง​เด็ดขาด​ต่อหน้า​พระเจ้า พระเยซู​คริสต์​และ​พวกทูตสวรรค์​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​ไว้​ว่า คุณ​จะ​ต้อง​รักษา​และ​ทำตาม​สิ่ง​เหล่านี้​โดย​ไม่​เลือก​ที่รัก​มัก​ที่ชัง​และ​ไม่​เล่น​พรรค​เล่น​พวก</verse>
				<verse number="22">ไม่​ต้อง​รีบร้อน​วางมือ​บน​ใคร​เพื่อ​จะ​แต่งตั้ง​เขา​ใน​การ​ทำ​งาน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต อย่า​มี​ส่วน​ร่วม​ใน​บาป​ของ​คน​อื่น หมั่น​รักษา​ตน​เอง​ให้​บริสุทธิ์​อยู่​เสมอ</verse>
				<verse number="23">อย่า​ดื่ม​แต่​น้ำ​เปล่า​อย่าง​เดียว แต่​ให้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​บ้าง​เล็กน้อย เพื่อ​ประโยชน์​ใน​การ​ย่อย​อาหาร​และ​อาการ​เจ็บ​ป่วย​ที่​คุณ​เป็น​อยู่​บ่อยๆ</verse>
				<verse number="24">บาป​ของ​บางคน​ก็​เห็น​ชัดเจน ใครๆ​ก็​รู้​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ แต่​บาป​ของ​บางคน​จะ​เห็น​ได้​ทีหลัง</verse>
				<verse number="25">ก็​เหมือน​กับ​ความดี​ของ​บางคน​ก็​เห็น​ชัดเจน​ทันที แต่​ความดี​ที่​ยัง​ไม่​เห็น​ก็​จะ​ไม่​ถูก​ซ่อน​ไว้​ตลอด​ไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ทุก​คน​ที่​เป็น​ทาส​อยู่​ภายใต้​แอก​ของ​เจ้านาย​ที่​ไม่​เชื่อ​พระเจ้า ให้​เคารพ​นับถือ​นาย​ของ​เขา​ใน​ทุก​เรื่อง จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ดูหมิ่น​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​และ​คำสอน​ของ​เรา</verse>
				<verse number="2">ส่วน​ทาส​ที่​มี​เจ้านาย​ที่​เชื่อ​ใน​พระเจ้า ก็​ไม่​ควร​ดูหมิ่น​เจ้านาย​นั้น เพราะ​เห็น​ว่า​เขา​เป็น​พี่น้อง แต่​ควร​จะ​เคารพ​นับถือ​เขา​มาก​ยิ่ง​ขึ้น เพราะ​ถือ​ว่า​กำลัง​รับใช้​คน​ที่​เขา​รัก​ซึ่ง​เป็น​คน​ที่​เชื่อ​ใน​พระเจ้า​ด้วย​กัน นี่แหละ​คือ​สิ่ง​ที่​คุณ​จะ​ต้อง​สั่งสอน​และ​ขอ​ร้อง​ให้​คน​ทำ</verse>
				<verse number="3">ถ้า​มี​ใคร​มา​สอน​เรื่อง​อื่น​ที่​แตกต่าง​ออก​ไป​จาก​นี้ หรือ​สอน​ขัด​กับ​คำสอน​ที่​เป็น​ประโยชน์​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา หรือ​สอน​เพี้ยน​ไป​จาก​คำสอน​ตาม​หลัก​ศาสนา​ที่​แท้จริง</verse>
				<verse number="4">เขา​ก็​เป็น​คน​ที่​หยิ่งยโส​และ​ไม่​รู้เรื่อง​อะไร​เลย แล้ว​ยัง​เป็น​โรค​ชอบ​เถียง และ​ชอบ​ขัดแย้ง​ใน​ความหมาย​ของ​คำ​ต่างๆ ซึ่ง​ทำให้​เกิด​การ​อิจฉา​ริษยา การ​แก่งแย่ง​ชิงดี การ​ใส่ร้าย​ป้ายสี การ​ระแวง​สงสัยกัน</verse>
				<verse number="5">และ​การ​กระทบ​กระทั่งกัน​อย่าง​ไม่​สิ้นสุด คน​พวกนี้​มี​จิตใจ​ที่​ชั่วร้าย​และ​ความจริง​ถูก​ปล้น​ไป​จาก​เขา​เสีย​แล้ว และ​คน​พวกนี้​ยัง​คิด​แสวงหา​ความ​ร่ำรวย​จาก​การ​เอา​ศาสนา​บังหน้า​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="6">ศาสนา​อัน​แท้จริง​จะ​ทำ​ให้​เรา​ร่ำรวย​มหาศาล​อย่าง​แน่นอน ถ้า​เรา​รู้จัก​พอใจ​ใน​สิ่ง​ที่​เรา​มี</verse>
				<verse number="7">เรา​ไม่​ได้​เอา​อะไร​เข้า​มา​ใน​โลกนี้ เรา​ก็​เอา​อะไร​ออก​ไป​ไม่​ได้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="8">มี​อาหาร​กิน​กับ​เสื้อผ้า​ใส่ แค่นี้​เรา​ก็​น่า​จะ​พอใจ​ได้​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ส่วน​คน​ที่​อยาก​จะ​ร่ำรวย ก็​ตก​ลง​ไป​ใน​การ​ทดลอง​และ​กับดัก ความ​อยากได้​ที่​โง่ๆ​และ​เต็ม​ไป​ด้วย​อันตราย​ทั้งหลาย ทำให้​เขา​จม​ดิ่ง​ลง​สู่​ความ​พินาศ​และ​สูญสิ้นไป</verse>
				<verse number="10">เพราะ​การรัก​เงินทอง เป็น​รากเหง้า​ของ​ความชั่ว​ทุกชนิด ความอยาก​รวย​นี้​ทำให้​บางคน​ทิ้ง​ความเชื่อไป และ​ทั่ว​ทั้ง​ร่างกาย​ก็​ถูก​ทิ่มแทง​อย่าง​เจ็บปวด</verse>
				<verse number="11">ส่วน​คุณ​ที่​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ให้​วิ่ง​หนี​ไป​ให้​ไกล​จาก​เรื่อง​พวกนี้ และ​ให้​ใช้​ชีวิต​ตาม​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ ทำ​ตาม​หลัก​ศาสนา​ที่​แท้จริง มี​ความเชื่อ ความรัก ความ​อดทน​อดกลั้น และ​ความ​สุภาพ​อ่อนโยน</verse>
				<verse number="12">รักษา​ความเชื่อ​ไว้​ให้​มั่นคง​เหมือน​พยายาม​วิ่ง​เข้า​สู่​เส้นชัย ยึด​ชีวิต​ที่​จะ​ได้​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป​เอา​ไว้ ซึ่ง​เป็น​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​เรียก​ให้​คุณ​มา​รับ​ตอน​ที่​คุณ​ได้​ประกาศ​ความเชื่อ​ต่อหน้า​คน​จำนวน​มาก​เป็น​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="13">ต่อหน้า​พระเจ้า​ผู้​ให้​ชีวิต​กับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง และ​ต่อหน้า​พระเยซู​คริสต์​ผู้​ได้​ประกาศ​ความเชื่อ​ต่อหน้า​ปอนทัส​ปีลาต ​เป็น​อย่าง​ดี</verse>
				<verse number="14">ผม​ขอ​สั่ง​ให้​คุณ​ทำ​ตาม​คำสั่งนี้ อย่าง​เคร่งครัด​และ​ไร้​ที่ติ จน​กว่า​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​จะ​ถูก​เปิดเผย</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​ถึง​เวลา​นั้น พระเจ้า​จะ​เป็น​ผู้​เปิดเผย​ให้​เห็น​เอง พระองค์​เป็น​พระเจ้า​ผู้​ทรง​เกียรติ และ​เป็น​ผู้​ครอบ​ครอง​แต่​เพียง​ผู้​เดียว พระองค์​เป็น​กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งปวง และ​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​เหนือ​เจ้า​ชีวิต​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="16">เป็น​ผู้​เดียว​ที่​ไม่​มี​วัน​ตาย และ​เป็น​ผู้ที่​อยู่​ใน​ความ​สว่าง​ที่​มนุษย์​เข้า​ไม่​ถึง พระองค์​เป็น​ผู้​ที่​ไม่มี​มนุษย์​คน​ไหน​เคย​เห็น​หรือ​สามารถ​มองเห็น​ได้ ขอให้​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ​และ​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ตลอด​ไป อาเมน</verse>
				<verse number="17">สั่ง​คน​ร่ำรวย​ใน​ยุคนี้ อย่า​หยิ่งยโส​หรือ​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​ความ​ร่ำรวย​นั้น เพราะ​มัน​ไม่​เที่ยงแท้ แต่​ให้​ฝาก​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า​ผู้​แบ่งปัน​ทุกสิ่ง​ให้​กับ​เรา​อย่าง​ล้นเหลือ เพราะ​เห็น​แก่​ความ​สุขสบาย​ของ​เรา</verse>
				<verse number="18">สั่ง​คน​ร่ำรวย​พวกนั้น​ให้​ทำ​ความดี ให้​ร่ำรวย​ใน​การ​ทำดี ให้​ใจดี​ใจกว้าง และ​รู้จัก​แบ่งปัน​ด้วย</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​ทำ​อย่าง​นี้ เขา​ก็​ได้​เก็บ​ทรัพย์​สมบัติ​ไว้​ให้​กับ​ตัวเอง​ใน​สวรรค์ ซึ่ง​เป็น​รากฐาน​ที่​มั่นคง​สำหรับ​อนาคต เพื่อ​จะ​ได้​ยึด​ชีวิต​ที่​แท้จริง​ไว้</verse>
				<verse number="20">ทิโมธี​เอ๋ย รักษา​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ฝาก​ไว้​กับ​คุณ​ให้​ดี อยู่​ห่างจาก​การ​พูด​ไร้สาระ และ​หลีกเลี่ยง​การ​โต้เถียง​ใน​เรื่อง​ที่​คน​เข้าใจ​ผิด​เรียก​ว่า​เป็น “ความรู้”</verse>
				<verse number="21">บางคน​ที่​โอ้อวด​ความรู้​ไร้สาระ​นั้น​ได้​พลาด​ไป​จาก​เป้าหมาย​ของ​ความเชื่อ ขอให้​พระเจ้า​มี​เมตตา​กรุณา​กับ​พวก​คุณ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="55">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ผู้​เป็น​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ได้​ส่ง​ผม​ออก​ไป​บอก​ผู้คน​เกี่ยวกับ​ชีวิต​ที่​พระองค์​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="2">ถึง​ทิโมธี​ลูกรัก ขอให้​พระเจ้า​พระบิดา และ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของเรา ให้​ความ​เมตตา​กรุณา และ​สันติสุข​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="3">ผม​ขอบคุณ​พระเจ้า ผู้ที่​ผม​รับใช้​ด้วย​ใจ​บริสุทธิ์ เหมือนกับ​ที่​บรรพบุรุษ​ของ​ผม​รับใช้ ผม​อธิษฐาน​ให้​คุณ​เสมอ​ทั้งวัน​ทั้งคืน</verse>
				<verse number="4">คิดถึง​ตอนที่​คุณ​ร้องไห้​เพื่อ​ผม​แล้ว ทำให้​ผม​อยาก​เจอ​คุณ​มาก ซึ่ง​จะ​ทำให้​ผม​มี​ความสุข​จริงๆ</verse>
				<verse number="5">ผม​ยัง​นึกถึง​ความเชื่อ​ที่​จริงใจ​ของ​คุณ ซึ่ง​ตอนแรก​มี​อยู่​ใน​โลอิส​ยาย​ของ​คุณ และ​ยูนีส​แม่​ของ​คุณ และ​ตอนนี้​ผม​ก็​เชื่อว่า​มี​อยู่​ใน​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="6">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​ผม​ขอเตือน​ให้​คุณ​ใช้​พรสวรรค์​ที่​พระเจ้า​ให้​ตอนที่​ผม​วางมือ ลง​บน​คุณ กระพือ​พรสวรรค์​นั้น​ให้​มัน​ลุก​โชติช่วง​ขึ้น</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พระวิญญาณ​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​เรา​นั้น​ไม่​ทำให้​เรา​ขี้ขลาด แต่​พระวิญญาณ​นี้​ทำให้​เรา​เต็ม​ไปด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ ความรัก และ​การ​ควบคุม​ตนเอง</verse>
				<verse number="8">ไม่ต้อง​อับอาย​ที่​จะ​บอก​คน​เกี่ยวกับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา หรือ​อับอาย​ใน​ตัวผม​ที่​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็นแก่​พระองค์ แต่​ให้​พึ่ง​ฤทธิ์เดช​ของ​พระเจ้า แล้ว​ยอม​ทนทุกข์​ด้วยกัน​กับ​ผม​เพื่อ​ข่าวดี​นั้น​ดีกว่า</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​ทำให้​เรา​รอด​และ​เรียก​เรา​ให้​มา​เป็น​คน​ของ​พระองค์​โดยเฉพาะ ที่​พระองค์​เรียก​เรา​นั้น​ไม่ได้​ขึ้น​อยู่​กับ​การ​กระทำ​ของ​เรา แต่​เป็น​ไป​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า และ​พระองค์​ได้​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​นี้​กับ​เรา​ผ่าน​มา​ทาง​พระเยซู​คริสต์​ก่อน​ที่​จะ​มี​โลกนี้​เสียอีก</verse>
				<verse number="10">แต่​ตอนนี้​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​เรื่องนี้​แล้ว​โดย​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​ที่​ได้​มา​ปรากฏ​ตัว​ให้​เห็น​แล้ว พระองค์​ได้​มา​ทำลาย​ความตาย และ​ทำให้​เรา​เห็น​ถึง​ชีวิต​ที่​ไม่มี​วันตาย​ที่​ผ่าน​ทาง​ข่าวดี​นี้</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ข่าวดี​นี้เอง พระองค์​ถึง​ได้​แต่งตั้ง​ให้​ผม​เป็น​คน​ประกาศ​ข่าว เป็น​ศิษย์เอก และ​เป็น​ครู</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุ​นี้เอง​ผม​ถึง​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน​อย่าง​ที่​เป็น​อยู่นี้ แต่​ผม​ก็​ไม่​อับอาย​หรอก เพราะ​ผม​รู้จัก​ผู้ที่​ผม​เชื่อ และ​ผม​ก็​มั่นใจ​ว่า พระองค์​สามารถ​รักษา​สิ่ง​ที่​ผม​ได้​มอบ​ไว้​ให้​กับ​คนอื่น ​จนกว่า​วันนั้น ​จะ​มาถึง</verse>
				<verse number="13">ขอให้​คุณ​ยึดถือ​คำสอน​ที่​มี​ประโยชน์ ที่​คุณ​ได้ยิน​จาก​ผม​นี้​ไว้​เป็น​แบบอย่าง และ​ทำตาม​ด้วย​ความเชื่อ​และ​ความรัก​ที่​มี​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="14">ขอให้​เก็บ​รักษา​สิ่ง​ที่​ได้​มอบ​ไว้​ให้​กับ​คุณ​นี้​เอา​ไว้​ให้ดี ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​อยู่​ใน​ตัวเรา</verse>
				<verse number="15">คุณ​ก็​รู้​ว่า ทุกคน​ใน​แคว้น​เอเชีย​ได้​ทิ้ง​ผม​ไป​หมดแล้ว รวมทั้ง​ฟีเจลัส​และ​เฮอร์โมเกเนส​ด้วย</verse>
				<verse number="16">ขอให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​มี​เมตตากรุณา​ต่อ​ครอบครัว​ของ​โอเนสิโฟรัส​ด้วย เพราะ​เขา​ได้​ให้​กำลังใจ​ผม​หลายครั้ง​และ​ก็​ไม่​อับอาย​ที่​ผม​ติด​คุก​อยู่</verse>
				<verse number="17">ตรงกันข้าม เมื่อ​เขา​มา​ถึง​กรุงโรม เขา​ก็​ยัง​อุตส่าห์​ตามหา​ผม​จนพบ</verse>
				<verse number="18">ขอ​องค์​เจ้า​ชีวิต​โปรด​ให้​ความ​เมตตา​กับ​เขา​ใน​วันนั้น​ด้วยเถิด และ​คุณ​ก็​รู้ดี​ว่า​ตอนที่​ผม​อยู่​ที่​เมือง​เอเฟซัส​นั้น เขา​ได้​ช่วย​ผม​มาก​ขนาดไหน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูก​ทิโมธี​เอ๋ย ขอให้​ความ​เมตตา​ที่​มี​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์​ทำให้​คุณ​เข้มแข็ง</verse>
				<verse number="2">ให้​เอา​คำสอน​ต่างๆ​ที่​คุณ​ได้ยิน​จาก​ผม​ต่อหน้า​พยาน​มากมาย​นั้น ไป​ให้​กับ​คน​ที่​ไว้ใจ​ได้​และ​สามารถ​สอน​ต่อ​ได้</verse>
				<verse number="3">มา​ร่วมทุกข์​กับ​ผม​ดีกว่า เหมือน​ทหาร​ที่ดี​ของ​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="4">ไม่มี​ใคร​หรอก​ที่​มา​เป็น​ทหาร​แล้ว​ยัง​มัว​ยุ่ง​กับ​เรื่อง​ของ​ทาง​บ้าน เพราะ​เขา​ก็​อยาก​จะ​เอาใจ​ผู้​บังคับ​บัญชา​ของเขา</verse>
				<verse number="5">นักกีฬา​ที่​เข้า​แข่งขัน​ก็​เหมือนกัน จะ​ต้อง​แข่งขัน​ตาม​กฎ​กติกา​เสียก่อน​ถึง​จะ​ได้รับ​รางวัล​ของ​ผู้ชนะ</verse>
				<verse number="6">ชาวนา​ที่​ทำงาน​หนัก ก็​ควร​จะ​เป็น​คนแรก​ที่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​จาก​พืชผล​นั้น</verse>
				<verse number="7">คิด​ดู​ให้ดี​ถึง​เรื่อง​ที่​ผม​พูด​ให้​คุณ​ฟัง​นี้ แล้ว​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ทำให้​คุณ​เข้าใจ​มัน​ทั้งหมด</verse>
				<verse number="8">จำ​ไว้​ว่า ข่าวดี​ที่​ผม​ประกาศ คือ​พระเยซู​คริสต์​ได้​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย และ​พระองค์​เป็น​ลูกหลาน​ของ​ดาวิด</verse>
				<verse number="9">เพราะ​ข่าวดี​นี้แหละ ผม​ถึง​ต้อง​ทนทุกข์​อยู่​ตอนนี้ ถึง​กับ​ถูก​ล่ามโซ่​เหมือนกับ​ผู้ร้าย แต่​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​นั้น เอา​โซ่ล่าม​ไว้​ไม่​อยู่​หรอกนะ</verse>
				<verse number="10">ผม​จึง​ยอม​อดทน​ทุกอย่าง เพราะ​เห็นแก่​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​เอา​ไว้ เพื่อ​ที่​ว่า​พวกเขา​จะ​ได้รับ​ความรอด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​พระเยซู​คริสต์ และ​สง่าราศี​จาก​พระเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">นี่​เป็น​คำพูด​ที่​เชื่อถือ​ได้ คือ ถ้า​เรา​ตาย​กับ​พระองค์ เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">ถ้า​เรา​อดทน​ต่อ​ความ​ทุกข์ยาก เรา​จะ​ได้​ปกครอง​ร่วม​กับ​พระองค์ ถ้า​เรา​ทิ้ง​พระองค์ พระองค์​ก็​จะ​ทิ้ง​เรา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เรา​ไม่​ซื่อสัตย์ พระองค์​ก็​ยังคง​ซื่อสัตย์​อยู่ดี เพราะ​พระองค์​จะ​ทำ​ตัว​ขัด​กับ​อุปนิสัย​ที่​แท้จริง​ของ​พระองค์​เอง​ไม่ได้</verse>
				<verse number="14">ให้​เตือน​พวกเขา​บ่อยๆ​ใน​เรื่อง​พวกนี้ และ​ตักเตือน​พวกเขา​ต่อหน้า​พระเจ้า​ว่า อย่า​ถกเถียง​กัน​ใน​เรื่อง​คำพูด มัน​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร มี​แต่​จะ​ทำลาย​คนฟัง​เท่านั้น</verse>
				<verse number="15">พยายาม​เต็มที่​ให้​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​รับรอง เป็น​คนงาน​ที่​ไม่มี​อะไร​ต้อง​อาย และ​เป็น​คนงาน​ที่​สอน​ถ้อยคำ​แห่ง​ความจริง​ของ​พระเจ้า​ได้​อย่าง​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="16">แต่​ให้​หลีกเลี่ยง​จาก​การ​พูดคุย​ที่​หยาบช้า​และ​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า เพราะ​ยิ่งพูด​ก็​ยิ่ง​ไม่​ยำเกรง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">คำสอน​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​ลาม​ไป​ทั่ว​เหมือนกับ​มะเร็ง ฮีเมเนอัส​และ​ฟีเลทัส​ก็​รวม​อยู่​ใน​คน​พวกนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="18">สอง​คน​นี้​ได้​หลง​ไป​จาก​ความจริง เขา​พูดว่า​การ​ฟื้นขึ้น​มา​จาก​ความตาย​สำหรับ​เรา​นั้น​ได้​เกิดขึ้น​ไปแล้ว สอง​คน​นี้​ได้​ทำลาย​ความเชื่อ​ของ​บางคน​ไป</verse>
				<verse number="19">อย่างไร​ก็ตาม รากฐาน​ที่​แข็งแกร่ง​ของ​พระเจ้า​ยัง​ยืนหยัด​อย่าง​มั่นคง และ​ยังมี​ข้อความ​จารึก​ไว้​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​รู้จัก​คน​เหล่านั้น​ที่​เป็น​ของ​พระองค์” และ “ให้​คนที่​อ้างว่า​เป็น​คน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เลิก​ทำ​ชั่ว​ทุกชนิด”</verse>
				<verse number="20">ใน​บ้าน​หลังใหญ่ ไม่ได้​มี​แต่​ของใช้​ที่​ทำ​จาก​ทอง​และ​เงิน​เท่านั้น แต่​ยัง​มี​ของใช้​ที่​ทำ​จาก​ไม้​และ​ดินเหนียว​ด้วย ของใช้​บางอย่าง​ก็​ใช้​สำหรับ​งาน​พิเศษ​ต่างๆ​และ​บางอย่าง​ก็​ใช้​สำหรับ​งาน​ประจำวัน</verse>
				<verse number="21">ดังนั้น ถ้า​คนไหน​ได้​ชำระ​ล้าง​ตนเอง​จาก​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​เหล่านี้​แล้ว คนนั้น​ก็​จะ​เป็น​ของใช้​ที่​ใช้​สำหรับ​งาน​ที่​พิเศษ เขา​จะ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า เป็น​ประโยชน์​สำหรับ​เจ้าของ และ​พร้อม​สำหรับ​การ​งาน​ที่ดี​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="22">ให้​วิ่งหนี​จาก​ราคะตัณหา​ของ​คน​หนุ่มสาว แต่​ไล่ตาม​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เช่น​ความเชื่อ ความรัก และ​สันติสุข ร่วมกับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ร้องเรียก​องค์​เจ้า​ชีวิต​ด้วย​ใจ​ที่​สะอาด​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="23">อย่า​ไป​ยุ่งเกี่ยว​กับ​การ​โต้เถียง​ที่​เหลวไหล​และ​โง่เขลา เพราะ​คุณ​ก็​รู้​ว่า​มัน​จะ​ทำให้​เกิด​การ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน</verse>
				<verse number="24">ส่วน​ผู้รับใช้​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ต้อง​ไม่​ทะเลาะ​วิวาท แต่​ต้อง​สุภาพ​กับ​ทุกคน ต้อง​สอน​คนอื่น​ได้ และ​ต้อง​อดทน</verse>
				<verse number="25">เขา​จะ​ต้อง​สอน​คน​ที่​ต่อต้าน​เขา​อย่าง​ใจเย็น ด้วย​หวังว่า​พระเจ้า​จะ​ทำให้​คน​พวกนี้​กลับตัว​กลับใจ และ​ได้รู้​ถึง​ความจริง</verse>
				<verse number="26">ซึ่ง​จะ​ช่วย​ให้​พวกนี้​ได้​สติ​คืนมา และ​หลุดพ้น​จาก​กับดัก​ของ​มาร​ที่​จับ​พวกเขา​ไว้​ให้​ทำ​ตามใจ​ของ​มัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">รู้​เอา​ไว้​เถอะ​ว่า ใน​ช่วงเวลา​สุดท้าย​จะ​เป็น​เวลา​ที่​ลำบาก​มาก</verse>
				<verse number="2">จะ​มี​แต่​คน​เห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน โอ้อวด จองหอง ชอบ​ด่าว่า​คนอื่น ไม่​เชื่อฟัง​พ่อแม่ ไม่รู้จัก​บุญคุณ ไม่มี​ศาสนา​ที่​แท้จริง</verse>
				<verse number="3">ไม่มี​ความรัก ไม่ให้​อภัย ใส่ร้าย​ป้ายสี ไม่​รู้จัก​ยับยั้ง​ชั่งใจ โหดร้าย​ทารุณ ไม่​รักดี</verse>
				<verse number="4">คิดคด​ทรยศ ใจร้อน​วู่วาม หัวสูง และ​รักสนุก​แทนที่​จะ​รัก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​นับถือ​ศาสนา​ที่​แท้จริง​แต่​เพียง​เปลือกนอก แต่​ไม่ยอม​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​ศาสนา​ที่​แท้จริง​นั้น​เปลี่ยน​ชีวิต​เขา คุณ​จะ​ต้อง​อยู่​ให้​ห่าง​จาก​คน​พวกนี้</verse>
				<verse number="6">มี​บางคน​ย่อง​เข้าไป​ตาม​บ้าน​ต่างๆ ไป​จูง​จมูก​พวก​ผู้หญิง​หัวอ่อน​และ​บาป​หนา ที่​ถูก​กิเลสตัณหา​ต่างๆ​ลาก​ไป</verse>
				<verse number="7">พวก​ผู้หญิง​เหล่านี้​ชอบ​ที่​จะ​เรียนรู้​เรื่อง​ใหม่ๆ​อยู่เรื่อย แต่​ก็​ไม่เคย​เข้าใจ​อย่าง​แตกฉาน​ใน​เรื่อง​ของ​ความจริง​เลย</verse>
				<verse number="8">ยันเนส​และ​ยัมเบรส์​ต่อต้าน​โมเสส​อย่างไร พวกนี้​ก็​ต่อต้าน​ความจริง​อย่างนั้น คน​พวกนี้​มี​จิตใจ​ที่​เสื่อมทราม และ​ความเชื่อ​ของเขา​ก็​จอม​ปลอม</verse>
				<verse number="9">พวกนี้​ไปได้​ไม่กี่น้ำ​หรอก เดี๋ยว​ความโง่​ของ​พวกเขา​ก็​จะ​โผล่​ออกมา​ให้​ทุกคน​เห็น เหมือนกับ​ที่​เกิดขึ้น​กับ​ยันเนส​และ​ยัมเบรส์</verse>
				<verse number="10">อย่างไร​ก็ตาม ทิโมธี คุณ​ก็​รู้จัก​ผม​ดี​อยู่แล้ว​ใน​ทุกด้าน คุณ​รู้​ว่า​ผม​สอน​อะไร ใช้ชีวิต​อย่างไร มี​เป้าหมาย​อะไร​ใน​ชีวิต มี​ความเชื่อ ความ​อดทน ความรัก​และ​ความ​มุ่งมั่น​อย่างไร</verse>
				<verse number="11">และ​คุณ​ก็​รู้​ว่า​ผม​ถูก​ข่มเหง​และ​ทน​ทุกข์ทรมาน​ขนาดไหน เหมือนกับ​ที่​ได้​เกิดขึ้น​กับ​ผม​ใน​เมือง​อันทิโอก เมือง​อิโคนียูม และ​เมือง​ลิสตรา แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ช่วย​ผม​ให้​รอดพ้น​จาก​สิ่ง​เหล่านั้น​มา​โดยตลอด</verse>
				<verse number="12">ความจริง​แล้ว ทุกคน​ที่​อยาก​จะ​มี​ชีวิต​ที่​อุทิศ​ให้​กับ​พระเจ้า​ใน​พระเยซู​คริสต์​นั้น​จะ​ต้อง​ถูก​ข่มเหง</verse>
				<verse number="13">แต่​คนชั่ว​และ​นัก​ต้มตุ๋น​จะ​เลวร้าย​ยิ่งขึ้น มี​ทั้ง​โกง​เขา​และ​ถูก​เขา​โกง​ด้วย</verse>
				<verse number="14">ส่วนคุณ​ก็​ให้​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​ได้​เรียนรู้​และ​มั่นใจ​แล้วนั้น​ต่อไป เพราะ​คุณ​ก็​รู้จัก​คน​พวกนั้น​ที่​สอน​คุณ​อยู่แล้ว​ว่า​พวกเขา​เป็น​ใคร</verse>
				<verse number="15">แล้ว​คุณ​ก็​รู้จัก​พระคัมภีร์​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นี้​มา​ตั้งแต่​เด็ก​แล้ว พระคัมภีร์​นี้​จะ​ทำให้​คุณ​ฉลาด และ​นำ​คุณ​ไป​ถึง​ความรอด เมื่อ​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="16">ทุกๆข้อ​ใน​พระคัมภีร์ พระเจ้า​เป็น​ผู้​ดลใจ​ให้​เขียน​ขึ้นมา เพื่อ​เป็น​ประโยชน์​ใน​การ​สั่งสอน​ความจริง ชี้​ให้​คน​เห็น​ถึง​ความบาป​ใน​ชีวิต ช่วย​ปรับปรุง​แก้ไข​ให้​คนดี​ขึ้น และ​ฝึก​คน​ให้​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​เตรียม​คน​ของ​พระเจ้า​ให้​พร้อม​ที่​จะ​ทำดี​ทุกอย่าง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ต่อหน้า​พระเจ้า และ​พระเยซู​คริสต์​ผู้ที่​จะ​พิพากษา​ทั้ง​คน​ที่​มีชีวิต​และ​คนตาย เมื่อ​พระองค์​กลับมา​ครอบ​ครอง​อย่าง​กษัตริย์ ผม​ขอสั่ง​คุณ​ว่า</verse>
				<verse number="2">ให้​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า และ​พร้อม​ที่​จะ​ประกาศ​เสมอ ไม่ว่า​จะ​สะดวก​หรือ​ไม่​สะดวก​ก็ตาม บอก​ให้​คน​รู้​ว่า​เขา​จะ​ต้อง​ทำ​อะไร ตักเตือน​เมื่อ​เขา​ทำ​ผิด ให้​กำลังใจ​เขา และ​เวลา​สั่งสอน​ก็​ให้​อดทน​มากๆ</verse>
				<verse number="3">เพราะ​จะ​มี​เวลาหนึ่ง​ที่​คน​จะ​ไม่ยอม​ทน​ต่อ​คำสอน​ที่​มี​ประโยชน์​นี้ แต่​พวกเขา​จะ​ไป​รวบรวม​ครู​มากมาย​มา​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​หู​ของ​พวกเขา​อยาก​จะฟัง</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​หัน​หู​ไป​จาก​ความจริง และ​หัน​ไป​ฟัง​นิยาย​ปรัมปรา​ต่างๆ</verse>
				<verse number="5">ส่วน​คุณเอง ขอให้​มี​สติ​รอบคอบ​ใน​ทุก​สถานการณ์ อดทน​ต่อ​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก ทำหน้าที่​ประกาศ​ข่าวดี และ​ทำงาน​ที่​พระเจ้า​ได้​มอบหมาย​ไว้​ให้​สำเร็จ</verse>
				<verse number="6">ตอนนี้​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​ผม​จะ​ต้องตาย ชีวิต​ของ​ผม​ก็​เหมือนกับ​เครื่อง​ดื่ม​บูชา​ที่​กำลัง​ถูก​เท​ลง​บน​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="7">ผม​ได้​ต่อสู้​อย่าง​สม​ศักดิ์ศรี ได้​วิ่ง​ถึง​เส้นชัย​แล้ว และ​ผม​ยังคง​รักษา​ความเชื่อ​ไว้ได้</verse>
				<verse number="8">ตอนนี้​รางวัล​แห่ง​ชัยชนะ​นั้น​กำลัง​รอ​ผม​อยู่ คือ​การ​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​ผม องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​พิพากษา​ที่​ซื่อสัตย์​จะ​มอบ​รางวัล​นี้​ให้​กับ​ผม​ใน​วันนั้น และ​ไม่ได้​ให้​กับ​ผม​คนเดียว แต่​ยังให้​กับ​ทุกคน​ที่​ตั้งหน้า​ตั้งตา​รอคอย​พระองค์​กลับมา</verse>
				<verse number="9">พยายาม​มาหา​ผม​เร็วๆนะ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เดมาส​รัก​โลกนี้ เขา​จึง​ทอดทิ้ง​ผม​ไป​เมือง​เธสะโลนิกา​แล้ว ส่วน​เครสเซนส์​ไป​แคว้น​กาลาเทีย และ​ทิตัส​ก็​ไป​เมือง​ดาลมาเทีย</verse>
				<verse number="11">เหลือแต่​ลูกา​เท่านั้น​ที่​ยัง​อยู่​กับ​ผม ให้​พา​มาระโก​มา​ด้วยนะ​เพราะ​เขา​ช่วย​งาน​ผม​ได้</verse>
				<verse number="12">ผม​ได้​ส่ง​ทีคีกัส​ไป​ที่​เมือง​เอเฟซัส</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​คุณ​มาหา​ผม ให้​เอา​เสื้อคลุม​ที่​ผม​ทิ้ง​ไว้​กับ​คารปัส​ใน​เมือง​โตรอัส​มา​ด้วย​รวมทั้ง​หนังสือ โดยเฉพาะ​อย่างยิ่ง​ที่​เป็น​ม้วน​กระดาษ​หนัง</verse>
				<verse number="14">ช่าง​ทองแดง​ที่​ชื่อ​อเล็กซานเดอร์​ได้​ทำร้าย​ผม​อย่าง​สาหัส องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ตอบแทน​เขา​อย่าง​สาสม​กับ​สิ่ง​ที่​เขา​ได้ทำ</verse>
				<verse number="15">คุณ​ก็​เหมือนกัน ระวัง​เขา​ไว้​ให้ดี เพราะ​เขา​ต่อต้าน​คำสอน​ของ​เรา​อย่าง​รุนแรง</verse>
				<verse number="16">ตอนที่​ผม​สู้​คดี​ครั้งแรก​นั้น​ไม่มี​ใคร​มา​ช่วย​ผม​เลย พวกเขา​ทอดทิ้ง​ผม​ไปหมด ขอให้​พระเจ้า​ยกโทษ​ให้กับ​พวกเขา​ใน​เรื่องนี้</verse>
				<verse number="17">แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ยืน​อยู่​ข้าง​ผม​และ​ทำให้​ผม​เข้มแข็ง เพื่อ​ผม​จะ​ได้​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ได้​อย่าง​เต็มที่​และ​เพื่อ​คน​ที่​ไม่ใช่​ยิว​ทั้งหมด​จะ​ได้ยิน ผม​จึง​รอด​จาก​ปาก​สิงโต​มา​ได้</verse>
				<verse number="18">องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ช่วย​ผม​ให้​รอดพ้น​จาก​ทุกคน​ที่​พยายาม​จะ​ทำร้าย​ผม และ​จะ​นำ​ผม​ไป​สู่​อาณาจักร​ของ​พระองค์​ใน​สวรรค์​อย่าง​ปลอดภัย ขอให้​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="19">ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​ให้​กับ​ปริสคา​กับ​อาควิลลา และ​ทุกคน​ใน​ครอบครัว​ของ​โอเนสิโฟรัส</verse>
				<verse number="20">ส่วน​เอรัสทัส​ก็​ยัง​อยู่​ที่​เมือง​โครินธ์ ผม​ได้​ทิ้ง​โตรฟีมัส​ไว้​ที่​เมือง​มิเลทัส​เพราะ​เขา​ยัง​ป่วย​อยู่</verse>
				<verse number="21">ขอ​พยายาม​มา​ถึง​ที่นี่​ให้ได้​ก่อน​ฤดูหนาว​นะ ยูบูลัส ปูเดนส์ ลีนัส คลาวเดีย และ​พี่น้อง​ทั้งหมด​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​คุณ</verse>
				<verse number="22">ขอให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​กับ​จิต​วิญญาณ​ของ​คุณ และ​ขอให้​พระเจ้า​เมตตากรุณา​พวกคุณ​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="56">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก เปาโล ทาส​ของ​พระเจ้า​และ​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ หน้าที่​ของ​ผม​คือ​ช่วย​ส่งเสริม​ความเชื่อ​ของ​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือกไว้ และ​ช่วย​ให้​พวก​เขา​เข้าใจ​ความจริง​มาก​ขึ้น ความจริง​นี้​จะ​ทำ​ให้​พวก​เขา​ใช้​ชีวิต​ที่​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">หน้าที่​ของ​ผม​นี้​ตั้ง​อยู่​บน​ความหวัง​ที่​ว่า เรา​จะ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอด​ไป​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​สัญญา​ไว้ ก่อน​ที่​โลกนี้​จะ​เกิด​เสีย​อีก พระเจ้า​ไม่​เคย​โกหก</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ถึง​เวลา​ที่​พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​ได้​กำหนด​ไว้ พระองค์​ก็​ได้​เปิดเผย​ถ้อยคำ​ของ​พระองค์​ผ่าน​ทาง​การ​ประกาศ พระองค์​ได้​มอบ​ข่าวดีนี้​กับ​ผม และ​สั่ง​ให้​ผม​ออก​ไป​ประกาศ</verse>
				<verse number="4">ผม​จึง​ได้​เขียน​จดหมาย​นี้​มา​ให้​ทิตัส ลูก​แท้ๆ​ใน​ความเชื่อ​ที่​เรา​มี​ร่วม​กัน ขอ​ให้​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​คริสต์​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​คุณ</verse>
				<verse number="5">ที่​ผม​ได้​ทิ้ง​คุณ​ไว้​ที่​เกาะ​ครีต ก็​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​สะสาง​งาน​ที่​ยัง​ค้าง​อยู่​ให้​เสร็จ และ​จะ​ได้​แต่งตั้ง​ผู้นำ​อาวุโส​ตาม​เมือง​ต่างๆ​ตาม​ที่​ผม​ได้​สั่ง​กำชับ​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="6">ผู้นำ​อาวุโส​นั้น จะ​ต้อง​ไม่​มี​ข้อ​เสื่อม​เสีย มี​เมีย​เพียง​คน​เดียว มี​ลูกๆ​ที่​มี​ความเชื่อ ไม่​ใช่​เด็ก​เสเพล​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​พ่อแม่</verse>
				<verse number="7">เนื่องจาก​ผู้​ดูแล​นี้ จะ​ต้อง​รับผิดชอบ​ครอบครัว​ของ​พระเจ้า เขา​จะ​ต้อง​ไม่​มี​อะไร​เสื่อม​เสีย​ใน​ชีวิต ไม่​ทำ​ตัว​เป็น​เผด็จการ ไม่​ขี้โมโห ไม่​ขี้เหล้า ไม่​ชอบ​ต่อย​ตี ไม่​ขี้โกง</verse>
				<verse number="8">แต่​เขา​จะ​ต้อง​ชอบ​รับแขก​แปลกหน้า รัก​ความดี สุขุม​รอบคอบ ยุติธรรม บริสุทธิ์ และ​ต้อง​รู้จัก​ควบคุม​ตน​เอง</verse>
				<verse number="9">เขา​จะ​ต้อง​มี​ความเชื่อ​ที่​มั่นคง​ใน​คำสอน​ที่​เป็น​ประโยชน์​ที่​เรา​ได้​สอน​ไป​นั้น เพื่อ​จะ​ได้​เอา​คำสอน​นี้​ไป​ให้​กำลัง​ใจ​คน​อื่น และ​เอา​ไป​พิสูจน์​ให้​คน​ที่​ต่อต้าน​คำสอน​นี้​เห็น​ว่า​พวก​ตน​ผิด</verse>
				<verse number="10">เรื่อง​นี้​สำคัญ เพราะ​มี​หลาย​คน​ที่​ดื้อดึง​ไม่​ยอม​เชื่อฟัง พูด​แต่​เรื่อง​ไร้​สาระ และ​ชักนำ​คน​อื่น​ให้​หลงผิด พวก​ที่​ผม​พูด​ถึง​นี้​ส่วนใหญ่​จะ​เป็น​พวกยิว​ที่​มา​เชื่อ​ใน​พระเยซู</verse>
				<verse number="11">จะ​ต้อง​ทำ​ให้​คน​พวก​นี้​หยุด​พูด​ให้​ได้ เพราะ​คน​พวก​นี้​โลภ เห็นแก่​เงิน จึง​สอน​ใน​สิ่ง​ที่​ไม่​ควร​สอน เลย​ทำ​ให้​หลาย​ครัว​เรือน​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="12">ขนาด​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​เอง​ที่​เป็น​คน​พูด​แทน​พวกพระเจ้า​ของ​พวกเขา​ยัง​พูด​เลย​ว่า “ชาว​เกาะ​ครีต พูด​โกหก​เสมอ เป็น​เหมือน​สัตว์​ป่า​ที่​ดุร้าย เป็น​คน​ขี้เกียจ​และ​ตะกละ​ตะกลาม”</verse>
				<verse number="13">แล้ว​เขา​ก็​เป็น​อย่าง​ที่​พูด​นั้น​จริงๆ คุณ​ต้อง​ต่อว่า​พวก​นี้​ให้​เจ็บๆ เพื่อ​เขา​จะ​ได้​เจริญ​ขึ้น​ใน​ความเชื่อ</verse>
				<verse number="14">จะ​ได้​ไม่​ไป​สนใจ​นิยาย​ปรัมปรา​เหลวไหล​ของ​ยิว และ​กฎ​ต่างๆ​ของ​คน​ที่​หัน​หน้า​หนี​จาก​ความจริง</verse>
				<verse number="15">สำหรับ​คน​ที่​บริสุทธิ์ อะไรๆ​ก็​บริสุทธิ์​ไป​หมด ส่วน​คน​ที่​สกปรก​และ​ไม่​เชื่อ ก็​ไม่​มี​อะไร​บริสุทธิ์​เลย เพราะ​ความคิด​และ​ใจ​ที่​ฟ้อง​ถูก​ผิด​ของ​เขา​สกปรก​ไป​หมด​แล้ว</verse>
				<verse number="16">พวก​นี้​อ้าง​ว่า​รู้จัก​พระเจ้า แต่​การ​กระทำ​นั้น​ตรง​กัน​ข้าม พวก​นี้​น่ารังเกียจ ไม่​เชื่อฟัง และ​ไม่​เหมาะ​ที่​จะ​ทำ​ความดี​อะไร​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ส่วน​คุณ​ให้​พูด​ใน​สิ่ง​ที่​สอดคล้อง​กับ​คำสอน​ที่​เป็น​ประโยชน์</verse>
				<verse number="2">สอน​ชาย​สูง​อายุ​ให้​รู้จัก​ควบคุม​ตน​เอง ทำ​ตัว​ให้​น่านับถือ สุขุม​รอบคอบ ให้​เจริญ​ขึ้น​ทั้ง​ใน​ด้าน​ความเชื่อ ความรัก และ​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="3">ส่วน​หญิง​สูง​อายุ​ก็​เหมือน​กัน สอน​ให้​เขา​มี​ชีวิต​ที่​บริสุทธิ์​อย่าง​ผู้ที่​นับถือ​พระเจ้า อย่า​เที่ยว​ไป​ซุบซิบ​นินทา หรือ​ติด​เหล้า แต่​ให้​เป็น​คน​สอน​สิ่ง​ดีๆ</verse>
				<verse number="4">จะ​ได้​อบรม​หญิง​สาว​ให้​รัก​สามี​และ​ลูกๆ</verse>
				<verse number="5">ให้​มี​ความ​สุขุม​รอบคอบ​และ​บริสุทธิ์ ดูแล​บ้าน​ช่อง​เป็น​อย่าง​ดี มี​ใจ​โอบอ้อมอารี​และ​ยินยอม​สามี จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​พูดจา​ดู​หมิ่น​คำสอน​ของ​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="6">พวก​คน​หนุ่มๆ​ก็​เหมือน​กัน ตักเตือน​เขา​ให้​เป็น​คน​สุขุม​รอบคอบ</verse>
				<verse number="7">คุณ​ควร​จะ​ทำ​สิ่ง​ดีๆ​ให้​พวก​เขา​ดู​เป็น​ตัวอย่าง เวลา​ที่​คุณ​สอน​ก็​ให้​จริงใจ​และ​จริงจัง</verse>
				<verse number="8">ให้​สอน​คำสอน​ที่​เป็น​ประโยชน์ จะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ตำหนิ​ได้ และ​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​ต่อต้าน​คุณ อับอาย​ขายหน้า เพราะ​ไม่​รู้​จะ​เอา​อะไร​มา​ต่อว่า​พวก​เรา</verse>
				<verse number="9">สอน​พวก​ทาส ให้​เชื่อฟัง​เจ้า​นาย​ใน​ทุก​เรื่อง ต้อง​เอาใจ​เจ้า​นาย และ​ไม่​โต้เถียง</verse>
				<verse number="10">สอน​อย่า​ให้​เขา​ขโมย​ของ​เจ้า​นาย แต่​ให้​แสดง​ให้​เจ้า​นาย​เห็น​ว่า​สามารถ​ไว้ใจ​พวก​เขา​ได้​อย่าง​เต็มที่ ที่​บอก​ให้​ทำ​ทั้งหมด​นี้​ก็​เพื่อ​จะ​ใช้​ทุก​วิถีทาง ทำ​ให้​คน​มา​สนใจ​คำสอน​ของ​พระเจ้า​ผู้​ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา​มาก​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ได้​มา​ถึง​แล้ว เป็น​ความ​เมตตา​กรุณา​ที่​นำ​ความรอด​มา​ให้​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="12">ความ​เมตตา​กรุณา​นี้ ได้​ฝึก​อบรม​ให้​เรา​ละทิ้ง​ชีวิต​ที่​ไม่​ได้​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า และ​ทิ้ง​กิเลส​ตัณหา​ของ​โลกนี้ ความ​เมตตา​กรุณา​นี้​ฝึก​ให้​เรา​มี​ชีวิต​แบบ​คน​ที่​มี​สติ คน​ที่​ยุติธรรม และ​คน​ที่​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า​ใน​ยุคนี้</verse>
				<verse number="13">เรา​ควร​จะ​ทำ​อย่าง​นี้​ใน​ขณะ​ที่​เรา​ตั้งหน้า​ตั้งตา​คอย​ให้​ความหวัง​ที่​นำ​เกียรติ​มา​ให้​เรา​เป็น​จริง ความหวัง​นั้น​คือ เรา​จะ​ได้​เห็น​เกียรติยศ​ของ​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​ของ​พระเยซู​คริสต์​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="14">พระองค์​ได้​ให้​ชีวิต​ของ​พระองค์​เอง​เพื่อ​เรา เพื่อ​จะ​ได้​ปลดปล่อย​เรา​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​ความ​ชั่วร้าย​ทั้งปวง เพื่อ​ชำระ​ล้าง​เรา​ให้​บริสุทธิ์​จะ​ได้​เป็น​คน​ของ​พระองค์​โดย​เฉพาะ คือ​เป็น​คน​ที่​พยายาม​จะ​ทำ​แต่​ความดี</verse>
				<verse number="15">ให้​สอน​เรื่อง​พวก​นี้ และ​ขอร้อง​ตักเตือน​พวก​เขา คุณ​มี​สิทธิ์​เต็มที่​ใน​การ​ทำ​อย่าง​นี้ อย่า​ให้​ใคร​ดูถูก​เอา​ได้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">คอย​เตือน​พวก​เขา​ให้​ยินยอม​เชื่อฟัง​ผู้ปกครอง​บ้านเมือง​และ​ผู้​มี​อำนาจ​ด้วย เตือน​ให้​พวก​เขา​พร้อม​อยู่​เสมอ​ที่​จะ​ทำ​ดี​ทุก​อย่าง</verse>
				<verse number="2">อย่า​ใส่ร้าย​ป้ายสี​คน​อื่น ให้​อยู่​อย่าง​สงบสุข และ​สุภาพ​อ่อนโยน เอื้อเฟื้อ​เผื่อแผ่​กับ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ใน​อดีต เรา​ก็​เคย​เป็น​คน​โง่ ไม่​เชื่อฟัง และ​หลงผิด ตก​เป็น​ทาส​ของ​กิเลสตัณหา และ​หลง​ระเริง​ไป​กับ​ความชั่ว​ทุก​อย่าง ชีวิต​ก็​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​ชั่วร้าย อิจฉา​ริษยา เป็น​ที่​เกลียดชัง​ของ​คน​อื่น และ​เกลียดชัง​กัน​เอง</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​พระเจ้า​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา แสดง​ความรัก​และ​ความ​เมตตา​ให้​เรา​เห็น</verse>
				<verse number="5">พระองค์​ได้​ช่วย​ให้​เรา​รอด ไม่​ใช่​เพราะ​เรา​ทำดี แต่​เป็น​เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์​ต่างหาก พระองค์​ได้​ชำระ​ล้าง​เรา ซึ่ง​ทำ​ให้​เรา​เกิด​ใหม่ และ​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ใจ​กว้าง​มาก พระองค์​ได้​เท​พระวิญญาณ​ให้​กับ​เรา ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์​ผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="7">ตอนนี้​พระเจ้า​ยอมรับ​เรา​แล้ว เรา​เป็น​ผู้​รับ​มรดก คือ​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอด​ไป​อย่าง​ที่​เรา​หวัง​ไว้ ซึ่ง​มา​จาก​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">คำพูด​นี้​เชื่อถือ​ได้ ผม​อยาก​ให้​คุณ​เน้น​เรื่องนี้ เพื่อ​ว่า​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เชื่อ​พระเจ้า จะ​ได้​อุทิศ​ตัวเอง​ใน​การ​ทำ​ความดี เพราะ​คำสอน​นี้​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี​และ​มี​ประโยชน์​มาก​สำหรับ​ทุกคน</verse>
				<verse number="9">แต่​ให้​หลีกเลี่ยง​การ​โต้เถียง​โง่ๆ​ที่​เกี่ยวกับ​บรรพบุรุษ และ​การ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน​เกี่ยวกับ​กฎ​ของ​โมเสส เพราะ​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​และ​ไร้สาระ​ด้วย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ได้​เตือน​คน​ที่​ชอบ​ยุแหย่​ให้​เกิด​การ​แตกแยก​ครั้ง​สอง​ครั้ง​แล้ว ก็​อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​เขา​อีก</verse>
				<verse number="11">เพราะ​คุณ​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า เขา​เป็น​คน​นอกลู่​นอกทาง​และ​บาปหนา บาป​ที่​เขา​ก่อ​ขึ้น​ก็​จะ​ตาม​มา​สนอง​เขา​เอง</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ผม​ส่ง อารเทมัส หรือ​ทีคิกัส​มา​หา​คุณ ก็​ขอ​พยายาม​มา​หา​ผม​ที่​นิโคโปลิส​ให้​ได้​นะ เพราะ​ตอน​หน้าหนาว​นี้ ผม​ตัดสิน​ใจ​จะ​อยู่​ที่นั่น</verse>
				<verse number="13">ให้​ช่วยเหลือ​เศนาส​ที่​เป็น​ทนายความ กับ​อปอลโล ใน​สิ่ง​ที่​เขา​จำเป็น​ต้อง​ใช้​ใน​การ​เดินทาง เขา​จะ​ได้​ไม่​ขาด​อะไร</verse>
				<verse number="14">คน​ของ​เรา​ควร​ที่​จะ​เรียนรู้​ที่​จะ​ทุ่มเท​ตัวเอง​ใน​การ​ทำ​ความดี เพื่อ​ช่วยเหลือ​คน​ที่​เดือด​ร้อน เพราะ​ถ้า​ทำ​อย่าง​นี้​ชีวิต​ของเขา​จะ​มี​ประโยชน์</verse>
				<verse number="15">ทุกคน​ที่​อยู่​กับ​ผม​ส่ง​ความ​คิดถึง​มา​ให้​คุณ ช่วย​ส่ง​ความ​คิดถึง​ไป​ให้​กับ​กลุ่ม​ผู้เชื่อ​ที่​รัก​พวก​เรา​ด้วย ขอ​พระเจ้า​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="57">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปาโล ผู้​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็นแก่​พระเยซู​คริสต์ และ​จาก​ทิโมธี​น้อง​ชาย​ของ​เรา ถึง​ฟีเลโมน​เพื่อน​ร่วม​งาน​ที่​เรา​รัก</verse>
				<verse number="2">และ​ถึง​อัปเฟีย​น้อง​สาว​ของ​เรา และ​อารคิปปัส ซึ่ง​เป็น​ทหาร​ของ​พระคริสต์​ด้วย​กัน​กับ​เรา และ​หมู่ประชุม​ของ​พระเจ้า​ที่​บ้าน​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="3">ขอ​ให้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​เรา และ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา และ​สันติสุข​กับ​พวก​คุณ​ทุก​คน</verse>
				<verse number="4">ผม​ขอบคุณ​พระเจ้า​ของ​ผม​เสมอ​เมื่อ​ผม​อธิษฐาน​เผื่อ​คุณ</verse>
				<verse number="5">เพราะ​ผม​ได้ยิน​เรื่อง​ความเชื่อ​ของ​คุณ​ที่​มี​ต่อ​พระเยซู​เจ้า และ​ความรัก​ที่​คุณ​มี​ต่อ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุก​คน</verse>
				<verse number="6">ผม​อธิษฐาน​ขอ​ให้​ความเชื่อ​ที่​เรา​มี​ร่วม​กัน​นี้ ทำ​ให้​คุณ​เข้าใจ​อย่าง​ลึกซึ้ง ถึง​สิ่ง​ดีๆ​ทั้งหมด​ที่​เรา​มี​ใน​พระคริสต์</verse>
				<verse number="7">น้อง​เอ๋ย​ความรัก​ของ​คุณ​ทำ​ให้​ผม​มี​ความสุข​มาก และ​มี​กำลังใจ​ด้วย เพราะ​คุณ​ทำ​ให้​คน​ทั้งหลาย​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ชื่นใจ</verse>
				<verse number="8">ถึง​แม้ว่า​ใน​พระคริสต์ ผม​กล้า​พอ​ที่​จะ​สั่ง​ให้​คุณ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​คุณ​ควร​ทำ​ก็​จริง</verse>
				<verse number="9">แต่​เพราะ​ความรัก​ของ​คุณ ผม​อยาก​จะ​ขอ​ร้อง​คุณ​มาก​กว่า ผม​เปาโล​คน​แก่​คน​นี้​และ​ตอน​นี้​ก็​ยัง​เป็น​นักโทษ​เพราะ​เห็นแก่​พระเยซู​คริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ผม​ขอ​ร้อง​ละ เกี่ยวกับ​เรื่อง​ของ​โอเนสิมัส ซึ่ง​เขา​ได้​กลาย​มา​เป็น​ลูก​ของ​ผม​ตอน​ที่​ผม​อยู่​ใน​คุก​นี้</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ก่อน​นี้ เขา​เคย​เป็น​คน​ที่​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​คุณ แต่​เดี๋ยวนี้​เขา​กลับ​มี​ประโยชน์​มาก ทั้ง​กับ​คุณ​และ​กับ​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="12">เขา​เป็น​เหมือน​ดวงใจ​ของ​ผม​ที​เดียว และ​ผม​ก็​ได้​ส่ง​เขา​กลับ​มา​หา​คุณ</verse>
				<verse number="13">ความจริง​แล้ว​ผม​อยาก​จะ​ให้​เขา​อยู่​ที่​นี่​กับ​ผม เพื่อ​จะ​ได้​ช่วยเหลือ​ผม​แทน​ที่​คุณ​ใน​ขณะ​ที่​ผม​ติด​คุก​อยู่​ที่นี่​เพราะ​เห็น​แก่​ข่าวดีนั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​ผม​ไม่​อยาก​จะ​ทำ​อะไร​ลง​ไป​นอกจาก​คุณ​จะ​อนุญาต​เสีย​ก่อน เพื่อ​ว่า​ความดี​ต่างๆ​ที่​คุณ​ทำ​นั้น จะ​ได้​เป็น​ไป​ตาม​ความ​สมัครใจ​ของ​คุณ​เอง ไม่​ใช่​เพราะ​ผม​บังคับ</verse>
				<verse number="15">ไม่​แน่​นะ ที่​เขา​ต้อง​จาก​คุณ​ไป​พัก​หนึ่ง อาจ​จะ​เพื่อ​เขา​จะ​ได้​กลับ​มา​อยู่​กับ​คุณ​ตลอด​ไป​ก็​ได้</verse>
				<verse number="16">และ​ไม่​ใช่​กลับ​มา​อย่าง​ทาส​อีก​แล้ว แต่​ดี​กว่า​ทาส​เสีย​อีก คือ​เป็น​พี่น้อง​ที่รัก ผม​รัก​เขา​มาก แต่​คุณ​จะ​รัก​เขา​มาก​ยิ่งกว่า ไม่​ใช่​เป็น​เพียง​แค่​เพื่อน​มนุษย์​เท่านั้น แต่​เป็น​น้อง​ชาย​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​ด้วย</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น ถ้า​คุณ​ยัง​เห็น​ว่า​ผม​เป็น​หุ้นส่วน​อยู่​อีก​ละ​ก็ ขอ​ให้​ต้อนรับ​เขา​เหมือน​กับ​ที่​คุณ​จะ​ต้อนรับ​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="18">ถ้า​เขา​ทำ​อะไร​ผิด​ต่อ​คุณ หรือ​เป็น​หนี้​อะไร​คุณ ก็​ให้​มา​คิด​เอา​กับ​ผม​ได้​เลย</verse>
				<verse number="19">ผม เปาโล เขียน​ด้วย​มือ​ของ​ผม​เอง​ว่า ผม​จะ​จ่าย​คืน​ให้​กับ​คุณ​เอง และ​จะ​ไม่​อ้าง​ถึง​เรื่อง​ที่​คุณ​เป็น​หนี้​ชีวิต​ผม​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ใช่​แล้ว​น้อง ขอ​ให้​ผม​ได้​ประโยชน์​จาก​คุณ​บ้าง​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต ช่วย​ทำ​ให้​ผม​ชื่นใจ​ขึ้น​ใน​พระคริสต์​ด้วย</verse>
				<verse number="21">ที่​ผม​เขียน​จดหมาย​นี้​มา​ให้​เพราะ​ผม​แน่ใจ​ว่า​คุณ​จะ​เชื่อฟัง และ​ทำ​มาก​ยิ่งกว่า​ที่​ผม​ขอ​เสีย​อีก</verse>
				<verse number="22">อีก​อย่าง​หนึ่ง ช่วย​จัด​เตรียม​ห้อง​ให้​กับ​ผม​ด้วย เพราะ​ผม​เชื่อ​ว่า พระเจ้า​จะ​ส่ง​ผม​มา​หา​คุณ​ตาม​ที่​พวก​คุณ​ได้​อธิษฐาน​นั้น</verse>
				<verse number="23">เอปาฟรัส​เพื่อน​ที่​ติด​คุก​กับ​ผม​เพราะ​เห็นแก่​พระคริสต์ ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="24">รวมทั้ง​เพื่อน​ร่วม​งาน​ของ​ผม มาระโก อาริสทารคัส เดมาส และ​ลูกา​ก็​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​กับ​คุณ​ด้วย​เหมือน​กัน</verse>
				<verse number="25">ขอ​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​อยู่​กับ​วิญญาณ​ของ​พวก​คุณ​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="58">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">ใน​สมัยก่อน พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ผ่าน​ทาง​พวก​ผู้​พูดแทน​พระองค์​หลายครั้ง ด้วย​วิธีการ​ที่​หลากหลาย</verse>
				<verse number="2">แต่​ใน​ยุค​สุดท้ายนี้ พระองค์​พูด​กับ​เรา​ผ่าน​ทาง​พระบุตร พระบุตร​นั้น​เป็น​ผู้ที่​พระองค์​แต่งตั้ง​ให้​รับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​เป็น​มรดก พระเจ้า​สร้าง​จักรวาล​โดย​ผ่าน​ทาง​พระบุตร​ด้วย</verse>
				<verse number="3">พระบุตร​นั้น​สะท้อน​ให้​เห็น​ถึง​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​พิมพ์เดียว​กับ​พระเจ้า​ทุกอย่าง พระบุตร​ใช้​คำพูด​อัน​ทรงฤทธิ์​ของ​พระองค์​ค้ำจุน​ทุกสิ่ง​ใน​โลก​ไว้​แล้ว เมื่อ​พระบุตร​ได้​ล้าง​บาป​ให้​มนุษย์​เสร็จ พระองค์​ได้​นั่ง​ลง​ทาง​ขวามือ​ของ​ผู้​ยิ่งใหญ่​สูงสุด​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="4">ดังนั้น​พระบุตร​จึง​ยิ่งใหญ่​กว่า​พวก​ทูตสวรรค์​มากมาย​นัก เหมือนกับ​ชื่อ​ที่​พระองค์​ได้รับ​นั้น​ก็​ยิ่งใหญ่​กว่า​ชื่อ​ของ​พวก​ทูตสวรรค์​ด้วย</verse>
				<verse number="5">เพราะ​พระเจ้า​ไม่เคย​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​องค์​ไหน​เลย​ว่า “เจ้า​คือ​ลูก​ของ​เรา วันนี้​เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้า​แล้ว” และ​พระเจ้า​ก็​ไม่เคย​พูด​ถึง​ทูตสวรรค์​องค์​ไหน​ด้วย​ว่า “เรา​จะ​เป็น​พ่อ​ของ​เขา และ​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​พระเจ้า​นำ​บุตร​หัวปี​ของ​พระองค์​มา​ที่​โลกนี้ พระองค์​พูดว่า “ขอให้​พวก​ทูตสวรรค์​ทั้งหมด​ของ​พระเจ้า​กราบไหว้​เขา”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พระเจ้า​พูด​ถึง​ทูตสวรรค์ พระองค์​พูดว่า “พระเจ้า​ทำให้​พวก​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​เป็น​สายลม และ​ทำให้​พวกทาส​รับใช้​ของ​พระองค์​เป็น​เปลวไฟ”</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเจ้า​พูด​กับ​พระบุตร​ว่า “ข้าแต่​พระเจ้า บัลลังก์​ของ​พระองค์ จะ​อยู่​ถาวร​ตลอดไป และ​พระองค์​จะ​ปกครอง​อาณาจักร​ของ​พระองค์​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="9">พระองค์​รัก​ความ​ถูกต้อง​และ​เกลียด​ความชั่ว นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา พระเจ้า​ของ​ลูก ได้​เจิม​ลูก​ด้วย​การ​เท​น้ำมัน​บน​หัว เพื่อ​ลูก​จะ​มี​เกียรติ​และ​มี​ความ​ยินดี​มากกว่า​เพื่อนๆ​ของ​ลูก”</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ยัง​พูด​อีกว่า “ข้าแต่​องค์​เจ้า​ชีวิต ใน​ตอน​เริ่มต้น​นั้น พระองค์​วาง​รากฐาน​ของ​แผ่นดิน​โลกนี้ และ​พระองค์​สร้าง​ฟ้าสวรรค์​ด้วย​มือ​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​เหล่านี้​จะ​สูญสลาย​ไป แต่​พระองค์​จะ​ยัง​คง​อยู่ สิ่ง​เหล่านี้​จะ​เปื่อย​ไป​เหมือน​เสื้อผ้า</verse>
				<verse number="12">พระองค์​จะ​ม้วน​สิ่ง​เหล่านี้​เก็บ​เหมือนกับ​เสื้อคลุม สิ่ง​เหล่านี้​จะ​ถูก​เปลี่ยนไป​เหมือนกับ​เปลี่ยน​เสื้อผ้า แต่​พระองค์​จะ​ยังคง​เหมือนเดิม และ​วันเวลา​ของ​พระองค์​จะ​ไม่มี​วัน​สิ้นสุด”</verse>
				<verse number="13">พระเจ้า​ไม่เคย​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​องค์​ไหน​ด้วย​ว่า “นั่ง​ลง​ทาง​ขวามือ​ของ​เรา​สิ จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​เจ้า​เป็น​ที่​วางเท้า​สำหรับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="14">ทูตสวรรค์​พวกนี้ เป็น​วิญญาณ​ที่​รับใช้​พระเจ้า ที่​พระองค์​ส่ง​ไป​ช่วย​คน​ที่​กำลัง​จะ​ได้รับ​ความ​รอด ไม่ใช่​หรือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​จะ​ต้อง​ให้​ความ​สนใจ​เป็น​พิเศษ​กับ​ความจริง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา ไม่​อย่างนั้น​เรา​จะ​ค่อยๆ​ห่างเหิน​ไป</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​ข้อความ​ที่​พระเจ้า​พูด​ผ่าน​ทูตสวรรค์ ยัง​มี​ผล​บังคับ​ใน​ตอนนั้น จน​ทุกคน​ที่​ฝ่าฝืน​มัน​หรือ​ไม่​เชื่อฟัง ได้รับ​โทษ​ที่​สาสม</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เรา​ล่ะ​จะ​พ้น​โทษ​ได้หรือ ถ้าหาก​เรา​ไม่​สนใจ​ใน​ความรอด​อัน​ยิ่งใหญ่​นี้ ความรอด​นี้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​มา​ประกาศ​ใน​ตอน​แรกๆ แล้ว​คน​พวก​แรก​นั้น​ที่​ฟัง​พระองค์​ก็​มา​ยืนยัน​เรื่อง​ความรอด​นี้​ให้​กับ​เรา</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​มา​ยืนยัน​เรื่อง​ความรอด​นี้​ให้​กับ​เรา​ด้วย คือ​พระองค์​ได้​ใช้​หมาย​สำคัญ การ​อัศจรรย์ ปาฏิหาริย์​ต่างๆ และ​พรสวรรค์​ที่​มา​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​พระองค์​แจกจ่าย​ไป​ตาม​ที่​ใจ​ของ​พระองค์​ต้องการ</verse>
				<verse number="5">โลก​ใหม่​ที่​เรา​กำลัง​พูด​ถึง​นี้ พระเจ้า​ไม่​ได้​มอบ​ให้​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​พวก​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="6">แต่​มี​คนเขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​แห่งหนึ่ง​ว่า “มนุษย์​เป็น​ใครกัน​พระองค์​ถึง​ได้​ห่วงใย หรือ​บุตรมนุษย์ ​เป็น​ใครกัน​พระองค์​ถึง​เอาใจใส่​นัก</verse>
				<verse number="7">พระองค์​ทำ​ให้​เขา​ต่ำ​กว่า​พวก​ทูตสวรรค์​แค่​ชั่วคราว แล้ว​พระองค์​มอบ​สง่าราศี​และ​เกียรติยศ​ให้​กับ​เขา​เป็น​รางวัล</verse>
				<verse number="8">	และ​วาง​ทุกสิ่ง​ไว้​ใต้เท้า​ของเขา” เมื่อ​พระเจ้า​วาง​ทุกสิ่ง​ไว้​ใต้เท้า​เขา แสดง​ว่า​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ล้วน​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​เขา แต่​ตอนนี้​เรา​ยัง​ไม่ได้​เห็น​ทุกสิ่ง​อยู่​ใต้​อำนาจ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="9">แต่​ก่อน​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​อยู่​ต่ำ​กว่า​พวก​ทูตสวรรค์​แค่​ชั่วคราว แต่​ตอนนี้​เรา​เห็น​พระเยซู​ได้รับ​สง่าราศี​และ​เกียรติยศ​เป็น​รางวัล​แล้ว เพราะ​พระองค์​ทน​ทุกข์ทรมาน​จนตาย พระเจ้า​มี​เมตตากรุณา​ต่อ​เรา พระเยซู​ถึง​มา​ลิ้มรส​ความตาย​เพื่อ​ประโยชน์​ให้​กับ​มนุษย์​ทุกคน</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​เกิดขึ้น​มา​เพื่อ​พระองค์ พระเจ้า​อยาก​ให้​พระเยซู​ที่​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์​นำ​พวก​ลูกชาย​ลูกสาว​อีก​มากมาย​เข้ามา​มี​ส่วนร่วม​ใน​สง่าราศี​ของ​พระองค์ อย่างนั้น​เป็น​สิ่ง​ที่​เหมาะสม​แล้ว ที่​พระเจ้า​ให้​พระเยซู​มา​ทน​ทุกข์ทรมาน เพื่อ​พระเยซู​จะ​ได้​สมบูรณ์แบบ​ครบถ้วน แล้ว​นำ​คน​มา​ถึง​ความรอด</verse>
				<verse number="11">ทั้ง​พระเยซู​ผู้ที่​ทำ​ให้​คนอื่น​บริสุทธิ์ และ​คน​ที่​พระองค์​ทำ​ให้​บริสุทธิ์​ด้วย ต่าง​มา​จาก​ครอบครัว​เดียวกัน พระเยซู​เลย​ไม่อาย​ที่​จะ​เรียก​พวกเขา​ว่า​เป็น​พี่น้อง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="12">พระองค์​พูดว่า “เรา​จะ​ประกาศ​ชื่อ​ของ​พระองค์​ให้​กับ​พี่น้อง​ของ​เรา เรา​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ต่อหน้า​หมู่ประชุม”</verse>
				<verse number="13">พระองค์​พูด​อีก​ว่า “เรา​จะ​ไว้วางใจ​ใน​พระองค์” และ​ยัง​พูด​อีก​ว่า “เรา​อยู่​ที่นี่​พร้อมๆ​กับ​ลูกๆ​ที่​พระเจ้า​ให้​กับ​เรา”</verse>
				<verse number="14">เพราะ​พวก​ลูกๆนั้น​เป็น​มนุษย์​ที่​มี​เลือดเนื้อ พระเยซู​ก็​เลย​มา​เป็น​มนุษย์​ที่​มี​เลือดเนื้อ​เหมือนกัน พระองค์​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​จะ​ได้​ตาย​และ​ทำลาย​มาร​ที่​มี​อำนาจ​ทำ​ให้​คน​ตาย​ได้</verse>
				<verse number="15">คน​พวก​นี้​กลัว​ตาย เลย​ตก​เป็น​ทาส​ของ​ความกลัว พระเยซู​มา​ตาย​เพื่อ​ปลดปล่อย​คน​พวกนี้​ให้​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="16">แน่นอน​พระเยซู​ไม่ได้​มา​ช่วย​พวก​ทูตสวรรค์ แต่​มา​ช่วย​ลูกหลาน​ของ​อับราฮัม</verse>
				<verse number="17">เพราะ​อย่างนี้ พระองค์​จึง​ต้อง​เป็น​เหมือนกับ​พี่น้อง​ของ​พระองค์​ทุกอย่าง เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด ที่​มี​ความ​เมตตา​และ​ซื่อสัตย์​ใน​การ​รับใช้​พระเจ้า และ​เพื่อ​จะ​จัดการ​กับ​ความบาป​ของ​ประชาชน​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="18">เดี๋ยวนี้ พระองค์​สามารถ​ช่วย​คน​ที่​ถูก​ทดลอง​ได้แล้ว เพราะ​พระองค์​เอง​ได้รับ​ความ​ทรมาน​และ​ถูก​ทดลอง​มาก่อน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดังนั้น พี่น้อง​ผู้​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า ผู้ที่​พระเจ้า​เรียก​มา ขอให้​มี​ใจ​จดจ่อ​อยู่​กับ​พระเยซู​ผู้ที่​เรา​ยอมรับ​กัน พระองค์​เป็น​ทั้ง​ทูต​พิเศษ​จาก​พระเจ้า และ​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ด้วย</verse>
				<verse number="2">พระองค์​ซื่อสัตย์​ต่อ​พระเจ้า​ผู้ที่​ได้​แต่งตั้ง​พระองค์ เหมือนกับ​ที่​โมเสส​ซื่อสัตย์​เมื่อ​รับใช้​อยู่​ใน​บ้าน​เรือน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">จะ​เห็นว่า​พระเยซู​นั้น​สมควร​ที่​จะ​ได้รับ​เกียรติ​มากกว่า​โมเสส​เสีย​อีก เหมือนกับ​คน​ที่​สร้าง​บ้าน​ได้รับ​เกียรติ​มากกว่า​ตัวบ้าน​เอง</verse>
				<verse number="4">แน่นอน บ้าน​ทุกหลัง​จะ​ต้อง​มี​คนสร้าง แต่​พระเจ้า​เป็น​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="5">โมเสส​นั้น​ซื่อสัตย์​ใน​หน้าที่​ทุกอย่าง ใน​ฐานะ​คนรับใช้​ใน​ครัวเรือน​ของ​พระเจ้า และ​เขา​มี​หน้าที่​บอก​ให้​คน​รู้​ถึง​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​จะ​เปิดเผย​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="6">แต่​พระคริสต์​นั้น​ซื่อสัตย์​ใน​ฐานะ​ที่​เป็น​บุตร​ที่​อยู่​เหนือ​ครัวเรือน​ของ​พระเจ้า แล้ว​เรา​นั่นแหละ​คือ​ครัวเรือน​ของ​พระองค์ ถ้าหาก​เรา​ยัง​ยึดมั่น​ใน​ความกล้าหาญ​และ​ใน​ความ​ภาคภูมิใจ​ของ​เรา​ที่​เกิด​จาก​ความหวัง​ที่​เรา​มี​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="7">อย่างนั้น​ตาม​ที่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ พูดว่า “วันนี้ ถ้า​พวกเจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ก็​อย่า​มี​ใจ​ดื้อรั้น เหมือน​กับ​ตอนนั้น​ที่​เจ้า​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า ใน​วันนั้น​ที่​เจ้า​ได้​ลองดี​กับ​พระเจ้า ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว”</verse>
				<verse number="9">พระเจ้า​พูด​ว่า “บรรพบุรุษ​ของ​พวกเจ้า​ได้​ลองดี​และ​ท้าทาย​เรา​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว​นั้น ทั้งๆที่​พวกเขา​ได้​เห็น​เรา​ทำ​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​ตลอด​สี่สิบ​ปี</verse>
				<verse number="10">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​เรา​โกรธ​คน​รุ่นนั้น และ​เรา​พูด​ว่า ‘ใจ​ของเขา​หลงผิด​เสมอ คน​พวกนี้​ไม่เคย​เข้าใจ​วิถีทาง​ของเรา’</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ตอนที่​เรา​โกรธ เรา​ได้​สาบาน​ว่า ‘พวกเขา​จะ​ไม่มี​วัน​ได้​เข้า​ไป​หยุด​พักผ่อน ​กับเรา’”</verse>
				<verse number="12">พี่น้อง​ครับ ระวัง​ให้ดี อย่า​ให้​ใคร​สักคน​ใน​หมู่​พวกคุณ​มี​ใจ​ที่​ชั่ว​และ​ไม่วางใจ​พระเจ้า เพราะ​ใจ​อย่างนี้​จะ​ทำ​ให้​คุณ​หันไป​จาก​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="13">แต่​ให้​กำลังใจ​กัน​และ​กัน​ทุกๆวัน ตราบ​เท่าที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​ใน “วันนี้” เพื่อ​บาป​จะ​ไม่​หลอก​ใจ​พวกคุณ​ให้​แข็งกระด้าง​ไป</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เรา​ทุกคน​มี​ส่วนร่วม​ใน​พระคริสต์ ถ้า​เรา​ยัง​ยึด​ความ​มั่นใจ​ที่​เรา​มี​ตั้งแต่​แรก​นั้น​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="15">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์ พูด​ไว้​ว่า “วันนี้ ถ้า​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​ของ​พระเจ้า ก็​อย่า​มี​ใจ​ดื้อรั้น เหมือน​ตอนนั้น​ที่​เจ้า​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="16">ใครกัน​ที่​ได้ยิน​เสียง​พระเจ้า แล้ว​ยัง​กล้า​กบฏ​อีก ก็​พวกนั้น​ทุกคน​ที่​โมเสส​พา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="17">แล้ว​ใครกัน​ที่​พระเจ้า​โกรธ​ตลอด​สี่สิบ​ปี ก็​คนบาป​พวกนั้น​ที่​ล้มตาย​ลง​ใน​ที่​เปล่าเปลี่ยว ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="18">แล้ว​ใครกัน​ที่​พระเจ้า​สาบาน​ว่า​จะ​ไม่มี​วัน​ได้​เข้า​ไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระองค์ ก็​พวก​ที่​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​นั้น ไม่ใช่หรือ</verse>
				<verse number="19">เรา​เห็นว่า ที่​พวกนั้น​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระเจ้า​ไม่ได้ ก็​เพราะ​พวกเขา​ไม่​ไว้วางใจ​นั่นเอง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​จะ​ให้​เรา​เข้า​ไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระองค์​นั้น ยัง​ไม่ได้​ถูก​ยกเลิก ถ้า​อย่างนั้น​ให้​ระวัง​ตัว​ให้ดี เพื่อ​จะได้​ไม่มี​ใคร​ใน​หมู่​พวกคุณ​พลาด​โอกาส​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="2">ทั้งเรา​และ​คน​อิสราเอล​ก็​ได้ยิน​ข่าวดี​เหมือนกัน แต่​ข่าวดี​นั้น​ไม่มี​ประโยชน์​อะไร​กับ​พวกเขา เพราะ​คน​ที่​ได้ยิน​ก็​ไม่ได้​ไว้วางใจ​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่​พวกเรา​ที่​ไว้วางใจ​แล้ว กำลัง​เข้า​ไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระเจ้า ส่วน​คน​ที่​ไม่ได้​ไว้วางใจ​จะ​เป็น​เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ว่า “ตอนที่​เรา​โกรธ เรา​ได้​สาบาน​ว่า ‘พวกเขา​จะ​ไม่มี​วัน​ได้​เข้า​ไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​เรา’” ถึงแม้​พระเจ้า​ได้​หยุด​พักผ่อน​จาก​การงาน​ของ​พระองค์​แล้ว​ตั้งแต่​ตอน​ที่​พระองค์​สร้าง​โลก​เสร็จ</verse>
				<verse number="4">เพราะ​มี​ข้อหนึ่ง​ใน​พระคัมภีร์​ที่​พระองค์​ได้​พูด​ถึง​วันที่​เจ็ด​ว่า “แล้ว​ใน​วันที่​เจ็ด พระเจ้า​หยุดพัก​จาก​การงาน​ทั้งหมด​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">แต่​ใน​ข้อ​ข้างบน​ที่​เรา​อ้าง​ไป​แล้วนั้น พระองค์​พูดว่า “พวกเขา​จะ​ไม่มี​วัน​ได้​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน​กับเรา”</verse>
				<verse number="6">เนื่องจาก​คำ​สัญญา​ที่​พระเจ้า​บอกว่า​จะ​ให้​คน​ของ​พระองค์​หยุด​พักผ่อน ยัง​ไม่ได้​เกิดขึ้น​ใน​ตอนนั้น เพราะ​คน​ที่​ได้รับ​ข่าวดี​ก่อน​หน้านี้ ไม่ได้​เชื่อฟัง​จึง​ไม่ได้​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระองค์</verse>
				<verse number="7">พระเจ้า​จึง​กำหนด​อีก​วัน​หนึ่ง​ที่​จะ​ให้​คน​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน แล้ว​พระองค์​เรียก​มัน​ว่า “วันนี้” อีก​หลายปี​ต่อมา พระองค์​ก็​พูดถึง “วันนี้” ผ่าน​ดาวิด ตาม​ที่​ได้​ยก​มา​ข้างบน​นี้​แล้วว่า “วันนี้ ถ้า​เจ้า​ได้ยิน​เสียง​พระเจ้า ก็​อย่า​มี​ใจ​ดื้อรั้น”</verse>
				<verse number="8">เรา​รู้ว่า​โยชูวา ​ไม่ได้​นำ​พวก​อิสราเอล​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระองค์​หรอก เพราะ​ถ้า​เป็น​อย่างนั้น พระองค์​คง​ไม่​พูด​ถึง​วันหยุด​พักผ่อน​อื่น​อีก​หลังจากนั้น</verse>
				<verse number="9">แสดงว่า​ยัง​มี​วันหยุด​พักผ่อน​พิเศษ ​นั้น รอ​คน​ของ​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="10">เพราะ​คน​ที่​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระเจ้า​นั้น จะ​หยุด​พักผ่อน​จาก​การงาน​ของ​ตน เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​ได้​หยุด​พักผ่อน​จาก​การงาน​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ดังนั้น ขอให้​เรา​ทุกคน​พยายาม​ทุก​วิถีทาง​ที่​จะ​ได้​เข้าไป​หยุด​พักผ่อน​กับ​พระองค์ จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​ถูก​ทำลาย เพราะ​ไป​ทำ​ตาม​ตัวอย่าง​ของ​ชาว​อิสราเอล​พวกนั้น​ที่​ไม่ยอม​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="12">ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ​นั้น​มีชีวิต และ​เกิดผล​มาก คม​ยิ่งกว่า​ดาบ​สองคม​ทุกชนิด มัน​แทง​ทะลุ​จิต​และ​วิญญาณ ตลอดจน​ถึง​ข้อต่อ​และ​ไขกระดูก มัน​สามารถ​แยกแยะ​แม้แต่​ความ​นึกคิด​ต่างๆ​และ​เจตนา​ทั้งหลาย​ในใจ</verse>
				<verse number="13">ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้นมา ไม่มี​อะไร​ที่​หลบซ่อน​ไป​จาก​สายตา​ของ​พระองค์​ได้ ทุกอย่าง​ถูก​เปิดโปง​และ​ตีแผ่​ต่อ​สายตา​ของ​พระองค์ ผู้ที่​เรา​จะ​ต้อง​รายงาน​ตัว​ด้วย</verse>
				<verse number="14">เรา​มี​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ที่​ยิ่งใหญ่​คือ​พระเยซู พระบุตร​ของ​พระเจ้า ผู้ที่​ได้​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​สวรรค์​แล้ว ดังนั้น ขอให้​เรา​ยึดมั่น​ใน​ความเชื่อ​ที่​เรา​ได้​ยอมรับ​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="15">เพราะ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ของเรา​คนนี้​เข้าใจ​และ​เห็นใจ​ใน​จุดอ่อน​ทั้งหลาย​ของเรา เพราะ​พระองค์​ก็​เคย​ถูก​ทดลอง​เหมือนกับ​เรา​ทุกอย่าง แต่​ไม่ได้​ทำบาป​เลย</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ขอให้​เรา​ทุกคน​เข้ามา​ยืน​ด้วย​ความ​มั่นใจ​ต่อหน้า​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ความ​เมตตา​กรุณา เพื่อ​เรา​จะ​ได้รับ​ความปรานี และ​พบ​กับ​ความ​เมตตา​กรุณา​ที่​พระเจ้า​จะ​ช่วย​เรา​ใน​เวลา​ที่​เรา​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​แต่ละ​คน ก็​เป็น​คน​เหมือนกับ​เรา​นี่แหละ แต่​พวกเขา​ได้รับ​คัดเลือก​มา​เป็น​ตัวแทน​ของเรา​ต่อหน้า​พระเจ้า คือ​นำ​ของขวัญ​และ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จัดการ​กับ​บาป มาให้​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">เขา​สามารถ​เห็นอก​เห็นใจ​และ​ช่วย​คน​ที่​ไม่รู้​เรื่อง​และ​คน​ที่​หลงผิด เพราะ​เขา​เอง​มี​จุดอ่อน​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="3">แล้ว​เป็น​เพราะ​จุดอ่อน​ของเขา เขา​ถึง​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จัดการ​กับ​บาป​ของ​ตัวเอง​ก่อน แล้ว​ค่อย​ทำ​ให้​กับ​ประชาชน​ทีหลัง</verse>
				<verse number="4">เรื่อง​ตำแหน่ง​ที่​มี​เกียรติ​นี้ ไม่ใช่​ใคร​อยาก​จะ​ชิง​เอา​เพื่อ​ได้หน้า​ก็​ทำได้ แต่​ต้อง​เป็น​พระเจ้า​เอง​ที่​เรียก​ผู้นั้น เหมือนกับ​ที่​พระองค์​เคย​เรียก​อาโรน</verse>
				<verse number="5">พระคริสต์​ไม่ได้​ตั้งตัว​เอง​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด พระองค์​ไม่ได้​หา​เกียรติ​ให้​กับ​ตัวเอง แต่​พระเจ้า​ได้​พูด​กับ​พระองค์​ว่า “เจ้า​เป็น​ลูก​ของเรา วันนี้​เรา​ได้​เป็น​พ่อ​ของ​เจ้า​แล้ว”</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ใน​พระคัมภีร์ อีก​ตอนหนึ่ง​ว่า “เจ้า​เป็น​นักบวช​ตลอดไป เหมือน​กับ​เมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="7">ตอนที่​พระเยซู​อยู่​บน​โลกนี้ พระองค์​อธิษฐาน​และ​อ้อนวอน​เสียงดัง​และ​ด้วย​น้ำตา ถึง​พระเจ้า​ผู้ที่​สามารถ​ช่วย​พระองค์​ให้​พ้น​จาก​ความตาย​ได้ แล้ว​พระเจ้า​ก็​รับฟัง เพราะ​พระเยซู​เคารพ​และ​ยำเกรง​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​พระองค์​จะ​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​ก็​จริง แต่​พระองค์​ก็​ยอม​ทน​ทุกข์ยาก เพื่อ​จะได้​เรียนรู้​ถึง​ความหมาย​ของ​คำว่า​เชื่อฟัง</verse>
				<verse number="9">หลังจาก​ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​พระเยซู​สมบูรณ์แบบ​แล้ว พระเยซู​ก็​กลาย​เป็น​แหล่ง​ของ​ความรอด​ที่​จะได้​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอดไป สำหรับ​ทุกคน​ที่​เชื่อฟัง​พระองค์</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ได้​ประกาศ​แต่งตั้ง​ให้​พระองค์​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​เหมือนกับ​เมลคีเซเดค</verse>
				<verse number="11">เรา​ยัง​มี​อีก​หลายอย่าง​ที่​จะ​พูด​เกี่ยวกับ​เรื่องนี้ แต่​มัน​ยาก​ที่​จะ​อธิบาย​ให้​เข้าใจ​เพราะ​พวกคุณ​หัวทึบ​ไป​ซะแล้ว</verse>
				<verse number="12">อันที่​จริง ตอนนี้​พวกคุณ​น่า​จะ​เป็น​ครู​กันแล้ว แต่​กลับ​ต้องการ​ให้​คน​มา​สอน​ถึง​บทเรียน​เบื้องต้น​เกี่ยวกับ​คำสอน​ของ​พระเจ้า​อีก คุณ​ยัง​ต้อง​ดื่ม​นม​แทนที่​จะ​กิน​อาหาร​แข็ง</verse>
				<verse number="13">คน​ที่​ยัง​ดื่ม​นม​ก็​ยัง​เป็น​เด็ก​ทารก​อยู่ และ​ยัง​ไม่​คุ้นเคย​กับ​คำสอน​ที่​เกี่ยวกับ​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="14">แต่​ตรงกันข้าม อาหาร​แข็ง​นั้น​มี​ไว้​สำหรับ​ผู้ใหญ่​ที่​ได้รับ​การ​ฝึกฝน​จิตใจ​มาแล้ว ทำ​ให้​รู้จัก​แยกแยะ​ว่า​อะไรดี​อะไรชั่ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ถ้า​อย่างนั้น ให้​เรา​มุ่งหน้า​ต่อไป​สู่​ความ​เป็น​ผู้ใหญ่ อย่า​ได้​วนเวียน​อยู่​อีกเลย​กับ​คำสอน​เบื้องต้น​เกี่ยวกับ​พระคริสต์ อย่า​ให้​เรา​ต้อง​วาง​พื้นฐาน​กัน​ใหม่​อีกเลย คือ​เรื่อง​การ​กลับตัว​กลับใจ​จาก​การ​กระทำ​ที่​นำ​ไปสู่​ความตาย และ​เรื่อง​การ​ไว้วางใจ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="2">อย่า​ให้​เรา​ต้อง​สอน​กัน​ใหม่​เลย​ใน​เรื่อง​พิธี​จุ่มน้ำ เรื่อง​พิธี​วางมือ เรื่อง​การ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย และ​เรื่อง​การ​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ​ถาวร​ตลอดไป</verse>
				<verse number="3">ถ้า​พระเจ้า​อนุญาต เรา​ก็​จะ​มุ่งหน้า​ต่อไป</verse>
				<verse number="4">บางคน​เคย​อยู่​ใน​ความสว่าง​ของ​พระเจ้า เคย​ลิ้มรส​ของขวัญ​จาก​สวรรค์ เคย​มี​ส่วนร่วม​กับ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="5">เคย​ได้​ลิ้มรส​คำพูด​ที่ดี​ของ​พระเจ้า และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​ยุค​ที่​กำลัง​จะมา</verse>
				<verse number="6">แต่​ก็​ได้​ทิ้ง​พระคริสต์​ไป เป็น​ไป​ไม่ได้​ที่​จะ​นำ​คน​อย่างนี้​กลับ​มาหา​พระเจ้า​ได้อีก เพราะ​พวกเขา​กำลัง​ตรึง​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​บน​ไม้กางเขน​อีก​ครั้งหนึ่ง ทำ​ให้​พระองค์​ต้อง​อับอาย​ขายหน้า​ต่อหน้า​ทุกคน</verse>
				<verse number="7">ผืนดิน​ที่​ดูดซึม​น้ำฝน​ที่​ตก​ลงมา แล้ว​เกิด​พืชผล​ที่​ให้​ประโยชน์​แก่​ผู้ปลูก ก็​จะ​ได้รับ​พระพร​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">แต่​ผืนดิน​ที่​เกิด​ต้นหนาม​ใหญ่น้อย ก็​ไร้ค่า​และ​ดี​ไม่ดี​จะ​โดน​สาปแช่ง ในที่สุด​ก็​จะ​เอา​ไป​เผาไฟ​เสีย</verse>
				<verse number="9">เพื่อน​ที่รัก ถึง​เรา​จะ​พูด​อย่างนี้ เรา​ยัง​มั่นใจ​ว่า​คุณ​จะ​เกิด​ผลดี​และ​จะ​รอด</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระเจ้า​นั้น​ยุติธรรม พระองค์​จะ​ไม่ลืม​การงาน​ที่​พวกคุณ​ได้​ทำ​และ​ความรัก​ที่​คุณ​มี​ต่อ​พระองค์ คือ​ที่​พวกคุณ​ได้​ช่วยเหลือ​คน​ที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​จนถึง​เดี๋ยวนี้</verse>
				<verse number="11">แต่​เรา​อยาก​ให้​คุณ​แต่ละ​คน​เอาจริง​เอาจัง​อย่างนี้​ต่อไป​ตลอดชีวิต เพื่อ​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​หวัง​ไว้​อย่าง​แน่นอน</verse>
				<verse number="12">เรา​ไม่อยาก​ให้​พวกคุณ​ขี้เกียจ แต่​ให้​เอา​อย่าง​คน​พวกนั้น​ที่​ไว้วางใจ​และ​อดทน จนกว่า​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้​เป็น​มรดก</verse>
				<verse number="13">ตอนที่​พระเจ้า​ทำ​สัญญา​กับ​อับราฮัม​นั้น พระองค์​สาบาน​โดย​อ้าง​ถึง​ตัวเอง​เพราะ​ไม่มี​ใคร​ที่​ยิ่งใหญ่​ไปกว่า​พระองค์​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="14">พระองค์​พูดว่า “เรา​จะ​อวยพร​เจ้า​และ​จะ​ให้​ลูกหลาน​ของ​เจ้า​ทวีคูณ​มาก​ยิ่งขึ้น”</verse>
				<verse number="15">อับราฮัม​ก็​ได้รับ​ตามที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ หลังจาก​ที่​เขา​รอคอย​ด้วย​ความ​อดทน</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คนเรา​จะ​สาบาน​กัน ก็​จะ​อ้าง​ถึง​ผู้ที่​ยิ่งใหญ่​กว่า​ตน เพราะ​คำ​สาบาน​ทำ​ให้​คำพูด​ของ​เขา​น่าเชื่อถือ​และ​จะ​หยุด​การ​โต้เถียง​ทุกอย่าง​ลง</verse>
				<verse number="17">พระเจ้า​ก็​ได้​สาบาน​เหมือนกัน เป็น​การ​รับรอง​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์ เพื่อ​ทายาท​ของ​คำ​สัญญา​จะ​ได้​แน่ใจ​ว่า​พระองค์​จะ​ไม่มี​วัน​เปลี่ยนใจ​อย่าง​เด็ดขาด</verse>
				<verse number="18">ดังนั้น​พระเจ้า​ได้​ให้​เรา​ทั้ง​คำ​สัญญา​และ​คำ​สาบาน ทั้ง​สอง​อย่างนี้​ไม่มี​วัน​เปลี่ยน​แปลง เพราะ​เป็นไป​ไม่ได้​ที่​พระเจ้า​จะ​พูด​โกหก ดังนั้น เรา​ที่​ได้​หนี​มา​พึ่ง​ความหวัง​ที่​พระองค์​ยื่น​ให้​นั้น จะ​ได้​มี​กำลังใจ​อย่าง​มากมาย</verse>
				<verse number="19">ความหวัง​ของ​เรา​นี้​เป็น​เหมือน​สมอเรือ​ที่​มั่นคง​และ​ติดแน่น ความหวังนี้​ได้​นำ​เรา​ผ่าน​เข้าไป​หลัง​ม่าน​สู่​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="20">พระเยซู​ได้​เข้าไป​ในนั้น​ก่อนแล้ว​เพื่อ​เรา พระองค์​จึง​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ตลอดไป เหมือนกับ​เมลคีเซเดค</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">เมลคีเซเดค​คนนี้​เป็น​กษัตริย์​เมือง​ซาเล็ม เป็น​นักบวช​ของ​พระเจ้า​สูงสุด ท่าน​ได้​พบ​กับ​อับราฮัม ใน​ขณะที่​อับราฮัม​กลับมา​หลังจาก​ที่​ได้​รบ​ชนะ​กษัตริย์​ต่างๆ แล้ว​ท่าน​ได้​อวยพร​ให้​อับราฮัม</verse>
				<verse number="2">อับราฮัม​แบ่ง​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​ให้​กับ​เมลคีเซเดค​ไป​หนึ่ง​ใน​สิบ ชื่อ​ของ​เมลคีเซเดค หมายถึง “กษัตริย์​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า” และ​ท่าน​เป็น​กษัตริย์​ของ​เมือง​ซาเล็ม​ด้วย ซึ่ง​หมายถึง “กษัตริย์​แห่ง​สันติสุข”</verse>
				<verse number="3">ไม่มี​ใคร​รู้​เรื่อง​เกี่ยวกับ​พ่อแม่​และ​ตระกูล​ของ​ท่าน ชีวิต​ของ​ท่าน​ไม่มี​วัน​เริ่มต้น​และ​ไม่มี​จุดจบ เมลคีเซเดค​จึง​เหมือนกับ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ตรงที่ว่า​เป็น​นักบวช​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">ดูสิ​ว่า​ท่าน​ยิ่งใหญ่​ขนาดไหน แม้แต่​อับราฮัม​ผู้​เป็น​ต้นตระกูล​ของ​เรา ยัง​ได้​แบ่ง​ของ​ที่​ยึด​มา​ได้​ให้​กับ​ท่าน​ไป​หนึ่ง​ใน​สิบ​เลย</verse>
				<verse number="5">พวก​นักบวช​ที่​มา​จาก​เผ่า​เลวี ​นั้น กฎ​ของ​โมเสส​สั่ง​ให้​เขา​เก็บ​ส่วนแบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​ประชาชน ซึ่ง​ก็​คือ​พี่น้อง​ของ​เขา​นั่นเอง ทั้งๆที่​พวกเขา​ทั้งหมด​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อับราฮัม</verse>
				<verse number="6">แต่​เมลคีเซเดค​ไม่ได้​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เผ่า​เลวี แต่​ก็​ยัง​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​จาก​อับราฮัม และ​ท่าน​ยัง​ได้​อวยพร​ให้​กับ​อับราฮัม​คน​ที่​ได้รับ​คำ​สัญญา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ซึ่ง​เรา​รู้​ว่า ผู้ใหญ่​จะ​เป็น​คน​ที่​อวยพร​ให้​กับ​ผู้น้อย</verse>
				<verse number="8">ใน​กรณี​ของ​นักบวช​ชาว​เลวี​ที่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​นั้น เป็น​แค่​คน​ธรรมดา​ที่​ต้อง​ตาย แต่​ใน​กรณี​ของ​เมลคีเซเดค​ที่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบนั้น คือ​คน​ที่​พระคัมภีร์​ได้​พูด​ไว้​ว่า จะ​ยังคง​มี​ชีวิต​อยู่ ​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">อาจจะ​พูด​ได้​ว่า​เลวี​คน​ที่​ได้รับ​ส่วนแบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบนั้น จริงๆแล้ว​ได้​ให้​ส่วนแบ่ง​หนึ่ง​ใน​สิบ​กับ​เมลคีเซเดค​ด้วย​โดย​ผ่าน​ทาง​อับราฮัม</verse>
				<verse number="10">ถึงแม้​ตอนที่​เมลคีเซเดค​พบ​กับ​อับราฮัม​นั้น เลวี​ยัง​ไม่​เกิด​เลย​แต่​ก็​อยู่​ใน​สายเลือด​ของ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เขา</verse>
				<verse number="11">ชาว​อิสราเอล​ได้รับ​กฎ​ของ​โมเสส ซึ่ง​กฎนั้น​ขึ้น​อยู่​กับ​ระบอบ​นักบวช​ของ​เลวี แต่​ระบอบนี้​ไม่​สามารถ​ทำ​ให้​เกิด​ความ​สมบูรณ์แบบ​นั้น​ได้ เพราะ​ถ้า​มัน​ทำ​ได้ ทำไม​ยัง​ต้อง​มี​นักบวช​อีก​คนหนึ่ง​มา ซึ่ง​เป็น​ไป​ตาม​แบบ​ของ​เมลคีเซเดค ไม่ใช่​ตาม​แบบ​ของ​อาโรน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​เปลี่ยน​ระบอบ​นักบวช​ไป กฎ​ก็​ต้อง​เปลี่ยน​ไป​เป็น​อย่างอื่น​ด้วย</verse>
				<verse number="13">เรา​เห็น​ได้​ว่า​ระบอบนั้น​เปลี่ยน​แปลง​ไปแล้ว เพราะ​พระเยซู​คน​ที่​เรา​พูดถึง​นี้ มา​จาก​อีก​เผ่าหนึ่ง​ที่​ไม่ใช่​เผ่า​เลวี และ​ยัง​ไม่มี​ใคร​เลย​ใน​เผ่า​ของ​พระเยซู ที่​เคย​เป็น​นักบวช​คอย​รับใช้​อยู่​ที่​หน้า​แท่นบูชา</verse>
				<verse number="14">มัน​ก็​เห็นชัด​ว่า องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เผ่า​ยูดาห์ และ​โมเสส​ก็​ไม่เคย​พูดว่า​จะ​มี​นักบวช​มา​จาก​เผ่า​นี้​เลย</verse>
				<verse number="15">การ​เปลี่ยน​แปลง​นี้​ยิ่ง​เห็นชัด​มาก​ขึ้น เมื่อ​มี​นักบวช​คนหนึ่ง​เกิดขึ้น​ตาม​แบบอย่าง​ของ​เมลคีเซเดค</verse>
				<verse number="16">ซึ่ง​คนนี้​ไม่​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เป็น​นักบวช​ตาม​กฎ คือ​กฎ​ที่​จะ​ต้อง​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​เผ่า​เลวี แต่​เป็น​เพราะ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​ชีวิต​ที่​ไม่​สามารถ​ทำลาย​ได้</verse>
				<verse number="17">เหมือนกับ​ที่​ใน​พระคัมภีร์​ได้​พูดถึง​คนนี้​ว่า “เจ้า​เป็น​นักบวช​ตลอดไป ตาม​แบบอย่าง​ของ​เมลคีเซเดค”</verse>
				<verse number="18">ข้อบังคับ​อันเก่า ตอนนี้​ได้​ถูก​ยกเลิก​ไปแล้ว เนื่องจาก​มัน​อ่อนแอ​และ​ไร้ประโยชน์</verse>
				<verse number="19">อันที่​จริง​แล้ว​กฎ​ของ​โมเสส​ไม่ได้​ทำ​ให้​อะไร​สมบูรณ์แบบ​ได้เลย แต่​ตอนนี้​เรา​ได้รับ​ความหวัง​ที่​หวัง​ใน​สิ่ง​ที่​ดีกว่า เพราะ​ความหวัง​นี้​เรา​จึง​เข้าใกล้​พระเจ้า​ได้</verse>
				<verse number="20">ที่​สำคัญ​คือ​ว่า พระเจ้า​ได้​แต่งตั้ง​พระเยซู​ให้​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ตาม​คำ​สาบาน​ของ​พระองค์ ใน​ขณะที่​คนอื่นๆ​ได้​เป็น​นักบวช​นั้น โดย​ไม่มี​คำ​สาบาน</verse>
				<verse number="21">แต่​พระเยซู​ได้​เป็น​หัวหน้า​นักบวช เมื่อ​พระเจ้า​สาบาน​กับ​พระเยซู​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​สาบาน​ไว้แล้ว และ​จะ​ไม่มี​วัน​เปลี่ยนใจ​เลย ‘พระองค์​เป็น​นักบวช​ตลอดไป’”</verse>
				<verse number="22">คำ​สาบาน​นี้​หมายความ​ว่า พระเยซู​เป็น​ผู้​ประกัน​ว่า​สัญญา ​อันใหม่​นี้​ดีกว่า​สัญญา​อันเก่า</verse>
				<verse number="23">เหตุ​ที่​มี​หัวหน้า​นักบวช​หลายคน ก็​เพราะ​พวกเขา​ต้อง​ตาย​ไป แล้ว​ทำหน้าที่​ต่อ​ไม่ได้</verse>
				<verse number="24">แต่​พระเยซู​นั้น​มี​ชีวิต​ตลอดไป​จึง​ทำ​หน้าที่​หัวหน้า​นักบวช​ได้​ตลอดไป</verse>
				<verse number="25">ดังนั้น ทุกๆคน​ที่​มาหา​พระเจ้า โดย​ผ่าน​ทาง​พระเยซู พระองค์​สามารถ​ที่​จะ​ช่วย​ชีวิต​ของเขา​ได้​ครบถ้วน เพราะ​พระองค์​อยู่เสมอ​ที่​จะ​ขอ​ความ​เมตตา​ให้​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="26">เรา​ต้องการ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​อย่าง​พระเยซู​นี่แหละ เพราะ​พระองค์​เป็น​ที่​พอใจ​ของ​พระเจ้า ไม่มี​ที่ติ ไม่มี​จุด​ด่างพร้อย แยก​จาก​คนบาป​ทั้งหลาย และ​ได้รับ​การ​ยก​ขึ้น​อยู่​เหนือ​ฟ้าสวรรค์</verse>
				<verse number="27">พระองค์​ไม่ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ทุกวัน เหมือนกับ​พวก​หัวหน้า​นักบวช​อื่นๆ​ทำ คือ​อย่างแรก​พวกนั้น​ต้อง​ถวาย​เครื่อง​บูชา​จัดการ​กับ​บาป​ของ​ตัวเอง​ก่อน แล้ว​ถึง​ค่อย​ทำ​ให้​กับ​ประชาชน แต่​พระเยซู​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เพียง​ครั้งเดียว​สำหรับ​ทุกๆคน พระเยซู​ทำ​อย่างนี้​ตอน​ที่​พระองค์​ถวาย​ชีวิต​ของ​พระองค์​เอง</verse>
				<verse number="28">จริงๆแล้ว​กฎ​ของ​โมเสส​ได้​แต่งตั้ง​มนุษย์​ที่​มี​ความ​อ่อนแอ ให้​มา​เป็น​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด แต่​คำ​สาบาน​ที่​มา​ภายหลัง​กฎ​ของ​โมเสส​นั้น ได้​แต่งตั้ง​พระบุตร​ผู้ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​สมบูรณ์แบบ​ทุกอย่าง​ตลอดไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">ประเด็น​ที่​เรา​กำลัง​พูดถึง​คือ เรา​มี​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​อย่างนี้ ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​ของ​บัลลังก์​พระเจ้า​ผู้​ยิ่งใหญ่​ใน​สวรรค์</verse>
				<verse number="2">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​นี้ ทำ​หน้าที่​รับใช้​อยู่​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด คือ​ใน​เต็นท์ ​ที่​แท้จริง ที่​มนุษย์​ไม่ได้​ตั้งขึ้น​แต่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ตั้งขึ้น​เอง</verse>
				<verse number="3">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ทุกคน​ได้รับ​การ​แต่งตั้ง​ให้​เอา​ของขวัญ​และ​เครื่อง​บูชา​มา​ถวาย ดังนั้น​จึง​จำเป็น​ที่​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ของเรา​คนนี้ จะ​ต้อง​มี​ของ​ที่​จะ​เอา​มา​ถวาย​ด้วย</verse>
				<verse number="4">ถ้า​พระองค์​อยู่​ใน​โลก พระองค์​คง​ไม่ได้​เป็น​นักบวช​หรอก เพราะ​นักบวช​ที่​คอย​ถวาย​ของขวัญ​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส​มี​อยู่แล้ว</verse>
				<verse number="5">แต่​พวกเขา​ทำงาน​รับใช้​ใน​ที่​ที่​เป็น​แค่​สิ่ง​ที่​เลียนแบบ และ​เป็น​เงา​ของ​สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์ เหมือนกับ​เมื่อ​โมเสส​กำลัง​จะ​ตั้ง​เต็นท์ พระเจ้า​ได้​เตือน​ว่า “ระวัง​ให้ดี ให้​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​แบบ​ที่​ได้​แสดง​ให้​เจ้า​ดู​บน​ภูเขา ​นั้น”</verse>
				<verse number="6">แต่​งาน​ใน​หน้าที่​ของ​นักบวช​ที่​พระเยซู​ได้รับ​นั้น ยิ่งใหญ่​กว่า​งาน​ของ​นักบวช​พวกนั้น​มากนัก เช่นเดียว​กับ​คำ​สัญญา​ของ​พระเจ้า​ที่​พระเยซู​ได้​เป็น​คนกลาง​นำ​มา​นั้น ก็​ดีกว่า​คำ​สัญญา​เดิม​มากนัก เพราะ​พระเจ้า​ได้​ตั้ง​คำ​สัญญา​ใหม่​นี้​ไว้​บน​คำ​สัญญา​ที่​ชี้​ถึง​สิ่ง​ที่​ดีกว่า</verse>
				<verse number="7">ถ้าหาก​คำ​สัญญา​เดิม​นั้น​ไม่​บกพร่อง​แล้ว ก็​ไม่​จำเป็น​ต้อง​หา​คำ​สัญญา​อัน​ที่สอง​มา​แทน</verse>
				<verse number="8">แต่​พระเจ้า​ติเตียน​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า ‘เวลา​ที่​เรา​จะ​ทำ​สัญญา​ใหม่ กับ​ชาว​อิสราเอล​และ​ชาว​ยูดาห์​กำลัง​จะ​มาถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​จะ​ไม่​เหมือนกับ​คำ​สัญญา ที่​เรา​เคย​ทำ​ไว้​กับ​บรรพบุรุษ​ของ​พวกเขา ตอนที่​เรา​จูงมือ​พวกเขา​ออก​มา​จาก​ประเทศ​อียิปต์ เพราะ​พวกเขา​ไม่​ซื่อสัตย์​ต่อ​คำ​สัญญา​ของเรา​อีก​ต่อไป เรา​จึง​หันหลัง​ไม่​สนใจ​พวกเขา’ องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่างนี้แหละ</verse>
				<verse number="10">นี่​เป็น​คำ​สัญญา​ใหม่​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​ประชาชน​ชาว​อิสราเอล หลังจาก​เวลานั้น องค์​เจ้า​ชีวิต​พูด​อย่างนี้ เรา​จะ​ใส่​กฎ​ของ​เรา​เข้าไป​ใน​จิตใจ​ของ​พวกเขา เรา​จะ​เขียน​พวกมัน​ลง​ไป​ใน​หัวใจ​ของ​พวกเขา เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​เป็น​คน​ของเรา</verse>
				<verse number="11">เขา​จะ​ไม่ต้อง​มา​สอน​เพื่อน​บ้าน หรือ​พี่น้อง​ของเขา​ว่า ‘มา​รู้จัก​องค์​เจ้า​ชีวิต​สิ’ เพราะ​ตั้งแต่​คน​ต่ำต้อย​ที่สุด จนถึง​คน​ยิ่งใหญ่​ที่สุด พวกเขา​ทุกคน​ก็​จะ​รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="12">เพราะ​เรา​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​ความชั่ว​ของ​พวกเขา และ​เรา​จะ​ไม่​จดจำ​ความบาป​ของ​พวกเขา​อีกต่อไป”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พระองค์​เรียก​คำ​สัญญา​นี้​ว่า “อันใหม่” แสดง​ว่า​พระองค์​เคย​ทำ​ให้​คำ​สัญญา​เดิม ​นั้น​ล้าสมัย​ไปแล้ว สิ่ง​ที่​ล้าสมัย​และ​เก่าแก่​ไปแล้ว ก็​กำลัง​จะ​สูญหาย​ไป​ในไม่ช้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">คำ​สัญญา​เดิม​นั้น มี​กฎระเบียบ​สำหรับ​การ​นมัสการ และ​มี​สถานที่​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="2">เพราะ​มี​เต็นท์​ที่​กาง​ขึ้น​มา เต็นท์นี้​มี​สอง​ห้อง ห้องแรก​เรียกว่า “ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์” ภายใน​ห้องแรก​นี้​มี​โคมไฟ​ตั้งพื้น มี​โต๊ะ​และ​ขนมปัง​ศักดิ์สิทธิ์​วาง​อยู่</verse>
				<verse number="3">ส่วน​ห้อง​ที่สอง​นั้น​มี​ม่าน​กั้น​อยู่ ห้องนี้​มี​ชื่อ​เรียกว่า “ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด”</verse>
				<verse number="4">ภายใน​ห้อง​ที่สอง​นี้ มี​แท่นบูชา​ทองคำ เอา​ไว้​เผา​เครื่อง​หอม และ​มี​หีบ​แห่ง​คำ​สัญญา หีบนี้​หุ้ม​ด้วย​ทองคำ​ทั้งหมด ภายใน​หีบ​มี​โถ​ทองคำ​ที่​ใส่​อาหารทิพย์ ​ไว้ มี​ไม้เท้า​ของ​อาโรน​ที่​มี​ใบอ่อน​งอก​ออก​มา และ​มี​แผ่นหิน​สอง​แผ่น​ของ​คำ​สัญญา​ที่​สลัก​กฎปฏิบัติ​สิบ​ประการ​ไว้</verse>
				<verse number="5">บน​หีบนั้น​มี​รูปปั้น​เครูบ ที่​อยู่​ต่อหน้า​สง่าราศี​ของ​พระเจ้า ปีก​ทั้งสอง​ของ​ทูตสวรรค์​นั้น​กางออก​คลุม​ฝาหีบ​ตรง​ที่​ที่​บาป​ได้รับ​การ​ยกโทษ ตอนนี้​เรา​ไม่​สามารถ​อธิบาย​ถึง​เรื่องนี้​อย่าง​ละเอียด​ได้</verse>
				<verse number="6">เมื่อ​จัด​สิ่ง​พวกนี้​เข้าที่​แล้ว พวก​นักบวช​จะ​เข้าไป​ใน​ห้องแรก ทำ​หน้าที่​รับใช้​พระเจ้า​เป็น​ประจำ</verse>
				<verse number="7">ส่วน​ใน​ห้อง​ที่สอง​นั้น มี​แต่​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​คนเดียว​ที่​เข้าไป​ได้ แต่​เข้าไป​ปีละ​ครั้ง​เท่านั้น และ​เขา​จะ​ต้อง​เอา​เลือด​เข้าไป​ด้วย เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป​ของ​ตัวเอง และ​บาป​ของ​ประชาชน​อิสราเอล​ที่​ได้​ทำไป​โดย​ไม่รู้ตัว</verse>
				<verse number="8">จาก​เรื่องนี้ พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ชี้​ให้เห็น​ว่า ทาง​ที่​จะ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​นั้น จะ​ยัง​ไม่​เปิดเผย​ให้​รู้ ตราบใด​ที่​ห้องแรก​ยัง​ใช้​ทำ​พิธี​ศาสนา​กัน​อยู่</verse>
				<verse number="9">นี่​เป็น​เรื่อง​เปรียบเทียบ​ให้​เห็น​ว่า​ของ​ถวาย​และ​เครื่อง​บูชา​ที่​เอา​มา​ถวาย​ให้กับ​พระเจ้า​นั้น ไม่​สามารถ​ชำระ​จิตใจ​ของ​คน​ที่​เอา​เครื่อง​บูชา​มา ให้​บริสุทธิ์​ได้หรอก</verse>
				<verse number="10">เพราะ​มัน​เป็น​แค่​เรื่อง​ของ​อาหาร เครื่องดื่ม​และ​พิธี​ชำระ​ล้าง​ต่างๆ​ซึ่ง​ล้วนแต่​เป็น​กฎ​ที่​เกี่ยวกับ​เรื่อง​ภายนอก​ที่​ใช้​กัน​จนกว่า​จะ​ถึง​เวลา​ของ​ระบบ​ใหม่</verse>
				<verse number="11">แต่​ตอนนี้​พระคริสต์​ได้​มา​ใน​ฐานะ​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด สิ่งดีๆ​พวกนี้​ที่​มาถึง​แล้ว พระองค์​ได้​นำเข้า​ไป​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ยิ่งใหญ่​สมบูรณ์แบบ​กว่า เป็น​เต็นท์​ที่​ไม่ได้​ทำ​ด้วย​มือ​มนุษย์ และ​ไม่ได้​เป็น​ของ​โลก​ที่​ถูก​สร้าง​มานี้</verse>
				<verse number="12">พระองค์​เข้าไป​ใน​ห้อง​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​นั้น​เพียง​ครั้งเดียว​ก็​พอ​สำหรับ​ตลอดไป พระองค์​ไม่ได้​เอา​เลือด​แพะ​และ​เลือด​ลูกวัว​เข้าไป แต่​ได้​ถวาย​เลือด​ของ​พระองค์​เอง พระองค์​จึง​ทำให้​เรา​เป็น​อิสระ​จาก​บาป​ตลอดไป</verse>
				<verse number="13">ถ้า​เลือด​ของ​แพะ​และ​วัว​ตัวผู้ และ​ขี้เถ้า​ของ​วัว​ตัวเมีย​ที่​เอา​มา​ประพรม​ลง​บน​คน​ที่​ไม่​สะอาด​ตาม​พิธี​ทาง​ศาสนา ยัง​ทำให้​เขา​สะอาด​ภายนอก​ได้</verse>
				<verse number="14">แล้ว​เลือด​ของ​พระคริสต์​ล่ะ จะ​ชำระ​เรา​ยิ่งกว่า​นั้น​อีก​ขนาดไหน พระองค์​ได้​ถวายตัว​เอง​ให้​กับ​พระเจ้า เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​ไม่มี​ตำหนิ ผ่าน​ทาง​พระวิญญาณ​ที่​คงอยู่​ตลอดไป ดังนั้น​เลือด​ของ​พระองค์​จะ​ชำระ​ล้าง​จิตใจ​ของ​เรา​จาก​การ​กระทำ​ที่​นำ​ไป​ถึง​ความตาย เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มา​รับใช้​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="15">นี่​เป็น​เหตุ​ที่​พระคริสต์​ได้​นำ​คำ​สัญญา​ใหม่ ​มา​ให้ พระองค์​เป็น​คนกลาง​ระหว่าง​พระเจ้า​กับ​มนุษย์ เพื่อ​ให้​คน​ที่​พระเจ้า​เรียก​มา​นั้น ได้รับ​มรดก​ถาวร​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้ ความตาย​ของ​พระเยซู​ทำ​ให้​มนุษย์​ได้รับ​การ​ปลด​ปล่อย​ให้​เป็น​อิสระ​พ้น​จาก​บาป​ที่​ได้​ทำไป​ภายใต้​คำ​สัญญา​แรก ​แล้ว</verse>
				<verse number="16">มี​พินัยกรรม​อยู่​ที่​ไหน​ก็​จำเป็น​จะ​ต้อง​พิสูจน์​ให้​เห็น​ว่า คน​ทำ​พินัยกรรม​นั้น​ตายแล้ว</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พินัยกรรม​จะ​มี​ผล​บังคับ​ใช้​ก็​ต่อ​เมื่อ​คน​ทำ​ตายแล้ว​เท่านั้น แต่​ถ้า​คน​ทำ​พินัยกรรม​นั้น​ยัง​อยู่ มัน​ก็​ไม่มี​ผล​บังคับ​อะไรเลย</verse>
				<verse number="18">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​ถ้า​ไม่มี​เลือด คำ​สัญญา​แรก​ก็​ยัง​ไม่มี​ผล​บังคับ​ใช้</verse>
				<verse number="19">เมื่อ​โมเสส​ได้​ประกาศ​คำสั่ง​ทุกข้อ​ให้​กับ​ประชาชน​แล้ว ท่าน​ก็​เอา​เลือด​ของ​ลูกวัว​และ​แพะ​พร้อม​กับ​น้ำ​และ​ขนแกะ​สี​แดง​และ​กิ่งหุสบ​มา​ประพรม​หนังสือม้วน​ของ​คำ​สัญญา​และ​ประชาชน​ทุกคน</verse>
				<verse number="20">โมเสส​พูดว่า “นี่​คือ​เลือด​แห่ง​คำ​สัญญา คำ​สัญญา​นี้​พระเจ้า​ได้​สั่ง​ให้​พวกคุณ​รักษา​ไว้”</verse>
				<verse number="21">แล้ว​โมเสส​ก็​ได้​ประพรม​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์ และ​ของ​ทุกอย่าง​ที่​ใช้​ใน​การ​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">อันที่​จริง ตาม​กฎ​ของ​โมเสส​นั้น​ถือว่า​เกือบ​ทุกอย่าง​ที่​จะ​ต้อง​ใช้​เลือด​ชำระ​ล้าง​ให้​บริสุทธิ์ และ​ถ้า​ไม่มี​การ​หลั่ง​เลือด​ออก​มา​ก็​จะ​ไม่มี​การ​ยกโทษ​ให้</verse>
				<verse number="23">ดังนั้น ของ​พวกนี้​ที่​จำลอง​แบบ​มา​จาก​ของจริง​ใน​สวรรค์ จำเป็น​ที่​ต้อง​เอา​เลือด​ของ​สัตว์​มา​ชำระ​มัน แต่​กับ​ของจริง​ที่​อยู่​ใน​สวรรค์​นั้น​จะ​ต้อง​ใช้​เครื่อง​บูชา​ที่​ดี​กว่านี้​ชำระ</verse>
				<verse number="24">เพราะ​พระคริสต์​ไม่ได้​เข้าไป​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ที่​มือ​มนุษย์​สร้าง หรือ​ที่​จำลอง​แบบ​จาก​ของจริง แต่​ตอนนี้​พระองค์​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​ที่​แท้จริง​เพื่อเรา</verse>
				<verse number="25">พระองค์​ไม่ได้​เข้า​ไป​ถวาย​พระองค์​เอง​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก เหมือนกับ​ที่​หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​ต้อง​เอา​เลือด​ที่​ไม่ใช่​ของเขา​เอง​เข้าไป​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ทุกๆปี</verse>
				<verse number="26">เพราะ​ไม่​อย่างนั้น พระคริสต์​ก็​ต้อง​ถวาย​ตัวเอง​หลาย​ต่อ​หลาย​ครั้ง​แล้ว นับ​ตั้งแต่​สร้าง​โลก​มา แต่​ตอนนี้​ซึ่ง​เป็น​ยุค​สุดท้าย​แล้ว พระองค์​ได้​ปรากฏ​ตัว​เพียง​ครั้งเดียว​ก็​พอ​สำหรับ​ตลอดไป เพื่อ​ถวาย​พระองค์​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​กำจัด​บาป​ให้​หมดไป</verse>
				<verse number="27">มนุษย์​ตาย​แค่​ครั้งเดียว​แล้ว​เจอ​กับ​การ​พิพากษา</verse>
				<verse number="28">พระคริสต์​ก็​เหมือนกัน ที่​ถวาย​ตัวเอง​เพียง​ครั้งเดียว เพื่อ​กำจัด​บาป​ของ​คน​เป็น​จำนวนมาก และ​พระองค์​จะ​มา​ปรากฏ​ตัว​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่สอง แต่​ครั้งนี้​ไม่ใช่​เพื่อ​มา​กำจัด​บาป แต่​มา​ช่วย​คน​พวกนั้น​ให้​รอด คือ​คน​ที่​กำลัง​รอ​พระองค์​อย่าง​ใจจด​ใจจ่อ​อยู่</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">กฎ​ของ​โมเสส​เป็น​แค่​เงา​ของ​สิ่งดีๆ​ที่​กำลัง​จะ​มาถึง มัน​ไม่ใช่​ของจริง ดังนั้น​กฎ​ของ​โมเสส​ที่​สั่ง​ให้​คน​ต้อง​เอา​เครื่อง​บูชา​แบบ​เดิมๆ​มา​ถวาย​พระเจ้า​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก​ใน​ทุกๆปี​นั้น ไม่มี​วัน​ทำให้​คน​ที่​มา​เข้าเฝ้า​พระเจ้า​สมบูรณ์แบบ​ได้</verse>
				<verse number="2">เพราะ​ถ้า​กฎ​ทำ​ให้​คน​สมบูรณ์แบบ​ได้​จริง คน​คง​จะ​เลิก​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ไปแล้ว เพราะ​เขา​คง​ได้รับ​การ​ชำระ​ครั้งเดียว​ก็​พอแล้ว และ​ใจ​ของเขา​คง​ไม่​รู้สึก​ผิด​ต่อ​บาป​ที่​เขา​ได้ทำ</verse>
				<verse number="3">แต่​แทนที่​จะ​เป็น​อย่างนั้น เครื่อง​บูชา​กลับ​กลาย​เป็น​สิ่ง​ที่​เตือน​ให้​เขา​ระลึก​ถึง​บาป​ที่​ได้​ทำ​ทุกๆปี</verse>
				<verse number="4">เพราะ​เลือด​ของ​วัว​ตัวผู้​และ​เลือด​ของ​แพะ​จะ​มา​ล้าง​บาป ก็​เป็น​ไป​ไม่ได้</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น เมื่อ​พระคริสต์​ได้​เข้า​มา​ใน​โลกนี้ พระองค์​พูดว่า “พระองค์ (พระเจ้า) ไม่​ต้องการ​เครื่อง​บูชา และ​ของ​ถวาย แต่​พระองค์​ได้​เตรียม​ร่างกาย​สำหรับ​ข้าพเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ไม่ได้​พอใจ​กับ​เครื่อง​เผา​บูชา และ​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ข้าพเจ้า (พระคริสต์) ก็​พูดว่า ‘ข้าแต่​พระเจ้า ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่ ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์ เหมือนกับ​ที่​มี​เขียน​ไว้​เกี่ยวกับ​ข้าพเจ้า​ใน​หนังสือม้วน’”</verse>
				<verse number="8">ครั้งแรก​พระองค์ (พระคริสต์) พูดว่า “พระองค์ (พระเจ้า) ไม่​ต้องการ​และ​ไม่ได้​พอใจ​ใน​เครื่อง​สัตวบูชา​ที่​นำ​มา​บูชา เครื่อง​เผา​บูชา​และ​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป” (ถึงแม้​กฎ​ของ​โมเสส​สั่ง​ให้​ทำ​อย่างนี้)</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ต่อมา​พระองค์ (พระคริสต์) ได้​พูด​อีก​ว่า “ข้าพเจ้า​อยู่​ที่นี่​แล้ว ข้าพเจ้า​มา​เพื่อ​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระองค์” ดังนั้น พระเจ้า​จึง​ยกเลิก​ระบบ​แรก​เสีย เพื่อ​จะ​จัดตั้ง​ระบบ​อัน​ที่สอง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="10">เรา​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์ เพราะ​พระเยซู​คริสต์​ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ให้ทำ และ​พระองค์​ได้​เสียสละ​ร่างกาย​ของ​พระองค์​เอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​เพียง​ครั้งเดียว​เป็นพอ​สำหรับ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">นักบวช​ชาวยิว​ทุกคน​ยืน​ทำ​หน้าที่​รับใช้​พระเจ้า​ทุกวัน และ​เขา​ถวาย​เครื่อง​บูชา​อย่าง​เดียว​กัน​ซ้ำแล้ว​ซ้ำอีก แต่​มัน​ไม่​สามารถ​จะ​กำจัด​บาป​ได้</verse>
				<verse number="12">แต่​หลังจาก​ที่​พระคริสต์​ได้​สละ​ตัวเอง​เป็น​เครื่อง​บูชา​เพียง​ครั้งเดียว​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป​ตลอดไป พระองค์​ได้​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวามือ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">พระองค์​จะ​นั่ง​รอ​จนกว่า​พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​ศัตรู​ของ​พระองค์​มา​เป็น​ที่​วางเท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">เพราะ​เมื่อ​พระองค์​ถวายตัว​เพียง​ครั้งเดียว ก็​ทำ​ให้​คน​ที่​ได้รับ​การ​ชำระ​ให้​บริสุทธิ์​แล้วนั้น​สมบูรณ์แบบ​ตลอดกาล</verse>
				<verse number="15">พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​เป็น​พยาน​ยืนยัน​กับ​เรา​ใน​เรื่องนี้ พระองค์​ได้​พูดว่า</verse>
				<verse number="16">“นี่​คือ​คำ​สัญญา​ใหม่​ที่​เรา​จะ​ทำ​กับ​ประชาชน​ของเรา​หลังจาก​สมัยนั้น เรา​จะ​ใส่​กฎ​ของเรา​เข้าไป​ใน​จิตใจ​ของ​พวกเขา และ​จะ​เขียน​พวกมัน​ลงไป​ใน​หัวใจ​ของ​พวกเขา”</verse>
				<verse number="17">	“และ​เรา​จะ​ลืม​บาป และ​การ​กระทำ​ที่​ผิดๆ​ของ​พวกเขา​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พระเจ้า​อภัยบาป​ให้แล้ว ก็​ไม่​จำเป็น​จะ​ต้อง​มี​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ เรา​มี​ความ​มั่นใจ​ที่​จะ​เข้าไป​ใน​ห้อง​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​โดย​เลือด​ของ​พระเยซู</verse>
				<verse number="20">เรา​เข้า​ไปได้​ตาม​ทาง​ใหม่​ที่​ให้​ชีวิต ซึ่ง​พระองค์​ได้​เปิด​ให้​เรา​ผ่าน​เข้าไป​ทาง​ม่านนั้น คือ​ที่​พระองค์​ได้​สละ​ร่างกาย​เป็น​เครื่อง​บูชา</verse>
				<verse number="21">เรา​มี​หัวหน้า​นักบวช​ผู้​ยิ่งใหญ่ ที่​คอย​จัดการ​ดูแล​ครัวเรือน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">ดังนั้น​ขอให้​เรา​ทุกคน​เข้ามา​ใกล้ๆ​พระเจ้า​ด้วย​ความจริงใจ และ​มี​ความมั่นใจ​อย่าง​เต็มที่ มี​ใจ​ที่​ได้รับ​การ​ประพรม​ให้​สะอาด​จาก​ความรู้สึก​ผิดๆ​เพราะ​บาป และ​มี​ร่างกาย​ที่​ได้​ชำระ​ด้วย​น้ำ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว</verse>
				<verse number="23">ขอให้​เรา​ทุกคน​ยึดมั่น​ใน​ความหวัง​ที่​เรา​ได้​ยอมรับ​ไว้แล้ว​อย่าง​ไม่​หวั่นไหว เพราะ​พระองค์​ผู้ที่​ให้​สัญญา​กับ​เรา​นั้น​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="24">ขอให้​เรา​ทุกคน​พิจารณา​กัน​และ​กัน เพื่อ​จะได้​กระตุ้น​กัน​ให้​มี​ความรัก​และ​ทำ​แต่​ความดี</verse>
				<verse number="25">ขอ​อย่าให้​เรา​ทิ้ง​การ​ประชุม​ไป​เหมือนกับ​ที่​บางคน​ทำ​อยู่ แต่​ให้​กำลังใจ​กัน​และ​กัน​มาก​ยิ่งขึ้น ยิ่ง​พวกคุณ​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า​วันนั้น ​กำลัง​ใกล้​มาถึง​แล้ว ก็​ยิ่ง​น่าจะ​ทำ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="26">แต่​ถ้าเรา​ยัง​ตั้งใจ​ทำผิด​อยู่​หลังจาก​ที่​เรา​รู้​เรื่อง​ความจริง​แล้ว ก็​จะ​ไม่มี​เครื่อง​บูชา​จัดการ​กับ​บาป​ให้​อีกแล้ว</verse>
				<verse number="27">มีแต่​จะ​รอคอย​การ​พิพากษา​ด้วย​ความ​หวาดกลัว และ​รอคอย​ไฟ​ร้อนแรง​ที่​จะ​เผาผลาญ​คน​ที่​ต่อต้าน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="28">คนไหน​ที่​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​กฎ​ของ​โมเสส และ​มี​พยาน​สัก​สองสาม​ปาก คนนั้น​ก็​ถูก​ประหาร​ชีวิต​อย่าง​ไร้​ความเมตตา</verse>
				<verse number="29">คิดดูสิ​ว่า คน​ที่​เหยียบย่ำ​พระบุตร​ของ​พระเจ้า และ​มอง​เลือด​ของ​คำ​สัญญา​ใหม่​ที่​ได้​ชำระ​เขา​ให้​บริสุทธิ์​นั้น​ว่า​ไร้ค่า แถม​ยัง​ดูถูก​พระวิญญาณ​แห่ง​ความ​เมตตา​กรุณา คน​พวกนี้​สมควร​จะ​ได้รับ​โทษ​หนักกว่า​คน​พวกนั้น​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="30">เพราะ​เรา​รู้จัก​พระองค์​ที่​พูด​ว่า “การ​แก้แค้น​เป็น​เรื่อง​ของเรา เรา​จะ​ตอบสนอง​พวกเขา​เอง” และ​ได้​พูด​อีก​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​พิพากษา​ประชาชน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="31">เป็น​สิ่งที่​น่าหวาดกลัว​ยิ่งนัก​ที่​จะ​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่นั้น</verse>
				<verse number="32">ขอให้​คิดถึง​สมัยก่อน​ตอนที่​เพิ่ง​ได้รับ​ความสว่าง พวกคุณ​ได้​อดทน​ต่อ​ความ​ทุกข์ยาก​อย่าง​แสนสาหัส</verse>
				<verse number="33">บางครั้ง​คุณ​ก็​ถูก​ประจาน​ให้​ขายหน้า​และ​คน​ดูถูก​ข่มเหง บางครั้ง​คุณ​ก็​ช่วยเหลือ​คนอื่น​ที่​ถูก​ข่มเหง</verse>
				<verse number="34">คุณ​ไม่ได้​แค่​ช่วยเหลือ​และ​ร่วมทุกข์​กับ​คน​ที่​ติดคุก แต่​ยัง​ยินดี​ยอม​ให้​คน​มา​ยึด​เอา​ทรัพย์สิน​ของ​คุณ​ไป เพราะ​รู้​ว่า​ตัวเอง​ได้​เป็น​เจ้าของ​ทรัพย์สิน​ที่​ยอดเยี่ยม​กว่านั้น และ​เป็น​ทรัพย์สิน​ที่​จะ​อยู่​ถาวร​ตลอดไป</verse>
				<verse number="35">ดังนั้น อย่า​ทิ้ง​ความ​มั่นใจ​ไป เพราะ​มัน​จะ​นำ​รางวัล​อัน​ยิ่งใหญ่​มาให้</verse>
				<verse number="36">พวกคุณ​ต้อง​อดทน เพื่อว่า​เมื่อ​คุณ​ได้​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า​แล้ว คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​พระองค์​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="37">พระเจ้า​บอกว่า “อีก​ไม่นาน​นัก พระองค์​ผู้ที่​กำลัง​จะ​มา​นั้น​ก็​จะ​มา​ถึง​แล้ว พระองค์​จะ​ไม่​ชักช้า</verse>
				<verse number="38">แต่​คน​ที่​เรา​ยอมรับ​นั้น จะ​ใช้​ชีวิต​ด้วย​ความ​ไว้วางใจ และ​ถ้า​เขา​หันหลัง​เลิก​ไว้วางใจ เรา​จะ​ไม่​พอใจ​ใน​ตัวเขา​เลย”</verse>
				<verse number="39">แต่​เรา​ไม่ใช่​คน​พวกนั้น​ที่​เลิก​ไว้วางใจ แล้ว​ต้อง​ถูก​ทำลาย​ไป แต่​เรา​เป็น​คน​พวกนั้น​ที่​ยัง​ไว้วางใจ​อยู่ แล้ว​ได้รับ​ชีวิต</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">ดังนั้น ความ​ไว้วางใจ​รับประกัน​ว่า​เรา​จะ​ได้รับ​สิ่ง​ที่​เรา​หวังไว้ และ​ความ​ไว้วางใจ​เป็น​หลักฐาน​ที่​พิสูจน์​ว่า​สิ่ง​ที่​เรา​มอง​ไม่เห็น​นั้น​มีจริง</verse>
				<verse number="2">เป็น​เพราะ​คน​ใน​สมัยก่อน​ไว้วางใจ​นี่เอง พระเจ้า​ถึง​ได้​ยกย่อง​เขา</verse>
				<verse number="3">เป็น​เพราะ​เรา​ไว้วางใจ​นี่เอง เรา​ถึง​ได้​เข้าใจ​ว่า พระเจ้า​สร้าง​จักรวาล​นี้​ขึ้นมา​โดย​คำสั่ง​ของ​พระองค์ ดังนั้น​สิ่ง​ที่​มองเห็น​จึง​เกิด​มา​จาก​สิ่ง​ที่​มอง​ไม่เห็น</verse>
				<verse number="4">เป็น​เพราะ​อาเบล​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​ได้​นำ​เครื่อง​บูชา​ที่​ดีกว่า​ของ​คาอิน​มา​ถวาย​พระเจ้า และ​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​แบบนั้น พระเจ้า​ถึง​ได้​ยกย่อง​เขา​ว่า​เป็น​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระองค์ และ​ยอมรับ​ของ​ถวาย​ของ​เขา เป็น​เพราะ​เขา​ไว้วางใจ​นี่เอง ถึงแม้​เขา​จะ​ตาย​ไปแล้ว เขา​ก็​ยัง​พูด​อยู่</verse>
				<verse number="5">เป็น​เพราะ​เอโนค​ไว้วางใจ​นี่เอง พระเจ้า​ถึง​ได้รับ​เขา​ขึ้นไป​อยู่​กับ​พระองค์ ดังนั้น เอโนค​จึง​ไม่เคย​ตาย และ​ไม่มีใคร​หา​เขา​เจอ​อีกเลย เพราะ​พระเจ้า​ได้รับ​เขา​ไปแล้ว แต่ก่อน​ที่​พระองค์​จะ​รับ​เขา​ขึ้น​ไป​นั้น</verse>
				<verse number="6">เขา​ได้รับ​การ​ยกย่อง​ว่า​เป็น​คนหนึ่ง​ที่​พระเจ้า​พอใจ แต่​ถ้า​ไม่มี​ความ​ไว้วางใจ​แล้ว ก็​เป็นไป​ไม่ได้​ที่​จะ​ทำให้​พระเจ้า​พอใจ เพราะ​คน​ที่​มา​เข้าเฝ้า​พระเจ้า​จะ​ต้อง​เชื่อ​ว่า​พระองค์​มี​จริง และ​ต้อง​เชื่อ​ว่า​พระองค์​จะ​ให้​รางวัล​กับ​ทุกคน​ที่​แสวงหา​พระองค์</verse>
				<verse number="7">เป็น​เพราะ​โนอาห์​ไว้วางใจ​นี่เอง เมื่อ​พระเจ้า​เตือน​เขา​ให้​รู้​ถึง​เหตุการณ์​ที่​ยัง​มอง​ไม่เห็น เขา​ก็​เคารพ​ยำเกรง​พระเจ้า และ​ได้​ต่อ​เรือใหญ่​เพื่อ​ช่วย​ชีวิต​คน​ใน​ครอบครัว​ของเขา เพราะ​เขา​มี​ความ​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​เห็น​ว่า​โลกนี้​ผิด และ​พระเจ้า​ได้​ยอมรับ​เขา​แบบ​ที่​พระองค์​ได้​ยอมรับ​คน​ที่​ไว้วางใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">เป็น​เพราะ​อับราฮัม​ไว้วางใจ​นี่เอง เมื่อ​พระเจ้า​เรียก​เขา​ออก​เดินทาง​ไป​ที่​แผ่นดิน​ที่​เขา​จะ​ได้รับ​เป็น​มรดก เขา​ก็​เชื่อฟัง​และ​ออก​เดินทาง​ไป แม้​ไม่รู้​ว่า​กำลัง​จะ​ไปไหน</verse>
				<verse number="9">เป็น​เพราะ​อับราฮัม​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​ได้​มา​อยู่​อย่าง​คน​ต่างด้าว​ใน​แผ่นดิน​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ เขา​ได้​พัก​อยู่​ใน​เต็นท์​เหมือน​กับ​อิสอัค​และ​ยาโคบ​ลูกหลาน​ของ​เขา ผู้ที่​จะ​ได้รับ​มรดก​ร่วมกัน​กับ​อับราฮัม​ตาม​สัญญา​อัน​เดียว​กัน​ที่​พระเจ้า​ให้นั้น</verse>
				<verse number="10">ที่​อับราฮัม​ทำ​อย่างนี้ ก็​เพราะ​เขา​กำลัง​รอคอย​เมือง ​ที่​มี​รากฐาน​มั่นคงถาวร เป็น​เมือง​ที่​พระเจ้า​ออกแบบ​และ​สร้างเอง</verse>
				<verse number="11">เป็น​เพราะ​อับราฮัม​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​เชื่อว่า​พระเจ้า​ซื่อสัตย์​และ​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา พระเจ้า​ถึง​ให้​อับราฮัม​มี​ลูก​ได้ ถึงแม้ว่า​ตัว​เขา​เอง​จะ​แก่​เกินกว่า​ที่​จะ​มี​ลูก​ได้แล้ว และ​ซาราห์​เอง​ก็​เป็น​หมัน</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุนี้ จาก​ชาย​คน​เดียว​กันนี้​ที่​มี​สภาพ​เหมือนกับ​คน​ที่​ตาย​ไปแล้ว ยัง​สามารถ​ที่​จะ​มี​ลูกหลาน​เกิดขึ้น​มากมาย​เท่ากับ​ดวงดาว​ใน​ท้องฟ้า และ​มากมาย​เท่ากับ​เม็ดทราย​บน​ฝั่ง​ทะเล​ที่​นับไม่ถ้วน</verse>
				<verse number="13">คน​พวกนี้​ทั้งหมด​ตายไป​ใน​ขณะที่​ยัง​ไว้วางใจ​อยู่ ถึงแม้​พวกเขา​ยัง​ไม่​ได้รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้ เพียง​แค่​ได้เห็น​แต่​ไกล​และ​ยินดี​ต้อนรับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​นั้น​ไว้ พวกเขา​ยัง​ยอมรับ​อีก​ว่า​ตัว​พวกเขา​เอง​เป็น​แค่​คน​แปลกหน้า​และ​คน​ต่างด้าว​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="14">ที่​เขา​พูด​อย่างนี้​แสดงว่า​พวกเขา​กำลัง​แสวงหา​บ้านเมือง​ที่​จะ​เป็น​ของ​เขาเอง</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พวกเขา​คิดถึง​บ้านเมือง​ที่​พวกเขา​จากมา เขา​ก็​ยัง​มี​โอกาส​ที่​จะ​กลับ​ไปได้</verse>
				<verse number="16">แต่​พวกเขา​กำลัง​ใฝ่ฝัน​ถึง​บ้านเมือง​ที่​ดี​กว่านั้น คือ​เมือง​แห่ง​สวรรค์ พระเจ้า​ถึง​ไม่อับอาย​ที่​ได้​ชื่อว่า​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา เพราะ​พระองค์​ได้​เตรียม​บ้านเมือง​ไว้​สำหรับ​พวกเขา​แล้ว</verse>
				<verse number="17">เป็น​เพราะ​อับราฮัม​ไว้วางใจ​นี่เอง เมื่อ​พระเจ้า​มา​ลองใจ​เขา เขา​ก็​ได้​ถวาย​อิสอัค​ลูกชาย​เพียง​คนเดียว​เป็น​เครื่อง​บูชา เรื่องนี้​เกิดขึ้น​หลังจาก​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​กับ​อับราฮัม​ว่า “ลูกหลาน​ของเจ้า​จะ​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​อิสอัค” อับราฮัม​รับ​คำ​สัญญา​แล้ว แต่​ก็​ยัง​พร้อม​ที่​จะ​ถวาย​ลูกชาย​เพียง​คนเดียว</verse>
				<verse number="18"></verse>
				<verse number="19">เพราะ​อับราฮัม​ถือว่า​พระเจ้า​สามารถ​ทำให้​คนตาย​ฟื้น​ขึ้นมา​ได้ อาจจะ​พูด​ได้ว่า เขา​ก็​ได้รับ​อิสอัค​กลับคืน​มา​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="20">เป็น​เพราะ​อิสอัค​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​ได้​ให้​พร​กับ​ทั้ง​ยาโคบ​และ​เอซาว แก่​สิ่ง​ที่จะ​เกิดขึ้น​ใน​อนาคต</verse>
				<verse number="21">เป็น​เพราะ​ยาโคบ​ไว้วางใจ​นี่เอง เมื่อ​เขา​กำลัง​จะตาย เขา​ถึง​ได้​ให้​พร​กับ​ลูก​ทั้ง​สอง​คน​ของ​โยเซฟ และ​ได้​นมัสการ​พระเจ้า​ขณะที่​พิง​อยู่​ที่​ปลาย​ไม้เท้า​ของ​เขา</verse>
				<verse number="22">เป็น​เพราะ​โยเซฟ​ไว้วางใจ​นี่เอง ใน​บั้นปลาย​ชีวิต​เขา​ได้​พูดถึง​เรื่อง​ที่​ประชาชน​อิสราเอล​จะ​อพยพ​ออกจาก​อียิปต์ และ​สั่งเสีย​ให้​เอา​กระดูก​ของเขา​ไปด้วย</verse>
				<verse number="23">เป็น​เพราะ​พ่อแม่​ของ​โมเสส​ไว้วางใจ​นี่เอง เมื่อ​โมเสส​เกิดมา พวกเขา​ถึง​ได้​ซ่อนตัว​เด็ก​ไว้​ถึง​สาม​เดือน เพราะ​พ่อแม่​เห็นว่า​เขา​เป็น​เด็ก​ที่มี​หน้าตา​โดดเด่น และ​พวกเขา​กล้า​ขัด​คำสั่ง​ของ​กษัตริย์</verse>
				<verse number="24">เป็น​เพราะ​โมเสส​ไว้วางใจ​นี่เอง เมื่อ​เขา​โตขึ้น เขา​ถึง​ได้​ยอม​สละ​ฐานะ​ลูก​ของ​ลูกสาว​ฟาโรห์</verse>
				<verse number="25">เขา​เลือก​ที่​จะ​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​ร่วมกับ​ประชาชน​ของ​พระเจ้า แทนที่​จะ​มี​ความ​สนุก​สนาน​ชั่วคราว​กับ​ความบาป</verse>
				<verse number="26">เขา​ถือ​ว่า​ความ​อับอาย​ขายหน้า​เพื่อ​พระคริสต์ มีค่า​มากกว่า​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​ประเทศ​อียิปต์ เพราะ​เขา​มองไป​ข้างหน้า​ถึง​รางวัล​ที่​จะ​ได้รับ</verse>
				<verse number="27">เป็น​เพราะ​โมเสส​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​ได้​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์​โดย​ไม่​เกรง​กลัว​ความโกรธ​ของ​ฟาโรห์ เขา​มี​ใจ​มานะ​อดทน​ราว​กับ​ว่า​เขา​ได้​เห็น​พระเจ้า​ผู้ที่​ไม่​สามารถ​มองเห็น​ได้</verse>
				<verse number="28">เป็น​เพราะ​โมเสส​ไว้วางใจ​นี่เอง เขา​ถึง​ได้​จัดตั้ง​เทศกาล​วัน​ปลด​ปล่อย และ​สั่ง​ให้​ประพรม​เลือด​ที่​ประตู เพื่อ​ไม่ให้​ทูต​แห่ง​ความตาย ​มา​แตะต้อง​ลูกชาย​หัวปี​ของ​ประชาชน​อิสราเอล</verse>
				<verse number="29">เป็น​เพราะ​คน​อิสราเอล​ไว้วางใจ​นี่เอง พวกเขา​ถึงได้​เดิน​ข้าม​ทะเล​แดง​เหมือนกับ​เดิน​อยู่​บน​พื้นดิน​แห้ง แต่​เมื่อ​พวก​อียิปต์​พยายาม​ที่​จะ​ทำ​อย่างนั้น​บ้าง พวกเขา​ก็​จมน้ำ​ตายหมด</verse>
				<verse number="30">เป็น​เพราะ​คน​อิสราเอล​ไว้วางใจ​นี่เอง หลังจาก​ที่​พวกเขา​เดิน​รอบ​กำแพง​เมือง​เยริโค​เป็น​เวลา​เจ็ดวัน กำแพง​นั้น​ก็​พัง​ลงมา</verse>
				<verse number="31">เป็น​เพราะ​ราหับ​หญิง​โสเภณี​ไว้วางใจ​นี่เอง เธอ​ถึง​ไม่​ถูก​ฆ่า​ตาย​ไป​พร้อมๆกับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​พวกนั้น เพราะ​เธอ​ได้​ต้อนรับ​และ​ช่วย​คน​สอดแนม​อย่าง​เป็น​มิตร</verse>
				<verse number="32">จะ​ให้​พูด​อะไร​มากกว่า​นี้​อีกหรือ มี​เวลา​ไม่พอ​ที่​จะ​เล่า​ถึง​เรื่อง​กิเดโอน บาราค แซมสัน เยฟธาห์ ดาวิด ซามูเอล และ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="33">เป็น​เพราะ​พวกเขา​ไว้วางใจ​นี่เอง พวกเขา​เหล่านี้​ถึง​ได้รับ​ชัยชนะ​เหนือ​ดินแดน​ต่างๆ​และ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ยุติธรรม และ​ได้รับ​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ไว้ และ​ได้​ปิดปาก​สิงโต</verse>
				<verse number="34">พวกเขา​ได้​ดับไฟ​ที่​โหม​ไหม้​อย่าง​รุนแรง และ​รอดตาย​จาก​คมดาบ เขา​ได้รับ​กำลัง​จาก​พระเจ้า​เมื่อ​อ่อนแอ และ​มี​กำลัง​ใน​สนามรบ และ​ขับไล่​กองทัพ​ต่างชาติ​ให้​แตก​กระเจิด​กระเจิง​ไป</verse>
				<verse number="35">พวก​ผู้หญิง​ก็​ได้รับ​คน​ที่​เขา​รัก​นั้น​กลับ​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย บางคน​ก็​ยอม​ถูก​ทรมาน​จนตาย ไม่ยอม​ออก​มา​จาก​คุก เพื่อ​ที่​จะ​ได้​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​อย่าง​ถาวร​ไม่ใช่​แค่​ชั่วคราว</verse>
				<verse number="36">บางคน​ต้อง​ทน​ถูก​เยาะเย้ย​และ​ถูก​เฆี่ยน​ด้วย​แส้ ใน​ขณะที่​บางคน​ถูก​ล่ามโซ่​และ​ถูก​ขังคุก</verse>
				<verse number="37">บางคน​โดน​หิน​ขว้าง บางคน​ถูก​เลื่อย​ออก​เป็น​สองท่อน บางคน​ถูก​ดาบ​ฟัน บางคน​ยากจน​ขัดสน บางคน​ร่อนเร่​พเนจร​นุ่ง​หนังแพะ​หนังแกะ ถูก​กดขี่​ข่มเหง และ​ถูก​ทารุณ​อย่าง​ไม่​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="38">โลกนี้​ไม่​คู่ควร​กับ​คน​พวกนี้​เลย พวกเขา​ร่อนเร่​ไป​ตาม​ที่​เปล่าเปลี่ยว​และ​ภูเขา อยู่​ตาม​ถ้ำ​ตาม​โพรง​ใน​พื้นดิน</verse>
				<verse number="39">พวกเขา​ทุกคน​ได้รับ​การ​ยกย่อง เพราะ​พวกเขา​ได้​ไว้วางใจ แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่​ได้รับ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ไว้</verse>
				<verse number="40">พระเจ้า​ได้​วางแผน​ที่​จะ​ให้​สิ่ง​ที่​ดี​ยิ่งกว่า​นั้น​สำหรับ​เรา เพราะ​พวกเขา​จะ​สมบูรณ์แบบ​ได้​ก็​ต่อเมื่อ​มี​เรา​รวม​อยู่​ด้วย​เท่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">ดังนั้น เมื่อ​เรา​มี​พยาน​มากมาย​ล้อมรอบ​เรา​อยู่​อย่างนี้​แล้ว ขอให้​เรา​ละทิ้ง​ทุกอย่าง​ที่​ถ่วง​เรา​ไว้ และ​บาป​ที่​เกาะติด​เรา​แน่น และ​ขอให้​วิ่งแข่ง​ด้วย​ความ​มานะ​อดทน​ไป​ตาม​ทาง​ที่​อยู่​ข้างหน้า​เรา</verse>
				<verse number="2">ขอให้​เรา​จ้อง​อยู่​ที่​พระเยซู ซึ่ง​เป็น​ผู้นำ​ความเชื่อ​ของเรา​และ​เป็น​ผู้ที่​ทำให้​ความเชื่อ​ของ​เรา​สมบูรณ์แบบ พระองค์​ได้​อดทน​ต่อ​การ​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน เพื่อ​ความ​ยินดี​ที่​รอ​พระองค์​อยู่ พระองค์​ไม่​สนใจ​กับ​ความ​อับอาย​ที่​ต้อง​ตาย​บน​ไม้กางเขน และ​ใน​ตอนนี้​พระองค์​ได้​นั่ง​อยู่​ทาง​ขวา​ของ​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ขอให้​ใคร่ครวญ​ถึง​พระองค์​ผู้ที่​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​อย่าง​แสนสาหัส​จาก​คนบาป​ที่​ต่อต้าน​พระองค์ เพื่อ​พวกคุณ​จะ​ได้​ไม่ท้อใจ​หรือ​ยอมแพ้</verse>
				<verse number="4">ใน​เรื่อง​ที่​พวกคุณ​ต้อง​ต่อสู้​กับ​บาป​นั้น คุณ​ยัง​ไม่ต้อง​ต่อสู้​จน​ถึง​กับ​เลือดตก​ยางออก​เลย</verse>
				<verse number="5">พวกคุณ​คง​จะ​ลืม​คำ​ที่​ให้​กำลังใจ คำพูดนี้​เป็น​คำ​ที่​ได้​พูด​กับ​คุณ​ใน​ฐานะ​ที่​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​ว่า “ลูกเอ๋ย อย่า​ถือ​ว่า​การ​ตีสอน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​เป็น​เรื่อง​เล่นๆ และ​อย่า​หมด​กำลังใจ​เมื่อ​พระองค์​มา​ตักเตือน​เจ้า</verse>
				<verse number="6">เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​ตีสอน​คนที่​พระองค์​รัก และ​จะ​ลงโทษ​ทุกคน​ที่​พระองค์​รับ​เป็น​ลูก”</verse>
				<verse number="7">ให้​อดทน​ต่อ​ความ​ยาก​ลำบาก เพราะ​เป็น​การ​ตีสอน แสดงว่า​พระเจ้า​กำลัง​ทำ​กับ​พวกคุณ​เหมือน​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์ มี​ลูก​คนไหน​บ้าง​ที่​พ่อ​ไม่เคย​ตีสอน</verse>
				<verse number="8">ถ้า​คุณ​ไม่​ถูก​ตีสอน​เหมือนกับ​ลูก​ทั่วๆไป แสดงว่า​ไม่ได้​เป็น​ลูกแท้ๆ แต่​เป็น​ลูก​ที่​ไม่มี​พ่อ</verse>
				<verse number="9">เรา​ทุกคน​มี​พ่อ​ที่​เป็น​มนุษย์​ที่​คอย​ตีสอน​เรา แต่​เรา​ก็​ยัง​เคารพ​เขา​อยู่ดี ยิ่งกว่า​นั้น​อีก​สัก​เท่าไร เรา​ควร​จะ​เชื่อฟัง​พระบิดา​ของ​จิต​วิญญาณ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​อยู่​ต่อไป</verse>
				<verse number="10">พ่อ​ของ​เรา​ที่​เป็น​มนุษย์​จะ​ตีสอน​เรา​แค่​ชั่วคราว​ตาม​ที่​เห็น​ว่า​ควร แต่​พระเจ้า​จะ​ตีสอน​เรา​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ลักษณะ​เหมือน​พระองค์</verse>
				<verse number="11">ตอนที่​ถูก​ตีสอน​นั้น ไม่มี​ใคร​ชอบ​หรอก​เพราะ​มัน​เจ็บ แต่​ภายหลัง​การ​ตีสอน​นั้น​จะ​ฝึกฝน​เรา แล้ว​ผล​ที่​ออก​มา​ก็​คือ​สันติสุข และ​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="12">ดังนั้น ให้​ยก​มือ​ที่​ไม่มี​แรง​ขึ้นมา และ​ทำ​หัวเข่า​ที่​อ่อนแอ​ให้​มี​กำลัง​ขึ้นมา</verse>
				<verse number="13">ทำ​ทางเดิน​ให้​ตรง​ไป​สำหรับ​เท้า เพื่อ​ว่า​เท้า​ที่​เป็น​ง่อย​นั้น​จะ​ได้​ไม่พลิก แต่​จะ​หาย​เป็น​ปกติ</verse>
				<verse number="14">พยายาม​อยู่​กับ​คน​ทั้งหลาย​อย่าง​สงบสุข และ​พยายาม​อุทิศ​ตัวเอง​กับ​พระเจ้า เพราะ​ถ้า​ปราศจาก​การ​อุทิศตัว​กับ​พระองค์​ก็​จะ​ไม่มี​ใคร​เห็น​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="15">ระวัง​ตัว​ให้ดี อย่า​ให้​ใคร​พลาด​ไป​จาก​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า แล้ว​ระวัง​อย่า​ให้​มี​ราก​ขมขื่น​งอก​ขึ้นมา​ก่อ​ปัญหา ที่​จะ​ทำให้​คน​จำนวน​มาก​ต้อง​ด่างพร้อย</verse>
				<verse number="16">ระวัง​อย่า​ให้​ใคร​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ หรือ​หมกมุ่น​แต่​เรื่อง​ของ​โลกนี้​เหมือนกับ​เอซาว​ที่​ขาย​สิทธิ์​ลูกชาย​หัวปี เพราะ​เห็นแก่​อาหาร​เพียง​มื้อเดียว</verse>
				<verse number="17">พวกคุณ​ก็​รู้ว่า ต่อมา​เมื่อ​เอซาว​อยาก​ได้​พร​นั้น เขา​ก็​ถูก​ปฏิเสธ เพราะ​ว่า​เขา​ไม่​สามารถ​แก้ไข​สิ่ง​ที่​เขา​ได้​ทำ​ลง​ไปแล้ว ถึงแม้​เขา​จะ​ต้องการ​มาก​จน​น้ำตา​นองหน้า</verse>
				<verse number="18">พวกคุณ​ไม่ได้​มา​ถึง​ภูเขา​ที่​แตะต้อง​ได้ ไม่ได้​มา​ถึง​ไฟ​ที่​ไหม้​อยู่ ไม่ได้​มา​ถึง​ที่​มืด ความ​มืดมิด​อัน​น่ากลัว​หรือ​พายุ</verse>
				<verse number="19">ไม่ได้​มา​ถึง​เสียง​แตร หรือ​เสียง​พูด​ของ​พระองค์ ที่​คน​ที่​ได้ยิน​นั้น​อ้อนวอน​ไม่ให้​พูด​กับ​เขา​อีก</verse>
				<verse number="20">เพราะ​เขา​ทน​คำสั่ง​ของ​พระองค์​ไม่ไหว​ที่​ว่า “แม้แต่​สัตว์ ถ้า​แตะต้อง​ภูเขา​นี้ ก็​จะ​ต้อง​ถูก​หินขว้าง”</verse>
				<verse number="21">สิ่งที่​เห็นนั้น​น่ากลัว​จริงๆ จน​โมเสส​พูดว่า “ผม​กลัว​จน​ตัวสั่น”</verse>
				<verse number="22">แต่​พวกคุณ​ได้​มา​ถึง​ภูเขา​ศิโยน มา​ถึง​เมือง​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ คือ​เมือง​เยรูซาเล็ม​แห่ง​สวรรค์ และ​ได้​มา​ถึง​ที่​ที่​ทูตสวรรค์​นับพัน​นับหมื่น​ชุมนุม​รื่นเริง​กัน</verse>
				<verse number="23">ได้​มาถึง​หมู่ประชุม​ของ​บุตร​หัวปี​ทั้งหลาย ซึ่ง​ชื่อ​ของ​พวกเขา​จารึก​อยู่​ใน​สวรรค์ มาถึง​พระเจ้า​ผู้​พิพากษา​มนุษย์​ทั้งหลาย และ​มาถึง​วิญญาณ​ของ​คนที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ที่​พระเจ้า​ทำ​ให้​สมบูรณ์แบบ​แล้ว</verse>
				<verse number="24">ได้​มาถึง​พระเยซู​คนกลาง​สำหรับ​คำ​สัญญา​ใหม่ และ​มาถึง​เลือด​ที่​ประพรม ​ซึ่ง​บอก​ถึง​สิ่ง​ที่​ดีกว่า​เลือด​ของ​อาเบล ​ได้​บอก</verse>
				<verse number="25">ระวัง​ให้ดี อย่า​ปฏิเสธ​ที่​จะ​ฟัง​พระองค์​ที่​กำลัง​พูด​กับ​พวกคุณ​อยู่ ถ้า​คน​พวกนั้น​ที่​ปฏิเสธ​ไม่ยอม​ฟัง​คำเตือน​ของ​พระองค์​ใน​โลกนี้ ยัง​หนี​การ​ลงโทษ​ไม่พ้น​เลย แล้ว​เราล่ะ คิดว่า​ถ้า​เมินหน้า​หนี​จาก​พระองค์​ที่​เตือน​เรา​มา​จาก​สวรรค์​นั้น จะ​หนี​พ้น​หรือ</verse>
				<verse number="26">ใน​ครั้ง​ก่อน​นั้น เสียง​ของ​พระองค์​ทำให้​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน แต่​ตอนนี้​พระองค์​ได้​สัญญา​ว่า “เรา​จะ​ทำให้​สั่น​สะเทือน​อีก​ครั้งหนึ่ง ไม่ใช่​เพียงแต่​โลกนี้​เท่านั้น แต่​สวรรค์​ด้วย”</verse>
				<verse number="27">คำพูด​ที่ว่า “อีก​ครั้งหนึ่ง” แสดงว่า​สิ่ง​ที่​สั่น​สะเทือน​ได้ หมายถึง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​พระองค์​สร้าง​ขึ้นมา จะ​ถูก​ทำลาย​ให้​หมดไป เพื่อ​จะได้​เหลือ​แต่​สิ่ง​ที่​ไม่มี​อะไร​มา​สั่น​สะเทือน​ได้</verse>
				<verse number="28">เนื่องจาก​เรา​กำลัง​ได้รับ​อาณาจักร​ที่​ไม่มี​อะไร​สามารถ​มา​สั่น​สะเทือน​มันได้ ก็​ขอให้​เรา​กตัญญู​รู้คุณ​พระเจ้า นมัสการ​พระองค์​อย่าง​เคารพ​ยำเกรง ใน​ทาง​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พระเจ้า​ของ​เรา​นั้น​เป็น​ไฟ​ที่​เผาผลาญ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">ขอให้​เรา​รักกัน​อย่าง​พี่น้อง​ต่อไป</verse>
				<verse number="2">อย่าลืม​ที่​จะ​เลี้ยงดู​แขก​แปลกหน้า​ที่​มา​บ้าน เพราะ​บางคน​ที่​ทำ​อย่างนั้น​ได้​ต้อนรับ​ทูตสวรรค์​โดย​ไม่รู้ตัว</verse>
				<verse number="3">อย่า​ลืม​ช่วย​ดูแล​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​ขัง​คุก​อยู่​เหมือนกับ​ถูก​ขัง​ร่วมกับ​เขา​ด้วย ให้​เรา​ช่วยเหลือ​คน​ที่​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​ราวกับว่า​ถูก​กดขี่​ข่มเหง​เสียเอง</verse>
				<verse number="4">ขอให้​ทุกคน​ให้เกียรติ​กับ​ชีวิต​สมรส และ​ขอให้​เตียง​สมรส​นั้น​บริสุทธิ์ เพราะ​พระเจ้า​จะ​ลงโทษ​คน​ที่​มีชู้​และ​ทำผิด​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="5">อย่า​เป็น​คน​ที่​รักเงิน แต่​ให้​พอใจ​ใน​สิ่ง​ที่​ตนเอง​มีอยู่ เพราะว่า​พระเจ้า​ได้​พูดว่า “เรา​จะ​ไม่​ทอดทิ้ง​เจ้า เรา​จะ​ไม่​หนี​เจ้า​ไป”</verse>
				<verse number="6">ดังนั้น เรา​จึง​พูด​ด้วย​ความ​มั่นใจ​ได้​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต​เป็น​ผู้ช่วย​ของ​ผม ผม​จะ​ไม่​กลัว​อะไร มนุษย์​จะ​ทำ​อะไร​ผม​ได้”</verse>
				<verse number="7">ให้​ระลึก​ถึง​พวกผู้นำ​ของ​คุณ คน​ที่​เคย​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ให้​กับ​คุณ ให้​สังเกต​ดู​ชีวิต​ของเขา​ว่า​เขา​อยู่​และ​ตาย​อย่างไร แล้ว​ให้​เลียนแบบ​ความเชื่อ​ของ​คน​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="8">พระเยซู​คริสต์​เหมือน​เดิม​เสมอ ไม่ว่า​จะ​เป็น​เมื่อวานนี้ วันนี้ หรือ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="9">อย่า​ปล่อย​ให้​คำสอน​ที่​แปลกๆ​นำ​พวกคุณ​ให้​หลงไป เพราะ​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​นั้น​ดี​อยู่แล้ว ทำให้​จิตใจ​ของเรา​เข้มแข็ง​ขึ้น แต่​การ​กิน​อาหาร​ตาม​ธรรมเนียม​พิธี​นั้น​ไม่ได้​ช่วย​จิตใจ​ของ​คน​ที่​ถือ​อย่างนั้น​เลย</verse>
				<verse number="10">เรา​มี​แท่นบูชา​ที่​คน​ที่​รับใช้​อยู่​ใน​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​ไม่มี​สิทธิ์​ที่​จะ​กิน​จาก​แท่น​นั้น​ได้</verse>
				<verse number="11">หัวหน้า​นักบวช​สูงสุด​นำ​เลือด​ของ​สัตว์​เข้าไป​ใน​สถานที่​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด เพื่อ​ถวาย​เป็น​เครื่อง​บูชา​จัดการ​กับ​บาป แต่​ร่าง​ของ​สัตว์นั้น เขา​เอา​ออกไป​เผา​นอก​ค่าย</verse>
				<verse number="12">ก็​เหมือนกับ​ที่​พระเยซู​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​อยู่​นอก​ประตู​เมือง และ​ใช้​เลือด​ของ​พระองค์​ชำระ​ประชาชน​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="13">ดังนั้น ขอให้​เรา​ออก​ไป​หา​พระองค์​นอก​ค่าย​กันเถอะ และ​ยอม​ทน​ต่อ​ความ​อับอาย​ขายหน้า​เพื่อ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">เพราะ​ใน​โลกนี้ เรา​ไม่มี​เมือง​ที่​ถาวร แต่​เรา​กำลัง​แสวงหา​เมือง​ที่​กำลัง​จะ​มาถึง</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น เพราะ​สิ่ง​ที่​พระเยซู​ทำ เรา​ควร​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อ​พระเจ้า​เสมอ เครื่อง​บูชา​นั้น​คือ​คำ​สรรเสริญ​ที่​ออก​มา​จาก​ริมฝีปาก​ที่​ยกย่อง​พระองค์</verse>
				<verse number="16">อย่าลืม​ทำ​ความดี​และ​แบ่งปัน​สิ่งของ​ให้​กับ​คนอื่น​ด้วย เพราะ​การ​ทำ​อย่างนี้​เป็น​การ​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ต่อ​พระเจ้า​จริงๆ</verse>
				<verse number="17">ให้​เชื่อฟัง​และ​อยู่​ใน​โอวาท​พวก​ผู้นำ​ของ​พวกคุณ เพราะ​พวกเขา​เฝ้า​ดูแล​ชีวิต​คุณ​อยู่ เหมือนกับ​คน​ที่​ต้อง​รายงาน​ตัว​ต่อ​พระเจ้า ขอให้​ทำ​อย่างนี้ เพื่อ​พวกเขา​จะ​ได้​ทำงาน​ด้วย​ความสุข​และ​ไม่ต้อง​นั่ง​ถอนใจ เพราะ​ถ้า​เขา​ต้อง​เป็น​อย่างนั้น มัน​ก็​จะ​ไม่​เป็น​ประโยชน์​อะไร​กับ​พวกคุณ​เลย</verse>
				<verse number="18">ให้​อธิษฐาน​เผื่อ​เรา เพราะ​เรา​แน่ใจ​ว่า​เรา​มี​ใจ​ที่​บริสุทธิ์ คือ​เรา​อยาก​จะ​ทำ​ตัว​ดี​ใน​ทุกเรื่อง​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="19">ผม​ขอร้อง​เป็น​พิเศษ​ให้​พวกคุณ​อธิษฐาน​เพื่อ​ผม​จะ​ได้​กลับ​ไป​อยู่​กับ​พวกคุณ​เร็วขึ้น</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​เป็น​พระเจ้า​แห่ง​สันติสุข พระองค์​ทำ​ให้​พระเยซู​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย เพราะ​พระองค์​ได้​สละ​เลือด​ของ​พระองค์​เอง​เพื่อ​ทำ​สัญญา​อัน​ถาวร พระเยซู​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​และ​เป็น​หัวหน้า​คน​เลี้ยงแกะ ขอให้​พระเจ้า​ให้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่ดีๆ​กับ​พวกคุณ เพื่อ​เตรียมคุณ​ให้​พร้อม​ที่​จะ​ทำ​ตามใจ​ของ​พระองค์ ขอให้​พระองค์​ทำ​สิ่งที่​เป็น​เรื่อง​ชอบใจ​ต่อหน้า​พระองค์​ให้​สำเร็จ​ท่ามกลาง​พวกเรา​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ขอให้​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="21"></verse>
				<verse number="22">พี่น้อง​ครับ ผม​อ้อนวอน​ให้​ฟัง​คำเตือน​นี้ ซึ่ง​ผม​ได้​เขียน​ให้​พี่น้อง​เพียง​ย่อๆ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="23">อยาก​ให้​คุณ​รู้​ว่า พวกเขา​ปล่อย​ทิโมธี​น้อง​ของเรา​ออก​จาก​คุก​แล้ว ถ้า​เขา​มา​ที่นี่​ทัน ผม​จะ​พา​เขา​ไปหา​พวกคุณ​พร้อมกับ​ผม</verse>
				<verse number="24">ผม​ขอ​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ยัง​พวก​ผู้นำ​ของ​พวกคุณ และ​คนที่​เป็น​ของ​พระเจ้า​ทุกคน พวก​พี่น้อง​ที่​มา​จาก​อิตาลี​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​ทุกคน​ด้วย</verse>
				<verse number="25">ขอ​พระเจ้า​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวกคุณ​ทุกคน​เถิด</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="59">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ยากอบ​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า และ​ของ​พระเยซู​ผู้​เป็น​พระคริสต์​และ​องค์​เจ้า​ชีวิต ถึง​คน​ทั้ง​สิบสอง​เผ่า​ของ​พระเจ้า​ที่​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป​ทั่ว​โลก สวัสดี​ครับ</verse>
				<verse number="2">พี่น้อง​ครับ เมื่อ​คุณ​ถูก​ลองใจ​ใน​เรื่อง​ต่างๆ ก็​ให้​ถือ​ว่า​เป็น​เรื่อง​ที่​น่ายินดี</verse>
				<verse number="3">เพราะ​คุณ​ก็​รู้​อยู่​แล้ว​ว่า การ​ถูก​ลองใจ​นั้น​จะ​ทดสอบ​ความเชื่อ​ของ​คุณ ซึ่ง​จะ​ช่วย​ให้​คุณ​เกิด​ความ​อดทน​อดกลั้น</verse>
				<verse number="4">คุณ​ต้อง​เรียนรู้​ที่​จะ​อดทน​อดกลั้น​กับ​ทุก​อย่าง เพื่อ​จะ​ได้​เติบโต​เป็น​ผู้ใหญ่​เต็มที่ จะ​ได้​ไม่​ขาด​ตกบกพร่อง​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="5">แต่​ถ้า​คน​ไหน​ใน​พวก​คุณ​ขาด​ความ​ฉลาด ก็​ให้​ขอ​จาก​พระเจ้า แล้ว​พระองค์​จะ​ให้ เพราะ​พระองค์​ใจดี​และ​จะ​ให้​กับ​ทุก​คน​โดย​ไม่​ต่อว่า​เลย</verse>
				<verse number="6">แต่​คน​นั้น​จะ​ต้อง​ขอ​ด้วย​ความเชื่อ อย่า​สงสัย​เลย เพราะ​คน​ที่​สงสัย​พระเจ้า​ก็​เหมือน​กับ​คลื่น​ใน​ทะเล​ที่​ถูก​ลม​พัด​ซัดไป​ซัดมา</verse>
				<verse number="7">คน​อย่าง​นั้น​ไม่​ต้อง​หวัง​ว่า​จะ​ได้รับ​อะไร​จาก​องค์​เจ้า​ชีวิต​เลย</verse>
				<verse number="8">เพราะ​เป็น​คน​โลเล เอา​แน่​เอา​นอน​ไม่​ได้​สัก​เรื่อง</verse>
				<verse number="9">พี่น้อง​ที่​ยากจน​ก็​ควร​จะ​โอ้อวด​ที่​พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​เขา​ร่ำรวย​ฝ่าย​วิญญาณ</verse>
				<verse number="10">ส่วน​คน​ที่​ร่ำรวย เมื่อ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เขา​ตก​ต่ำ​ลง ก็​ควร​จะ​โอ้​อวด​ด้วย​เหมือน​กัน เพราะ​คน​ร่ำรวย​นี้​จะ​ร่วงโรย​ไป​เหมือน​ดอก​หญ้า</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​ดวง​อาทิตย์​ขึ้น แสงแดด​ก็​จะ​แผดเผา​ต้น​หญ้า​ให้​เหี่ยวแห้ง​ไป ดอก​ของ​มัน​ร่วงโรย​ไป และ​ความ​สวยงาม​ของ​มัน​ก็​ถูก​ทำลาย​ไป​จน​หมดสิ้น คน​รวย​ก็​เหมือนกัน จะ​ต้อง​ตาย​ไป​ใน​ขณะ​ที่​กำลัง​วุ่น​อยู่​กับ​งาน​ของ​เขา</verse>
				<verse number="12">สำหรับ​คน​ที่​ทน​ต่อ​การ​ทดลอง​และ​การ​ล่อลวง​ต่างๆ​ได้ ก็​ถือ​ว่า​มี​เกียรติ​จริงๆ​เพราะ​เมื่อ​เขา​ผ่าน​การ​ทดลอง​นี้​ไป​ได้ เขา​จะ​ได้รับ​รางวัล ​แห่ง​ชีวิต​แท้ เป็น​รางวัล​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​คน​ที่​รัก​พระองค์</verse>
				<verse number="13">อย่า​ให้​คน​ที่​กำลัง​ถูก​ล่อลวง​พูด​ว่า “พระเจ้า​ล่อลวง​ฉัน” เพราะ​พระเจ้า​จะ​ไม่​มี​ส่วน​เกี่ยวข้อง​กับ​เรื่อง​ชั่วร้าย​และ​พระองค์​ก็​ไม่​เคย​ล่อลวง​ใคร​ด้วย</verse>
				<verse number="14">แต่​เป็น​เพราะ​กิเลส​ของ​ตัวเอง​ต่างหาก​ที่​มา​ล่อลวง​และ​ชักนำ​ให้​หลง​ไป</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​กิเลส​ตั้ง​ท้อง มัน​ก็​จะ​คลอด​ความบาป​ออก​มา แล้ว​เมื่อ​ความบาป​โต​เต็มที่ มัน​ก็​จะ​คลอด​ความตาย​ออก​มา</verse>
				<verse number="16">พี่น้อง​ที่รัก อย่า​ให้​ถูก​หลอก​เอา​ล่ะ</verse>
				<verse number="17">ของดีๆ​และ​ยอดเยี่ยม​ทุก​อย่าง​ลง​มา​จาก​พระเจ้า​เบื้องบน พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ดวง​สว่าง​ต่างๆ​ใน​ฟ้า​สวรรค์ แต่​พระองค์​ไม่​เหมือน​กับ​ดวง​สว่าง​เหล่า​นั้น​หรือ​เงา​ของ​มัน​ที่​เคลื่อน​ไหว​ไป​มา เพราะ​พระองค์​ไม่​เคย​เปลี่ยน​แปลง</verse>
				<verse number="18">พระเจ้า​ได้​เลือก​เรา​ให้​เกิด​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์ โดย​ถ้อยคำ​แห่ง​ความจริง เพื่อ​ใน​สิ่ง​สารพัด​ที่​พระเจ้า​ได้​สร้าง​ขึ้น​มา​แล้ว​นั้น เรา​จะ​เป็น​สิ่ง​แรก ​ที่​ได้รับ​การ​สร้าง​ขึ้น​มา​ใหม่</verse>
				<verse number="19">พี่น้อง​ที่รัก จำ​ไว้​ว่า​ให้​ทุก​คน​ว่องไว​ใน​การ​ฟัง ช้า​ใน​การ​พูด และ​ช้า​ใน​การ​โกรธ</verse>
				<verse number="20">เพราะ​ความ​โกรธนั้น ไม่​ได้​ช่วย​ทำ​ให้​ใคร​มี​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ​หรอก</verse>
				<verse number="21">กำจัด​ความ​สกปรก​เลวทราม​ทุก​ชนิด​และ​ความ​ชั่วร้าย​อัน​ล้นเหลือ​ออก​จาก​ชีวิต​ให้​หมดสิ้น แล้ว​ยอมรับ​ให้​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ฝัง​ลง​ไป​ใน​ใจ​คุณ​แทน​อย่าง​สุภาพ​นอบ​น้อม เพราะ​ถ้อย​คำ​ของ​พระเจ้า​สามารถ​ช่วย​ให้​คุณ​รอด​ได้</verse>
				<verse number="22">ให้​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​อยู่​เสมอ อย่า​เอา​แต่​ฟัง​เฉยๆ​เพราะ​นั่น​เป็น​การ​หลอก​ตัวเอง</verse>
				<verse number="23">เพราะ​คน​ที่​ฟัง​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า แล้ว​ไม่​ทำ​ตาม ก็​เหมือน​กับ​คน​ที่​ส่อง​หน้า​ตัวเอง​ใน​กระจก</verse>
				<verse number="24">พอ​ส่อง​เสร็จ เดิน​ไป​ก็​ลืม​แล้ว​ว่า​หน้าตา​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="25">แต่​คน​ที่​เอา​ใจ​ใส่​ใน​กฎ​ของ​พระเจ้า เป็น​กฎ​ที่​สมบูรณ์​แบบ​และ​ให้​เสรีภาพ แล้ว​สำรวจ​มัน​อย่าง​ถี่ถ้วน ไม่​ใช่​เป็น​คน​ฟัง​ที่​ขี้​หลง​ขี้​ลืม แต่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน คน​นั้น​จะ​ได้รับ​เกียรติ​ใน​สิ่ง​ที่​เขา​ทำ</verse>
				<verse number="26">ถ้า​ใคร​คิด​ว่า​เขา​เป็น​คน​เคร่ง​ศาสนา แต่​ไม่​รู้จัก​ควบคุม​ลิ้น​ของ​ตัวเอง เขา​ก็​หลอกลวง​ตัวเอง การ​เคร่ง​ศาสนา​ของ​เขา ก็​ไม่​มี​ประโยชน์​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="27">ศาสนา​ที่​บริสุทธิ์ และ​แท้จริง​ตาม​แบบ​ของ​พระเจ้า​พระบิดา คือ การ​ช่วย​เหลือ​เด็ก​กำพร้า​และ​แม่ม่าย​ที่​เดือด​ร้อน และ​การ​รักษา​ตัวเอง​ไม่​ให้​แปดเปื้อน​กับ​ความ​ชั่วร้าย​ของ​โลกนี้</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ ใน​ฐานะ​ที่​คุณ​เป็น​ผู้​ที่​เชื่อ​ใน​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​ยิ่ง​ใหญ่​ของ​เรา อย่า​ลำเอียง</verse>
				<verse number="2">สมมุติ​ว่า มี​ชาย​คน​หนึ่ง​เดิน​เข้า​มา​ใน​ที่ประชุม​ของ​คุณ เขา​สวม​ใส่​แหวน​ทองคำ​และ​เสื้อผ้า​อย่าง​ดี และ​มี​คน​จน​คน​หนึ่ง​เข้า​มา สวม​ใส่​เสื้อผ้า​ที่​สกปรก​มอมแมม</verse>
				<verse number="3">แล้ว​คุณ​ก็​เอา​ใจ​ใส่​คน​ที่​แต่งตัว​ดี​เป็น​พิเศษ และ​พูด​กับ​เขา​ว่า “เชิญ​นั่ง​ตรง​นี้​ครับ” แต่​คุณ​พูด​กับ​คน​ยากจน​ว่า “ยืน​อยู่​นั่น​แหละ” หรือ “มา​นั่ง​ตรง​พื้น​นี่​มา”</verse>
				<verse number="4">ถ้า​คุณ​ทำ​อย่าง​นั้น คุณ​ก็​แบ่ง​ชนชั้น​และ​ตัดสิน​คน​ด้วย​ความคิด​ที่​ชั่วร้าย</verse>
				<verse number="5">ฟัง​ให้​ดี​นะ พี่น้อง​ที่รัก พระเจ้า​ได้​เลือก​คน​ที่​คน​อื่น​เห็น​ว่า​ยาก​จน ให้​มา​เป็น​คน​ร่ำรวย​ใน​ความเชื่อ และ​ให้​มา​รับ​อาณาจักร​ที่​พระเจ้า​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​คน​ที่​รัก​พระองค์</verse>
				<verse number="6">แต่​คุณ​กลับ​ดูถูก​คน​ยากจน​เหล่า​นั้น ก็​ไม่​ใช่​พวก​คน​รวย​หรอก​หรือ ที่​ข่มเหง​และ​ลาก​คอ​คุณ​ไป​ขึ้น​ศาล</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ยัง​ดู​หมิ่น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวก​คุณ​อีก​ด้วย</verse>
				<verse number="8">พระคัมภีร์​ว่า “ให้​รัก​เพื่อน​บ้าน​เหมือน​รัก​ตน​เอง” ถ้า​พวก​คุณ​ทำ​ตาม​กฎ​ข้อนี้ คุณ​ก็​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​คุณ​ลำเอียง คุณ​ก็​ทำ​บาป​และ​ถือ​ว่า​เป็น​ผู้​ฝ่าฝืน​กฎ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​เมื่อ​คุณ​พยายาม​รักษา​กฎ​ทุก​ข้อ แต่​ผิด​แค่​ข้อ​เดียว​ก็​ถือ​ว่า​ผิด​กฎ​ทั้งหมด​ด้วย</verse>
				<verse number="11">เพราะ​พระเจ้า​ที่​พูด​ว่า “อย่า​เป็น​ชู้​ผัว​เมีย​เขา” ก็​พูด​ว่า “อย่า​ฆ่า​คน” ​ด้วย ถ้า​คุณ​ไม่​ได้​เป็น​ชู้​ผัว​เมีย​เขา แต่​กลับ​ไป​ฆ่า​คน คุณ​ก็​กลาย​เป็น​ผู้​ฝ่าฝืน​กฎ​อยู่​ดี</verse>
				<verse number="12">ไม่ว่า​คุณ​จะ​พูด​หรือ​ทำ​อะไร​ก็​ตาม ก็​ให้​จำ​เอา​ไว้​ว่า พระเจ้า​จะ​ตัดสิน​คุณ​ด้วย​กฎ​ที่​จะ​ทำให้​คุณ​เป็น​อิสระ</verse>
				<verse number="13">เพราะ​ฉะนั้น คุณ​ก็​ควร​มี​เมตตา​กับ​คน​อื่น​ด้วย ไม่​อย่าง​นั้น​พระเจ้า​ก็​จะ​ไม่​เมตตา​คุณ​เหมือน​กัน แต่​ถ้า​คุณ​มี​ความ​เมตตา คุณ​ก็​ไม่​ต้อง​กลัว​คำ​ตัดสิน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">พี่น้อง​ครับ มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร​กัน​ถ้า​คน​หนึ่ง​อ้าง​ว่า เขา​มี​ความเชื่อ แต่​เขา​ไม่​ทำ​อะไร​เลย แล้ว​ความเชื่อ​นั้น​จะ​ช่วย​ให้​เขา​รอด​ได้​หรือ เป็น​ไป​ไม่​ได้</verse>
				<verse number="15">ถ้า​พี่น้อง​ไม่​มี​เสื้อผ้า​ใส่ และ​ไม่​มี​อาหาร​กิน</verse>
				<verse number="16">แล้ว​คุณ​คน​หนึ่ง​พูด​ว่า “ขอ​ให้​มี​ความสุข ขอ​ให้​อบอุ่น​กาย​และ​ขอ​ให้​อิ่ม​หนำ​สำราญ” แต่​ไม่​ช่วย​อะไร​เลย แล้ว​มัน​จะ​มี​ประโยชน์​อะไร</verse>
				<verse number="17">ความเชื่อ​ก็​เหมือน​กัน ถ้า​ไม่​มี​การ​กระทำ​ด้วย ก็​ตาย​แล้ว​ใน​ตัว​ของ​มัน​เอง</verse>
				<verse number="18">อาจ​จะ​มี​บาง​คน​พูด​ว่า “คน​หนึ่ง​มี​ความเชื่อ อีก​คน​มี​การ​กระทำ” ผม​จะ​บอก​เขา​ว่า “ไหน แสดง​ความเชื่อ​ของ​คุณ​ที่​ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​เลย​ให้​ดู​หน่อย แล้ว​เดี๋ยว​ผม​จะ​แสดง​ความเชื่อ​ที่​คู่​กับ​การ​กระทำ​ของ​ผม​ให้​คุณ​ดู”</verse>
				<verse number="19">คุณ​เชื่อ​ว่า​มี​พระเจ้า​เพียง​องค์​เดียว​หรือ ดีจังเลย โธ่เอ๋ย แม้แต่​พวก​ปีศาจ​ก็​เชื่อ​อย่าง​นั้น​เหมือน​กัน แล้ว​มัน​ก็​กลัว​จน​ตัว​สั่น​ด้วย</verse>
				<verse number="20">เจ้า​คน​โง่ อยาก​รู้​หรือ​ว่า​ความเชื่อ​ที่​ไม่​ต้อง​ทำ​อะไร​เลย​นั้น มัน​ไม่​ดี​ตรง​ไหน</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​ยอมรับ​อับราฮัม​บรรพบุรุษ​ของ​เรา ก็​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​ท่าน ตอน​ที่​ท่าน​ถวาย​ลูกชาย​คือ​อิสอัค​บน​แท่น​บูชา</verse>
				<verse number="22">เห็น​ไหม​ว่า ความเชื่อ​กับ​การ​กระทำ​ของ​ท่าน​นั้น​ไป​ด้วย​กัน และ​เพราะ​การ​กระทำ​นั้น​เอง จึง​ทำ​ให้​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน​สมบูรณ์</verse>
				<verse number="23">นี่​ทำ​ให้​เห็น​ชัดเจน​ถึง​ความหมาย​ของ​ข้อ​พระคัมภีร์​ที่​ว่า “อับราฮัม​เชื่อ​พระเจ้า และ​ความ​เชื่อ​ของ​ท่าน ก็​ทำให้​พระเจ้า​ยอมรับ​ท่าน” และ​ด้วย​เหตุนี้ ท่าน​ถึง​ได้​ชื่อ​ว่า​เป็น “เพื่อน​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="24">เห็น​ไหม​ว่า คน​ที่​พระเจ้า​จะ​ยอมรับ​นั้น จะ​ต้อง​มี​การ​กระทำ​ด้วย ไม่​ใช่​มี​แต่​ความเชื่อ​เพียง​อย่าง​เดียว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="25">ดู​อย่าง​ราหับ​สิ เธอ​เป็น​หญิง​โสเภณี แต่​พระเจ้า​ก็​ยอมรับ​เธอ​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​เธอ ตอน​ที่​เธอ​ให้​ที่​พัก​กับ​พวก​ผู้​สอดแนม และ​ช่วย​ให้​พวก​เขา​หลบ​หนี​ไป​ทาง​อื่น</verse>
				<verse number="26">ดู​อย่าง​ร่างกาย​ที่​ไม่​มี​วิญญาณ​สิ ก็​ตาย​แล้ว ความเชื่อ​ที่​ไม่​มี​การ​กระทำ​ก็​ตาย​แล้ว​เหมือนกัน</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">พี่น้อง​ครับ อย่า​อยาก​เป็น​ครู​กัน​มาก​นัก​เลย เพราะ​รู้​กัน​อยู่​แล้ว​ว่า พวก​ครู​ทั้งหลาย​จะ​ถูก​ตัดสิน​เข้มงวด​กว่า​คน​อื่นๆ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เรา​ทุก​คน​ทำ​ผิดพลาด​กัน​อยู่​เรื่อย ถ้า​ใคร​ที่​บังคับ​ลิ้น​ไม่​ให้​พูด​ผิดพลาด​ได้ คนๆ​นั้น​ก็​เป็น​คนดี​พร้อม เขา​ก็​จะ​บังคับ​ส่วน​อื่นๆ​ใน​ตัว​เขา​ได้​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ดู​อย่าง​ม้า​สิ ถ้า​เรา​อยาก​ให้​มัน​เชื่อฟัง เรา​ก็​เอา​บังเหียน​ใส่​ไว้​ใน​ปาก​ของ​มัน เท่า​นี้​เรา​ก็​บังคับ​มัน​ได้​ทั้ง​ตัว​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ดู​อย่าง​เรือ​สิ ถึงแม้​จะ​ลำ​ใหญ่โต​แล่น​ไป​ด้วย​กระแส​ลม​แรง แต่​ก็​ถูก​บังคับ​ด้วย​หางเสือ​อัน​เล็กๆ​เท่านั้น คน​ขับ​ก็​บังคับ​ให้​แล่น​ไป​ไหน​มา​ไหน​ได้​ตาม​ชอบใจ</verse>
				<verse number="5">ก็​เหมือน​กับ​ลิ้น ถึงแม้​จะ​เป็น​อวัยวะ​เล็กๆ​แต่​โม้​เรื่อง​ใหญ่โต​ได้ คิด​ดูสิ ไฟ​ป่า​ที่​ลุกลาม​ใหญ่โต​นั้น​เกิด​จาก​เปลว​ไฟ​เล็กๆ​เท่านั้น</verse>
				<verse number="6">ลิ้น​ก็​คือ​ไฟ​นี่​แหละ มัน​เป็น​โลก​ของ​ความ​ชั่วร้าย ที่​อยู่​ท่ามกลาง​อวัยวะ​อื่นๆ​ของ​ร่างกาย​เรา และ​มัน​ทำ​ให้​ทั้ง​ร่าง​ของ​เรา​เสื่อม​ไป มัน​เผา​เรา​ทั้ง​ชีวิต​ด้วย​ไฟ​ที่​ตรง​มา​จาก​นรก</verse>
				<verse number="7">สัตว์​ทุก​ชนิด​ทำ​ให้​เชื่อง​ได้​ทั้งนั้น ไม่ว่า​จะ​เป็น นก สัตว์​เลื้อย​คลาน และ​สัตว์น้ำ แล้ว​ก็​มี​คน​เคย​ทำ​ให้​พวก​มัน​เชื่อง​มา​แล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="8">แต่​กับ​ลิ้นนี่ ไม่​มี​ใคร​ทำ​ให้​มัน​เชื่อง​ได้​เลย มัน​ดุร้าย​และ​ชั่วช้า เต็ม​ไป​ด้วย​พิษสง​ถึง​ตาย​ได้</verse>
				<verse number="9">เรา​ใช้​ลิ้น​สรรเสริญ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​พระบิดา และ​เรา​ก็​ใช้​มัน​สาป​แช่ง​คน​ที่​พระเจ้า​สร้าง​มา​ตาม​แบบ​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ปาก​อัน​เดียว​กัน​นี้​แหละ ที่​มี​ทั้ง​คำ​สรรเสริญ และ​คำ​สาปแช่ง​ออก​มา ขอ​อย่า​ให้​เป็น​อย่าง​นี้​เลย​ครับ​พี่น้อง</verse>
				<verse number="11">จะ​ให้​น้ำจืด​และ​น้ำเค็ม​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ตาน้ำ​อัน​เดียว​กัน​ได้​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">พี่น้อง​ครับ จะ​ให้​ต้น​มะเดื่อ​ออก​ลูก​เป็น​มะกอกเทศ หรือ​จะ​ให้​ต้น​องุ่น​ออก​ลูก​เป็น​มะเดื่อ​ได้​อย่าง​ไร เป็น​ไป​ไม่​ได้ น้ำพุ​ที่​ให้​น้ำเค็ม​จะ​ให้​น้ำจืด​ด้วย ก็​เป็น​ไป​ไม่​ได้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="13">ใคร​ใน​พวก​คุณ​ที่​คิด​ว่า​ตัวเอง​ฉลาด​และ​มี​ความรู้​ความ​เข้าใจ​ดี ก็​ให้​เขา​แสดง​ออก​โดย​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ถูกต้อง และ​ถ่อมตัว​ทำ​ทุก​อย่าง​ด้วย​ความ​ฉลาด</verse>
				<verse number="14">แต่​ถ้า​คุณ​มี​ใจ​ที่​อิจฉา​ริษยา​และ​เห็นแก่ตัว ก็​ไม่​น่า​จะ​อวด​ฉลาด และ​พยายาม​ปกปิด​ความจริง</verse>
				<verse number="15">ความ​ฉลาด​อย่าง​นี้​ไม่​ได้​มา​จาก​พระเจ้า แต่​มา​จาก​โลกนี้ ไม่​ได้​มา​จาก​พระวิญญาณ​แต่​มา​จาก​ปีศาจ</verse>
				<verse number="16">ที่​ไหน​ที่​มี​แต่​การ​อิจฉา​ริษยา​และ​เห็นแก่ตัว ที่นั่น​ก็​มี​แต่​ความ​วุ่นวาย และ​จะ​มี​แต่​เรื่อง​ชั่วร้าย​เต็ม​ไป​หมด</verse>
				<verse number="17">แต่​ความ​ฉลาด​ที่​มา​จาก​พระเจ้า​นั้น คุณสมบัติ​แรก​คือ​ความ​บริสุทธิ์ และ​ต่อมา​คือ​การ​สร้าง​ความ​สงบสุข เห็นอก​เห็นใจ​ซึ่ง​กัน​และ​กัน มี​ใจ​กว้างขวาง เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา และ​เกิด​ผลดี​มากมาย มี​ความ​ยุติธรรม และ​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="18">คน​ที่​สร้าง​ความ​สงบสุข​ด้วย​สันติ​วิธี ก็​จะ​ได้​เก็บเกี่ยว​ชีวิต​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">รู้​หรือ​เปล่า​ว่า ที่​พวก​คุณ​ทะเลาะ​วิวาท​กัน​นั้น มัน​เกิด​มา​จาก​อะไร ก็​เกิด​จาก​กิเลส​ตัณหา​ที่​ต่อสู้​กัน​อยู่​ใน​จิตใจ​ของ​พวก​คุณ​ไง</verse>
				<verse number="2">คุณ​อยาก​ได้ พอ​ไม่​ได้​ก็​เลย​ฆ่า​กัน คุณ​อิจฉา​กัน ก็​เลย​ทะเลาะ​วิวาท​กัน ที่​คุณ​ไม่​ได้​ก็​เพราะ​ไม่​ได้​ขอ​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">แต่​ที่​คุณ​ขอ​แล้ว​ยัง​ไม่​ได้ ก็​เพราะ​ขอ​ผิดๆ คิด​ไว้​ว่า​จะ​เอา​ไป​สนอง​ตัณหา​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="4">พวก​ไม่​ซื่อ​ทั้งหลาย คุณ​ไม่​รู้​หรือ​ว่า การ​เป็น​มิตร​กับ​โลก ก็​เท่ากับ​เกลียดชัง​พระเจ้า ดังนั้น​คน​ที่​อยาก​เป็น​มิตร​กับ​โลก ก็​เท่ากับ​ทำ​ตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">คุณ​คิด​ว่า​พระคัมภีร์​เขียน​เรื่อย​เปื่อย​ไป​หรือ​อย่าง​ไร คุณ​คิด​ว่า​วิญญาณ​ที่​พระเจ้า​ให้​อาศัย​อยู่​ใน​พวก​เรา​นั้น ขี้อิจฉา​ริษยา​อย่าง​รุนแรง​แบบ​นั้น​หรือ ไม่​ควร​เป็น​อย่าง​นั้น​เลย</verse>
				<verse number="6">แต่​พระเจ้า​ได้​ให้​ความ​เมตตา​มาก​ยิ่ง​ขึ้น​ไป​อีก พระคัมภีร์​ถึง​ได้​พูด​ไว้​ว่า “พระเจ้า​ต่อต้าน​คน​หยิ่งยโส แต่​พระองค์​เมตตา​ปรานี​กับ​คน​ที่​อ่อน​น้อม​ถ่อมตน”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น ให้​อุทิศ​ตัว​ต่อ​พระเจ้า​และ​ต่อสู้​กับ​มาร แล้ว​มัน​จะ​หนี​ไป​จาก​คุณ</verse>
				<verse number="8">เข้า​มา​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​พระเจ้า แล้ว​พระองค์​จะ​เข้า​มา​อยู่​ใกล้ชิด​กับ​คุณ พวก​คน​บาป​ทั้งหลาย ล้าง​มือ​ให้​สะอาด และ​คน​โลเล​ทั้งหลาย ทำใจ​ให้​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="9">ให้​เศร้า​โศก​เสียใจ และ​ร้องไห้ ให้​เปลี่ยน​เสียง​หัวเราะ​เป็น​เสียง​คร่ำครวญ ให้​เปลี่ยน​ความสุข​สนุก​สนาน​เป็น​ความ​เศร้า​หมอง</verse>
				<verse number="10">ให้​ถ่อมตัว​ลง​ต่อ​หน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต แล้ว​พระองค์​จะ​ยก​คุณ​ขึ้น</verse>
				<verse number="11">พี่น้อง​ครับ อย่า​ใส่ร้าย​ป้ายสี​กัน​เลย เพราะ​คน​ที่​ใส่ร้าย​ป้ายสี​พี่น้อง หรือ​ตัดสิน​พี่น้อง​ของ​ตน ก็​เท่ากับ​ว่า​กำลัง​ใส่ร้าย​ป้ายสี​กฎ​ที่​สั่ง​ให้​เรา​รัก​กัน และ​ตัดสิน​กฎ​ด้วย และ​ถ้า​คุณ​ตัดสิน​กฎ ก็​แสดง​ว่า​คุณ​ไม่​ได้​เป็น​คน​ทำ​ตาม​กฎ แต่​ทำ​ตัว​เป็น​ผู้​ตัดสิน​ซะ​เอง</verse>
				<verse number="12">ผู้​ตั้ง​กฎ และ​ผู้​ตัดสิน มี​เพียง​ผู้​เดียว​เท่านั้น คือ​พระเจ้า พระองค์​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ช่วย​ให้​รอด​หรือ​ทำลาย แล้ว​คุณ​เป็น​ใคร​ถึง​เที่ยว​ไป​ตัดสิน​คน​โน้น​คน​นี้</verse>
				<verse number="13">ฟัง​ไว้​ให้​ดีๆ​นะ คน​ที่​ชอบ​พูด​ว่า “วันนี้​หรือ​พรุ่งนี้ เรา​จะ​ไป​เมือง​นั้น​เมือง​นี้ อยู่​ที่​นั่น​สัก​ปี ค้า​ขาย​เอา​กำไร”</verse>
				<verse number="14">ตัว​คุณ​เอง​ก็​ยัง​ไม่​รู้​เลย​ว่า พรุ่งนี้​ชีวิต​ของ​คุณ​จะ​เป็น​อย่าง​ไร​บ้าง เพราะ​คุณ​เป็น​เพียง​แค่​หมอก ที่​เกิด​ขึ้น​ประ​เดี๋ยว​เดียว แล้ว​ก็​จาง​หาย​ไป</verse>
				<verse number="15">คุณ​ควร​จะ​พูด​ว่า “ถ้า​เป็น​ความ​ต้องการ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต เรา​ก็​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ทำ​สิ่ง​นั้น​สิ่ง​นี้”</verse>
				<verse number="16">แต่​ตอน​นี้ คุณ​กำลัง​คุย​โม้​โอ้อวด ถึง​ความ​เก่งกาจ​ของ​คุณ ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​ชั่วร้าย​นัก</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น สำหรับ​คน​ที่​รู้ตัว​ว่า​อะไร​เป็น​สิ่ง​ที่​ดี​ที่​ควร​จะ​ทำ​แต่​ไม่​ยอม​ทำ ก็​ถือ​ว่า​คน​นั้น​กำลัง​ทำ​บาป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">คน​รวย​ทั้งหลาย ฟัง​ไว้​ให้​ดี ร้องไห้​คร่ำครวญ​ซะ เพราะ​ความ​ทุกข์ยาก​กำลัง​มา​ถึง​คุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ใน​ไม่ช้า​นี้​ทรัพย์​สมบัติ​ของ​คุณ​ก็​จะ​เน่าเปื่อย​ไป และ​เสื้อผ้า​ของ​คุณ​ก็​จะ​ถูก​แมลง​กัด​กิน</verse>
				<verse number="3">เงิน​ทอง​ของ​คุณ​ก็​ขึ้น​สนิม​หมด​แล้ว สนิม​พวก​นี้​แหละ​ที่​จะ​ใช้​เป็น​หลักฐาน​มัด​ตัว​คุณ​ใน​วัน​พิพากษา และ​มัน​จะ​กัด​กิน​คุณ​เหมือน​ไฟ ดูสิ จน​ถึง​ยุค​สุดท้าย​นี้​แล้ว คุณ​ก็​ยัง​ก้มหน้า​ก้มตา​สะสม​มัน​อยู่​อีก</verse>
				<verse number="4">ดู​นั่น​สิ ค่าแรง​ที่​คุณ​โกง​คน​งาน​ที่​ถาง​หญ้า​ใน​ทุ่ง​ของ​คุณ​นั้น ได้​ร้อง​ออก​มา​แล้ว และ​เสียง​ร้อง​ของ​คน​งาน​พวก​นี้ ก็​ดัง​ไป​ถึง​หู​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ใน​โลก​นี้​คุณ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​หรูหรา และ​หา​ความสุข​ให้​กับ​ตัวเอง กิน​จน​อ้วนพี​เหมือน​วัว​ที่​พร้อม​จะ​เอา​ไป​ฆ่า​แล้ว</verse>
				<verse number="6">คุณ​ได้​ตัดสิน​โทษ และ​ฆ่า​คน​ที่​ไม่​มี​ความผิด​และ​ไม่​มี​ทาง​สู้</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ อดทน​ไว้​จน​กว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​กลับ​มา จำ​ไว้​ว่า​ชาว​นา​ที่​รอคอย​ผลผลิต​ที่​มี​ค่า​จาก​ผืน​ดินนั้น พวก​เขา​ตั้งหน้า​ตั้งตา​คอย​อย่าง​อดทน ตั้งแต่​ฝน​ต้น​ฤดู​จน​ถึง​ฝน​ปลาย​ฤดู</verse>
				<verse number="8">คุณ​ก็​เหมือน​กัน ต้อง​รอคอย​อย่าง​อดทน​และ​ทำใจ​ให้​เข้มแข็ง​ไว้ เพราะ​ใกล้​ถึง​วัน​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​กลับ​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="9">พี่น้อง​ครับ เลิก​บ่น​ต่อว่า​กัน​ได้​แล้ว เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​ถูก​ตัดสิน​ลงโทษ ดู​นั่น​สิ ผู้​พิพากษา​ยืน​อยู่​ที่​ประตู​แล้ว</verse>
				<verse number="10">พี่น้อง​ครับ เอา​อย่าง​ผู้พูดแทน​องค์​เจ้า​ชีวิต​พวก​นั้น​สิ พวก​เขา​อดทน​มาก ทั้งๆที่​ต้อง​ทนทุกข์​กับ​เรื่อง​เลวร้าย​มากมาย</verse>
				<verse number="11">เรา​ถือ​ว่า​พวก​คน​ที่​อดทน​อดกลั้น​นั้น​มี​เกียรติ​จริงๆ คุณ​ก็​เคย​ได้ยิน​เรื่อง​ความ​อดทน​อดกลั้น​ของ​โยบ ​มา​แล้ว​นี่ และ​รู้​ว่า​ตอน​จบ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ให้​อะไร​กับ​เขา​บ้าง เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​เต็ม​เปี่ยม​ไป​ด้วย​ความ​เมตตา​สงสาร</verse>
				<verse number="12">พี่น้อง​ครับ ที่​สำคัญ​กว่า​อะไร​ทั้งหมด อย่า​สาบาน​เลย ไม่​ต้อง​อ้าง​ถึง​ฟ้า​สวรรค์ หรือ​แผ่นดิน​โลก หรือ​อะไร​ทั้งนั้น ถ้า “ใช่” ก็​บอก​ว่า “ใช่” ถ้า “ไม่​ใช่” ก็​บอก​ว่า “ไม่​ใช่” แค่นี้​ก็​พอ​แล้ว คุณ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ถูก​พิพากษา</verse>
				<verse number="13">ใน​พวก​คุณ มี​ใคร​บ้าง​ที่​มี​ปัญหา ก็​ให้​เขา​อธิษฐาน มี​ใคร​บ้าง​ที่​มี​ความสุข ก็​ให้​เขา​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">มี​ใคร​บ้าง​ที่​เจ็บ​ป่วย ก็​ให้​เขา​ไป​เชิญ​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ของ​หมู่​ประชุม​ของ​พระเจ้า​มา​อธิษฐาน​ให้​กับ​เขา และ​เจิม​เขา​ด้วย​น้ำมัน​ใน​นาม​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​อธิษฐาน​ด้วย​ความเชื่อ​ก็​จะ​ช่วย​คน​ป่วย​ได้ แล้ว​องค์​เจ้า​ชีวิต​ก็​จะ​ยก​เขา​ขึ้น​มา ถ้า​เขา​ทำ​บาป พระองค์​ก็​จะ​ยกโทษ​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น ให้​สารภาพ​ความบาป​ทั้งหลาย​ต่อ​กัน​และ​กัน และ​อธิษฐาน​เผื่อ​กัน​และ​กัน เพื่อ​คุณ​จะ​ได้รับ​การ​รักษา คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​นั้น​มี​พลัง​และ​เกิด​ผล</verse>
				<verse number="17">ดู​อย่าง​เอลียาห์​สิ เขา​ก็​เป็น​คน​ธรรมดาๆ​เหมือน​กับ​เรา แต่​เมื่อ​เขา​ได้​ทุ่มเท​อธิษฐาน​ขอ​อย่า​ให้​ฝน​ตก ฝน​ก็​ไม่​ตก​เป็น​เวลา​ถึง​สาม​ปี​ครึ่ง</verse>
				<verse number="18">แต่​ต่อมา​เขา​ก็​ได้​อธิษฐาน​ขอ​ให้​ฝน​ตก ฝน​ก็​เท​ลง​มา​จาก​ท้องฟ้า​และ​พื้นดิน​ก็​ชุ่มฉ่ำ เมล็ด​พืช​ก็​แตก​หน่อ​ออก​ผล​อีก​ครั้ง​หนึ่ง</verse>
				<verse number="19">พี่น้อง​ครับ ถ้า​คน​ไหน​ใน​พวก​คุณ ถูก​ชัก​นำ​ให้​หลง​ไป​จาก​ความจริง และ​มี​บาง​คน​ไป​นำ​เขา​กลับ​มา</verse>
				<verse number="20">ก็​ให้​จำ​เอา​ไว้​ว่า คน​ที่​นำ​คน​บาป​กลับ​มา​จาก​ทาง​ผิด​นั้น ก็​ได้​ช่วย​ชีวิต​คน​บาป​คนนั้น​ให้​หลุดพ้น​จาก​ความตาย และ​ทำให้​ความบาป​มาก​มาย​ได้รับ​การ​ยกโทษ</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="60">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​เปโตร​ศิษย์เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ ถึง​คน​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​ที่​เป็น​คน​ต่างด้าว​ใน​โลกนี้ ถึง​คน​ที่​ได้​กระจัด​กระจาย​ไป​อยู่​ตาม​แคว้น​ปอนทัส กาลาเทีย คัปปาโดเซีย เอเชีย และ​บิธีเนีย</verse>
				<verse number="2">พระเจ้า​พระบิดา​ได้​เลือก​คุณ​มา​ตาม​แผน​การ​ที่​พระองค์​ได้​วาง​ไว้​ตั้ง​นาน​มา​แล้ว โดย​ให้​พระวิญญาณ​ชำระ​ล้าง​คุณ​ให้​บริสุทธิ์ พระเจ้า​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เชื่อฟัง​พระเจ้า และ​เข้า​เป็น​คน​ของ​พระองค์​เพราะ​ความตาย​ของ​พระเยซู​คริสต์ ขอ​พระเจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ​อย่าง​ล้นเหลือ</verse>
				<verse number="3">สรรเสริญ​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของเรา พระองค์​ได้​ทำ​ให้​พวกเรา​เกิดใหม่​เพราะ​ความ​เมตตา​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ เรื่องนี้​เป็น​ไปได้​ก็​เพราะ​พระเยซู​ได้​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย พวกเรา​ก็​เลย​มี​ความหวัง​ที่​แน่นอน</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ได้​เก็บ​มรดก​ไว้​ให้​กับ​คุณ​ที่​สวรรค์ เป็น​มรดก​ที่​ไม่มี​วัน​ผุพัง เน่าเปื่อย หรือ​จางหาย​ไป</verse>
				<verse number="5">เพราะ​คุณ​ไว้วางใจ​พระเจ้า พระองค์​จึง​คุ้มครอง​คุณ​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์ จนกว่า​คุณ​จะ​ได้รับ​ความรอด​ที่​จะ​เปิดเผย​ให้​เห็น​ใน​วัน​สุดท้าย​นั้น</verse>
				<verse number="6">เรื่องนี้​ทำให้​พวกคุณ​มี​ความ​ชื่นชม​ยินดี​มาก ถึง​แม้​จะ​ต้อง​ทนทุกข์​ด้วย​ปัญหา​สารพัด​ชั่ว​ประเดี๋ยวหนึ่ง</verse>
				<verse number="7">นี่​เป็น​การ​ทดสอบดู​ความเชื่อ​ของ​คุณ ความเชื่อ​ที่​แท้จริง​มีค่า​มากกว่า​ทองคำ เพราะ​ขนาด​ทองคำ​ที่​ถูก​ไฟ​หลอม​จน​บริสุทธิ์​แล้ว ยัง​ถูก​ทำลาย​ได้ เมื่อ​คุณ​ผ่าน​การ​ทดสอบ​แล้ว คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​การ​ยกย่อง​สรรเสริญ จะ​เต็มไป​ด้วย​สง่าราศี​และ​เกียรติยศ ใน​วันที่​พระเยซู​คริสต์​กลับมา</verse>
				<verse number="8">ถึงแม้​คุณ​ยัง​ไม่เคย​เห็น​พระองค์ แต่​ก็​ยัง​รัก​พระองค์​อยู่ ตอนนี้​คุณ​ยัง​ไม่เห็น​พระองค์ แต่​ก็​ยัง​ไว้วางใจ​และ​ยัง​มี​ความสุข​มาก​เกินกว่า​จะ​พูด​ได้</verse>
				<verse number="9">สิ่ง​ที่​พวกคุณ​กำลัง​จะ​ได้รับ​และ​ที่​เป็น​เป้าหมาย​ของ​ความเชื่อ​ของ​พวกคุณ​ด้วย คือ​ความรอด​ของ​พวกคุณ​นั่นเอง</verse>
				<verse number="10">พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ได้​พูด​ถึง​ความ​เมตตา​ของ​พระเจ้า​ที่​จะ​มี​มา​ถึง​พวกคุณ พวกเขา​ได้​พยายาม​สืบเสาะ​ค้นหา​เกี่ยวกับ​ความรอด​นี้​อย่าง​ละเอียด</verse>
				<verse number="11">พระวิญญาณ​ของ​พระคริสต์​ที่​อยู่​ใน​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​นี้ ได้​บอก​กับ​พวกเขา​ล่วงหน้า​ถึง​ความ​ทุกข์ทรมาน​ของ​พระคริสต์ และ​ถึง​เกียรติยศ​ที่​พระองค์​จะ​ได้รับ​ใน​ภายหลัง พวกเขา​ก็​เลย​อยาก​จะ​รู้​ว่า​เรื่องนี้​จะ​เกิดขึ้น​เมื่อไหร่ แล้ว​เวลานั้น​จะ​เป็น​อย่างไร</verse>
				<verse number="12">แต่​พระเจ้า​ได้​เปิดเผย​ให้​พวกเขา​รู้ว่า เรื่อง​ที่​เขา​เอา​มา​บอก​พวกคุณ​นี้ ไม่ใช่​สำหรับ​พวกเขา แต่​มี​ไว้​สำหรับ​พวกคุณ แล้ว​ตอนนี้​ก็​มี​คน​มา​ประกาศ​ข่าวดี​นี้​ด้วย​ฤทธิ์เดช​ของ​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ที่​ส่ง​มา​จาก​สวรรค์​ให้​พวกคุณ​รู้​แล้ว ขนาด​ทูตสวรรค์​ยัง​อยาก​จะ​รู้​เรื่องนี้​เลย</verse>
				<verse number="13">พวกคุณ​ต้อง​ตั้งสติ​ไว้​ให้​พร้อม บังคับ​ตัวเอง​ไว้​ให้ดี ตั้ง​ความหวัง​ให้​เต็มที่​ใน​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระเจ้า​ที่​คุณ​จะ​ได้รับ​ใน​วันที่​พระเยซู​คริสต์​มา​ปรากฏ</verse>
				<verse number="14">ให้​เป็น​เหมือนกับ​ลูกๆ​ที่​เชื่อฟัง อย่า​ไป​ทำ​ตาม​กิเลสตัณหา​เหมือนกับ​เมื่อก่อน คือ​ตอนที่​คุณ​ยัง​ไม่รู้​เรื่อง​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">พวกคุณ​จะ​ต้อง​ใช้​ชีวิต​อย่าง​แตกต่าง​จาก​ผู้อื่น เพราะ​พระเจ้า​ผู้​ที่​เรียก​คุณ​นั้น ก็​แตกต่าง​จาก​ผู้อื่น</verse>
				<verse number="16">เหมือน​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “ให้​รักษา​ตัวเอง​ให้​แตกต่าง​จาก​คนอื่น เพราะ​เรา​เอง​ก็​แตกต่าง​จาก​ผู้อื่น”</verse>
				<verse number="17">ใน​เมื่อ​พระเจ้า​ผู้ที่​คุณ​เรียกว่า​พระบิดา​ตอน​ที่​คุณ​อธิษฐาน​นั้น ตัดสิน​ไป​ตาม​การ​กระทำ​ของ​แต่ละ​คน​โดย​ไม่​ลำเอียง ก็​ให้​คุณ​มี​ชีวิต​ที่​เกรง​กลัว​พระองค์ ใน​ฐานะ​ที่​พวกคุณ​เป็น​คน​ต่างด้าว​ใน​สังคม​รอบข้าง​คุณนี้</verse>
				<verse number="18">เพราะ​คุณ​ก็​รู้​ว่า​เมื่อ​พระองค์​ปลดปล่อย​พวกคุณ​ให้​เป็น​อิสระ​จาก​ชีวิต​ที่​ไร้สาระ​ที่​คุณ​ได้รับ​สืบทอด​มา​จาก​บรรพบุรุษ​นั้น พระองค์​ไม่ได้​ใช้​สิ่ง​ที่​เสื่อมสลาย​ได้ อย่าง​เช่น​เงิน​และ​ทอง</verse>
				<verse number="19">แต่​ใช้​เลือด​อัน​มีค่า​ของ​พระคริสต์ เหมือนกับ​เลือด​ของ​ลูกแกะ​ที่​ไม่มี​รอย​ตำหนิ​หรือ​จุด​ด่างพร้อย​เลย</verse>
				<verse number="20">พระเจ้า​ได้​เลือก​พระคริสต์​ไว้​ก่อน​ที่​จะ​สร้าง​โลกนี้​เสียอีก แต่​เพิ่ง​ให้​พระคริสต์​มา​ปรากฏ​ใน​ช่วง​สุดท้าย​นี้​เพื่อ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="21">เพราะ​พระคริสต์​นี่แหละ พวกคุณ​ถึง​มา​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ได้ พระเจ้า​ได้​ทำ​ให้​พระคริสต์​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย และ​ให้​เกียรติยศ​กับ​พระองค์​ด้วย นี่​เป็น​เหตุผล​ที่​พวกคุณ​ฝาก​ความ​ไว้วางใจ​และ​ความหวัง​ไว้​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">ตอนที่​คุณ​เชื่อฟัง​ความจริง​นั้น คุณ​ก็​ได้​ชำระ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว ตอนนี้​เป้าหมาย​ของ​คุณ​ก็​คือ​การ​มี​ความรัก​ที่​จริงใจ​ให้​กับ​พี่น้อง เพราะ​ฉะนั้น​ขอ​ให้​รัก​กัน​และ​กัน​อย่าง​สุด​หัวใจ</verse>
				<verse number="23">พวกคุณ​ควร​จะ​รัก​กัน​เพราะ​ได้​เกิด​ใหม่​แล้ว ไม่​ใช่​จาก​เมล็ด​ที่​เน่าเปื่อย​ได้ แต่​จาก​เมล็ด​ที่​ไม่มี​วัน​เน่าเปื่อย เมล็ดนั้น​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​ที่​มี​ชีวิต​ถาวร​ตลอดไป</verse>
				<verse number="24">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์ เขียน​ไว้​ว่า “คน​ทุกคน​เป็น​เหมือนกับ​หญ้า เกียรติยศ​ของ​เขา​เป็น​เหมือน​ดอกไม้ป่า​ใน​ทุ่ง หญ้า​ก็​เหี่ยวแห้ง​ไป และ​ดอกไม้​ก็​ร่วงโรย​ไป</verse>
				<verse number="25">	แต่​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ยืนยง​ถาวร​ตลอดไป” และ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​นี้​ก็​คือ​ข่าวดี​ที่​เอา​มา​ประกาศ​ให้​คุณ​รู้​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ดังนั้น ให้​กำจัด​สิ่งต่างๆ​ต่อไปนี้​ให้​หมดไป​จาก​ตัว​คุณ เช่น​การ​ปองร้าย​ทุกอย่าง การ​หลอกลวง​ทุกอย่าง ความ​หน้าซื่อ​ใจคด ความ​อิจฉา​ริษยา และ​การ​ใส่ร้าย​ป้ายสี​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="2">แต่​ให้​เป็น​เหมือน​เด็ก​ทารก​แรกเกิด​ที่​หิว​กระหาย​น้ำนม​บริสุทธิ์​ซึ่ง​คือ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เติบโต​ขึ้น แล้ว​ได้รับ​ความ​รอด</verse>
				<verse number="3">เพราะ​ตอนนี้​คุณ​ก็​ได้​ลิ้มรส​แล้ว​ว่า​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น​ดี​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="4">ให้​เข้ามา​ใกล้​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​หิน​ที่มี​ชีวิต​อยู่ คน​ใน​โลกนี้​ไม่​ยอมรับ​หิน​ก้อนนี้ แต่​พระองค์​เป็น​หิน​ที่​มี​เกียรติ​มาก​สำหรับ​พระเจ้า​ผู้ที่​เลือก​พระองค์​มา</verse>
				<verse number="5">พวกคุณ​ก็​เหมือนกัน พวกคุณ​เป็น​เหมือน​หิน​ที่มี​ชีวิต​อยู่ ที่​กำลัง​ถูก​สร้างขึ้น​เป็น​วิหาร​สำหรับ​พระวิญญาณ พวกคุณ​เป็น​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​เป็น​นักบวช​ที่​ทำ​หน้าที่​ถวาย​เครื่อง​บูชา​ฝ่าย​พระวิญญาณ พระเจ้า​ชอบใจ​กับ​เครื่อง​บูชา​แบบนี้​ก็​เพราะ​ถวาย​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์</verse>
				<verse number="6">เหมือนกับ​ที่​มี​เขียน​ไว้​ใน​พระคัมภีร์​ว่า “ดูสิ เรา​วาง​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ไว้​ใน​เมือง​ศิโยน เป็น​หิน​ที่​สำคัญ​ที่สุด มี​เกียรติ​และ​ได้รับ​การ​คัดเลือก​มาแล้ว และ​คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​หิน​ก้อนนั้น​จะ​ไม่มี​วัน​อับอาย​ขายหน้า​เลย”</verse>
				<verse number="7">ดังนั้น พวกคุณ​ที่​ไว้วางใจ มี​ส่วนร่วม​ใน​เกียรติ​ของ​หิน​ก้อนนี้ แต่​สำหรับ​คน​ที่​ไม่​ไว้วางใจ มันก็​เป็น​ไป​ตาม​ข้อ​พระคัมภีร์​ที่ว่า “หิน​ก้อนนี้ ที่​คน​ก่อสร้าง​ได้​โยน​ทิ้งไป กลับ​กลาย​มาเป็น​หิน​ที่​สำคัญ​ที่สุด”</verse>
				<verse number="8">และ “เป็น​หิน​ที่​ทำ​ให้​คน​เดิน​สะดุด และ​เป็น​ก้อนหิน​ที่​ทำ​ให้​คน​หกล้ม” พวกเขา​สะดุด​ล้ม​ก็​เพราะ​ไม่ยอม​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า เรื่องนี้​เป็น​ไป​ตาม​ที่​พระเจ้า​ได้​กำหนด​ไว้แล้ว</verse>
				<verse number="9">แต่​คุณ​เป็น​ผู้ที่​พระเจ้า​คัดเลือก​มา เป็น​นักบวช​ของ​พระองค์​ผู้​เป็น​กษัตริย์ เป็น​ชนชาติ​ที่​ได้​อุทิศ​ไว้​กับ​พระเจ้า และ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​โดย​เฉพาะ พระองค์​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​ไป​ป่าว​ประกาศ​ถึง​การ​กระทำ​อัน​ยอดเยี่ยม​ทั้งหลาย​ของ​พระองค์ พระองค์​ได้​เรียก​คุณ​ออก​มา​จาก​ความมืด ให้​เข้า​มาหา​ความ​สว่าง​ที่​สุดแสน​จะ​วิเศษ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">แต่ก่อน​นั้น​คุณ​ไม่มี​ชนชาติ แต่​เดี๋ยวนี้​คุณ​เป็น​ชนชาติ​ของ​พระเจ้า​แล้ว แต่ก่อน​นั้น​พระเจ้า​ไม่ได้​เมตตา​คุณ แต่​เดี๋ยวนี้​พระองค์​ได้​เมตตา​คุณ​แล้ว</verse>
				<verse number="11">เพื่อนรัก ให้​อยู่​อย่าง​คน​ต่างด้าว​และ​คน​แปลกถิ่น​ใน​สังคมนี้ ผม​ขอร้อง​ว่า​อย่า​ไป​ยอมแพ้​กับ​กิเลสตัณหา​ของ​สันดาน​ที่​ต่อสู้​กับ​ใจ​ของคุณ</verse>
				<verse number="12">ถึงแม้​คน​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​พระเจ้า​พวกนั้น​จะ​พูด​ใส่ร้าย​ว่า​พวกคุณ​ทำ​ผิด ก็​ขอ​ให้​ทำ​ตัว​ให้​ดี​ใน​หมู่​พวกเขา เขา​จะ​ได้​เห็น​ความดี​ของ​คุณ แล้ว​จะ​ได้​ยกย่อง​พระเจ้า​ใน​วัน​ที่​พระองค์​กลับ​มา</verse>
				<verse number="13">ให้​คุณ​ยอม​อยู่​ใต้​อำนาจ​ต่างๆ​ที่​มนุษย์​ตั้งขึ้น เพื่อ​เห็นแก่​องค์​เจ้า​ชีวิต ไม่ว่า​จะ​เป็น​อำนาจ​ของ​จักรพรรดิ​ผู้มี​อำนาจ​สูงสุด</verse>
				<verse number="14">หรือ​เจ้าเมือง​ต่างๆ​ที่​จักรพรรดิ​นั้น​ส่ง​มา เพื่อ​ลงโทษ​คน​ทำ​ผิด​และ​ยกย่อง​คน​ที่​ทำ​ดี</verse>
				<verse number="15">เพราะ​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​ชีวิต​ที่​ดีงาม​ของ​พวกคุณ​ไป​หุบปาก​คนโง่​ที่​พูดจา​ไร้สาระ</verse>
				<verse number="16">ขอให้​พวกคุณ​ใช้​ชีวิต​อย่าง​อิสระ แต่​อย่า​ใช้​ความ​เป็น​อิสระ​นั้น​มา​เป็น​ข้ออ้าง​บังหน้า​เพื่อ​จะ​ทำชั่ว แต่​ให้​ใช้​ชีวิต​สม​กับ​ที่​เป็น​ทาส​ของ​พระเจ้า​ดีกว่า</verse>
				<verse number="17">ให้​เกียรติ​กับ​ทุกๆคน ให้​รัก​พี่น้อง​ใน​พระคริสต์ ให้​เกรง​กลัว​พระเจ้า และ​ให้​เกียรติ​กับ​กษัตริย์​ด้วย</verse>
				<verse number="18">พวกคุณ​ที่​เป็น​ทาส ให้​ยอม​เชื่อฟัง​เจ้านาย​ของ​ตน​ด้วย​ความ​เคารพ​อย่างสูง ไม่ใช่​ยอม​เชื่อฟัง​เจ้านาย​ที่​ดี​และ​มี​น้ำใจ​เท่านั้น แต่​ให้​ยอม​เชื่อฟัง​เจ้านาย​ที่​โหดร้าย​ด้วย</verse>
				<verse number="19">คน​ที่​ยอม​ทน​ต่อ​ความ​เจ็บปวด​ที่​ไม่​ยุติธรรม เพราะ​ต้องการ​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า​นั้น เป็น​คน​ที่​น่ายกย่อง​จริงๆ</verse>
				<verse number="20">การ​ที่​คุณ​อดทน​ต่อ​การ​ถูก​เฆี่ยนตี​เพราะ​ทำ​ผิด มัน​น่า​ยกย่อง​ตรงไหน แต่​การ​ที่​คุณ​ต้อง​อดทน​ต่อ​ความ​ทุกข์ยาก​เพราะ​ทำดี อย่างนี้สิ​ถึง​จะ​น่ายกย่อง​ใน​สายตา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="21">พระเจ้า​เรียก​ให้​คุณ​มา​ทนทุกข์​อย่างนี้ เหมือนกับ​ที่​พระคริสต์​ยอม​ทนทุกข์​เพื่อ​คุณ พระองค์​ได้​วาง​ตัวอย่าง​ให้​คุณ เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​เดิน​ตาม​รอยเท้า​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">“พระองค์​ไม่ได้​ทำ​บาป และ​ไม่ได้​โกหก​ด้วย”</verse>
				<verse number="23">เมื่อ​เขา​ด่า​ว่า​พระองค์ พระองค์​ก็​ไม่ได้​โต้ตอบ เมื่อ​พระองค์​ทนทุกข์ พระองค์​ก็​ไม่ได้​ขู่​อาฆาต พระองค์​ได้​มอบ​เรื่อง​ของ​พระองค์​ไว้​กับ​พระเจ้า​ผู้​ตัดสิน​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="24">ตัว​พระองค์​เอง​ได้​แบก​บาป​ของ​เรา​ไว้​ใน​ตัว​ของ​พระองค์​บน​ไม้กางเขน​นั้น เพื่อ​เรา​จะ​ได้​ตาย​ต่อ​บาป​และ​ใช้​ชีวิต​ตามใจ​พระเจ้า พวกคุณ​ได้รับ​การ​รักษา​ให้​หาย​ก็​เพราะ​บาดแผล​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="25">แต่​ก่อนนั้น​พวกคุณ​เคย​หลงทาง​ไป​เหมือน​แกะ แต่​ตอนนี้​ได้​กลับ​มาหา​ผู้เลี้ยง​และ​ผู้​ดูแล​รักษา​ชีวิต​ของ​คุณ​แล้ว</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ใน​ทำนอง​เดียว​กัน พวกคุณ​ที่​เป็น​ภรรยา​ก็​ให้​ยินยอม​สามี เพื่อ​ว่า​ถ้า​มี​สามี​บางคน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า ชีวิต​ที่​ดี​ของ​คุณ​อาจ​จะ​ชนะ​ใจ​เขา และ​ทำ​ให้​เขา​มา​ไว้วางใจ​พระเจ้า​ได้ โดย​ที่​คุณ​ไม่ต้อง​พูด​อะไรเลย​สักคำ</verse>
				<verse number="2">เพราะ​เขา​สังเกต​ว่า​ชีวิต​ของคุณ​บริสุทธิ์ และ​มี​ใจ​ยำเกรง​พระเจ้า​ขนาดไหน</verse>
				<verse number="3">ความงาม​ของคุณ ไม่ควร​จะ​มา​จาก​การ​ตกแต่ง​ภายนอก เช่น​การ​ทำ​ผม​หรูหรา​ฟู่ฟ่า ใส่​เครื่องทอง หรือ ใส่​เสื้อผ้า​ราคา​แพง</verse>
				<verse number="4">แต่​ให้​งาม​จาก​ภายใน​ที่​ไม่มี​วัน​จืดจาง ซึ่ง​ก็​หมายถึง​ความ​สุภาพ​อ่อนโยน สงบ​เรียบร้อย ซึ่ง​มีค่า​ยิ่งนัก​ใน​สายตา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ผู้หญิง​ใน​สมัยก่อน​ที่​บริสุทธิ์ และ​หวังใจ​ใน​พระเจ้า​นั้น ได้​ตกแต่ง​ตัวเอง​ให้​มี​เสน่ห์​ด้วย​การ​ยินยอม​สามี</verse>
				<verse number="6">เหมือนกับ​ที่​นาง​ซาราห์​เชื่อฟัง​อับราฮัม​และ​เรียก​เขา​ว่า “นาย​ของ​ฉัน” ถ้า​คุณ​ทำ​อย่างนี้ คุณ​ก็​จะ​เป็น​ลูกสาว​ที่​แท้จริง​ของ​นาง แต่​จะ​ต้อง​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ตามใจ​พระเจ้า โดย​ไม่​กลัว​ว่า​สามี​จะ​ทำ​อะไร​คุณ</verse>
				<verse number="7">ใน​ทำนอง​เดียวกัน พวก​คุณ​ที่​เป็น​สามี​ก็​ให้​อยู่​กิน​กับ​ภรรยา​ด้วย​ความ​เข้าอก​เข้าใจ เพราะ​เธอ​อ่อนแอ​กว่า พระเจ้า​ได้​เมตตา​ยก​ชีวิต​ใหม่​ให้​พวกคุณ​เป็น​มรดก และ​เธอ​เป็น​หุ้นส่วน​กับ​คุณ​ใน​มรดก​นี้​ด้วย คุณ​จึง​ควร​จะ​ให้​เกียรติ​กับ​เธอ ถ้า​คุณ​ไม่​ทำ​อย่างนั้น พระเจ้า​ก็​จะ​ไม่ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​คุณ</verse>
				<verse number="8">สุดท้ายนี้ พวกคุณ​ควร​จะ​เป็น​น้ำหนึ่ง​ใจ​เดียว​กัน เห็นอก​เห็นใจ​กัน รัก​กัน​ฉันท์​พี่น้อง มี​ใจ​เมตตา​และ​รู้จัก​ถ่อมตัว</verse>
				<verse number="9">อย่า​ตอบแทน​ความชั่ว​ด้วย​ความชั่ว หรือ​ด่า​คน​ที่​ด่า​ว่า​คุณ แต่​ให้​อวยพร​เขา​แทน เพราะ​นั่น​เป็น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​เรียก​ให้​คุณ​ทำ แล้ว​พระองค์​จะ​อวยพร​คุณ</verse>
				<verse number="10">เพราะ​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “ถ้า​คุณ​อยาก​มี​ความสุข​และ​เจอ​แต่​วัน​ที่​ดีๆ ก็​อย่า​ใช้​ลิ้น​ทำร้าย​คนอื่น อย่า​ใช้​ปาก​พูด​โกหก</verse>
				<verse number="11">ให้​เลิก​ทำชั่ว​และ​หัน​มา​ทำดี ให้​แสวงหา​สันติสุข​และ​ติดตาม​ทาง​แห่ง​สันติสุข​นั้น​ไป</verse>
				<verse number="12">เพราะ​ดวงตา​องค์​เจ้า​ชีวิต ดูแล​ทุกคน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระองค์ และ​หู​ของ​พระองค์​ฟัง​คำ​อธิษฐาน​ของ​เขา แต่​หน้า​ของ​พระองค์​หัน​เข้า​ต่อต้าน​พวก​ที่​ทำ​ชั่ว​นั้น”</verse>
				<verse number="13">ถ้า​คุณ​พยายาม​จริงๆ​ที่​จะ​ทำ​ความดี​อยู่​ตลอด แล้ว​ใคร​ล่ะ​จะ​ทำร้าย​คุณ​ได้​จริงๆ</verse>
				<verse number="14">แต่​แม้ว่า​คุณ​อาจจะ​ต้อง​ทนทุกข์​เพราะ​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า คุณ​มี​เกียรติ​อย่าง​แท้จริง “คุณ​ไม่ต้อง​กลัว​พวกเขา​หรือ​กังวล​หรอก”</verse>
				<verse number="15">แต่​ให้​ใจ​ของ​คุณ​นับถือ​พระคริสต์​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ให้​พร้อม​ที่​จะ​อธิบาย​กับ​ทุกคน​ที่​มา​ถาม​ว่า ความหวัง​ที่​คุณ​มี​นี้​เป็น​อย่างไร แต่​ให้​ตอบเขา​อย่าง​สุภาพ​และ​เคารพ​นบนอบ</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​คุณ​ใช้​ชีวิต​ใน​ทาง​ที่​ดี​เพราะ​เป็น​คน​ของ​พระคริสต์ แล้ว​มี​คน​มา​พูด​ใส่ร้าย​คุณ ก็​ให้​คุณ​ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​คุณ​รู้​ว่า​ถูกต้อง เพื่อ​เขา​จะ​ได้​อับอาย</verse>
				<verse number="17">ถ้า​เป็น​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า ให้​ทนทุกข์​เพราะ​ทำดี​ก็​ยัง​ดีกว่า​ทนทุกข์​เพราะ​ทำชั่ว</verse>
				<verse number="18">พระคริสต์​ทนทุกข์​เพื่อ​จัดการ​กับ​ความบาป​ครั้งเดียว​ก็​เพียงพอ​แล้ว พระองค์​ทำ​อย่างนี้​เพื่อ​นำ​คุณ​ไป​หา​พระเจ้า พระองค์​ถูก​ฆ่า​ทางกาย​แต่​มี​ชีวิต​ขึ้น​มา​ใหม่​โดย​ทาง​พระวิญญาณ</verse>
				<verse number="19">ด้วย​อำนาจ​ของ​พระวิญญาณ พระองค์​ได้​ไป​ประกาศ​ชัยชนะ​ของ​พระองค์​ให้​กับ​พวก​วิญญาณ​ที่​ถูก​ขัง​อยู่</verse>
				<verse number="20">ใน​สมัยก่อน​นาน​มาแล้ว วิญญาณ​พวกนี้​ไม่ได้​เชื่อฟัง​พระเจ้า ตอน​ที่​โนอาห์​สร้าง​เรือ พระเจ้า​ได้​รอคอย​อย่าง​อดทน​ให้​คน​ใน​โลกนี้​กลับตัว​กลับใจ สุดท้าย​มี​แปด​คน​ที่​อยู่​ใน​เรือ​ลำนั้น แล้ว​พระเจ้า​ใช้​น้ำ​ช่วย​เขา​ให้​รอด​จาก​คน​ที่​ชั่วร้าย​ใน​สมัยนั้น</verse>
				<verse number="21">เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​ใช้​พิธี​จุ่มน้ำ​ช่วย​ให้​พวกคุณ​รอด​ใน​สมัยนี้ การ​จุ่มน้ำ​นี้​ไม่ใช่​เป็น​การ​ล้าง​ร่างกาย​ให้​สะอาด แต่​เป็น​การ​ให้​คำมั่น​สัญญา​ต่อ​พระเจ้า​ว่า​คุณ​จะ​ทำ​แต่​สิ่ง​ที่​คุณ​รู้​ว่า​ถูกต้อง และ​ทั้งหมดนี้​ก็​เป็น​ไปได้ เพราะ​พระเยซู​คริสต์​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย</verse>
				<verse number="22">พระองค์​ได้​ขึ้น​ไป​สวรรค์​และ​นั่ง​อยู่​ทางขวา​ของ​พระเจ้า พระองค์​ทำ​ให้​พวก​ทูตสวรรค์ พวก​ผู้​มี​สิทธิอำนาจ และ​พวก​ผู้​มี​ฤทธิ์​อำนาจ มา​อยู่​ภายใต้​อำนาจ​ของ​พระองค์</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">ใน​เมื่อ​พระคริสต์​ได้​ทน​ทุกข์ทรมาน​ใน​ร่างกาย​นี้แล้ว คุณ​ก็​ควร​จะ​เตรียม​ตัว​ให้​พร้อม​และ​คิด​อย่าง​เดียวกัน​กับ​พระองค์ คือ​คน​ที่​ยอม​ทนทุกข์​ใน​ร่างกาย​ก็​ได้​ตัดสินใจ​แล้ว​ว่า​จะ​เลิก​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="2">ผล​ที่​เกิดขึ้น​คือ ใน​ช่วง​ชีวิต​ที่​เหลือ​อยู่นี้ เขา​ไม่ได้​อยู่​ตาม​กิเลสตัณหา​ชั่วๆ​ของ​มนุษย์ แต่​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">ใน​อดีต​คุณ​ก็​ได้​ใช้​ชีวิต​อย่าง​คน​ที่​ไม่เชื่อ​พระเจ้า​มา​มาก​พอแล้ว ทั้ง​มั่วโลกีย์ กามราคะ เมา​เหล้า มั่วสุม​ทาง​เพศ เลี้ยง​ฉลอง​เมามาย และ​กราบไหว้​รูปเคารพ ซึ่ง​เป็น​สิ่ง​ที่​น่าขยะแขยง</verse>
				<verse number="4">เพื่อนๆ​ของ​คุณ​ก็​สงสัย​ว่า ทำไม​คุณ​ถึง​ได้​เลิก​สำมะเล​เทเมา​กับ​พวกเขา พวกเขา​เลย​แช่งด่า​คุณ</verse>
				<verse number="5">แต่​พวกเขา​จะ​ต้อง​ให้การ​กับ​พระเจ้า​ผู้ที่​พร้อม​จะ​ตัดสิน​โทษ​ทุกคน ทั้งที่​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่​และ​ที่​ตาย​ไปแล้ว​ด้วย</verse>
				<verse number="6">นั่น​เป็น​เหตุ​ที่​มี​การ​ประกาศ​ข่าวดี​นี้​ใน​อดีต​ให้​กับ​ผู้เชื่อ​ซึ่ง​ตอนนี้​ได้​ตาย​ไป​แล้ว ถึงแม้ว่า​ใน​สายตา​ของ​คนอื่น​จะ​ตัดสิน​ว่า​เขา​ผิด​ตอนที่​เขา​ยัง​อยู่​ใน​ร่างกาย แต่​เขา​มี​ชีวิต​อยู่​ด้วย​พระวิญญาณ​ใน​สายตา​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใกล้​จะ​ถึง​วัน​สิ้นโลก​แล้ว ตั้งสติ​ไว้​ให้ดี​และ​รู้จัก​ควบคุม​ตัวเอง คุณ​จะ​ได้​อธิษฐาน</verse>
				<verse number="8">สิ่ง​ที่​สำคัญ​ที่สุด​คือ ให้​รัก​กัน​และ​กัน​อย่าง​ลึกซึ้ง เพราะ​ความรัก​จะ​ปกปิด​ความบาป​ได้​มากมาย</verse>
				<verse number="9">ให้​เลี้ยงดู​ปูเสื่อ​กัน อย่า​บ่น​เลย</verse>
				<verse number="10">ให้​แต่ละ​คน​เป็น​ผู้รับใช้​ที่​สัตย์ซื่อ แล้ว​ใช้​พรสวรรค์​ที่​รับ​มา​เพื่อ​รับใช้​ซึ่งกัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="11">ถ้า​คุณ​มี​พรสวรรค์​ใน​ด้าน​การพูด ก็​ให้​พูด​ใน​ฐานะ​คน​ที่​ประกาศ​คำพูด​ที่​ได้ยิน​มา​จาก​พระเจ้า ถ้า​คุณ​มี​พรสวรรค์​ใน​ด้าน​การ​รับใช้ ก็​ให้​รับใช้​สุดกำลัง​ที่​พระเจ้า​ให้​มา เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้รับ​เกียรติยศ​จาก​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​คุณ​ทำ ทั้งหมดนี้​เป็น​ไปได้​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ ขอ​ให้​เกียรติยศ​และ​ฤทธิ์เดช​มี​กับ​พระเยซู​คริสต์​ตลอดไป อาเมน</verse>
				<verse number="12">เพื่อนรัก อย่าเพิ่ง​แปลกใจ​กับ​ปัญหา​ที่​เกิดขึ้น​กับ​พวกคุณ มัน​ไม่ใช่​เรื่อง​แปลก​อะไรเลย แต่​ปัญหา​ก็​คือ​การ​ลองใจ​คุณ</verse>
				<verse number="13">ให้​ดีใจ​ที่​คุณ​ได้​ร่วมทุกข์​กับ​พระคริสต์ เพราะ​คุณ​จะ​ได้​ดีใจ​เป็น​ล้นพ้น​เมื่อ​พระคริสต์​กลับมา​อย่าง​มีเกียรติ</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​มี​คน​ประณาม​คุณ​เพราะ​คุณ​เป็น​ของ​พระคริสต์ คุณ​ก็มี​เกียรติ​อย่าง​แท้จริง เพราะ​แสดงว่า​พระวิญญาณ​ผู้​ทรง​เกียรติ​ของ​พระเจ้า​นั้น​อยู่​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="15">ถ้า​คุณ​จะ​ต้อง​ทนทุกข์ ก็​ขอ​อย่า​ให้​เป็น​เพราะ​คุณ​ไป​ฆ่า​คน​มา ไป​ขโมย ไป​ทำ​ชั่ว หรือ​ไป​ยุ่ง​เรื่อง​ของ​คนอื่น​เลย</verse>
				<verse number="16">แต่​ถ้า​คุณ​ต้อง​ทนทุกข์​เพราะ​เป็น​คริสเตียน ก็​อย่า​อาย​เลย แต่​ให้​สรรเสริญ​พระเจ้า เพราะ​คุณ​ได้​ชื่อ​ว่า​คริสเตียน</verse>
				<verse number="17">ถึงเวลา​สำหรับ​การ​ตัดสิน​โทษ​แล้ว การ​ตัดสิน​นั้น​จะ​เริ่มต้น​จาก​ครอบครัว​ของ​พระเจ้า​ก่อน แล้ว​ลอง​คิด​ดูสิว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​คน​ที่​ไม่​เชื่อฟัง​ข่าวดี​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “ขนาด​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระเจ้า ยัง​เกือบ​จะ​ไม่รอด แล้ว​มัน​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น​กับ​คนชั่ว​และ​คนบาป​เล่า”</verse>
				<verse number="19">ถ้า​อย่างนั้น คน​ที่​ต้อง​ทนทุกข์​เพราะ​เป็น​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า​นั้น ก็​ต้อง​มอบ​ตัวเอง​ไว้​กับ​พระผู้สร้าง​ที่​ซื่อสัตย์ และ​ให้​ทำดี​ต่อไป</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">ผม​เขียน​มา​ขอร้อง​พวก​ผู้นำ​อาวุโส​ที่​อยู่​กับ​พวกคุณ ใน​ฐานะ​ที่​ผม​ก็​เป็น​ผู้นำ​อาวุโส​คนหนึ่ง เป็น​คนหนึ่ง​ที่​เป็น​พยาน​ถึง​เรื่อง​ที่​พระคริสต์​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน และ​เป็น​คนหนึ่ง​ที่​จะ​มี​ส่วนร่วม​ใน​สง่าราศี​ของ​พระคริสต์​เมื่อ​พระองค์​กลับ​มา</verse>
				<verse number="2">ขอให้​เลี้ยงดู​ฝูงแกะ​ของ​พระเจ้า​ที่​พระเจ้า​ฝาก​ให้​คุณ​ดูแล​อยู่นี้ ไม่ใช่​ฝืนใจ​ทำ แต่​ให้​ทำ​ด้วย​ความ​เต็มใจ​อย่าง​ที่​พระเจ้า​ต้องการ​ให้​คุณ​ทำ ไม่ใช่​เพราะ​เห็นแก่​เงิน แต่​เพราะ​คุณ​อยาก​จะ​ทำ​จริงๆ</verse>
				<verse number="3">ไม่​ทำ​ตัว​เป็น​นาย​เหนือ​คน​พวกนั้น​ที่​พระองค์​ได้​ฝาก​ให้​คุณ​ดูแล แต่​ให้​ทำ​ตัว​เป็น​แบบอย่าง​กับ​ฝูงแกะ​นั้น</verse>
				<verse number="4">เพื่อ​เมื่อ​พระคริสต์​ผู้​เป็น​หัวหน้า​คน​เลี้ยงแกะ​กลับ​มา คุณ​ก็​จะ​ได้รับ​รางวัล​อัน​มี​เกียรติ ที่​ไม่มี​วัน​ร่วงโรย​ไป</verse>
				<verse number="5">ใน​ทำนอง​เดียวกัน คน​ที่มี​อายุ​น้อยกว่า ก็​ให้​เชื่อฟัง​พวก​ผู้นำ​อาวุโส แต่​ความจริง​แล้ว ทุกๆคน​ควร​จะ​อ่อนน้อม​ถ่อมตัว​รับใช้​ซึ่งกัน​และ​กัน​เหมือนกับ​ที่​พระคัมภีร์​เขียน​ไว้​ว่า “พระเจ้า​ต่อต้าน​คน​ที่​เย่อหยิ่ง​จองหอง แต่​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​ต่อ​คน​ที่​อ่อนน้อม​ถ่อมตน”</verse>
				<verse number="6">ถ้า​อย่างนั้น ให้​พวกคุณ​อ่อนน้อม​ถ่อมตัว​ลง​ใต้​อำนาจ​ที่​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า เพื่อ​พระเจ้า​จะ​ได้​ยก​คุณ​ขึ้น​เมื่อ​ถึง​เวลาที่​เหมาะสม</verse>
				<verse number="7">ให้​เอา​ความ​กังวล​ทั้งหมด​ของ​คุณ​ฝากไว้​กับ​พระเจ้า เพราะ​พระองค์​ห่วงใย​คุณ</verse>
				<verse number="8">ให้​รู้จัก​บังคับ​ตนเอง ระวัง​ตัว​ให้ดี เพราะ​ศัตรู​ของ​คุณ​คือ​มาร กำลัง​เดิน​ด้อมๆ​มองๆ​เหมือน​สิงโต​ที่​คำราม​จ้อง​ตะครุบ​เหยื่อ​มา​กิน</verse>
				<verse number="9">ให้​ขัดขืน​มาร​นั้น และ​ยึดมั่น​ใน​ความเชื่อ เพราะ​คุณ​รู้​อยู่แล้ว​ว่า พี่น้อง​ทั่วโลก​ก็​เจอ​ความ​ทุกข์ยาก​เหมือนคุณ</verse>
				<verse number="10">พระเจ้า​ผู้​เป็น​แหล่ง​ของ​ความ​เมตตา​ทุกอย่าง​ได้​เรียก​คุณ​ผ่านทาง​พระเยซู​คริสต์ ให้​คุณ​เข้ามา​มี​ส่วนร่วม​ใน​เกียรติ​ของ​พระองค์​ที่​ไม่มี​วัน​หมด คุณ​จะ​ต้อง​ทนทุกข์​อยู่​ประเดี๋ยวหนึ่ง แล้ว​หลังจากนั้น​พระเจ้า​ก็​จะ​ช่วยให้​คุณ​กลับคืน​สู่​สภาพ​สมบูรณ์แบบ จะ​ให้​คุณ​เข้มแข็ง มี​กำลัง​มากขึ้น​และ​มั่นคง</verse>
				<verse number="11">ขอให้​ฤทธิ์เดช​เป็น​ของ​พระองค์​ตลอดไป​อาเมน</verse>
				<verse number="12">ผม​ได้​เขียน​จดหมาย​สั้นๆ​ฉบับนี้ และ​ได้​ฝาก​สิลาส​มา​ให้​กับ​คุณ เขา​เป็น​พี่น้อง​ที่​ซื่อสัตย์​ใน​พระคริสต์ ผม​เขียน​มา​เพื่อ​ให้​กำลังใจ​พวกคุณ และ​ยืนยัน​ว่า​ทุกอย่าง​ที่​เขียน​มานี้​เป็น​ความ​เมตตา​กรุณา​ที่​แท้จริง​ของ​พระเจ้า ให้​คุณ​ยืนหยัด​มั่นคง​ใน​ความ​เมตตา​กรุณา​นี้</verse>
				<verse number="13">หมู่ประชุม​ที่​เมือง​บาบิโลน ​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้​เหมือนกับ​ที่​พระองค์​ได้​เลือก​พวกคุณ ได้​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​ให้​กับ​คุณ มาระโก​ลูก​ของ​ผม​ก็​ฝาก​ความ​คิดถึง​มา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="14">เมื่อ​เจอกัน​ก็​ขอให้​จูบ​ทักทาย​กัน​ด้วย​ความรัก ขอให้​ทุกคน​ที่​มีส่วน​ใน​พระคริสต์​ได้รับ​สันติสุข</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="61">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ซีโมน เปโตร ผู้​เป็น​ทาส​และ​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์ ถึง​คน​เหล่านั้น​ที่​มี​ความเชื่อ​ที่​มีค่า​เท่ากัน​กับ​ของ​เรา เพราะ​พระเจ้า​ของ​เรา​คือ​พระเยซู​คริสต์​พระผู้ช่วย​ให้​รอดนั้น ​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระเจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา และ​สันติสุข​กับ​พวกคุณ​มาก​ยิ่งๆขึ้น เพราะ​พวกคุณ​รู้จัก​พระเจ้า​และ​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​อย่าง​แท้จริง</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระองค์ พวกเรา​ได้รับ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​จำเป็น​สำหรับ​ชีวิต​ที่​จะ​ให้​เกียรติ​พระเจ้า เรา​ได้รับ​สิ่ง​เหล่านี้ ก็​เพราะ​เรา​รู้จัก​พระองค์ ผู้ที่​เรียก​เรา​มา​ด้วย​เกียรติ​และ​ฤทธิ์เดช​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="4">และ​ด้วย​เกียรติ​และ​ฤทธิ์เดช​นี้แหละ พระเจ้า​ได้​ให้​สัญญา​ต่างๆ​ที่​มีค่า​และ​ยิ่งใหญ่​กับ​เรา​แล้ว พระองค์​ให้​สิ่ง​เหล่านี้​เพื่อ​คุณ​จะ​ได้​หลุดพ้น​จาก​ความ​เสื่อมทราม​ที่​อยู่​ใน​โลกนี้ เนื่อง​จาก​กิเลสตัณหา​ของ​มนุษย์ เพื่อ​เรา​จะ​ได้รับ​สภาพ​ที่​เหมือน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">ด้วย​เหตุนี้ คุณ​จะ​ต้อง​พยายาม​อย่าง​เต็มที่ ที่​จะ​ใช้​ความเชื่อ​สร้าง​ความดี ใช้​ความดี​สร้าง​ความรู้ ใช้​ความรู้​เพื่อ​บังคับ​ตน</verse>
				<verse number="6">ใช้​การ​บังคับ​ตน​สร้าง​ความ​อดทน ใช้​ความ​อดทน​สร้าง​ชีวิต​ที่​ให้​เกียรติ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="7">ใช้​ชีวิต​ที่​ให้​เกียรติ​พระเจ้า​สร้าง​ความ​ผูกพัน​ฉันท์​พี่น้อง ใช้​ความ​ผูกพัน​ฉันท์​พี่น้อง​สร้าง​ความรัก</verse>
				<verse number="8">เพราะ​ถ้า​คุณ​มี​สิ่ง​เหล่านี้​อยู่​ใน​ตัว แล้ว​ให้​มัน​เพิ่มขึ้น​เรื่อยๆ คุณ​จะ​ได้​ไม่​เป็น​คน​ที่​เฉยเมย​หรือ​ไร้​ประโยชน์​ใน​ฐานะ​คน​ที่​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​เจ้า</verse>
				<verse number="9">แต่​คน​ที่​ไม่มี​สิ่ง​เหล่านี้​อยู่​ใน​ตัว ก็​เป็น​คน​สายตา​สั้น​จน​เหมือน​บอด และ​ได้​ลืมไป​ว่า​บาป​ที่​เขา​ได้​ทำ​ใน​อดีตนั้น พระเจ้า​ได้​ล้าง​ให้​แล้ว</verse>
				<verse number="10">ดังนั้น พี่น้อง​ครับ พยายาม​เต็มที่ เพื่อ​จะ​ได้​แน่ใจ​ว่า​คุณ​จะ​ได้​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​และ​เลือก​ให้​คุณ​มา​รับนั้น เพราะ​ถ้า​คุณ​ทำ​อย่างนี้ คุณ​จะ​ไม่มี​วัน​สะดุด​และ​ล้ม​หายไป</verse>
				<verse number="11">แล้ว​คุณ​ยัง​จะ​ได้รับ​การ​ต้อนรับ​อย่าง​เต็มที่​เข้า​ไป​ใน​อาณาจักร​นิรันดร์​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา</verse>
				<verse number="12">ด้วย​เหตุนี้ ผม​จะ​คอย​เตือน​คุณ​อยู่​เรื่อยๆ​เกี่ยวกับ​เรื่อง​พวกนี้ ถึงแม้​คุณ​จะ​รู้​และ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​ความจริง​นี้​แล้ว​ก็ตาม</verse>
				<verse number="13">ผม​ว่า​ผม​ทำ​ถูก​แล้วนะ​ที่​จะ​เตือน​ความจำ​พวกคุณ​อยู่​เรื่อยๆ​ใน​ขณะที่​ผม​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่</verse>
				<verse number="14">เพราะ​รู้​ว่า​อีก​ไม่นาน ผม​จะ​ต้อง​จาก​ร่างนี้​ไปแล้ว ตามที่​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​ได้​บอก​กับ​ผม​ไว้​อย่าง​ชัดเจน</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น ผม​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างดี​ที่สุด เพื่อ​ที่ว่า​เมื่อ​ผม​จาก​โลกนี้​ไปแล้ว คุณ​ก็​ยัง​จะ​จำ​เรื่องนี้​ได้​อยู่​ตลอดเวลา</verse>
				<verse number="16">เมื่อ​เรา​ประกาศ​เรื่อง​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​กับ​พวกคุณ ว่า​พระองค์​จะ​กลับมา​ด้วย​ฤทธิ์เดช​นั้น เรา​ไม่ได้​เล่า​ตาม​นิยาย​ต่างๆ​ที่​คน​แต่ง​ขึ้น​มา​อย่าง​เก่งกาจ แต่​เรา​ได้​เห็น​ความ​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​เอง​กับ​ตา</verse>
				<verse number="17">เรา​เห็น​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ​และ​ความ​ยิ่งใหญ่​จาก​พระเจ้า​พระบิดา ตอน​ที่​มี​เสียง​พิเศษ​จาก​ผู้​ยิ่งใหญ่​สูงสุด ​มา​ถึง​พระเยซู​ว่า “นี่​เป็น​ลูก​ที่​เรา​รัก เรา​ภูมิใจ​เขา​มาก”</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​เรา​อยู่​กับ​พระเยซู​บน​ภูเขา​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​นั้น เรา​ก็​ได้ยิน​เสียงนั้น​ที่​มา​จาก​สวรรค์</verse>
				<verse number="19">เรา​ยัง​เห็น​อีก​ว่า คำ​ทำนาย​ของ​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​นั้น​เชื่อถือ​ได้​มาก​จริงๆ ที่​พวกคุณ​สนใจ​เรื่องนี้​ก็​ดีมาก เพราะ​มัน​เป็น​เหมือน​แสงสว่าง​ที่​ส่อง​เข้า​ไป​ใน​ความมืด จนกว่า​จะ​เช้า​และ​มี​ดาวรุ่ง​ผุดขึ้น​ในใจ​ของ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="20">แต่​ก่อน​อื่น​คุณ​ต้อง​เข้าใจ​เรื่องนี้​เสียก่อน​ว่า คำ​ของ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ใน​พระคัมภีร์​นั้น ไม่ใช่​คำ​ที่​พวกเขา​คิด​ขึ้นมา​เอง</verse>
				<verse number="21">หรือ​อยาก​จะ​พูด​ก็​พูด​เอาเอง แต่​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ดลใจ​คน​เหล่านี้​ให้​พูด​สิ่งที่​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">แต่​ก็​มี​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​จอม​ปลอม​เกิดขึ้น​ใน​กลุ่ม​คน​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​ก็​เหมือนกับ​ที่​จะ​มี​ครู​จอม​ปลอม​เกิดขึ้น​ใน​กลุ่ม​พวกคุณ​นั่นแหละ พวกนี้​จะ​เอา​ความคิด​นอกลู่​นอกทาง​มา​สอน​กัน คำสอน​พวกนี้​ทำ​ให้​คน​ถูก​ทำลาย​ได้ ถึง​แม้​องค์​เจ้า​ชีวิต​ได้​ซื้อ​เขา​ไว้​แล้ว เขา​ก็​ยัง​ปฏิเสธ​องค์​เจ้า​ชีวิต​อยู่​ดี ซึ่ง​จะ​ทำ​ให้​เขา​ถูก​ทำลาย​โดย​เร็ว</verse>
				<verse number="2">จะ​มี​หลายคน​หัน​ไป​ทำชั่ว​ตาม​คน​พวกนี้ คน​พวกนี้​แหละ​ที่​ทำ​ให้​คน​ดู​หมิ่น​ทาง​แห่ง​ความจริง</verse>
				<verse number="3">ด้วย​ความโลภ พวกนี้​จะ​กุ​เรื่อง​ขึ้นมา​สอน หวัง​จะ​หลอก​เอา​เงิน​ของคุณ คำ​ตัดสิน​โทษ​ต่อ​คน​พวกนี้​ที่​ได้​ประกาศ​ไว้​ตั้งนาน​แล้วนั้น ไม่ได้​เอา​ไว้​ขู่​เล่นๆ แต่​ความ​พินาศ​นั้น​พร้อมแล้ว​และ​กำลัง​จะ​มา​ใน​เร็วๆนี้</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​ไม่ได้​ละเว้น​โทษ​แก่​ทูตสวรรค์​เมื่อ​พวกเขา​ทำ​บาป แต่​ส่ง​ไป​ขัง​ไว้​ใน​หลุม​ที่​ลึก​มาก ล่ามโซ่​ไว้​ใน​ความมืด​เพื่อ​รอ​วัน​พิพากษา</verse>
				<verse number="5">ใน​สมัย​โบราณ พระเจ้า​ก็​ไม่ได้​ละเว้น​โทษ​ให้​กับ​โลกนี้​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​คน​ที่​ต่อต้าน​พระองค์ แต่​ส่ง​น้ำ​มา​ท่วมโลก อย่างไร​ก็ตาม​พระองค์​ได้​คุ้มครอง​โนอาห์​ซึ่ง​เป็น​คนที่​ไป​ประกาศ​ให้​คน​ใช้​ชีวิต​อย่าง​ถูกต้อง​กับ​พระองค์ และ​พระเจ้า​ก็​ได้​คุ้มครอง​อีก​เจ็ด​คน​ด้วย</verse>
				<verse number="6">พระเจ้า​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​เผา​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​โกโมราห์​ไป​ทั้ง​เมือง เพื่อ​ให้​คน​ที่​ต่อต้าน​พระเจ้า​เห็น​เป็น​ตัวอย่าง​ว่า​จะ​เกิด​อะไรขึ้น​กับ​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">แต่​พระองค์​ได้​ช่วยกู้​โลท​คน​ที่​ทำ​ตามใจ​พระองค์ ความ​ลามก​ของ​คน​ชั่วช้า​นั้น​ทำ​ให้​โลท​เจ็บปวด​รวดร้าว​ใจ</verse>
				<verse number="8">(โลท​เป็น​คนดี แต่​เพราะ​อยู่​กับ​คนชั่ว ได้​เห็น​การ​กระทำ​ชั่วๆ​และ​ได้ยิน​คำพูด​เลวๆ​ของ​พวกเขา​ทุกๆวัน ทำให้​จิตใจ​ที่​ดี​ของ​เขา​เจ็บปวด​รวดร้าว)</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เป็น​อย่างนี้ องค์​เจ้า​ชีวิต​ย่อม​รู้​ว่า​จะ​ช่วยกู้​คน​ที่​อุทิศตัว​ให้​กับ​พระองค์​ได้​อย่างไร​เมื่อ​เขา​ตกทุกข์​ได้ยาก แล้ว​จะ​เก็บ​คนชั่ว​ไว้​ลงโทษ​ใน​วัน​พิพากษา</verse>
				<verse number="10">โดยเฉพาะ​คน​พวกนั้น​ที่​หลง​ระเริง​ไป​กับ​ความ​สกปรก​โสมม​ของ​สันดาน และ​ดูถูก​สิทธิ​อำนาจ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต คน​พวกนี้​ยโส​โอหัง​และ​หัวรั้น กล้า​ดูหมิ่น​แม้แต่​ทูตสวรรค์​ที่​เต็ม​ไปด้วย​สง่าราศี</verse>
				<verse number="11">ขนาด​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ฤทธิ์​และ​อำนาจ​มากกว่า ยัง​ไม่ฟ้อง​ดูหมิ่น​พวก​นี้​ต่อหน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต</verse>
				<verse number="12">พวก​ครู​จอม​ปลอม​นี้ พูด​ใส่ร้าย​ใน​สิ่ง​ที่​ตัวเอง​ก็​ยัง​ไม่​เข้าใจ พวกนี้​เป็น​เหมือนกับ​สัตว์​ที่​ทำ​ทุกอย่าง​ตาม​สัญชาตญาณ เพราะ​คิด​ไม่เป็น เกิดมา​เพื่อ​ถูก​จับ​และ​ถูก​ฆ่า​เท่านั้น แล้ว​ครู​พวกนี้​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​เหมือนกับ​สัตว์​ด้วย</verse>
				<verse number="13">เขา​จะ​ได้รับ​ความทุกข์​เป็น​การ​ตอบแทน​ให้​สม​กับ​ความทุกข์​และ​ความผิด​ที่​เขา​ทำ​ไว้​กับ​คนอื่น ความ​สนุก​สนาน​ของ​เขา​คือ​การ​จัดงาน​มั่วสุม​เมา​กัน​กลางวัน​แสกๆ เขา​เป็น​จุด​สกปรก​และ​มี​ตำหนิ​ท่ามกลาง​พวกคุณ และ​ชอบ​สำมะเล​เทเมา​กัน​เมื่อ​กินเลี้ยง​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="14">พวกนี้​สอดส่าย​สายตา หา​แต่​ผู้หญิง​มา​หลับนอน​ด้วย​ตลอดเวลา ไม่เคย​รู้จัก​พอ เขา​ล่อลวง​พวก​ที่​มี​ใจ​โลเล​ให้​ทำ​บาป ใจ​พวกนี้​ช่ำชอง​ใน​ความโลภ และ​อยู่​ภายใต้​คำ​สาปแช่ง</verse>
				<verse number="15">พวกนี้​ได้​ทิ้ง​ทาง​ที่​ถูกต้อง​และ​หลง​ไป​ติดตาม​ทาง​ของ​บาลาอัม ลูก​ของ​เบโอร์​คน​ที่รัก​เงิน​ค่าจ้าง​ที่​ได้​มา​จาก​การ​ทำ​ผิด</verse>
				<verse number="16">แต่​ลา​ที่​ปกติ​แล้ว​พูด​ไม่ได้ กลับ​พูด​เป็น​เสียง​คน ต่อว่า​เขา​ใน​ความผิด​ที่​เขา​ทำ​และ​ได้​หยุด​การ​กระทำ​โง่ๆ​ของ​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​คนนี้</verse>
				<verse number="17">พวกครู​สอน​ผิด​นี้ เป็น​ตาน้ำ​ที่​แห้งขอด และ​เป็น​เมฆ​ที่​ถูก​พายุ​พัดพา​ไป ขุมนรก​มืด​ถูก​เตรียม​ไว้แล้ว​สำหรับ​คน​พวกนี้</verse>
				<verse number="18">พวกนี้​ดี​แต่​โม้​เรื่อง​ไร้สาระ​ของ​ตน และ​ใช้​ราคะตัณหา​ของ​ร่างกาย​มา​ยั่ว​คน​ที่​เพิ่ง​จะ​หลุดพ้น​มา​จาก​การ​ใช้​ชีวิต​ผิดๆ</verse>
				<verse number="19">ครู​พวกนี้​ได้​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​เสรีภาพ​กับ​คน​พวกนั้น ทั้งๆที่​ตัวเอง​ยัง​ตก​เป็น​ทาส​ของ​นิสัย​ชั่วๆ​อยู่เลย คน​ที่​พ่ายแพ้​กับ​อะไร เขา​ก็​เป็น​ทาส​ของ​สิ่งนั้น</verse>
				<verse number="20">ดังนั้น​คนไหน​ที่​หลุดพ้น​ออก​มา​จาก​ความ​สกปรก​โสมม​ของ​โลก​นี้​ได้แล้ว เพราะ​ได้​รู้จัก​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา แต่​กลับ​พ่ายแพ้ และ​กลับ​ไป​พัวพัน​กับ​สิ่ง​เหล่านั้น​อีก สภาพ​ของ​เขา​ตอน​หลังนี้​จะ​เลวร้าย​ยิ่งกว่า​ตอนแรก​เสียอีก</verse>
				<verse number="21">เพราะ​ถ้า​คนนี้​ไม่ได้​รู้จัก​ทาง​ที่​ถูกต้อง​นี้​ตั้งแต่​แรก ก็​ยัง​ดีกว่า​ได้​รู้จัก แล้ว​หันหน้า​หนี​ไป​จาก​คำ​สั่งสอน​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​ให้​เขา​ไว้</verse>
				<verse number="22">สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​คน​พวกนี้​ก็​เป็น​ไป​ตาม​คำ​สุภาษิต​ที่​ว่า “หมา​ก็​หัน​กลับ​ไป​กิน​อ้วก​ของ​มัน” หรือ​ที่​ว่า “หมู​ที่​ล้าง​สะอาด​แล้ว ก็​กลับ​ไป​เกลือกกลิ้ง​อยู่​ใน​โคลนตม​อีก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">เพื่อน​ที่รัก นี่​เป็น​จดหมาย​ฉบับ​ที่สอง​แล้ว​ที่​ผม​ได้​เขียน​มา​ให้​พวกคุณ ใน​จดหมาย​ทั้งสอง​ฉบับนี้ ผม​พยายาม​ที่​จะ​สะกิด​ความคิด​ที่​บริสุทธิ์​ในใจ​คุณ​ด้วย​เรื่อง​พวกนี้</verse>
				<verse number="2">ผม​อยาก​ให้​คุณ​คิดถึง​คำ​ที่​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​เป็น​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ได้​พูด​ไว้​ใน​อดีต และ​คำ​สั่งสอน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​พวก​เรา​ที่​ศิษย์​เอก​บอก​กับ​พวกคุณ</verse>
				<verse number="3">ก่อน​อื่น​อยาก​จะ​ให้​คุณ​รู้​ว่า ใน​ช่วง​สุดท้าย​ของ​โลก​จะ​มี​คน​ทำ​ตาม​กิเลสตัณหา​ของ​ตัวเอง และ​หัวเราะ​เยาะเย้ย​พวกคุณ</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​ถาม​คุณ​ว่า “พระคริสต์​สัญญา​ว่า​จะ​เสด็จ​กลับมา แล้ว​ไหนล่ะ พ่อแม่​ก็​ตาย​ไปแล้ว แต่​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ก็​ยัง​เหมือนกับ​วัน​แรก​ที่​โลกนี้​ถูก​สร้าง​ขึ้นมา”</verse>
				<verse number="5">ตอนที่​พวกเขา​พูด​อย่างนี้ พวกเขา​ลืมไป​ว่า นาน​มา​แล้วนั้น พระเจ้า​ได้​สร้าง​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​ขึ้น​มา โดย​ที่​พระองค์​สั่ง​ให้​แผ่นดิน​โลก​แยก​จาก​น้ำ ทำ​ให้​แผ่นดิน​โผล่​ขึ้น​มา​จาก​น้ำ และ​ให้​น้ำ​ล้อมรอบ​แผ่นดิน​ไว้</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ยัง​ได้​ใช้​น้ำ​ใน​การ​ทำลาย​ล้าง​โลก​นี้​เมื่อ​เกิด​น้ำท่วม​ใหญ่</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ยัง​สั่ง​อีก​ว่า ใน​วัน​พิพากษา​ท้องฟ้า​และ​แผ่นดิน​โลก​ที่​เหลือ​อยู่​เดี๋ยวนี้​จะ​ถูก​ทำลาย​ด้วย​ไฟ ใน​วันนั้น​คน​ที่​ต่อต้าน​พระเจ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="8">เพื่อนๆ​ที่รัก อย่าลืม​ข้อนี้​ไป สำหรับ​องค์​เจ้า​ชีวิต​นั้น หนึ่ง​วัน​ก็​เหมือน​พัน​ปี และ​หนึ่งพัน​ปี​ก็​เหมือน​หนึ่ง​วัน</verse>
				<verse number="9">องค์​เจ้า​ชีวิต​ไม่ได้​รีรอ​ที่​จะ​ทำ​ตาม​สัญญา​เหมือนกับ​ที่​บางคน​คิด​หรอก แต่​พระองค์​ได้​อดทน​ต่อ​พวกคุณ เพราะ​พระองค์​ไม่อยาก​ให้​มี​ใคร​ถูก​ทำลาย​เลย แต่​พระองค์​อยาก​ให้​ทุกคน​กลับใจ​เสียใหม่</verse>
				<verse number="10">แต่​วันที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​กลับ​มา​นั้น​จะ​มา​เหมือนกับ​ขโมย ใน​วันนั้น​ท้องฟ้า​ก็​จะ​สูญหาย​ไป​ด้วย​เสียง​ร้อง​กึกก้อง​ของ​ลูกไฟ และ​ดวงสว่าง​ต่างๆ​ใน​ท้องฟ้า​ก็​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป และ​คน​ใน​โลกนี้ กับ​การ​กระทำ​ของ​เขา​จะ​ถูก​เปิดเผย​ออก​มา​ให้​พระองค์​พิพากษา</verse>
				<verse number="11">เมื่อ​รู้​ว่า​สิ่งต่างๆ​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​อย่างนี้​แล้ว คิด​ให้ดีๆ​ว่า​คุณ​ควร​จะ​เป็น​คน​แบบไหน คุณ​ควร​จะ​ใช้​ชีวิต​ให้​บริสุทธิ์ และ​ให้​เกียรติ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ใน​ขณะที่​กำลัง​รอคอย​วัน​ของ​พระเจ้า และ​เร่ง​ให้​มัน​มาถึง​เร็วๆ วันนั้น​ท้องฟ้า​จะ​ถูก​ทำลาย​ด้วย​ไฟ​และ​ทุกอย่าง​ใน​ท้องฟ้า​จะ​ถูก​หลอม​ละลาย​ด้วย​เปลวไฟ​นั้น</verse>
				<verse number="13">แต่​ตาม​สัญญา​ของ​พระเจ้า​นั้น เรา​ตั้งหน้า​ตั้งตา​คอย​สวรรค์​ใหม่​และ​แผ่นดิน​โลก​ใหม่ ซึ่ง​เป็น​ที่​ที่​ทุกคน​จะ​ทำ​ตามใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">ดังนั้น เพื่อนๆ​ที่รัก ใน​เมื่อ​พวกคุณ​ตั้งหน้า​ตั้งตา​คอย​สิ่ง​เหล่านี้​แล้ว ก็​ขอให้​พยายาม​อย่าง​เต็มที่​ที่​จะ​ไม่ให้​มี​จุด​สกปรก​และ​ด่างพร้อย​ต่อหน้า​พระเจ้า และ​มี​สันติสุข​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="15">อย่าลืม​ว่า​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​อดทนนั้น​ก็​เพราะ​พระองค์​ต้องการ​ให้​ผู้คน​รอด ตอนที่​เปาโล​พี่น้อง​ที่รัก​ของ​เรา​เขียน​หา​คุณ​ตาม​สติปัญญา​ที่​พระเจ้า​ได้​ให้​กับ​เขา​นั้น เขา​ก็​พูด​ถึง​เรื่องนี้​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="16">ใน​จดหมาย​ของ​เขา​ทุกฉบับ​พูด​ถึง​เรื่อง​พวกนี้ มี​บางเรื่อง​ใน​จดหมาย​นั้น​ที่​เข้าใจ​ยาก ซึ่ง​ทำ​ให้​คน​ที่​ไม่เคย​เรียนรู้​มาก่อน​และ​เป็น​คน​โลเล ได้​เอา​เรื่อง​ที่​เข้าใจ​ยาก​พวกนี้​ไป​อธิบาย​จน​ผิดเพี้ยน​ไป​จาก​เดิม เหมือนกับ​ที่​พวกเขา​ทำ​กับ​พระคัมภีร์​ข้อ​อื่นๆ​ด้วย จึง​ทำ​ให้​ตัวเอง​ถูก​ทำลาย​ไป</verse>
				<verse number="17">ดังนั้น​เพื่อนๆ​ที่รัก ใน​เมื่อ​พวกคุณ​ได้​รู้​เรื่องนี้​อยู่แล้ว ก็​ให้​ระวัง​ตัว​ให้ดี คุณ​จะ​ได้​ไม่หลง​ไป​ตาม​คำ​สอนเท็จ​ของ​พวก​นอกคอก​นั้น และ​สูญเสีย​ความ​มั่นคง​ที่​คุณ​มี</verse>
				<verse number="18">แต่​ขอให้​เจริญ​ขึ้น​ใน​ความ​เมตตา​กรุณา และ​ความรู้​เกี่ยวกับ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​และ​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ขอให้​พระองค์​ได้รับ​เกียรติ ทั้ง​เดี๋ยวนี้​และ​ตลอดไป อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="62">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">มี​เรื่อง​หนึ่ง​ซึ่ง​มี​มา​ตั้งแต่​ก่อน​วันแรก​ของ​โลก​แล้ว เป็น​เรื่อง​ที่​เรา​ได้ยิน​มา​กับ​หู เห็น​มา​กับ​ตา ได้​เพ่ง​ดู​อย่าง​ละเอียด และ​ได้​สัมผัส​มา​กับ​มือ​ของ​เรา​เอง เรื่องนี้​เป็น​เรื่อง​เกี่ยวกับ​ถ้อยคำ ​แห่ง​ชีวิต</verse>
				<verse number="2">และ​ชีวิตนั้น​เอง​ได้​มา​ปรากฏ​ให้​เรา​เห็น และ​ตอนนี้​เรา​ได้​เป็น​พยาน​และ​ประกาศ​เรื่อง​ของ​ชีวิตนั้น​ให้​พวก​คุณ คือ​ชีวิต​ที่​จะ​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอดไป ชีวิต​นั้น​อยู่​กับ​พระบิดา​และ​ได้​มา​ปรากฏ​ให้​เรา​เห็น</verse>
				<verse number="3">เพราะ​เรา​ได้​เห็น​และ​ได้ยิน​เรื่อง​ชีวิต​นั้น​แล้ว เรา​จึง​มา​บอก​ให้​พวกคุณ​รู้​เดี๋ยวนี้ หวังว่า​พวกคุณ​จะ​ได้​มี​สายสัมพันธ์​กับ​พวกเรา​เหมือนกับ​ที่​พวกเรา​มี​สายสัมพันธ์​กับ​พระบิดา​และ​กับ​พระเยซู​คริสต์​พระบุตร​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="4">เพราะ​อย่างนี้ เรา​จึง​เขียน​เรื่อง​พวกนี้​ให้​กับ​พวกคุณ เพื่อ​พวกเรา ​จะ​ได้​มี​ความสุข​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="5">นี่​คือ​เรื่อง​ที่​เรา​ได้ยิน​จาก​พระเยซู​คริสต์​เจ้า และ​เป็น​เรื่อง​เดียว​กับ​ที่​เรา​กำลัง​บอก​พวก​คุณ​อยู่​เดี๋ยวนี้ คือ​พระเจ้า​เป็น​ความสว่าง และ​ไม่มี​ความมืด​ใน​พระองค์​เลย</verse>
				<verse number="6">ถ้า​เรา​บอกว่า​เรา​มี​สายสัมพันธ์​กับ​พระเจ้า แต่​เรา​ยัง​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​ความมืด เรา​ก็​โกหก​และ​ไม่ได้​ทำ​ตาม​ความจริง</verse>
				<verse number="7">แต่​ถ้า​เรา​ใช้​ชีวิต​อยู่​ใน​ความสว่าง​เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​อยู่​ใน​ความสว่าง เรา​ก็​จะ​มี​สายสัมพันธ์​ร่วมกัน และ​เลือด​ของ​พระเยซู​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ก็​ล้าง​ความบาป​ทุกอย่าง​ของ​เรา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="8">ถ้า​เรา​บอกว่า​เรา​ไม่มี​บาป เรา​ก็​หลอก​ตัวเอง และ​ไม่​รู้จัก​ความจริง</verse>
				<verse number="9">แต่​ถ้า​เรา​ยอม​สารภาพ​ความบาป​ของ​เรา พระเจ้า​ผู้รักษา​คำ​สัญญา​และ​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​เสมอ จะ​ยกโทษ​บาป​ให้​กับ​เรา และ​จะ​ล้าง​เรา​ให้​สะอาด​จาก​ความผิด​ทุกอย่าง​ด้วย</verse>
				<verse number="10">แต่​ถ้า​เรา​บอก​ว่า เรา​ไม่​ได้​ทำ​บาป เรา​ก็​กำลัง​ว่า​พระเจ้า​โกหก และ​คำพูด​ของ​พระองค์​ก็​ไม่​ได้​อยู่​ใน​ใจ​เรา​เลย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ลูกๆ​ที่รัก ผม​ได้​เขียน​สิ่ง​เหล่านี้​ถึง​พวก​คุณ เพื่อ​พวก​คุณ​จะ​ได้​ไม่​ทำ​บาป แต่​ถ้า​ใคร​ทำ​บาป เรา​ก็​มี​พระเยซู​คริสต์​ผู้​ซื่อสัตย์​ที่​แก้ตัว​แทน​เรา​ต่อหน้า​พระบิดา</verse>
				<verse number="2">พระองค์​เป็น​เครื่อง​บูชา​ที่​จัดการ​กับ​บาป​ของ​เรา และ​ไม่ใช่​แต่​ความบาป​ของเรา​เท่านั้น แต่​รวมถึง​บาป​ของ​คน​ทั้งโลก​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ถ้า​เรา​รักษา​คำสั่ง​ของ​พระองค์ เรา​ก็​จะ​มั่นใจ​ได้​ว่า​เรา​รู้จัก​พระองค์​จริงๆ</verse>
				<verse number="4">คน​ที่​พูด​ว่า “ฉัน​รู้จัก​พระเจ้า” แต่​ไม่ได้​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์ ก็​เป็น​คน​โกหก เขา​ไม่ได้​รู้จัก​ความจริง</verse>
				<verse number="5">แต่​คน​ที่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​นั้น ความรัก​ของ​พระเจ้า​ก็​สำเร็จ​ครบถ้วน​ใน​คนๆนั้น​อย่าง​แท้จริง สิ่ง​นี้​ทำ​ให้​เรา​แน่ใจ​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระองค์</verse>
				<verse number="6">คน​ที่​บอก​ว่า​ตัวเอง​อยู่​ใน​พระเจ้า ก็​ต้อง​ใช้​ชีวิต​เหมือน​กับ​พระเยซู​ด้วย</verse>
				<verse number="7">เพื่อนๆที่รัก ผม​ไม่ได้​เขียน​คำสั่ง​ใหม่​ให้​กับ​คุณ แต่​เป็น​คำสั่ง​อันเก่า​ที่​พวก​คุณ​มี​อยู่​แล้ว​และ​เคย​ได้ยิน​มา​แล้ว</verse>
				<verse number="8">แต่​จริงๆ​แล้ว สิ่ง​ที่​ผม​กำลัง​เขียน​ถึง​คุณ​นี้​อาจ​จะ​เรียก​ได้​ว่า​เป็น​คำสั่ง​ใหม่​ก็​ได้ คุณ​ดู​ได้​จาก​ชีวิต​ของ​พระคริสต์ หรือ​ดู​จาก​ชีวิต​ของ​พวกคุณ​เอง แล้ว​จะ​รู้​ว่า​คำสั่ง​ใหม่​นี้​เป็น​ความจริง​เพราะ​ความมืด​กำลัง​ผ่านพ้น​ไป และ​ความสว่าง​อัน​แท้จริง​กำลัง​ส่องแสง​อยู่​แล้ว</verse>
				<verse number="9">คน​ที่​พูดว่า​เขา​อยู่​ใน​ความสว่าง​แต่​ยัง​เกลียดชัง​พี่น้อง​อยู่ ก็​แสดง​ว่า​เขา​ยัง​อยู่​ใน​ความมืด</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​รัก​พี่น้อง​ของเขา​ก็​อยู่​ใน​ความสว่าง ชีวิต​ของเขา​จะ​ไม่มี​อะไร​ไม่ดี​ที่​จะ​ไป​ทำ​ให้​คนอื่น​สะดุด​ทำ​บาป</verse>
				<verse number="11">แต่​คน​ที่​เกลียดชัง​พี่น้อง​ของ​ตน​ก็​ยัง​อยู่​ใน​ความมืด เขา​ยัง​เดิน​อยู่​ใน​ความมืด และ​ก็​ไม่รู้​ว่า​ตัวเอง​เดิน​ไป​ที่​ไหน เพราะ​ความมืด​ทำ​ให้​ตา​ของ​เขา​บอด</verse>
				<verse number="12">ลูก​เล็กๆ​ที่รัก ผม​ได้​เขียน​ถึง​พวกคุณ ก็​เพราะ​บาป​ที่​พวกคุณ​ได้​ทำ​นั้น พระเจ้า​ได้​ยกโทษ​แล้ว​ผ่าน​ทาง​พระคริสต์</verse>
				<verse number="13">คุณพ่อ​ทั้งหลาย ผม​ได้​เขียน​ถึง​พวกคุณ ก็​เพราะ​พวกคุณ​ได้​รู้จัก​กับ​พระองค์ ผู้ซึ่ง​เป็น​อยู่​ตั้งแต่​เริ่มแรก คน​หนุ่มๆ​ทั้งหลาย ผม​ได้​เขียน​ถึง​พวกคุณ ก็​เพราะ​พวกคุณ​ได้​เอา​ชนะ​มารร้าย​นั้น</verse>
				<verse number="14">ลูก​เล็กๆ​ทั้งหลาย ผม​ได้​เขียน​ถึง​พวกคุณ ก็​เพราะ​พวกคุณ​ได้​มา​รู้จัก​กับ​พระบิดา คุณพ่อ​ทั้งหลาย ผม​ได้​เขียน​ถึง​พวกคุณ ก็​เพราะ​พวกคุณ​ได้​มา​รู้จัก​กับ​พระองค์​ผู้ซึ่ง​ได้​เป็น​อยู่​ตั้งแต่​เริ่มแรก คน​หนุ่มๆ​ทั้งหลาย ผม​ได้​เขียน​ถึง​พวกคุณ ก็​เพราะ​พวกคุณ​มี​กำลัง​มาก และ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ใน​พวกคุณ​ทั้งหลาย และ​พวกคุณ​ก็​ได้​เอา​ชนะ​มารร้าย​นั้น</verse>
				<verse number="15">อย่า​รัก​โลก​หรือ​รัก​สิ่งของ​ใน​โลกนี้​อีก​ต่อไป ถ้า​คนไหน​รัก​โลกนี้ คนนั้น​ก็​ไม่ได้​รัก​พระบิดา</verse>
				<verse number="16">เพราะ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ใน​โลกนี้ คือ​กิเลสตัณหา​ของ​สันดาน กิเลสตัณหา​ของ​ตา และ​การ​โอ้อวด​ใน​สิ่ง​ที่​ทำ​หรือ​มี สิ่ง​เหล่านี้​ไม่ได้​มา​จาก​พระบิดา แต่​มา​จาก​โลกนี้</verse>
				<verse number="17">โลกนี้​กำลัง​ผ่านพ้น​ไป​แล้ว พร้อมๆ​กับ​กิเลสตัณหา​ของ​มัน แต่​คน​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พระเจ้า​จะ​ยัง​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="18">ลูกๆ​เอ๋ย วัน​สุดท้าย​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว อย่าง​ที่​พวกคุณ​ได้ยิน​แล้ว​ว่า​ศัตรู​ของ​พระคริสต์​กำลัง​จะ​มา เดี๋ยวนี้​พวก​ศัตรู​นั้น​ก็​ได้​มา​กัน​มากมาย​แล้ว ซึ่ง​ทำ​ให้​เรา​รู้​ว่า​วัน​สุดท้าย​ใกล้​มา​ถึง​แล้ว</verse>
				<verse number="19">ศัตรู​พวกนี้​เป็น​พวก​ที่​ได้​เดิน​ออก​ไป​จาก​พวกเรา แต่​ความจริง​แล้ว​พวกเขา​ไม่ได้​เป็น​คน​ของ​พวกเรา​หรอก เพราะ​ถ้า​เป็น​พวกเรา​จริง​ก็​ต้อง​อยู่​กับ​เรา​ตลอดไป แต่​พวกเขา​ได้​ออก​ไป​จาก​พวกเรา​แล้ว แสดง​ว่า​ไม่มี​ใคร​สักคน ใน​พวกเขา​ที่​เป็น​คน​ของ​พวกเรา</verse>
				<verse number="20">พระคริสต์​ผู้​บริสุทธิ์​ได้​เจิม​พวกคุณ​ด้วย​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์ ทำ​ให้​พวกคุณ​ทุกคน​รู้​ความจริง</verse>
				<verse number="21">ที่​ผม​เขียน​จดหมาย​มา​หา​พวกคุณ ไม่ใช่​เพราะ​พวกคุณ​ไม่รู้​ความจริง​นี้ แต่​เพราะ​พวกคุณ​รู้แล้ว และ​รู้​ด้วย​ว่า​ไม่มี​คำ​หลอกลวง​ออก​มา​จาก​ความจริง</verse>
				<verse number="22">แล้ว​คน​โกหก​คือ​ใคร คน​โกหก​ก็​คือ​คน​ที่​พูด​ว่า​พระเยซู​ไม่ใช่​พระคริสต์ คนนี้แหละ​คือ​ศัตรู​ของ​พระคริสต์​และ​เป็น​คน​ที่​ปฏิเสธ​ทั้ง​พระบิดา​และ​พระบุตร​ด้วย</verse>
				<verse number="23">ทุกคน​ที่​ปฏิเสธ​พระบุตร​ก็​ไม่มี​พระบิดา แต่​คน​ที่​ยอมรับ​พระบุตร​อย่าง​เปิดเผย​ก็​มี​พระบิดา​ด้วย</verse>
				<verse number="24">ขอให้​พวกคุณ​เก็บ​รักษา​คำ​สั่งสอน​ที่​คุณ​ได้ยิน​มา​ตั้งแต่​ต้น เพราะ​ถ้า​คุณ​เก็บ​รักษา​คำ​สั่งสอน​นี้​ไว้ คำ​สั่งสอน​นี้​ก็​จะ​เก็บ​รักษา​คุณ​ไว้​ใน​พระบุตร​และ​พระบิดา​ด้วย</verse>
				<verse number="25">นี่​เป็น​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​สัญญา​ว่า​จะ​ให้​กับ​เรา คือ​ชีวิต​ที่​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="26">ทั้งหมด​ที่​ผม​เขียน​มา​นี้ เป็น​เรื่อง​เกี่ยวกับ​การ​ที่​มี​คน​พยายาม​จะ​มา​หลอกลวง​พวกคุณ</verse>
				<verse number="27">พระคริสต์​ได้​เจิม​พวก​คุณ​ด้วย​พระวิญญาณ และ​พระวิญญาณ​ก็​ยัง​อยู่​กับ​พวกคุณ คุณ​ก็​เลย​ไม่ต้อง​ให้​ใคร​มา​สอน​อีก เพราะ​พระวิญญาณ​นั้น​ได้​สอน​ให้​คุณ​รู้​เกี่ยวกับ​ทุกสิ่ง พระวิญญาณ​นั้น​เป็น​ความจริง​และ​จะ​ไม่​หลอกลวง ดังนั้น​พวกคุณ​ควร​จะ​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระคริสต์​เหมือนกับ​ที่​พระวิญญาณ​ได้​สอน​นั้น</verse>
				<verse number="28">เดี๋ยวนี้​ขอ​ให้​ลูก​เล็กๆ​ทั้งหลาย​ตั้ง​มั่นคง​อยู่​ใน​พระคริสต์ เพื่อว่า​เมื่อ​วัน​ที่​พระคริสต์​มา​ปรากฏ เรา​จะ​ได้​มี​ความ​มั่นใจ​และ​ไม่ต้อง​ละอาย​เมื่อ​พระองค์​กลับ​มา</verse>
				<verse number="29">เพราะ​พวกคุณ​รู้​แล้ว​ว่า พระเจ้า​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​ทุกคน​ที่​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง​ก็​ได้​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ดูสิ ความรัก​ที่​พระบิดา​มี​ต่อ​พวกเรา​นั้น มัน​มากมาย​มหาศาล​แค่ไหน ถึง​ขนาด​ได้​เรียก​เรา​ว่า​เป็น​ลูก​ของ​พระองค์ และ​เรา​ก็​เป็น​อย่างนั้น​จริงๆ โลก​นี้​ไม่รู้จัก​พระองค์ ซึ่ง​เป็น​เหตุ​ที่​โลก​ไม่รู้จัก​เรา​เหมือนกัน</verse>
				<verse number="2">เพื่อนๆ​ที่รัก ตอนนี้​เรา​ได้​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​แล้ว เรา​ยัง​ไม่รู้​ว่า​ต่อไป​ข้างหน้า​เรา​จะ​เป็น​อย่างไร แต่​เรา​รู้​ว่า​เมื่อ​พระคริสต์​มา​ปรากฏ เรา​จะ​เป็น​เหมือน​พระองค์ เพราะ​เรา​จะ​เห็น​พระองค์​ตาม​ที่​พระองค์​เป็น​จริงๆ</verse>
				<verse number="3">ทุกคน​ที่​มี​ความหวัง​อย่างนี้ ก็​จะ​ทำ​ตัวเอง​ให้​บริสุทธิ์​เหมือน​อย่าง​ที่​พระคริสต์​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="4">ทุกคน​ที่​ทำบาป​ก็​ฝ่าฝืน​กฎ​ของ​พระเจ้า เพราะ​ความบาป​ก็​คือ​การ​ฝ่าฝืน​กฎ​นั่นเอง</verse>
				<verse number="5">พวกคุณ​รู้แล้ว​ว่า ที่​พระคริสต์​มา​ปรากฏ​ก็​เพื่อ​มา​รับ​เอา​ความบาป​ของ​ทุกคน​ไป​จนหมด และ​คุณ​ก็​รู้​ว่า​ใน​พระคริสต์​นั้น​ไม่มี​ความบาป​เลย</verse>
				<verse number="6">ทุกคน​ที่​ตั้ง​มั่นคง​ใน​พระคริสต์​จะ​ไม่​ทำ​บาป​อีก​ต่อไป ส่วน​คน​ที่​ยัง​ทำ​บาป​อยู่ ก็​ไม่เคย​เห็น​พระองค์ และ​ไม่ได้​รู้จัก​กับ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="7">ลูกๆ​ที่รัก อย่า​ให้​ใคร​มา​หลอกลวง​เอา​ได้ คน​ที่​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ชอบใจ​ก็​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ เหมือนกับ​ที่​พระเจ้า​ยอมรับ​พระคริสต์​นั้น</verse>
				<verse number="8">คน​ที่​ยัง​ทำ​บาป​อยู่​ก็​เป็น​พวก​ของ​มาร เพราะ​มาร​ได้​ทำ​บาป​มา​ตั้งแต่​ต้น นี่​เป็น​เหตุ​ที่​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​มา​ปรากฏ เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​ทำลาย​การ​งาน​ของ​มาร​เสีย</verse>
				<verse number="9">ทุกคน​ที่​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​จะ​ไม่​ทำ​บาป​อีก​ต่อไป​เพราะ​ธรรมชาติ​ของ​พระเจ้า​ได้​เข้า​ไป​อยู่​ใน​คนๆนั้น​แล้ว ด้วย​เหตุนี้​คนๆนั้น​ก็​ไม่​สามารถ​ที่​จะ​ทำ​บาป​ได้​อีก​ต่อไป เพราะ​เขา​ได้​มา​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​แล้ว</verse>
				<verse number="10">แบบนี้สิ ถึง​จะ​รู้​ว่า​ใคร​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า หรือ​ใคร​เป็น​ลูก​ของ​มาร คือ​ทุกคน​ที่​ไม่ได้​ทำ​ใน​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง และ​ไม่ได้​รัก​พี่น้อง​ของเขา ก็​ไม่ใช่​ลูก​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">พวกคุณ​ได้ยิน​ได้​ฟัง​คำสอน​นี้​มา​ตั้งแต่​ต้น​แล้ว​ว่า ให้​เรา​รัก​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="12">อย่า​ให้​เรา​เป็น​เหมือน​คาอิน​ที่​เป็น​พวก​ของ​มาร​และ​ได้​ฆ่า​น้องชาย​ของ​เขา เขา​ฆ่า​น้อง​ทำไม ก็​เพราะ​การ​กระทำ​ของ​เขา​ชั่ว แต่​ของ​น้องชาย​เขา​นั้น​ถูกต้อง</verse>
				<verse number="13">พี่น้อง​ครับ ไม่​ต้อง​แปลกใจ​หรอก​ถ้า​โลกนี้​เกลียด​พวกคุณ</verse>
				<verse number="14">เรา​รู้​ว่า​เรา​ได้​ผ่าน​จาก​ความตาย​ไป​สู่​ชีวิต​แล้ว ก็​เพราะ​เรา​รัก​พี่น้อง​ของเรา ส่วน​คน​ที่​ไม่รัก​คนอื่น​ก็​ยัง​คง​อยู่​ใน​ความตาย</verse>
				<verse number="15">ทุกคน​ที่​เกลียดชัง​พี่น้อง​ของเขา​ก็​เป็น​ฆาตกร พวกคุณ​รู้​ว่า​คน​ที่​เป็น​ฆาตกร​นั้น​จะ​ไม่มี​ชีวิต​ตลอดไป​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">แบบนี้สิ​เรา​ถึง​รู้​ว่า​ความรัก​เป็น​อย่างไร คือ​พระคริสต์​ได้​ให้​ชีวิต​ของ​พระองค์​เพื่อ​เรา เรา​จึง​ควร​ให้​ชีวิต​ของเรา เพื่อ​พี่น้อง​ของเรา​ด้วย</verse>
				<verse number="17">คน​ที่​มี​ทรัพย์​สมบัติ​มากมาย​ใน​โลกนี้ เมื่อ​เห็น​พี่น้อง​ของเขา​ขัดสน​และ​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​ใจจืด​ใจดำ​ไม่​ช่วย ก็​แสดงว่า​ความรัก​ของ​พระเจ้า​ไม่ได้​อยู่​ใน​คนๆนี้​เลย</verse>
				<verse number="18">ลูก​เล็กๆ​ที่รัก อย่า​ให้​เรา​รัก​กัน​แค่​คำพูด​หรือ​รัก​แต่​ปาก​เท่านั้น แต่​ให้​เรา​รัก​กัน​ด้วย​การ​กระทำ​และ​ด้วย​ความ​จริงใจ</verse>
				<verse number="19">แบบ​นี้​สิ​เรา​ถึง​แน่ใจ​ว่า​เรา​อยู่​ฝ่าย​ความจริง ถึงแม้​ว่า​บางครั้ง​ใจ​ของ​เรา​อาจ​จะ​ฟ้อง​ว่า​เรา​ผิด แต่​เรา​ก็​ยัง​สามารถ​ที่​จะ​มี​สันติสุข​ต่อหน้า​พระเจ้า​ได้ เพราะ​พระเจ้า​นั้น​ยิ่งใหญ่​กว่า​ใจ​เรา และ​พระองค์​รู้​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง</verse>
				<verse number="20"></verse>
				<verse number="21">เพื่อนๆ​ที่รัก ถ้า​ใจ​เรา​ไม่​ได้​ฟ้อง​ว่า​เรา​ทำ​ผิด เรา​ก็​มี​ความ​มั่นใจ​ที่​จะ​เข้า​พบ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="22">และ​เรา​จะ​ได้รับ​ทุกสิ่ง​ที่​เรา​ขอ​จาก​พระเจ้า เพราะ​ได้​ทำ​ตาม​คำสอน​ของ​พระองค์​และ​ได้​ทำ​สิ่ง​ที่​พระองค์​พอใจ</verse>
				<verse number="23">คำ​สั่งสอน​ของ​พระองค์​คือ​ให้​เรา​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู​คริสต์​เจ้า​พระบุตร​ของ​พระองค์ และ​ให้​เรา​รัก​กัน​และ​กัน​เหมือน​กับ​ที่​พระองค์​ได้​สั่ง​เรา​ไว้​แล้ว</verse>
				<verse number="24">คน​ที่​ทำ​ตาม​คำ​สั่งสอน​ของ​พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​พระเจ้า และ​พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​ใจ​ของ​เขา​ด้วย เรา​รู้​ว่า​พระเจ้า​อยู่​ใน​เรา​เพราะ​ว่า​พระเจ้า​ได้​ให้​พระวิญญาณ​ไว้​กับ​เรา</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">เพื่อนๆ​ที่รัก อย่า​เชื่อ​วิญญาณ​ทุกชนิด​ที่​อ้าง​ว่า​พูด​แทน​พระเจ้า แต่​ให้​ทดสอบ​พวก​วิญญาณ​เหล่านั้น​เสมอ​ว่า มา​จาก​พระเจ้า​จริง​หรือ​ไม่ เพราะ​มี​คน​มากมาย​ที่​อ้าง​ว่า​เป็น​ผู้พูดแทนพระเจ้า​ได้​ออกไป​หลอกลวง​คน​ใน​โลกนี้​แล้ว</verse>
				<verse number="2">พวกคุณ​สามารถ​รู้จัก​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ได้ ถ้า​วิญญาณ​ดวง​ไหน​ยอมรับ​ว่า​พระเยซู​คริสต์​ได้​มา​เกิด​เป็น​มนุษย์​ใน​โลกนี้ ก็​แสดง​ว่า​วิญญาณ​นั้น​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="3">วิญญาณ​ดวง​ไหน​ที่​ไม่​ยอมรับ​พระเยซู​ก็​ไม่ได้​มา​จาก​พระเจ้า​และ​วิญญาณ​นี้​แหละ​เป็น​ศัตรู​กับ​พระคริสต์ ที่​คุณ​ได้ยิน​ว่า​ศัตรู​ของ​พระคริสต์​กำลัง​จะ​มา เดี๋ยวนี้​ก็​ได้​เข้า​มา​ใน​โลก​แล้ว</verse>
				<verse number="4">ลูกๆ​เอ๋ย พวกคุณ​เป็น​ของ​พระเจ้า จึง​มี​ชัยชนะ​เหนือ​พวก​ศัตรู​ของ​พระคริสต์ เพราะ​พระเจ้า​ที่​อยู่​ใน​พวก​คุณ​ยิ่งใหญ่​กว่า​มาร​ที่​อยู่​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="5">พวกคน​เหล่านั้น​เป็น​ของ​โลกนี้ ดังนั้น​สิ่ง​ที่​พวกเขา​พูด​ก็​มา​จาก​โลกนี้</verse>
				<verse number="6">แต่​พวกเรา​เป็น​ของ​พระเจ้า คน​ที่​รู้จัก​พระเจ้า​จะ​ฟัง​เรา แต่​คน​ที่​ไม่ได้​เป็น​ของ​พระเจ้า​จะ​ไม่​ฟัง​เรา แบบนี้สิ​เรา​ถึง​สามารถ​บอก​ได้​ว่า​วิญญาณ​ไหน​เอา​ความจริง​มา​ให้​และ​วิญญาณ​ไหน​ที่​โกหก</verse>
				<verse number="7">เพื่อนๆ​ที่รัก ขอ​ให้​เรา​รัก​กัน​และ​กัน เพราะ​ความรัก​นั้น​มา​จาก​พระเจ้า ทุกคน​ที่​มี​ความรัก ก็​ได้​เกิด​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า และ​รู้จัก​พระองค์</verse>
				<verse number="8">ส่วน​คน​ที่​ไม่มี​ความรัก ก็​ไม่รู้จัก​พระเจ้า เพราะว่า​พระเจ้า​เป็น​ความรัก</verse>
				<verse number="9">นี่​คือ​วิธี​ที่​พระเจ้า​ได้​แสดง​ความรัก​ให้​กับ​เรา คือ​พระองค์​ได้​ส่ง​พระบุตร​เพียง​องค์​เดียว​มา​อยู่​ใน​โลก เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ชีวิต​โดย​ผ่าน​ทาง​พระบุตร​ของ​พระองค์​นั้น</verse>
				<verse number="10">นี่แหละ​คือ​ความรัก​แท้ ไม่ใช่​ว่า​เรา​ไป​รัก​พระองค์ แต่​พระองค์​รัก​เรา​และ​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​เป็น​เครื่อง​บูชา เพื่อ​จัดการ​กับ​บาป​ของ​เรา​ให้​หมด​ไป</verse>
				<verse number="11">เพื่อนๆ​ที่รัก ถ้า​พระเจ้า​รัก​เรา​ขนาดนี้ เรา​ก็​ควร​จะ​รัก​กัน​และ​กัน​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ไม่มี​ใคร​เคย​เห็น​พระเจ้า แต่​ถ้า​เรา​รัก​กัน​และ​กัน พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​เรา​และ​ความรัก​ของ​พระองค์​ก็​ได้​สำเร็จ​ใน​ชีวิต​ของเรา​ตาม​เป้าหมาย​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="13">แบบนี้สิ​เรา​ถึง​รู้​ว่า​เรา​อยู่​ใน​พระองค์ และ​พระองค์​อยู่​ใน​เรา คือ​พระองค์​ได้​ยอม​ให้​เรา​มี​ส่วนร่วม​กับ​พระวิญญาณ​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="14">เรา​ได้​เห็น​และ​เรา​ได้​เป็น​พยาน​ว่า พระบิดา​ได้​ส่ง​พระบุตร​ของ​พระองค์​มา​เป็น​ผู้ช่วย​ให้​โลกนี้​รอดพ้น​จาก​บาป</verse>
				<verse number="15">คน​ที่​ยอมรับ​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​คนๆนั้น​และ​คนๆนั้น​ก็​อยู่​ใน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​เรา​จึง​แน่ใจ​และ​ไว้วางใจ​ใน​ความรัก​ที่​พระเจ้า​มี​ต่อ​เรา พระเจ้า​คือ​ความรัก​และ​คนที่​อยู่​ใน​ความรัก​ต่อไป​ก็​อยู่​ใน​พระเจ้า และ​พระเจ้า​ก็​อยู่​ใน​คนๆนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="17">แบบนี้สิ ความรัก​ของ​พระเจ้า​ถึง​สำเร็จ​ตาม​เป้าหมาย​ของ​พระองค์​ใน​พวก​เรา เรา​จึง​มี​ความ​มั่นใจ​ใน​วัน​พิพากษา ที่​เรา​มี​ความ​มั่นใจ​อย่าง​เต็มเปี่ยม​ก็​เพราะ​ชีวิต​ที่​เรา​มี​ใน​โลก​นี้ เป็น​ชีวิต​ที่​เหมือน​กับ​ชีวิต​ของ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="18">ใน​ความรัก​นั้น​ไม่มี​ความกลัว​เพราะ​ความรัก​ที่​สำเร็จ​ตาม​เป้าหมาย​ของ​พระองค์​นั้น ได้​ไล่​ความกลัว​ออก​ไป​หมด​แล้ว ความ​กลัว​นั้น​เกี่ยวกับ​การ​ถูก​ลงโทษ และ​คน​ที่​ยัง​กลัว​การ​ถูก​ลงโทษ​ก็​เพราะ​ความรัก​นั้น​ยัง​ไม่​สำเร็จ​ตาม​เป้าหมาย​ของ​พระองค์​ใน​คนๆนั้น</verse>
				<verse number="19">ที่​พวกเรา​มี​ความรัก​ก็​เพราะ​ว่า​พระเจ้า​รัก​เรา​ก่อน</verse>
				<verse number="20">ถ้า​คนไหน​พูด​ว่า “ฉัน​รัก​พระเจ้า” แต่​ยัง​เกลียดชัง​พี่น้อง​ของ​เขา​เอง คน​นั้น​ก็​โกหก เพราะ​คน​ที่​ไม่​รัก​พี่น้อง​ของเขา​ที่​มองเห็น​ได้ ก็​จะ​ไม่​สามารถ​รัก​พระเจ้า​ที่​เขา​มอง​ไม่เห็น</verse>
				<verse number="21">เรา​ได้รับ​คำสั่ง​นี้​จาก​พระคริสต์​คือ​คน​ที่รัก​พระเจ้า​ต้อง​รัก​พี่น้อง​ของตน​ด้วย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">คน​ที่​เชื่อ​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระคริสต์​ก็​ได้​เกิด​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​แล้ว และ​คน​ที่​รัก​พระเจ้า​ก็​จะ​รัก​ลูกๆ​ของ​พระองค์​ด้วย</verse>
				<verse number="2">แบบนี้สิ​เรา​ถึง​รู้​ว่า​เรา​รัก​ลูกๆ​ของ​พระเจ้า​จริง คือ​เมื่อ​เรา​รัก​พระเจ้า​และ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="3">การ​ที่​จะ​รัก​พระเจ้า​หมายความ​ว่า​เรา​จะ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ต่างๆ​ของ​พระองค์ และ​พวก​คำสั่ง​ของ​พระองค์​ก็​ไม่​ยาก​หรอก</verse>
				<verse number="4">เพราะ​ทุกคน​ที่​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​มี​ชัยชนะ​เหนือ​โลก และ​ความเชื่อ​ของ​เรา​เอง​คือ​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​เอา​ชนะ​โลก​แล้ว</verse>
				<verse number="5">ใคร​กัน​ล่ะ​ที่​เอา​ชนะ​โลก​นี้​ได้ ก็​คน​ที่​เชื่อ​ว่า​พระเยซู​เป็น​พระบุตร​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">พระเยซู​คริสต์​เป็น​ผู้ที่​มา​โดย​น้ำ และ​เลือด พระองค์​ไม่ได้​มา​โดย​น้ำ​เท่านั้น แต่​มา​โดย​น้ำ​และ​เลือด พระวิญญาณ​ก็​ได้​ยืนยัน​ว่า​เรื่องนี้​เป็น​ความจริง เพราะ​พระวิญญาณ​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="7">มี​อยู่​สาม​สิ่ง​ที่​ยืนยัน​ว่า​เรื่องนี้​เป็น​จริง​คือ</verse>
				<verse number="8">พระวิญญาณ น้ำ และ​เลือด ทั้ง​สาม​อย่างนี้​ได้​ยืนยัน​ตรงกัน​หมด</verse>
				<verse number="9">ถ้า​เรา​ยอมรับ​พยาน​ที่​เป็น​มนุษย์​ว่า​เชื่อถือ​ได้ แล้ว​เมื่อ​พระเจ้า​มา​เป็น​พยาน เรา​ก็​ควร​จะ​เชื่อถือ​คำพยาน​ของ​พระองค์​มาก​ยิ่งกว่า​นั้น​อีก เพราะ​พระเจ้า​เอง​เป็น​พยาน​ให้​กับ​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="10">คน​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระบุตร​ของ​พระเจ้า ก็​ได้​เชื่อ​ความจริง​ที่​พระเจ้า​ได้​ยืนยัน​กับ​เรา คน​ที่​ไม่เชื่อ​พระเจ้า​ก็​หา​ว่า​พระเจ้า​โกหก เพราะ​เขา​ไม่เชื่อ​ใน​คำ​ยืนยัน​ของ​พระเจ้า​ที่​เกี่ยวกับ​พระบุตร​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="11">สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ได้​ยืนยัน​กับ​เรา​คือ พระองค์​จะ​ให้​เรา​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอดไป และ​ชีวิต​นี้​มี​อยู่​ใน​พระบุตร​ของ​พระองค์​เท่านั้น</verse>
				<verse number="12">คน​ที่​มี​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​อยู่​ด้วย ก็​จะ​มี​ชีวิต​ตลอดไป​กับ​พระเจ้า แต่​คน​ที่​ไม่มี​พระบุตร​ของ​พระองค์ ก็​ไม่มี​ชีวิต​ตลอดไป​กับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="13">ผม​ได้​เขียน​เรื่องนี้​ถึง​พวกคุณ​ที่​ไว้วางใจ​ใน​พระบุตร​ของ​พระเจ้า เพื่อ​พวกคุณ​จะ​ได้​รู้​ว่า คุณ​ยัง​มี​ชีวิต​ตลอดไป​กับ​พระเจ้า​อยู่</verse>
				<verse number="14">พวกเรา​มี​ความ​เชื่อมั่น​ใน​พระเจ้า​ว่า ถ้า​เรา​ขอ​อะไร​ตาม​ที่​พระเจ้า​ต้องการ พระองค์​ก็​จะ​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="15">ถ้า​เรา​รู้​ว่า​พระองค์​ฟัง​เรา ไม่ว่า​เรา​จะ​ขอ​อะไร​ก็​ตาม เรา​จะ​ได้รับ​ตาม​ที่​เรา​ขอ​นั้น</verse>
				<verse number="16">คน​ที่​เห็น​พี่น้อง​ของ​ตัวเอง​ทำ​บาป แต่​เป็น​บาป​ที่​ไม่ได้​นำ​ไป​ถึง​ความตาย เขา​ควร​จะ​ขอ​ต่อ​พระเจ้า​สำหรับ​พี่น้อง​คนนั้น และ​พระเจ้า​จะ​ให้​ชีวิต​กับ​พี่น้อง​คนนั้น ผม​กำลัง​พูด​ถึง​คน​ที่​ทำ​บาป​ซึ่ง​ไม่ได้​นำ​ไป​ถึง​ความตาย แต่​บาป​ที่​นำ​ไป​ถึง​ความตาย​ก็​มี​ด้วย ผม​ไม่ได้​บอก​ให้​คุณ​ขอ​สำหรับ​คน​ที่​ทำ​บาป​แบบนั้น</verse>
				<verse number="17">การ​กระทำ​ผิด​ทุก​อย่าง​เป็น​ความบาป แต่​มี​บาป​บาง​อย่าง​ที่​ไม่​นำ​ไป​ถึง​ความ​ตาย​ด้วย</verse>
				<verse number="18">เรา​รู้​ว่า​คน​ที่​เป็น​ลูก​ของ​พระเจ้า​จะ​ไม่​ทำ​บาป​อีก​ต่อ​ไป พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ก็​ได้​ดูแล​ให้​เขา​ปลอดภัย และ​มาร​นั้น​ก็​ไม่​สามารถ​มา​ทำร้าย​เขา​ได้</verse>
				<verse number="19">เรา​รู้​ว่า​เรา​เป็น​ของ​พระเจ้า ถึง​แม้ว่า​โลก​นี้​จะ​อยู่​ใน​มือ​ของ​มาร​ก็​ตาม</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​ก็​รู้​ว่า​พระบุตร​ของ​พระเจ้า​ได้​มา​แล้ว พระองค์​ได้​มา​ให้​ความ​เข้าใจ​กับ​เรา เพื่อ​เรา​จะ​ได้​รู้จัก​พระเจ้า​ผู้​เป็น​ความจริง​แท้ เรา​ได้​อยู่​ใน​พระองค์​ผู้​เป็น​ความจริง​นั้น​โดย​ผ่าน​ทาง​พระเยซู​คริสต์ พระบุตร​ของ​พระองค์ พระองค์​ผู้​นี้​เป็น​พระเจ้า​เที่ยงแท้​และ​เป็น​ผู้ที่​ทำ​ให้​คน​มี​ชีวิต​กับ​พระองค์​ตลอดไป</verse>
				<verse number="21">ลูกๆ​เอ๋ย อยู่​ให้​ห่าง​จาก​รูปเคารพ​ทั้งหลาย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="63">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ผู้นำ​อาวุโส ถึง​คุณ​ผู้หญิง ​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือกไว้​และ​ลูกๆ​ของ​เธอ ผม​รัก​พวก​คุณ​ทุก​คน​จริงๆ​และ​ไม่​ใช่​ผม​คน​เดียว​หรอก แต่​ทุกคน​ที่​รู้จัก​ความจริง​ก็​รัก​พวก​คุณ​ด้วย</verse>
				<verse number="2">ที่​พวก​เรา​รัก​คุณ​ก็​เพราะ​พวก​เรา​มี​ความจริง ​อยู่​ใน​ใจ และ​ความจริง​นี้​จะ​อยู่​กับ​พวก​เรา​ตลอด​ไป</verse>
				<verse number="3">ขอ​ให้​พระเจ้า​พระบิดา​และ​พระเยซู​คริสต์​พระบุตร​ของ​พระบิดา​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา และ​สันติสุข​กับ​พวก​เรา ใน​ขณะ​ที่​พวก​เรา​มี​ชีวิต​ตาม​ความจริง​และ​มี​ความรัก​ต่อ​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="4">ผม​ดีใจ​มาก​ที่​รู้​ว่า​ลูกๆ​ของ​คุณ​บางคน​เชื่อฟัง​ความจริง​เหมือน​กับ​ที่​พระบิดา​ของ​พวก​เรา​ได้​สั่งไว้</verse>
				<verse number="5">แล้ว​ตอน​นี้ คุณ​ผู้หญิง​ครับ ผม​ไม่​ได้​เขียน​กฎ​ใหม่​ให้​กับ​คุณ แต่​นี่​เป็น​กฎ​ที่​เรา​มี​มา​ตั้ง​แต่​แรก​แล้ว คือ​ขอ​ให้​รัก​กัน​และ​กัน</verse>
				<verse number="6">จริงๆ​แล้ว​ความรัก​หมายถึง การ​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​พระเจ้า คำสั่ง​นี้​คือ​ให้​รัก​กัน​และ​กัน​เสมอ เหมือน​กับ​ที่​พวก​เรา​เคย​ได้ยิน​มา​แล้ว​ตั้งแต่​แรก</verse>
				<verse number="7">มี​พวก​หลอกลวง​มากมาย​เที่ยว​ออก​ไป​ใน​โลก​นี้ คน​พวก​นี้​ไม่​ยอมรับ​ว่า​พระเยซู​ได้​เข้า​มา​ใน​โลก​นี้​เป็น​มนุษย์​จริงๆ คน​แบบ​นี้​เป็น​ทั้ง​คน​หลอกลวง​และ​เป็น​ศัตรู​กับ​พระคริสต์</verse>
				<verse number="8">ระวัง​ตัว​ให้​ดี อย่า​ให้​สิ่ง​ที่​พวก​เรา​ได้​ลงแรง​ไป​แล้ว​นั้น​ต้อง​หลุดมือ​ไป เพื่อ​คุณ​จะ​ได้รับ​รางวัล​นั้น​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="9">คน​ไหน​ที่​วิ่ง​ล้ำหน้า​ไป และ​ไม่​ได้​ยึดถือ​คำ​สั่งสอน​ที่​แท้​จริง​เกี่ยวกับ​พระคริสต์​อีก​ต่อไป คน​นั้น​ก็​ไม่​มี​พระเจ้า​อยู่​ด้วย ส่วน​คน​ไหน​ที่​ยึดถือ​คำ​สั่งสอน​ที่​แท้จริง คน​นั้น​ก็​มี​ทั้ง​พระบิดา​และ​พระบุตร​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="10">ถ้า​มี​ใคร​มาหา​คุณ​แล้ว​ไม่​ได้​เอา​คำสอน​ที่​แท้จริง​เกี่ยวกับ​พระคริสต์​มา​ด้วย ก็​อย่า​ไป​ต้อนรับ​เขา​เข้า​บ้าน​หรือ​ไป​ทักทาย​เขา</verse>
				<verse number="11">เพราะ​ถ้า​คน​ไหน​ต้อนรับ​เขา ก็​เท่ากับ​ว่า​คน​นั้น​มี​ส่วนร่วม​ใน​สิ่ง​ชั่วร้าย​ที่​เขา​ทำ​ด้วย</verse>
				<verse number="12">ยัง​มี​อีก​หลาย​เรื่อง​ที่​ผม​อยาก​จะ​พูด แต่​ไม่​อยาก​เขียน​เป็น​จดหมาย เพราะ​ผม​หวัง​ว่า​จะ​ได้​มา​เยี่ยม​คุณ จะ​ได้​พูด​คุย​กัน​ซึ่งๆ​หน้า เพื่อ​เรา​จะ​ได้​มี​ความสุข​อย่าง​เต็มที่</verse>
				<verse number="13">ลูกๆ​ของ​น้อง​สาว​คุณ​ที่​พระเจ้า​ได้​เลือก​ไว้ ก็​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​คุณ​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="64">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ผู้นำ​อาวุโส ถึง​กายอัส​เพื่อน​รัก เพื่อน​ที่​ผม​รัก​จริงๆ</verse>
				<verse number="2">เพื่อน​รัก ผม​ขอ​อธิษฐาน​ให้​คุณ​เจริญ​รุ่งเรือง​ใน​ทุก​อย่าง​และ​มี​สุขภาพ​ที่​ดี​เหมือน​กับ​ที่​คุณ​กำลัง​เป็น​อยู่</verse>
				<verse number="3">ผม​ดีใจ​มาก​เมื่อ​มี​พี่น้อง​บางคน​มา​บอก​ว่า คุณ​ยัง​ยึดมั่น​อยู่​ใน​ความจริง และ​ยัง​ใช้​ชีวิต​ตาม​ความจริงนั้น</verse>
				<verse number="4">ไม่​มี​อะไร​ทำ​ให้​ผม​ดีใจ​มาก​ไป​กว่า​นี้​อีก​แล้ว เมื่อ​ได้ยิน​ว่า​ลูกๆ​ของ​ผม​ใช้​ชีวิต​ตาม​ความจริง</verse>
				<verse number="5">เพื่อน​รัก คุณ​แสดง​ให้​เห็น​ถึง​ความ​ซื่อสัตย์​ของ​คุณ เมื่อ​คุณ​ช่วยเหลือ​พี่น้อง ทั้งๆ​ที่​บางคน​คุณ​ไม่​เคย​รู้จัก​มา​ก่อน</verse>
				<verse number="6">พวก​เขา​ได้​ราย​งาน​เรื่อง​ความรัก​ของ​คุณ​ให้​กับ​หมู่ประชุม​ที่​นี่​ฟัง จะ​เป็น​การ​ดี​มาก​ถ้า​คุณ​จะ​ช่วย​สนับสนุน​ส่ง​พวก​เขา​เดินทาง​ต่อ​ไป ถ้า​คุณ​ทำ​อย่าง​นี้​พระเจ้า​ก็​จะ​พอใจ</verse>
				<verse number="7">เพราะ​พวก​เขา​เดินทาง​ไป​เพื่อ​รับใช้​พระคริสต์ และ​ไม่​ยอมรับ​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​คน​ที่​ไม่​เชื่อ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​พวก​เรา​จึง​ควร​จะ​ช่วยเหลือ​คน​เช่น​นี้ เพื่อ​จะ​ได้​ร่วม​มือ​กับ​พวก​เขา​ใน​การ​เผยแพร่​ความจริง​ด้วย</verse>
				<verse number="9">ผม​ได้​เขียน​ถึง​หมู่​ประชุม แต่​ดิโอเตรเฟส คน​ที่​ชอบ​ทำตัว​ใหญ่โต​สั่ง​โน่น​สั่ง​นี่​ใน​หมู่ประชุม​นั้น​ไม่​ยอม​ฟัง​เรา</verse>
				<verse number="10">รอ​ให้​ผม​มา​ถึง​ก่อน แล้ว​ผม​จะ​ชี้​ให้​เห็น​ว่า​เขา​ได้​ทำ​อะไร​ลง​ไป​บ้าง รวม​ถึง​เรื่อง​ที่​เขา​ไป​นินทา​ให้​ร้าย​พวก​เรา แค่​นั้น​ยัง​ไม่​พอ ตัว​เขา​เอง​ไม่​ยอม​ต้อนรับ​พี่​น้อง​พวก​นั้น​ที่​เดินทาง แล้ว​ยัง​ไป​สั่ง​ห้าม​พี่น้อง​ที่​อยาก​ต้อนรับ​คน​พวก​นี้​อีก​ด้วย ถ้า​ใคร​ไม่​ทำ​ตาม เขา​ก็​จะ​ไล่​ออก​จาก​หมู่ประชุม</verse>
				<verse number="11">เพื่อน​รัก​อย่า​ไป​เลียน​แบบ​สิ่ง​ที่​ชั่ว​ร้าย แต่​ให้​เลียน​แบบ​สิ่ง​ที่​ดี คน​ที่​ทำ​ดี​นั้น​ก็​เป็น​ของ​พระเจ้า ส่วน​คน​ที่​ทำ​ชั่ว​นั้น​ก็​ไม่​เคย​เห็น​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">ทุก​คน​พูด​ยกย่อง​เดเมตริอัส พวก​เรา​ก็​ยกย่อง​เขา​ด้วย แม้แต่​ความจริง​ของ​พระเจ้า​เอง​ก็​ยัง​ยกย่อง​เขา​เลย และ​คุณ​ก็​รู้​ว่า​ที่​เรา​พูด​มา​ทั้งหมด​นี้​เป็น​ความจริง</verse>
				<verse number="13">ผม​ยัง​มี​อีก​หลาย​เรื่อง​ที่​จะ​บอก​คุณ แต่​ไม่​อยาก​เขียน​เป็น​จดหมาย</verse>
				<verse number="14">ผม​หวัง​ว่า​จะ​ได้​เจอ​คุณ​ใน​เร็วๆ​นี้ แล้ว​เรา​จะ​ได้​คุย​กัน​ซึ่งๆ​หน้า</verse>
				<verse number="15">ขอ​พระเจ้า​ให้​สันติสุข​กับ​คุณ เพื่อนๆ​ที่​นี่​ฝาก​ความคิดถึง​มา​ให้​คุณ ช่วย​ฝาก​ความคิดถึง​ให้​กับ​เพื่อนๆ​แต่​ละ​คน​ที่​นั่น​ด้วย</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="65">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">จาก​ยูดา ทาส​ของ​พระเยซู​คริสต์ และ​เป็น​น้อง​ของ​ยากอบ ถึง​คน​ทั้งหลาย​ที่​พระเจ้า​ได้​เรียก​มา​เป็น​คน​ที่​พระเจ้า​พระบิดา​รัก และ​เป็น​คน​ที่​พระเยซู​คริสต์​คุ้มครอง​ไว้</verse>
				<verse number="2">ขอ​พระเจ้า​ให้​ความ​เมตตา​กรุณา สันติสุข และ​ความรัก​กับ​คุณ​มาก​ขึ้น​อย่าง​เหลือเฟือ</verse>
				<verse number="3">เพื่อนๆ​ที่รัก ตอนแรก​ผม​ตั้งใจ​จะ​เขียน​ถึง​พวกคุณ​เกี่ยวกับ​ความรอด​ที่​เรา​มี​ร่วมกัน แต่​ผม​เห็น​ว่า​จำเป็น​จะ​ต้อง​เขียน​มา​กระตุ้น​พวกคุณ​ก่อน ให้​ต่อสู้​เพื่อ​หลัก​ความเชื่อ​ที่​พระเจ้า​ได้​มอบ​ให้​กับ​คน​เหล่านั้น​ที่​ถูก​อุทิศ​ไว้​ให้​เป็น​ของ​พระองค์ พระเจ้า​ได้​มอบ​ความเชื่อ​นี้​เพียง​ครั้งเดียว​ซึ่ง​เพียงพอ​แล้ว​สำหรับ​ตลอดไป</verse>
				<verse number="4">เพราะ​มี​บางคน​ได้​แอบ​เข้า​มา​ใน​กลุ่ม​ของ​พวกคุณ พวกนี้​เป็น​พวก​ที่​พระเจ้า​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​ไว้​นาน​มา​แล้ว ตาม​ที่​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ได้​เขียน​ไว้ พวก​นอก​ศาสนา​ใช้​ความ​เมตตา​กรุณา​ของ​พระองค์​มา​เป็น​ข้ออ้าง​ที่​จะ​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ และ​พวกนี้​ได้​ทิ้ง​พระเยซู​คริสต์​ผู้​เป็น​เจ้านาย​และ​องค์​เจ้า​ชีวิต​แต่​เพียง​ผู้เดียว​ของ​เรา​ด้วย</verse>
				<verse number="5">ผม​อยาก​จะ​ช่วยเตือน​ความจำ​ของ​พวกคุณ​ใน​เรื่อง​ที่​คุณ​รู้​อยู่​แล้ว จำ​ได้ไหม องค์​เจ้า​ชีวิต ​ได้​ช่วย​คน​ของ​พระองค์​ออก​จาก​ประเทศ​อียิปต์ แต่​ต่อมา​พระองค์​ได้​ทำลาย​ทุกคน​ใน​พวกนั้น​ที่​ไม่​ไว้วางใจ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">คุณ​ยัง​จำ​ได้ไหม เรื่อง​ของ​พวก​ทูตสวรรค์​ที่​ไม่​พอใจ​กับ​ตำแหน่ง​หน้าที่​ที่​พระองค์​มอบ​ให้ แต่​กลับ​ทิ้ง​ที่อยู่​ของ​ตัวเอง​ไป พระองค์​ได้​ล่าม​พวกนี้​ไว้​ด้วย​โซ่​ที่​ไม่มี​วัน​ขาด ขัง​ไว้​ใน​ที่​มืดมิด​เพื่อ​รอ​ตัดสิน​โทษ​ใน​วัน​ที่​ยิ่งใหญ่​นั้น</verse>
				<verse number="7">จำ​ได้ไหม เรื่อง​ของ​เมือง​โสโดม เมือง​โกโมราห์ และ​เมือง​อื่นๆ​รอบๆ​สอง​เมือง​นั้น ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​พวก​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ พวก​วิปริต​ผิดเพศ พระองค์​จึง​ลงโทษ​พวกเขา​ด้วย​ไฟ​ที่​ไม่มี​วัน​ดับ เพื่อ​เอา​ไว้​เป็น​ตัวอย่าง​ให้​ดู</verse>
				<verse number="8">มัน​ก็​เหมือนกับ​คน​พวกนี้​ที่​แอบ​เข้า​มา​ใน​กลุ่ม​ของ​คุณ พวกเขา​อ้างว่า​เห็น​นิมิต​มากมาย จึง​ทำให้​พวกเขา​ทำ​ตัว​สกปรก​โสมม​เต็ม​ไป​ด้วย​ราคะตัณหา ไม่​ยอมรับ​อำนาจ​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต และ​ด่า​ว่า​ทูตสวรรค์</verse>
				<verse number="9">ซึ่ง​แม้แต่​มีคาเอล​ที่​เป็น​หัวหน้า​ทูตสวรรค์​ยัง​ไม่กล้า​ด่า​ว่า​มาร ตอน​ที่​โต้เถียง​กัน​ว่า​ใคร​จะ​ได้​ศพ​ของ​โมเสส​ไป มีคาเอล​แค่​พูด​ว่า “ขอ​ให้​องค์​เจ้า​ชีวิต​จัดการ​กับ​เจ้า”</verse>
				<verse number="10">แต่​คน​พวกนี้​ได้​ด่า​ว่า​ใน​เรื่อง​ที่​ตัวเอง​ก็​ไม่​เข้าใจ ส่วน​เรื่อง​ที่​เขา​เข้าใจ​ตาม​สัญชาตญาณ​อย่าง​สัตว์​ที่​ไม่​มี​ความ​คิด​นั้น ก็​กลับ​เป็น​สิ่ง​ที่​ทำลาย​พวกเขา​เอง</verse>
				<verse number="11">พวกนี้​ทำ​ตัว​น่าละอาย​ที่สุด พวกเขา​ทำ​ตัว​เหมือน​คาอิน​ที่​ฆ่า​น้อง​ของ​ตัวเอง พวกนี้​ได้​ปล่อยตัว​ไป​ตาม​ความผิด​ที่​บาลาอาม ​ได้​ทำ​เพราะ​อยาก​จะ​ร่ำรวย คน​พวกนี้​จะ​ถูก​ทำลาย​ไป​เหมือน​กับ​โคราห์ ​ที่​กบฏ​ต่อ​โมเสส</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​พวกคุณ​มา​พบปะ​สังสรรค์​ดื่มกิน​กัน​เพื่อ​แสดง​ความรัก​ต่อกัน คน​พวกนี้​ก็​มา​ร่วม​ด้วย พวกเขา​เป็น​เหมือน​หินโสโครก​อันตราย​ที่​ทำ​ให้​เรือ​แตก​ได้ พวก​เขา​ดื่มกิน​กับ​คุณ​อย่าง​หน้าด้านๆ เป็น​คน​เลี้ยงแกะ​ที่​เลี้ยงดู​แต่​ตัวเอง เป็น​เหมือน​เมฆ​ที่​ไม่มี​น้ำฝน​ที่​ถูก​พัด​ไป​ตาม​ลม เป็น​เหมือน​ต้นไม้​ที่​ไม่​ออก​ลูก​ตาม​ฤดูกาล และ​ถูก​ถอนราก​ถอนโคน​ตาย​ซ้ำสอง</verse>
				<verse number="13">เป็น​เหมือน​คลื่น​บ้าคลั่ง​ใน​ทะเล​ที่​ซัด​เอา​การ​กระทำ​ที่​น่าละอาย​ของ​ตัวเอง​ขึ้น​มา​ให้​เห็น​เป็น​ฟอง เป็น​เหมือน​ดวงดาว​ที่​หลุด​จาก​วง​โคจร พระเจ้า​ได้​จอง​ที่​ให้​คน​พวก​นี้​ใน​ความ​มืดมิด​ที่​ไม่มี​วัน​จบสิ้น</verse>
				<verse number="14">อีโนค เป็น​คน​รุ่นที่​เจ็ด​นับ​จาก​อาดัม เขา​ได้​ทำนาย​เกี่ยวกับ​คน​พวกนี้​ว่า “ดูนั่นสิ องค์​เจ้า​ชีวิต​มา​พร้อม​กับ​ทูตสวรรค์​ผู้​ศักดิ์สิทธิ์​นับพัน​นับหมื่น​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="15">เพื่อ​มา​ตัดสิน​ลงโทษ​ทุกๆ​คน​ที่​ไม่​เกรง​กลัว​พระเจ้า​สำหรับ​การ​กระทำ​ที่​ไม่​เกรง​กลัว​พระองค์ และ​สำหรับ​คำพูด​ที่​หยาบช้า​ทั้งหมด​ของ​คนบาป​ที่​ไม่​เกรง​กลัว​พระองค์”</verse>
				<verse number="16">คน​พวกนี้​ขี้บ่น ชอบ​จับผิด ชอบ​ทำ​ตาม​ราคะตัณหา​ของ​ตัวเอง ขี้อวด ขี้ประจบ​สอพลอ​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​ตัวเอง</verse>
				<verse number="17">เพื่อนๆ​ที่รัก ขอ​ให้​จำ​สิ่ง​ที่​พวก​ศิษย์​เอก​ของ​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา ได้​เคย​พูด​ไว้​ว่า</verse>
				<verse number="18">“ใน​ยุค​สุดท้าย จะ​มี​คน​เยาะเย้ย​พระเจ้า พวกนี้​จะ​ทำ​ตาม​กิเลสตัณหา ชั่ว​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว​พระองค์”</verse>
				<verse number="19">พวกนี้​แหละ​ที่​สร้าง​ความ​แตกแยก​ขึ้น​ใน​หมู่​พวกคุณ และ​พวกเขา​ก็​ทำ​ตาม​สัญชาตญาณ เพราะ​ไม่มี​พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​อยู่​ด้วย</verse>
				<verse number="20">ส่วน​พวกคุณ เพื่อน​ที่รัก ขอ​ให้​ก่อร่าง​กัน​ขึ้น​บน​รากฐาน​ของ​หลัก​ความเชื่อ​อัน​ศักดิ์สิทธิ์​ที่สุด​ที่​คุณ​มี และ​ให้​อธิษฐาน​ด้วย​ความ​ช่วยเหลือ​จาก​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์</verse>
				<verse number="21">ให้​คุณ​รักษา​เนื้อ​รักษา​ตัว​ให้​คง​อยู่​ใน​ความรัก​ของ​พระเจ้า ระหว่าง​ที่​คุณ​รอคอย​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา พระองค์​จะ​เมตตากรุณา​ให้​คุณ​มี​ชีวิต​กับ​พระเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="22">ให้​ความ​เมตตา​กับ​คน​ที่​สงสัย</verse>
				<verse number="23">ให้​ช่วย​ดึง​คนอื่น​ให้​หลุดพ้น​ออก​มา​จาก​ไฟ ให้​ความ​เมตตา​กับ​คนอื่นๆ แต่​ระมัดระวัง​ตัว​ให้ดี ให้​เกลียด​แม้แต่​เสื้อผ้า​ที่​เปรอะ​เปื้อน​บาป</verse>
				<verse number="24">พระเจ้า​สามารถ​รักษา​คุณ​ไว้​ไม่ให้​ล้มลง พระองค์​จะ​นำ​คุณ​ไป​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​สง่าราศี​ของ​พระองค์ อย่าง​คน​ที่​ไม่มี​ตำหนิ และ​เต็ม​ไปด้วย​ความสุข</verse>
				<verse number="25">พระองค์​คือ​พระเจ้า​เพียง​องค์เดียว​เท่านั้น เป็น​พระผู้ช่วย​ให้​รอด​ของ​เรา ขอ​ให้​พระเยซู​คริสต์​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​ทำให้​คน​ให้​เกียรติ​กับ​พระเจ้า และ​ยกย่อง​สรรเสริญ​พระองค์ ขอ​ให้​พวกเขา​ยอมรับ​ว่า พระองค์​มี​ฤทธิ์​และ​สิทธิ​อำนาจ​ตลอด​ทุกยุค​ทุกสมัย ทั้ง​ใน​อดีต ปัจจุบัน และ​อนาคต อาเมน</verse>
			</chapter>
		</book>
		<book number="66">
			<chapter number="1">
				<verse number="1">นี่คือ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​มอบ​ให้​พระเยซู​คริสต์​นำ​มา​เปิดเผย​เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​นำ​ไป​แสดง​ให้​พวก​ทาส​ของ​พระองค์​รู้​ถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น​ใน​เร็วๆ​นี้ พระเยซู​คริสต์​ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ไป​บอก​เรื่องราว​ต่างๆนี้​กับ​ยอห์น​ทาส​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="2">ยอห์น​ได้​เป็น​พยาน​ถึง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เขา​เห็น เขา​ได้​รายงาน​ถ้อยคำ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า และ​เหตุการณ์​ที่​พระเยซู​เปิดเผย​ให้​รู้</verse>
				<verse number="3">คนที่​ได้​อ่าน​ถ้อยคำ​ที่​มา​จาก​พระเจ้า​นี้​ให้​หมู่​ประชุม​ฟัง ถือ​ว่า​ได้รับ​เกียรติ​จริงๆ คน​ทั้งหลาย​ที่​ได้​ฟัง​และ​ทำ​ตาม​สิ่ง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​นั้น ก็​ได้รับ​เกียรติ​เช่นกัน เรื่อง​ที่​ได้​เขียน​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​จะ​เกิดขึ้น​เร็วๆนี้</verse>
				<verse number="4">จาก​ยอห์น ถึง​หมู่ประชุม​ทั้ง​เจ็ด​ที่​ตั้ง​อยู่​ใน​แคว้น​เอเชีย ขอ​ให้​ได้รับ​ความ​เมตตา​กรุณา​และ​สันติสุข​จาก​พระเจ้า​ผู้ที่​เป็น​อยู่​ใน​ปัจจุบัน ใน​อดีต​และ​กำลัง​จะ​มา​ใน​อนาคต และ​จาก​พระวิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ที่​อยู่​ต่อหน้า​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="5">และ​จาก​พระเยซู​ผู้​เป็น​พยาน​ที่​ซื่อสัตย์ เป็น​คนแรก​ที่​ฟื้น​ขึ้น​จาก​ความตาย​และ​เป็น​ผู้​มี​อำนาจ​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​ใน​โลกนี้ พระเยซู​คริสต์​รัก​เรา และ​ได้​ปลดปล่อย​ให้​เรา​เป็น​อิสระ​จาก​บาป​ของเรา​ด้วย​เลือด​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">พระองค์​ทำ​ให้​เรา​เป็น​พวกกษัตริย์​และ​เป็น​พวก​นักบวช​ที่​รับใช้​พระเจ้า​พระบิดา​ของ​พระองค์ ขอ​ให้​พระเยซู​คริสต์​ได้รับ​เกียรติ​และ​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ตลอดกาล อาเมน</verse>
				<verse number="7">ดูนั่นสิ พระเยซู​กำลัง​มา​พร้อม​กับ​กลุ่ม​เมฆ​นั้น ทุกคน​จะ​เห็น​พระองค์ แม้แต่​คน​ที่​แทง​พระองค์ ทุก​เผ่าพันธุ์​ใน​โลก​จะ​โศกเศร้า​เพราะ​พระองค์ และ​จะ​เป็น​ตามนั้น​อย่าง​แน่นอน อาเมน</verse>
				<verse number="8">พระเจ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​พูดว่า “เรา​คือ​จุดเริ่มต้น​และ​จุดจบ พระเจ้า​ผู้ที่​เป็น​อยู่​ใน​ปัจจุบัน ใน​อดีต และ​กำลัง​จะ​มา​ใน​อนาคต พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น”</verse>
				<verse number="9">ผม​คือ​ยอห์น พี่ชาย​ของ​พวกคุณ ที่​ร่วมทุกข์ ร่วม​ครอบ​ครอง​เป็น​กษัตริย์ และ​ร่วม​อดทน​กับ​พวก​คุณ​ใน​พระเยซู ที่​ผม​เป็น​นักโทษ​อยู่​บน​เกาะ​ปัทมอส ​นี้ ก็​เพราะ​ผม​ได้​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า และ​เป็น​พยาน​เกี่ยวกับ​พระเยซู</verse>
				<verse number="10">ใน​วัน​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต ​นั้น พระวิญญาณ​ได้​ครอบงำ​ผม​ไว้ และ​ผม​ได้ยิน​เสียงดัง​เหมือน​เสียง​แตร​มา​จาก​ข้างหลัง</verse>
				<verse number="11">เสียงนั้น​พูดว่า “ให้​เขียน​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น​ลง​ไป​ใน​หนังสือ​ม้วน แล้ว​ส่ง​ไป​ให้​หมู่ประชุม​ทั้ง​เจ็ด​แห่ง​ที่​อยู่​ใน​เมือง​เอเฟซัส เมือง​สเมอร์นา เมือง​เปอร์กามัม เมือง​ธิยาทิรา เมือง​ซาร์ดิส เมือง​ฟิลาเดลเฟีย และ​เมือง​เลาดีเซีย”</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ผม​หัน​ไป​เพื่อ​ดู​ว่า​ใคร​พูด​กับ​ผม ผม​เห็น​ตะเกียง​ทองคำ​ตั้งไว้​เจ็ด​อัน</verse>
				<verse number="13">ท่ามกลาง​ตะเกียง​ทั้ง​เจ็ด​นั้น ผม​เห็น​ผู้หนึ่ง​ซึ่ง​ดู​เหมือนกับ​คน​สวม​เสื้อคลุม​ยาว​ถึง​เท้า และ​มี​สาย​สะพาย​ทองคำ​คาด​อยู่​รอบ​อก</verse>
				<verse number="14">ศีรษะ​และ​ผม​ของ​พระองค์​ขาว​เหมือน​กับ​ขนแกะ​หรือ​หิมะ และ​ตา​ของ​พระองค์​เหมือน​เปลวไฟ</verse>
				<verse number="15">เท้า​ของ​พระองค์​เหมือน​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​ถูก​หลอม​ใน​เตาไฟ​จน​บริสุทธิ์​และ​มัน​วาววับ เสียง​ของ​พระองค์​เหมือนกับ​เสียง​น้ำตก​ที่​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว</verse>
				<verse number="16">ใน​มือขวา​ของ​พระองค์​มี​ดาว​อยู่​เจ็ด​ดวง มี​ดาบ​สองคม​ออก​มา​จาก​ปาก​พระองค์ และ​ใบหน้า​ของ​พระองค์​เหมือนกับ​แสงอาทิตย์​อัน​แรงกล้า</verse>
				<verse number="17">เมื่อ​ผม​เห็น​พระองค์ ผม​ก็​ล้มลง​แทบ​เท้า​ของ​พระองค์​เหมือนกับ​คนตาย พระองค์​วาง​มือขวา​แตะ​ลง​บน​ตัว​ผม​แล้ว​พูดว่า “ไม่ต้อง​กลัว เรา​คือ​จุด​เริ่มต้น​และ​จุดจบ</verse>
				<verse number="18">เรา​เป็น​ผู้​ที่​มี​ชีวิต​อยู่ เรา​เคย​ตาย แต่​ดูสิ ตอนนี้​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอดไป เรา​ถือ​กุญแจ​ที่​ให้​เรา​มี​อำนาจ​ที่​จะ​เปิด​หรือ​ปิด​ที่​อยู่​ของ​คน​ตาย และ​สามารถ​นำ​พวกเขา​ให้​มา​มี​ชีวิต​อีก​ครั้งหนึ่ง</verse>
				<verse number="19">ให้​เขียน​สิ่ง​ที่​เจ้า​ได้​เห็น ให้​เขียน​ถึง​เหตุการณ์​ที่​เป็น​อยู่​และ​เหตุการณ์​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​ต่อไป</verse>
				<verse number="20">นี่คือ​ความหมาย​อัน​ลึกลับ​ของ​ดาว​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​ที่​เจ้า​เห็น​ใน​มือขวา​ของ​เรา รวม​ทั้ง​ตะเกียง​ทองคำ​ที่​มี​ขาตั้ง​ทั้ง​เจ็ด​อัน ดาว​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​นั้น หมาย​ถึง​ทูตสวรรค์ ​ของ​หมู่ประชุม​ทั้ง​เจ็ด​แห่ง และ​ตะเกียง​ที่​มี​ขาตั้ง​ทั้ง​เจ็ด​อัน​นั้น หมายถึง​หมู่ประชุม​ทั้ง​เจ็ด​แห่ง​นั่นเอง”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="2">
				<verse number="1">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​เอเฟซัส​ว่า “พระองค์​ผู้​ที่​ถือ​ดาว​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​ใน​มือขวา และ​เดิน​อยู่​ท่ามกลาง​ตะเกียง​ทองคำ​ที่​มี​ขาตั้ง​ทั้ง​เจ็ด​อัน​พูดว่า</verse>
				<verse number="2">เรา​รู้​การ​กระทำ​ของ​เจ้า รู้​ถึง​งานหนัก​ที่​เจ้า​ทำ รู้​ถึง​ความ​ทรหด​อดทน​ของ​เจ้า รู้​ว่า​เจ้า​ทน​พวก​คน​ชั่ว​นั้น​ไม่ได้ และ​เจ้า​ก็​ได้​ทดสอบ​คน​พวกนั้น​ที่​แอบอ้าง​ว่า​เป็น​พวก​ศิษย์เอก​ทั้งๆที่​ไม่ใช่ แล้ว​เจ้า​จับ​ได้​ว่า​พวกเขา​โกหก</verse>
				<verse number="3">เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ทนทุกข์​เพราะ​เห็น​แก่​เรา และ​ไม่ได้​เลิก​ติดตาม​เรา”</verse>
				<verse number="4">“แต่​เรา​อยาก​จะ​ต่อว่า​เจ้า​ใน​เรื่อง​ที่​เจ้า​ได้​ทิ้ง​ความรัก​ที่​เจ้า​มี​อยู่​ใน​ตอนแรก​นั้น</verse>
				<verse number="5">ดังนั้น​ลอง​นึก​ดูสิ​ว่า เจ้า​ได้​ผิด​ไป​จาก​สภาพเดิม​แค่​ไหน กลับตัว​กลับใจ แล้ว​กลับ​ไป​ทำ​เหมือนเดิม​ที่​ทำ​ตั้งแต่​แรก ไม่​อย่างนั้น เรา​จะ​มา​หา​เจ้า และ​จะ​เอา​ตะเกียง​ทองคำ​ที่​มี​ขาตั้ง​ของ​เจ้า​ไป​จาก​ที่​ของ​มัน</verse>
				<verse number="6">แต่​เจ้า​ก็​ยัง​ดี​ที่ว่า เจ้า​เกลียด​สิ่ง​ที่​พวก​นิโคไลตัน ​ทำ ซึ่ง​เรา​เอง​ก็​เกลียด​เหมือนกัน”</verse>
				<verse number="7">“ใคร​ที่​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ แล้ว​ใคร​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ เรา​จะ​ให้​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​ที่​ให้​ชีวิต​ซึ่ง​อยู่​ใน​สวน​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="8">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​สเมอร์นา​ว่า “พระองค์​ที่​เป็น​จุด​เริ่มต้น​และ​จุดจบ ผู้ที่​เคย​ตาย​และ​กลับ​ฟื้น​ขึ้น​มา​ใหม่​พูดว่า</verse>
				<verse number="9">เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน และ​ยากจน​แค่​ไหน แต่​จริงๆ​แล้ว​เจ้า​เป็น​คนรวย เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ถูก​ใส่ร้าย​ป้ายสี​จาก​คน​พวกนั้น​ที่​เรียก​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ยิว ทั้งๆ​ที่​ไม่ใช่ แต่​เป็น​กลุ่ม​คน​ของ​ซาตาน</verse>
				<verse number="10">ไม่ต้อง​กลัว​เลย​ถึง​สิ่ง​ที่​เจ้า​กำลัง​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​นั้น ฟัง​ให้​ดี ซาตาน​กำลัง​จะ​จับ​เจ้า​บางคน​ขัง​คุก​เพื่อ​ทดสอบ​เจ้า เจ้า​จะ​ต้อง​ทน​ทุกข์ทรมาน​เป็น​เวลา​สิบ​วัน แต่​ให้​ซื่อสัตย์​ต่อ​เรา ถึง​แม้​จะ​ต้อง​ตาย​ก็​ตาม แล้ว​เรา​จะ​ให้​รางวัล ​ที่​จะ​ทำ​ให้​เจ้า​ได้​อยู่​กับ​พระเจ้า​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">ใคร​ที่​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ แล้ว​ใคร​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ จะ​ไม่​ได้รับ​อันตราย​จาก​การ​ตาย​ใน​ครั้งที่​สอง”</verse>
				<verse number="12">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​เปอร์กามัม​ว่า “พระองค์​ผู้ที่​มี​ดาบ​สองคม​พูดว่า</verse>
				<verse number="13">เรา​รู้จัก​ที่​ที่​เจ้า​อยู่นั้น ซึ่ง​เป็น​ที่ตั้ง​ของ​บัลลังก์​ซาตาน และ​เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ยัง​จงรัก​ภักดี​ต่อ​เรา เจ้า​ไม่เคย​หยุด​ไว้วางใจ​เรา​เลย แม้​ใน​เวลา​ที่​อันทีพา พยาน​ผู้​ซื่อสัตย์ ​ของ​เรา​ถูก​ฆ่า​ใน​เมือง​ของ​เจ้า เป็น​เมือง​ที่​ซาตาน​อาศัย​อยู่</verse>
				<verse number="14">แต่​อย่างไร​ก็​ตาม เรา​มี​บางเรื่อง​ที่​จะ​ต่อว่า​เจ้า คือ เรื่อง​ที่​บางคน​ใน​พวกเจ้า​ทำ​ตาม​คำสอน​ของ​บาลาอัม คน​ที่​สอน​ให้​บาลาค​รู้​ว่า จะ​ทำ​ให้​พวก​อิสราเอล​ทำ​บาป​ได้​อย่างไร ดังนั้น​บาลาค​จึง​ชักชวน​ให้​พวก​อิสราเอล​กิน​อาหาร​ที่​เซ่นไหว้​รูปเคารพ และ​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​พวกเจ้า​บางคน​จึง​เป็น​เหมือนกับ​พวก​อิสราเอล​นั้น คือ​ไป​ทำตาม​คำสอน​ของ​พวก​นิโคไลตัน</verse>
				<verse number="16">ให้​กลับตัว​กลับใจ​เสีย ไม่​อย่างนั้น​เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​ใน​เร็วๆนี้ และ​ต่อสู้​กับ​คน​พวกนั้น​ด้วย​ดาบ​ที่​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​เรา”</verse>
				<verse number="17">“ใคร​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ แล้ว​ใคร​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ เรา​จะ​ให้​อาหาร​ทิพย์ ​ที่​เก็บ​ซ่อน​อยู่ และ​จะ​ให้​หิน​สีขาว​กับ​คนนั้น​ด้วย โดย​ที่​หิน​นั้น​ได้​จารึก​ชื่อ​ใหม่​เอา​ไว้ ไม่มี​ใคร​รู้​ชื่อ​นั้น​นอก​จาก​คน​ที่​ได้รับ​เท่านั้น”</verse>
				<verse number="18">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​ธิยาทิรา​ว่า “พระองค์​ผู้ที่​เป็น​บุตร​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​มี​ดวงตา​เหมือนกับ​เปลวไฟ​ที่​กำลัง​ลุกโชน และ​มี​ขา​เหมือน​กับ​ทอง​สัมฤทธิ์​ที่​มัน​วาววับ​พูดว่า</verse>
				<verse number="19">เรา​รับรู้​การ​กระทำ​ของ​เจ้า ความรัก ความ​ไว้วาง​ใจ การ​ดูแล​รับใช้ และ​ความ​ทรหด​อดทน​ที่​เจ้า​มี และ​เรา​รู้​ว่า​ตอนนี้​เจ้า​ได้​ทำ​มากกว่า​ตอน​ที่​เจ้า​เพิ่ง​มา​ไว้วางใจ​เรา​ใหม่ๆ</verse>
				<verse number="20">แต่​เรา​มี​เรื่อง​ที่​จะ​ต่อว่า​เจ้า คือ​เจ้า​ได้​อดทน​ต่อ​ผู้หญิง​คนนั้น​ที่​ชื่อ​เยเซเบล ผู้ที่​ยก​ตัวเอง​ว่า​เป็น​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า คำสอน​ของ​นาง​ได้​ทำ​ให้​ทาส​ของ​เรา​หลง​ไป​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ และ​ไป​กิน​ของ​ที่​ใช้​เซ่นไหว้​รูปเคารพ</verse>
				<verse number="21">เรา​ได้​ให้​โอกาส​กับ​นาง​กลับตัว​กลับใจ แต่​นาง​ก็​ไม่ยอม</verse>
				<verse number="22">ดูสิ เรา​จะ​ทำ​ให้​นาง​ต้อง​ล้มหมอน​นอน​เสื่อ​และ​จะ​ทำ​ให้​คน​ที่​เล่นชู้​กับ​นาง​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน​อย่าง​แสน​สาหัส เว้น​แต่ว่า​คน​เหล่านั้น​จะ​หยุด​ทำ​บาป​ที่​ได้​ทำ​กับ​นาง</verse>
				<verse number="23">เรา​จะ​ฆ่า​พวก​ลูกศิษย์​ของ​นาง และ​ทุก​หมู่ประชุม​จะ​ได้​รู้​ว่า เรา​คือ​ผู้ที่​หยั่งรู้​ความคิด​และ​ความ​ตั้งใจ​ของ​ทุกคน และ​เรา​จะ​ตอบแทน​พวกเจ้า​แต่ละ​คน​ตาม​สิ่ง​ที่​พวกเจ้า​ได้​ทำ​ลงไป”</verse>
				<verse number="24">“ตอนนี้​เรา​มี​เรื่อง​บางอย่าง​ที่​จะ​พูด​กับ​คน​อื่นๆ​ที่​เหลือ​ใน​เมือง​ธิยาทิรา​ที่​ไม่ได้​ทำ​ตาม​คำสอน​ของ​นาง และ​ยัง​ไม่รู้จัก​สิ่ง​ที่​บางคน​เรียก​ว่า ‘ความจริง​อัน​ล้ำลึก​ที่​มา​จาก​ซาตาน’ เรา​จะ​ไม่​มอบ​ภาระ​อะไร​เพิ่มเติม​ให้​กับ​พวกเจ้า</verse>
				<verse number="25">แต่​ให้​พวกเจ้า​ยึดมั่น​ใน​ความ​ไว้วางใจ​ที่​มี​ต่อ​เรา จนกว่า​เรา​จะ​มา”</verse>
				<verse number="26">“เรา​จะ​ให้​อำนาจ​เหนือ​ชนชาติ​ต่างๆ​กับ​คน​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ และ​คน​ที่​ทำ​ตาม​คำสั่ง​ของ​เรา​จน​ถึง​ที่สุด</verse>
				<verse number="27">‘เขา​จะ​ปกครอง​ชนชาติ​ต่างๆ​ที่​กบฏ​ต่อ​พระเจ้า​ด้วย​กระบอง​เหล็ก เขา​จะ​ทำ​ให้​พวก​มัน​แตก​ออก​เป็น​เสี่ยงๆ​เหมือน​กับ​หม้อ​ดินเผา​ที่​โดน​ทุบ’</verse>
				<verse number="28">เรา​จะ​ให้​อำนาจ​กับ​เขา​แบบ​เดียว​กับ​ที่​เรา​ได้รับ​มา​จาก​พระบิดา​ของ​เรา​และ​นอก​จาก​นี้​เรา​จะ​ให้​ดาว​ประจำรุ่ง กับ​คนนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="29">ใคร​ที่​มี​หู​ก็​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="3">
				<verse number="1">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​ซาร์ดิส​ว่า “พระองค์​ผู้​มี​พระวิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​ของ​พระเจ้า และ​มี​ดวงดาว​ทั้ง​เจ็ด​ดวง​พูด​ว่า เรา​รับรู้​การ​กระทำ​ของ​เจ้า คน​พูดถึง​เจ้า​ว่า​เจ้า​มี​ชีวิต​อยู่ แต่​จริงๆ​แล้ว​เจ้า​ตาย​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="2">ให้​ตื่น​ขึ้น​มา และ​ทำ​ให้​ความ​ไว้วางใจ​ที่​เหลืออยู่ ที่​เกือบ​จะ​ตาย​แล้ว​ของ​เจ้า กลับ​มั่นคง​แน่วแน่ เพราะ​เรา​พบ​ว่า​การ​กระทำ​ทั้งหลาย​ของ​เจ้า​นั้น​ไม่ดี​พอ​สำหรับ​พระเจ้า​ของเรา</verse>
				<verse number="3">ดังนั้น​ให้​จดจำ​คำสอน​ที่​เจ้า​ได้รับ​และ​ได้ยิน​ไว้ ให้​เชื่อฟัง​และ​กลับตัว​กลับใจ เพราะ​ถ้า​เจ้า​ไม่ยอม​ตื่น​ขึ้น​มา เรา​จะ​มา​หา​เจ้า​เหมือน​กับ​ที่​ขโมย​มา แล้ว​เจ้า​จะ​ไม่ทัน​รู้ตัว เจ้า​จะ​ไม่มี​วัน​รู้​ล่วงหน้า​ว่า​เรา​จะ​มา​ลงโทษ​เจ้า​เมื่อไหร่</verse>
				<verse number="4">แต่​อย่างไร​ก็​ตาม​ยัง​มี​พวกเจ้า​บางคน​ใน​ซาร์ดีส ที่​ไม่ได้​ทำ​ให้​เสื้อผ้า​ของ​ตัวเอง​สกปรก​ด้วย​การ​ทำบาป พวกเขา​เหมาะสม​ที่​จะ​เดิน​ไป​กับ​เรา​เพราะ​ใส่​เสื้อผ้า​ที่​ขาว​สะอาด</verse>
				<verse number="5">คน​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ​จะ​ได้​ใส่​เสื้อผ้า​สีขาว และ​เรา​จะ​ไม่​ลบ​ชื่อ​ของ​เขา​จาก​หนังสือ​แห่งชีวิต เรา​จะ​ประกาศ​ต่อหน้า​พระบิดา​ของ​เรา​และ​ต่อหน้า​เหล่า​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ว่า คน​ผู้​นี้​เป็น​ของ​เรา</verse>
				<verse number="6">ใคร​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ”</verse>
				<verse number="7">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​ฟิลาเดลเฟีย​ว่า “พระองค์​ผู้​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ซื่อสัตย์ ซึ่ง​ถือ​กุญแจ​ของ​ดาวิด คือ​ผู้ที่​เปิด​ประตู​แล้ว​จะ​ไม่มี​ใคร​ปิด​ได้ และ​เป็น​ผู้ที่​ปิด​ประตู​แล้ว​ก็​ไม่มี​ใคร​เปิด​ได้ พระองค์​พูด​ว่า</verse>
				<verse number="8">เรา​รับรู้​การ​กระทำ​ของ​เจ้า ฟัง​ให้​ดี เรา​ได้​เปิด​ประตู​ให้​กับ​เจ้า ซึ่ง​ไม่มี​ใคร​ปิด​ได้ เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ไม่ใช่​ผู้​มี​อิทธิพล แต่​เจ้า​ได้​ทำ​ตาม​คำสอน​ของ​เรา และ​ไม่ยอม​พูด​ว่า​ไม่รู้จัก​เรา</verse>
				<verse number="9">ฟัง​ไว้​ให้​ดี มี​กลุ่มคน​อยู่​ที่นั่น ที่​อ้าง​ว่า​พวกเขา​เป็น​คนยิว แต่​เขา​โกหก เขา​เป็น​พวก​ของ​ซาตาน คอยดูนะ เรา​จะ​ทำ​ให้​พวกเขา​มา​กราบ​ลง​แทบ​เท้า​ของ​เจ้า​และ​ทำ​ให้​พวกนั้น​รู้​ว่า​เรา​รัก​เจ้า</verse>
				<verse number="10">เจ้า​ได้​รักษา​คำสั่ง​ที่​บอก​ให้​อดทน ดังนั้น​เรา​จะ​รักษา​เจ้า​ให้​พ้น​จาก​ช่วงเวลา​ของ​ความ​ทุกข์ยาก​ที่​จะ​ทำ​ให้​คนชั่ว​ใน​โลกนี้​เดือด​ร้อน</verse>
				<verse number="11">เรา​จะ​มา​ใน​ไม่ช้านี้ แต่​ให้​เจ้า​ยึดมั่น​ใน​ความ​ไว้วางใจ​ที่​มี​ต่อ​เรา เพื่อ​จะ​ได้​ไม่มี​ใคร​ชิง​เอา​รางวัล​แห่ง​ชัยชนะ​ไป​จาก​เจ้า</verse>
				<verse number="12">เรา​จะ​ตั้ง​ให้​คนนั้น​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ เป็น​เสาหลัก​ใน​พระวิหาร​ของ​พระเจ้า​ของเรา และ​เขา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ตลอดไป เรา​จะ​เขียน​ชื่อ​ของ​พระเจ้า​ลง​บน​ตัวเขา​และ​ชื่อ​เมือง​ของ​พระเจ้า คือ​นคร​เยรูซาเล็ม​ใหม่ ที่​ลง​มา​จาก​พระเจ้า​บน​สวรรค์ นอกจากนี้​เรา​จะ​เขียน​ชื่อ​ใหม่​ของ​เรา​ไว้​ที่​ตัว​ของ​เขา​ด้วย</verse>
				<verse number="13">ใคร​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​ถึง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ”</verse>
				<verse number="14">ให้​เขียน​ถึง​ทูตสวรรค์​ของ​หมู่ประชุม​ใน​เมือง​เลาดีเซีย​ว่า “พระองค์​ผู้ที่​ได้​ชื่อ​ว่า​อาเมน ผู้ที่​ซื่อสัตย์ ผู้​เป็น​พยาน​ที่​แท้จริง พระเจ้า​ได้​สร้าง​ทุกสิ่ง​ขึ้น​มา​ผ่าน​ทาง​ผู้นี้​พูดว่า</verse>
				<verse number="15">เรา​รับรู้​การ​กระทำ​ของ​เจ้า เจ้า​ไม่​รู้ร้อน​รู้หนาว เรา​อยาก​ให้​เจ้า​รู้ร้อน​หรือ​รู้หนาว อย่างใด​อย่างหนึ่ง​มากกว่า</verse>
				<verse number="16">แต่​เจ้า​เพียง​แค่​อุ่นๆ ไม่ร้อน​และ​ไม่หนาว ดังนั้น​เรา​จะ​สำรอก​เจ้า​ออก​จาก​ปาก​ของเรา</verse>
				<verse number="17">เจ้า​พูดว่า เจ้า​ร่ำรวย​และ​มั่งคั่ง​ไม่ขาด​อะไรเลย แต่​เจ้า​ไม่รู้​ว่า​ตัวเจ้า​นั้น​น่าสมเพช น่าสงสาร ยากไร้ ตาบอด และ​เปลือยกาย​อยู่</verse>
				<verse number="18">เรา​แนะนำ​ให้​เจ้า​ซื้อ​ทองคำ​จาก​เรา ที่​ได้​หลอม​ด้วย​ไฟ​ให้​บริสุทธิ์​แล้ว เจ้า​จะ​ได้​ร่ำรวย​จริงๆ ให้​เจ้า​ซื้อ​เสื้อผ้า​สีขาว​ไป​ใส่​เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​อาย​เพราะ​เปลือยกาย​อยู่ แล้ว​ให้​ซื้อ​ยา​มา​ใส่​ตา​ของ​เจ้า​เพื่อ​จะ​ได้​มอง​เห็น”</verse>
				<verse number="19">“เรา​รัก​ใคร​เรา​ก็​จะ​ตักเตือน​และ​ตีสอน​คนนั้น ดังนั้น​ให้​มี​ไฟ​และ​กลับตัว​กลับใจ</verse>
				<verse number="20">ฟัง​ไว้​ให้ดี เรา​ยืน​เคาะ​ประตู​อยู่ ถ้า​ใคร​ได้ยิน​เสียง​ของ​เรา​แล้ว​เปิด​ประตู เรา​จะ​เข้า​ไป​ข้างใน และ​กิน​อาหาร​ร่วมกับ​คนนั้น</verse>
				<verse number="21">เรา​จะ​ให้​สิทธิ์​กับ​คนนั้น​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ นั่ง​บน​บัลลังก์​กับ​เรา เหมือนกับ​ที่​เรา​ได้รับ​ชัยชนะ​และ​ได้นั่ง​กับ​พระบิดา​ของ​เรา​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="22">ใคร​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​สิ่ง​ที่​พระวิญญาณ​ได้​บอก​กับ​หมู่ประชุม​ต่างๆ”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="4">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​ประตู​สวรรค์​เปิด​อ้า​อยู่​ตรงหน้า และ​ผม​ได้ยิน​เสียง​ที่​พูด​กับ​ผม​ครั้งแรก ที่​ดัง​คล้ายกับ​เสียง​แตร​พูดว่า “ขึ้น​มา​บนนี้​เถิด แล้ว​เรา​จะ​แสดง​ให้​เจ้า​เห็น​เหตุการณ์​ที่​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น​ต่อ​จากนี้​ไป”</verse>
				<verse number="2">ทันใดนั้น​พระวิญญาณ​บริสุทธิ์​ได้​ครอบงำ​ผม​ไว้ แล้ว​คุณ​เชื่อไหม สิ่ง​ที่​ผม​เห็น​ตรงหน้า​นั้น คือ​บัลลังก์​ซึ่ง​ตั้ง​อยู่​ใน​สวรรค์​และ​มี​ผู้หนึ่ง​นั่ง​อยู่​บนนั้น​ด้วย</verse>
				<verse number="3">ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​นั้น​มี​รูปร่าง​ที่​ส่อง​ประกาย​เหมือน​แก้ว​เจียระไน​ที่​มีค่า​ทั้ง​สีเขียว​และ​สีแดง และ​รอบ​บัลลังก์​นั้น​มี​รุ้ง​สี​สว่าง​สดใส​เหมือน​แก้ว​มรกต​ล้อม​อยู่</verse>
				<verse number="4">นอกจากนี้​ยัง​มี​บัลลังก์​อีก​ยี่สิบสี่​บัลลังก์​ล้อมรอบ​บัลลังก์​นั้น และ​มี​ผู้​อาวุโส​ยี่สิบสี่​องค์ นั่ง​อยู่​บน​แต่ละ​บัลลังก์ พวกเขา​แต่ง​ชุด​สีขาว​และ​สวม​มงกุฎ​ทองคำ</verse>
				<verse number="5">มี​ฟ้าแลบ​และ​ฟ้าร้อง​ดัง​ออก​มา​จาก​บัลลังก์ และ​มี​คบเพลิง​เจ็ด​อัน​ลุก​โชติช่วง​อยู่​หน้า​บัลลังก์ ซึ่ง​คือ​พระวิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="6">ตรง​หน้า​บัลลังก์​นั้น มอง​ดู​แล้ว​เหมือน​ทะเล​แก้ว​ที่​ใส​ดั่ง​แก้ว​เจียระไน ส่วน​ตรงกลาง​บริเวณ​รอบ​บัลลังก์ มี​สิ่งมีชีวิต​สี่​ตน ซึ่ง​มี​ดวงตา​อยู่​รอบตัว​เต็ม​ไปหมด ทั้ง​ข้างหน้า​และ​ข้างหลัง</verse>
				<verse number="7">สิ่งมีชีวิต​ตน​แรก​เหมือน​สิงโต ตน​ที่สอง​เหมือน​วัว​ตัวผู้ ตนที่​สาม​มี​หน้าตา​เหมือน​มนุษย์ และ​ตน​ที่สี่​เหมือน​นก​อินทรี​ที่​กำลัง​โผบิน</verse>
				<verse number="8">สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​ตนนี้ แต่ละ​ตน​มี​ปีก​หกปีก​และ​มี​ดวงตา​รอบ​ตัว​และ​ใต้​ปีก​ด้วย ตลอด​ทั้งวัน​ทั้งคืน พวกเขา​ไม่เคย​หยุด​พูดว่า “ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ คือ​พระเจ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น เป็น​ผู้ที่​อยู่​ใน​ปัจจุบัน ใน​อดีต และ​กำลัง​จะ​มา​ใน​อนาคต”</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​กล่าว​คำ​สรรเสริญ​ถวาย​พระเกียรติ และ​ขอบคุณ​พระองค์​ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ ผู้ซึ่ง​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอดไป</verse>
				<verse number="10">ผู้อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบสี่​องค์ ก็​ก้มลง​กราบ​นมัสการ​พระองค์​ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ และ​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอดไป พวกเขา​ถอด​มงกุฎ​ของ​ตัวเอง​วาง​ลง​ตรงหน้า​บัลลังก์​ของ​พระองค์ แล้ว​พูดว่า</verse>
				<verse number="11">“พระเจ้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเรา​ทั้งหลาย พระองค์​สมควร​ที่​จะ​ได้รับ​คำ​สรรเสริญ ได้รับ​เกียรติ​และ​ฤทธิ์​อำนาจ เพราะ​พระองค์​เป็น​ผู้สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ได้​ถูก​สร้างขึ้น และ​มี​ขึ้นมา​ตามใจ​พระองค์”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="5">
				<verse number="1">แล้ว​ผม​ก็​เห็น​หนังสือ​ม้วน​ม้วน​หนึ่ง​ใน​มือขวา​ของ​พระองค์​ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ หนังสือ​ม้วน​นั้น​มี​คำ​เขียน​ไว้​ทั้ง​สอง​ด้าน ทั้ง​ด้านหน้า​และ​ด้านหลัง​มี​ตรา​ประทับ​ทั้ง​เจ็ด​ปิดผนึก​อยู่</verse>
				<verse number="2">จากนั้น​ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​ผู้​ทรงอำนาจ​องค์​หนึ่ง ประกาศ​ด้วย​เสียง​อันดัง​ว่า “ใคร​เหมาะสม​ที่​จะ​แกะ​ตรา​และ​เปิด​หนังสือม้วน​นี้​ออก”</verse>
				<verse number="3">แต่​ก็​ไม่มี​ใคร​ใน​สวรรค์ บนโลก​หรือ​ใต้​แผ่นดิน​โลก ที่​เหมาะสม​จะ​เปิด​หนังสือม้วน​นี้​ออก​มา​อ่าน</verse>
				<verse number="4">ผม​ร้องไห้​แล้ว​ร้องไห้​อีก เพราะ​ยัง​ไม่มี​ใคร​เหมาะสม​ที่​จะ​เปิด​หนังสือม้วน​นี้​ออก​มา​อ่าน​ได้</verse>
				<verse number="5">แต่​มี​ผู้​อาวุโส ​องค์​หนึ่ง​พูด​กับ​ผม​ว่า “อย่า​ร้องไห้​เลย ดู​นั่นสิ สิงโต​จาก​เผ่า​ของ​ยูดาห์ ผู้​เป็น​สายเลือด​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​ดาวิด ได้รับ​ชัยชนะ และ​สามารถ​แกะ​ตรา​ประทับ​ทั้ง​เจ็ด​ดวง และ​เปิด​หนังสือม้วน​นี้​ออก​ได้”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ผม​ก็​เห็น​ลูกแกะ ​ตัวหนึ่ง​ยืน​อยู่​ตรงกลาง​ใกล้ๆ​กับ​บัลลังก์ และ​มี​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​และ​พวก​ผู้​อาวุโส​ล้อมรอบ​มัน​อยู่ ดู​เหมือน​ว่า​ลูกแกะ​ตัวนั้น​เคย​ถูก​ฆ่า​มา​แล้ว มัน​มี​เจ็ด​เขา และ​เจ็ด​ตา ซึ่ง​เป็น​พระวิญญาณ​ทั้ง​เจ็ด​ของ​พระเจ้า​ที่​พระองค์​ส่ง​ออก​ไป​ทั่วโลก</verse>
				<verse number="7">แล้ว​ลูกแกะ​ตัวนั้น​ก็​เดิน​เข้ามา​รับ​หนังสือม้วน​นั้น​จาก​มือขวา​ของ​พระเจ้า ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ลูกแกะ​ตัวนั้น​รับ​หนังสือม้วน​นั้น สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​กับ​พวก​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบสี่​องค์ ก็​ก้ม​กราบ​ลง​ต่อหน้า​ลูกแกะ​ตัวนั้น ทุกคน​ถือ​พิณ และ​ขัน​ทองคำ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​เครื่อง​หอม ซึ่ง​เป็น​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="9">พวกเขา​ทั้งหลาย​ก็​ร้องเพลง​บทใหม่​ให้​กับ​ลูกแกะ​ตัวนั้น​ว่า “พระองค์​เป็น​ผู้ที่​เหมาะสม​ที่​จะ​ได้รับ​หนังสือม้วน​นี้​และ​แกะ​ตรา​ออก เพราะ​พระองค์​เคย​ถูก​ฆ่า​และ​ด้วย​เลือด​ของ​พระองค์​เองนั้น พระองค์​ได้​ซื้อ​คน​ให้​พระเจ้า จาก​ทุกเผ่า ทุกภาษา ทุกเชื้อชาติ และ​ทุกชนชาติ</verse>
				<verse number="10">พระองค์​ทำ​ให้​พวกเขา​เป็น​พวก​กษัตริย์​และ​เป็น​พวก​นักบวช​ของ​พระเจ้า​ของเรา และ​พวกเขา​ครอบ​ครอง​โลกนี้”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ผม​ก็​มองเห็น​และ​ได้ยิน​เสียง​ของ​ทูตสวรรค์​จำนวน​เป็น​ล้านๆ​ที่​อยู่​ล้อมรอบ​บัลลังก์ สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​และ​ผู้​อาวุโส​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="12">พูด​ด้วย​เสียง​อันดัง​ว่า “ลูกแกะ​ที่​ถูก​ฆ่า คือ​ผู้ที่​เหมาะสม​จะ​ได้รับ​ฤทธิ์​อำนาจ ความ​มั่งคั่ง สติ​ปัญญา พละ​กำลัง เกียรติยศ ความ​รุ่งโรจน์ และ​คำ​สรรเสริญ”</verse>
				<verse number="13">จากนั้น​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​พวก​สิ่งมีชีวิต​ทั้งปวง​ใน​สวรรค์ บน​โลก ใต้​แผ่นดิน​โลก และ​ใน​ทะเล ใช่แล้ว ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​จักรวาล​นี้ พูดว่า “ขอ​คำ​สรรเสริญ เกียรติยศ ความ​รุ่งโรจน์ และ​ฤทธิ์​อำนาจ จง​มี​แด่​พระองค์​ผู้ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ และ​แด่​ลูกแกะ​ตลอดกาล”</verse>
				<verse number="14">จากนั้น​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่ ก็​พูดว่า “อาเมน” แล้ว​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบสี่​องค์​ก็​ก้มลง​กราบ​นมัสการ</verse>
			</chapter>
			<chapter number="6">
				<verse number="1">ผม​เห็น​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​อัน​แรก​ออก​มา​จาก​ทั้งหมด​เจ็ด​อัน ผม​ได้ยิน​เสียง​ของ​สิ่งมีชีวิต​ตัวแรก​พูด​เสียง​ดัง​อย่าง​กับ​ฟ้าร้อง​ว่า “ออก​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="2">ผม​เห็น​ม้าขาว​ตัวหนึ่ง​อยู่​ตรง​หน้า ผู้ที่​ขี่​ม้า​ตัวนั้น​ถือ​คันธนู และ​ได้รับ​มงกุฎ​แห่ง​ชัยชนะ​จาก​พระเจ้า แล้ว​เขา​ก็​ขี่​ม้า​ออก​ไป​อย่าง​ผู้​มี​ชัย​เพื่อ​จะ​ไป​รับ​ชัยชนะ</verse>
				<verse number="3">เมื่อ​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​ที่สอง​ออก ผม​ได้ยิน​เสียง​ของ​สิ่งมีชีวิต​ตัว​ที่​สอง​พูด​ว่า “ออก​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="4">จากนั้น​ม้า​อีก​ตัวหนึ่ง​สี​แดง​เพลิง​ก็​ออก​มา ผู้ที่​ขี่​อยู่​บน​หลัง​ม้า​ได้รับ​อำนาจ​ที่​จะ​เอา​สันติภาพ​ไป​จาก​โลก และ​ทำให้​คน​ฆ่า​กันเอง ผู้​ขี่​ม้า​ได้รับ​ดาบใหญ่​เล่ม​หนึ่ง</verse>
				<verse number="5">เมื่อ​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​ที่​สาม​ออก ผม​ได้ยิน​เสียง​ของ​สิ่งมีชีวิต​ตัว​ที่​สาม​พูด​ว่า “ออก​มา​เถิด” ผม​เห็น​ม้า​สี​ดำ และ​ผู้ที่​ขี่​ม้า​นั้น​ถือ​ตราชั่ง​ไว้​ใน​มือ</verse>
				<verse number="6">ผม​ได้ยิน​เสียง​ซึ่ง​ฟัง​ดู​คล้าย​กับ​ว่า​มา​จาก​ท่ามกลาง​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​ว่า “ข้าวสาลี​หนึ่ง​ลิตร​มีค่า​เท่ากับ​ค่าแรง​หนึ่งวัน ข้าว​บาร์เลย์​สาม​ลิตร​มีค่า​เท่ากับ​ค่าแรง​หนึ่ง​วัน แต่​อย่า​ทำ​ให้​น้ำมัน​และ​เหล้า​องุ่น​เสียหาย”</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​ที่​สี่​ออก ผม​ได้ยิน​เสียง​ของ​สิ่งมีชีวิต​ตัว​ที่​สี่​พูด​ว่า “ออก​มา​เถิด”</verse>
				<verse number="8">แล้ว​ผม​ก็​เห็น​ม้า​สีซีด​ตัว​หนึ่ง​อยู่​ต่อหน้า​ผม ผู้ที่​ขี่ม้า​มี​ชื่อ​ว่า “ความตาย” และ​แดน​คนตาย​ก็​ตาม​หลัง​ความตาย​มา​ติดๆ ทั้งสอง​ได้รับ​อำนาจ​ที่​จะ​ฆ่า​หนึ่ง​ใน​สี่​ของ​มนุษย์​ใน​โลก​นี้ ด้วย​คมดาบ ความ​อดอยาก โรคระบาด และ​พวก​สัตว์ร้าย​ต่างๆ​ที่​อยู่​บน​โลก</verse>
				<verse number="9">เมื่อ​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​ที่​ห้า​ออก ผม​เห็น​วิญญาณ​หลาย​ดวง​ใต้​แท่นบูชา เป็น​วิญญาณ​ของ​ผู้ที่​ถูก​ฆ่า เพราะ​พวกเขา​ประกาศ​พระคำ​ของ​พระเจ้า​อย่าง​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="10">วิญญาณ​พวกนั้น​ตะโกน​เสียง​ดัง​ว่า “พระผู้เป็น​เจ้า​ที่​ศักดิ์สิทธิ์​และ​เที่ยงแท้ อีก​นานไหม​กว่า​พระองค์​จะ​ตัดสิน​และ​ลงโทษ​คนชั่ว​บน​โลกนี้​ที่​ได้​ฆ่า​พวกเรา”</verse>
				<verse number="11">แล้ว​พระองค์​ก็​มอบ​เสื้อคลุม​สีขาว​ให้​แก่​เขา​เหล่านั้น และ​บอก​พวกเขา​ให้​พักผ่อน​และ​คอย​ต่อไป​อีก​ประเดี๋ยวหนึ่ง จนกว่า​พวก​พี่น้อง​ที่​รับใช้​พระคริสต์​ด้วยกัน​กับ​เขา จะ​ถูก​ฆ่า​แบบ​เดียว​กับ​พวกเขา​จน​ครบ​จำนวน</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​ที่​หก​ออก ผม​เห็น​แผ่นดิน​ไหว​อย่าง​รุนแรง ดวง​อาทิตย์​ก็​มืดมิด​ไป​เหมือน​ผ้า​กระสอบ​ขนสัตว์​สีดำ ดวงจันทร์​กลายเป็น​สีแดง​เหมือน​เลือด</verse>
				<verse number="13">ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า​ตกลง​มา​บน​พื้นโลก เหมือนกับ​ผลมะเดื่อ​ที่​ยัง​ไม่สุก​ถูก​พายุ​พัด​ร่วง​ลง​มา​จาก​ต้น</verse>
				<verse number="14">ท้องฟ้า​ม้วน​ขึ้น​เหมือนกับ​หนังสือม้วน ภูเขา​และ​เกาะ​ทั้งหลาย​ก็​เคลื่อน​ไป​จาก​ที่​ของ​พวกมัน</verse>
				<verse number="15">จากนั้น​พวก​กษัตริย์​ของ​โลกนี้ พวก​ผู้​ยิ่งใหญ่ พวก​แม่ทัพ พวก​คน​ร่ำรวย พวก​ที่​มี​อำนาจ​และ​ทุกๆคน ทั้ง​ไท​และ​ทาส ก็​พา​กัน​ไป​หลบซ่อน​อยู่​ตาม​ถ้ำ และ​ใน​ซอก​หินผา​ต่างๆ</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​ร้องขอ​กับ​ภูเขา​และ​ก้อนหิน​ว่า “ขอ​ให้​ตก​ลง​มา​ใส่​เรา​และ​ซ่อน​พวกเรา​เอา​ไว้ เพื่อ​ว่า​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​จะ​ได้​มอง​ไม่เห็น​พวกเรา และ​ลูกแกะ​ตัวนั้น​จะ​ไม่​สามารถ​ลงโทษ​เรา​ได้</verse>
				<verse number="17">เพราะ​ว่า​วัน​แห่ง​ความ​โกรธแค้น​อัน​น่ากลัว​ได้​มา​ถึง​แล้ว และ​ไม่มี​ใคร​ที่​จะ​รอด​ชีวิต​จาก​การ​ลงโทษ​ของ​ทั้ง​สอง​พระองค์​นั้น​ได้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="7">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​สี่​องค์​ยืน​อยู่​ที่​สี่​มุม​โลก และ​ห้าม​ลม​ทั้ง​สี่​ทิศ​ไว้​ไม่​ให้​พัด​บน​แผ่นดิน​โลก บน​ทะเล หรือ​ต้นไม้​อีก</verse>
				<verse number="2">แล้ว​ผม​เห็น​ทูต​อีก​องค์​หนึ่ง​มา​จาก​ทาง​ทิศ​ตะวันออก ท่าน​ถือ​ตรา​ประทับ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่ ท่าน​ตะโกน​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง เรียก​ทูต​ทั้ง​สี่​องค์ ที่​ได้รับ​อำนาจ​จาก​พระเจ้า​ให้​ทำร้าย​แผ่นดิน​โลก​และ​ทะเล​ว่า</verse>
				<verse number="3">“อย่า​ได้​ทำร้าย​แผ่นดิน​โลก​หรือ​ทะเล​หรือ​ต้นไม้ จนกว่า​พวกเรา​จะ​ได้​ประทับ​ตรา​ไว้​ที่​หน้าผาก ​ของ​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า​เสียก่อน”</verse>
				<verse number="4">จากนั้น​ผม​ก็​ได้ยิน​จำนวน​ของ​ผู้ที่​ได้รับ​การ​ประทับตรา พวกเขา​มา​จาก​ทุกเผ่า​ของ​อิสราเอล​รวม​ทั้งหมด​หนึ่งแสน​สี่หมื่น​สี่พัน​คน</verse>
				<verse number="5">	จาก​เผ่า​ยูดาห์ — 12,000 คน จาก​เผ่า​รูเบ็น — 12,000 คน จาก​เผ่ากาด — 12,000 คน</verse>
				<verse number="6">	จาก​เผ่า​อาเชอร์ — 12,000 คน จาก​เผ่า​นัฟทาลี — 12,000 คน จาก​เผ่า​มนัสเสห์ — 12,000 คน</verse>
				<verse number="7">	จาก​เผ่า​สิเมโอน — 12,000 คน จาก​เผ่า​เลวี — 12,000 คน จาก​เผ่า​อิสสาคาร์ — 12,000 คน</verse>
				<verse number="8">	จาก​เผ่า​เศบูลุน — 12,000 คน จาก​เผ่า​โยเซฟ — 12,000 คน จาก​เผ่า​เบนยามิน — 12,000 คน</verse>
				<verse number="9">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​คน​จำนวน​มากมาย​นับ​ไม่ถ้วน​ที่​มา​จาก​ทุกชนชาติ ทุกเผ่า ทุกเชื้อชาติ และ​ทุกภาษา ยืน​อยู่​ต่อหน้า​บัลลังก์​และ​ต่อหน้า​ลูกแกะ พวกเขา​สวม​เสื้อคลุม​สีขาว​และ​ใน​มือ​ถือ​กิ่ง​ปาล์ม</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​ตะโกน​เสียง​ดัง​ว่า “ชัยชนะ​เป็น​ของ​พระเจ้า​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ และ​เป็น​ของ​ลูกแกะ”</verse>
				<verse number="11">ทูตสวรรค์​ทั้งหมด​ที่​ยืน​ล้อมรอบ​บัลลังก์ และ​ล้อมรอบ​พวก​ผู้​อาวุโส​และ​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​นั้น​ได้​ก้ม​หน้า​ลง​กราบ​อยู่​ต่อหน้า​บัลลังก์ และ​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​พูด​ว่า “อาเมน คำ​สรรเสริญ ความ​รุ่งโรจน์ สติปัญญา คำ​ขอบคุณ เกียรติยศ ฤทธิ์​อำนาจ​และ​พละ​กำลัง จง​เป็น​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา​ตลอดไป อาเมน”</verse>
				<verse number="13">จากนั้น​ผู้​อาวุโส​องค์​หนึ่ง​ได้​ถาม​ผม​ว่า “พวก​ที่​สวม​เสื้อคลุม​สีขาว​นี้​เป็น​ใคร​กัน พวกเขา​มา​จาก​ที่ไหน​กัน”</verse>
				<verse number="14">ผม​ตอบ​ว่า “ท่าน​ครับ ท่าน​ย่อม​รู้ดี​ว่า​พวกเขา​เป็น​ใคร” ผู้​อาวุโส​จึง​บอกว่า “คน​พวกนี้​คือ​คน​ที่​มา​จาก​ความ​ทุกข์ยาก​ลำบาก​ครั้ง​ยิ่งใหญ่ พวกเขา​ซัก​เสื้อคลุม ​ของ​เขา​ด้วย​เลือด​ของ​ลูกแกะ​จน​มัน​ขาว​สะอาด</verse>
				<verse number="15">พวกเขา​ถึง​ได้​มา​อยู่​ต่อหน้า​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า และ​รับใช้​พระองค์​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​ใน​พระวิหาร​ของ​พระองค์ และ​พระองค์​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​จะ​อยู่​คุ้มครอง​ดูแล​พวกเขา</verse>
				<verse number="16">พวกเขา​จะ​ไม่​หิว​หรือ​กระหาย​อีก ความร้อน​จาก​แสงแดด​จะ​ไม่​แผดเผา​พวกเขา​เลย</verse>
				<verse number="17">ลูกแกะ​ซึ่ง​อยู่​ตรงกลาง​ใกล้​กับ​บัลลังก์​จะ​ดูแล​เอาใจใส่​พวกเขา​เหมือนกับ​ผู้เลี้ยง​แกะ และ​จะ​นำ​พวก​เขา​ไป​ยัง​น้ำพุ​ที่​ให้​ชีวิต และ​พระเจ้า​จะ​เช็ด​น้ำตา​ทุกหยด​จาก​ตา​ของ​พวกเขา”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="8">
				<verse number="1">เมื่อ​ลูกแกะ​เปิด​ผนึก​อัน​ที่​เจ็ด​ออก​มา สวรรค์​ก็​เงียบ​ไป​เป็น​เวลา​ราว​ครึ่ง​ชั่วโมง</verse>
				<verse number="2">ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​นั้น​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พระเจ้า และ​พวกเขา​ได้รับ​แตร​เจ็ด​อัน</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ถือ​กระถาง​ไฟ​ทองคำ​เข้า​มา​ยืน​อยู่​ที่​แท่นบูชา ท่าน​ได้รับ​เครื่อง​หอม​จำนวน​มาก สำหรับ​เอา​มา​เผา​ถวาย​บน​แท่นบูชา​ทองคำ​ที่​อยู่​หน้า​บัลลังก์ ร่วมกับ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="4">ควัน​จาก​เครื่อง​หอม​ใน​มือ​ทูตสวรรค์​องค์​นั้น และ​คำ​อธิษฐาน​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​ได้​ลอย​ขึ้น​ไปหา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​ทูตสวรรค์​เอา​ไฟ​จาก​แท่นบูชา​มา​ใส่​ลง​ใน​กระถาง แล้ว​โยน​กระถาง​นั้น​ลง​ไป​บน​แผ่นดิน​โลก ทำ​ให้​เกิด​ฟ้าแลบ ฟ้าร้อง​และ​เสียง​ต่างๆ​รวมทั้ง​แผ่นดิน​ไหว</verse>
				<verse number="6">จาก​นั้น​ทูตสวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์ ต่าง​ก็​เตรียม​พร้อม​ที่​จะ​เป่า​แตร​ทั้ง​เจ็ด​อัน​ของ​ตนเอง</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​ทูตสวรรค์​องค์​แรก​เป่า​แตร​ขึ้น ก็​มี​ลูกเห็บ​และ​ไฟ​ผสม​กับ​เลือด ถูก​โยน​ลง​มา​บน​แผ่นดิน​โลก ทำ​ให้​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​โลก รวม​ทั้ง​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ต้นไม้​ถูก​ไฟ​เผา​ไป และ​พืช​ผัก​สีเขียว​ทั้งหมด​ก็​ถูก​เผา​จน​หมดสิ้น</verse>
				<verse number="8">เมื่อ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​เป่า​แตร​ขึ้น มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ดู​เหมือน​ภูเขา​ขนาดใหญ่​ที่​กำลัง​ลุก​เป็น​ไฟ​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​ทะเล ทำ​ให้​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ทะเล​กลาย​เป็น​เลือด</verse>
				<verse number="9">หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​สิ่งมีชีวิต​ใน​ทะเล​ก็​ตาย​ไป และ​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​เรือ​ก็​ถูก​ทำลาย</verse>
				<verse number="10">เมื่อ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สาม​เป่า​แตร​ขึ้น ดาว​ดวง​ใหญ่​ดวง​หนึ่ง​ที่​ลุกไหม้​โชติช่วง​เหมือนกับ​คบเพลิง ก็​ตก​ลง​มา​จาก​ฟ้า ลง​ไป​หนึ่ง​ใน​สาม​ส่วน​ของ​แม่น้ำ​ทั้งหลาย​และ​แหล่งน้ำ​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="11">ดาว​ดวงนั้น​ชื่อ​ว่า บอระเพ็ด ทำ​ให้​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​น้ำ​มี​รส​ขม ทำ​ให้​คน​มากมาย​ที่​ดื่ม​น้ำ​นั้น​ตาย​ไป</verse>
				<verse number="12">เมื่อ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สี่​เป่า​แตร​ขึ้น ทำ​ให้​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ดวง​อาทิตย์ ดวงจันทร์ และ​ดวงดาว​ต่างๆ​ถูก​ทำลาย​จน​มืด​ไป ทำ​ให้​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​กลางวัน​และ​กลางคืน​ไม่มี​แสงสว่าง</verse>
				<verse number="13">ใน​ขณะที่​ผม​มองดู​อยู่​นั้น ผม​ได้ยิน​เสียง​นก​อินทรี​ตัวหนึ่ง​ที่​บิน​อยู่​กลาง​อากาศ ร้อง​เสียง​ดัง​ว่า “น่าละอาย น่าละอาย น่าละอาย สำหรับ​คนชั่ว​ที่​อาศัย​อยู่​บน​แผ่นดิน​โลก เพราะ​เมื่อ​ทูตสวรรค์​สาม​องค์​ที่​เหลือ​อยู่ เป่า​แตร​ขึ้น​มา พวกเขา​ก็​จะ​หมด​ศักดิ์ศรี​ไป”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="9">
				<verse number="1">เมื่อ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​ห้า​เป่า​แตร​ขึ้น ผม​เห็น​ดาว​ดวง​หนึ่ง​ตก​จาก​ฟ้า​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก​และ​ดาว​ดวงนี้​ได้รับ​กุญแจ​สำหรับ​ไข​นรก​อเวจี</verse>
				<verse number="2">เมื่อ​ดาว​ดวงนั้น​เปิด​นรก​อเวจี แล้ว​ก็​มี​ควัน​พุ่ง​ออก​มา​เหมือน​ควัน​ที่​ออก​มา​จาก​เตา​หลอม​โลหะ​ขนาด​ยักษ์ ควันนี้​บดบัง​ดวง​อาทิตย์ และ​ท้องฟ้า​ให้​มืดมิด​ไป</verse>
				<verse number="3">มี​ฝูง​ตั๊กแตน​บิน​ออก​มา​จาก​ควันนี้​ลง​มา​บน​แผ่นดิน​โลก พวกมัน​ได้รับ​อำนาจ​จาก​พระเจ้า​ให้​ต่อย​ได้​เหมือน​แมงป่อง</verse>
				<verse number="4">แต่​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​ทำลาย​หญ้า พืช​สีเขียว หรือ​ต้นไม้ แต่​ให้​ทำร้าย​เฉพาะ​คน​ที่​ไม่มี​ตรา​ประทับ​ของ​พระเจ้า​อยู่​บน​หน้าผาก​เท่านั้น</verse>
				<verse number="5">พวก​ตั๊กแตน​นี้​ไม่​ได้รับ​อนุญาต​ให้​ฆ่า​คน​พวกนี้ แต่​ให้​ทรมาน​คน​พวกนี้​ให้​เจ็บปวด​เหมือน​แมงป่อง​ต่อย​เป็น​เวลา​ห้า​เดือน</verse>
				<verse number="6">ใน​ช่วง​เวลานั้น​มนุษย์​จะ​แสวงหา​ความตาย​แต่​ก็​หา​ไม่เจอ พวกเขา​อยาก​ตาย แต่​ความตาย​จะ​หนี​ไป​จาก​พวกเขา</verse>
				<verse number="7">พวก​ตั๊กแตน​นี้ ดู​เหมือน​ม้า​ที่​พร้อม​จะ​ออก​รบ บน​หัว​ของ​มัน​สวม​สิ่ง​ที่​เหมือน​กับ​มงกุฎ​ทองคำ หน้า​ของ​มัน​เหมือน​กับ​หน้า​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="8">ผม​ของ​มัน​เหมือน​กับ​ผม​ของ​ผู้หญิง ฟัน​ของ​มัน​เหมือน​ฟัน​สิงโต</verse>
				<verse number="9">พวกมัน​มี​หน้าอก​เหมือน​แผ่น​เกราะ​เหล็ก เสียง​ปีก​ของ​มัน​เหมือน​เสียง​ของ​รถรบ​พร้อม​ม้า​เป็น​จำนวน​มาก​ที่​เร่งรีบ​เข้า​สู่​สงคราม</verse>
				<verse number="10">หาง​ของ​มัน​มี​เหล็กนัย​เหมือน​กับ​หาง​แมงป่อง อำนาจ​ของ​มัน​ที่​จะ​ทำร้าย​มนุษย์​ตลอด​ห้า​เดือน​นั้น​อยู่​ที่​หาง​ของ​มัน</verse>
				<verse number="11">พวกมัน​มี​พวกทูต​ที่​คอย​ดูแล​นรก​อเวจี​นั้น เป็น​กษัตริย์​ของ​พวกมัน ทูต​นี้​มี​ชื่อ​ใน​ภาษา​ฮีบรู​ว่า อาบัดโดน และ​มี​ชื่อ​ใน​ภาษา​กรีก​ว่า อปอลลิโยน หรือ​ผู้ทำลาย</verse>
				<verse number="12">เรื่อง​น่าอับอาย​อัน​แรก​ผ่าน​ไป​แล้ว ดูสิ ยัง​เหลือ​เรื่อง​น่าอับอาย​อัน​ยิ่งใหญ่​อีก​สอง​อย่าง ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​หก​เป่า​แตร​ขึ้น ผม​ได้ยิน​เสียง​มา​จาก​เชิงงอน​ทั้ง​สี่​อัน ตรงมุม​ของ​แท่นบูชา​ทองคำ​ที่​ตั้ง​อยู่​ตรงหน้า​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">เสียงนั้น​พูด​กับ​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​หก​ที่​ถือ​แตร​ว่า “ให้​แก้มัด​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สี่​ที่​ถูก​มัด​ไว้​ที่​แม่น้ำ​ใหญ่​ยูเฟรติส ”</verse>
				<verse number="15">ดังนั้น​ทูต​องค์​ที่​หก​ได้​ไป​ปล่อย​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สี่ ซึ่ง​พระเจ้า​ได้​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว​สำหรับ​ชั่วโมงนี้ วันนี้ เดือนนี้ และ​ปีนี้ เพื่อ​ทูตสวรรค์​ทั้ง​สี่​องค์​นี้​จะ​ได้​ฆ่า​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ผู้คน​เสีย</verse>
				<verse number="16">ผม​ได้ยิน​ว่า จำนวน​ของ​กองทัพ​ทหารม้า​มี​อยู่​สองร้อย​ล้าน​นาย</verse>
				<verse number="17">ใน​นิมิต​ของ​ผม ลักษณะ​ของ​ม้า​และ​คน​ขี่​นั้น​เป็น​อย่างนี้​คือ คน​ที่​นั่ง​บน​หลัง​ม้า​มี​เกราะ​บัง​อก​สี​แดง​เหมือน​ไฟ สี​น้ำเงิน​เหมือน​พลอย​น้ำเงิน​เข้ม และ​สี​เหลือง​เหมือน​กำมะถัน และ​หัว​ของ​ม้า​เหมือน​กับ​หัว​สิงโต ปาก​ของ​มัน​มี​ไฟ ควัน และ​กำมะถัน​พุ่ง​ออก​มา</verse>
				<verse number="18">ภัยพิบัติ​ทั้ง​สาม​อย่างนี้ คือ ไฟ ควัน และ​กำมะถัน​ที่​พุ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​ม้า​พวกนั้น​ได้​ฆ่า​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​มนุษย์</verse>
				<verse number="19">เพราะ​ฤทธิ์​ของ​ม้า​อยู่​ที่​ปาก​และ​หาง​ของ​มัน หาง​ของ​มัน​เหมือน​งู​ที่​มี​หัว​ไว้​ทำร้าย​คน</verse>
				<verse number="20">มนุษย์​ที่​เหลือ​อยู่ ที่​ไม่ได้​ถูก​ฆ่า​จาก​ภัยพิบัติ​เหล่านี้ ยัง​คง​ไม่ได้​หัน​ไป​จาก​สิ่งต่างๆ​ที่​พวกเขา​สร้าง​ขึ้น​มา​กับ​มือ​ของ​ตัวเอง พวกเขา​ไม่ได้​เลิก​กราบไหว้​พวก​ภูตผี​ปีศาจ หรือ​รูปเคารพ​ที่​ทำ​ด้วย​ทองคำ เงิน หิน และ​ไม้​ซึ่ง​ไม่​สามารถ​มองเห็น หรือ​ได้ยิน​หรือ​เดิน​ได้</verse>
				<verse number="21">พวกเขา​ไม่ได้​กลับตัว​กลับใจ​จาก​การ​ฆ่าฟัน​กัน การ​ใช้​เวทมนตร์​คาถา การ​ทำบาป​ทาง​เพศ และ​การ​ลักขโมย</verse>
			</chapter>
			<chapter number="10">
				<verse number="1">ผม​ได้​เห็น​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ฤทธิ์​มาก​อีก​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ มี​เมฆ​ปกคลุม​ตัว​และ​มี​รุ้ง​อยู่​รอบ​หัว ใบหน้า​เหมือน​ดวง​อาทิตย์ และ​มี​ขา​เหมือน​เสาไฟ</verse>
				<verse number="2">ใน​มือ​ของ​ท่าน​มี​หนังสือม้วน​เล็กๆ​ที่​คลี่​เปิด​อยู่ เท้าขวา​ของ​ท่าน​เหยียบ​อยู่​บน​ทะเล ส่วน​เท้าซ้าย​เหยียบ​อยู่​บน​แผ่นดิน</verse>
				<verse number="3">ท่าน​ร้อง​เสียง​ดัง​เหมือน​สิงโต​คำราม และ​เมื่อ​ร้อง เสียง​ฟ้าร้อง​ทั้ง​เจ็ด​เสียง​ก็​ดัง​ขึ้น</verse>
				<verse number="4">เมื่อ​เสียง​ฟ้าร้อง​ทั้ง​เจ็ด​ดัง​ขึ้น ผม​เริ่ม​จะ​เขียน แต่​ผม​ได้ยิน​เสียง​จาก​สวรรค์​ดัง​ขึ้น​เสีย​ก่อน​ว่า “เก็บ​สิ่ง​ที่​ฟ้าร้อง​ทั้ง​เจ็ด​ได้​พูด​ไว้​เป็น​ความลับ อย่า​ได้​เขียน​ลงไป”</verse>
				<verse number="5">จาก​นั้น​ทูตสวรรค์​ที่​ผม​เห็น​ยืน​อยู่​ทั้ง​บน​ทะเล​และ​บน​แผ่นดิน​นั้น ได้​ชู​มือขวา​ของ​ท่าน​ขึ้น​ฟ้า</verse>
				<verse number="6">สาบาน​โดย​อ้าง​ถึง​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​อยู่​ตลอดไป ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์ แผ่นดิน​โลก ทะเล และ​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ที่​อยู่​ใน​พวกมัน​ด้วย ทูตสวรรค์​สาบาน​ว่า “พระเจ้า​จะ​ไม่​รอ​ช้า​อีก​ต่อไป​แล้ว​ที่​จะ​ทำ​ตาม​แผน​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="7">ใน​เวลา​ที่​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​จะ​เป่า​แตร​นั้น พระเจ้า​จะ​ทำ​ให้​แผนการ​อัน​ลึกลับ​ของ​พระองค์​สำเร็จ​ตาม​ที่​พระองค์​ได้​ประกาศ​ไว้​กับ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า ผู้รับใช้​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="8">จากนั้น​เสียง​ที่​ผม​ได้ยิน​จาก​สวรรค์​ก็​บอก​ผม​อีก​ครั้งหนึ่ง​ว่า “ไป​รับ​ม้วน​หนังสือ​ที่​คลี่​เปิด​อยู่​ใน​มือ​ของ​ทูตสวรรค์​ที่​ยืน​อยู่​ทั้ง​บน​ทะเล​และ​บน​แผ่นดิน​สิ”</verse>
				<verse number="9">ผม​จึง​ไป​หา​ทูตสวรรค์​องค์​นั้น​และ​ขอ​หนังสือ​ม้วน​เล็ก​นั้น ท่าน​บอกว่า “เอา​ไป​กิน มัน​จะ​มี​รส​ขม​เมื่อ​อยู่​ใน​ท้อง แต่​เมื่อ​อยู่​ใน​ปาก​มัน​จะ​มี​รสหวาน​เหมือน​น้ำผึ้ง”</verse>
				<verse number="10">ผม​จึง​รับ​หนังสือ​ม้วน​จาก​มือ​ทูตสวรรค์​มา​กิน เมื่อ​มัน​อยู่​ใน​ปาก​ผม​ก็​มี​รส​หวาน​เหมือน​น้ำผึ้ง แต่​เมื่อ​ตก​ถึง​ท้อง​ก็​กลับ​กลาย​เป็น​ขม</verse>
				<verse number="11">มี​ผู้หนึ่ง​บอก​ผม​ว่า “เจ้า​จะ​ต้อง​ประกาศ​คำตัดสิน​ของ​พระเจ้า​ต่อ​เชื้อชาติ​ทั้งหลาย ชนชาติ​ต่างๆ ภาษา​ต่างๆ​และ​พวก​กษัตริย์​ทั้งหลาย”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="11">
				<verse number="1">หลังจาก​นั้น​ผม​ได้รับ​ไม้อ้อ​ยาว​ก้าน​หนึ่ง​ไว้​ใช้​เป็น​ไม้วัด มี​เสียง​บอก​กับ​ผม​ว่า “ไป​วัด​ขนาด​วิหาร​ของ​พระเจ้า แท่นบูชา และ​นับ​จำนวน​คน​ที่​กำลัง​นมัสการ​อยู่​ใน​วิหาร​นั้น</verse>
				<verse number="2">แต่​ไม่ต้อง​วัด​ลาน​ชั้นนอก​ของ​วิหาร เพราะ​ได้​ถูก​ยก​ให้​กับ​คน​นอก​ศาสนา​แล้ว พวกเขา​จะ​เหยียบย่ำ​ไป​ทุกหนแห่ง​ใน​เมือง​บริสุทธิ์​เป็น​เวลา​สี่สิบสอง​เดือน</verse>
				<verse number="3">เรา​จะ​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ​กับ​พยาน​ทั้งสอง​ของ​เรา​ที่​จะ​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​เป็น​เวลา​หนึ่งพัน​สองร้อย​หกสิบ​วัน และ​พวกเขา​จะ​สวมใส่​ผ้า​กระสอบ”</verse>
				<verse number="4">มี​ต้นมะกอก​สอง​ต้น​และ​ตะเกียง​ที่​มี​ขาตั้ง​สอง​ดวง​ตั้ง​อยู่​ตรง​หน้า​องค์​เจ้า​ชีวิต​ผู้​ครอบ​ครอง​โลกนี้ พวกมัน​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​พยาน​ทั้ง​สอง​นั้น</verse>
				<verse number="5">ถ้า​มี​ใคร​พยายาม​ที่​จะ​ทำ​อันตราย​พยาน​ทั้ง​สอง​นี้ ก็​จะ​มี​ไฟ​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พวกเขา ทำลาย​ศัตรู​นั้น​เสีย ถ้า​มี​ใคร​พยายาม​ทำร้าย​พวกเขา ก็​จะ​ต้อง​ตาย​แบบนี้</verse>
				<verse number="6">พยาน​ทั้งสอง​นี้ มี​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ปิด​ท้องฟ้า​ไม่​ให้​ฝนตก ใน​ขณะ​ที่​พวกเขา​กำลัง​ประกาศ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า​อยู่ พวกเขา​มี​ฤทธิ์​ทำให้​แหล่งน้ำ​ทั้งหมด​กลายเป็น​เลือด และ​มี​ฤทธิ์​ที่​จะ​ทำ​ให้​เกิด​ภัยพิบัติ​ต่างๆ​บน​โลก​กี่ครั้ง​ก็ได้​ตาม​ที่​พวกเขา​ต้องการ</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​พวกเขา​ทำ​หน้าที่​เป็น​พยาน​เสร็จ​แล้ว จะ​มี​สัตว์ร้าย​ตัวหนึ่ง​ขึ้น​มา​จาก​นรก​อเวจี​ออก​มา​ต่อสู้​กับ​พวกเขา สัตว์​ตัวนั้น​จะ​ชนะ​และ​ฆ่า​พวกเขา​เสีย</verse>
				<verse number="8">ศพ​ของ​พวกเขา​จะ​นอน​อยู่​บน​ถนน​ใน​เมือง​อัน​ยิ่งใหญ่ เป็น​เมือง​ที่​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​พวกเขา​ได้​ถูก​ตรึง​บน​ไม้กางเขน​เหมือนกัน ซึ่ง​ได้​ชื่อว่า​เป็น​เมือง​โสโดม​และ​เมือง​อียิปต์</verse>
				<verse number="9">คน​จาก​ทุกเชื้อชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ ทุกภาษา​และ​ทุกชนชาติ จะ​มองดู​ศพ​ของ​พวกเขา​ตลอดเวลา​สามวัน​ครึ่ง​และ​จะ​ไม่ยอม​ให้​เอา​ศพ​นั้น​ไป​ฝัง</verse>
				<verse number="10">พวก​คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​โลกนี้​ต่าง​ก็​จะ​มี​ความสุข เพราะ​เขา​ทั้งสอง​ตาย​แล้ว พวกเขา​จะ​จัด​งาน​เลี้ยง​ฉลอง​และ​ให้​ของขวัญ​แก่​กัน​และ​กัน เพราะ​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ทั้ง​สอง​คนนี้​ได้​ทำ​ให้​คน​พวกนั้น​ที่​อยู่​บน​โลก​ทน​ทุกข์ทรมาน</verse>
				<verse number="11">แต่​หลังจาก​ผ่าน​ไป​สามวัน​ครึ่ง พระเจ้า​จะ​ให้​ลม​หายใจ​ที่​ให้​ชีวิต​กับ​เขา​ทั้งสอง และ​พวกเขา​ก็​ลุกขึ้น​ยืน พวกคน​ที่​เห็น​เขา​ต่าง​ก็​กลัว​มาก</verse>
				<verse number="12">ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ทั้งสอง​ได้ยิน​เสียง​อัน​ดัง​จาก​สวรรค์​พูด​กับ​พวกเขา​ว่า “ขึ้น​มา​ที่นี่” พวกเขา​จึง​ได้​ขึ้น​ไป​บน​สวรรค์​ใน​หมู่เมฆ​นั้น และ​พวกศัตรู​ของ​เขา​ก็​เห็น​พวกเขา​ขึ้น​ไป</verse>
				<verse number="13">ใน​ขณะ​เดียว​กัน​ก็​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​อย่าง​รุนแรง ทำ​ให้​หนึ่ง​ใน​สิบส่วน​ของ​บ้านเมือง​นั้น​ถูก​ทำลาย​ลง มี​คนตาย​เจ็ดพัน​คน​จาก​แผ่นดิน​ไหว ส่วน​คน​ที่​เหลือ​อยู่​ตกใจ​กลัว​มาก ต่าง​พา​กัน​สรรเสริญ​พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์</verse>
				<verse number="14">เรื่อง​น่าอับอาย​อัน​ที่​สอง​ผ่าน​ไป​แล้ว แต่​ระวัง​ให้ดี เรื่อง​น่าอับอาย​อัน​ที่​สาม​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​ใน​ไม่​ช้า</verse>
				<verse number="15">เมื่อ​เสียง​แตร​จาก​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​ดัง​ขึ้น ก็​มี​เสียง​ใน​สวรรค์​ดัง​ขึ้น​มากมาย​พูด​ว่า “อาณาจักร​ของ​โลก​นี้​ได้​กลาย​เป็น​อาณาจักร​ของ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​เรา​กับ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​แล้ว พระองค์​จะ​ครอบ​ครอง​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="16">พวก​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบสี่​องค์​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​ของ​ตน​ตรง​หน้า​พระเจ้า ได้​ก้ม​หน้า​กราบ​ลง​นมัสการ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="17">และ​พูด​ว่า “เรา​ขอบคุณ​พระองค์ องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์ทั้งสิ้น ผู้​ซึ่ง​เป็น​อยู่​ใน​ปัจจุบันนี้​และ​ใน​อดีต เพราะ​พระองค์​ได้​ใช้​อำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์ และ​ได้​เริ่ม​ครอบ​ครอง​แล้ว</verse>
				<verse number="18">ชนชาติ​ที่​ไม่ได้​เชื่อ​พระองค์​เกิด​ความ​โกรธแค้น แต่​บัดนี้​ถึง​เวลา​แล้ว ที่​พระองค์​จะ​แสดง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ ถึง​เวลา​สำหรับ​พระองค์​แล้ว ที่​จะ​พิพากษา​คน​ที่​ตาย​ไป​แล้ว และ​ให้​รางวัล​กับ​พวก​ผู้รับใช้​ของ​พระองค์ พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า คน​ของ​พระองค์​และ​คน​พวกนั้น​ที่​เคารพ​ยำเกรง​พระองค์ ทั้ง​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​ผู้​ต่ำต้อย และ​ถึง​เวลา​สำหรับ​พระองค์​แล้ว ที่​จะ​ทำลาย​คน​พวกนั้น​ที่​ได้​ทำลาย​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="19">จากนั้น​วิหาร​ของ​พระเจ้า​ใน​สวรรค์​ก็​เปิด​ออก จน​สามารถ​เห็น​หีบ​ที่​บรรจุ​คำ​สัญญา​ของ​พระองค์​ภายใน​วิหาร​นั้น และ​เกิด​ฟ้าแลบ เสียง​ต่างๆ เสียง​ฟ้าร้อง แผ่นดิน​ไหว และ​พายุ​ลูกเห็บ​อย่าง​หนัก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="12">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มหัศจรรย์​เกิดขึ้น​บน​สวรรค์ คือ​มี​หญิง​คนหนึ่ง​มี​ดวง​อาทิตย์​เป็น​เสื้อผ้า มี​ดวงจันทร์​อยู่​ใต้เท้า และ​บนหัว​ของ​เธอ​มี​มงกุฎ​ที่​ทำ​ด้วย​ดาว​สิบสอง​ดวง</verse>
				<verse number="2">เธอ​ตั้งท้อง​อยู่ เธอ​ร้อง​ด้วย​ความ​เจ็บปวด​เพราะ​ใกล้​จะ​คลอด​แล้ว</verse>
				<verse number="3">ผม​ได้​เห็น​สิ่ง​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มหัศจรรย์​อีก​อย่างหนึ่ง​เกิดขึ้น​บน​สวรรค์ โอ้โห​ดูสิ มี​พญานาค​สีแดง​ตัวใหญ่​ตัวหนึ่ง มี​เจ็ด​หัว​และ​สิบ​เขา​โผล่​ออก​มา แต่ละ​หัว​มี​มงกุฎ​สวม​อยู่</verse>
				<verse number="4">หาง​ของ​มัน​ตวัด​เอา​หนึ่ง​ใน​สาม​ของ​ดวงดาว​บน​ท้องฟ้า​ตกลง​มา​บน​โลก และ​มัน​ก็​ยืน​อยู่​ตรงหน้า​หญิง​ที่​กำลัง​จะ​คลอด​ลูก​คนนั้น เพื่อ​จะ​กิน​ลูก​ของ​นาง​ทันที​ที่​คลอด​ออกมา</verse>
				<verse number="5">หญิง​คนนั้น​ได้​คลอด​ลูกชาย ผู้ที่​จะ​ครอบ​ครอง​ประชาชาติ​ทั้งปวง​ด้วย​คทา​เหล็ก แต่​พระเจ้า​ก็​ได้​คว้า​ลูก​ของ​เธอ​ไป​อยู่​กับ​พระองค์​บน​บัลลังก์​ของ​พระองค์</verse>
				<verse number="6">เธอ​ได้​หนี​เข้าไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ไป​ยัง​ที่​ที่​พระเจ้า​ได้​เตรียมไว้​สำหรับ​เธอ เพื่อเธอ​จะ​ได้รับ​การ​ดูแล​เป็น​เวลา​หนึ่งพัน​สองร้อย​หกสิบ​วัน</verse>
				<verse number="7">ต่อมา​ได้​เกิด​สงคราม​ขึ้น​บน​สวรรค์ มิคาเอล ​กับ​ทูตสวรรค์​ของ​ท่าน​ได้​ต่อสู้​กับ​พญานาค​ตัว​นั้น แล้ว​พญานาค​ตัวนั้น​กับ​พวก​สมุน​ของมัน​ก็​ตอบโต้</verse>
				<verse number="8">ฝ่าย​พญานาค​แพ้ ดังนั้น​มัน​และ​พวก​สมุน​ของมัน​จึง​ไม่​สามารถ​อยู่​บน​สวรรค์​ได้​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="9">พญานาค​ซึ่ง​เป็น​งู​ดึกดำบรรพ์ ซึ่ง​เรียกกัน​ว่า มาร​หรือ​ซาตาน ผู้ที่​ล่อลวง​มนุษย์​ทั้งโลก ก็​ถูก​โยน​ลง​มา​บน​โลก​พร้อมกับ​พวก​สมุน​ของมัน</verse>
				<verse number="10">หลังจากนั้น​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​ดัง​ขึ้น​ใน​สวรรค์​ว่า “เดี๋ยวนี้​ชัยชนะ​และ​ฤทธิ์​อำนาจ และ​อาณาจักร​ของ​พระเจ้า​ของเรา และ​สิทธิอำนาจ​ของ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​ของ​พระองค์​ได้​มา​ถึง​แล้ว ผู้ที่​กล่าว​โทษ ​พี่น้อง​ของเรา​ต่อหน้า​พระเจ้า​ทั้งวัน​ทั้งคืน ได้​ถูก​โยน​ลง​ไป​แล้ว</verse>
				<verse number="11">แต่​พี่น้อง​ของเรา​เอา​ชนะ​มัน​ได้ เพราะ​เลือด​ของ​ลูกแกะ เพราะ​คำพยาน​ของ​พวกเขา​เอง และ​เพราะ​พวกเขา​ยอมตาย​ถ้า​จำเป็น</verse>
				<verse number="12">เพราะ​อย่างนี้ ขอ​ให้​ทั้ง​สวรรค์​และ​ผู้ที่​อยู่​บน​สวรรค์​นั้น​จง​รื่นเริง​ยินดี​เถิด แต่​พวกคุณ​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​โลก​และ​ใน​ทะเล​จะ​หมด​ศักดิ์ศรี​ไป เพราะ​มาร​ได้​ลง​มา​หา​พวกคุณ​ด้วย​ความ​โกรธแค้น​ยิ่งนัก เนื่องจาก​รู้ว่า​เวลา​ของมัน​มี​น้อย”</verse>
				<verse number="13">เมื่อ​พญานาค​เห็น​ว่า​มัน​ถูก​ทิ้ง​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก​แล้ว มัน​ก็​ไล่ล่า​ตาม​หญิง​ที่​คลอด​ลูกชาย​คนนั้น</verse>
				<verse number="14">แต่​หญิงนั้น​ได้รับ​ปีก​ของ​นกอินทรี​ใหญ่​สอง​ปีก เพื่อ​เธอ​จะ​ได้​บิน​เข้า​ไป​ใน​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ไป​ยัง​ที่​ที่​ได้​จัดเตรียม​ไว้​สำหรับ​เธอ เพื่อ​เธอ​จะ​ได้รับ​การ​ดูแล​ตลอด​เวลา​สาม​ปี​ครึ่ง และ​จะ​ได้​อยู่​ห่าง​จาก​พญานาค​นั้น</verse>
				<verse number="15">แล้ว​พญานาค​ได้​พ่น​น้ำ​ออก​จาก​ปาก​ของ​มัน​เหมือน​กับ​แม่น้ำ เพื่อ​ที่​จะ​พัด​หญิงนั้น​ให้​จม​ไป</verse>
				<verse number="16">แต่​แผ่นดิน​โลก​ได้​ช่วย​หญิงนั้น​ไว้ ด้วย​การ​แยก​ออก​เป็น​ช่อง​แล้ว​กลืน​น้ำ​ที่​พญานาค​นั้น​พ่น​ออก​มา</verse>
				<verse number="17">ทำ​ให้​พญานาค​โกรธแค้น​หญิงนั้น ดังนั้น​มัน​จึง​ไป​ทำ​สงคราม​กับ​ลูกหลาน​ที่​เหลืออยู่​ของ​เธอ พวกเขา​คือ​คน​ที่​เชื่อฟัง​กฎปฏิบัติ​ของ​พระเจ้า และ​ยึดถือ​คำพยาน​ของ​พระเยซู​เกี่ยวกับ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">พญานาค​นั้น​ได้​ยืน​อยู่​ที่​ชาย​ทะเล</verse>
			</chapter>
			<chapter number="13">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​สัตว์ร้าย​ตัวหนึ่ง​ขึ้น​มา​จาก​ทะเล มัน​มี​เจ็ด​หัว​และ​สิบ​เขา ทุกๆ​เขา​ของ​มัน​มี​มงกุฎ​สวม​อยู่ และ​ทุกๆ​หัว​ของ​มัน​มี​ชื่อ​ที่​ดูหมิ่น​พระเจ้า ​เขียน​อยู่</verse>
				<verse number="2">สัตว์ร้าย​ที่​ผม​เห็นนี้ มี​ลักษณะ​เหมือน​เสือดาว เท้า​ของ​มัน​เหมือนกับ​ตีนหมี ปาก​เหมือน​ปาก​สิงโต พญานาค​ได้​ให้​ฤทธิ์​อำนาจ บัลลังก์ และ​สิทธิอำนาจ​อัน​ยิ่งใหญ่​ของมัน​แก่​สัตว์ร้าย​นั้น</verse>
				<verse number="3">หัวหนึ่ง​ของ​มัน​ดู​เหมือน​มี​บาดแผล​ฉกรรจ์​ถึง​ตาย แต่​ได้รับ​การ​รักษา​หาย​แล้ว</verse>
				<verse number="4">คน​ทั่วโลก​ต่าง​ประหลาดใจ​และ​ได้​ติดตาม​สัตว์ร้าย​นั้น​ไป และ​พวกเขา​ก็​กราบไหว้​บูชา​พญานาค เพราะ​มัน​ได้​ให้​อำนาจ​แก่​สัตว์ร้าย​ตัวนั้น พวกเขา​กราบไหว้​บูชา​สัตว์ร้าย และ​พูดว่า “ใคร​จะ​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​เหมือนกับ​สัตว์​ตัวนี้ ใคร​จะ​สู้​กับ​มัน​ได้”</verse>
				<verse number="5">พระเจ้า​ยอม​ให้​มัน​โอ้อวด​เกี่ยวกับ​สิทธิอำนาจ​ของ​มัน และ​เพราะ​เหตุนี้​มัน​จึง​ดูหมิ่น​พระเจ้า พระเจ้า​ยอม​ให้​มัน​มี​สิทธิอำนาจ​ที่​จะ​ทำ​อย่างนี้​ได้​สี่สิบสอง​เดือน</verse>
				<verse number="6">มัน​จึง​เริ่ม​พูด​ดูหมิ่น​พระเจ้า ดูหมิ่น​ชื่อ​ของ​พระองค์ สถานที่​ที่​พระองค์​อยู่ และ​พวก​ที่​อยู่​บน​สวรรค์</verse>
				<verse number="7">สัตว์​ตัวนี้​ได้รับ​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​คน​ของ​พระเจ้า และ​ชนะ​พวกเขา​ด้วย มัน​ได้รับ​สิทธิอำนาจ​เหนือ​ชน​ทุกเผ่าพันธุ์ ทุกเชื้อชาติ ทุกภาษา และ​ทุกชนชาติ</verse>
				<verse number="8">คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​แผ่นดิน​โลก​จะ​กราบไหว้​บูชา​มัน ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​สร้าง​โลก​มา​แล้ว ชื่อ​ของ​คน​พวกนี้​ไม่ได้​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ชีวิต​ของ​ลูกแกะ​ที่​ถูก​ฆ่า​นั้น</verse>
				<verse number="9">ใคร​มี​หู ก็​ให้​ฟัง​เอา​ไว้</verse>
				<verse number="10">คนไหน​ถูก​กำหนด​ให้​เป็น​เชลย คนนั้น​ก็​จะ​ต้อง​เป็น​เชลย คนไหน​ถูก​กำหนด​ให้​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ คนนั้น​ก็​จะ​ต้อง​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ นี่​แสดง​ว่าคน​ของ​พระเจ้า​จะ​ต้อง​อดทน​และ​ซื่อสัตย์</verse>
				<verse number="11">แล้ว​ผม​ก็​เห็น​สัตว์ร้าย​อีก​ตัวหนึ่ง​ขึ้น​มา​จาก​แผ่นดิน​โลก มัน​มี​สอง​เขา​เหมือน​ลูกแกะ​แต่​พูด​เหมือน​พญานาค</verse>
				<verse number="12">มัน​ใช้​สิทธิอำนาจ​ทั้งหมด​ของ​สัตว์ร้าย​ตัวแรก ใน​ขณะที่​มัน​อยู่​กับ​สัตว์ร้าย​ตัวแรก​นั้น มัน​ทำ​ให้​โลก​กับ​พวก​คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​โลก กราบไหว้​สัตว์ร้าย​ตัวแรก​ที่​มี​บาดแผล​ฉกรรจ์​ถึง​ตาย​ที่​ได้​รักษา​จน​หาย​แล้วนั้น</verse>
				<verse number="13">สัตว์ร้าย​ตัว​ที่​สอง​นี้​ได้​ทำ​ปาฏิหาริย์​อัน​ยิ่งใหญ่ จนถึง​ขั้น​ทำ​ให้​มี​ไฟ​ตก​จาก​สวรรค์​ลง​มา​บน​แผ่นดิน​โลก​ต่อหน้า​ต่อตา​คน​ทั้งหลาย</verse>
				<verse number="14">มัน​หลอกลวง​พวก​คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​โลก ด้วย​ปาฏิหาริย์​ที่​มัน​ได้รับ​อนุญาต​ให้​ทำ​ต่อหน้า​สัตว์ร้าย​ตัวแรก​นั้น มัน​สั่ง​ให้​คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​โลก​สร้าง​รูปปั้น​ให้​กับ​สัตว์ร้าย​ตัว​ที่​ถูก​ฟัน​ด้วย​ดาบ​แต่​ยัง​ไม่ตาย</verse>
				<verse number="15">สัตว์​ตัว​ที่​สอง​นั้น​ได้รับ​ฤทธิ์​อำนาจ​ที่​จะ​ให้​ลม​หายใจ​กับ​รูปปั้น​ของ​สัตว์ร้าย​ตัว​แรก​นั้น เพื่อ​ทำ​ให้​รูปปั้น​นั้น​พูด​ได้​และ​ทำ​ให้​คน​ที่​ไม่​กราบไหว้​รูปปั้น​นั้น​ถูก​ฆ่า​ตาย</verse>
				<verse number="16">สัตว์​ตัว​ที่​สอง​นี้​บังคับ​ทุกๆคน ทั้ง​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​ผู้ต่ำต้อย ทั้ง​คนรวย​และ​คนจน ทั้ง​ไท​และ​ทาส ให้​ต้อง​ทำ​เครื่อง​หมาย​ไว้​ที่​มือขวา​หรือ​หน้าผาก</verse>
				<verse number="17">เพื่อ​ไม่ให้​ผู้ใด​ทำการ​ซื้อขาย​ได้ นอก​จาก​จะ​มี​เครื่อง​หมาย​ที่​เป็น​ชื่อ​ของ​สัตว์ร้าย​หรือ​หมายเลข​แทน​ชื่อ​ของ​สัตว์ร้าย​นั้น​อยู่</verse>
				<verse number="18">ใคร​ที่​ฉลาด ก็​จะ​สามารถ​บอก​ได้​ว่า​ความหมาย​ของ​ตัวเลข​ของ​สัตว์ร้าย​นั้น​หมายความ​ว่า​อะไร เพราะ​ตัวเลข​นั้น​แทน​ชื่อ​ของ​คนๆหนึ่ง ตัวเลข​ของ​เขา​คือ​หกร้อย​หกสิบหก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="14">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​มอง​ไป​ข้างหน้า เห็น​ลูกแกะ​ยืน​อยู่​ที่​ภูเขา​ศิโยน พร้อมกับ​คน​จำนวน​หนึ่งแสน​สี่หมื่น​สี่พัน​คน ที่มี​ชื่อ​ของ​พระองค์​และ​ชื่อ​ของ​พระบิดา​ของ​พระองค์​เขียน​อยู่​บน​หน้าผาก</verse>
				<verse number="2">และ​ผม​ได้ยิน​เสียง​จาก​สวรรค์ เหมือน​เสียง​น้ำตก หรือ​เหมือน​เสียง​ฟ้าร้อง เสียง​ที่​ผม​ได้ยิน​นั้น​เหมือน​เสียง​ของ​พวก​นักดนตรี​กำลัง​ดีด​พิณ​อยู่</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​กำลัง​ร้องเพลง​บทใหม่​ต่อหน้า​บัลลังก์ ต่อหน้า​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​และ​พวก​ผู้​อาวุโส ไม่มี​ใคร​สามารถ​ร้องเพลง​บทใหม่​นี้​ได้ นอกจาก​คน​หนึ่งแสน​สี่หมื่น​สี่พัน​คน​จาก​แผ่นดิน​โลก​ที่​พระองค์​ได้​ซื้อ​ให้​เป็น​อิสระ​นั้น</verse>
				<verse number="4">คน​พวกนี้​ไม่เคย​แปดเปื้อน​จาก​การ​มี​เพศสัมพันธ์​กับ​ผู้หญิง เพราะ​คน​พวกนี้​เป็น​พวก​พรหมจรรย์ พวกเขา​ติดตาม​ลูกแกะ​ไป​ทุกหน​ทุกแห่ง พระองค์​ได้​ซื้อ​พวกเขา​จาก​คน​ทั้งหลาย​บน​โลก และ​พวกเขา​เป็น​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​ลูกแกะ เหมือน​กับ​พืชผล​ที่​ได้รับ​การ​เก็บเกี่ยว​ครั้งแรก​ที่​เอา​มา​บูชา​พระเจ้า</verse>
				<verse number="5">พวกเขา​ไม่พูด​โกหก และ​ไม่มี​ที่ติ​เลย</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​เหาะเหิน​เดิน​อากาศ​อยู่ ทูตสวรรค์​องค์​นั้น​มี​ข่าวดี​ที่​ไม่มี​วัน​เปลี่ยน​แปลง​ที่​จะ​ประกาศ​ให้​กับ​คน​ใน​โลก ทุกชนชาติ ทุกเผ่าพันธุ์ ทุกภาษา และ​ทุกเชื้อชาติ</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​นั้น​พูด​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “ให้​เกรง​กลัว​พระเจ้า และ​สรรเสริญ​พระองค์ เพราะ​เวลา​ของ​พระองค์​ที่​จะ​ตัดสิน​คน​ทั้งหลาย​มา​ถึง​แล้ว ดังนั้น​ให้​กราบไหว้​พระองค์​ผู้สร้าง​ฟ้าสวรรค์ แผ่นดิน​โลก ทะเล และ​แหล่งน้ำ​ทั้งหลาย”</verse>
				<verse number="8">จากนั้น​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​ได้​ตาม​ทูตสวรรค์​องค์​แรก​ไป และ​ประกาศ​ว่า “บาบิโลน เมือง​อัน​ยิ่งใหญ่​ได้​ถูก​ทำลาย​จน​ล่มจม​แล้ว เมือง​ที่​ทำ​ให้​ทุกๆ​ชนชาติ​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ที่​ทำ​ให้​เกิด​ความใคร่​ไป​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สาม​ก็​ตาม​ทูตสวรรค์​สอง​องค์​แรก​มา และ​ประกาศ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “ถ้า​คนไหน​บูชา​สัตว์ร้าย​และ​รูปปั้น​ของมัน และ​มี​เครื่อง​หมาย​ของ​มัน​อยู่​บน​หน้าผาก​หรือ​บน​มือ</verse>
				<verse number="10">คนนั้น​จะ​ต้อง​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า ที่​ได้​เท​ไว้​เต็ม​ถ้วย​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระองค์ และ​เขา​จะ​ถูก​ทรมาน​ด้วย​ไฟ​กำมะถัน ต่อหน้า​พวก​ทูตสวรรค์​ศักดิ์สิทธิ์​และ​ต่อหน้า​ลูกแกะ</verse>
				<verse number="11">ควัน​แห่ง​การ​ทรมาน​คน​พวกนั้น​ก็​จะ​ลอย​ขึ้น​ตลอดเวลา​และ​ตลอดไป คน​ที่​กราบไหว้​สัตว์ร้าย​และ​รูปปั้น​ของ​มัน และ​คน​ที่​ได้รับ​เครื่อง​หมาย​แทน​ชื่อ​มัน จะ​ไม่มี​วัน​ได้​หยุดพัก​จาก​การ​ทรมาน​เลย​ทั้ง​กลางวัน​กลางคืน</verse>
				<verse number="12">ถ้า​อย่างนั้น​คน​ของ​พระเจ้า​คือ​คน​พวกนั้น​ที่​รักษา​กฎปฏิบัติ​ของ​พระเจ้า​และ​ไว้วางใจ​ใน​พระเยซู จะ​ต้อง​มี​ความ​ทรหด​อดทน”</verse>
				<verse number="13">หลังจากนั้น​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​จาก​สวรรค์​พูดว่า “ให้​เขียน​ว่า คน​ที่​ตาย​ใน​องค์​เจ้า​ชีวิต​หลังจาก​นี้​ไป จะ​มี​เกียรติ” พระวิญญาณ​พูดว่า “ใช่แล้ว เป็น​ความจริง พวกเขา​จะ​ได้​หยุดพัก​จาก​งานหนัก​ของเขา พระองค์​จะ​ไม่ลืม​งาน​ต่างๆ​ที่​เขา​ได้​ทำ​นั้น”</verse>
				<verse number="14">แล้ว​คุณ​เชื่อไหม ผม​ก็​มอง​ไป​เห็น​เมฆ​สีขาว และ​มี​ผู้หนึ่ง​ดู​เหมือนกับ​บุตรมนุษย์​นั่ง​อยู่​บน​เมฆ​นั้น บน​ศีรษะ​มี​มงกุฎ​ทองคำ และ​ใน​มือ​ถือ​เคียว​ที่​คมกริบ</verse>
				<verse number="15">แล้ว​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ก็​ออก​มา​จาก​วิหาร และ​เรียก​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​เมฆ​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “ใช้​เคียว​ของ​พระองค์​เก็บเกี่ยว เพราะ​ถึง​เวลา​ของ​การ​เก็บเกี่ยว​เสียที พืชผล​บน​โลกนั้น​สุกงอม​แล้ว”</verse>
				<verse number="16">ดังนั้น​ผู้​ที่​นั่ง​บน​เมฆ​จึง​ตวัด​เคียว​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก​และ​พืชผล​บน​โลก​ก็​ถูก​เก็บเกี่ยว</verse>
				<verse number="17">จากนั้น​ก็​มี​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ออก​มา​จาก​วิหาร​บน​สวรรค์ ถือ​เคียว​ที่​คมกริบ​เช่นกัน</verse>
				<verse number="18">มี​ทูตสวรรค์​อีก​องค์หนึ่ง​ที่​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​เหนือ​ไฟ​ออก​มา​จาก​แท่นบูชา ท่าน​ได้​ร้อง​บอก​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​ถือ​เคียว​คมกริบ​นั้น​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​ว่า “ใช้​เคียว​ของ​ท่าน​เก็บเกี่ยว​พวงองุ่น​เหล่านั้น​จาก​เถา​บน​แผ่นดิน​โลก เพราะ​ลูกองุ่น​เหล่านั้น​สุก​แล้ว”</verse>
				<verse number="19">ดังนั้น​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​มี​เคียว จึง​เกี่ยว​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก และ​รวบรวม​พวงองุ่น​เหล่านั้น​ทิ้ง​ลง​ไป​ใน​บ่อย่ำ​องุ่น​ขนาดใหญ่​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="20">ผล​องุ่น​เหล่านั้น​ถูก​เหยียบย่ำ​อยู่​ใน​บ่อย่ำ​องุ่น​นอก​เมือง มี​เลือด​ไหล​ทะลัก​ออก​จาก​บ่อย่ำ​องุ่น มัน​สูง​ถึง​บังเหียน​ม้า มัน​ไหล​นอง​ไป​เป็น​ระยะ​ทาง​สามร้อย​กิโลเมตร</verse>
			</chapter>
			<chapter number="15">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​สัญญาณ​อัน​ลึกลับ​ใน​สวรรค์​ที่​ยิ่งใหญ่​และ​มหัศจรรย์ คือ​มี​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ถือ​ภัยพิบัติ​มา​เจ็ด​อย่าง อัน​เป็น​ภัยพิบัติ​ครั้ง​สุดท้าย เพราะ​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​จะ​สิ้นสุดลง​เมื่อ​ภัยพิบัติ​เหล่านี้​สิ้นสุดลง</verse>
				<verse number="2">ผม​เห็น​สิ่ง​ที่​ดู​เหมือน​ทะเล​แก้ว​ปน​ไฟ แล้ว​ผม​เห็น​พวกคน​ที่​ชนะ​สัตว์ร้าย ชนะ​รูปปั้น​ของ​มัน และ​ชนะ​ตัวเลข​ที่​แทน​ชื่อ​ของ​มัน คน​พวกนี้​ยืน​อยู่​บน​ทะเล​แก้ว และ​ถือ​พิณ​ที่​พระเจ้า​ได้​ให้​กับ​พวกเขา​ไว้</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ร้องเพลง​ของ​โมเสส​ผู้รับใช้​ของ​พระเจ้า และ​เพลง​ของ​ลูกแกะ เขา​ร้อง​ว่า “องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น สิ่ง​ที่​พระองค์​ทำ​นั้น​ยิ่งใหญ่​และ​วิเศษ​ยิ่งนัก หนทาง​ต่างๆ​ของ​พระองค์​นั้น​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม​ยิ่งนัก พระองค์​เป็น​กษัตริย์​ของ​ทุก​ชนชาติ</verse>
				<verse number="4">พระองค์​เจ้า​ข้า ใคร​กัน​จะ​ไม่​เกรง​กลัว​พระองค์ ใคร​กัน​จะ​ไม่ให้​เกียรติ​กับ​ชื่อ​ของ​พระองค์ เพราะ​มี​แต่​พระองค์​เท่านั้น​ที่​บริสุทธิ์ ทุกชนชาติ​จะ​มา​และ​กราบไหว้​อยู่​ต่อหน้า​พระองค์ เพราะ​ทุกๆคน​ได้​เห็น​การ​กระทำ​ที่​ยุติธรรม​ของ​พระองค์”</verse>
				<verse number="5">หลังจาก​นั้น ผม​เห็น​วิหาร​บน​สวรรค์ ซึ่ง​เป็น​เต็นท์​ศักดิ์สิทธิ์​เปิด​ออก</verse>
				<verse number="6">พวก​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​ภัยพิบัติ​ทั้ง​เจ็ด​นั้น​ออก​มา​จาก​วิหาร พวกท่าน​แต่งกาย​ด้วย​ผ้าลินิน​ที่​สะอาด​เป็น​ประกาย และ​คาด​สายสะพาย​สีทอง​ไว้​รอบอก</verse>
				<verse number="7">ต่อจากนั้น​สิ่งมีชีวิต​ตน​หนึ่ง​ใน​สี่​ตน​นั้น​มอบ​ขันทอง​เจ็ด​ใบ​ให้​กับ​ทูตสวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์ ขันทอง​นั้น​ใส่​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ชีวิต​ตลอดไป​เอาไว้</verse>
				<verse number="8">วิหาร​เต็ม​ไปด้วย​ควัน​จาก​รัศมี​และ​ฤทธิ์​อำนาจ​ของ​พระเจ้า จึง​ไม่มี​ใคร​สามารถ​เข้าไป​ใน​วิหารนั้น​ได้ จนกว่า​ภัยพิบัติ​ทั้ง​เจ็ด​ของ​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​นั้น​จะ​สิ้นสุดลง</verse>
			</chapter>
			<chapter number="16">
				<verse number="1">แล้ว​ผม​ก็​ได้ยิน​เสียง​ที่​ดัง​ออก​มา​จาก​วิหาร​พูด​กับ​พวก​ทูตสวรรค์​ทั้ง​เจ็ด​องค์​ว่า “ไป​เท​ขัน​ทั้ง​เจ็ด​ที่​ใส่​ความโกรธ​ของ​พระเจ้า​นั้น​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก”</verse>
				<verse number="2">ทูตสวรรค์​องค์​แรก​จึง​ออก​ไป​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​แผ่นดิน​โลก ทำ​ให้​คน​ที่​มี​เครื่อง​หมาย​ของ​สัตว์ร้าย​และ​กราบไหว้​รูปปั้น​ของ​มัน​เป็น​แผล​พุพอง​ปวดแสบ​ปวดร้อน​ไป​ทั้งตัว</verse>
				<verse number="3">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สอง​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​ใน​ทะเล ทำ​ให้​ทะเล​กลาย​เป็น​เลือด​เหมือน​เลือด​ของ​คนตาย สิ่งมีชีวิต​ใน​ทะเล​จึง​ตาย​หมด</verse>
				<verse number="4">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สาม​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​ใน​แม่น้ำ​และ​แหล่ง​น้ำพุ​ทั้งหลาย แล้ว​น้ำ​พวกนั้น​ก็​กลาย​เป็น​เลือด</verse>
				<verse number="5">ผม​ได้ยิน​ทูตสวรรค์​ที่​ดูแล​น้ำ​พวกนั้น พูดว่า “พระองค์​เป็น​พระเจ้า ผู้​ดำรง​อยู่​ใน​ปัจจุบัน และ​ใน​อดีต พระองค์​เป็น​ผู้บริสุทธิ์ พระองค์​ทำ​ถูกต้อง​แล้ว​ที่​ได้​ตัดสิน​ลงโทษ​อย่างนี้</verse>
				<verse number="6">เพราะ​พวกเขา​ได้​ทำให้​เลือด​ของ​คน​ของ​พระองค์ และ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​ไหล​ออก​มา สมควร​แล้ว​ที่​พระองค์​ได้​ให้​พวกเขา​ดื่ม​เลือด”</verse>
				<verse number="7">ผม​ได้ยิน​แท่นบูชา​ร้อง​ว่า “ถูก​แล้ว องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น การ​ตัดสิน​ลงโทษ​ของ​พระองค์​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม​แล้ว”</verse>
				<verse number="8">จากนั้น​ทูตสวรรค์​องค์​ที่​สี่​ก็​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​ที่​ดวง​อาทิตย์ ซึ่ง​ทำ​ให้​ดวง​อาทิตย์​มี​อำนาจ​ที่​จะ​เผา​คน​ทั้งหลาย​ด้วย​ไฟ</verse>
				<verse number="9">ความร้อน​อัน​แรงกล้า​ได้​แผดเผา​คน​ทั้งหลาย และ​พวกเขา​ก็​สาปแช่ง​พระนาม​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​เหนือ​ภัยพิบัติ​เหล่านี้ แต่​พวกเขา​ก็​ยัง​ไม่​กลับตัว​กลับใจ​เลิก​ทำบาป และ​ไม่ได้​สรรเสริญ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="10">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​ห้า​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​บน​บัลลังก์​ของ​สัตว์ร้าย และ​แผ่นดิน​ของมัน​ก็​ตก​อยู่​ใน​ความมืด คน​พวกนั้น​กัด​ลิ้น​ของ​ตนเอง​เพราะ​ความ​เจ็บปวด</verse>
				<verse number="11">พวกเขา​สาปแช่ง​พระเจ้า​แห่ง​สวรรค์ เพราะ​ความ​เจ็บปวด​จาก​แผล​พุพอง​ของ​พวกเขา แต่​พวกเขา​ก็​ไม่ได้​หัน​ไป​จาก​สิ่ง​ผิดๆ​ที่​เขา​กำลัง​ทำ​อยู่</verse>
				<verse number="12">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​หก​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​ใน​แม่น้ำใหญ่ คือ​แม่น้ำ​ยูเฟรติส ทำ​ให้​น้ำ​แห้งขอด​ไป เพื่อ​เตรียมทาง​สำหรับ​พวก​กษัตริย์​จาก​ตะวันออก</verse>
				<verse number="13">ผม​เห็น​วิญญาณ​ชั่ว​สาม​ตัว​ที่​ดู​เหมือน​กบ วิญญาณ​ตัวหนึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​พญานาค วิญญาณ​ตัวหนึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​สัตว์ร้าย และ​วิญญาณ​อีก​ตัวหนึ่ง​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​คน​ที่​ปลอมตัว​เป็น​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า</verse>
				<verse number="14">วิญญาณ​ชั่ว​พวกนั้น​ทำ​การ​อัศจรรย์ พวกมัน​ออก​ไป​หา​กษัตริย์​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ใน​โลก เพื่อ​รวบรวม​กษัตริย์​พวกนั้น​ไป​ร่วม​ทำ​สงคราม​ใน​วัน​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="15">“ฟัง​ให้ดี เรา​จะ​มา​เหมือน​กับ​ขโมย​อย่าง​ที่​ไม่มี​ใคร​คาดคิด คน​ที่​ตื่นตัว​และ​เตรียม​เสื้อผ้า​ของ​ตัวเอง​ไว้​พร้อม​ที่​จะ​ใส่ เป็น​คน​มี​เกียรติ เขา​จะ​ได้​ไม่ต้อง​เดิน​แก้ผ้า​และ​อับอาย​ขายหน้า​เมื่อ​คนอื่น​เห็น”</verse>
				<verse number="16">แล้ว​วิญญาณ​ชั่ว​ทั้ง​สามนี้ ก็​ได้​ระดม​พวก​กษัตริย์​ทั้งหลาย ให้​มา​ชุมนุม​กัน​ใน​สถานที่​แห่งหนึ่ง ที่​ใน​ภาษา​ฮีบรู​เรียกว่า “อารมาเกดโดน”</verse>
				<verse number="17">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​เจ็ด​เท​ขัน​ของ​ตน​ลง​ไป​ใน​อากาศ มี​เสียง​ดัง​ออก​มา​จาก​บัลลังก์​ใน​วิหาร ว่า “สำเร็จ​แล้ว”</verse>
				<verse number="18">หลังจากนั้น​ก็​เกิด​ฟ้าแลบ​ฟ้าร้อง เสียงดัง​กึกก้อง และ​เกิด​แผ่นดิน​ไหว​ครั้งใหญ่ เป็น​แผ่นดิน​ไหว​ครั้ง​ที่​เลวร้าย​ที่สุด​นับ​ตั้งแต่​มี​มนุษย์​อาศัย​อยู่​ใน​โลกนี้</verse>
				<verse number="19">เมืองใหญ่​ถูก​แยก​ออก​เป็น​สาม​ส่วน เมือง​ต่างๆ​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​ได้​ถูก​ทำลาย​ลง พระเจ้า​ไม่ลืม​ลงโทษ​เมือง​บาบิโลน​ที่​ยิ่งใหญ่ พระองค์​ให้​เธอ​ดื่ม​ถ้วย​ที่​ใส่​เหล้าองุ่น​แห่ง​ความ​โกรธแค้น​ของ​พระองค์​จนหมด</verse>
				<verse number="20">เกาะ​ทุก​เกาะ​หายไป และ​ภูเขา​ก็​ไม่เหลือ​ให้​เห็น​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="21">มี​ลูกเห็บ​ก้อน​ใหญ่​หล่น​ลง​มา​จาก​ฟ้า​ใส่​คน​ทั้งหลาย แต่​ละ​ก้อน​หนัก​ประมาณ​สี่สิบ​กิโลกรัม คน​ทั้งหลาย​พา​กัน​สาปแช่ง​พระเจ้า เพราะ​ภัยพิบัติ​ที่​เกิด​จาก​ลูกเห็บ​นี้​ร้ายแรง​มาก</verse>
			</chapter>
			<chapter number="17">
				<verse number="1">ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​จาก​เจ็ด​องค์​ที่​ถือ​ขัน​เจ็ด​ใบ​นั้น เข้า​มา​พูด​กับ​ผม​ว่า “มานี่สิ มา​ดู​การ​ลงโทษ​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​กับ​หญิง​โสเภณี​ที่​มี​ชื่อเสียง​โด่งดัง ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​แม่น้ำ​หลาย​สาย</verse>
				<verse number="2">พวกกษัตริย์​ทั่ว​แผ่นดิน​โลก​ได้​ทำ​ผิดบาป​ทางเพศ​กับ​เธอ และ​พวก​คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​โลก​ก็​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ของ​เธอ​จน​เมามาย และ​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ​กับ​เธอ”</verse>
				<verse number="3">จาก​นั้น​พระวิญญาณ​ก็​ครอบงำ​ผม​ไว้ ทูตสวรรค์​องค์นั้น​นำ​ผม​ไป​ที่​เปล่า​เปลี่ยว​แห้งแล้ง ที่นั่น​ผม​เห็น​ผู้หญิง​คนหนึ่ง​นั่ง​อยู่​บน​สัตว์ร้าย​สี​แดง​ตัวนั้น ทั้งตัว​ของ​สัตว์ร้าย​เต็ม​ไป​ด้วย​ชื่อ​ที่​ดูหมิ่น​พระเจ้า มัน​มี​เจ็ดหัว​และ​สิบเขา</verse>
				<verse number="4">ผู้หญิง​คนนั้น​แต่งตัว​ด้วย​ชุด​สีม่วง​และ​สี​แดงเข้ม ตัวเธอ​ประดับ​ด้วย​ทองคำ เพชรนิล​จินดา และ​ไข่มุก ใน​มือ​ของเธอ​มี​ถ้วย​ทองคำ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​สิ่ง​น่า​สะอิดสะเอียน​และ​สิ่ง​สกปรก เพราะ​เธอ​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ</verse>
				<verse number="5">บน​หน้าผาก ​ของ​เธอ​มี​ชื่อ​หนึ่ง​เขียน​ไว้ ซึ่ง​มี​ความหมาย​ลึกลับ​ว่า “กรุง​บาบิโลน​ที่​ยิ่งใหญ่ แม่​ของ​พวก​หญิง​โสเภณี และ​แม่​ของ​การ​กระทำ​ลามก​อนาจาร​ทั้งหมด​บน​โลก”</verse>
				<verse number="6">ผม​เห็น​ผู้หญิง​คนนั้น​เมา​เลือด​ของ​คน​ของ​พระเจ้า และ​เลือด​ของ​คน​ทั้งหลาย​ที่​ต้อง​ตาย​เพราะ​ได้​เป็น​พยาน​ให้​กับ​พระเยซู ครั้งแรก​ที่​เห็น​ผู้หญิง​คนนั้น ผม​รู้สึก​ประหลาดใจ​มาก</verse>
				<verse number="7">ทูตสวรรค์​องค์นั้น​จึง​ถาม​ผม​ว่า “จะ​แปลกใจ​ไป​ทำไม เรา​จะ​อธิบาย​ถึง​ความหมาย​ที่​ซ่อน​อยู่​ของ​ผู้หญิง​คนนั้น และ​สัตว์ร้าย​ที่​มี​เจ็ด​หัว​สิบเขา​ที่​เธอ​ขี่​อยู่​ให้​คุณ​ฟัง</verse>
				<verse number="8">ครั้งหนึ่ง​สัตว์​ตัวนั้น​เคย​มี​ชีวิต แต่​ตอนนี้​มัน​ไม่มี​ชีวิต​แล้ว อีก​ไม่ช้า​มัน​ก็​จะ​ขึ้น​มา​จาก​นรก​อเวจี และ​ตัวมัน​ต้อง​พบ​กับ​ความ​ย่อยยับ​ของมัน ดังนั้น​พวก​คนชั่ว​ที่​อยู่​บน​โลกนี้​ที่​ไม่มี​ชื่อ​จด​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่งชีวิต​ตั้งแต่​วัน​สร้าง​โลก​ก็​จะ​ประหลาดใจ เพราะ​พวกเขา​จะ​เห็น​สัตว์ร้าย​ตัวนี้ ที่​ครั้งหนึ่ง​เคย​มี​ชีวิต​และ​ตอนนี้​ไม่มี​ชีวิต​แล้ว แต่​จะ​กลับ​มา​อีก​ครั้งหนึ่ง”</verse>
				<verse number="9">“เรื่องนี้​ต้อง​ใช้​สมอง​คิด​ถึง​จะ​เข้าใจ หัว​ของ​สัตว์ร้าย​ทั้ง​เจ็ด​หมายถึง​เนินเขา​ทั้ง​เจ็ด ที่​โสเภณี​นั่ง​อยู่</verse>
				<verse number="10">และ​ยัง​หมายถึง​กษัตริย์​เจ็ด​องค์​ด้วย กษัตริย์​ห้า​องค์​แรก​ตาย​ไป​แล้ว อีก​องค์​ยัง​คง​ปกครอง​อยู่​เดี๋ยวนี้ ส่วน​องค์​สุดท้าย​ยัง​ไม่มา และ​เมื่อ​กษัตริย์​องค์นั้น​มา ก็​ถูก​กำหนด​ให้​มา​อยู่​แค่​ประเดี๋ยวเดียว​เท่านั้น</verse>
				<verse number="11">ส่วน​เจ้า​สัตว์ร้าย​ที่​ครั้งหนึ่ง​เคย​มี​ชีวิต แต่​ตอนนี้​ไม่มี​ชีวิต​แล้วนั้น ก็​คือ​กษัตริย์​องค์หนึ่ง​ใน​เจ็ด​องค์​นั้น ที่​จะ​มา​เป็น​กษัตริย์​องค์​ที่​แปด และ​กำลัง​จะ​ไป​สู่​ความ​ย่อยยับ​ของมัน”</verse>
				<verse number="12">“ส่วน​เขา​สิบ​อัน​ที่​คุณ​เห็น​นั้น หมายถึง​กษัตริย์​สิบ​องค์ ที่​ยัง​ไม่​ได้​ขึ้น​ครอง​แผ่นดิน​ของ​ตน แต่​จะ​ได้รับ​สิทธิอำนาจ​ที่​จะ​เป็น​กษัตริย์​ครอบ​ครอง​ร่วมกับ​สัตว์ร้าย​ตัวนั้น เป็น​เวลา​หนึ่ง​ชั่วโมง</verse>
				<verse number="13">พวก​กษัตริย์​ทั้ง​สิบ​องค์​นี้ ต่าง​ตกลง​พร้อมใจ​กัน​มอบ​ฤทธิ์​อำนาจ และ​สิทธิอำนาจ​ให้​กับ​สัตว์ร้าย​ตัวนั้น</verse>
				<verse number="14">พวกเขา​จะ​ทำ​สงคราม​กับ​ลูกแกะ แต่​ลูกแกะ​จะ​เอา​ชนะ​พวกเขา​ได้ เพราะ​ลูกแกะ​คือ​องค์​เจ้า​ชีวิต​ที่​ยิ่งใหญ่​สูงสุด และ​เป็น​กษัตริย์​ที่​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​มากที่สุด คน​ที่​อยู่​กับ​พระองค์​นั้น คือ​คน​ที่​พระองค์​เรียก​และ​เลือก เพราะ​พวกเขา​นั้น​ซื่อสัตย์”</verse>
				<verse number="15">ทูตสวรรค์​พูด​กับ​ผม​อีก​ว่า “แม่น้ำ​ที่​คุณ​เห็น​หญิง​โสเภณี​นั่ง​อยู่​นั้น​ก็​คือ​ทุกเผ่า ทุกภาษา ทุกเชื้อชาติ และ​ทุกชนชาติ</verse>
				<verse number="16">สัตว์ร้าย​ตัวนั้น​และ​เขา​ทั้ง​สิบ​ที่​คุณ​เห็น จะ​เกลียดชัง​หญิง​โสเภณี พวกเขา​จะ​เอา​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ของ​เธอ​ไป และ​จะ​ทอดทิ้ง​เธอ​ไว้​ให้​เปลือย​เปล่า พวกเขา​จะ​กิน​เนื้อ​ของเธอ​และ​เอา​ไฟ​เผา​ร่าง​ที่​เหลือ</verse>
				<verse number="17">เพราะ​พระเจ้า​ได้​ดลใจ​ให้​พวกเขา​ทำ​ตามแผน​ของ​พระองค์ พระองค์​ทำให้​พวกเขา​ตกลง​พร้อมใจ​กัน​มอบ​ฤทธิ์​อำนาจ​ให้​กับ​สัตว์ร้าย​ปกครอง จนกว่า​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​พูด​ไว้​จะ​สำเร็จ</verse>
				<verse number="18">ส่วน​หญิง​ที่​คุณ​เห็น​นั้น คือ​เมืองใหญ่​ที่​ปกครอง​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งหลาย​บน​โลกนี้”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="18">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​อีก​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ทูตสวรรค์​องค์​นี้​มี​ฤทธิ์​อำนาจ​มาก รัศมี​จาก​ร่าง​ของ​ทูตสวรรค์​องค์​นี้​ทำ​ให้​แผ่นดิน​โลก​สว่างไสว</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ตะโกน​เสียง​ดัง​ว่า “เธอ​ถูก​ทำลาย​ลง​แล้ว นคร​บาบิโลน​ที่​ยิ่งใหญ่ ได้​ถูก​ทำลาย​แล้ว บาบิโลน​ได้​กลายเป็น​บ้าน​ของ​พวก​วิญญาณ​ชั่ว นครนั้น​ได้​กลายเป็น​รัง​ของ​นก​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​ทุกชนิด และ​ได้​กลายเป็น​ที่อยู่​ของ​สัตว์​ที่​น่ารังเกียจ​และ​สกปรก</verse>
				<verse number="3">พวก​ชนชาติ​ต่างๆ​ได้​ดื่ม​เหล้า​องุ่น​ที่​ทำ​ให้​เกิด​ความใคร่​ไป​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​กับ​เธอ กษัตริย์​ทั้งหลาย​ใน​โลก​ได้​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ​กับ​เธอ พ่อค้า​ทั้งหลาย​ใน​โลก​ก็​ร่ำรวยมาก​จาก​ความ​มั่งคั่ง​และ​ความ​ฟุ่มเฟือย​ของ​เธอนั้น”</verse>
				<verse number="4">ผม​ได้ยิน​เสียง​อีก​เสียง​หนึ่ง​จาก​สวรรค์​พูดว่า “ประชาชน​ของเรา ออก​มา​จาก​นคร​นั้นสิ เจ้า​จะ​ได้​ไม่ต้อง​มี​ส่วนร่วม​ใน​ความบาป​ต่างๆ​ของ​เธอ และ​เจ้า​จะ​ได้​ไม่ต้อง​ทรมาน​จาก​ภัยพิบัติ​ที่​กำลัง​จะ​เกิดขึ้น​กับ​นครนั้น</verse>
				<verse number="5">เพราะ​บาป​ของ​นครนั้น​กอง​สูง​ถึง​สวรรค์ พระเจ้า​ไม่เคย​ลืม​บาป​ต่างๆ​ที่​นครนั้น​ได้​ก่อขึ้น</verse>
				<verse number="6">ให้​ทำ​กับ​เธอ​เหมือนกับ​ที่​เธอ​ทำ​กับ​คนอื่น และ​ตอบแทน​เธอ​เป็น​สองเท่า​กับ​สิ่ง​ที่​เธอ​ได้​ทำ​กับ​ผู้อื่น เตรียม​เหล้า​องุ่น​ที่​แรง​เป็น​สองเท่า​ของ​เหล้า​องุ่น​ที่​เธอ​ได้​ให้​กับ​คนอื่น​นั้น​ไว้​ให้​เธอ</verse>
				<verse number="7">เธอ​ให้​เกียรติยศ​และ​ความ​ฟุ้งเฟ้อ​กับ​ตัวเอง​แค่ไหน ก็​ให้​ความ​ทุกข์ทรมาน​และ​ความ​เศร้าโศก​กับ​เธอ​เท่านั้น เพราะ​เธอ​คิด​ในใจ​ว่า ‘ฉัน​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​เป็น​ราชินี ฉัน​ไม่ใช่​แม่ม่าย ฉัน​จะ​ไม่มี​วัน​โศกเศร้า’</verse>
				<verse number="8">ดังนั้น​ภัยพิบัติ​พวกนี้​จึง​ได้​เกิดขึ้น​กับ​เธอ​ภายใน​วันเดียว คือ​โรคระบาด ความ​เศร้าโศก​เสียใจ และ​ความ​อดอยาก เธอ​จะ​ถูก​ไฟ​เผา​จน​วอดวาย เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้​ที่​พิพากษา​เธอ​นั้น​มี​ฤทธิ์​อำนาจ”</verse>
				<verse number="9">“กษัตริย์​ทั้งหลาย​บน​โลก​ที่​ได้​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​กับ​เธอ​และ​ร่วม​ใน​ความ​มั่งคั่ง​ฟุ้งเฟ้อ​กับ​เธอ​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ให้​เธอ เมื่อ​พวกเขา​เห็น​ควัน​ไฟ​ที่​เผาไหม้​เธอ</verse>
				<verse number="10">พวกเขา​จะ​ยืน​อยู่​ห่างๆ​เธอ เพราะ​กลัว​จะ​ต้อง​ร่วม​ใน​ความ​เจ็บปวด​ทรมาน​ของ​เธอ พวกเขา​จะ​พูดว่า ‘นคร​ที่​ยิ่งใหญ่ เจ้า​ช่าง​น่าอับอาย น่าอับอาย​เสีย​จริงๆ บาบิโลน​นคร​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​อำนาจ เพราะ​การ​พิพากษา​โทษ​ของ​เจ้า​นั้น​มา​ถึง​ภายใน​เวลา​แค่​ชั่วโมง​เดียว’</verse>
				<verse number="11">พวก​พ่อค้า​บน​โลก​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ให้​กับ​เธอ เพราะ​ไม่มี​ใคร​ซื้อ​สินค้า​ของ​พวกเขา​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="12">พวกเขา​ขาย​ทองคำ เงิน เพชรพลอย ไข่มุก ผ้าลินิน ผ้า​สีม่วง ผ้าไหม ผ้า​สี​แดงสด ไม้หอม​ทุกชนิด และ​สิ่งของ​ต่างๆ​ที่​ทำ​จาก​งาช้าง ที่​ทำ​จาก​ไม้​ราคา​แพง ทอง​สัมฤทธิ์ เหล็ก และ​หินอ่อน</verse>
				<verse number="13">อบเชย เครื่องเทศ เครื่อง​หอม มดยอบ กำยาน เหล้า​องุ่น น้ำมัน​มะกอก แป้ง​ละเอียด ข้าวสาลี วัว แกะ ม้า รถม้า ทาส และ​เชลย</verse>
				<verse number="14">‘อี​บาบิโลน พวก​สิ่งของ​ต่างๆ​ที่​เจ้า​หลงใหล​นั้น​ได้​หายไป​จาก​เจ้า​แล้ว ทั้ง​ความ​หรูหรา และ​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​เจ้า​สวยงาม​นั้น​ได้​หายไป​แล้ว และ​เจ้า​จะ​ไม่มี​วัน​ได้​พบ​สิ่ง​เหล่านี้​อีก​เลย’</verse>
				<verse number="15">พวก​พ่อค้า​ที่​ร่ำรวย​จาก​การ​ขาย​สินค้า​ให้​กับ​เธอนั้น จะ​ยืน​อยู่​ห่างๆ​จาก​นคร​บาบิโลน เพราะ​กลัว​ที่​จะ​ต้อง​ร่วม​ใน​ความ​เจ็บปวด​ทรมาน​ที่​เธอ​ได้รับ พวกเขา​จะ​ร้องไห้​คร่ำครวญ</verse>
				<verse number="16">และ​พูดว่า ‘นคร​ที่​ยิ่งใหญ่ เจ้า​ช่าง​น่าอับอาย น่าอับอาย​เสีย​จริงๆ เจ้า​ที่​เคย​ประดับ​ประดา​ด้วย​ผ้าลินิน​อย่างดี ผ้า​สีม่วง​และ​ผ้า​สี​แดงสด เจ้า​ที่​เคย​ประดับ​ประดา​ด้วย​ทองคำ เพชร​พลอย และ​ไข่มุก’</verse>
				<verse number="17">ความ​ร่ำรวย​ต่างๆนี้​ได้​ถูก​ทำลาย​ลง​ภายใน​เวลา​แค่​ชั่วโมง​เดียว พวก​กัปตัน​เรือ​และ​ผู้​โดยสาร ลูกเรือ​และ​คน​ทั้งหลาย​ที่​มี​อาชีพ​ทาง​ทะเล ก็​ยืน​อยู่​ห่างๆ​จาก​นคร​บาบิโลน​นั้น</verse>
				<verse number="18">เมื่อ​พวกเขา​เห็น​ควันไฟ​ที่​มา​จาก​การ​เผา​นคร​นั้น พวกเขา​พูดว่า ‘ไม่มี​นคร​ไหน​ที่​เป็น​เหมือน​นคร​อัน​ยิ่งใหญ่นี้’</verse>
				<verse number="19">พวกเขา​จะ​โปรย​ผงฝุ่น​ลง​บน​หัว​ของเขา​และ​ร้องไห้​คร่ำครวญ​ว่า ‘นคร​ที่​ยิ่งใหญ่ เจ้า​ช่าง​น่าอับอาย น่าอับอาย​เสีย​จริงๆ ทุกคน​ที่​มี​เรือ​เดิน​ทะเล​นั้น ก็​ร่ำรวย​มา​จาก​ความ​มั่งคั่ง​ของ​นคร​นี้ แต่​ตอนนี้​มัน​ถูก​ทำลาย​ลง​ภายใน​เวลา​แค่​ชั่วโมง​เดียว’</verse>
				<verse number="20">สวรรค์​เอ๋ย ขอ​ให้​ดีใจ​กับ​สิ่ง​ที่​เกิดขึ้น​กับ​นครนั้น คน​ของ​พระเจ้า พวก​ศิษย์เอก และ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า ให้​ดีใจ​เถิด ที่​พระองค์​ลงโทษ​นคร​นั้น​สำหรับ​สิ่ง​ที่​เธอ​ได้​ทำ​กับ​พวกคุณ​แล้ว”</verse>
				<verse number="21">จากนั้น​ทูตสวรรค์​ที่​มี​ฤทธิ์​องค์​หนึ่ง ได้​ยก​หิน​ก้อน​หนึ่ง​ขนาด​ใหญ่​พอๆกับ​หิน​โม่แป้ง โยน​ลง​ไป​ใน​ทะเล​และ​พูดว่า “นคร​บาบิโลน​อัน​ยิ่งใหญ่ เจ้า​จะ​ถูก​โยน​ลง​มา​อย่าง​แรง​แบบนี้ และ​จะ​ไม่มี​ใคร​เห็น​นคร​ของ​เจ้า​อีกเลย</verse>
				<verse number="22">จะ​ไม่มี​เสียง​เพลง​จาก​นัก​ดีดพิณ นัก​ดนตรี นัก​เป่าขลุ่ย และ​นัก​เป่าแตร​ใน​นคร​ของ​เจ้า​อีกเลย จะ​ไม่เห็น​พวก​ช่าง​ฝีมือ​ใน​ด้าน​ใดๆ​ใน​นคร​ของ​เจ้า​อีก จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​โม่​แป้ง​ใน​นคร​ของ​เจ้า​อีกเลย</verse>
				<verse number="23">จะ​ไม่​เห็น​แสงสว่าง​จาก​ตะเกียง​ใน​นคร​ของ​เจ้า​อีก​เหมือนกัน จะ​ไม่​ได้ยิน​เสียง​ของ​เจ้าบ่าว​และ​เจ้าสาว​ใน​นคร​ของ​เจ้า​อีก เพราะ​พวก​พ่อค้า​ของ​เจ้า​ได้​เป็น​ผู้​ยิ่งใหญ่​ใน​โลก​และ​ชนชาติ​ทั้งหมด​ก็​ถูก​หลอกลวง​ด้วย​เวทมนตร์​คาถา​ของ​เจ้า</verse>
				<verse number="24">และ​ใน​นคร​ของ​เจ้า​ก็​พบ​เลือด​ของ​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า พวก​ประชาชน​ของ​พระเจ้า​และ​คน​ทั้งหมด​ที่​ถูก​ฆ่า​ตาย​บน​โลก”</verse>
			</chapter>
			<chapter number="19">
				<verse number="1">หลังจากนั้น​ผม​ได้ยิน​เสียงดัง​กึกก้อง เหมือน​เสียง​ของ​คน​จำนวน​มาก​บน​สวรรค์​ร้องว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ พระเจ้า​เป็น​ผู้​มีชัย พระองค์​เต็ม​ไป​ด้วย​สง่าราศี และ​ฤทธิ์​อำนาจ</verse>
				<verse number="2">การ​ตัดสิน​โทษ​ของ​พระองค์​นั้น​ถูกต้อง​และ​ยุติธรรม พระองค์​ได้​ลงโทษ​หญิง​โสเภณี​ที่​ยิ่งใหญ่ เธอ​ได้​ทำ​ให้​โลก​นี้​เสื่อม​ไป เพราะ​การ​ทำ​บาป​ทาง​เพศ​ของ​เธอ พระองค์​ได้​แก้แค้น​ให้​กับ​ทาส​ของ​พระองค์​ที่​ถูก​เธอ​ฆ่า​ตาย”</verse>
				<verse number="3">พวกเขา​ยัง​พูด​อีก​ว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ ควันไฟ​จะ​ลอย​ขึ้นมา​จาก​นคร​นั้น​ตลอดไป”</verse>
				<verse number="4">จากนั้น​พวก​ผู้​อาวุโส​ทั้ง​ยี่สิบสี่​องค์ และ​สิ่งมีชีวิต​ทั้ง​สี่​ตน ก็​ก้มลง​กราบไหว้​พระเจ้า​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์ และ​พูดว่า “อาเมน สรรเสริญ​พระยาห์เวห์”</verse>
				<verse number="5">แล้ว​มี​เสียงดัง​มา​จาก​บัลลังก์​ว่า “ท่านทั้งหลาย​ที่​เป็น​ทาส​ของ​พระองค์​ที่​นับถือ​พระเจ้า ทั้ง​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​ผู้ต่ำต้อย มา​สรรเสริญ​พระเจ้า​ของ​เรา​กันเถอะ”</verse>
				<verse number="6">จากนั้น​ผม​ได้ยิน​เสียง​เหมือน​เสียง​ของ​คน​จำนวน​มาก เสียงนั้น​ดัง​เหมือนกับ​เสียง​ของ​น้ำตก​และ​เสียง​ฟ้าร้อง​กึกก้อง เสียงนั้น​พูดว่า “สรรเสริญ​พระยาห์เวห์ องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น​ได้​ขึ้น​ครองราชย์</verse>
				<verse number="7">ให้​เรา​ชื่นชม​ยินดี​และ​มี​ความสุข และ​สรรเสริญ​พระองค์​เถิด เพราะ​ว่า​เวลา​แห่ง​การ​สมรส​ของ​ลูกแกะ​ได้​มาถึง​แล้ว และ​เจ้าสาว​ของ​พระองค์​ก็​ได้​เตรียม​ตัว​พร้อมแล้ว</verse>
				<verse number="8">เธอ​ได้รับ​ผ้าลินิน​ที่​สะอาด​สดใส​เป็น​ประกาย​ซึ่ง​เธอ​จะ​ใช้ใส่” (ผ้าลินิน​ที่​งดงาม​นั้น​หมายถึง​สิ่งดีๆ​ที่​คน​ของ​พระเจ้า​ได้ทำ)</verse>
				<verse number="9">แล้ว​ทูตสวรรค์​นั้น​พูด​กับ​ผม​ว่า “เขียน​ลง​ไป​ว่า คน​ที่​ได้รับ​เชิญ​มา​ใน​งาน​เลี้ยง​สมรส​ของ​ลูกแกะ​นั้น ถือ​ว่า​มี​เกียรติ​จริงๆ” และ​พูด​อีกว่า “สิ่งเหล่านี้​เป็น​คำพูด​ที่​แท้จริง​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="10">ผม​ได้​ก้มลง​แทบเท้า​เพื่อ​กราบไหว้​ทูตสวรรค์​องค์นั้น แต่​ท่าน​พูดว่า “อย่า​ทำ​อย่างนั้น เพราะ​เรา​เป็น​เพื่อนทาส​ของ​คุณ​และ​พี่น้อง​คนอื่นๆ​ของ​คุณ​ที่​ซื่อสัตย์​ใน​ความจริง​ที่​พระเยซู​ได้​เปิดเผย​ให้​รู้ ดังนั้น​ให้​กราบไหว้​พระเจ้า เพราะ​ความจริง​ที่​พระเยซู​ได้​เปิดเผย​นั้น เป็น​สิ่ง​ที่​ดลใจ​ให้​พวก​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​พูด”</verse>
				<verse number="11">จากนั้น​ผม​เห็น​ประตู​สวรรค์​เปิด​ออก โอ้โหดูสิ มี​ม้า​สีขาว​ตัวหนึ่ง และ​ผู้​ขี่ม้า​นั้น​มี​ชื่อว่า “ซื่อสัตย์​และ​เที่ยงแท้” เพราะ​พระองค์​พิพากษา​และ​ทำ​สงคราม​อย่าง​ยุติธรรม</verse>
				<verse number="12">ตา​ของ​พระองค์​นั้น​ดู​คล้าย​เปลวไฟ​ที่​ลุกโชน มี​มงกุฎ​อยู่​หลายอัน​บน​ศีรษะ​ของ​พระองค์ มี​ชื่อหนึ่ง​เขียน​อยู่​บน​ร่างกาย​ของ​พระองค์ แต่​มี​เพียง​พระองค์​เท่านั้น​ที่​รู้​ความหมาย​ของ​ชื่อนั้น</verse>
				<verse number="13">พระองค์​ใส่​เสื้อคลุม​ที่​ถูก​จุ่ม​ลง​ไป​ใน​เลือด และ​คน​ก็​เรียก​พระองค์​ว่า “พระคำ​ของ​พระเจ้า”</verse>
				<verse number="14">พวก​กองทัพ​แห่ง​สวรรค์​ขี่ม้า​สีขาว​ตาม​พระองค์​มา พวกเขา​แต่งกาย​ด้วย​ผ้าลินิน​สีขาว​ที่​ใส​สะอาด</verse>
				<verse number="15">มี​ดาบ​อัน​คมกริบ​ออก​มา​จาก​ปาก​ของ​พระองค์ ดาบนี้​เอาไว้​ใช้​ต่อสู้​กับ​ชนชาติ​ต่างๆ พระองค์​จะ​ปกครอง​คน​พวกนั้น​ด้วย​คทาเหล็ก พระองค์​จะ​เหยียบย่ำ​องุ่น​ใน​บ่อย่ำ​องุ่น​แห่ง​ความ​โกรธ​ของ​พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น</verse>
				<verse number="16">มี​ชื่อ​เขียน​อยู่​ที่​เสื้อคลุม​และ​ที่​ต้นขา​ของ​พระองค์​ว่า “กษัตริย์​เหนือ​กษัตริย์​ทั้งปวง องค์​เจ้า​ชีวิต​เหนือ​เจ้า​ทั้งปวง”</verse>
				<verse number="17">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ยืน​อยู่​บน​ดวง​อาทิตย์ และ​พูด​เสียง​ดัง​กับ​พวก​นก​ที่​บิน​อยู่​บน​ท้องฟ้า​ว่า “มา​เถอะ มา​ร่วม​ชุมนุม​กัน​ใน​งาน​เลี้ยง​ที่​ยิ่งใหญ่​ของ​พระเจ้า</verse>
				<verse number="18">เพื่อ​เจ้า​จะ​ได้​กิน​เนื้อ​ของ​พวก​กษัตริย์ แม่ทัพ​นายกอง​และ​เหล่า​ทหาร ตลอดจน​เนื้อม้า เนื้อ​คน​ขี่ม้า และ​เนื้อ​ของ​คน​ทั้งหมด ทั้ง​ไท​และ​ทาส และ​คน​ที่​เป็น​อิสระ ทั้ง​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​ผู้ต่ำต้อย”</verse>
				<verse number="19">จากนั้น​ผม​เห็น​สัตว์ร้าย​กับ​พวก​กษัตริย์​บน​โลก และ​กองทัพ​ของ​พวกเขา​มา​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​ทำ​สงคราม​กับ​ผู้ที่​ขี่​ม้าขาว และ​กองทัพ​ของเขา</verse>
				<verse number="20">แต่​สัตว์ร้ายนั้น​ถูกจับ พร้อมกับ​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​จอม​ปลอม​ที่​เคย​แสดง​อภินิหาร​ต่อหน้า​สัตว์ร้าย​นั้น​และ​หลอกลวง​คน​ที่​มี​เครื่อง​หมาย​ของ​สัตว์ร้าย​นั้น และ​บูชา​รูปปั้น​ของ​มัน ทั้งสอง​ก็​ถูก​จับ​โยน​ทั้งเป็น​ลง​ไป​ใน​บึงไฟ​กำมะถัน​ที่​กำลัง​ลุกไหม้​อยู่</verse>
				<verse number="21">พวก​กองทัพ​ของ​มัน​ถูก​ฆ่า​ด้วย​ดาบ​ที่​ออก​จาก​ปาก​ของ​พระองค์​ผู้ที่​ขี่​ม้าขาว​นั้น และ​พวกนก​ทั้งหลาย​ก็​กิน​เนื้อ​ของ​คน​เหล่านี้​จนอิ่ม</verse>
			</chapter>
			<chapter number="20">
				<verse number="1">ผม​เห็น​ทูตสวรรค์​องค์​หนึ่ง​ลง​มา​จาก​สวรรค์ ใน​มือ​ถือ​กุญแจ​ของ​นรก​อเวจี และ​โซ่​ขนาดใหญ่</verse>
				<verse number="2">ท่าน​ได้​จับ​พญานาค​ซึ่ง​เป็น​งู​ดึกดำบรรพ์ ซึ่ง​ก็​คือ​มาร​หรือ​ซาตาน แล้ว​เอา​โซ่​มัด​ไว้​หนึ่งพัน​ปี</verse>
				<verse number="3">จากนั้น​ทูตสวรรค์​ก็​โยน​พญานาค​ตัวนี้​ลง​ไป​ใน​นรก​อเวจี​นั้น และ​ใส่​กุญแจ​ประตู​ทางเข้า และ​ประทับตรา​ขัง​มัน​ไว้​อย่าง​แน่นหนา เพื่อ​มัน​จะ​ได้​ไม่​สามารถ​ไป​ล่อลวง​ชนชาติ​ต่างๆ​ได้​อีก​เป็น​เวลา​หนึ่งพัน​ปี หลังจาก​หนึ่งพัน​ปี​ผ่านไป​จะ​ต้อง​ปล่อย​ให้​มัน​ออก​มา​ประเดี๋ยวหนึ่ง</verse>
				<verse number="4">หลังจาก​นั้น​ผม​เห็น​บัลลังก์​ต่างๆ​และ​มี​คน​นั่ง​อยู่​บนนั้น พวกเขา​ได้รับ​สิทธิ์​ที่​จะ​ตัดสิน​โทษ ผม​เห็น​พวก​วิญญาณ​ของ​คน​ที่​ถูก​ตัดหัว​เพราะ​ได้​ประกาศ​ความจริง​เกี่ยวกับ​พระเยซู​และ​ถ้อยคำ​ของ​พระเจ้า พวกเขา​ไม่ได้​กราบไหว้​สัตว์ร้าย​หรือ​รูปปั้น​ของ​มัน และ​ไม่มี​เครื่อง​หมาย​ของ​มัน​บน​หน้าผาก​หรือ​บน​มือ​ของ​เขา พวกเขา​ฟื้นขึ้น​จาก​ตาย และ​ได้​ครอบ​ครอง​ร่วมกับ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่​เป็น​เวลา​หนึ่งพัน​ปี</verse>
				<verse number="5">(ส่วน​คน​ตาย​คน​อื่นๆ​ที่​เหลือ ไม่ได้​ฟื้นขึ้น​จาก​ความ​ตาย​จนกว่า​จะ​ผ่านไป​หนึ่งพัน​ปี) นี่​เป็น​การ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความตาย​ครั้งแรก</verse>
				<verse number="6">พวกคน​ที่​มี​ส่วนร่วม​ใน​การ​ฟื้นขึ้น​จาก​ความ​ตาย​ครั้งแรก​นี้ มี​เกียรติ​จริงๆ​และ​เป็น​คน​ของ​พระเจ้า​โดยเฉพาะ ความตาย​ครั้งที่​สอง​จะ​ไม่มี​อำนาจ​เหนือ​พวกเขา​เลย พวกเขา​จะ​เป็น​นักบวช​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​กษัตริย์​ผู้​ยิ่งใหญ่ และ​จะ​ครอบ​ครอง​ร่วมกับ​พระองค์​เป็น​เวลา​หนึ่งพัน​ปี</verse>
				<verse number="7">เมื่อ​เวลา​หนึ่งพัน​ปี​ผ่านไป ซาตาน​จะ​ถูก​ปล่อย​ออกมา​จาก​คุก​ของ​มัน</verse>
				<verse number="8">และ​มัน​จะ​ออก​ไป​หลอกลวง​ทุกๆชนชาติ​ใน​โลกนี้​ที่​มี​ชื่อ​ว่า​โกก​และ​มาโกก มัน​จะ​รวบรวม​ชนชาติ​ต่างๆ​เหล่านั้น​เพื่อ​ไป​ทำ​สงคราม และ​พวกเขา​จะ​มี​จำนวน​มากมาย​มหาศาล​เหมือน​กับ​เม็ดทราย​ที่​อยู่​ตาม​ชายฝั่ง​ทะเล</verse>
				<verse number="9">กองทัพ​ของ​ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​ยก​ขบวน​ข้าม​โลก​มา และ​มา​ล้อม​ที่พัก​ของ​คน​ของ​พระเจ้า​และ​เมือง​ที่​พระองค์​รัก แต่​จะ​มี​ไฟ​ตก​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​เผาผลาญ​กองทัพ​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="10">ซาตาน​ซึ่ง​ได้​หลอกลวง​พวกเขา​เหล่านั้น ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​บึงไฟ​กำมะถัน​ที่​ลุกไหม้ ใน​บึง​นั้น​มี​สัตว์ร้าย​รวมทั้ง​ผู้ที่​ปลอมตัว​เป็น​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า​รวม​อยู่​ด้วย และ​พวกมัน​ทั้งหมด​ได้รับ​ความ​ทุกข์ทรมาน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​ตลอดไป</verse>
				<verse number="11">ผม​เห็น​บัลลังก์​ใหญ่​สีขาว และ​พระองค์​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​นั้น เมื่อ​พระองค์​มา​ปรากฏ แผ่นดิน​โลก​และ​สวรรค์​ก็​หายไป​และ​ไม่​หลงเหลือ​ร่องรอย​ให้​ใคร​เห็น​อีกเลย</verse>
				<verse number="12">หลังจากนั้น​ผม​เห็น​คนทั้งหลาย​ที่​ตาย​ไปแล้ว ทั้ง​ผู้​ยิ่งใหญ่​และ​ผู้ต่ำต้อย ยืน​อยู่​ต่อหน้า​บัลลังก์​นั้น มี​หนังสือ​หลายเล่ม​ได้​ถูก​เปิดออก และ​มี​หนังสือ​อีก​เล่มหนึ่ง​ถูก​เปิดออก​ด้วย มัน​คือ​หนังสือ​แห่งชีวิต คน​ตาย​เหล่านั้น​ได้รับ​การ​ตัดสิน​โดย​ดู​จาก​การ​กระทำ​ของ​พวกเขา​ที่​ได้​บันทึก​ไว้​ใน​สมุด​เหล่านั้น</verse>
				<verse number="13">ทะเล​ได้​ส่ง​คน​ทั้งหลาย​ที่​ตาย​อยู่​ใน​ทะเล​ขึ้น​มา ความตาย​และ​แดน​คนตาย​ก็​ได้​ส่ง​คน​ทั้งหลาย​ที่​อยู่​ที่​นั่น​ขึ้น​มา​เหมือนกัน และ​คนตาย​ทุกคน​ได้รับ​การ​ตัดสิน​ตาม​สิ่ง​ที่​พวกเขา​ทำ</verse>
				<verse number="14">หลังจากนั้น​ความตาย​และ​แดน​คนตาย​ก็​ถูก​โยน​ลง​สู่​บึงไฟ บึงไฟนี้​คือ​ความตาย​ครั้งที่​สอง</verse>
				<verse number="15">ถ้า​ใคร​ไม่มี​ชื่อ​อยู่​ใน​หนังสือ​แห่งชีวิต ก็​ถูก​โยน​ลง​ไป​ใน​บึงไฟ​นั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="21">
				<verse number="1">หลังจากนั้น ผม​เห็น​สวรรค์​และ​โลกใหม่ เพราะ​สวรรค์​และ​โลก​แห่ง​แรก​หาย​ไปแล้ว และ​ไม่มี​ทะเล​อีก​ต่อไป</verse>
				<verse number="2">ผม​เห็น​เมือง​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​ก็​คือ​เมือง​เยรูซาเล็ม​แห่งใหม่ กำลัง​ลง​จาก​สวรรค์​และ​มา​จาก​พระเจ้า เมืองนี้​ได้​เตรียม​ไว้​พร้อม​แล้ว เหมือน​กับ​เจ้าสาว​ที่​แต่งตัว​สวยงาม​รอ​สามี​ของ​เธอ</verse>
				<verse number="3">ผม​ได้ยิน​เสียง​อัน​ดัง​จาก​บัลลังก์​พูด​ว่า “ดูนั่นสิ บ้าน​ของ​พระเจ้า​ก็​อยู่​กับ​มนุษย์​แล้ว พระองค์​จะ​อยู่​กับ​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​เป็น​ของ​พระองค์ พระเจ้า​เอง​ก็​อยู่​กับ​พวกเขา และ​เป็น​พระเจ้า​ของ​พวกเขา​ด้วย</verse>
				<verse number="4">พระเจ้า​จะ​เช็ด​น้ำตา​ทุกหยด​ของเขา แล้ว​จะ​ไม่มี​ความตาย ความ​เศร้าโศก การ​ร้องไห้​หรือ​ความ​เจ็บปวด​อีก​ต่อไป เพราะ​สิ่งเก่าๆ​ที่​เคย​เป็น​มา​ได้​ผ่านพ้น​ไปแล้ว”</verse>
				<verse number="5">หลังจากนั้น​ผู้​ที่​นั่ง​อยู่​บน​บัลลังก์​พูดว่า “โอ้โหดูสิ เรา​กำลัง​สร้าง​ทุกสิ่ง​ทุกอย่าง​ขึ้น​มา​ใหม่” พระองค์​พูด​อีก​ว่า “เขียน​เรื่องนี้​ไว้ เพราะ​คำพูด​เหล่านี้​เชื่อถือ​ได้​และ​เป็น​ความจริง”</verse>
				<verse number="6">แล้ว​พระองค์​พูด​กับ​ผม​ว่า “มัน​สำเร็จ​แล้ว เรา​คือ​อัลฟา​และ​โอเมกา เป็น​จุด​เริ่มต้น​และ​จุดจบ ใคร​ที่​กระหาย เรา​ก็​จะ​ให้​น้ำดื่ม​จาก​แหล่งน้ำ​แห่ง​ชีวิต โดย​ไม่ต้อง​จ่าย​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="7">คน​ที่​ได้รับ​ชัยชนะ​จะ​เป็น​คน​ที่​ได้รับ​สิ่ง​เหล่านี้​ทั้งหมด เรา​จะ​เป็น​พระเจ้า​ของเขา​และ​เขา​จะ​เป็น​ลูก​ของเรา</verse>
				<verse number="8">แต่​คน​ที่​ขี้ขลาด​ตาขาว คน​ที่​ทิ้ง​ความเชื่อ​ไป คน​ที่​ทำ​สิ่ง​เลวร้าย คน​ที่​ฆ่าคน คน​ที่​ทำ​ผิด​ทาง​เพศ คน​ที่​ใช้​เวทมนตร์​คาถา คน​ที่​กราบไหว้​รูปปั้น และ​คน​ที่​โกหก​นั้น​จะ​อยู่​ใน​บึงไฟ​กำมะถัน​ที่​ลุกโชน นั่น​จะ​เป็น​ความตาย​ครั้ง​ที่สอง”</verse>
				<verse number="9">มี​ทูตสวรรค์​เจ็ด​องค์​ถือ​ขัน​เจ็ด​ใบ​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ภัยพิบัติ​สุดท้าย​เจ็ด​อย่าง แล้ว​องค์​หนึ่ง​พูด​กับ​ผม​ว่า “มานี่สิ เรา​จะ​ให้​คุณ​เห็น​เจ้าสาว​ของ​ลูกแกะ”</verse>
				<verse number="10">ใน​ขณะที่​พระวิญญาณ​ครอบงำ​ผม​นั้น ทูตสวรรค์​ได้​พา​ผม​ไป​ยัง​ภูเขา​ที่​สูง​และ​ใหญ่​มาก และ​ให้​ผม​ดู​เมือง​เยรูซาเล็ม​อัน​ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง​กำลัง​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​มา​จาก​พระเจ้า</verse>
				<verse number="11">เมืองนั้น​สว่างไสว​ด้วย​รัศมี​ของ​พระเจ้า ซึ่ง​ความ​สว่างไสว​นั้น​เหมือน​กับ​เพชร​พลอย ที่​มี​ราคา​แพง​มาก​และ​เหมือน​พลอย​สีเขียว​สดใส​ดั่ง​แก้ว​เจียระไน</verse>
				<verse number="12">เมืองนั้น​มี​กำแพง​สูงใหญ่​ที่​มี​ประตู​อยู่​สิบสอง​บาน แต่​ละ​บาน​มี​ทูตสวรรค์​ยืน​เฝ้า​อยู่​หนึ่ง​องค์ และ​แต่ละ​ประตู​ก็​มี​ชื่อ​หนึ่ง​จาก​สิบสอง​เผ่า​ของ​ชนชาติ​อิสราเอล​เขียน​ไว้</verse>
				<verse number="13">แต่ละ​ทิศ​มี​ประตู​อยู่​สาม​บาน ทั้ง​ทิศ​เหนือ ทิศ​ใต้ ทิศ​ตะวันออก และ​ทิศ​ตะวันตก</verse>
				<verse number="14">กำแพง​เมือง​ถูก​สร้าง​อยู่​บน​ฐาน​หิน​สิบสอง​อัน และ​บน​ฐาน​หิน​แต่ละ​อัน​นั้น​มี​ชื่อ​ของ​ศิษย์​เอก​แต่ละ​คน​ใน​สิบสอง​คน​ของ​ลูกแกะ​เขียน​อยู่</verse>
				<verse number="15">ทูตสวรรค์​องค์​ที่​พูด​กับ​ผม​มี​ไม้วัด​ซึ่ง​ทำ​ด้วย​ทองคำ เพื่อ​ที่​จะ​เอา​ไว้​วัด​ขนาด​ของ​เมือง ประตู และ​กำแพง​ต่างๆ</verse>
				<verse number="16">เมืองนั้น​ถูก​สร้าง​เป็น​รูป​สี่เหลี่ยม​จัตุรัส ซึ่ง​มี​ความยาว​เท่ากับ​ความกว้าง ทูต​องค์นั้น​จึง​ได้​เอา​ไม้วัด​ทำ​การ​วัด​ขนาด​ของ​เมือง ซึ่ง​วัด​ความ​กว้าง ความ​ยาว​และ​ความ​สูง​ได้​เท่า​กัน​หมด คือ​สองพัน​สองร้อย​กิโลเมตร</verse>
				<verse number="17">ทูตสวรรค์​องค์นั้น​ยัง​วัด​ขนาด​ของ​กำแพง ซึ่ง​วัด​ได้​หนา​หกสิบห้า​เมตร หน่วยวัด​ที่​ทูตสวรรค์​ใช้​นั้น เป็น​หน่วย​วัด​แบบ​เดียว​กับ​ที่​มนุษย์​ใช้</verse>
				<verse number="18">กำแพง​นั้น​สร้าง​ขึ้น​จาก​หิน​จำพวก​โมรา และ​ตัวเมือง​นั้น​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์ ซึ่ง​สว่างไสว​เหมือน​แก้ว​เจียระไน</verse>
				<verse number="19">ฐาน​หิน​สิบสอง​ฐาน​ของ​กำแพง​เมือง ทำ​ด้วย​เพชรพลอย​ต่างๆ ฐาน​ที่​หนึ่ง​เป็น​หิน​จำพวก​โมรา ฐาน​ที่​สอง​เป็น​พลอย​สี​น้ำเงิน ฐาน​ที่​สาม​เป็น​หิน​ควอตซ์​โปร่งใส​มี​หลาย​สี ฐาน​ที่​สี่​เป็น​มรกต</verse>
				<verse number="20">ฐาน​ที่​ห้า​เป็น​หิน​ควอตซ์​ชนิด​หนึ่ง​มี​แถบ​สี​ขนาน​สลับ​กัน ฐาน​ที่​หก​เป็น​พลอย​สี​แดง​จำพวก​โกเมน ฐาน​ที่​เจ็ด​เป็น​ควอทซ์​สี​เหลือง ฐาน​ที่​แปด​เป็น​นิล​สี​น้ำเงิน​เขียว ฐาน​ที่​เก้า​เป็น​บุษราคัม​สี​เหลือง​น้ำตาล ฐาน​ที่​สิบ​เป็น​คริสโซเฟรส​ซึ่ง​เป็น​พลอย​เขียว​ชนิด​หนึ่ง ฐาน​ที่​สิบเอ็ด​เป็น​โกเมน​สี​ส้ม​อม​แดง และ​ฐาน​ที่​สิบสอง​เป็น​อเมธิส​สีม่วง</verse>
				<verse number="21">ประตู​ทั้ง​สิบสอง​ประตู​นั้น​ทำ​ด้วย​ไข่มุก​สิบสอง​เม็ด ประตู​ละ​เม็ด ถนน​ของ​เมือง​ทำ​จาก​ทองคำ​บริสุทธิ์​ซึ่ง​ใส​เหมือน​แก้ว</verse>
				<verse number="22">ผม​ไม่เห็น​วิหาร​ใน​เมืองนั้น​เลย เพราะ​องค์​เจ้า​ชีวิต พระเจ้า​ผู้​มี​ฤทธิ์​ทั้งสิ้น และ​ลูกแกะ​ก็​คือ​วิหาร​นั่นเอง</verse>
				<verse number="23">เมือง​นี้​ไม่จำเป็น​ต้อง​อาศัย​แสงสว่าง​จาก​ดวง​อาทิตย์ หรือ​ดวงจันทร์ เพราะ​รัศมี​ของ​พระเจ้า​ทำ​ให้​เมือง​นี้​สว่าง และ​ลูกแกะ​คือ​ตะเกียง​ของ​เมือง​นี้</verse>
				<verse number="24">ทุกชนชาติ​ก็​จะ​เดิน​โดย​ใช้​แสง​จาก​ตะเกียง​นั้น และ​พวก​กษัตริย์​บน​โลก จะ​นำ​เอา​ศักดิ์ศรี​ของตน​เข้า​มา​สู่​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="25">ประตู​เมือง​จะ​เปิด​ตลอดเวลา​ไม่มี​วัน​ปิด เพราะ​ไม่มี​กลางคืน​ใน​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="26">ชนชาติ​ต่างๆ​จะ​นำ​ทรัพย์​สมบัติ​และ​ความ​มั่งคั่ง​ของ​เขา​เข้า​มา​สู่​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="27">สิ่ง​ที่​ไม่​บริสุทธิ์​จะ​ไม่​สามารถ​เล็ดลอด​เข้าไป​ได้เลย รวมทั้ง​คน​ที่​ทำ​สิ่ง​น่าอาย​หรือ​พูดโกหก​ด้วย คน​ที่​จะ​เข้า​ไปได้​จะ​ต้อง​เป็น​คน​ที่​มี​รายชื่อ​จด​อยู่​ใน​สมุด​แห่งชีวิต​ของ​ลูกแกะ​เท่านั้น</verse>
			</chapter>
			<chapter number="22">
				<verse number="1">จากนั้น​ทูตสวรรค์​องค์นั้น​ได้​ให้​ผม​ดู​แม่น้ำ​ซึ่ง​มี​น้ำ​ที่​ให้​ชีวิต น้ำ​นั้น​ใส​เหมือนกับ​แก้ว​เจียระไน มัน​ไหล​ออก​มา​จาก​บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​ลูกแกะ</verse>
				<verse number="2">มัน​ไหล​ลง​มา​ที่​กลาง​ถนน​ของ​เมือง ริม​สอง​ฝั่ง​ของ​แม่น้ำ​มี​ต้นไม้​ที่​ให้​ชีวิต ที่​ออก​ผล​สิบสอง​ชนิด​และ​ออก​ผล​ทุก​เดือน​ไม่​ซ้ำ​กัน​เลย ส่วน​ใบ​ของ​ต้นไม้​นั้น​เอา​ไว้​รักษา​ชนชาติ​ต่างๆ</verse>
				<verse number="3">ใน​เมืองนี้​จะ​ไม่มี​คำ​สาปแช่ง​ของ​พระเจ้า​เลย บัลลังก์​ของ​พระเจ้า​และ​ของ​ลูกแกะ​จะ​อยู่​ที่นี่ และ​พวกทาส​ของ​พระองค์​จะ​กราบไหว้​พระองค์</verse>
				<verse number="4">พวกเขา​จะ​เห็น​หน้า​ของ​พระองค์ และ​ชื่อ​ของ​พระองค์​จะ​อยู่​บน​หน้าผาก​ของ​พวกเขา</verse>
				<verse number="5">จะ​ไม่มี​กลางคืน​อีก​ต่อไป จะ​ไม่มี​ใคร​ต้องการ​แสง​จาก​ตะเกียง​หรือ​แสงอาทิตย์ เพราะ​พระเจ้า​ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​จะ​เป็น​แสงสว่าง​ให้​กับ​พวกเขา และ​พวกเขา​จะ​ครอบ​ครอง​ตลอดไป</verse>
				<verse number="6">แล้ว​ทูตสวรรค์​องค์นั้น​พูด​กับ​ผม​ว่า “คำพูด​เหล่านี้​เชื่อถือ​ได้​และ​เป็น​ความจริง พระเจ้า​ผู้​เป็น​องค์​เจ้า​ชีวิต​ของ​จิต​วิญญาณ​ของ​พวก​ผู้พูดแทน​พระเจ้า ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​พระองค์​ให้​ไป​แสดง​ให้​พวก​ทาส​ของ​พระองค์​เห็น​ถึง​สิ่ง​ต่างๆ​ที่​จะ​ต้อง​เกิดขึ้น​ใน​เร็วๆนี้”</verse>
				<verse number="7">“ฟังให้ดี เรา​กำลัง​จะ​มา​ใน​ไม่ช้านี้ คน​ที่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ที่​ได้​เปิดเผย​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​เล่มนี้ ก็​มี​เกียรติ​จริงๆ”</verse>
				<verse number="8">ผม​คือ​ยอห์น คน​ที่​ได้ยิน​และ​ได้เห็น​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้ หลังจาก​ที่​ผม​ได้ยิน​และ​ได้เห็น​แล้ว ผม​ก็​ล้มตัว​ลง​เพื่อ​จะ​กราบไหว้​อยู่​แทบเท้า​ทูตสวรรค์​ที่​ได้​ทำ​ให้​ผม​เห็น​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้</verse>
				<verse number="9">แต่​ทูตสวรรค์​นั้น​บอก​ผม​ว่า “อย่า​ทำ​อย่างนี้ เพราะ​ผม​ก็​เป็น​เพื่อนทาส​ของ​คุณ​และ​ของ​พี่น้อง​คุณ​ที่​เป็น​ผู้​พูดแทน​พระเจ้า และ​ของ​คน​ที่​เชื่อฟัง​ถ้อยคำ​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​ด้วย ให้​กราบไหว้​พระเจ้า​เถิด”</verse>
				<verse number="10">แล้ว​ท่าน​พูด​กับ​ผม​ว่า “อย่า​เก็บ​ถ้อยคำ​ที่​ได้​เปิดเผย​ไว้​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​เป็น​ความลับ เพราะ​ใกล้​ถึง​เวลา​ที่​เรื่อง​พวกนี้​จะ​เกิดขึ้น​แล้ว</verse>
				<verse number="11">ปล่อย​ให้​คน​ที่​ทำ​ผิด ทำ​ผิด​ต่อไป คน​ลามก​ก็​ให้​ลามก​ต่อไป ส่วน​คน​ที่​ทำ​ตาม​ความ​ต้องการ​พระเจ้า​ก็​ให้​ทำ​ต่อไป และ​คน​ที่​บริสุทธิ์​ก็​ให้​บริสุทธิ์​ต่อไป”</verse>
				<verse number="12">“ฟังให้ดี เรา​กำลัง​จะ​มา​ใน​เร็วๆนี้ และ​จะ​เอา​รางวัล​มา​ด้วย เรา​จะ​ตอบแทน​แต่ละ​คน​ตาม​การ​กระทำ​ของเขา</verse>
				<verse number="13">เรา​คือ​อัลฟา​และ​โอเมกา เป็น​สิ่งแรก​และ​สิ่ง​สุดท้าย เป็น​จุด​เริ่มต้น​และ​จุดจบ</verse>
				<verse number="14">พวก​คน​ที่​ชำระ​ล้าง​เสื้อคลุม​ของ​ตน มี​เกียรติ​จริงๆ เขา​จะ​ได้​มี​สิทธิ์​กิน​จาก​ต้นไม้​ที่​ให้​ชีวิต และ​ผ่าน​ประตู​เข้า​ไป​ใน​เมือง​ได้</verse>
				<verse number="15">ส่วน​ไอ้​คน​หมาๆ กับ​คน​ที่​ใช้​เวทมนตร์​คาถา คน​ที่​ทำ​ผิดบาป​ทาง​เพศ ฆาตกร คน​ที่​กราบไหว้​รูปปั้น และ​คนที่​ชอบ​โกหก​และ​โกหก​อยู่​เรื่อย คน​เหล่านี้​จะ​ต้อง​อยู่​ข้างนอก​เมืองนั้น</verse>
				<verse number="16">เรา เยซู ได้​ส่ง​ทูตสวรรค์​ของ​เรา​ให้​มา​เป็น​พยาน​กับ​พวกท่าน​เกี่ยวกับ​สิ่งต่างๆ​เหล่านี้ เพื่อ​ประโยชน์​ของ​หมู่ประชุม​ต่างๆ เรา​สืบ​เชื้อสาย​มา​จาก​ครอบครัว​ของ​ดาวิด เรา​คือ​ดาว​ประจำรุ่ง​ที่​สุกใส”</verse>
				<verse number="17">พระวิญญาณ​และ​เจ้าสาว​พูดว่า “มาสิ” ขอ​ให้​คน​ที่​ได้ยิน​เรื่องนี้​พูดว่า “มาสิ” ขอ​ให้​คน​ที่​กระหาย​น้ำ​มา ใคร​ก็​ตาม​ที่​อยาก​จะ​ได้ ก็​จะ​ได้รับ​น้ำ​ที่​ให้​ชีวิต​เป็น​ของขวัญ​โดย​ไม่​ต้อง​จ่าย​อะไร​เลย</verse>
				<verse number="18">เรา​ขอเตือน​ทุกๆคน​ที่​ได้ยิน​ถ้อยคำ​ที่​ได้​เปิดเผย​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​ว่า ถ้า​คนไหน​เพิ่มเติม​อะไร​เข้าไป​ใน​คำพูด​เหล่านี้ พระเจ้า​จะ​เพิ่ม​ภัยพิบัติ​ต่างๆ​ที่​ได้​เขียน​ไว้​แล้ว​ใน​หนังสือ​เล่มนี้​ให้​กับ​เขา</verse>
				<verse number="19">ถ้า​เขา​ตัด​คำ​ที่​ได้​เปิดเผย​ไว้​แล้ว​ใน​สมุด​เล่มนี้​ออกไป พระเจ้า​ก็​จะ​ตัด​สิทธิ์​เขา​ไม่ให้​กิน​ผล​จาก​ต้นไม้​แห่งชีวิต​และ​ไม่ให้​เข้าไป​ใน​เมือง​ศักดิ์สิทธิ์</verse>
				<verse number="20">พระองค์​ผู้ที่​ได้​ประกาศ​เรื่องนี้​พูดว่า “ถูกแล้ว เรา​จะ​มา​ใน​เร็วๆนี้” อาเมน ขอให้​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​มา​เถิด</verse>
				<verse number="21">ขอให้​พระเยซู​องค์​เจ้า​ชีวิต​มี​ความ​เมตตา​กรุณา​กับ​พวกคุณ​ทุกคน</verse>
			</chapter>
		</book>
	</testament>
</bible>